ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

วนาลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ศ​ยาม​กระซิบ​บอก​วิชชุ​ดา​ให้​อดทน​ไว้ อีก​เดี๋ยว​คง​ได้​พัก วิชชุ​ดา​ได้​โอกาส​รีบ​ขอบคุณ​ที่มา​ช่วย​เธอ​ทันเวลา

“ถ้า​นาย​มา​ช่วย​ฉัน​ไม่ทัน ฉัน​คง​เหมือน​ตก​นรก​ทั้ง​เป็น ขอบใจ​มาก​นะ​เสือ​มืด”

“คุณ​ไม่​ต้อง​ขอบคุณ​ผม​หรอก​ครับ ผม​ขอ​แค่​ให้​คุณ​เชื่อใจ​ผม​ก็​พอ อย่า​คิด​ทำ​อะไร​โง่ๆอีก ถ้า​หาก​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​คุณ ผม​คง​ไม่​มี​หน้า​ไป​พบ​ใคร​ได้​อีก”

“นาย​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง”

“เออ ก็ ถ้า​ผม​ปกป้อง​ตัว​ประ​กัน​ของ​ผม​ไม่ได้ ก็​เสียชื่อ​เสือ​มืด​หมด แล้ว​จะ​มี​หน้า​ไป​พบ​ใคร​ได้ นี่​คุณ​ดู​เหนื่อย​มาก​แล้ว ให้​ผม​อุ้ม​ไป​ดี​กว่า​นะ” ศ​ยาม​จะ​รวบ​ตัว​วิชชุ​ดา​ขึ้น​อุ้ม แต่​วิชชุ​ดา​ดัน​ตัว​ศ​ยาม​ไว้​บอก​ว่าจะ​เดิน​เอง

“ผม​อุ้ม​ดี​กว่า​น่า เดิน​เอง​อย่าง​นี้ แผล​ที่​เท้า​ก็​ไม่​หายกัน​พอดี” ศ​ยาม​ยื้อยุด​กับ​วิชชุ​ดา​อยู่

เสือ​สอน​เดิน​เข้า​มา ทั้ง​สอง​ชะงัก​ถอย​ห่าง​กัน เสือ​สอน​มอง​ทั้ง​คู่​เอ่ย​ว่า “เรา​พ้น​เขต​ปากน้ำโพ​แล้ว เรา​จะ​พัก​กัน​แถว​นี้​ก่อน พรุ่งนี้​เช้า​ค่อย​เดินทาง​ต่อ” เสือ​สอน​ขยับ​จะ​เดิน​ออก​ไป แต่​เปลี่ยนใจ​หัน​กลับ​มา​จ้อง​ศ​ยาม​พร้อม​ยิง​คำ​ถาม​ต่อ “เอ็ง​มี​เรื่อง​โกหก​ข้า​ใช่​ไหม เอ็ง​กับ​นัง​หนู​ไม่​ใช่​พี่น้อง​กัน”

“ฉัน​เป็น​น้อง​สาว​เสือ​มืด​จริงๆ” วิชชุ​ดา​ยืนยัน แต่​เสือ​สอน​ไม่​เชื่อ ศ​ยาม​จำ​ใจ​โพล่ง​ออก​ไป

“ใช่​แล้ว พี่​สอน ฉัน​กับ​วิชชุ​ดา​ไม่ได้​เป็น​พี่น้อง​กัน เรา​เป็น​ผัว​เมีย​กัน ฉัน​ขอโทษ​จริงๆที่​ต้อง​โกหก​พี่ เมีย​ฉัน​โกหก​พี่​ก่อน ฉัน​ก็​เลย​ต้อง​เลย​ตาม​เลย​ไป ฉัน​ไม่ได้​ตั้งใจ​โกหก​พี่​จริงๆ”

“แล้ว​ทำไม​นัง​หนู​ต้อง​โกหก​ด้วย​ล่ะ”

“มัน​กำลัง​โกรธ​ฉัน​อยู่​น่ะ ก็​เลยทำ​งอน​ไม่​ยอม​รับ​ว่า​ เป็น​เมียฉัน ผู้หญิง​ก็​ชอบ​ทำตัว​เรื่อง​มาก​อย่าง​นี้​แหละ”

“เออ ดี ข้า​จะ​ช่วย​ให้​เอ็ง​คืนดี​กับ​เมีย​เอง” เสือ​สอน​อมยิ้ม แล้ว​จัด​ที่​ให้​ศ​ยาม​กับ​วิชชุ​ดา​เข้าไป​พัก​ใน​เพิง​ร้าง

ศ​ยาม​กับ​วิชชุ​ดา​รีบ​ปฏิเสธ วิชชุ​ดา​อ้าง​ว่า เพิง​เล็ก​เกินไป​จะ​ไม่​ยอม​ให้​เสือ​มืด​นอน​ด้วย

“นอน​เบียดๆกัน​ไป ทำ​เหมือน​ไม่​ใช่​ผัว​เมีย​กัน​ไป​ได้ กลางคืน​มัน​หนาว​นะ​โว้ย เอ็ง​ก็​รู้ อย่า​งอน​นัก​เลย ข้า​ไม่​รู้​หรอก​นะ​ว่า เสือ​มืด​ทำ​ผิด​อะไร​ไว้ แต่​มัน​รัก​เอ็ง​มาก ไม่​งั้น​มัน​คง​ไม่​เสี่ยง​อันตราย​ตาม​เอ็ง​มา​หรอก แล้ว​เอ็ง​ก็​รัก​มัน​มาก​เหมือน​กัน​ใช่​ไหม​ล่ะ ว่า​ไง​ล่ะ เอ็ง​รัก​ผัว​ของ​เอ็ง​ไหม”

“ก็ ก็​รัก” วิชชุ​ดา​อาย​หน้า​แดง

“งั้น​ก็​คุย​กัน​ให้​รู้​เรื่อง​ซะ เอ็ง​อย่า​ได้​ปล่อย​ให้​เสือ​มืด​หลุดมือ​ไป เอ็ง​คง​หา​ผัว​ดีๆอย่าง​เสือ​มืด​ไม่ได้​อีก​แล้ว​ล่ะ นัง​หนู” เสือ​สอน​เดิน​ออก​ไป

วิชชุ​ดา​กับ​ศ​ยาม​ยืน​มอง​กัน ทำ​อะไร​ไม่​ถูก​แล้ว​ศ​ยาม​ก็​ขยับ​ตัว​จะ​เดิน​ออก​ วิชชุ​ดา​ข้องใจ​ถาม​ว่า ทำไม​ต้อง​โกหก​เสือ​สอน​ว่าเป็น​ผัว​เมีย​กัน​ด้วย

“แล้ว​จะ​ให้​ฉัน​บอก​เสือ​สอน​ว่า​ยัง​ไง ว่า​เรา​เป็น​ตัวประกัน​ของ​ผม​มี​ค่าตัว​หก​หมื่น​บาท มี​พี่​ชาย​เป็น​คน​ใหญ่​คน​โต​งั้น​เหรอ เรา​ไม่​ต้อง​กลัว​ว่า​คุณ​โส​รัตน์​แฟน​เรา​จะ​เข้าใจ​ผิด​ไป​หรอก”

“เขา​ไม่​ใช่​เป็นแฟน​ฉัน”

“ถ้า​เขา​ไม่​ใช่​เป็น​แฟน​เรา ทำไม​เขา​ถึง​เป็น​ห่วง​เรา​นัก​ล่ะ เขา​เป็น​คน​ที่​เสี่ยง​ตาย​เอา​เงิน​ค่าไถ่​มา​ส่ง​ให้​กับ​ฉัน​ด้วย​ตัว​เอง ฉัน​รับรอง​กับ​แฟน​เรา​แล้ว​ว่า จะ​ส่ง​เรา​ไป​คืน​เขา​ให้​อย่าง​ปลอดภัย ไม่​ว่า​เสือ​สอน​จะ​เข้าใจ​ผิด​ยัง​ไง ฉัน​ก็​เป็นได้​แต่​ไอ้​เสือ​มืด​ของ​เรา ไม่​มี​วัน​เป็น​อย่าง​อื่น​ไป​ได้​หรอก” ศ​ยาม​เดิน​ออก​ไป

เสือ​สอน​เห็น​ศ​ยาม​เดิน​ออก​มา​ก็​ถาม​ว่า​เมีย​หาย​โกรธ​หรือ​ยัง ศ​ยาม​ส่าย​หน้า​แล้ว​เข้า​มา​นั่ง​คุย​ด้วย และ​ได้​รู้​สาเหตุ​ว่าที่​เสือ​สอน​ต้อง​มา​เป็น​โจร​ก็​เพราะเขา​ถูก​กำนัน​เติม​โกง​จน​หมดตัว​แถม​ยัง​ฆ่า​พ่อ​แม่​ตาย

“พี่​แก้แค้น​ไอ้​กำนัน​เติม​ได้​แล้ว ทำไม​ยัง​ไม่​หยุด​ปล้น​ล่ะ” ศ​ยาม​ซัก

“คน​ขึ้น​หลัง​เสือ​แล้ว​มัน​ลง​ไม่ได้​ง่ายๆหรอก ไอ้​น้อง​ชาย”

“แล้ว​พี่​คิด​จะ​เป็น​เสือ​สอน​อย่าง​นี้​ไป​จน​วัน​ตาย​เลย​เหรอ”

“ข้า​ก็​กำลัง​รอ​คน​ที่​จะ​มา​หยุด​ข้า​ได้​อยู่​นี่แหละ เอ็ง​กลับ​ไป​หา​เมีย​ได้​แล้วไป เสือ​มืด” เสือ​สอน​ไล่ ศ​ยาม​ยอม​เดิน​ออก​ไป​ทั้งที่​ยัง​คา​ใจ

ooooooo

คุณนาย​จินดา​มี​เรื่อง​คา​ใจ​กับ​หลวง​พิศาล เพราะ​สุ​มา​น​โทร.​มา​ทวง​ถาม​เรื่อง​บ้าน​กับ​หลวง​พิศาล แถม​ยัง​ประกาศ​ตัว​กับ​คุณนาย​ว่า เธอ​ยินดี​เป็น​มากก​ว่า​เพื่อน​เพราะ​ผู้ชาย​พูด​ง่าย​จ่าย​คล่อง​แบบ​หลวง​พิศาล​หาไม่​ได้​ง่าย

“ต๊าย นัง​หญิง​คน​ชั่ว แก​คิด​แย่ง​ผัว​คน​อื่น​หน้าด้านๆอย่าง​นี้​เลย​เหรอ​ ​เกิด​มา​ฉัน​ไม่​เคย​พบ​เคย​เห็น​ผู้หญิง​ที่​ต่ำ​ทราม​อย่าง​แก​มา​ก่อน อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ครอบครัว​ฉัน ถ้า​แก​ติดต่อ​กับ​ผัว​ฉัน​อีก​ล่ะ​ก็ ได้​เห็นดี​กัน​แน่” คุณนาย​จินดา​วาง​โทรศัพท์​โครม

“คุณ​แม่​คะ คุณ​แม่​ใจเย็นๆก่อน​นะ​คะ ลอง​ฟัง​คุณ​พ่อ​อธิบาย​ก่อน” สุด​ถนอม​เข้า​มา​ไกล่เกลี่ย

“แม่​จะ​ไม่​ฟัง​อะไร​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว พอกันที” คุณนาย​จินดา​เดิน​ปึงปัง​ออก​ไป

สุด​ถนอม​เร่ง​ให้​หลวง​พิศาล​ตาม​ไป​ปรับ​ความ​เข้าใจ แต่​คุณนาย​จินดา​ไม่​รับ​ฟัง​แถม​ยัง​ไล่​ตะเพิด​จน​คุณ​หลวง​เข้า​หน้า​ไม่​ติด คุณ​หลวง​กลับ​มา​ฟ้อง​สุด​ถนอม​ว่า​คุณนาย​จินดา​ตี​ตน​ไป​ก่อน​ไข้

“คุณ​พ่อ​ยัง​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด แต่​คุณ​พ่อ​กำลัง​จะ​ทำ​ใช่​ไหม​คะ ผู้หญิง​ที่​โทรศัพท์​มา​เมื่อกี้​นี้ เธอ​เป็น​มาก​กว่า​เพื่อน​ของ​คุณ​พ่อ​ใช่​ไหม​คะ”

“โธ่ ลูก​แหวว พ่อ​เป็น​ผู้ชาย บางที​มัน​ก็​ต้อง​มี​เผลอ​ใจ​ไป​บ้าง แต่​พ่อ​สาบาน​ได้​เลย​ว่า แค่​เผลอ​ใจ​ไป​เท่านั้น ไม่ได้​ มี​อะไร​เกินเลย​ไป​กว่า​นั้น”

“คุณ​พ่อ​อย่า​เอา​ความ​เป็น​ผู้ชาย​มา​อ้าง​เลย​นะ​คะ คุณ​พ่อ​เป็น​คน​มี​ครอบครัว​แล้ว​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ไป​เผลอ​ใจ​กับ​ใคร​ได้​อีก ถึง​แม้​จะ​ไม่​มี​อะไร​เกินเลย​กัน​แค่คุณ​พ่อ​คิดถึง​ผู้หญิง​อื่น​ไป​ทาง​ชู้สาว ก็​ผิด​แล้ว​ล่ะ​ค่ะ คุณ​พ่อ​ต้อง​ตัดขาด​กับ​ผู้หญิง​คน​นั้น​อย่าง​เร็ว​ที่สุด อย่า​ให้​เธอ​มา​ระราน​คุณ​แม่​ได้​อีก คุณ​พ่อ​จะ​ทำ​อะไร​ก็​ให้​เกียรติคุณ​แม่​บ้าง แหวว​ขอร้อง​ล่ะ​ค่ะ อย่า​ทำ​อะไร​ให้​คุณ​แม่​ต้อง​เสียใจ​อีก อย่า​ให้​แหวว​หมด​ศรัทธา​
ใน​ตัว​คุณ​พ่อ​มาก​กว่า​นี้​เลย” สุด​ถนอม​เดิน​ออก​ไป

พิศาล​มอง​ตามอย่าง​รู้สึก​ผิด

ooooooo

ศ​ยาม​กลับ​เข้า​มา​ใน​เพิง เห็น​วิชชุ​ดา​นั่ง​ร้องไห้​ก็​ตกใจ​ร้อง​ถาม​สาเหตุ

“ฉัน​คิดถึง​พี่​ใหญ่ คิดถึง​พี่​กลาง คิดถึง​คุณ​ป้า พี่​ส​อา​งค์ พี่​สวย นาย​เด๋อ ฉัน​คิดถึง​ทุก​คน​เลย ฉัน​จะ​มี​โอกาส​ได้​กลับ​ไป​เจอ​หน้า​พวก​เขา​ไหม ไม่​มี​วี่แวว​ว่า​จะ​มี​ใคร​ตาม​มา​ช่วย​เรา​เลย เสือ​มืด นาย​คน​เดียว​จะ​สู้​อะไร​กับ​พวก​มัน​ได้ ฉัน​เอง​ก็​ยัง​เจ็บ​อยู่ ยัง​ไง​คง​ไม่​มี​ทาง​จะ​หนี​พวก​มัน​ไป​ได้​แน่”

“คุณ​อย่า​เพิ่ง​หมด​หวัง​ง่ายๆซิ​ครับ เรา​จะ​ต้อง​พยายาม​ถึงที่​สุด คุณ​เคย​กล้า​หาญ​กว่า​นี้​นี่​ครับ คุณ​วิชชุ​ดา ผู้หญิง​ที่​เข้มแข็ง​คน​นั้น​หาย​ไป​ไหน​ซะ​แล้ว​ล่ะ​ครับ”

“ฉัน​เข้มแข็ง​ต่อ​ไป​ไม่​ไหว​แล้ว​ล่ะ เสือ​มืด มอง​ไป​ทาง​ไหน​ก็​ไม่​เห็น​ทางออก​เลย ​นาย​คิด​ว่า​เรา​จะ​ปิดบัง​ความ​จริง​กับ​เสือ​สอน​ไป​ได้​อีก​นาน​แค่​ไหน ถ้า​หาก​เสือ​สอน​รู้​ว่าฉัน​เป็น​ใคร ต้อง​ฆ่า​ฉัน​ทิ้ง​แน่ๆ”

“ผม​จะ​ไม่​ให้​ใคร​มา​ทำ​อะไร​คุณ​ได้” ศ​ยาม​ถอด​สร้อย​คอ​ออก​สวม​ใส่​ให้ “สร้อย​เส้น​นี้​เป็น​สร้อย​ที่​ผม​ใส่​ติดตัว​เสมอ​เวลา​ที่​ผม​ไป​ทำ​งาน​ที่​เสี่ยง​อันตราย​ มัน​ไม่​ใช่​เครื่องราง​ของขลัง​อะไร แต่​ใส่​แล้ว​อุ่น​ใจ คุณ​ใส่​ไว้​นะ​ครับ​จะ​ได้​รู้สึก​ว่า คุณ​มี​ผม​อยู่​ใกล้ๆคอย​ปกป้อง​คุณ​อยู่”

“ถ้า​นาย​ให้​ฉัน​แล้ว นาย​ก็​ไม่​มี​อะไร​คอย​ปกป้อง​คุ้ม​ภัย​ให้​น่ะ​ซิ”

“ไม่​เป็นไร​หรอก​ครับ ชีวิต​คุณ​มี​ค่า​มาก​กว่า​ชีวิต​ของ​ผม”

“ไม่​จริง​หรอก ชีวิต​ของ​นาย​มี​ค่า​มาก​สำหรับ​ฉัน ถ้า​จะ​ต้อง​ตาย​เรา​ก็​ต้อง​ตาย​ด้วย​กัน ฉัน​จะ​ไม่​มี​วัน​ทิ้ง​นาย​ไป”

“คุณ​วิช” ศ​ยาม​ลืมตัว​ขยับ​เข้าไป​ใกล้​วิชชุ​ดา​ ทั้ง​สอง​มอง​กัน​นิ่ง ศ​ยาม​ก้ม​ลง​จะ​จูบ​วิชชุ​ดา

“เสือ​มืด...” วิชชุ​ดา​เรียก

ศ​ยาม​รู้สึก​ตัว​รีบ​ลุก​หนี​ออก​ไป วิชชุ​ดา​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​สับสน​ใน​ตัว​เอง

เสือ​สอน​เห็น​ศ​ยาม​เดิน​วน​ไป​เวียน​มา​อย่าง​วุ่นวาย​ใจ​อยู่​หน้า​เพิง​ก็​เข้า​มา​ทัก ศ​ยาม​อ้าง​ว่าข้าง​ใน​มัน​ร้อน​ก็​เลย​ออก​มา​เดิน​เล่น

“เอ็ง​ร้อน​ตรง​ไหน​ล่ะ ร้อน​กาย​หรือ​ร้อน​ใจ ถ้า​ไม่​รู้​ว่า​ร้อน​ตรง​ไหน​ก็​คง​จะ​ดับ​ร้อน​ไม่ได้​หรอก​นะ”

“พี่​พูด​อะไร ฟัง​ไม่​เห็น​รู้​เรื่อง​เลย”

“ท่าทาง​เอ็ง​เหมือน​ยัง​ตัดสินใจ​อะไร​บาง​อย่าง​ไม่ได้”

“อ้อ ฉัน​เคย​คิด​ที่​จะ​เลิก​เป็น​โจร แต่​ยัง​ตัดสินใจ​ไม่ได้ แล้ว​พี่​ล่ะ เคย​คิด​จะ​เลิก​บ้าง​หรือ​เปล่า” ศ​ยาม​เปลี่ยน​เรื่อง

“ข้า​คิด​อยู่​ทุก​วัน แต่​ไม่​ใช่​ตอน​นี้ มัน​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา เสือ​มืด ถ้า​เอ็ง​กำลัง​กลุ้มใจ​เรื่อง​ที่​เอ็ง​มา​เ​ข้า​​พวกกับ​ข้า ก็​ไม่​ต้อง​กลุ้มใจ​ไป ข้า​ให้โอกาส​เอ็ง​ไป​จาก​ข้า​ได้​ทุกเมื่อ แต่​ถ้า​เอ็ง​กลุ้มใจ​เรื่อง​อื่น ข้า​คง​จะ​ช่วย​อะไร​ไม่ได้”

“ฉัน​ไม่ได้​กลุ้มใจ​อะไร​เลย เรื่อง​ที่​จะ​เลิก​เป็น​โจร ฉัน​ก็​พูด​ไป​อย่าง​นั้น​เอง  ​ยัง​ไง​ฉัน​ก็​ไม่​ไป​จาก​พี่​แน่ๆ ฉัน​จะ​ติดตาม​พี่​ไป​ตลอ​ด​ชีวิต​เลย พี่​สอน”

“เอ็ง​อยู่​กับ​ข้า​ไป​ตลอด​ชีวิต​ไม่ได้​ห​รอก​ว่ะเสือ​มืด

ยัง​ไง​เอ็ง​ก็​ต้อง​มี​ชีวิต​ของ​เอ็ง ตอน​นี้​เอ็ง​ควร​คิดถึง​อนาคต​ของ​เอ็ง​ได้​แล้ว เอ็ง​อยาก​จะ​ใช้​ชีวิต​ยัง​ไง​ต่อ​ไป แต่​อย่า​เลือก​ที่​จะ​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ข้า เอ็ง​โชค​ดีแล้ว​ที่​ได้​เจอ​คน​ที่​เอ็ง​รัก ​ไม่​ว่าความ​รัก​ครั้ง​นี้​จะ​ไป​จบ​ลง​ที่ไหน แต่​มัน​ก็​คุ้มค่า​ที่​ได้​เจอ ใช่​ไหม​วะ” เสือ​สอน​ตบ​ไหล่​ศ​ยาม ศ​ยาม​นิ่ง​คิด​ตาม

เวลา​เดียวกัน​นั้น​ วิชาติ​กับ​วี​ร​ชาติ​ที่นั่ง​เฝ้า​อยู่​หน้า​กอง​ไฟ​ก็​ต้อง​สะดุ้ง เพราะ​จู่ๆโส​รัตน์​ลุก​พรวดพราด​ละเมอ สั่ง​ให้​เสือ​สอน​ปล่อยตัว​วิชชุ​ดา วิชา​ติ​เรียก​ให้​โส​รัตน์​รู้สึก​ตัว โส​รัตน์​ สีหน้า​ไม่​ดี​บอก​กับ​วิชา​ติ​ว่า​เขา​ฝัน​ร้าย

“กันฝัน​ว่า เรา​ตาม​ไป​ช่วย​น้อง​วิช​ไม่ทัน นี่​เป็น​ลาง​บอก​เหตุ​อะไร​หรือ​เปล่า”

วี​ร​ชาติ​กับ​วิชา​ติ​มอง​หน้า​กัน​แล้ว​ช่วย​ปลอบ​ใจ​โส​รัตน์ ว่า​มี​ศ​ยาม​ตาม​ไป​กับวิชชุ​ดา​ด้วย

“ขอ​ให้​เป็น​อย่าง​ที่​แก​พูด​เถอะ​วะ นาย​ใหญ่ ไม่​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​กับ​น้อง​วิช ก็​จะ​ไม่​มี​อะไร​เปลี่ยนแปลง ยัง​ไง​กัน​ก็​จะ​แต่งงาน​และ​จะ​ขอรับ​ผิด​ชอบ​ดูแล​น้อง​วิช​ตลอด​ไป” โส​รัตน์​ยืนยัน

“จะ​ต้อง​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​กับ​ยาย​วิช​แน่ ไป​นอน​ต่อ ไป​นอน​ทั้ง​สอง​คน​แหละ ไปๆ” วิชา​ติ​หัน​ไป​เขี่ย​กอง​ไฟ​กลบเกลื่อน​ความ​กังวล​ใจ

ooooooo

ใน​ขณะ​ที่​เสือสอน​ยืน​นิ่ง​คิด​ไตร่ตรอง​เรื่อง​การ ก​ลับ​ตัว กง​กับ​ลาด​เดิน​เข้า​มา​หา​ลูกพี่​อาสา​อยู่ยาม​ให้​เอง เสือ​สอน​จึง​ถาม​ลูกน้อง​ว่าเคย​คิด​จะ​ลง​หลัก​ปัก​ฐาน​ที่ไหน​ซัก​แห่ง​บ้าง​ไหม สอง​ลูกน้อง​ยืนยัน​ว่าจะ​อยู่​กับ​เสือ​สอน​ไป​จน​วัน​ตาย

“โลก​นี้​ไม่​มี​อะไร​เที่ยงแท้​แน่นอน พวก​เอ็ง​ควร​จะ​เริ่ม​คิด​ได้​แล้ว​ว่า ถ้า​ไม่​มี​ข้า​แล้ว​เอ็ง​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ต่อ​ไป” เสือ​สอน​เดิน​ออก​ไป กง​กับ​ลาด​มอง​หน้า​กัน​ยิ่ง​งง​หนัก

กลาง​ดึก​คืน​นั้น วิชชุ​ดา​สะดุ้ง​ตื่น​เพราะ​กิ่ง​ไม้​หล่น​ใส่​หลังคา​เพิง เธอ​มอง​ไป​รอบๆไม่​เห็น​เสือ​มืด​ก็​ร้อง​เรียก ศ​ยาม​พรวดพราด​เข้า​มา วิชชุ​ดา​โวยวาย คิด​ว่า​เขา​หนี​เธอ​ไป​แล้ว

“ฉัน​จะ​ทิ้ง​เรา​ไว้​ที่​นี่​คน​เดียว​ได้​ยัง​ไง​ล่ะ ฉัน​นอน​เฝ้า​ อยู่​ข้าง​นอก​ ไม่​มี​ใคร​มา​ทำ​อะไร​เรา​ได้​หรอก นอน​ซะ​เถอะ”

เสียง​กิ่ง​ไม้​กระทบ​เพิง​อีก วิชชุ​ดา​ว่า​เธอ​คง​นอน​ไม่​หลับ​แน่ ศ​ยาม​จึง​ขอ​อยู่​เป็น​เพื่อน​พลาง​ยื่นมือ​ให้​วิชชุ​ดา​กอด​แทน​ตุ๊กตา​หมี​เพื่อ​ความ​อุ่น​ใจ วิชชุ​ดา​ลังเล​ค่อยๆจับ​มือ​ศ​ยาม​ไว้​แล้ว​หลับ​ไป​ได้ด้วยความ​สบายใจ ศ​ยาม​แอบ​มอง​วิชชุ​ดา​พึมพำ​ว่า “ผม​ไม่​หนี​ไป​ไหน​หรอก​ครับ คุณ​วิช ผม​สัญญา”

รุ่ง​วัน​ใหม่ ศ​ยาม​ตื่น​ขึ้น​มา​ไม่​พบ​วิชชุ​ดา​ก็​ออก​ตาม​หา วิชชุ​ดา​โผล่​หน้า​จาก​หลัง​โขด​หิน​บอก​ว่าออก​มา​ล้าง​หน้า

“นาย​ไม่​ต้อง​กลัว​ว่าฉัน​จะ​หนี​ไป​หรอก​น่า ถ้า​จะ​หนี ฉัน​ก็​จะ​ต้อง​หนี​ไป​กับ​นาย​ ตอน​นี้​เรา​เป็น​เพื่อน​ตาย​กัน​แล้ว​นะ เสือ​มืด”

“เรา​คง​จะ​เข้าใจ​ผิด​แล้ว​ล่ะ ฉัน​มา​เสี่ยง​เป็น​เสี่ยง​ตาย​กับ​เรา​เพราะ​ความ​จำเป็น ฉัน​รับ​เงิน​ค่า​ไถ่​จาก​คุณ​ปลัด​มา​แล้ว ถ้า​ไม่​พา​ตัว​เรา​ไป​ส่ง​คืน​มี​หวัง​ทั้ง​คุณ​ปลัด​ทั้ง​ท่าน​รองฯ​วิชา​ติ​ได้​ไล่​ล่า​ฉัน​ไป​ตลอด​ชีวิต​แน่ ไป​กัน​ได้​แล้ว ไป” ศ​ยาม​ทำ​เข้ม​เดิน​นำ​ไป

“ฉัน​ไม่​เชื่อ​หรอก​นะ​ว่า นาย​จะ​เห็น​ฉัน​เป็น​แค่​ตัวประกัน​ของ​นาย ฉัน​มี​ค่า​มาก​กว่า​นั้น​ใช่​ไหม​เสือ​มืด”

“สำหรับ​ฉันเราเป็น​แค่​ตัวประกัน​ที่​มี​ค่า​ตัวหก​หมื่น​บาท คน​ที่​เห็น​ค่า​ของ​เรา​จริงๆก็​คือ คู่รัก​ของ​เรา​ที่​รอ​อยู่ เรา​กลับ​ไป​หา​คู่รัก​ของ​เรา​ได้​เมื่อ​ไหร่ ก็​รีบ​แต่งงาน​ซะ​นะ ผู้ชาย​ดีๆไม่​ใช่​ว่า​จะ​หา​กัน​ง่ายๆ แล้ว​ทาง​ที่​ดี ควร​จะ​ลืม​เรื่อง​ทุก​อย่าง​ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​ป่า​นี้​ซะ ฉัน​ก็​​จะพยายาม​ลืม​มัน​เหมือน​กัน” ศ​ยาม​ทิ้ง​ห่าง​ออก​ไป

วิชชุ​ดา​ผิดหวัง​ใน​คำ​พูด​ของ​ชาย​หนุ่ม เธอ​จำ​ใจ​เดิน​ ตาม​เขา​มา และ​เมื่อ​ได้ยิน​กง​กับ​ลาด​โห่​แซว​ว่า​เมื่อ​คืน​ยัง​นอน​กก​กัน​ไม่​พอ​อีก​หรือ​ก็​โกรธ

“ฉัน​ไม่ได้​เป็น​อะไร​กับ​เสือ​มืด”

เสือ​สอน​เดิน​เข้า​มา​ได้ยิน​พอดี เขา​ยืน​มอง​วิชชุ​ดา​กับ​ศ​ยาม​แล้ว​เอ่ย​ถาม

“ตกลง​เอ็ง​ไม่ได้​เป็น​เมีย​เสือ​มืด​งั้น​เรอะ นัง​หนู”

“ใช่...ฉัน​ไม่ได้​เป็น​เมีย​เสือ​มืด”

“อ้าว...อย่าง​นี้​พวก​เอ็ง​ก็​โกหก​พี่​สอน​น่ะ​ซิ” กง​จะ​เข้า​มา​เอาเรื่อง

ศ​ยาม​รีบ​เข้า​มา​ยืน​ปกป้อง​วิชชุ​ดา​ไว้ “เรา​ไม่ได้​โกหก ฉัน​กับ​วิชชุ​ดา​ยัง​ไม่ได้​เป็น​ผัว​เมีย​กัน แต่​เรา​เป็น​คู่รัก​กัน คือ​พ่อ​แม่​ของ​วิชชุ​ดา​ไม่​อ​ยา​กได้​โจร​อย่าง​ฉัน​เป็น​ลูกเขย ฉัน​ก็​เลย​ไป​ฉุด​มัน​มา​พี่​สอน​น่า​จะ​เข้าใจ​นะ ผู้หญิง​ยัง​ไม่​พร้อม ผู้ชาย​อย่าง​เรา​ก็​ไม่​ควร​จะ​ไป​บังคับ​ขืนใจ”

เสือ​สอน​มอง​ศ​ยาม​กับ​วิชชุ​ดา​อย่าง​ตริตรอง​แล้ว​ถาม​ใหม่​ว่า เธอ​ไม่​ต้องการ​จะ​อยู่กิน​กับ​เสือ​มืด​หรือ วิชชุ​ดา​อึกอัก​อ้าง​ว่า​เสือ​มืด​ฉุด​เธอมา​ไม่​ถูกต้อง​ตาม​ประเพณี

“แต่​เอ็ง​กับ​เสือ​มืด​ก็​รัก​กัน​ไม่​ใช่​เหรอ ใช่​ไหม เอ็ง​รัก​เสือ​มืดหรือ​เปล่า เอ็ง​ไม่​เคย​บอก​รัก​เสือ​มืด​ได้​เต็มปาก​เต็ม​คำ​เลย ไหน​ตอบ​มา​ให้​ชัดๆซิ​ว่า เอ็ง​รัก​เสือ​มืด​หรือ​เปล่า” เสือ​สอน​เอาจริง

ศ​ยาม​พยัก​หน้า​ส่ง​สัญญาณ​ให้​วิชชุ​ดา​พูด​ดีๆ

“ฉัน​รัก​เสือ​มืด ใน​ชีวิต​นี้​ฉัน​คง​รัก​ใคร​ไม่ได้​อีก​แล้ว​นอกจาก​เสือ​มืด​คน​นี้” วิชชุ​ดาบ​อก​ออก​ไป

เสือ​สอน​พอใจ​หัน​มา​ถาม​ศ​ยามว่า​รัก​วิชชุ​ดา​ไหม

“ใน​โลก​นี้ ผู้หญิง​ที่​ฉัน​ยอม​ตาย​แทน​ได้​คือ ผู้หญิง​ที่​ชื่อ​วิชชุ​ดา​คน​นี้​คน​เดียว” ศ​ยาม​ตอบ​ทันควัน

“ดี งั้น​ข้า​จะ​จัด​การ​แต่งงาน​ให้​พวก​เอ็ง​เอง” เสือ​สอน​สรุป แล้ว​สั่ง​ให้​ลูกน้อง​ไป​จัด​เตรียม​พิธี​แต่งงาน

ไม่​กี่​อึดใจ​ต่อ​มา เสือ​สอน​ก็​รับ​เถาวัลย์​จาก​ลาด​มา​ผูก​ข้อ​มือ​ให้​วิชชุ​ดา​กับ​ศ​ยาม​พลาง​เอ่ย​ว่า “ตอน​นี้​เอ็ง​สอง​คน​ก็​มา​อยู่​กับ​ข้า​แล้ว ข้า​ขอ​เป็น​ผู้ใหญ่​จัดการ​ทุก​อย่าง​ให้​ถูกต้อง​ตาม​ประเพณี ขอ​ให้​เทวดา​เจ้า​ป่า​เจ้า​เขา​ใน​ที่​นี้​จง​เป็น​พยาน​นัง​หนู...งาน​แต่งงาน​ไม่​จำเป็น​จะ​ต้อง​มี​พิธีการ​ใหญ่​โต แค่​เอ็ง​ตกลง​ปลงใจ​มอบ​ชีวิต​ให้​กับ​ผู้ชาย​ที่​เอ็ง​รัก มัน​ก็​เพียงพอ​แล้ว ข้า​ผูก​ข้อ​มือ​ให้​เอ็ง​สอง​คน​ก็​เหมือน​ข้า​ผูก​หัวใจ​ของ​เอ็ง​
กับ​เสือ​มืด​ไว้​ด้วย​กัน ไม่​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​ใน​วัน​ข้าง​หน้า​ขอ​ให้​ความ​รัก​ของ​เอ็ง​จง​มั่นคง​ตลอด​ไป”

เสือ​สอน​โยง​เถาวัลย์​จาก​ข้อ​มือ​วิชชุ​ดา​มาผูก​ข้อ​มือ​ศ​ยาม

“เสือ​มืด ขอ​ให้​เอ็ง​ดูแล​ผู้หญิง​ของ​เอ็ง​คน​นี้​ด้วย​ชีวิต จะ​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​พราก​ผู้หญิง​คน​นี้​จาก​เอ็ง​ได้ นอกจาก​ตัว​เอ็ง​เอง จง​เชื่อ​ใน​ความรู้สึก​ของ​ตัว​เอง​จง​เชื่อ​มั่น​ใน​ความ​รัก แล้ว​ทุก​อย่าง​จะ​จบ​ด้วย​ดี​เอง” ศ​ยาม​กับ​วิชชุ​ดา​มอง​ตา​กัน​เคลิ้มๆเหมือน​แต่งงาน​กัน​จริงๆ

ooooooo

ใน​ขณะ​ที่​เสือ​สอน​หยุด​ทำ​พิธี​วิวาห์​ให้​ศ​ยาม​กับ​วิชชุ​ดา วิชา​ติ วี​ร​ชาติ​ และโส​รัตน์​ก็​พบ​เปลือก​กล้วย​ที่​ศ​ยาม​จงใจ​ทิ้ง​ไว้​เพื่อ​บอก​ทิศทาง​ให้​ตาม

“เรา​มา​ถูก​ทาง​แล้ว และ​พวก​มัน​ก็​อยู่​ไม่​ไกล​จาก​ที่​นี่ เปลือก​กล้วย​นี่​ยัง​สดๆอยู่​เลย” วิชา​ติ​มั่นใจ

“นาย​มืด​จะ​ต้อง​ถ่วงเวลา​ให้​เรา​ตาม​ไป​ได้​ทัน​แน่ รีบ​ไป​กัน​เถอะ​ครับ” วี​ร​ชาติ​ชวน สอง​พี่น้อง​เดิน​นำ​ออก​ไป

“น้อง​วิช เข้มแข็ง​ไว้​นะ​ครับ พวก​เรา​จะ​ไป​ช่วย​น้อง​วิช​แล้ว” โส​รัตน์​รีบ​ตาม​ไป​อย่าง​ตื่นเต้น​ระทึกใจ

ทาง​ด้าน​วิชชุ​ดา กง​นึก​รำคาญ​ศ​ยาม​กับ​วิชชุ​ดา​ที่​ดูเหมือน​จงใจ​เดิน​ช้า เพื่อ​ถ่วงเวลา​จึง​หัน​มา​ดุ

“เอ็ง เอ็ง​ก็​อย่า​เร่ง​นัก​เลย เรา​หนี​มา​ตั้ง​นาน​แล้ว ไม่​เห็นจะ​มี​วี่แวว​ว่า​ตำรวจ​จะ​ตาม​มา​เลย ปล่อย​ให้​คู่​ข้าว​ใหม่​ปลา​มัน​มี​ความ​สุข​ไป​เถอะ​วะ” ลาด​ออกรับ​แทน

“ทุกที​เห็น​เอ็ง​เร่ง​ให้​หนี​ไม่​เคย​ยอม​พัก ตอน​นี้​ทำ​มา​เป็นใจ​เย็น​ได้​นะ เอ็ง​หนี​มา​ตั้ง​สอง​วัน เพิ่ง​ได้​พ้น​ปากน้ำโพ ถ้า​ไม่​มี​ไอ้​มืด​กับ​เมีย เรา​คง​หา​ที่​กบดาน​กัน​ได้​แล้ว” กง​พาล​ต่อ

เสือ​สอน​ที่​ยืน​ดู​ทิศทาง​ของ​ดวง​อาทิตย์ หัน​มา​บอก​กง “ไม่​ต้อง​ร้อน​ใจ​ไป ไอ้​กง ออก​ทาง​ซ้าย​นี่​ก็​จะ​ถึง​อุทัยธานี​แล้ว เรา​เข้า​อุทัยฯ​แล้วไป​ออก​ชัยนาท​เลย เพราะ​เรา​จะ​ไป​กบดาน​ที่​นั่น ท่าทาง​เสือ​มืด​มัน​คง​อยาก​จะ​เข้า​หอ​เต็ม​ทน​แล้ว” เสือ​สอน​อมยิ้ม มอง​ศ​ยาม​กับ​วิชชุ​ดา

ส่วน​วิชชุ​ดา​ก็​ยัง​งอน​ศ​ยาม​ไม่​หาย เธอ​สั่ง​ให้​เขา​ตัด​เถาวัลย์​ที่​ผูก​ข้อ​มือ​ออก แต่​ศ​ยาม​ไม่​ยอม​เพราะ​กลัว​เสือ​สอน​สงสัย วิชชุ​ดา​ทำ​กระฟัดกระเฟียด​ใส่

“เรา​จะ​โกรธ​ไป​ทำไม มัน​ก็​เป็น​แค่​ละคร​ฉาก​หนึ่ง​เท่านั้น เอง แล้ว​ก็​ไม่​ต้อง​ห่วง​หรอก แฟน​เรา​ไม่​มี​วัน​รู้​เรื่อง​นี้​แน่ๆ”

“นาย​ก็​เตือน​ตัว​เองด้วย​ล่ะ อย่า​ได้​หลุดปาก​เล่า​เรื่องนี้​ ให้​แฟนนาย​รู้ แต่​ฉัน​คง​ไม่​ต้อง​เตือน​นาย​ล่ะ​มั้ง นาย​เล่น​ละครเก่ง ​อยู่​แล้ว บอก​หน่อย​ได้​ไหม​ว่า ตั้งแต่​ที่​เรา​พบ​กัน​วัน​แรก​จนถึง​วัน​นี้ นาย​​เคย​พูด​ความ​จริง​อะไร​บ้าง” วิชชุดา​สะบัด​หน้าหนี

“ไม่​มี” ศ​ยาม​ฝืน​ใจ​ตอบ​พลาง​ดึง​มีด​ออก​มา​ตัด​เถาวัลย์​ที่​ผูก​ทั้ง​สอง​คน​ไว้​ด้วย​กัน​ออก

วิชชุ​ดา​เสียใจ​เมิน​หน้า​หนี ศ​ยาม​ตัดใจ​เดิน​ออก​มา​แล้ว​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง

“ผู้หญิง​ที่​ผม​ยอม​ตาย​แทน​ได้​คือ...คุณ...”

ooooooo

คุณนาย​จินดา​ชวน​สุด​ถนอม​ไป​บ้าน​เช่า​ที่​สาทร เพราะ​อยาก​รู้​ว่า คน​เช่า​คน​ใหม่​เป็น​ใคร สุด​ถนอม​ถาม​หา​หลวง​พิศาล

จ้อย​รีบ​รายงาน “คุณ​หลวง​ท่าน​ออก​ไป​ข้าง​นอก​แต่​เช้า​แล้ว​ล่ะ​ครับ ​เห็น​บอก​ว่า​มี​ธุระ​สำคัญต้อง​รีบ​ไป​จัดการ ​วันนี้​  ท่าน​แต่งตัว​หล่อ​ใส่​น้ำหอม​ซะหอม​ฟุ้ง​เหมือน​วัน​ที่​มี​นัด​สำคัญ​เมื่อ​วัน​ก่อน​เลย​ครับ”

คุณนาย​จินดา​ตา​วาว นึก​สังหรณ์​ใจ​รีบ​ชวน​สุด​ถนอมไป​ บ้าน​เช่า​ทันที แล้ว​สอง​แม่​ลูก​ก็​พบ​รถ​หลวง​พิศาล​จอด​อยู่​หน้า​บ้าน​เช่า สุด​ถนอม​มอง​โลก​ใน​แง่​ดี​ชวน​คุณนาย​กลับ ​เพราะหลวง​พิศาล​มา​ดูแล​คน​เช่า​ราย​ใหม่​แล้ว แต่​คุณนาย​จินดา​ยืนยัน​จะ​เข้าไป​ข้าง​ใน

เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​หลวง​พิศาล​พา​สุ​มา​น​เดินชมห้อง​ต่างๆใน​บ้าน​อยู่ สุ​มา​น​ใส่​จริต​ออดอ้อน จน​หลวงพิศาล​ออกปาก​ว่า​จะ​ไม่​เก็บ​ค่า​เช่า​จาก​เธอ สุ​มา​น​เข้า​กอด​หลวงพิศาลอย่าง​ดีใจ​มาก แล้ว​ทำ​ซึ้ง​ขอ​เริ่ม​ต้น​ชีวิต​ใหม่​กับ​หลวง​พิศาล

“ผม​ยินดี​ที่​จะ​เป็น​ที่​พักพิง​ให้​คุณ​ครับ คุณ​สุ​มา​น” พิศาล​ก้ม​ลง​หอม​หน้าผาก​สุ​มา​น​ก่อน​จะ​ค่อยๆเลื่อน​ลง​มา​จะ​จูบ​ปาก

“คุณ​หลวง/คุณ​พ่อ” คุณนาย​จินดา​กับ​สุด​ถนอม​เข้า​มา​เห็น​พอดี

หลวง​พิศาล​ตกใจ​รีบ​ผละ​จาก​สุ​มา​น

“นัง​นี่เอง​เหรอ​คะ เมียน้อย​ของ​คุณ​หลวง” คุณนาย​จินดา​ท่าทาง​เอาเรื่อง

“คุณ​กำลัง​จะ​เข้าใจ​ผิด​แล้ว คุณ​จินดา ไม่​ใช่​นะลูก มัน​ไม่ได้​เป็น​อย่าง​ที่​ลูกคิด คุณ​สุ​มา​น​เป็น​คน​เช่า​คน​ใหม่​ของ​เรา​เท่านั้น” หลวง​พิศาล​ปฏิเสธ

คุณนาย​จินดา​ไม่​รับ​ฟัง​เธอ​ด่า​สามี​ด้วย​สำนวน​แบบ​ผู้ดี สุ​มา​น​เสนอ​หน้า​เข้า​มา แถม​ยัง​เรียก​คุณนาย​ว่า​ป้า จึง​โดน​ด่า​ไป​หนึ่ง​ชุด​ใหญ่ เพราะ​คุณนาย​ดู​ออก​ว่า​สุ​มา​น​เป็น​ผู้หญิง​หิว​เงิน

“คุณ​ป้า​ก็​อย่า​หึง​หวง​ไป​เลย​นะ​คะ เห็นใจ​คุณ​พิศาล​บ้าง​เถอะ​ค่ะ ท่าน​ต้อง ต้อง​อยู่​กับ​ผู้หญิง​แก่ๆหนัง​เหี่ยว​มา

เป็น​สิบ​ปี​แล้ว​ก็​น่า​จะ​ปล่อย​ให้​ท่าน​ได้​ทำ​อะไร​ให้​มัน​ชุ่มชื่น​หัวใจ​บ้าง” สุ​มา​น​ยัง​ไม่​สำนึก

“งั้น​ก็​เชิญ​คุณ​อยู่​กับ​นัง​นี่​ให้​ชุ่มชื่น​หัวใจ​ให้​พอ ไม่​ต้อง​กลับ​ไป​เหยียบ​ที่​บ้าน​อีก วัน​นี้​เรา​ขาด​กัน” คุณนาย​จินดา​เดิน​ปึงปัง​ออก​ไป หลวง​พิศาล​รีบ​ตาม​ไป​ง้อ

สุด​ถนอม​ยืน​มอง​สุ​มา​น​นิ่ง​ก่อน​เอ่ย​ว่า เธอ​เข้าใจ​แล้วว่า​ทำไม​ศ​ยาม​ถึง​ได้​เลิก​กับ​สุ​มา​น สุ​มา​น​หน้าเสีย​ขอร้อง​สุด​ถนอม​อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​ศ​ยาม

“ไม่​ต้อง​ห่วง​หรอก​ค่ะ ฉัน​ต้อง​รักษา​เกียรติ​ของ​ครอบครัว คน​ที่​ไม่​มี​เกียรติ​อะไร​เหลือ​อยู่​อย่าง​คุณ  คง​จะไม่​เข้าใจ” ​ สุด​ถนอม​ส่ง​ยิ้ม​เย็น​ยะเยือก​แล้ว​เดิน​ออก​ไป

ooooooo

ด้าน​เสือ​สอน​เดิน​นำ​ขบวน​มา​เห็น​ที่​เหมาะ มี​ต้นไม้​ล้อม​รอบ​พอ​จะ​พัก​ได้​ก็​หัน​มา​สั่งกง​กับ​ลาด​ให้​พัก​ก่อน

“งั้น​ฉัน​กับ​ไอ้​ลาด​ไป​หา​เสบียง​ก่อน​นะ​พี่” กง​กับ​ลาด​เดิน​ออก​ไป

“ฉัน​ไป​ด้วย” ศ​ยาม​ที่​เดิน​มา​กับ​วิชชุ​ดา​รีบ​บอก

“เอ็ง​อยู่​กับ​เมีย​ที่​นี่แหละ แล้ว​ตัด​เถาวัลย์​ขาด​จาก​กัน​ทำไม ข้า​บอก​แล้ว​ว่า​ข้า​จะ​ถอด​ให้​ตอน​ส่ง​เข้า​ห้อง​หอ​คืน​นี้” เสือ​สอน​ดุ

“มัน​เดิน​ไม่​สะดวก​น่ะ ฉัน​ไป​หา​เสบียง​อีก​แรง​ดี​กว่า ถ้า​ปล่อย​สอง​คน​นั่น​ไป​เดี๋ยว​ก็ได้​แต่​กล้วย​กลับ​มา​เหมือน​เดิม”

“เออ​ดี ไป​หา​อะไร​อร่อยๆ มาให้​เมีย​กิน​ ไป เอ็ง​นี่​มัน​ช่าง​เอาใจ​เมีย​จริงๆ” เสือ​สอน​หัวเราะ​ร่วน

วิชชุ​ดา​มอง​เสือ​สอน​อย่าง​ไม่​ชอบใจ ศ​ยาม​เดิน​เฉียด​ไป​หา​วิชชุ​ดาบ​อก​ว่า จะ​รีบ​ไป​รีบ​กลับ วิชชุ​ดา​มอง​ตาม

ศ​ยาม​วิ่ง​ตาม​กง​กับ​ลาด​ไป​พลาง​มอง​ไป​รอบๆ ดู​ว่า​มี​วี่แวว​ของ​ใคร​ตาม​มา​หรือ​ไม่ แล้ว​ตะโกน​บอก​ทั้ง​คู่​ว่า จะ​แยก​ไป​หา​นํ้า​ทาง​ด้าน​โน้น ลาด​สั่ง​ให้​ตก​ปลา​มา​เผื่อ​ด้วย กง​ไม่​ชอบใจ​ลาก​ลาด​เดิน​ไป​อีก​ทาง

ศ​ยาม​เดิน​ลุย​ป่า​มา​อีก​ทาง​เขา​มอง​ซ้าย​ขวา​อย่าง​ระวัง​แล้ว​ฉีก​ผ้าพันแผล​ที่​ไหล่​มา​ผูก​กิ่ง​ไม้​ทำ​เป็น​เครื่องหมาย​ไว้ เสียง​กิ่ง​ไม้​ถูก​เหยียบ​เสียง​ดัง ศ​ยาม​ชะงัก​รีบ​ดึง​ผ้าพันแผล​เก็บ​ใส่​กระเป๋า​กางเกง ดึง​ปืน​ออก​มา​เตรียมตัว​พร้อม ค่อยๆเดิน​ย่อง​ไป​ตาม​เสียง​ที่​ได้ยิน ก็​พบ​โส​รัตน์​ยืน​ก้มๆเงยๆ มอง​หา​รอย​เท้า​ที่​พื้น

“พี่​โส​รัตน์” ศ​ยาม​ร้อง โส​รัตน์​หัน​มา​ตาม​กับ​วิชา​ติ​และ​วี​ร​ชาติ​ที่​ถือ​ปืน​กรู​กัน​เข้า​มา​จาก​อีก​ทาง

ศ​ยาม​มอง​ทุก​คน​อย่าง​โล่ง​ใจ​ที่​ตาม​มา​ทัน​จน​ได้ เขา​เริ่ม​วาง​แผน​ช่วย​วิชชุ​ดา​ออก​มา​จาก​เสือ​สอน​แล้ว​ให้​โส​รัตน์เข้าไป​ชิง​ตัว​ตาม​แผน​เดิม​ที่​วาง​กัน  วี​ร​ชาติ​ไม่​เห็น​ด้วย​นัก​เพราะ​กลัว​วิชชุ​ดา​จะ​มี​อันตราย แต่​ศ​ยาม​ขอร้อง​ให้​ทำ​ตาม​แผน​เดิมเพราะ​อยาก​ช่วย​โส​รัตน์

“ช่วย​ยาย​วิช​ออก​มา​ให้​ได้​ก่อน แล้ว​เรา​ค่อย​บุก​เข้าไป​จับ​เสือ​สอน” วิชา​ติ​สรุป

“แผนการ​ของ​เรา​จะ​เป็น​อย่าง​นี้​นะ​ครับ เรา​ต้อง​เป็นฝ่าย​บุก​ก่อน​ไม่​ให้​เสือ​สอน​ได้​รู้ตัว เรา​ต้อง​ไล่​ถล่ม​พวก​มัน​บีบบังคับ​ให้​พวก​มัน​แตก​กระเจิง​หนี​ไป​คน​ละ​ทิศ​ละ​ทาง” ศ​ยาม​คุยแผนการ กับ​วิชา​ติ โส​รัตน์ และ​วี​ร​ชาติ​อย่าง​เคร่งเครียด

ooooooo

ใน​ระหว่าง​ที่​ศ​ยาม​ซักซ้อม​แผนการ​อยู่​กับ​สามหนุ่ม เสือ​สอน​ก็​เข้า​มา​คุย​กับ​วิชชุ​ดา​เรื่อง​เสือ​มืด​เพราะ​อยาก​ให้​ทั้ง​คู่​ยอม​เปิด​ใจ วิชชุ​ดา​ฟ้อง​ว่า​เสือ​มืด​ไม่​มี​ความจริงใจ เพราะ​ไม่​เคย​พูด​ความ​จริง​กับ​เธอ

“คน​ที่​ตาย​แทน​เอ็ง​ได้ ยัง​เรียก​ว่า​ไม่​มี​ความ​จริงใจอีกเหรอ คน​เรา​ทุก​คน​​ไม่​สามารถ​พูด​ความ​จริง​ที่​อยู่​ใน​ใจ​ได้​ทุกอย่าง​หรอก นัง​หนู​บางที​คำ​พูด​มัน​ก็​ไม่​สำคัญ​เท่า​การ​กระทำ มันเสี่ยง​ตาย​มา​ช่วย​เอ็ง มัน​แบก​เอ็ง​บน​หลัง​เดิน​เป็น​กิโลๆมัน​รับ​กระสุน​แทน​เอ็ง แล้ว​มัน​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร​อีก​เอ็ง​ถึง​จะ​เชื่อ​ว่า มัน​รักและ​เป็น​ห่วง​เอ็ง​จริงๆ” เสือ​สอน​พูด​จบ​ก็​เดิน​ออก​ไป​ก่อ​ไฟ ทิ้งให้วิชชุ​ดา​นั่ง​อึ้ง​คิด​หนัก

สัก​พัก​กง​กับ​ลาด​ก็​เดิน​ยืด​เข้า​มา​แล้ว​โยน​ถุง​ผ้า​ที่​ใส่​หัวมัน​เต็ม​ถุง​ลงพื้น

“วัน​นี้​ไม่​ต้อง​กิน​กล้วย​แล้ว พี่​สอน ฉัน​ได้​หัวมัน​มาตั้ง​เยอะ​แยะ วัน​นี้​เรา​จะ​ได้​กิน​มัน​เผา​ร้อนๆ อร่อย​อย่า​บอก​ใคร” กง​โม้​แล้ว​อึ้ง​เมื่อ​เห็น​ศ​ยาม​เดิน​ถือ​ปลา​ตัว​ใหญ่​เบิ้ม​เข้า​มา

“พี่ พี่​มืด​ตก​ได้​ปลา​มา โอ้​โห​ตัว​เบ้อเริ่ม​เลย พี่​มืดนี่​

ฝีมือ​เยี่ยมยอด​จริงๆ” ลาด​ชื่นชม กง​ไม่​พอใจ​พาล​หาเรื่องลาด

“เฮ้ย หยุด​กัด​กัน จะ​ทำ​อะไร​ก็​รีบ​ทำ​ซะ กิน​เสร็จ​จะได้​เดินทาง​ต่อ” เสือ​สอน​ดุ

“มี​อะไร​เหรอพี่​สอน ทำไม​อยู่ๆรีบ​ร้อน​จะ​เดินทางต่อ” กง​แปลก​ใจ

“ไม่​รู้​ว่ะ  ข้า​รู้สึก​อยาก​ไป​จาก​ที่​นี่​เร็วๆเท่านั้น”  เสือ​สอน​เปรย

ศ​ยาม​แอบ​มอง​เสือ​สอน​กลัว​ว่า​จะ​ไหวตัว​ทัน

วิชชุ​ดา​จับตา​มอง​ศ​ยาม แล้ว​เดิน​มา​หลบ​อยู่​มุม​ที่​ห่างไกล​จาก​กลุ่ม​เสือ​สอน

ศ​ยาม​ย่าง​ปลา​สุก​แล้ว​ก็​เดิน​มา​ส่ง​ให้​วิชชุ​ดา สาวเจ้า​รับ​ปลา​ย่าง​มา​กิน​อย่าง​ไม่​เรื่อง​มาก​ดัง​แต่​ก่อน

“ฉัน​ไม่​ต้องการ​คำ​ตอบ​จาก​นาย​แล้ว ฉัน​ควร​พยายาม​ที่​จะ​เข้าใจ​นาย​มาก​กว่า นาย​คง​มี​ความ​จำเป็น​ที่​ไม่​สามารถพูด​ความ​จริง​กับ​ฉัน​ได้​ทั้งหมด ฉัน​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​นาย​ขอ​จาก​ฉัน ฉัน​จะ​เชื่อใจ​นาย”

“ขอบคุณ​ครับ”

“ฉัน​ต่างหาก​ที่​จะ​ต้อง​ขอบคุณ​นาย ขอบคุณ​ที่​ช่วยชีวิต​ฉัน​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า  ขอบคุณ​ที่​ทำให้​ฉัน​เห็น​คุณ​ค่า​ของ​การ​มี​ชีวิต​อยู่ หลังจาก​นี้​นาย​คง​จะ​ลืม​เรื่องราว​ที่​เกิด​ขึ้น​ระหว่าง​เรา ฉัน​ลืม​ไม่ได้​หรอก​นะ ฉัน​จะ​ลืม​สิ่ง​เลว​ร้าย​ที่สุด​ที่​เกิด​ขึ้น​กับชีวิต​ฉัน​และ​สิ่ง​ที่​ดี​ที่สุด​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​ชีวิต​ฉัน​ได้​ยัง​ไง”

“ผม​บอก​ว่า ผม​จะ​พยายาม​ลืม​ต่างหาก​ล่ะ​ครับ ผมไม่มี​ สิทธิ์​จดจำ​คุณ​ไว้​ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ฐานะ​อะไร​ก็ตาม แต่​ผม​จะ​จำ​ช่วง​เวลานี้​ไว้​นะ​ครับ ใน​โลก​นี้​ไม่​ว่า​จะ​ภาษา​ใด มี​คำ​ที่​งดงาม​ที่สุด​อยู่​สอง​คำ คำ​แรกคือ คำ​ขอบคุณ​ที่มา​จาก​หัวใจ ที่​ผม​ได้​รับ ​จาก​คุณ​ใน​วัน​นี้”

“แล้ว​อีก​คำนึง​ล่ะ คือ​คำ​ว่า​อะไร”

“อีก​คำนึง​เหรอ​ครับ ซัก​วัน​นึง​คง​จะ​มี​คน​บอก​คำ​นี้​กับ​คุณ​เอง” ศ​ยาม​สบตา​กับ​วิชชุ​ดา​นิ่ง​และ​นาน

อีก​มุม​หนึ่ง​ไม่​ไกล​จาก​นั้น วิชา​ติ วี​ร​ชาติ​ และ​โส​รัตน์​ก็​กำลัง​เตรียมพร้อม​รอ​สัญญาณ​บุก​จาก​ศ​ยาม

หลังจาก​ทาน​อาหาร​อิ่ม​แล้ว ศ​ยาม​ก็​พา​วิชชุ​ดา​เดิน​มา​หา​เสือ​สอน​ที่​ยืน​มอง​ไป​รอบๆอย่าง​ระวัง​ตัว ใน​ขณะ​ที่​กง​กับ​ลาด​ช่วย​กัน​กลบ​เศษ​หัวมัน

“เรา​จะ​ออก​เดินทาง​กัน​ต่อ​เลย​เหรอ พี่​สอน” ศ​ยาม​ถาม

“เดี๋ยว​เรา​หลุด​จาก​ป่า​นี่​ไป​ก็​จะ​เจอ​ถนน​ใหญ่​แล้ว เรา​จะ​ต้อง​แยก​กัน​ไป ข้า​คง​จะ​ไป​ถึง​ในเมือง​ก่อน​พวก​เอ็ง ข้าจะ​ จัดการ​หา​ที่​พัก​ไว้​ให้ เอ็ง​ไป​ถาม​หา​พี่​สิงห์​ที่​ร้าน​ข้าวแกง​ป้า​เล็ก” เสือ​สอน​หัน​มา​ตอบ

“ก็ดี​เหมือน​กัน เรา​ก็​ไม่​อยาก​จะ​เป็น​ตัว​ถ่วง​ของ​พวก​พี่” ศ​ยาม​ว่า แล้ว​หัน​ไป​รับ​น้ำ​จาก​ลาด​มา​เท​ดับ​กอง​ไฟ

ควัน​จาก​กอง​ไฟ​พุ่ง​ขึ้น​เป็น​สัญญาณ เสียง​ปืน​ยิง​กระหน่ำ​เข้า​มา ทุก​คน​แตก​ฮือ​หา​ที่​กำบัง ศ​ยาม​ดึง​วิชชุ​ดา​แยก​ห่าง​ออก​มา เสือ​สอน​ตะโกน​สั่ง​ให้เสือ​มืดพา​เมีย​หลบ​ออก​ไป​ก่อน ศ​ยามพา ​วิชชุ​ดา​ออก​ไปทันที เสียง​ปืน​ยัง​ดัง​ไม่​หยุด ​วิชา​ติ​กับ​วี​ร​ชาติที่​ กำลัง​ยิง​ใส่​กลุ่ม​เสือ​สอน​อยู่​เห็น​ศ​ยาม​พา​วิชชุ​ดา​หลบ​ออก​ไป​แล้ว​ก็​สั่ง​น้อง​ชาย​ให้​ถล่ม​เสือ​สอน​ทันที​หวัง​ล้างอาย สอง​พี่ช่วย​ กัน​กระหน่ำ​ยิง​ใส่​กลุ่ม​เสือ​สอน

ขณะ​ที่​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​สาด​กระ​สุน​ใส่​กัน​ไม่​ยั้ง ศ​ยาม​ก็​พา​วิชชุ​ดา​หลบ​มา​ที่​จุด​นัด​เพื่อ​ให้​โส​รัตน์​แสดง​บท​พระเอก

“แก​หนี​ไป​ไหน​ไม่​รอด​หรอก ไอ้​เสือ​มืด” โส​รัตน์​ยืน​จังก้า​โพส​ท่า​เท่อ​ยู่

“คุณ​โส​รัตน์ คุณ​มา​ที่​นี่ได้​ยัง​ไง” วิชชุ​ดา​มอง​โส​รัตน์​อย่าง​คาด​ไม่​ถึง

“ผม​มา​ช่วย​น้อง​วิช​ครับ ไอ้​เสือ​มืด​ปล่อย​น้อง​วิช​เดี๋ยวนี้​นะ”

“ไม่​ปล่อย​โว้ย ฉัน​ต้องการ​เงิน​ค่า​ไถ่​เพิ่ม​อีก อีก​สอง​หมื่น”

“แก ไอ้​โจร​โลภ​มาก แก​ได้​เงิน​ไป​ตั้ง​สี่​หมื่น​แล้ว แก​ยัง​ต้องการ​อะไร​อีก” โส​รัตน์​พลาด

ศ​ยาม​อ้า​ปาก​พะงาบ​ทำ​ปาก “หก​หมื่น” วิชชุ​ดา​ยืน​มอง​ศ​ยาม​กับ​โส​รัตน์​อย่าง​รู้สึก​แปลกๆ

“หก หก​หมื่น แก​ได้​เงิน​แล้ว​ตั้ง​หก​หมื่น เรา​จะ​ไม่​ยอม​เสีย​เงิน​ให้​แก​อีก​แม้แต่​บาท​เดียว ​ฉัน​ขอ​เตือน​แก​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย ปล่อย​น้อง​วิช​เดี๋ยวนี้”

“เอา​เงิน​มา​ก่อน​ซิ​วะ ฉัน​ถึง​จะ​ปล่อย” ศ​ยาม​พูด​จบ​ ก็​ถูก​ โส​รัตน์​ยิง​เฉียด​หู​ไป เขา​รีบ​ปล่อย​มือ​วิชชุ​ดา แต่​วิชชุดายัง​ไม่​ยอม​หนี​ไป​เพราะ​เป็น​ห่วง ศ​ยาม​จึง​ต้อง​ถอย​หลัง​ออกห่าง​เสีย​เอง

โส​รัตน์​ดึง​วิชชุ​ดาให้​หลบ​หลัง​ไว้ แล้ว​ยิง​ใส่​ศ​ยาม​ไม่​หยุด จนกระทั่ง​นัด​สุดท้าย ศ​ยาม​ก็​หงายหลัง​ล้ม​กลิ้ง​ลง​ไป​ตาม​เนิน​ชัน​และ​หาย​เข้าไป​ใน​พุ่ม​ไม้ วิชชุ​ดา​ร้อง​ลั่น

“มัน​ตาย​แล้ว​ล่ะ​ครับ...รีบ​ไป​กัน​เถอะ ก่อน​ที่​เสือสอน​จะ​ตาม​มา” โส​รัตน์​ลาก​วิชชุ​ดา​ออก​ไป

วิชชุ​ดา​มอง​หา​ศ​ยาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ooooooo

กง​กับ​ลาด​ยิง​ตอบโต้​กับ​วิชา​ติ​และ​วี​ร​ชาติ​จน​กระสุน​หมด​จึง​วิ่ง​กลับ​มา​หา​เสือ​สอน​ชวน​หนี แต่​เสือ​สอน​ยืนยัน​จะ​สู้​ต่อ ศ​ยาม​ลัดเลาะ​หลบ​เข้า​มา​หา​เสือ​สอน หลอก​ว่าตำรวจ​มา​เป็นกอง​ทัพ​เลย​ให้​รีบ​หนี

“เอ็ง​กลับ​มา​ทำไม​วะ แล้ว​เมีย​เอ็ง​ล่ะ” เสือ​สอน​นึก​ห่วง

“ถูก​พวก​ตำรวจ​มัน​ชิง​ตัว​ไป​แล้ว เรา​ถอย​ไป​ตั้ง​หลัก​กัน​ก่อน​ดี​กว่า” ศ​ยาม​ชวน

เสือ​สอน​นิ่ง​คิด​แล้ว​ยอม​ทำ​ตาม กง​กับ​ลาด​ขยับ​จะ​ตาม​เสือ​สอน​ไป​ด้วย แต่​ศ​ยาม​ห้าม​ไว้ เขา​ขอ​ให้​กง​หนี​ไป​กับ​ลาด​ส่วน​เขา​จะ​ไป​กับ​เสือ​สอน​เอง สอง​สมุน​ทำท่า​จะ​ไม่​ยอม

“ไอ้​กง ไอ้​ลาด พวก​เอ็ง​หนี​ไป ตำรวจ​หมายหัว​ข้า​อยู่ ขืน​ไป​กับ​ข้า พวก​เอ็ง​จะ​หนี​ลำบาก ไป​เดี๋ยวนี้ นี่​คือ​คำสั่ง

ข้า​จะ​ยิง​คุ้มกัน​ให้” เสือ​สอน​โผล่​พรวด​ออก​ไป​ยิง​กระหน่ำ กง​กับ​ลาด​วิ่ง​หนี​หลบ​กระสุน​ไป เสือ​สอน​ยิง​ต่อไม่​หยุด​พลาง​ถอย​หนี​ไป​อีก​ทาง​เรื่อยๆ

วิชา​ติ​กับ​วี​ร​ชาติ​บุก​เข้า​มา​ยิง​โต้ตอบ​กับ​เสือ​สอน วิชา​ติ ​เห็นศยาม​โผล่​มา​ด้าน​หลัง​เสือ​สอน​และ​มี​โอกาส​จะ​ยิง​เสือ​สอน​ได้ แต่​ไม่​ทำ ก็​ชะงัก​มอง​ศ​ยาม เสือ​สอน​สบ​โอกาส​ยิง​เข้าที่​ขา​วิชา​ติ​ ทำให้วิชาติทรุด​ฮวบ เสือ​สอน​รีบ​ถอย​ไป

“พี่​ใหญ่ๆพี่​ใหญ่​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง” วี​ร​ชาติ​เข้า​มา​ดู​พี่​ชาย​พลาง​มอง​ตาม​เสือ​สอน​อย่าง​ละล้าละลัง ด้าน​ศ​ยาม​ก็​ถอย​หนี​ตาม​เสือ​สอน​ไป

เสียง​ปืน​เงียบ​ลง วี​ร​ชาติ​ประคอง​วิชา​ติ​พา​เดิน​ออก​มา​ก็​พบ​โส​รัตน์​ที่​พา​ตัว​วิชชุ​ดา​มา​พอดี

“พี่​ใหญ่ พี่​กลาง” วิชชุ​ดา​โผ​เข้า​กอด​พี่​ชาย

“นาย​ใหญ่​นี่แก​ถูก​ยิง​หรือ” โส​รัตน์​เห็น​ขา​วิชา​ติ​เลือด​โชก​ก็​หน้าซีด

“แค่​ถากๆน่า ​ไกล​หัวใจ” วิชา​ติ​ยัง​ยิ้ม​ได้

“วิช​ขอโทษ​นะ​คะ วิช​ขอโทษ​จริงๆที่​ทำให้​ทุก​คน​ต้อง​เดือดร้อน” วิชชุ​ดา​รู้สึก​ผิด

“พวก​พี่​ต่างหาก​ที่​จะ​ต้อง​ขอโทษ​เธอ เรื่อง​นี้​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​เธอ​เลย” วี​ร​ชาติ​หลุดปาก​เหมือน​จะ​สารภาพ​บาป

“เรา​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​ดี​กว่า ไป” วิชา​ติ​ตัดบท

วี​ร​ชาติ​ประคอง​วิชชุ​ดา​ออก​ไป วิชชุ​ดา​มอง​ไป​ด้าน​หลัง​เพราะ​เป็น​ห่วง​เสือ​มืด วิชา​ติ​คุย​ถึง​ความ​กล้า​หาญ​ของ​เพื่อน​รัก​ที่​บุก​เข้าไป​ช่วย​วิชชุ​ดา​หวัง​ให้​น้อง​สาว​ชื่นชม แต่​วิชชุ​ดา​ไม่​ฟัง เธอ​บอก​กับ​พี่​ชาย​ว่า จะ​ขอ​กลับ​ไป​ที่​กระท่อม​เผื่อ​เสือ​มืด​จะ​กลับ​มา

“เสือ​มืด​มัน​ตาย​ไป​แล้วครับ น้อง​วิช ผม​ยิง​เข้าที่​

ขั้ว​หัวใจ​ของ​มัน ยัง​ไง​มัน​ก็​ไม่​มี​ทาง​รอด​แน่ น้อง​วิช​สบายใจ​ได้​ผม​แก้แค้น​ให้​น้อง​วิช​แล้ว” โส​รัตน์​คุย

วิชชุ​ดา​หน้าเสีย​รำพึง​กับ​ตัว​เอง “เสือ​มืด นาย​ต้อง​มา​ตาย​เพราะ​ฉัน​แท้ๆฉัน​ขอโทษ ฉัน​ขอโทษ” วิชชุ​ดา​น้ำตา​ไหล​พราก เข้าใจ​ว่า​เสือ​มืด​ถูก​ยิง​ตาย​ไป​แล้ว​จริงๆ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”
19 มิ.ย 2564

10:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2564 เวลา 12:21 น.