ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

วนิดา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เพราะถูกทั้งแม่และพิสมัยกดดันบีบคั้นหนัก ประจักษ์หงุดหงิดงุ่นง่านจนป้าทองสงสัยว่าเป็นอะไรพอถามก็บอกว่าไม่มีอะไร เขามองหาถามป้าทองว่าวนิดาไปไหน พอป้าทองบอกว่าไปบ้านอำไพตั้งแต่เช้า เขาก็ยิ่งเศร้า ป้าทองสงสัยเขม้นมองคิดจนหน้ายับก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร

วนิดาไปบ้านอำไพแต่เช้า ไปทำต้มยำแต่ไม่มีสมาธิเลยเหยาะน้ำปลาไม่หยุดจนอำไพแซวว่าจะทำต้มยำหรือทำต้มเค็ม กันแน่  มองหน้าวนิดาถามอย่างห่วงใยว่ามีอะไรหรือเปล่าดูหน้าตาหมองๆ

"เปล่าค่ะ" วนิดาฝืนยิ้มให้ ครั้นอำไพดักคอว่าเห็นจวงบอกว่าประจวบใกล้จะกลับมาแล้ว เป็นเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า เธอย้อนยิ้มๆว่า "คุณประจวบกลับมา นิดต้องดีใจสิคะ คุณจี๊ดออกไปเถอะค่ะ มื้อนี้นิดจะทำอาหารเอง เพราะอาจจะเป็นมื้อสุดท้ายของนิดกับที่นี่แล้ว"

อำไพมองวนิดาถอนใจอย่างห่วงใยแล้วจึงเดินออกไป แล้วก็ต้องผงะเมื่อเจอมนตรีเดินอ้าวเข้ามา เขาบอกว่าป้าทอง บอกว่าวนิดามาที่นี่เลยรีบตามมา พูดแค่นั้นก็จ้ำอ้าวจะเข้าไปในครัว ถูกอำไพคว้าคอเสื้อไว้สั่ง "ไม่ต้องเข้าไปเลย"

พอถูกห้ามมนตรีก็ยิ่งอยากเข้าเพราะคิดว่าอำไพกีดกันตนจากวนิดาให้พี่ชาย อำไพพูดอย่างเหนื่อยหน่ายว่าอำพันธ์ ไม่อยู่ มนตรีตะแบงว่าถ้าอย่างนั้นยิ่งดีจะได้หมดศัตรูหัวใจ

"แต่คุณก็ยังห้ามเข้าอยู่ดี" อำไพขวางไว้ บอกมนตรีว่า "คุณประจวบบอกว่าจะกลับมาภายในอาทิตย์นี้"

"เหรอ...ในที่สุดฝันก็เป็นจริง ฉันจะได้จีบคุณนิดสักทีฮ่าๆๆ"

อำไพด่าว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวที่สุด เพราะวนิดากับประจักษ์ยังไม่ได้หย่ากัน มนตรีก็อ้างข้างๆคูๆว่าตนตกลงกับประจักษ์ไว้แล้ว และให้เธอบอกพี่ชายด้วยว่าห้ามจีบวนิดาเพราะตนจองก่อน

"คุณชอบคุณนิดมากรึไง" อำไพถามโพล่งไปด้วยอารมณ์ ที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่าเป็นอะไร

"ใช่ ชอบมาก ยิ่งเวลาคุณนิดอยู่กับเธอ ก็ยิ่งเห็นชัดว่าคุณนิดทั้งสวยกว่า น่ารักกว่า อ่อนหวานกว่า ผู้หญิงอย่างเธอชาตินี้คงไม่มีใครจีบหรอก"

"คนบ้า!" อำไพด่ามนตรี ผลักเขากระเด็นแล้วเดินปึงปังเข้าบ้านไป มนตรีตกใจที่อำไพโกรธจริงจังขึ้นมา

ooooooo

อำไพหนีไปนั่งร้องไห้อยู่มุมหนึ่ง วนิดามาเจอตกใจถามว่าเป็นอะไร กล่อมอยู่นานกว่าอำไพจะเล่าให้ฟังว่าถูกมนตรีว่าเอาว่าคนอย่างตนชาตินี้ไม่มีใคร มาจีบ  ทำไมเขาต้องว่าอย่างนี้ด้วย แล้วร้องไห้ฮือๆท่าทางเสียอกเสียใจจริงๆ

วนิดาอ่านใจอำไพออกแต่ถามว่าเธอชอบมนตรีหรือเปล่า อำไพตกใจปฏิเสธเสียงหลงว่าไม่จริงไม่มีทาง จนวนิดาบอกให้เธอยอมรับความจริงเสียเถอะว่าชอบมนตรีจริงๆ คราวนี้ อำไพหน้าแดงตัดพ้อว่า

"คุณนิดพูดอะไร จี๊ดอายนะคะ จี๊ดไม่รู้ตัวหรอกนะคะว่าชอบคุณมนตรีตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่หลังๆเวลาที่จี๊ดเห็นคุณมนตรีหัวใจของจี๊ดมันเต้นแรง คุณนิดเคยเป็นไหมคะ"

วนิดาฟังแล้วอึ้งเพราะมันคือความรู้สึกของตัวเองเมื่อได้เจอประจักษ์ เผลอยกมือทาบอก พออำไพถามว่าเป็นอะไร เธอแก้เกี้ยวว่าตรงนี้อากาศมันร้อนแล้วเบือนหน้าหนี

ooooooo

ประจวบกลับมาแล้ว เขามายืนมองดูบ้านมหศักดิ์อย่างปลื้มปีติที่ได้กลับบ้านอีกครั้ง ควักกุญแจออกมาไขประตูเข้าบ้าน...

วนิดากลับมาบ้านมหศักดิ์เอามืดค่ำ ความคิดคำนึงยังจดจ่ออยู่กับคำพูดของอำไพที่ถามว่า

"คุณนิดบอกให้จี๊ดยอมรับความรู้สึกของตัวเอง แล้ว

เมื่อไหร่คุณนิดจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อคุณประจักษ์ล่ะคะ"

คิดถึงคำถามของอำไพแล้ว เธอบอกกับตัวเองว่า "ถึงอยากจะยอมรับแต่มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้" คิดแล้วถอนใจเดินเข้าบ้าน พลันสายตาก็เห็นเงาร่างของใครคนหนึ่งเดินอยู่หน้าบ้าน

"ใคร...หรือว่าจะเป็นขโมย" วนิดาสงสัยเพราะวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน เธอคว้าไม้กวาดทางมะพร้าวกระชับแน่นในมือ ย่องไปทางด้านหลังแล้วฟาดเข้ากลางหลังเต็มแรง จนประจวบร้องโอ๊ย!

วนิดาตะโกนไล่หัวขโมยให้ออกไป ประจวบพยายามบอกว่าตนเป็นใคร แต่เธอไม่ฟังเสียงตะโกนให้มาช่วยกันจับขโมย จนป้าทอง จวง และไปล่วิ่งหน้าตั้งมา พอเห็น "หัวขโมย" เต็มตาป้าทองกับไปล่ก็อุทานด้วยความดีใจ

"คุณเล็ก...คุณประจวบ..."

"คุณประจวบ?" วนิดายืนเหวอหันมองประจวบเต็มตา เขาแนะนำตัวเองอย่างผึ่งผายว่า

"ใช่ ฉันประจวบ มหศักดิ์ แล้วเธอ...เป็นใคร?"

เมื่อพากันเข้ามานั่งในห้องรับแขกแล้ว   ประจวบจึงรู้ว่าวนิดาเป็นลูกสาวของนายดาว เขาถามอย่างแปลกใจว่าแล้วคนบ้านนี้หายไปไหนกันหมดถึงได้ปล่อยให้วนิดาเฝ้าบ้าน

วนิดาไม่ทันตอบ เสียงคุณนายก็ร้องเข้ามาอย่างดีใจสุดขีด "ตาเล็ก!!"

คุณนายโผเข้าหาลูก ประจวบกอดแม่ไว้ ต่างดีใจจนน้ำตาซึม พิสมัยยิ้มไม่หุบ ในขณะที่ประจักษ์มองหน้าน้องชายอย่างคาดไม่ถึงว่าจะกลับมาเร็วกว่าที่คิด   เขามองหน้าวนิดา

ต่างอ่านแววตากันออกถึงความรู้สึกหลังจากประจวบกลับมา วนิดาค่อยๆเลี่ยงออกจากห้องรับแขกอย่างรู้สถานะของตัวเอง

ooooooo

ประจวบทรุดลงกราบคุณนายและประจักษ์ คุณนายเชยหน้าลูกชายขึ้นดู ลูบไล้รำพัน

"แม่ดีใจเหลือเกินที่ลูกกลับมา   แม่รอวันนี้มานานแสนนาน ดูลูกของแม่สิ โถๆๆ ผอมลงไปมาก ผิวก็กร้านดำ คงทำงานหนักมาใช่ไหมลูก"

"ถึงงานจะหนักแค่ไหนผมก็ไม่เคยท้อหรือเหนื่อยครับ ผมคิดแต่ว่าจะต้องรีบหาเงินมาใช้หนี้นายดาวให้เร็วที่สุด"

ประจักษ์บอกน้องชายขึ้นนั่งข้างบนเสีย ประจวบหันไปพูดกับพี่ชายอย่างรู้สึกผิดว่า

"ผมต้องขอโทษที่ทำให้พี่ใหญ่เดือดร้อน ทำให้พี่กับพิสมัยไม่ได้แต่งงานกัน แต่ปัญหาทุกอย่างจะจบลงในวันสองวันนี้ครับ"

พิสมัยรีบขอบคุณประจวบที่ทำตามสัญญา คร่ำครวญถึงความทุกข์ทรมานกับการรอคอย ส่วนประจวบก็ขอบคุณพิสมัยที่ช่วยดูแลคุณแม่และพี่ชายตน

พิสมัยบอกว่าตนไม่ทันย้ายออกจากห้องของเขา ประจวบบอกว่าไม่เป็นไรอยู่ไปตามสบาย ตนนอนห้องประจักษ์ก็ได้เพราะมีเรื่องมากมายอยากเล่าให้พี่ชายฟัง คืนนี้คืนเดียวคงเล่าไม่หมด

ประจักษ์เห็นแม่กับน้องกำลังดีอกดีใจกอดอ้อนกันอยู่

เลยลุกเลี่ยงออกไปเพราะใจอยากไปหาวนิดานานแล้ว

ooooooo

แต่พอไปถึงเจอป้าทองกับจวง  รู้ว่าวนิดาอยู่ในห้อง เขาไปยืนตรงประตูห้องเรียกเบาๆ "นิด..." วนิดาผงะเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียก เขาถามอีกว่า "นอนหรือยัง"

"ยังค่ะ คุณประจักษ์มีอะไรหรือคะ"

ประจักษ์บอกว่าไม่มีอะไรแต่ขอนั่งอยู่แถวๆนี้ก่อนได้ไหม ทั้งสองยืนคุยกันแค่มีประตูกั้นแต่ต่างก็ยืนกันอยู่อย่างนั้น วนิดาไม่เปิดประตูและประจักษ์ก็ไม่เรียกร้องให้เปิด ยืนกันอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งประจักษ์จึงเอ่ย "เธอคงจะง่วงแล้วซินะ งั้นฉันกลับแล้วกันเธอจะได้เข้านอน" พูดแล้วเดินออกไป แต่ก็ชะงักเรียกอีก "นิด..." พอวนิดาขานรับคอยฟังว่าเขาจะพูดอะไร ครู่หนึ่งเขาเอ่ย "ราตรีสวัสดิ์...ฝันดีนะ" วนิดาเอ่ยตอบเสียงเศร้าๆ แต่พอได้ยินเสียงประจักษ์เดินห่างไป วนิดาทนไม่ได้เปิดประตูออกมา

ประจักษ์หันมอง ต่างมองกันนิ่งเหมือนจะบอกเล่าถึงความรู้สึกที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน...

ooooooo

ทั้งสองลงไปเดินคุยกันที่สวน ประจักษ์เอ่ยขึ้นอย่างเจ็บปวดว่า

"คำอธิษฐานของเธอเป็นจริงแล้วนะนิด ตาเล็กกลับมาแล้ว เราจะได้หย่ากัน เธอจะได้กลับบ้านไปอยู่กับคุณพ่อของเธอ" ประจักษ์มองหน้าเธอนิ่งเหมือนอยากบอกความในใจแต่ก็ทำไม่ได้เพราะยังติดที่พิสมัย  ส่วนวนิดาก็มองเขาเต็มตา  เอ่ยจากใจจริงว่า

"ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำให้ฉันระหว่างที่ฉันอาศัยอยู่ที่นี่นะคะคุณประจักษ์"

"ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำลงไป ฉันทำด้วยความเต็มใจ... นิด...เธอจะลืมฉันไหม..."

"แล้วคุณล่ะคะ คุณจะลืมฉันไหม"  วนิดาย้อนถาม

เสียงเครือ ต่างมองกันน้ำตารื้น

"ถ้าเธออยู่ในนี้" ประจักษ์ชี้ที่หัวตัวเอง "ฉันคงลืม แต่ถ้าเธออยู่ในนี้" เขาชี้ที่หัวใจตัวเองแล้วพูดอย่างลึกซึ้งว่า "ต่อให้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ฉันก็ไม่มีวันลืมเธอ...วนิดา"

วนิดากลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอเบือนหน้าปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ประจักษ์ทนใจตัวเองไม่ได้อีกแล้ว เขากอดเธอจากข้างหลัง วนิดาร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกของตัวเอง ปล่อยให้เขากอดด้วยความเต็มใจ...

"ฉันขออะไรอย่างได้ไหมนิด วันที่เธอจะไปจากบ้านหลังนี้ ขอให้เรามีโอกาสได้บอกลากันก่อนได้ไหม ฉันมีบางสิ่งบางอย่างที่จะบอกเธอ รับปากฉันนะนิด..."

วนิดานิ่ง ไม่ตอบ ค่อยๆแกะมือเขาออก พูดโดยไม่หันมอง

"ฉันต้องไปแล้ว"

พูดแล้ววนิดารีบเดินออกไปพลางยกมือปาดน้ำตา ประจักษ์มองตามไปด้วยความเสียใจสุดซึ้ง

ooooooo

ประจักษ์กลับมาถึงห้องปรากฏว่าประจวบรออยู่แล้ว ถามพี่ชายว่าไปไหนมา เขาบอกว่าไปเดินเล่น ครั้นประจวบทักว่าหน้าตาพี่ชายดูไม่มีความสุขเลยคิดว่าเป็นทุกข์เพราะตนเขารีบขอโทษที่ทิ้งภาระไว้ให้

"ฉันไม่เคยโกรธแกเลย เห็นแกแข็งแรงกลับมาฉันก็ดีใจแล้ว ว่าแต่ทำไมแกถึงกลับมาเร็วนัก"

ประจวบไม่พูดเหตุผลที่แท้จริงแต่กลับบอกว่าเพราะต้องการให้พี่ชายเป็นอิสระ และได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก ย้อนถามอย่างแปลกใจว่า "อ้าว...นี่พี่ไม่ดีใจเหรอ"

ประจักษ์ฝืนยิ้มบอกว่าดีใจ ประจวบนึกได้เอ่ยขึ้นว่าดูๆไปวนิดาก็ไม่ได้เลวร้ายเหมือนพ่อเธอเลย แล้วเขาก็เอะใจ สะดุดใจเมื่อพี่ชายตอบอย่างสนิทปากว่า

"นิดเขาเป็นคนดี...ดีมาก"

"พี่สนิทสนมกับเธอมากเหรอครับ ถึงเรียกเธอว่านิดเฉยๆ"

"คนอยู่บ้านเดียวกันทุกวัน จะไม่สนิทกันได้ยังไง ไป... ไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว"

ประจักษ์ เปลี่ยนเรื่อง ประจวบลุกขึ้น นึกขึ้นได้บอกพี่ชายว่าพรุ่งนี้จะไปหานายดาวเพื่อเรื่องจะได้จบเสียที ฟังแล้วประจักษ์ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงนั่งกับพื้นคาดไม่ถึงว่าวันนั้นจะมาถึง ในวันพรุ่งนี้แล้ว

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนไปทำงาน ประจักษ์ไปหาวนิดาที่ห้อง เคาะประตูเรียก คนที่เปิดประตูออกมากลายเป็นป้าทองกับจวง เขาถามว่าวนิดาตื่นหรือยัง ป้าทองบอกว่ายัง เขารีบสั่ง

"ถ้านิดตื่น บอกเขาว่าอย่าเพิ่งทำอะไรจนกว่าฉันจะกลับมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นให้เขารอฉันก่อน" ป้าทองถามงงๆว่าแล้วจะเกิดอะไรขึ้นหรือ ประจักษ์ตัดบทว่า "เพราะฉันไม่รู้ฉันถึงบอกป้ากับจวงไว้ก่อน บอกไอ้ไปล่เอาไว้ด้วยอีกคนนะ ฉันไปล่ะ"

พอหันหลังจะเดินไปยังหันกลับมาย้ำอีกว่า

"อย่าลืมที่ฉันสั่ง ฉันจะลางานครึ่งวันแล้วรีบกลับมา อย่าเพิ่งให้เขาไปไหนฉันมีบางอย่างที่จะต้องบอกเขา เข้าใจนะ"

ป้าทองกับจวงมองหน้ากันอย่างไม่สบายใจ พอประจักษ์ ไปแล้วจวงถามวนิดาว่าทำไมไม่ยอมเจอประจักษ์

"เจอไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ยังไงฉันก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี" วนิดาตอบเศร้าๆ

"คุณ ใหญ่สั่งว่าให้คุณนิดรอเธอกลับมาก่อนอย่าเพิ่งทำอะไร" จวงบอก วนิดาฟังนิ่งๆ มองเหม่อไปนอกหน้าต่าง ป้าทองกับจวงเห็นแล้วแอบถอนใจเฮือก...เฮือก...

ooooooo

คุณนาย น้อมกระหยิ่มยิ้มย่องบอกปราณีที่แต่งตัว สวยเป็นพิเศษมารอพบประจวบว่าเดี๋ยวคงลงมา  ปราณีตอบอย่างมีความหวังว่าตนรอมาได้เกือบปีจะรออีกไม่กี่ นาทีทำไมจะรอไม่ได้  ถามว่าแล้วเมื่อไหร่ประจวบจะเอาเงินไปใช้หนี้นายดาว

พอ รู้ว่าวันนี้ พิสมัยชวนฉลองใหญ่กันดีไหม คุณนายบอกว่ารอฉลองพร้อมงานแต่งของทั้งสองคนพร้อมกันไปเลยจะดีกว่า แล้วผู้หญิงทั้งสามก็มองหน้ากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

ขณะนั้นเอง ประจวบลงมา พอเห็นปราณีเขาชะงักกึก ปราณีรีบลุกขึ้นยิ้มหวานตาเป็นประกายเรียกเขาอย่างสนิทสนม "คุณเล็ก..."

แต่ พอไปเดินคุยกันในสวน ปราณีรู้สึกได้ทันทีถึงน้ำเสียง ที่ห่างเหินและท่าทีที่หมางเมินของประจวบที่พูดประชดเมื่อเธอถามเขาว่า "สบายดีนะคะคุณเล็ก"

"คนที่ต้องลาออกจากงานระหกระเหินไปทำงานในที่ที่ไม่เคยไป คุณว่าผมจะสบายดีไหมครับ"

"แหม...คุณเล็ก ตอบมาคำเดียวก็ได้นี่คะ คุณพูดอย่างกับว่าที่คุณต้องไปทำงานหาเงินใช้หนี้เป็นความผิดของดิฉัน"

ประจวบ หัวเราะขื่นๆ บอกว่าตนไม่กล้ากล่าวหาคุณหญิงหรอก ปราณีชะงักถามว่าทำไมต้องเรียกตนอย่างนั้นด้วย ประจวบ บอกว่าตนไม่ทราบจะเรียกว่าอย่างไรในเมื่อเธอเป็นภรรยาท่านเจ้าคุณฯ

"แต่ตอนนี้ดิฉันเป็นม่าย คุณเล็กก็ทราบ" ปราณีเริ่มฉุน

"แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ยังเป็นคุณหญิงภักดีราชา ผมขอตัวก่อนนะครับ มีธุระต้องทำอีกมาก"

ประจวบเดินแยกไปแล้ว ปราณีมองตามด้วยความผิดหวัง เสียใจ

ที่แท้ ประจวบพาชุมศรีมาเช่าบ้านอยู่ต่างหากเพื่อรอจัดการหนี้สินเรียบร้อยแล้วค่อย พาเธอไปพบคุณนายน้อม เขากลับไปชวนชุมศรีไปหาอะไรทานกันข้างนอกไหม เธอลำบากใจเพราะเมื่อเขายังไม่ได้บอกคุณนายเกรงเจอกันรู้ภายหลังจะไม่ดี

"ฉัน ขอโทษนะชุมศรี ที่ยังไม่ได้บอกคุณแม่เรื่องของเรา แต่เธอไม่ต้องกังวลใจไปนะ ฉันหาทางบอกคุณแม่เร็วๆนี้ และไม่ว่าคุณแม่จะว่ายังไง ฉันก็จะไม่ทิ้งเธอ"

ชุมศรีพยักหน้ารับทราบ ต่างยิ้มให้กัน

ooooooo

เพียงสายๆ   ประจวบก็นำเงินไปชำระหนี้ให้นายดาวทั้งหมด รับเงินแล้วนายดาวสั่งสมหมายให้โทร.ไปบอกวนิดาว่าตนกำลังจะไปรับกลับบ้านเรา

พอ รับโทรศัพท์ วนิดาสั่งป้าทอง จวง และไปล่เก็บข้าวของขนมากองรวมกันนอกห้องรอพ่อมารับ ระหว่างนั้นถูกคุณนายน้อม พิสมัย และถมมาพูดถากถางเยาะเย้ยกระทั่งขับไล่ไสส่งอย่างสะใจ จวงทนไม่ได้ทำท่าจะสะอึกเข้าไปเอาเรื่อง วนิดาห้ามไว้ เร่งให้เรารีบไปกันเถอะ

ส่วนประจักษ์ไม่เป็นอันทำงาน รอเวลาครึ่งวันเตรียมจะกลับบ้าน ยังถูกมนตรีเข้ามาถามอย่างดีใจว่าประจวบไปใช้หนี้นายดาวแล้วใช่ไหม เวลาของตนมาถึงแล้ว ประจักษ์ฉุนไล่ให้ออกจากห้อง

"อ้าว! ทำไมวะ ไอ้จักษ์นายเป็นบ้าอะไรของนาย ไอ้จักษ์... ไอ้จักษ์..." มนตรีโวยวายเมื่อถูกประจักษ์จับลากออกไปนอกห้องแล้วปิดประตูปัง

ประจักษ์ ร้อนใจโทร.ไปที่บ้านนายดาว รู้จากสะอิ้งที่เป็นแม่บ้านว่านายดาวเพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้เอง เขาร้อนใจว้าวุ่นจนไม่รู้จะทำอย่างไร เลยโทร.ไปที่บ้านขอสายวนิดา

เจอ ถมรับสาย นังตัวแสบแกล้งทำเป็นฟังไม่ชัดฟังไม่รู้เรื่องแล้ววางสายเลย ขณะประจักษ์กำลังจะออกไปจากห้อง นั่นเอง วิชิตก็เดินมาอย่างเร่งรีบบอกว่าท่านเจ้ากรมสั่งให้เขาต้องไปราชการกับตน ด่วน

"ฉันไม่ว่าง นายหาคนอื่นไปแทนแล้วกัน" ประจักษ์ปัดอย่างหัวเสีย

"ไม่ได้ ท่านเจ้ากรมระบุว่าต้องเป็นนายคนเดียวเท่านั้น" วิชิตยืนยันคำสั่งเจ้านาย

"โธ่เว้ย!! งั้นก็รีบไปเสร็จแล้วฉันจะได้รีบกลับ" ประจักษ์ หัวเสียเร่งเสียจนวิชิตงงว่าเป็นอะไรของเขา

ooooooo

นายดาวมาถึงบ้านมหศักดิ์แล้ว  พร้อมสัญญาเงินกู้ที่ทำไว้กับประจวบ ประจวบรับไปตรวจดูแล้วถามว่าใบหย่าของประจักษ์กับวนิดาอยู่ไหน

"เรื่องหย่าเป็นเรื่องของลูกสาวผมกับพี่ชายคุณ ต้องให้เขาสองคนตกลงกันเอง" นายดายตอบยิ้มกวนๆ พิสมัยกับคุณนายปรี๊ดแตกทันที พิสมัยลุกยืนตวาดลั่น

"ไอ้ขี้โกง! พูดออกมาได้หน้าด้านๆ คุณเล็กใช้หนี้แกหมดแล้ว แกยังจะมาอ้างอะไรอีกหา!"

"ใช่ เอาใบหย่ามาเดี๋ยวนี้!" คุณนายจ้องนายดาวตาแทบถลน

"คุณสองคนนี่ท่าทางจะพูดไม่รู้เรื่อง การแต่งงานเป็นเรื่องของคนสองคน ก็ต้องให้คนสองคนเขาตัดสินใจ พิจารณาด้วยตัวเองว่าจะหย่าหรือไม่หย่า ถ้าคุณประจักษ์ไม่อยู่ ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ผมกลับล่ะ"

พูดเสร็จนายดาวเดินฉับๆออกไป ประจวบมองเหวอ คุณนายกับพิสมัยโกรธจนตัวสั่น

ooooooo

วนิดายืนรอนายดาวอยู่หน้าบ้านด้วยใบหน้าซึมเศร้า จวงเข้ามาบอกว่าขนของขึ้นรถหมดแล้ว ถามกลัวๆกล้าๆว่า "คุณนิดคะ คุณนิดจะไม่รอคุณใหญ่กลับมาจริงๆเหรอคะ"

วนิดาเงียบ ไปล่เอ่ยขึ้นบ้างว่าให้รอคุณใหญ่กลับมาก่อน อย่าเพิ่งไปเลย ส่วนป้าทองร้องไห้เข้ามาจับแขนวนิดาอ้อนวอนคร่ำครวญ...

"คุณนิด...อย่าไปเลยนะคะ คุณนิดบอกคุณพ่อสิคะ ว่าคุณนิดยังไม่ไป อย่างน้อยคุณนิดก็อยู่รอคุณใหญ่ก่อนนะคะ ถ้าคุณใหญ่กลับมาไม่เจอคุณนิด คุณใหญ่ต้องเสียใจมากแน่ๆคุณนิดอย่าใจร้ายเลยนะคะ คุณใหญ่ต้องการคุณนิดนะคะ  ป้าขอร้อง..."

ป้าทองร้องไห้สะอึกสะอื้น จวงกับไปล่ทนไม่ไหวเลยร้องไปด้วย พอดีนายดาวออกมา

"นิดไปได้แล้วลูก"

วนิดาหันไปมองหน้าพ่อพยายามกลั้นน้ำตา เห็นคุณนาย พิสมัย และถมตามออกมาทำหน้าเยาะเย้ยใส่ ประจวบมองวนิดารู้สึกสงสัยบางอย่าง

วนิดาหันไปลาป้าทองกับไปล่ ขอบใจที่ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ได้รับการดูแลอย่างดี วนิดาบอกไปล่ให้ดูแลป้าทองให้ดีด้วยเพราะอายุมากแล้ว ไปล่หน้าเบะทั้งเพราะอาลัยวนิดาและคิดถึงจวงเสียใจเป็นสองเท่า

ทั้งหมดนี้คุณนายน้อมและพิสมัยยืนจ้องอย่างเหยียดเย้ยกระทั่งพูดประชดประชันขับไล่ไสส่งให้รีบไปเหมือนตอนที่รีบมา นายดาวหันมองทั้งสองคนแล้วเร่งลูกสาวพาเดินไปที่รถ

เมื่อเดินมาถึงรถ นายดาวสงสารลูกที่ซึมเศร้ามากถามอย่างทนไม่ได้ว่า แน่ใจนะว่าจะไม่รอประจักษ์กลับมาก่อน วนิดากล้ำกลืนความรู้สึก แข็งใจบอกว่าแน่ใจ เราไปกันเถอะตนอยากกลับบ้านแล้ว

แต่พอขึ้นรถและสมหมายออกรถ วนิดาก็ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น น้ำตาพรั่งพรูอาบแก้ม นายดาวทนดูไม่ได้สั่งสมหมายให้จอดรถ บอกวนิดาว่า

"ถ้ารักก็ต้องสู้ อยู่รอเขาสิลูก" แล้วสั่งสมหมาย "ถอยรถ..."

วนิดาพูดทั้งน้ำตาปนสะอื้น "ไม่ค่ะพ่อ เขามีพิสมัย เขามีคนรักของเขาอยู่แล้ว ลูกอยากกลับบ้านค่ะพ่อ" แล้วสั่งสมหมาย "ออกรถเดี๋ยวนี้"

พวกที่อออยู่หน้าบ้านมหศักดิ์ต่างมองอย่างสงสัยกับรถของนายดาวที่ขับๆหยุดๆจนสุดท้ายเห็นรถขับออกไป

ooooooo

เมื่อกลับมาถึงบ้านตัวเอง สมหมายกับสะอิ้งช่วยกันขนของของวนิดาลงจากรถ แต่วนิดายังยืนซึมอยู่ ครู่หนึ่งจึงบอกนายดาวว่าขอตัวขึ้นไปบนห้องก่อน สั่งสมหมายกับจวงว่า

"ถ้ามีใคร...จากบ้านมหศักดิ์มา บอกว่าฉันไม่อยู่"

พอวนิดาเดินเข้าบ้านขึ้นข้างบน สมหมายพูดกับนายดาวว่า

"ดูคุณนิดไม่ดีใจเลยนะครับที่ได้กลับมาบ้าน"

นายดาวถอนใจยาวอย่างกลุ้มใจ...

พอเข้าห้องนอนเท่านั้น วนิดาก็ปล่อยอารมณ์ออกมาอย่างไม่เก็บกลั้น เธอทรุดนั่งตรงประตูร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

จนถึงเวลาอาหารค่ำ จวงขึ้นไปตามเธอบอกว่าไม่หิว นายดาวนั่งรออยู่ได้แต่ถอนใจอย่างเป็นห่วง ตัดสินใจยกถาดอาหารขึ้นไปหาวนิดาที่ห้องเอง

นายดาวเข้าไปเกลี้ยกล่อมหว่านล้อมอ้อนวอนให้วนิดาทานสักสามสี่คำก็ยังดี กระทั่งจะนั่งทานเป็นเพื่อน แล้วก็ทำท่าเอร็ดอร่อยอยากให้วนิดาผ่อนคลาย แต่เธอก็ยังทำใจไม่ได้ทั้งๆที่รู้ว่าพ่อพยายามปลอบใจ จนขอร้องว่า

"คุณพ่อ ลูกรู้นะคะว่าคุณพ่อเป็นห่วงลูก แต่ลูกไม่อยากทานอะไรจริงๆ ลูกขออยู่คนเดียวได้ไหมคะ"

"ไม่ได้" นายดาวกลายเป็นจริงจังขึ้นมา "ตั้งแต่ลูกกลับมา ลูกขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง ถึงเวลาไม่กินข้าว แล้วจะให้พ่อปล่อยลูกอยู่คนเดียวได้ยังไง พ่อจะไปหาคุณประจักษ์ ไปพาเขามาหาลูก พ่อทนไม่ได้ที่เห็นลูกเป็นแบบนี้"

"ไม่นะคะคุณพ่อ ลูกไม่อยากพบเขา" วนิดาจับแขนนายดาวไว้อย่างวอนขอ

"ลูกไม่อยากพบเขา...จริงน่ะเหรอ...ลูกรักเขาใช่ไหม" นายดาวถามตรงๆ

คำถามที่แทงใจดำนั้นทำให้วนิดาปล่อยโฮออกมาทันที นายดาวดึงลูกเข้าไปกอดด้วยความสงสารจับใจ ในอ้อมกอดของพ่อทำให้วนิดายิ่งร้องไห้หนักจนนายดาวร้องตามไปด้วย

"ยัยนิดลูกพ่อ...ร้องออกมาเถอะลูก อย่าได้เก็บความทุกข์ ไว้คนเดียวอีกเลย แบ่งปันความเสียใจมาให้พ่อ จำไว้นะลูกว่าเรามีกันแค่สองคนพ่อลูก ลูกคือแก้วตาดวงใจของพ่อ ลูกเจ็บ พ่อเจ็บยิ่งกว่า"

วนิดากอดพ่อไว้แน่นร้องไห้ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมาอย่างหยุดไม่ได้ นายดาวกอดลูกไว้แนบอกร้องไห้ไปกับลูกด้วย...

ooooooo

ประจักษ์กลับมาถึงบ้านมหศักดิ์ตอนกลางคืน เจอป้าทองกับไปล่คอยอยู่ พอเห็นหน้าเขาทั้งสองก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น ถามไถ่จึงรู้ว่าวนิดาไปแล้ว ประจักษ์ แทบช็อกกระชากคอเสื้อไปล่ถามว่า

"ทำไมแกไม่ห้าม ฉันบอกแล้วใช่ไหมให้เขารอฉันก่อน"

ไปล่ตาเหลือกพูดไม่ออก ป้าทองชี้แจงว่าตนบอกแล้ว แต่วนิดายืนยันจะกลับท่าเดียว ประจักษ์จึงปล่อยมือจากไปล่ ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง เสียใจจนเหมือนหัวใจจะสลาย น้ำตาลูกผู้ชายชาติทหารไหลรินออกมาอาบหน้า ป้าทองกับไปล่สงสารจับใจ ป้าเข้าไปกอดประจักษ์ไว้ร้องไห้สะอึกสะอื้น

ร้องไห้จนตาแดงบวมช้ำ ประจักษ์เดินกลับมาที่ห้องนอนอย่างไร้ชีวิตจิตใจ กวาดตามองรอบห้องอย่างเจ็บปวด พลันก็เห็นจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ เขาพุ่งเข้าไปจับอ่านใจระรัว

"คุณประจักษ์...ฉันอยากขอบคุณอีกครั้งกับสิ่งดีๆต่างๆมากมายที่คุณทำให้ฉัน จากวันแรก...ฉันเข้ามาอยู่ในบ้านมหศักดิ์ด้วยความกลัว แต่เพราะความดีของคุณ ทำให้ความกลัวของฉันหมดไป...ฉันรู้สึกรักและผูกพันกับบ้านมหศักดิ์ แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน ฉันขอโทษที่ฉันไม่สามารถอยู่รอคุณได้ ฉันขออวยพรให้คุณมีความสุขกับคุณพิสมัย...คนรักของคุณนะคะ ลาก่อน วนิดา"

ประจักษ์น้ำตาไหลพราก ทรุดนั่งลงบนเตียง เอาจดหมายแนบอกกอดไว้แน่น ขณะนั้นเอง ประจวบในชุดนอนเดินเข้ามาทักพี่ชาย แต่พอเห็นหน้าประจักษ์ประจวบก็ร้องอย่างตกใจถามว่า

"พี่ใหญ่...พี่ใหญ่เป็นอะไร"

"นิด...เขาทิ้งฉันไปแล้ว"

เป็นประโยคที่ทำให้ประจวบผงะอึ้งนึกรู้ทันที ถามพี่ชายว่า "พี่ใหญ่รักคุณวนิดาเหรอครับ" ประจักษ์นิ่งก่อนที่จะพยักหน้ารับ ทำให้ประจวบทั้งตกใจและเสียใจจนบอกไม่ถูก บอกพี่ชายว่า

"ทำไมพี่ไม่ยอมบอกผม ผมไม่รู้ พี่กับคุณวนิดารักกัน นี่ผมทำอะไรลงไป...ผมจะไปตามคุณวนิดากลับมา" ประจวบทำท่าจะพุ่งออกไป ประจักษ์จับแขนน้องชายไว้ พูดทั้งที่น้ำตายังคลอเต็มตาว่า

"ไม่ต้อง...นิดไม่ได้รักฉัน นิดเขารอวันที่จะได้ไปจากบ้านมหศักดิ์มานานแล้ว วันนี้เป็นวันที่เขามีความสุขมากที่สุด เพราะฉะนั้น ฉันไม่ควรไปรั้งเขาไว้"

ประจวบมองพี่ชายอย่างเห็นใจที่สุด เขาดึงประจักษ์ เข้าไปกอดให้กำลังใจ พูดอย่างเจ็บช้ำแทนว่า

"แต่ถ้าพี่รักคุณวนิดา พี่ต้องบอกให้เขารู้ ถึงเขาจะรักหรือไม่รักก็ตาม...พี่ต้องบอกให้เขารู้นะพี่"

ประจักษ์ฟังและมองหน้าน้องชายอย่างครุ่นคิด

ooooooo

เช้าวันต่อมา ประจวบเดินออกมา เจอพิสมัยกับปราณีและคุณนายน้อมผู้เป็นแม่นั่งอยู่ในสวน ประจวบชะงักกึก ปราณียิ้มหวานให้แต่เขากลับมองอย่างไร้ความรู้สึกจนปราณีหน้าเจื่อน คุณนายจึงเปิดฉาก

"ตาเล็ก แม่ปราณีเขามาชวนลูกไปเที่ยวข้างนอกแน่ะ"

ประจวบตอบทันทีว่าตนไม่ว่างมีธุระ คุณนายเสียงแข็งทันทีถามว่าธุระอะไร พอประจวบตอบว่า "ธุระส่วนตัวครับ" เท่านั้น คุณนายเหมือนถูกตอกหน้าถึงกับพูดไม่ออก บอกแม่ แล้วประจวบเดินออกไป

อึดใจต่อมา ประจักษ์เดินออกมา พิสมัยรีบเข้าไปควงแขนยิ้มหวานฉอเลาะ "คุณพี่ขา..." คุณนายช่วยพูดอีกตามเคย บอกประจักษ์ว่าพิสมัยรออยู่ ประจักษ์หันมองหน้าเครียดถามห้วนๆว่า "รอทำไม"

พิสมัยผงะแต่ยังฝืนยิ้มพูดเสียงหวาน

"น้องจะชวนคุณพี่ไปเฝ้าเสด็จค่ะ เราสองคนไม่ได้ไปเฝ้าเสด็จด้วยกันนานแล้วนะคะ"

"ไม่ว่าง มีธุระ" ประจักษ์เสียงกระด้าง คุณนายแสดงบทบาททันที ชักสีหน้าไม่พอใจถามว่า

"มีธุระอะไร ตาเล็กก็มีธุระไปคน เราก็มีธุระอีกคน มันจะมีธุระอะไรกันนักกันหนา"

ประจักษ์นิ่งเงียบ พิสมัยปล่อยแขนเขาวิ่งมาหาคุณนาย พยายามทำใจเย็นพูดนำไปตามใจตัวเองว่า

"คุณ แม่ขา ใจเย็นก่อนนะคะ ดิฉันพอจะทราบค่ะว่าธุระของคุณพี่คืออะไร" แล้วหันมาหวานกับประจักษ์ว่า "คุณพี่จะไปหานังวนิดา เพื่อไปจัดการเรื่องหย่ากับมันใช่ไหมคะ"

"ใช่" ประจักษ์ตอบหนักแน่น พิสมัยยิ้มดีใจ ประจักษ์พูดต่อไปอีกว่า "ฉันจะไปหานิด แต่ไม่ได้ไปหย่า" พิสมัยหน้าเหวอ หันมองคุณนายและปราณีที่ยังนั่งหน้าเจื่อนกับเรื่องของตัวเองอยู่

แต่ประจักษ์ไม่รอฟังอะไรอีก เขาเดินอ้าวออกไปไม่สนใจใครทั้งสิ้น

"คุณแม่ขา...คุณพี่พูดแบบนี้แสดงว่าคุณพี่จะไม่หย่ากับนังวนิดาใช่ไหมคะ" พิสมัยเสียงเครียดเครือด้วยความน้อยใจอย่างที่สุด

ooooooo

ขณะประจวบตั้งหน้าตั้งตาเดินมาตามถนนใกล้บ้านนั้น ประจักษ์ขับรถตามออกมาทัน เขาชะลอรถแฉลบเข้าไปจอดเรียกน้องให้ขึ้นรถ ถามว่าจะไปไหน

"ผม จะไปหาชุมศรี" ประจวบตอบอย่างพร้อมที่จะเปิดตัวชุมศรีแล้ว พอพี่ชายทำหน้างงถามว่าชุมศรีคือใคร ประจวบจึงเล่าอย่างภูมิใจว่า "ชุมศรีเป็นน้องสาวพี่ชวน และเป็นผู้หญิงที่ผมจะแต่งงานด้วย"

ประจักษ์ตกใจ ปรามน้องว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดเล่นกัน แน่ใจแล้วหรือ ประจวบหันมองหน้าพี่ชายตอบจริงจังว่า

"แน่ใจ ครับ ชุมศรีเธอเป็นคนดี ตอนผมอยู่ที่ใต้ เกือบเสียผู้เสียคน ก็ได้ชุมศรีนี่แหละครับที่คอยให้กำลังใจ ไม่เคยทอดทิ้ง ไม่เคยมีใครดีกับผมเท่ากับเธอมาก่อนเลยนะครับ"

ประจักษ์หน้าเครียด เปิดประตูลงจากรถ ประจวบตามลงมาถามว่าโกรธตนหรือ

"ทำไม พี่ต้องโกรธแกด้วย"   ประจักษ์หันมาตบบ่าน้องชายพูดอย่างคนใจเดียวกันว่า "พี่เข้าใจแกทุกอย่าง แกกับพี่ก็ไม่ต่างกันหรอก สรุปว่าเราสองคนไม่สามารถแต่งงานกับคนที่คุณแม่เลือกได้ ฉันจะเอาใจช่วยแกนะเจ้าเล็ก"

"ผมก็จะเอาใจช่วยพี่เหมือนกันครับ"

สองพี่น้องยิ้มให้กัน ให้กำลังใจกัน ก่อนที่ต่างคนจะต่างก็ถอนใจออกมาพร้อมกัน...

ooooooo

วนิดา ยังนั่งเศร้าอยู่ในห้องนอน จวงเอาน้ำส้มเข้ามาให้แล้วก้มหน้าก้มตาจะออกไป วนิดาเห็นผิดปกติถามว่าเป็นอะไร จวงแทบจะกลั้นร้องไห้ ไม่อยู่ตอบเสียงสั่นว่า "เปล่าค่ะ"

ถามไปถามมา จวงยอมรับว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับคิดถึงป้าทองกับพี่ไปล่ แล้วถามวนิดาว่า "คุณนิด...ไม่คิดถึงคุณใหญ่บ้างเหรอคะ"

"คิดถึง แล้วมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเขาเป็นของคนอื่น" พูดแล้วน้ำตาพานจะรื้นขึ้นมา วนิดาเลยเบือนหน้าไปทางอื่นก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

จวงหน้าเบะทำท่าจะร้องไห้ด้วยความสงสารวนิดา...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"นาว ทิสานาฏ" นางนาคีสวยสง่า ประชัน "บลิว-การ์ตูน" ฟิตติ้งละคร “สร้อยนาคี”

"นาว ทิสานาฏ" นางนาคีสวยสง่า ประชัน "บลิว-การ์ตูน" ฟิตติ้งละคร “สร้อยนาคี”
16 มิ.ย 2564

12:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 12:09 น.