ยศ วัชรเสถียร เขียนไว้ในคำนำ “นิทานอีสป” ฉบับแพร่พิทยา (พ.ศ.2507) ในนิทาน 82 เรื่องที่แปลมาจาก สำนวนของโจเซฟ จาคอปส์ นักเขียนอังกฤษ หลายเรื่องไม่แน่เป็นนิทานของอีสปจริงบางเรื่องเขียนด้วยภาษาสันสกฤต มีกลิ่นอายของอินเดียแต่สำหรับเรื่องกบเลือกนาย...มีข้อบ่งชี้ เป็น “อีสป” ขนานแท้ เพราะเป็นนิทานที่อีสปตั้งใจเล่าช่วยให้ “นาย” ที่กำลังจะหลุดจากตำแหน่งด้วยข้อหาการเมืองกบเลือกนายที่ยศ วัชรเสถียร เล่ายาวกว่ากบเลือกนายที่เคยอ่านกันมา ลีลาการเล่าก็แปลกและแตกต่างกบฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ในบึงแห่งหนึ่งด้วยความสงบสุข โดยไม่ต้องหวั่นเกรงผู้ใด ต่างตัวต่างอยู่กันอย่างมีอิสระเสรีเต็มที่ แต่แล้วก็มีกบพวกหนึ่งเกิดมีความคิดขึ้นมาว่า ความเป็นอยู่เช่นนั้นหาเป็นการถูกต้องไม่ทางที่ถูกนั้นพวกมันควรมีผู้นำ และมีรัฐธรรมนูญเป็นเครื่องมือในการปกครองเมื่อข้อเสนอนี้แพร่หลายกบส่วนใหญ่ในฝูงเห็นด้วย พวกมันจึงพร้อมใจกันร้องเรียนไปถึงประมุขแห่งทวยเทพบนสรวงสวรรค์“ข้าแต่ท่านผู้เป็นใหญ่” เสียงแซ่ซ้องของกบทั้งบึง ประสานกึกก้อง “ขอได้เมตตาต่อพวกข้า ส่งผู้นำลงมาให้พวกข้า ปกครองพวกข้าให้อยู่ในระเบียบวินัย อันเป็นอารยะภาวะด้วยเถิด!”พวกกบจะเข้าใจคำ “อารยะภาวะ” แค่ไหน...แต่ประมุขแห่งสรวงสวรรค์ท่านเข้าใจดี จึงทรงพระสรวลออกมาด้วยความขบขัน ไม่ทรงคิดอะไรมาก พระหัตถ์ท่านก็เหวี่ยงท่อนไม้ท่อนเบ้อเริ่ม หล่นโครมลงในบึงท่อนไม้ใหญ่กระทบน้ำ แตกกระจาย พวกกบตระหนกตกใจ หลายตัวตะเกียกตะกายหนีขึ้นตลิ่งพอตั้งหลักได้ มองลงไปในบึง ก็เห็นท่อนไม้ลอยไปลอยมา พวกมันก็หายตกใจ แต่ส่วนใหญ่ก็ยังกลัว ไม่นาน...ก็มีวีรบุรุษกบผู้กล้าหาญสองตัว ตัดสินใจว่ายน้ำเข้าไปหาถึงท่อนไม้...กบผู้กล้ายังไม่กล้าทำอะไรนัก แต่เมื่อมันเพิ่มความกล้า ปีนขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบนท่อนไม้...“นาย” ที่มันตกใจกลัวนักหนา ก็ยังนิ่ง กบตัวอื่นก็ตามอย่าง ตามขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบ้างเต้นกันไปมาอยู่นาน ความแปลกใหม่ก็คลายกลายเป็นความเบื่อ“นาย” ที่คิดว่าน่ามาเป็นผู้นำ น่าจะแน่...ลองเท่าไหร่ๆ ก็ไม่มีเค้าว่าจะแน่สักทีเสียงบ่น “เบื่อนาย” ดังประสานเสียง พวกกบก็ใช้นิสัยเดิมๆ ส่งเสียงเซ็งแซ่ร้องไปถึงประมุขทวยเทพ “พวกเราอยากได้ผู้นำใหม่ ผู้นำที่จะมาปกครองให้พวกเราเป็นอารยะภาวะจริงๆ”ท่านประมุขรำคาญกบฝูงนี้อยู่แล้ว ก็ทรงพระพิโรธส่งนกกระสาตัวใหญ่ลงมาในบึง นกกระสากินกบทีละตัวๆ ไม่นานกบฝูงนั้นก็หมดฝูงยศ วัชรเสถียร จบนิทานเรื่องนี้ด้วยคำสอนว่า “ไม่มีการปกครองเลย ดีกว่ามีการปกครองที่โหดร้าย”คำสอนนี้ จะมีคนในบางบ้านเมือง จะซาบซึ้งแค่ไหนก็ไม่รู้เพราะดูเหมือนว่า คนบ้านนั้นเมืองนั้น ดูจะหาเรื่องเรียกร้องหานายใหม่อยู่ร่ำไปสนุกกับการเรียกร้องจนลืมไปว่า นายใหม่ที่เรียกร้องกันเป็นที่อึกทึกครึกครื้นนั้น ที่จริงก็คือนายเก่า...นกกระสาเจ้าเดิม.กิเลน ประลองเชิง
