ในมุมมองของ “หนอนสุรา” ผู้เขียน รามเกียรติ์ ตำราบริหารฉบับไทย (สำนักพิมพ์ เทียนเล่มน้อย พ.ศ.2547) ฝ่ายพระราม งาน “หนุมานอมพลับพลา” เป็นความผิดพลาดระดับมหันต์ของลูกน้อง ที่ทำงานแบบตั้งใจถวายชีวิตให้เจ้านายแต่ฝ่ายลงกา...ก็มีงานแบบเดียวกัน ต่างกันงานนี้ ตัวลูกน้องถึงตายเรื่องเกิดขึ้นสมัยที่กรุงลงกายังเป็นบ้านเมืองดี...ทศกัณฐ์ เปลี่ยนรางวัล ที่พระอิศวรประทานจาก “พระแม่อุมา” เป็น “นางมณโฑ” เรียบร้อยไม่เล่าตอนพาลีชิงนางมณโฑ ไปเป็นเมียเสียพักใหญ่ ถือว่ารู้ๆกันก็แล้วกัน ทศกัณฐ์ปลื้มใจได้เมียสวย ฮันนีมูนในเมืองหลายวัน ยังฉ่ำใจไม่พอขอเวลานอก 7 วัน พานางมณโฑไปเปลี่ยนบรรยากาศในอุทยานนอกเมืองลงกาเป็นมหานครใหญ่ ท่านผู้นำจำเป็นต้องหารักษาการเจ้าเมืองเหลียวซ้ายแลขวาชิวหา สามีนางสำมนักขา น้องสาวคนสุดท้อง ฤทธิ์เดชไม่ใช่ย่อยๆ...เหมาะกว่าใครชิวหาไม่คาดฝัน ว่าตัวเองจะเข้าตา “พี่เมีย” เจอคำหวานฝากฝังเมืองแถม ก็เคลิ้มตาม...ออกลาดตระเวนตรวจเมืองทุกตรอกซอกซอย ไม่เป็นอันหลับเป็นอันนอนเจ็ดวันเจ็ดคืนโหมงานหนัก ไม่รู้จักสังขารตัวเอง...ถึงวันที่แปดคุณพี่เขยยังไม่กลับมาก็ง่วง...จนทนไม่ไหวสมัยรามเกียรติ์ ยังไม่มีลิโพ หรือกระทิงแดง แข่งกันขาย...ถ้ามี เรื่องที่เป็นชนวนสงครามรามเกียรติ์ ก็คงไม่เกิดก็อย่างที่ว่า ยักษ์ชิวหามีฤทธิ์เดชมาก เมื่อคิดจะหลับทั้งที ก็เนรมิตตัวเองให้ใหญ่เท่าภูเขา...ขนาดก็คงจะใหญ่กว่าหนุมาน รายนั้นแค่อมพลับพลาแถมกองอารักขา...งานนี้ ชิวหาอมลงกาทั้งเมืองสำนวนหนอนสุราว่า “แน่ใจว่า ลงกาปลอดภัยแล้ว ชิวหาก็พริ้มตาหลับ”ไม่นาน...ทศกัณฐ์ก็พานางมณโฑถึง...แปลกใจ แสงไฟเมืองที่เคยสว่าง...หายไปพยายามเพ่งมองบริเวณที่เป็นเมืองตรงหน้า มืดและมืด...ทศกัณฐ์คิดว่า ลงกาคงถูก “มือดี” ปล้นมือไวเท่าความคิด ทศกัณฐ์หยิบจักรวิเศษออกมา ร่อนผึงออกไป จักรวิเศษตัดฉับเข้ากลางลิ้น...ตัวชิวหาไม่ทันตื่นมารู้ตัวก็ตายอยู่ตรงนั้นที่จริงเรื่องนี้ก็แค่ ทศกัณฐ์เสียน้องเขยไปคน แต่ปัญหาที่นางสำมนักขา...ขาดผัว...กลายเป็นประเด็นให้เธอกลายเป็นหม้ายสาวอารมณ์เปลี่ยว ตอนเดินไปเที่ยวป่า เจอพระรามรูปหล่อ ตรงหน้ายักษ์ระดับเจ้าหญิง...จริตจะก้านไม่มี ใช้ลีลาทื่อๆ ซื่อๆ รี่เข้าไปเสนอตัว...แน่นอน...พระรามหรือจะเล่นด้วยเรื่องต่อไป...จะไม่เล่าก็ไม่ได้ เอาเสียนิด...พระลักษณ์อนุชา...มาเจอก็เล่นบทโหด สั่งสอนสาวยักษ์หนักมือ ตัดจมูกปาก มือเท้า...เป็นชนวนยาวไปถึงทศกัณฐ์ วางแผนมาลักนางสีดา...เกิดอภิมหาสงครามรามเกียรติ์ ทัพลิงทัพยักษ์ โรมรันรบกัน ว่ากันว่าถึง 14 ปี...ฝ่ายทศกัณฐ์แพ้เกือบหมดวงศ์พงศาไปด้วยประการฉะนี้เองผมตั้งใจเอาเรื่อง ชิวหาอมเมือง มาเล่า...เพราะเสียวแทนผู้นำ...คนใหม่ที่เพิ่งดั้นด้นไปประชุมถึงเมืองฝรั่งครับ...อย่าลืมทีเดียวหนา...ผู้นำคนที่แล้ว...ก็มีเหตุให้ไปเมืองฝรั่งอย่างนี้ อีก 17 ปีต่อมา เพิ่งหาช่องทางกลับเมืองได้ใครจะไปแน่ใจได้เล่า งานอมเมือง ที่เคยเกิดขึ้นแล้ว ในกรุงเทพมหานคร จะไม่ย้อนมาเกิดขึ้นอีก.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ "ชักธงรบ" เพิ่มเติม
