ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

วนิดา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

กลับถึงบ้านคืนนี้ ประจักษ์ตรงดิ่งไปเคาะประตูห้องวนิดา พอเธอเปิดประตูเขาก็พูดอย่างเอาเรื่องทันทีว่า  ให้บอกพ่อเธอด้วยว่าอย่ามายุ่งกับเขาและพิสมัยอีก

วนิดาทำหน้าซื่อถามว่าเขากับพิสมัยไปทำอะไรคุณพ่อตนถึงต้องเข้าไปยุ่ง ถูกประจักษ์ดุว่าอย่ามายอกย้อน เธอบอกเขาว่า

"ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณอย่ามาสั่ง นี่เป็นเรื่องของคุณกับคุณพ่อ เพราะฉะนั้นกรุณาไปบอกท่านด้วยตัวเอง"

ประจักษ์ฉุนขาดพาลหาว่าวนิดาพูดจาไม่มีกาลเทศะเพราะยังไงตนก็อายุมากกว่า

"ก็ถ้าผู้ใหญ่ไม่มีเหตุผล ฉันก็ไม่เห็นถึงความจำเป็นว่าจะต้องพูดดีด้วย กรุณาออกไปจากห้องฉันได้แล้ว" พูดไม่ทันขาดคำก็ถูกย้อนว่านี่เป็นห้องประจวบน้องชายตนไม่ใช่ห้องของเธอ วนิดาขึงตาใส่ตวัดเสียงว่า "งั้นฉันออกไปเอง"

ประจักษ์ไม่ยอมให้วนิดาออกไป คว้าแขนไว้ แรงกระชากทำให้วนิดาเสียหลักเธอคว้าแขนเขาไว้เป็นที่ยึด ประจักษ์ไม่ทันตั้งตัวเลยทำให้ทั้งคู่ล้มหงายลงบนเตียง ประจักษ์ทับร่างเธอไว้ พอรู้สึกตัวต่างมองกันชะงักอึ้ง ไม่ทันขยับเสียงจวงก็ร้องออกมาอย่างตกอกตกใจ

จวงยืนอกสั่นขวัญหายอยู่หน้าห้อง ประจักษ์ลุกได้ก็เดินอ้าวออกจากห้องไป วนิดาพยายามชี้แจงกับจวงว่าเมื่อกี้เป็นอุบัติเหตุ จวงผสมโรงทำเสียงทะเล้นว่า "อุบัติเหตุรักน่ะเหรอคะ" พูดแล้วหัวเราะคิกคัก พอถูกวนิดาเรียกปรามก็เอามือปิดปากแต่ยังอมยิ้ม

วนิดาใจเต้นไม่เป็นส่ำ หันหลังนั่งลง ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

เมื่อปราณีฟังพิสมัยปรับทุกข์เรื่องถูกนายดาวว่าก็โกรธแทนเพื่อน ยุว่าเราต้องหาคนที่พอฟัดพอเหวี่ยง กับนายดาวมาช่วยเสียแล้ว

ดัง นั้น รุ่งขึ้น เมื่อประจักษ์พาพิสมัยกับปราณีไปเยี่ยมคุณนายน้อมที่บางปะอิน ปราณีทักว่าคุณนายดูผอมไป ถมที่ตามมารับใช้คุณนายเสนอหน้าเล่าว่าเพราะคุณนายทานไม่ได้ นอนไม่หลับเป็นกังวลกลัวประจักษ์จะเสียรู้แม่นั่น คุณนายทำเสียงปรามถมแล้วถามประจักษ์ว่า "แม่นั่นเป็นยังไง"

พอประจักษ์ตอบสั้นๆว่าสบายดีเท่านั้น คุณนายก็ลุกยืนพูดอย่างโมโหจัดว่า

"สบายดี...ในขณะที่แม่ไม่สบาย มันน่าโมโหนัก มีบ้านก็กลับไม่ได้   ข่าวคราวตาเล็กก็ไม่มี แล้วแม่ต้องทนรอไปถึงเมื่อไหร่"

ปราณีรีบบอกคุณนายว่าตนอยากให้คุณนายกลับไปอยู่บ้านมหศักดิ์ แล้วยุยงเป่าหูขณะประจักษ์ออกไปว่า

"ตอน นี้นังวนิดาบังคับให้คุณใหญ่พาออกงาน แล้วเวลาที่มันไม่พอใจอะไรขึ้นมา ก็ขู่จะฟ้องพ่อ ขู่จะยึดมหศักดิ์ มันคงคิดว่าตัวเองได้ออกหน้าออกตาเป็นภรรยาคุณใหญ่ถึงได้จองหองนัก"

คุณนาย โกรธเป็นฟืนเป็นไฟด่านายดาวกับวนิดาว่าพอกันทั้งพ่อทั้งลูก ปราณีหว่านล้อมคุณนายว่า อย่าหนีอีกเลย เมื่อประจักษ์หย่ากับวนิดาไม่ได้เราก็ต้องทำให้วนิดาทรมานที่สุด พิสมัยรีบสนับสนุน ลุ้นว่า

"คุณแม่เป็นคนเดียวที่คุณพี่ไม่กล้าขัดใจ คุณแม่เท่านั้นที่จะทำให้นังวนิดามันทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส"

คุณนายถูกสองสาวช่วยกันปั่นหัวจนคล้อยตามในที่สุด ร่วมมือกันวางแผนเล่นงานวนิดา

ooooooo

ฝ่าย วนิดายังไม่รู้ตัว เมื่อประจักษ์ไม่อยู่ก็ชวนจวงไปหาอะไรทำสนุกๆกัน ครู่เดียวเธอในชุดกางเกงขาสั้นก็เดินลงมากับจวง ป้าทองกำลังถอนหญ้าเหงื่อไหล ไคลย้อยอยู่กลางแดดเปรี้ยงมองเขม่นพูดประชดว่าจะแต่งไปล่อตะเข้ที่ไหน ผัวไม่อยู่ก็เลยออกล่าเหยื่อรึไง

จวงอ้าปากจะเถียง วนิดาห้ามไว้ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินผ่านไป ป้าทองโกรธนั่งแหมะลงจะถอนหญ้าต่อก็เกิดหน้ามืดจะเป็นลม เลยพานโทษวนิดาว่ากวนประสาททำให้ตนจะเป็นลม

วนิดากับจวงพากันเดินฝ่า พงรกไปทางหลังบ้านอย่างนึกสนุก จวงกลัวขึ้นมาชวนกลับกันดีกว่า วนิดาทำเป็นเห็นด้วย พอจวงหันกลับเธอก็หลบแว้บ จวงเลยรู้ว่าตัวเองเสียรู้วนิดาแล้ว

ที่บริเวณหลังบ้านมหศักดิ์ นี่เอง วนิดาได้รู้จักกับอำพันธ์ และอำไพสองพี่น้องที่อาศัยอยู่ที่บ้านหลังกะทัดรัดปลูกดอกไม้ ไว้รอบบ้านและมีเล้าไก่มีลูกเจี๊ยบกำลังน่ารัก

เมื่อวนิดาแนะนำชื่อ ตัวเอง อำไพก็นึกได้ รู้ว่าที่แท้เธอคือ วนิดา มหศักดิ์ ภรรยาพันตรีประจักษ์นั่นเอง วนิดาถามอย่างแปลกใจว่ารู้จักตนด้วยหรือ อำไพจึงเล่าว่า

พวกตนอยู่ที่นี่ได้อีกนานเท่าไรก็ไม่รู้ เพราะเป็นบ้านที่ท่านเจ้าคุณมหศักดิ์ยกให้กับพ่อแม่ตนอยู่  แต่หลังจากท่านเสียชีวิตแล้ว คุณนายน้อมก็จ้องจะไล่พวกตนออกไป โชคดีที่ประจักษ์ช่วยพูดให้จึงได้อยู่กันต่อ

วนิดาถามว่าคุณประจักษ์นี้หรือ อำพันธ์ตอบว่าใช่ แล้วช่วยเล่าต่อจากน้องสาวว่า

"คุณ ประจักษ์เป็นคนดีมากนะครับ มีน้ำใจ ช่วยเหลือพวกเราเสมอ ไม่เคยถือตัว ถึงแม้บางครั้งเธอจะชักหน้าไม่ถึงหลัง แต่เวลาที่เราสองคนลำบาก คุณประจักษ์ก็ไม่เคยปฏิเสธที่จะช่วยเหลือพวกเรา"

วนิดาฟังแล้วอึ้งที่ได้รับรู้ถึงอีกด้านหนึ่งของประจักษ์ว่าเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งเหมือนกัน

ooooooo

วนิดา กลับมาพร้อมไข่ไก่ฟองโตที่อำพันธ์กับอำไพให้มา พอป้าทองรู้ก็โวยวายว่านุ่งสั้นออกไปไม่ทันไรก็รู้จักมักจี่กับผู้ชายเสีย แล้ว ปรามว่า "อย่าได้ไปหลอกคุณอำพันธ์เธอเชียว เธอเป็นคนดี"

วนิดา เลยแกล้งยั่วว่าตนรู้แล้ว แค่คุยกันไม่กี่นาทีก็รู้ว่าอำพันธ์เป็นคนดีแถมหน้าตาดีด้วย พูดแล้วยิ้มกริ่มบอกว่า "ฉันชักชอบคุณอำพันธ์ขึ้นมาแล้วสิ" ป้าทองฟังแล้วตาโตทำท่าจะเป็นลม

เพราะป้าทองตากแดดมาทั้งวัน  คืนนี้เลยเป็นไข้  ครางฮือๆอยู่ที่เรือนคนใช้  ไปล่ได้ยินเสียงก็ขนลุกนึกว่าผี  จนกระทั่งวนิดาไปสำรวจจึงพบว่าป้าทองกำลังจับไข้ตัวสั่นครางฮือ...ฮือ...

วนิดาสั่งจวงกับไปล่ให้รีบไปตามหมอ จวงอิดออดเพราะชังปากช่างด่าช่างแขวะของป้าทอง

"นี่ ไม่ใช่เวลามาสะใจ ป้าทองแกกำลังป่วยหนัก เราเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกันก็ต้องช่วยเหลือกันสิ แล้วอีกอย่างแกก็อายุมากแล้ว เกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง" วนิดาตำหนิจวง

ไม่เพียงเท่านั้น วนิดายังสั่งจวงให้เอาผ้าห่มของตนมาห่มให้ป้าทองที่นอนหนาวสั่นด้วย

เมื่อ หมอมาฉีดยาแล้วบอกว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงไข้ก็จะลด วนิดาจึงให้ไปล่ไปส่งหมอ จวงหาวหวอดชวนว่าป้าทองไม่เป็นไรแล้วเราไปนอนกันเถอะตนง่วงมากแล้ว

"จวงไปนอนเถอะ ฉันจะเฝ้าป้าทองเอง เกิดป้าทองเป็นอะไรขึ้นมาอีกจะได้มีคนเห็น"

เมื่อวนิดาไม่ไป จวงเลยต้องอยู่เป็นเพื่อนเธอด้วย

เฝ้า ป้าทองอยู่จนเช้า เมื่อไข้ขึ้นอีกวนิดาก็เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเช็ดมือเช็ดเท้าให้ จนเมื่อป้าทองรู้สึกตัวเห็นวนิดาปรนนิบัติดูแลตนอย่างดีก็สะเทือนใจ มองคนที่ตัวเองเคยว่าร้ายอย่างซาบซึ้งใจ

ooooooo

อีกสองวัน ต่อมา ประจักษ์ก็ต้องปวดหัวอย่างหนักเมื่อคุณนายน้อมบอกว่าพรุ่งนี้จะกลับบ้าน  และให้เขาย้ายวนิดาไปอยู่บ้านพักทหารในกรม พอประจักษ์ ท้วงติงคุณนายก็โวยวายว่าเขาหลงเสน่ห์วนิดาเข้าแล้ว

"อย่าคิดว่าแม่ ไม่รู้นะว่าเราพากันออกไปสังคมหรูหราใหญ่โต เต้นรำออดอ้อนเชิดหน้าชูตานังนั่นโดยไม่คิดถึงใจพิสมัย แล้วยังปล่อยให้ไอ้ดาวมันพูดจาดูถูกพิสมัยอีก" คุณนายกล่าวโทษเป็นชุด

แต่ พอประจักษ์ชี้แจงว่าที่ตนทำไปเพราะไม่มีทางเลือก คุณนายสวนไปทันทีว่าอย่ามาอ้างว่าไม่มีทางเลือก ทำให้ ประจักษ์ที่อัดอั้นใจอยู่แล้ว ระบายความอึดอัดว่า

"ก็มันจริงนี่ครับ ผมไม่เหมือนคุณแม่ที่เลือกได้ทุกอย่าง เลือกให้ผมแต่งงานแทนตาเล็ก เลือกที่จะรับข้อเสนอของนายดาวโดยไม่ถามผมสักคำ แล้วดูตอนนี้ ทุกคนทำเหมือนผมเป็นตัวปัญหา ถ้าทนกับสภาพนี้ไม่ได้ผมจะหย่ากับวนิดา เอาให้มหศักดิ์ ล้มละลายไปเลยดีไหมครับคุณแม่"

"พ่อใหญ่! ไม่ต้องมาขู่แม่ ยังไงแม่ก็จะกลับบ้านมหศักดิ์ แม่จะไม่ยอมอยู่ร่วมชายคาเดียวกับมัน ครั้งนี้แม่จะให้โอกาสแกได้เลือก  ระหว่างแม่กับนังวนิดา  ลูกจะเลือกใคร!"

คุณนายทิ้งไพ่ตายจนประจักษ์เครียดจัด

ooooooo

วนิดา ดูแลป้าทองอย่างดีจนป้าเกรงใจมากที่เธอต้องมาทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ เธอบอกให้ป้าสบายใจว่า ตัวเองเคยดูแลย่ามาแล้ว ป้าทองเลยนึกได้ ชมมณฑาว่าเป็นคนดี  แต่พอวนิดาจะให้เล่าเรื่องย่าให้ฟัง  ป้าทองก็กลับบอกว่าจำไม่ได้เพราะเรื่องมันนานมาแล้ว

"ป้าจำไม่ได้ไม่เป็นไร วันนึงฉันจะต้องรู้ด้วยตัวเองให้ได้" วนิดาบอกอย่างมุ่งมั่น

เมื่อ ประจักษ์กลับมาที่บ้านมหศักดิ์เพื่อจัดการตามที่คุณนายน้อมต้องการ จึงรู้ว่าป้าทองป่วย เขาถามลอยๆว่าป้าทองเป็นอะไร ไปล่เล่าว่าเป็นไข้สูงสองวันสองคืน ประจักษ์ โพล่งออกมาอย่างประชดประชันว่า "ฉันไม่อยู่แค่ไม่กี่วัน คนที่น่าจะรู้ดีที่สุดในบ้านหลังนี้ก็ไม่ช่วยอะไร"

เมื่อทุกคนเงียบ เขาพานตำหนิป้าทองว่าป้าก็ไม่ยอมบอก ป้าทองจึงมีโอกาสได้พูดว่าตนจะบอกแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้พูดเลย ประจักษ์เลยเงียบไป จนมารู้ในตอนหลังว่าวนิดาไปตามหมอมารักษาป้าทองจนอาการดีขึ้นแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองใจร้อนไปหน่อย

ป้าทองเล่าด้วยความซาบซึ้งใจที่ได้รับการช่วยเหลือจากวนิดาให้ฟัง เขากลับเตือนว่าระวังจะถูกเธอหลอกเอา

ป้าทองกล้าแย้งประจักษ์ว่า

"คุณนิดเขาไม่หลอกอีฉันหรอกค่ะ เธอดูแลเช็ดตัวป้อนข้าวป้อนยาให้อีฉันโดยไม่รังเกียจ ถ้าสิ่งนี้ไม่ได้ออกมาจากใจคงทำไม่ได้  คนอะไรก็ไม่รู้นะคะ  ดีแสนดี  หน้าตาก็สะสวยแถมยังมีน้ำใจน่ารัก เหมาะสมที่จะเป็นภรรยาคุณใหญ่มากที่สุดเลยล่ะค่ะ"

ป้า ทองทั้งชมทั้งเชียร์วนิดาจนประจักษ์ฟังแล้วพูดไม่ออก และยิ่งเมื่อหมอมาตรวจอาการของป้าทองแล้วชมว่าป้าทองหายวันหายคืนเร็วอย่าง นี้เพราะการดูแลอย่างเอาใจใส่ของวนิดา เธอทุ่มเทจนหมอกลัวเธอจะป่วยไปอีกคน ฟังแล้วประจักษ์เลยยิ่งตื้อ พูดไม่ออก  คิดไม่ถึงว่าวนิดาจะเป็นคนดีถึงเพียงนี้

ด้วยความคิดที่ไม่อยากรบกวน วนิดา ประจักษ์นอกจากขอบใจวนิดาแทนป้าทองแล้วยังเอาเงินค่ารักษาพยาบาลให้ด้วย เธอไม่รับเพราะตั้งใจช่วยป้าทอง เขายัดเยียดให้จนได้เอ่ยขอบใจอีกครั้ง วนิดาถามหยอกว่าคราวนี้ขอบใจแทนใคร เขามองหน้าเธอด้วยแววตาอ่อนโยน มือต่อมือยังสัมผัสกันอยู่ ตอบเสียงเบาๆว่า "แทนตัวฉัน" ทำเอาวนิดาเขิน ค่อยๆดึงมือออก

สัมผัสนี้ให้ความรู้สึกที่อบอุ่นตื่นเต้นจนต่างยิ้มออกมา...

แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่จะต้องมาจัดการแล้ว ประจักษ์ถามตัวเองอย่างกลัดกลุ้มว่า

"จะให้ฉันไล่เธอออกไปจากบ้านนี้ได้ยังไง?"

ooooooo

เมื่อ เป็นคำสั่งของคุณนายน้อมผู้เป็นแม่ ประจักษ์ ไม่มีทางเลี่ยง เมื่อเขาบอกวนิดาว่าต้องย้ายไปอยู่บ้านพัก ในกรมทหารโดยไม่แจ้งเหตุผล บอกให้ย้ายไปกันพรุ่งนี้เลย ป้าทองมาแสดงความเห็นใจแต่ก็ดีใจที่เธอจะได้ ไม่ต้องเผชิญหน้ากับคุณนายให้อึดอัดใจ วนิดาก็บอกว่าตนไม่รู้เหมือนกันว่าจะดีใจหรือเสียใจ แต่ที่แน่ๆคือ

"ฉันเสียใจที่ต้องไม่ได้อยู่ในที่ที่คุณปู่กับคุณย่าเคยอยู่ แต่ก็ดีใจที่จะไม่ต้องเผชิญหน้ากับคนที่เกลียดฉัน"

พอไปเห็นบ้านพักเข้าจริงๆ เป็นบ้านเก่าและรกมาก จนประจักษ์บอกเธอว่าถ้าอยู่ไม่ได้ จะพาไปเช่าบ้านอยู่ข้างนอก

"ไม่ต้องหรอกค่ะ คนเราจะอยู่ที่ไหนก็มีความสุขได้ทั้งนั้น ถ้าใจมันอยากจะสุข"

ประจักษ์สะอึกไปกับคำตอบที่ตอกหน้านั้น สั่งว่าอยากได้อะไรก็บอกป้าทองให้จัดให้แล้วกลับไปเลย จนจวงบ่นว่าไม่เป็นลูกผู้ชายเลย ถึงจะมีความรู้สึกดีๆกับวนิดามากแต่ป้าทองก็ไม่ชอบให้ใครมาว่าเจ้านายของตน เลยค้อนและปรามจวงอย่างหัวเสียไปด้วย

เมื่อประจักษ์ไปแล้ว โดยการนำของวนิดา จวงกับป้าทองต่างช่วยกันทำความสะอาดบ้าน ทั้งเหนื่อยทั้งสนุก จนในที่สุดบ้านเก่าๆ ห้องรกๆ ก็กลายเป็นบ้านที่สะอาดน่าอยู่ด้วยแรงสามัคคีของสามหญิงต่างวัย

ooooooo

คุณนายน้อมกลับมาก็ไม่พอใจเมื่อรู้ว่าประจักษ์ ให้วนิดามาอยู่ห้องประจวบ และวนิดาล็อกห้องไว้ เพราะยังมีข้าวของอยู่ในนั้น คุณนายสั่งตัดกุญแจขนของของวนิดาออกมากองทิ้งไว้นอกห้องแล้วให้พิสมัยเข้าไปอยู่แทน

ประจักษ์นึกสงสารวนิดาและรู้สึกผิดหวังพิสมัยที่คอยยุให้คุณนายน้อมกีดกันเฉดหัววนิดาออกไป จนพูดออกมาว่าไม่นึกว่าเธอจะแล้งน้ำใจถึงขนาดนี้ บอกพิสมัยว่าถ้าคนในครอบครัวตนถูกทำแบบนี้ตนคงทนไม่ได้

"แสดงว่าคุณพี่เห็นแม่นั่นเป็นคนในครอบครัวแล้วเหรอคะ" พิสมัยถามประชด ไม่พอใจ

พอดีมนตรีมาหาประจักษ์ เข้าไปทักพิสมัย ประจักษ์รีบเดินไปกระซิบบางอย่างกับมนตรี พอฟังเสร็จมนตรีตบบ่าประจักษ์รับคำแข็งขันว่าจะจัดการให้ ประจักษ์ขอบใจเพื่อนส่วนพิสมัยมองอย่างจับสังเกตว่าสองคนนี้ซุบซิบอะไรกัน

ประจักษ์ตกอยู่ในภาวะน้ำท่วมปากเมื่อถูกทั้งแม่และพิสมัยรุมกันแกล้งวนิดา พอทักท้วงก็หาว่าหลงวนิดาเข้าแล้ว ซ้ำร้ายคุณนายน้อมยังสั่งประจักษ์ให้หยุดงานอยู่ทานข้าวกับตนและพิสมัยว่าที่สะใภ้ด้วย

ooooooo

เรื่องที่ประจักษ์ขอแรงมนตรีเพื่อนรักคือให้ช่วยเอาของของวนิดาไปให้เธอที่บ้านพักในกรมทหารด้วย มนตรีเอาไปในคืนนั้นเลย แต่เพราะที่บ้านนั้นยังไม่มีไฟฟ้า มนตรีเลยเดินชนถังขยะล้มลุกคลุกคลานจนหน้าตาเนื้อตัวมอมแมม

วนิดา ป้าทอง และจวงได้ยินเสียงข้างนอก ป้าทองกับจวงคิดว่าถูกผีหลอก แต่วนิดาอยากรู้กลัวจะเป็นพวกหัวขโมยเลยชวนกันออกไปดู ป้าทองคว้าไม้ขนไก่เป็นอาวุธ ส่วนจวงคว้าผ้าขี้ริ้วติดมือไปเผื่อรัดคอคนร้าย

แต่พอทั้งสามย่องมาถึงประตู เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำเอาขนหัวลุกไปตามกัน  ป้าทองกับจวงถอยกรูด  วนิดาทำใจดีสู้เสือเปิดประตูออกไป   เห็นผู้ชายหน้าดำเนื้อตัวมอมแมมยืนในเงามืด ทั้งสามร้องสุดเสียง "ว้าย!!"

มนตรีตกใจเสียงร้องนั้น ไม่ทันตั้งหลักก็ถูกป้าทองเอาไม้ขนไก่ฟาดเอา...ฟาดเอา ส่วนจวงก็เอาผ้าขี้ริ้วหลับหูหลับตารัดคอ มนตรีหายใจไม่ออกจนตาเหลือกเลยดูยิ่งน่ากลัว

ทั้งสามวิ่งกลับเข้ามาในบ้าน ป้าทองบอกว่าตนมีคาถาเสกน้ำมนต์ไล่ผีแต่คนท่องคาถาต้องเป็นสาวพรหมจรรย์ และมีวาสนา วนิดาเหมาะสมที่สุด แล้วป้าทองก็บอกให้เธอว่าตาม

"อภิโถอภิถังอภิโถเถถัง อภิถังเถโถ กะละมังกะละแม กะละมังทึกทัก กะละมังทักทึก ตักตึกตักตึก อึกทึกกะละมัง"

"ป้า! นี่มันคาถาเสกน้ำมนต์ประเทศไหนเนี่ย" จวงทนฟังไม่ได้

ป้าทองบอกว่าเป็นคาถาต้นตระกูลของตน เอ็ดจวงไม่ให้ขัดแล้วให้วนิดาท่องต่อ   เสร็จแล้วให้เธอเป่าพรวดลงขันน้ำมนต์ อมน้ำมนต์เตรียมพ่นใส่หน้าผี วนิดาทำตามอย่างเคร่งครัด เร่งรีบ

ความตื่นเต้นทำให้เผลอกลืนน้ำมนต์ลงท้องเลยต้องอมใหม่ พอดีมีเสียงขลุกขลัก วนิดาเตรียมพร้อม พอร่างลึกลับนั้นเข้าใกล้เธอหลับหูหลับตาพ่นน้ำมนต์ใส่ทันที

พ่นน้ำใส่หน้าผี ชะล้างคราบสกปรกออก ทุกคนจึงเห็นว่าที่แท้คือมนตรีนั่นเอง!

เป็นเรื่องน่าขำแต่ก็ขำกันไม่ออก เมื่อพากันเข้าไปนั่งพักในบ้าน ทั้งสามมองมนตรีอย่างรู้สึกผิด

มนตรีเอาของของวนิดามาให้และเอาคำขอโทษของประจักษ์มาบอกด้วย วนิดาขอบคุณและขอโทษที่ทีแรกเข้าใจเขาผิดคิดว่าเป็นผีหรือหัวขโมย มนตรีโอ้เอ้จะอยู่คุยต่อแต่ถูกจวงกับป้าทองไล่ทางอ้อมด้วยการรีบเอ่ยราตรีสวัสดิ์อวยพรให้ฝันดี จนมนตรีพูดไม่ออกจำต้องกลับไป

ooooooo

ประจักษ์ไม่สบายใจเรื่องที่แม่กับพิสมัยทำกับวนิดา เขานอนไม่หลับเดินไปเจอไปล่กำลังนั่งกรึ๊บยาดองอยู่ ไปล่ชวนให้ลอง ทีแรกเขาปฏิเสธแต่พอฟังสรรพคุณจากไปล่ก็เลยลองดู ลองเสียจนเมาด้วยกันทั้งคู่ พอเมาความอัดอั้นก็ถูกระบายออกมาให้ไปล่ฟังแล้วฟุบหลับไปตรงนั้น ไปล่พยายามปลุกก็ไม่สำเร็จ เลยพาไปส่งจนถึงหน้าบ้านพักในกรมแล้วไปล่ก็นอนแผ่หลับไปกับพื้น

ประจักษ์ลุกขึ้นโงนเงนมองหาไปล่ว่าหายไปไหน พอดีวนิดาถือตะเกียงออกมาเจอเลยพาเข้าไปนอนในบ้านทั้งสองคน ตกดึกอากาศเย็นวนิดาเอาผ้าห่มจะไปคลุมให้ประจักษ์ เจอเขาละเม้อเพ้อถึงพิสมัยสัญญาว่าจะรักและแต่งงานกับเธอคนเดียว วนิดาฉุนขึ้นมาเลยเอาผ้าห่มไปห่มให้ไปล่แทน

รุ่งเช้าวนิดาไปอาบน้ำที่ตุ่มข้างนอกเพราะน้ำในบ้านไม่ไหล ประจักษ์ไปเจอเข้ามองตะลึงถูกป้าทองมาเห็นโวยวายว่าประจักษ์แอบดูวนิดาอาบน้ำ ทำเอาเขาพูดไม่ออก ทำหน้าไม่ถูก ครั้นชี้แจงก็ไม่มีใครเชื่อ

ที่บ้านมหศักดิ์ คุณนายน้อมรู้จากถมว่าเมื่อคืนประจักษ์ ไม่ได้นอนที่บ้านไปไหนไม่รู้ แต่เมื่อคืนเห็นอยู่กับไปล่ คุณนายเรียกไปล่มาถาม พอรู้ว่าไปล่พาไปนอนที่บ้านพักในกรมทหาร คุณนายเลยเขกกบาลไปล่โป๊กหนึ่งแล้วไล่ไปให้พ้นหน้าเดี๋ยวนี้

ooooooo

ฝ่ายนายดาวหลังจากเงียบไปหลายวัน วันนี้ก็มาซุ่มดูลูกสาวอีกเห็นเงียบผิดปกติเลยเหยียบหลังสมหมายขึ้นไปดู เหยียบพลาดตกดังพลั่ก คุณนายน้อมได้ยินเสียงออกมาดูเลยมีปากเสียงกัน คุณนายด่านายดาวที่มาปีนรั้วบ้านว่า "สันดานโจรยังไงก็เป็นโจรวันยังค่ำ" พอ

นายดาวบอกว่าตนห่วงลูกสาว คุณนายก็ด่าว่าไม่ต้องมาอ้าง  "คนอย่างแกมันเป็นได้แค่ไอ้พ่อขี้โกงขายลูกกิน"

"แล้วคุณนายไม่ใช่ไอ้แม่ขายลูกเลยใช่ไหม คุณนายเองก็เอาตัวลูกชายมาขัดดอกเหมือนกัน"

คุณนายน้อมโกรธเหมือนงูถูกเหยียบขนดหางกระโจนเข้าเอาไม้ขนไก่ฟาด เลยมะรุมมะตุ้มกันจนเหนื่อยไปทั้งสองฝ่าย นายดาวขอหย่าศึกถามว่าลูกสาวตนอยู่ไหน พอรู้ว่าไม่ได้อยู่ที่นี่ นายดาวโวยวายว่าทำแบบนี้ผิดข้อตกลง

เมื่อนายดาวไปซุ่มดูวนิดาที่บ้านพักในกรมเห็นลูกทำงานหนักก็สงสารจับใจเข้าไปร้องเรียก

วนิดาดีใจสุดขีดบอกพ่อว่าให้พาตนกลับบ้านและขอหย่ากับประจักษ์ นายดาวเกลี้ยกล่อมให้อดทนอีกนิด ที่ให้ลูกแต่งงานเพราะคิดว่าประจักษ์จะเป็นคนดีปกป้องคุ้มครองลูกได้ ที่ไหนได้เขาก็เป็นแบบเดียวกับแม่ของเขา

"งั้นคุณพ่อยกหนี้ให้เขาเถอะนะคะ ลูกจะได้หย่ากับเขาเรื่องจะได้จบไปเสียที"

"เรื่องหย่าไม่ใช่เรื่องยาก แต่พ่อไม่อยากให้ลูกมีปมหรือมีมลทิน...เหมือนกับคุณย่า"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณย่าคะ...หรือว่าสิ่งที่คุณย่าพูด กับลูกก่อนสิ้นใจมันเกี่ยวกับฝันร้ายที่คุณย่าฝันทุกคืน...คุณย่า บอกว่า ท่านทรมานมากแล้วก็บอกให้ลูกกู้เกียรติให้...ถ้าเป็นอย่างที่ลูกคิด ลูกไม่เข้าใจว่า ทำไมคุณพ่อถึงอยากให้ลูกเป็นสะใภ้มหศักดิ์ ทั้งๆที่เขาดูถูกเราสารพัด"

นายดาวเอาแต่นิ่งไม่ตอบคำถาม    แต่กลับพูดว่า

"ความลับของคุณย่าเป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้แน่ชัด พ่ออยากให้ลูกอดทนอีกสักนิด ถือว่าพ่อขอร้อง ถ้าไม่มีอะไรดีขึ้น พ่อสัญญา พ่อจะทำทุกอย่างไม่ให้ลูกลำบาก และไม่ให้ตกเป็นขี้ปากของใคร" นายดาวดึงวนิดาเข้าไปกอดด้วยความรักและสงสาร

ooooooo

จากนั้น นายดาวไปหาประจักษ์ที่ห้องทำงานใน กรมทหารม้า ตำหนิเขาที่เอาลูกสาวตนไปทิ้งไว้แล้วไม่ไป ดูแลเลย ย้ำจริงจังว่า "คุณสัญญากับผมด้วยเกียรติของชายชาติทหารว่าคุณจะดูแลลูกสาวผมอย่างดี  แล้วทำไมคุณต้องให้ลูกสาวผมออกจากบ้าน  ลูกสาวผมทำผิดอะไร"

ถูกนายดาวรุกหนัก ประจักษ์ก็ได้แต่นิ่งอึ้งเถียงไม่ออก แต่พอจะชี้แจงก็ถูกนายดาวสั่ง

"ผมบอกให้ฟังไง ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายพอ เลิกขังตัวเอง อยู่ในนี้แล้วออกไปเผชิญหน้ากับความจริง รับผิดชอบในคำพูด ที่คุณสัญญาไว้กับผม เป็นถึงทหารแต่ทำตัวเหมือนกบในกะลา ผมขอถามคุณหน่อยเถอะว่าคุณเคยให้โอกาสลูกสาวผมบ้างไหม ผมขอให้คุณให้เกียรติเธอบ้าง หรืออยากให้คนนินทาว่าพวกมหศักดิ์ดีแต่รังแกลูกสะใภ้!"

ถูกนายดาวตำหนิแกมขู่และอบรมเป็นชุด ทำให้ประจักษ์ ต้องปรับตัวเอง วันนี้เขาจึงไปที่บ้านพักในกรมทหาร บอกป้าทองว่าพรุ่งนี้ให้เตรียมอาหารเช้าให้ด้วย เป็นการบอกให้รู้ว่าคืนนี้จะนอนค้างที่นี่ ทั้งป้าทองและวนิดาต่างแปลกใจกับความเปลี่ยนแปลงนี้

ไม่เพียงเท่านั้น ก่อนออกไปทำงานยังบอกวนิดาว่าเย็นนี้จะกลับมาทานข้าวเย็นที่นี่ ขอบใจอาหารเช้าอร่อยมาก

ปรากฏว่าคืนนี้ฝนตกหนักหลังคารั่วจนหาที่นอนไม่ได้ วนิดาจึงอนุญาตให้ไปกางมุ้งนอนที่พื้นในห้องตนเพราะห้องกว้างมาก จวงกับป้าทองดีอกดีใจรีบไปจัดที่นอนให้ประจักษ์

คืนนี้ทั้งสองต่างนอนไม่หลับแต่แกล้งทำเป็นหลับ คอย เงี่ยหูฟังอีกฝ่ายว่าจะเคลื่อนไหวอย่างไร จนกลางดึกอากาศเย็น วนิดาเอาผ้าห่มจะไปคลุมให้เจอเขาละเมอถึงพิสมัยอีกแล้ว เธอหมั่นไส้เลยเอาผ้าห่มคืนออกจากมุ้งไม่ปิดปากมุ้งให้ด้วย รุ่งเช้าประจักษ์เลยมีรอยมีตุ่มแดงๆตามตัวเต็มไปหมดเพราะถูกยุงกัดเมื่อคืน

ที่บ้านมหศักดิ์ต่างร้อนใจกันมาก พิสมัยบอกคุณนายน้อม ว่าประจักษ์ไม่กลับมาสองวันแล้วคร่ำครวญว่า "คุณพี่ไปค้างกับนังนั่นแบบนี้ แสดงว่าคุณพี่ต้องมีใจให้นังนั่นแล้วแน่ๆ"

"แม่ไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด พิสมัยไปแต่งตัวให้ สวยที่สุด เราจะไปหานังวนิดากัน"

พิสมัยตกใจแต่พอมองหน้าคุณนายน้อมเห็นแววตาร้ายกาจแล้วก็พูดไม่ออก

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 11:21 น.