วนาลี
ตอนที่ 8
คุณหญิงสมสวาทนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หน้าบ้าน วิชาติกับสอางทิพย์เข้ามาลา ก่อนออกไปทำงาน คุณหญิงเห็นทั้งคู่ทำมึนตึงใส่กัน จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง สอางทิพย์กับวิชาติแย่งกันฟ้อง จนคุณหญิงจับความไม่ได้
“ก็คุณเป็นซะอย่างนี้ เราถึงพูดกันไม่รู้เรื่องซักที ผมก็เพิ่งรู้จักนิสัยแท้ๆของคุณเหมือนกัน ไม่มีเหตุผล หูเบาเชื่อคนง่าย ถ้าคุณไม่เชื่อใจผม ก็เท่ากับคุณไม่ให้เกียรติผมนะ สอางค์” วิชาติเริ่มเสียงดัง
“คุณถามตัวเองดีกว่าว่า คุณให้เกียรติสอางค์แล้วหรือยัง แล้วค่อยมาทวงถามกับสอางค์ สอางค์ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ คุณป้า”สอางทิพย์ไหว้คุณหญิงสมสวาทแล้วเดินออกไป วิชาติมองตามด้วยความหนักใจ
ฤทธิรงค์อยากจะช่วยวิชาติกับสอางทิพย์ เขาเข้ามาคุยกับสุมานขอให้เลิกล้มแผนการ แต่สุมานไม่ยอมอ้างว่า ถ้าปล่อยให้ผู้ชายที่ดีพร้อมอย่างวิชาติหลุดมือไปก็โง่เต็มที
“พี่ไม่มีความละอายใจบ้างหรือยังไงครับ ไปแย่งผู้ชายที่มีครอบครัวแล้ว คิดจะทำอะไร ก็น่าจะเห็นแก่ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลบ้าง ถ้าหากพี่ไม่เลิกความคิดอย่างนี้ ผมก็จะไม่นับถือพี่เป็นพี่อีกต่อไป”
“ยังไงเธอก็ตัดขาดจากพี่ไม่ได้หรอกจ้ะ ฤทธิ์ ถ้าเธอได้แต่งงานกับน้องวิช แล้วคุณวิชาติยอมตกลงปลงใจกับพี่ เราก็จะต้องนับญาติกันอยู่ดี ตอนนี้อยู่ที่ใครจะได้แต่งงานก่อนหลังเท่านั้นเอง” สุมานเดินร่าเริงออกไป
ฤทธิรงค์คิดหนัก เขาหันไปหยิบถุงผ้าของสอางทิพย์ที่สุมานจงใจหยิบผิดมาแล้วเดินออกไป
ฤทธิรงค์นำถุงผ้ามาคืนสอางทิพย์ที่บริษัทเพราะหวังจะให้เรื่องยุ่งๆจบลงเสียที แต่สอางทิพย์สวนกลับว่าเรื่องไม่จบง่ายอย่างที่คิดแน่ แล้วขอคำตอบว่า ฤทธิรงค์จะยอมเป็นคู่ควงของเธอหรือเปล่า
“พี่สอางค์พูดเล่นใช่ไหมครับ” ฤทธิรงค์ชักร้อนๆหนาวๆ
“พี่พูดจริงค่ะ ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่จะไม่ทำให้คุณฤทธิ์ต้องเสียหายแน่ๆ พี่ขอแค่ควงคุณไปกินข้าวดูหนังซักครั้งสองครั้งเท่านั้น ถึงน้องวิชรู้ก็คงไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ เราไปคุยต่อที่ร้านอาหารเถอะนะคะ ไปกันค่ะ พี่รู้จักร้านอาหารอยู่ร้านนึง อาหารอร่อยมาก คุณจะต้องชอบแน่ๆ” สอางทิพย์คว้ากระเป๋าสะพายแล้วดึงฤทธิรงค์เดินควงออกไป
ในขณะที่สอางทิพย์ควงฤทธิรงค์ไปทานอาหาร สุมาน ก็มาหลอกวิชาติให้พาเธอไปทานอาหารเช่นกัน ทั้งหมดไปเจอกันที่ร้านอาหารหรู วิชาติแทบลมออกหูเมื่อเห็นสอางทิพย์ มากับฤทธิรงค์ เพราะโดนสุมานใส่ไฟ
ส่วนสอางทิพย์แกล้งทำหวานใส่ฤทธิรงค์หวังประชดสามี
“พี่ใหญ่ครับ ผมอธิบายได้” ฤทธิรงค์รีบลุกขึ้น
“ไม่ต้องไปอธิบายให้เสียเวลาค่ะ” สอางทิพย์ดึงฤทธิรงค์ออกไป
“คุณสอางค์ไม่น่าจะทำอย่างนี้เลยนะคะ คุณวิชาติ นี่คงคิดว่าตัวเองทำงานหาเงินเองได้ไม่ต้องพึ่งใครถึงทำอะไรไม่เกรงใจคุณเอาซะเลย” สุมานใส่ไฟต่อ วิชาติโกรธจัด
ooooooo
วิชชุดากับเด๋อถามหากระดาษและปากกากับนมคล้ามจะเอาไปเขียนจดหมายเร่งให้พี่ชายนำเงินมาไถ่ตัวเร็วๆ แต่นมคล้ามไม่รู้ว่าอยู่ไหน เธอจึงชวนเด๋อย่องเข้าไปหาในห้องนอนเสือมืด
“เสือมืดห้ามไม่ให้เราเข้ามาในห้องนี้ไม่ใช่หรือครับ คุณวิช ถ้าเขารู้เข้าจะโกรธเราได้นะครับ” เด๋อเตือน
“ไม่เป็นไรหรอกน่า เราเข้ามาเดี๋ยวเดียว เสือมืดไม่รู้หรอก เร็วเข้า ช่วยฉันหากระดาษกับปากกาซิ” สองทโมนช่วยกันค้นหากระดาษกับปากกาพลางตรวจตราข้าวของในห้องไปด้วย
วิชชุดาเริ่มสงสัย เพราะเห็นเสือมืดมีแต่ของดีๆใช้ แถมยังมีปากกาด้ามทอง สลักตัวย่อ เอส พี บนด้ามอีกด้วย “เอส พี ดูเหมือนเป็นชื่อย่อนะ นายเด๋อ คนอย่างเสือมืดใช้ปากกามียี่ห้อราคาแพงอย่างนี้ด้วยเหรอ” วิชชุดาพลิกปากกาไปมา
เด๋อลงความเห็นว่า คงจะไปปล้นมามากกว่า ในขณะที่ วิชชุดาครุ่นคิดว่า เอส พี ย่อมาจากอะไร
“คงเป็นชื่อเจ้าของปากกาตัวจริงมั้งครับ ต้องเป็นเศรษฐีคนใดคนหนึ่งที่ถูกเสือมืดปล้นแน่ๆเลย” เด๋อเดา แต่วิชชุดายังคาใจพึมพำว่า ของทุกชิ้นดูเข้าชุดกันเหมือนมีคนหาซื้อมาให้ และต้องไม่ใช่ป้าคล้ามแน่
“ต้องเป็นผู้หญิงที่มีการศึกษาดีๆ มีรสนิยมแล้วก็ทันสมัยมาก”
“งั้นก็คงเป็นเมียของเสือมืด” เด๋อสรุป
วิชชุดาฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ แต่จำต้องเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน เธอชวนเด๋อออกมาจากห้องแล้วลงมือเขียนจดหมายถึงพี่ชายทั้งสอง
ส่วนพี่ชายทั้งสองกำลังมีปัญหากับภรรยาอย่างหนัก และวันนี้ความซวยก็มาเยือนวีรชาติ เพราะสดสวยมาหาเขาที่ห้องทำงาน และเกิดเข้าใจผิดคิดว่า วีรชาติมีอะไรกับมาลินีเลขาฯหน้าห้อง เธอเข้าไปอาละวาด จนวีรชาติต้องรีบขอโทษเลขาฯ แล้วลากสดสวยกลับบ้าน
เมื่อมาถึงบ้านวีรชาติกับสดสวยก็มีปากเสียงกัน เพราะสดสวยยังคงระแวงว่า วีรชาติอาจมีหญิงอื่น
“ผมบอกคุณเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วว่า ผมไม่มีใครอื่นนอกจากคุณ คุณคิดเองเออเองทั้งนั้น นายมืดก็ยืนยันขันแข็งว่า ผู้หญิงในกระท่อมไม่ใช่เมียน้อยของใคร คุณก็ยังฟังเป็นเมียน้อยผมได้ นี่คุณหาเรื่องเลิกกับผมหรือยังไงครับ คุณเชื่อใจผมซักครั้งไม่ได้หรือครับ”
“คุณบอกสวยไม่ได้ งั้นก็แสดงว่า ผู้หญิงที่อยู่ในกระท่อมต้องเป็นเมียน้อยคุณแน่ๆ ผู้ชายนี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆกะล่อนปลิ้นปล้อนเป็นที่สุด มีหลักฐานมัดตัวขนาดนี้ก็ยังทำปากแข็ง สวยจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ คุณจะเลือกใคร สวยหรือว่าเมียน้อยของคุณ”
“โธ่เว้ย คืนนี้ผมยอมนอนให้ยุงกัดตาย ดีกว่าทะเลาะกับคุณไม่มีจบสิ้นอย่างนี้ เมื่อไหร่ผมจะได้ชีวิตที่สงบสุขกลับคืนมานะพี่ใหญ่ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว” วีรชาติเดินปึงปังออกไป
สดสวยยืนงงไม่เข้าใจที่วีรชาติพูด
เวลาเดียวกันนั้น ศยามเข้ามานั่งดื่มกาแฟในร้าน หวังจะหาข่าวเสือสอน แต่กลับพบสมุนเถ้าแก่ฮวดมาข่มขู่ชาวบ้านเพื่อปรับขึ้นค่าเช่าที่ เพราะเถ้าแก่ฮวดจะนำเงินไปจ้างคนมาคุ้มกัน ชาวบ้านพากันสาปแช่ง ขอให้เสือสอนปล้นเถ้าแก่ฮวดให้มันหมดตัว แล้วยิงทิ้ง
“แต่ก่อนที่มันจะถูกเสือสอนยิงทิ้ง พวกเราจะอดตายเอา” ชาวบ้านคนหนึ่งบ่น
“เกิดมาเป็นคนจน ทางให้เลือกเดิน มันก็มีเท่านี้แหละ” เสือสอนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ลุกขึ้นเดินจากไป
ศยามรู้สึกถึงความพิเศษของคนๆนี้จึงรีบตาม แต่กงกับลาดที่ปลอมตัวเป็นคนส่งถ่านกับคนขายน้ำผึ้งเข้ามาขวาง ศยามจึงคลาดกับเสือสอน
ooooooo
เมื่อพ่อค้าของเก่านำเครื่องลายครามมาให้หลวงพิศาลดู หลวงพิศาลขยับจะต่อรองราคา เพราะอยากซื้อเก็บไว้ แต่คุณนายจินดาไม่ยอม รีบไล่พ่อค้ากลับไป
“คุณหลวงให้สิทธิ์ฉันควบคุมดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจว่าอะไรควรซื้อ อะไรไม่ควร”
“ผมก็ซื้อของผมทุกเดือน ทำไมอยู่ๆคุณก็มาห้ามไม่ให้ผมซื้อ นี่คุณคิดจะทำอะไรของคุณ อ้อ คุณคงโกรธผมเรื่องยายแหวว ก็เลยคิดแก้เผ็ดผม”
“ฉันจะไปคิดอะไรอย่างนั้นได้ยังไงคะ ฉันแค่ไม่อยากให้คุณต้องมาเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง สู้เอาเวลาที่มีอยู่ไปคอยสนับสนุนส่งเสริมลูกให้ออกนอกลู่นอกทางไม่ดีกว่าหรือคะ แล้วเดี๋ยวฉันจะช่วยจัดสรรเวลาให้ เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วที่จะต้องคอยดูแลจัดการชีวิตให้คุณ” คุณนายเดินเชิดออกไป
ด้านสุดถนอมที่เริ่มทำงานวันแรกก็โดนสายใจหัวหน้ามัคคุเทศก์ตำหนิมากมาย เพราะเธอทำอะไรผิดพลาดไปหมด สายใจนึกรำคาญสั่งให้สุดถนอมกลับไปโรงแรม เพราะเธอดูแลลูกทัวร์คนเดียวจะสะดวกกว่า
“แล้วแหววจะกลับไปโรงแรมยังไงคะ”
“ถ้าหากไม่มีปัญญาจะกลับโรงแรมเอง คุณก็เลิกคิดเรื่องที่จะเป็นมัคคุเทศก์ได้เลย แล้วฉันก็ไม่เห็นว่าคนอย่างคุณจะทำงานอะไรได้ นอกจากจะเป็นลูกแหง่เกาะพ่อแม่กินไปจนวันตาย” สายใจเดินไปขึ้นรถ
สุดถนอมยืนอึ้งน้ำตาไหลพราก แล้วโสรัตน์ก็มาพบเข้าพอดี สุดถนอมร้องไห้โฮใหญ่ระบายความคับแค้นใจให้โสรัตน์ฟัง โสรัตน์ส่งผ้าเช็ดหน้าให้สุดถนอมเช็ดน้ำตาพลางพูดปลอบใจ จนสุดถนอมเริ่มคิดได้และมีกำลังที่จะกลับไปสู้อีกครั้ง
“นี่ถ้าแหววไม่ได้เจอคุณโสรัตน์ แหววคงหนีกลับบ้านไปแน่ๆแต่เอาล่ะค่ะแหววจะไม่คิดหนีปัญหาอีก แหววได้คำแนะนำดีๆจากคุณโสรัตน์อย่างนี้ แหววจะไม่ท้อถอย แหววจะกัดฟันสู้ต่อไปค่ะ”
“คิดซะว่า คุณกำลังทำเพื่อตัวเองและก็เพื่อนายมืด”
“แล้วก็เพื่อคุณโสรัตน์ด้วย ก็ ก็คุณโสรัตน์อุตส่าห์เอาใจช่วยแหววถึงขนาดนี้ แหววก็จะไม่ทำให้คุณต้องผิดหวังเป็นอันขาดค่ะ ขอบคุณมากค่ะ คุณโสรัตน์”
“นี่ถ้าคุณแหววขอบคุณผมอีกครั้ง ผมจะคิดค่าปรึกษาแล้วนะครับ”
“ก็แหววต้องรบกวนคุณโสรัตน์อยู่บ่อยๆจะไม่ให้แหววขอบคุณได้ยังไง แหววหวังว่า แหววจะได้มีโอกาสตอบแทนคุณบ้างนะคะ แหววไปก่อนนะคะขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ” สุดถนอมเดินเข้าโรงแรมไป
โสรัตน์ยิ้มขำที่สุดถนอมขอบคุณได้ไม่จบไม่สิ้น
ooooooo
วิชชุดาดักรอศยามอยู่หน้ากระท่อมเพื่อจะเจรจาเรื่องเงินค่าไถ่ เพราะเธอไม่อยากรบกวนพี่ชาย จึงจะนำเงินเก็บของตัวเองที่มีอยู่ประมาณสองหมื่นบาทมาให้ศยามแทน แต่ศยามไม่ยอมอ้างว่าน้อยเกินไป
“นายก็ใช้เงินอย่างประหยัดๆหน่อยซิ นี่นายคงใช้เงินฟุ่มเฟือยจนเคยตัว มิน่าของใช้ในห้องนายถึงได้มีแต่ของดีๆราคาแพงๆถ้านายจมไม่ลงอย่างนี้ ก็คงต้องปล้นเค้ากินไปตลอดชีวิต ฉันอุตส่าห์คิดช่วย แต่นายไม่เคยคิดช่วยเหลือตัวเองเลย ฉันจะไม่ยุ่งกับนายแล้ว” วิชชุดาโกรธเดินหนี
ศยามรีบตามไปต่อว่าที่วิชชุดาขัดคำสั่งแอบเข้าไปในห้องของเขา
“ฉันเข้าไปหากระดาษเพื่อจะเขียนจดหมายต่างหาก ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะเขียนไปบอกให้พี่ชายฉันรีบส่งเงินค่าไถ่ให้นายเร็วๆ ทั้งนายทั้งฉันจะได้เป็นอิสระซักที หรือว่านายอยากให้ฉันอยู่กับนายไปนานๆ”
“นี่เราอย่าเฉไฉไปพูดเรื่องอื่น เราไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉัน อย่างนี้ฉันต้องลงโทษ”
“นายจะทำอะไรฉัน พี่ชายฉันยังไม่เคยกล้าทำอะไรฉันเลย นายคิดว่านายเป็นใคร”
“ฉันก็เป็นเจ้าของชีวิตเราไงล่ะ พี่ชายเลี้ยงเรามาอย่างปล่อยปละละเลยเกินไป เราก็เลยทำทุกอย่างตามใจตัวเอง ไม่เคยคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมา ทำเป็นอวดเก่งมาตามจับเสือมืดด้วยตัวเอง แล้วเป็นยังไงล่ะ เดือดร้อนกันไปหมดจะสำนึกซักนิดก็ไม่มี”
“แล้วที่ฉันพยายามช่วยนายทุกวิถีทางให้นายได้กลับตัวเป็นคนดี เคยสำนึกบุญคุณกันซักนิดไหม”
“ปากดีอย่างนี้นี่เอง ถึงได้ไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าขอไปเป็นเมีย ถ้าหากกลัวขึ้นคานจนแก่ตายล่ะก็ มาเป็นเมียไอ้เสือมืดก็ได้นะ ฉันจะสงเคราะห์ให้”
วิชชุดาเลือดขึ้นหน้าตบหน้าศยามจนหน้าหัน ศยามตั้งหลักได้จะจับตัววิชชุดา แต่เด๋อเปิดประตูห้องออกมาเห็นพอดี เด็กชายวิ่งเอาหัวพุ่งเข้าชนท้องศยาม
“ผมมาช่วยแล้ว คุณวิชรีบหนีไปเลยครับ” ศยามจับหัวเด๋อไว้ เด๋อระดมหมัดใส่แต่ไม่โดนซักหมัด “ฉันไม่เคยเกลียดใครเท่านายเลย จะไปตายที่ไหนก็ไป” วิชชุดาหันมาด่าแล้วเดินหนีออกไป
ศยามปล่อยมือจากเด๋อ พลันรู้สึกผิดที่ทำร้ายจิตใจวิชชุดา เมื่อนมคล้ามรู้เรื่องที่เกิดขึ้นก็หาผ้ามาประคบหน้าให้ศยาม พลางตำหนิที่เขาพูดจาหยาบคายกับวิชชุดา
“เป็นเสือมืดก็ต้องแสดงเป็นโจรถ่อยให้สมบทบาท ไม่งั้นคุณวิชเธอจะลืมว่าเธออยู่ที่นี่ในฐานะอะไร”
“คุณมืดก็กลัวว่าตัวเองจะลืมด้วยเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ” นมคล้ามจ้องจับผิด
ศยามรีบเปลี่ยนเรื่องเฉไฉว่าจะมีผู้ชายคนไหนที่จะชนะใจผู้หญิงอย่างวิชชุดาได้ ในขณะที่วิชชุดาก็บ่นกับเด๋อว่า ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเสือมืด คงไม่มีผู้หญิงที่ไหนมารัก ชาตินี้คงต้องอยู่คนเดียวไปจนตาย
ooooooo
กลางดึกคืนนั้น ศยามออกมานั่งที่หน้ากระท่อม เขาหยิบปากกาที่มีตัวย่อสลักบนด้ามออกมาดูหวนนึกถึงคนให้
“คุณแหวว...” ศยามหยิบใบไม้ขึ้นเป่าเป็นเสียงเพลงแสดงความคิดถึงสุดถนอม วิชชุดาได้ยินก็เป่าใบไม้ต่อเพลงกับศยาม สักพักเสียงเพลงจากศยามเงียบลง วิชชุดาแปลกใจเดินออกมาดู ศยามโผล่เข้ามาขวางชวนคุย แต่วิชชุดาไม่ยอมตอบโต้ เธอทวงคำขอโทษจากชายหนุ่ม เพราะเขาพูดหยาบคายกับเธอ
ศยามสวนว่าเธอตบหน้าเขาแล้วถือว่าหายกัน แล้วแกล้งยื่นหน้าให้ตบอีกที วิชชุดาชกศยามเอาจริงๆ แต่ศยามจับมือไว้ได้ทัน หญิงสาวรีบสะบัดมือออก
“นี่ฉันพูดเล่น เราจะตบฉันจริงๆหรือเนี่ย ทำไมจะต้องโกรธอะไรขนาดนี้ด้วย ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรผิดนี่นา เราทำตัวเฮี้ยวอย่างนี้ จะมีผู้ชายที่ไหนมาขอแต่งงาน ว่าแต่เรามีผู้ชายมาชอบพอบ้างหรือเปล่าล่ะ”
“ฉันตั้งใจไว้แล้วว่าจะอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต ถ้าพี่ชายไม่ต้องการฉัน ฉันไปอยู่กับคุณป้าก็ได้ ชีวิตผู้หญิงใช่ว่าจะต้องจบลงด้วยการแต่งงานเสมอไป นายสนใจเรื่องของตัวเองดีกว่ามั้ง ถ้าเลิกเป็นโจรได้เมื่อไหร่นายก็ควรจะรีบลงหลักปักฐานสร้างครอบครัวได้แล้ว ว่าแต่จะมีผู้หญิงคนไหนที่จะยอมล่ม
หัวจมท้ายกับคนไม่มีอนาคตอย่างนายล่ะหรือว่าเป็นผู้หญิงที่ให้ปากกาด้ามนี้กับนายมา คบหากันมานานแค่ไหนแล้วล่ะ เธอรู้ไหมว่านายทำอาชีพอะไร หรือว่านายปลิ้นปล้อนโกหกเธอเหมือนอย่างที่นายโกหกฉันมาตลอด ถ้าหากนายคิดจะจริงจังกับเธอล่ะก็ นายก็ต้องทำตัวให้คู่ควรกับเธอ ไม่ใช่ดึงเธอลงมาต่ำ” วิชชุดามองปากกาในมือศยาม
“เราไม่รู้เรื่องอะไร อย่ามาพูดดีกว่า ฉันอาจจะสูญเสียผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตก็เพราะเรา ถ้าฉันไม่ต้องมาเสียเวลายุ่งอยู่กับเรา ป่านนี้ฉันคงจัดการปัญหาทุกอย่างเรียบร้อยไปแล้ว เรามันตัวปัญหา รู้ตัวไว้บ้าง” ศยามเดินออกไป วิชชุดามองตามนึกเคืองศยาม
ศยามเดินกลับเข้ามาในห้องนอน เขาดึงรูปสุดถนอมออกมาดูด้วยความคิดถึงแล้วล้มลงนอนบนเตียง วางรูปสุดถนอมไว้แนบอก
ooooooo
เช้าวันใหม่ วีรชาติถือหมอนกับผ้าห่มเดินงัวเงียเข้ามาในบ้านพลางร้องถามสดสวยว่ามีอะไรกินบ้างแต่พบเพียงจดหมายขอหย่าที่สดสวยเขียนทิ้งไว้ เขาตกใจมากรีบไปตามที่สถานีรถไฟ และจำต้องบอกความจริงกับเธอว่าผู้หญิงที่อยู่ในกระท่อมคือวิชชุดา สดสวยจึงยอมเปลี่ยนใจ แต่ยังไม่ปักใจเชื่อนัก
ส่วนวิชชุดาที่เข้ามาช่วยเตรียมอาหารเช้า ก็แอบถามเรื่องคนรักของเสือมืดกับนมคล้าม จนนมคล้ามนึกสงสัยหันมาถาม “คุณวิชชุดาอยากรู้เรื่องแฟนเสือมืดไปทำไมล่ะคะ”
“คุณวิชสงสัยน่ะครับว่าผู้หญิงแบบไหนที่ยอมเป็นแฟนกับเสือมืดได้” เด๋อตอบแทนลูกพี่
“แฟนเสือมืดจะต้องไม่รู้ว่าเสือมืดเป็นโจรแน่ๆ ถึงได้ ยอมคบหาด้วย ป้าควรจะสอนลูกชายของป้าให้มีความซื่อสัตย์จริงใจต่อผู้หญิง นี่ถ้าหากทางฝ่ายผู้หญิงรู้ความจริงขึ้นมา ต้องบอกเลิกกับเสือมืดแน่ๆ” วิชชุดาใส่เป็นชุด
“ถ้าหากเธอรู้ความจริงขึ้นมา เธอคงเข้าใจในความจำเป็นของเสือมืดค่ะ บางทีเธออาจจะสงสารเห็นใจเสือมืดมากขึ้นด้วยซ้ำ ใครจะยอมเสียสละเพื่อคนอื่นได้เท่าเสือมืด ไม่มีอีกแล้วล่ะค่ะ คุณวิช” นมคล้ามนึกเห็นใจศยาม แต่วิชชุดาฟังแล้วไม่เข้าใจ
ooooooo
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สอางทิพย์เดินเข้ามาจะรับสาย แต่วิชาติแซงหน้าเข้าไปรับสายได้ก่อน เพราะกำลังรอโทรศัพท์ทางไกลจากโสรัตน์ แต่เขาต้องหัวเสียเพราะเป็นสายที่โทร.ผิดเข้ามา สอางทิพย์ยิ้มเยาะสามีแล้วพาลหาเรื่องเพราะคิดว่าเขารอโทรศัพท์สุมานอยู่ วิชาติชักฉุนจึงแกล้งประชด
“ผมพูดความจริง คุณก็ไม่เชื่องั้นเหรอ ก็ได้ ผมรอโทรศัพท์จากคุณสุมานอยู่ พอใจหรือยังล่ะ”
สมสวาทเดินเข้ามาพอดี เธอหยุดฟังผัวเมียทะเลาะกัน
“สอางค์ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะสอางค์กำลังโทรศัพท์หาคุณฤทธิ์อยู่พอดีเลย เดี๋ยวสอางค์จะถามให้นะคะว่าคุณสุมานทำอะไรอยู่ ทำไมถึงลืมโทรศัพท์มาหาคุณได้” สอางทิพย์หมุนโทรศัพท์หาฤทธิรงค์เพื่อนัดหมายจะหาที่ทำงานเอง แล้วหันมาเย้ยวิชาติ “โอ๊ย ตายจริง สอางค์ลืมถามคุณฤทธิ์ว่าคุณสุมาน อยู่ด้วยหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมโทรศัพท์หาคุณสุมานเอง ไม่รู้ว่าเธอจะลืมที่นัดกับผมไว้หรือเปล่า” วิชาติยกโทรศัพท์ขึ้นหมุน ตาก็มองสอางทิพย์อย่างท้าท้าย
“เชิญตามสบาย” สอางทิพย์โกรธเดินงอนออกไป
วิชาติวางโทรศัพท์ลง สมสวาทเดินเข้ามาดุหลานชายว่ามัวแต่ทำประชดประชันกันอยู่อย่างนี้ แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกันซะที วิชาติฟ้องกลับว่าสอางทิพย์เป็นคนเริ่มก่อน
“เธอก็พูดให้แม่สอางค์เข้าใจซะซิว่าเธอกับแม่สุมาน ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน แม่สอางค์จะได้เลิกทำเรื่องเหลวไหลซะที”
“ผมพูดจนไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้วล่ะครับคุณป้า ตอนนี้สอางค์อยากทำอะไรก็ทำไป ผมเองมีเรื่องสำคัญอย่างอื่นที่จะต้องทำ ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องไร้สาระอย่างนี้หรอกครับ”
“ไม่มีเรื่องไหนสำคัญเท่าเรื่องครอบครัวอีกแล้วนะ ตาใหญ่ เธอควรจะรีบแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น ก่อนที่เรื่องจะลุกลามใหญ่โตไปมากกว่านี้ หรือว่าเธอไม่รักแม่สอางค์แล้ว เธอจะยอมเสียเมียคนนี้ไปงั้นเหรอ” คุณหญิงเตือนสติ วิชาติเริ่มจะคิดได้
แต่คนที่ยังคิดไม่ได้ก็คือคุณนายจินดา เพราะเธอบังคับให้หลวงพิศาลที่จะออกไปตีกอล์ฟ ไปงานแซยิดคุณอารักษ์ด้วยกัน แต่หลวงพิศาลไม่ยอม สั่งให้จ้อยเอาถุงกอล์ฟไปใส่ท้ายรถ จ้อยไม่เคยเห็นหลวงพิศาลกล้าขัดใจคุณนายจินดามาก่อน จึงรีบแบกถุงกอล์ฟเผ่นออกไปทันที
“นี่คุณจินดา คราวนี้ผมขอล่ะนะ ขอให้ผมได้มีความสุขกับเขาซักวันเถอะ ผมทำทุกอย่างตามใจคุณมานานแล้ว ขอผมได้ทำตามใจตัวเองบ้าง ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับชีวิตผมจะดีที่สุด ถ้าคุณขัดขวางความสุขของผม ผมก็จะขัดขวางความสุขของคุณบ้างล่ะ ไม่เชื่อก็ลองดู” หลวงพิศาลเดินออกไป
“คุณหลวง เดี๋ยวนี้ไม่ฟังกันแล้วใช่ไหม” คุณนายจินดาฟึดฟัดไม่พอใจ
ooooooo
ศยามกับวีรชาติร่วมประชุมกับตำรวจและข้าราชการเรื่องการเตรียมจับเสือสอนอยู่ในห้องประชุม เพราะมีข้อมูลมาใหม่ว่าเสือสอนมักจะแบ่งเงินทองที่ปล้นมาได้ให้กับชาวบ้านที่ยากจน ชาวบ้านก็เลยเต็มใจช่วยเสือสอน
“คุณวีรชาติได้เตรียมแผนการรองรับเรื่องนี้ไว้แล้ว เชิญคุณวีรชาติครับ” ศยามหันมาถามวีรชาติ แต่วีรชาตินั่งเหม่อคิดเรื่องสดสวยอยู่ ศยามจึงต้องสะกิดแล้วถามย้ำ “คุณวีรชาติครับ เรื่องที่จะป้องกันไม่ให้ชาวบ้านช่วยเหลือเสือสอนน่ะครับ เตรียมการไว้ยังไงครับ”
วีรชาติเพิ่งรู้สึกตัวรีบตอบ “เออ คือ ผมได้ให้คนไปคอยสืบข่าวเรื่องเสือสอนอยู่ตลอดครับ จะได้รู้ว่าเสือสอนส่งลูกน้องมาแทรกซึมอยู่ที่ไหนบ้าง แล้วก็พยายามทำความเข้าใจกับชาวบ้านให้รู้ว่า ถ้าหากให้ความช่วยเหลือเสือสอนก็จะเป็นการทำผิดกฎหมายมีโทษอะไรบ้าง เดี๋ยวคุณวิชัยจะให้รายละเอียดต่อนะครับ”
“เป็นอะไรไป ประชุมสำคัญอย่างนี้ใจลอยได้ยังไง” ศยามกระซิบถาม
“คุณสวยรู้เรื่องยายวิชแล้ว” วีรชาติกระซิบตอบ
ศยามตะลึงเพราะคาดไม่ถึง ทันทีที่ประชุมเสร็จวีรชาติก็รีบมาขอโทษศยาม เขาอ้างว่าถ้าไม่พูดความจริงสดสวยคงหย่ากับเขาแน่ๆ และถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ปักใจเชื่อนัก
“ยังไงคุณก็ต้องคุยกับคุณสวยให้รู้เรื่อง ไม่งั้นที่เราเหนื่อยยากกันมา ได้สูญเปล่าแน่ๆ ถ้าแผนแตกล่ะคุณเอ๊ย นอกจากคุณวิชจะไม่ตกลงปลงใจกับพี่โสรัตน์แล้ว อาจจะพาลเกลียดพี่โสรัตน์หนักกว่าเดิมด้วย”
“ผมก็คิดอยู่นะ ถ้าหากแผนแตกขึ้นมาจริงๆ ยายวิชจะโกรธใครที่สุด จะโกรธพี่ใหญ่ตัวต้นคิดหรือจะโกรธพี่โสรัตน์ตัวต้นเรื่อง หรือว่าจะโกรธคุณกับผมที่อุตริมาร่วมแผนการพิเรนทร์ในครั้งนี้”
“ไม่ต้องไปคิดเรื่องอื่นให้หนักสมองหรอก ตอนนี้คิดแต่ว่าทำยังไงให้แผนการครั้งนี้สำเร็จก็พอแล้ว” ศยามยังปวดหัวกับปัญหาที่มาไม่ได้หยุด
ไม่ต่างกันกับสุดถนอม ที่โสรัตน์ต้องตามมาให้กำลังใจ เมื่อเธอพาลูกทัวร์มาเลือกซื้อของที่ระลึก สุดถนอมจะซื้อของขวัญให้ชายหนุ่มแทนคำขอบคุณ แต่โสรัตน์แนะนำให้ซื้อไปฝากศยามแทน และช่วยเลือกของให้ จากนั้นก็ขอให้สุดถนอมช่วยเลือกของฝากให้เขาบ้าง เพราะจะนำไปให้วิชชุดา สุดถนอมแอบเศร้าเมื่อรู้ว่าโสรัตน์มีคนรักแล้ว
ooooooo
กงเดินเร่ขายน้ำผึ้งเข้ามาในร้านกาแฟแล้วแอบรายงาน เสือสอนที่นั่งเล่นหมากรุกอยู่กับลาดในร้านว่าไอ้ดำกับไอ้มีมาถึงแล้ว จากนั้นก็เดินมาสั่งโอเลี้ยงแก้วมาดื่ม เป็นจังหวะเดียวกับที่วีรชาติเดินเข้ามาสั่งกาแฟเย็นพอดีและเขาก็เลือกนั่งโต๊ะเดียวกับกง
“รอเดี๋ยวนะครับ คุณปลัด” อาแปะหันมาทัก
กงกับลาดหันไปมองวีรชาติแต่เสือสอนยังคงเล่นหมากรุกต่อ ส่วนวีรชาติก็หันมาชวนกงคุยเรื่องเสือสอนหวังจะได้ข้อมูลใหม่ๆ แต่กงปฏิเสธไม่รู้ไม่เห็น วีรชาติจึงหันไปชวนลาดกับเสือสอนคุยแทน
“คุณปลัดจะจับเสือสอนได้ในเร็ววันนะครับ ได้ข่าว มาว่าครั้งนี้เสือสอนอาจจะปล้นก่อนกำหนด อาจจะปล้นคืนนี้ เลยก็ได้ เตรียมตัวให้พร้อมล่ะครับ” เสือสอนเอ่ย พลางควัก สตางค์ที่เหน็บหูไว้ออกมาวางบนโต๊ะแล้วเดินออกไป ลาดกับกงค่อยๆเดินตามเสือสอนไปอย่างไม่ให้ผิดสังเกต
“เสือสอนจะปล้นก่อนกำหนดเหรอ” วีรชาติลุกขึ้นยืนท่าทางตื่นเต้น
ooooooo
หลวงพิศาลที่ตื่นเต้นไม่แพ้กัน พราะได้รู้จักสุมานที่ตามคุณปรีดาหัวหน้าฯมาออกรอบด้วย สุมาน บริหารเสน่ห์ใส่หลวงพิศาล หลวงพิศาลกระชุ่มกระชวยขึ้นมาในทันที และให้หมายเลขโทรศัพท์กับเธอเพื่อใช้ติดต่อกัน
ในขณะที่สุมานกำลังโปรยเสน่ห์กับหลวงพิศาล วิชาติก็มาหาฤทธิรงค์ที่บ้าน สั่งห้ามฤทธิรงค์ยุ่งเกี่ยวกับสอางทิพย์อีก
“ผมเคารพพี่สอางค์เหมือนพี่สาวครับ ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกว่านั้น พี่สอางค์เองก็เห็นผมเป็นน้องชายเหมือนกัน ที่พี่สอางค์ทำตัวสนิทสนมกับผมก็เพื่อจะแกล้งพี่ใหญ่ให้หึงเท่านั้น พี่สอางค์รักพี่ใหญ่นะครับ ถึงได้ทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ได้” ฤทธิรงค์อธิบาย
“ผมไม่รู้ล่ะ ยังไงคุณก็ต้องอยู่ห่างๆสอางค์ไว้ อยู่ห่าง ทุกคนในครอบครัวของผม ไม่งั้นมีเรื่องกันแน่”
“ผมอยู่ห่างพี่สอางค์ก็ได้ครับ แต่ผมไม่ยอมอยู่ห่างวิชแน่ ผมรักวิชด้วยความจริงใจนะครับ ผมอยากให้พี่ใหญ่มองผมใหม่ ผมไม่ได้เป็นหนุ่มเสเพลคนเดิมแล้ว ตอนนี้ผมเลิกเที่ยวเตร่แล้ว ผมตั้งใจทำงานพยายามสร้างฐานะด้วยตัวผมเอง ผมเชื่อว่า ต่อไปผมจะต้องดูแลวิชได้แน่ๆ ขอเพียงแต่พี่ใหญ่ให้โอกาสผมบ้างเท่านั้น”
“เสียใจด้วยนะ คุณฤทธิรงค์ ผมก็อยากจะให้โอกาสคุณหรอกนะ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะโอกาสนั้นเป็นของคนอื่นไปแล้ว คุณควรตัดใจจากยายวิชซะตั้งแต่ตอนนี้ ไม่งั้น วันที่ยายวิชกลับมา คุณจะยิ่งเจ็บปวดกว่านี้ ทางที่ดีต่อไปอย่ามายุ่งวุ่นวายกับครอบครัวของผม” วิชาติเดินออกไป
ooooooo
วิชชุดากับเด๋อหิ้วถังน้ำเดินเข้ามาในกระท่อม พบนมคล้ามนอนจับไข้ร้องครางว่าหนาวเหลือเกิน วิชชุดารีบเข้ามาแตะแขน แล้วบอกเด๋อว่านมคล้ามไข้ขึ้นสูง
“นายเด๋อเฝ้าป้าคล้ามอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวฉันจะไปลองหายาดูว่า ที่นี่พอจะมียาลดไข้บ้างหรือเปล่า” วิชชุดารีบผละไปในห้องศยาม เธอพบยาลดไข้และรูปถ่ายของสุดถนอมตกอยู่บนเตียง จึงหยิบขึ้นมาดู
“รูปใคร แฟนเสือมืดหรือนี่” วิชชุดาวางรูปถ่ายไว้ที่เดิมแล้วเดินออก แต่ในใจยังสงสัยไม่หาย
ในขณะที่วิชาติก็เดินคุยมากับศยามเรื่องเสือสอนจะปล้นก่อนกำหนด
“คุณไม่คิดว่า มันแปลกหรือยังไง ไม่มีใครรู้การเคลื่อนไหวของเสือสอนเลย อยู่ดีๆวันนี้ทุกคนก็ได้ข่าวพร้อมกันว่า เสือสอนจะปล้นคืนนี้ เหมือนมีคนปล่อยข่าวอย่างนั้นแหละ” ศยามนึกสงสัย
“ยังไงเราก็ต้องเตรียมตัวไว้ให้พร้อมไว้ก่อน ทางนี้คนคงจะไม่พอ ผมจะต้องดึงลูกน้องที่ส่งไปเฝ้ารอบๆ
ชายป่ากลับมาให้หมด”
“คุณน่าจะทิ้งคนไว้คนสองคนก็ยังดีนะ ที่กระท่อมมีแต่ผู้หญิงกับเด็ก ถ้ากันไม่อยู่แล้วเกิดอะไรขึ้น เราจะทำยังไง”
“ขอให้ผ่านคืนนี้ไปก่อนแล้วกัน แล้วเดี๋ยวกันจะส่งลูกน้องกลับไปเฝ้าเหมือนอย่างเคย แล้วคืนนี้นายก็ควรจะไปจับเสือสอนกับผมนะ นายมืด มีนายคนเดียวที่จะจัดการเสือสอนได้” วิชาติเอ่ย
ooooooo
หลวงพิศาลหน้าระรื่นเดินผิวปากอารมณ์ดีเข้ามาในบ้าน คุณนายจินดาทำเมินใส่เพราะยังเคืองไม่หายจึงแกล้งประชดกับจ้อยว่า ให้รู้จักเจียมสังขารเสียบ้างเพราะแก่แล้ว
“ไอ้จ้อย แก่แล้ว ก็ใช่ว่าจะต้องเลิกหาความสุขใส่ตัว ยิ่งเรามีเวลาเหลือน้อยเท่าไหร่ เราก็ต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า แล้วอะไรที่ปล่อยวางได้ ก็ควรจะปล่อย ไม่มีอะไรหรอกวะที่จะเป็นของเราได้ตลอดไป” หลวงพิศาลสวน
“ถ้าปลงตกได้ขนาดนี้ล่ะก็ เย็นนี้ไม่ต้องกินข้าวแล้วกัน ไอ้จ้อย เย็นนี้จัดโต๊ะให้ฉันที่เดียวก็พอ”
“เออ ไอ้จ้อย วันนี้ไม่ต้องจัดโต๊ะเผื่อฉัน ฉันไม่กินข้าว ฉันกินมาจากข้างนอกแล้ว”
“ดูเหมือนคุณหลวงไปได้ยาดีมาจากข้างนอก ดูกระชุ่ม กระชวยยังไงไม่รู้ ดูเป็นหนุ่มขึ้นอีกครั้ง ไปทำอะไรมาหรือครับ” จ้อยข้องใจ
“ฉันก็ต้องไปเจออะไรดีๆมาน่ะซิ ถึงได้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากลับมาอย่างนี้ อย่างนี้ฉันคงต้องออกไปตีกอล์ฟบ่อยๆซะแล้ว” หลวงพิศาลเดินยิ้มอารมณ์ดีออกไป
คุณนายชักสงสัยจึงตามไปสอบถามว่า ที่ไปตีกอล์ฟมีผู้หญิงด้วยหรือเปล่า
“ก็มีผู้หญิงมาร่วมก๊วนด้วยสองสามคน แต่ผมก็อายุปูนนี้แล้ว จะมีสาวๆที่ไหนจะมาสนใจล่ะ”
“นั่นน่ะซิคะ ฉันก็ไม่น่าจะคิดมากเลย ผู้หญิงสาวๆที่ไหนจะมาสนใจตาแก่หงำเหงือกอย่างคุณหลวง สู้ไปหาหนุ่มๆหน้าตาดีๆไม่ดีกว่าเหรอ คุณหลวงแก่ก็แก่ หน้าตาก็งั้นๆหนำซ้ำยังเป็นตาแก่ไม่มีน้ำยาอีก ผู้หญิงคนไหนมาสนใจ ไม่โง่ก็บ้าแล้ว” จินดาพูดจนสะใจแล้วเดินลอยหน้าออกไป
“ใครบอกว่า ผมไม่มีน้ำยา พูดอย่างนี้มันดูถูกกันมากไปแล้ว ดีล่ะ แล้วผมจะพิสูจน์ให้ดูว่าผมก็มีดีไม่แพ้หนุ่มๆ เหมือนกัน ไม่เชื่อก็คอยดู” หลวงพิศาลฮึดฮัดฉุนโกรธคุณนายจินดา
ooooooo
เด๋อขึ้นไปสำรวจบนบ้านต้นไม้ ไม่เห็นมีควันไฟเหมือนเช่นทุกวันก็ชวนวิชชุดาหนี เพราะเข้าใจว่าไม่มีลูกน้องเสือมืดเฝ้าอยู่แล้ว อีกทั้งถ้าเสือมืดกลับมาเห็นนมคล้ามนอนป่วยก็คงไม่ออกติดตาม
“นั้นสินะ ยังไงป้าคล้ามก็ต้องมีความสำคัญกว่าตัวประกันอย่างเรา” วิชชุดามุ่งมั่นจะหนีอีกครั้ง
“ฉันขอโทษด้วยนะจ๊ะป้าคล้าม” วิชชุดามองนมคล้าม ที่หลับเพราะฤทธิ์ยาแล้วตัดใจดึงเด๋อให้เดินออกไปด้วยกัน ในระหว่างที่วิชชุดาพาเด๋อหนี
ทางด้านเสือสอน เขาวางแผนเข้าไปอยู่ในบ้านเถ้าแก่ฮวดได้สำเร็จ เพราะเถ้าแก่ชอบใจในฝีมือการต่อสู้ของเสือสอน ที่เข้าไปห้ามไม่ให้กงกับลาดทะเลาะกัน แถมยังอัดสมุนเถ้าแก่ลงไปกอง
ทางด้านวิชชุดากับเด๋อมาเกือบถึงชายป่า วิชชุดาหยุดเดินเพราะเป็นห่วงนมคล้าม
“คุณวิชอย่าเพิ่งไปห่วงคนอื่นเลย ห่วงตัวเองก่อนดีกว่า นี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่เราจะหนีไปจากที่นี่นะครับ”
“แต่ป้าคล้ามอาจจะตายได้นะ ฉันจะต้องกลับไปดูแก เอาอย่างนี้นะนายเด๋อ แกหนีไปคนเดียว แกไปตามหาพี่กลางให้เจอ ถามหาบ้านปลัดวีรชาติ ใครๆก็รู้จัก ไปส่งข่าวให้พี่กลางรู้ว่าฉันถูกขังอยู่ที่นี่” วิชชุดาหาทางออก เด๋อทำท่าจะไม่ยอมอ้างว่าเขามีหน้าที่ต้องปกป้องวิชชุดา
“แกจะไม่เชื่อฟังฉันหรือยังไง นายเด๋อ ถ้าแกไปตามพี่กลางมาช่วยฉันไปจากที่นี่ได้ ก็เท่ากับว่าแกได้ทำหน้าที่ของแกแล้ว นี่ก็ใกล้มืดแล้วรีบไป เร็วเข้า นี่คือคำสั่งของฉัน ไปเดี๋ยวนี้เลย นายเด๋อ” วิชชุดาสั่ง
เด๋อมองวิชชุดาแล้วตัดใจ ยอมเดินก้มหน้าดุ่มๆออกไป ส่วนวิชชุดาเดินย้อนกลับมาที่กระท่อม ฟ้าแลบเป็นระยะๆ เพราะฝนกำลังจะตก เธอเร่งฝีเท้าเพราะเป็นห่วงนมคล้าม “ป้าคล้ามอย่าเป็นอะไรนะ ฉันขอโทษจริงๆที่ทิ้งป้ามา” วิชชุดาร้อนใจจนเริ่มออกวิ่งอย่างรวดเร็วแล้วสะดุดกิ่งไม้ล้มลงไป
“โอ๊ย...” วิชชุดาค่อยๆลุกขึ้นแต่ต้องชะงักเห็นศยามก้าวมายืนตรงหน้าและเล็งปืนมาที่เธอ
“เสือมืด นายจะยิงฉันงั้นเหรอ ได้ แต่นัดเดียวต้องให้ตายเลยนะ อย่าให้ฉันต้องทรมาน” วิชชุดาร้อง
“บอกให้เงียบ” ศยามสับไกยิงเปรี้ยงไปที่กิ่งไม้ด้านหลัง วิชชุดากลั้นใจหลับตาปี๋
เสียงปืนนั้น เด๋อได้ยินก็หยุดชะงัก นึกเป็นห่วงวิชชุดาจึงหันหลังกลับมาหาเจ้านาย ส่วนวิชชุดาก็ค่อยๆลืมตามองตัวเองรู้ว่าไม่ได้ถูกยิง เธอเห็นศยามเดินไปด้านหลังเอาไม้เขี่ยซากงูขึ้นมา
“จะยิงงูก็ไม่บอก ทำเอาใจหายใจคว่ำหมด”
“ออกมาทำอะไรแถวนี้ เกือบจะเป็นผีเฝ้าป่าไปแล้วไหมล่ะ” ศยามดุ แล้วเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางของวิชชุดา ก็ยิ่งโมโห “นี่คิดหนีอีกแล้วเหรอ กลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลย”
“ฉันก็กำลังจะกลับไปอยู่เดี๋ยวนี้แหละ” วิชชุดาค่อยๆ ก้มลงหยิบกระเป๋า
ศยามไม่ทันใจเข้าไปลากวิชชุดาพาเดินออกไปและไม่สนใจว่าเธอเจ็บขาจนต้องโขยกเขยก
ooooooo
