สมภารวัดดาวดึงส์ ใกล้โรงเหล้าบางยี่ขัน ฝั่งธนบุรี ในปี พ.ศ.2501-2502 ที่ผมเป็นเณรลูกวัด เป็นนักเทศน์ชื่อดังระดับตำนาน ว่ากันว่าคนกรุงเทพฯ คุ้นฝีปากท่านดีมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5สมณศักดิ์เป็นทางการ พระครูโวทานธรรมาจารย์ ญาติโยมรุ่นใหญ่ เรียก “พระครูโว” รุ่นเด็กเรียก “หลวงปู่โว”รูปร่างท่านอ้วนล่ำผิวคล้ำ อายุท่าน 80 ยังแข็งแรง เสียงดัง ฟังท่านเมื่อไหร่ก็นึกถึงคำว่า “โว”พระเณรในวัดดาวดึงส์ตอนนั้นต้องลงเรือข้ามฟากไปขึ้นฝั่งท่าพระอาทิตย์ เดินไปเรียนที่วัดมหาธาตุท่าพระจันทร์ พรรษาที่พระบวชใหม่เป็นทหารอากาศ น.ต.ประหยัด ดิษยะศริณ ผมตามหลังไปเรียนนักธรรมตรีตอนค่ำวันหนึ่งเรียนพระวินัยถึงข้อนิสสัคคีย์ปาจิตตีย์ เนยใส เนยข้น น้ำมัน น้ำผึ้ง น้ำอ้อย เรียกรวมเภสัชทั้ง 5 ถ้าพระเก็บค้างคืนต้องเป็นอาบัติ ประเด็นต้องสละของเสียก่อนจึงปลงอาบัติตก ไม่มีข้อสงสัย“หลวงพี่หยัด” ติดใจ เนยใส เนยข้น...“นั้นจะเป็นเช่น “นมข้น” ที่ใส่กาแฟร้อนหรือเปล่า”มีข้อปฏิบัติที่แตกต่างระหว่างพระธรรมยุตกับพระมหานิกาย พระธรรมยุตฉันกาแฟไม่ใส่นม (ข้น) เพราะเชื่อว่านมมีแป้งผสม ฉันในเวลาวิกาล คือหลังเที่ยงวันไม่ได้ แต่พระมหานิกายไม่ถือเป็นอาหารฉันได้พระหนุ่มเณรน้อยตั้งวงถกแถลงกันไม่จบ จึงชวนกันไปกราบถามหลวงปู่หลวงปู่พยักหน้า วางครกตำหมากหันไปบอกเณรรับใช้ เอานมกระป๋องเจาะฝารูใหญ่มาให้ หลวงปู่ก็เทนมลงแก้ว “คุณพระเห็นแป้งหรือ?” หลวงปู่ว่า “ฉันเห็นแต่นม” เป็นอันว่า “นมในกระป๋อง” เป็นแค่นมไม่มีแป้งปนตามที่หลวงปู่ท่านเห็นผมจับใจลีลาหลวงปู่มาแต่นั้น ไม่กี่เดือนต่อมาท่านก็มรณภาพในงานศพท่านมีการกล่าวขานกิตติศัพท์หลวงปู่โวมากมายเทคนิคการเทศน์ที่เรียกความสนใจ เช่น เมื่อท่านกำลังเทศน์ประโยค “ผู้หญิงนั้นมีดีอยู่ที่รู...” ฉับพลันนั้นท่านก็วางคัมภีร์...หยิบหมากใส่ปากเคี้ยว ขณะญาติโยมหัวเราะคิกคัก หลวงปู่เล่นมุกสัปดนบัดเดี๋ยวใจ หลวงปู่ก็หยิบคัมภีร์ทำทีอ่านคำบาลีต่อ จากคำว่ารูที่ทิ้งค้างไว้ ว่า “รูปัง อนิจจัง”แล้วก็อธิบายว่า รูปไม่เที่ยง รูปเป็นทุกข์ รูปเป็นอนิจจัง เป็นอนัตตาไม่มีตัวตนมีลีลาล้อพระเทศน์สำนวนหนึ่ง ชาววัดนิยมเอามายั่วกัน “ที่ตายก็ตายกันไป ที่อยู่ก็เอากันไป...” หยุดแค่นี้นึกถึงสำเนียงพระเทศน์ พอญาติโยมหัวเราะต่อกระซิก พระท่านก็เทศน์ต่อ... “ฝังยังวัด”ผมมโนเอาเองนี่น่าจะเป็นลีลาที่นักเทศน์รุ่นหลังเอาแบบมาจากลีลาเทศน์แบบ “พระครูโว”แต่ที่จำได้แม่นว่าเป็นของท่านแน่ๆ คือ ขณะที่พระนักเทศน์ทั่วไปมักสอนให้เคลิ้มไปกับธรรมะขั้นสูง มรรคผล นิพพาน หลวงปู่ท่านก็ยกพุทธสุภาษิตบท “ชิคัจฉา ปรมา โรคา” ที่แปลว่า “ความหิวเป็นโรคอย่างยิ่ง” มาเรียกรอยยิ้มพระนักเทศน์อื่นๆมักใช้พุทธสุภาษิตบท วิสาสา ปรมา ญาติ มารับกระทู้คำสอนกันบ่อยๆแต่พระนักเทศน์ที่ยก ชิคัจฉา ปรมา โรคา “ความหิวเป็นโรคอย่างยิ่ง” แทบจะมีองค์เดียว “หลวงปู่ พระครูโวทานธรรมาจารย์”เดิมทีผมนึกว่าคำนำหน้าในสมณศักดิ์ หลวงปู่ พระผู้ใหญ่ผู้ตั้งล้อลีลา “โว” เสียงดังฟังชัดของท่าน แต่ความจริง “โวทาน” เป็นคำบาลี แปลว่าการทำให้สะอาด รวมคำแปลโวทานธรรมาจารย์” อาจารย์ผู้สอนธรรมะที่สะอาดบริสุทธิ์สมณศักดิ์คล้ายว่าจะย้ำวัตรปฏิบัติหลวงปู่เป็นพระอาจารย์ผู้สอนธรรมะจริงๆเรากำลังอยู่ในสงครามโควิด-19 แต่แรกรัฐบาลท่านก็คิดว่าต้องให้คนอยู่บ้านเพื่อหยุดโรคร้าย แต่เอาเข้าจริงการอยู่บ้านพร้อมกันทั้งประเทศ กำลังเป็นเหตุให้มีคนหิว มีคนอดตายถ้าปิดประเทศต่อไปอาจมากกว่าตายด้วยโควิด-19 หลายเท่าหลวงปู่ท่านจากไปกว่า 60 ปี ผมมีเหตุให้คิดถึงท่านขึ้นมา ด้วยประการฉะนี้เอง.กิเลน ประลองเชิง
