ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เสือสั่งฟ้า

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

คิดถึงอดีตแล้วหาญสะท้อนสะท้านใจนัก ลุกขึ้นมาถอนใจเบาๆแต่พอลงมาตักน้ำบ้วนปากล้างหน้าก็ต้องตื่นตัวขึ้นเมื่อ ชัดวิ่งมาบอกให้ไปดูที่ลานซ้อมเร็วๆ

ที่ลานซ้อม เรืองกับวงศ์ยืนคนละฟากมีมีดปักอยู่ตรงกลาง ข้างๆลาน ปรุงยืนร้องไห้อ้อนวอนสองชายอย่าฆ่ากันเลย ชัดพาหาญมาถึงชี้ให้ดูบอกว่า “ไอ้เรืองกับไอ้วงศ์มันจะฆ่ากันอยู่ทางนั้น”

เหตุเพราะเรืองเป็นชู้กับปรุงเมียของวงศ์ วงศ์จะฆ่าทั้งสองให้ตายไปด้วยกัน แต่พอวงศ์เงื้อมีดหาญก็คว้าไม้ขว้างไปถูกมือวงศ์จนมีดหล่น ร้องปรามท่ามกลางฝูงไทยมุงในชุมโจรว่า

“ชุมเสือย่อมมีกฎของเสือ ใครผิดใครถูกรอให้พี่เมฆเป็นคนตัดสิน”

แต้มลูกน้องทับมายืนดูสังเกตการณ์อยู่ด้วย รีบผลุบหายไป

ครู่หนึ่งแต้มไปที่น้ำตกที่มันรู้ว่าทับแอบมาเริงสวาทกับรื่นที่นั่น บอกทับว่า “พี่เมฆเรียกประชุม”

ooooooo

ที่ศาลาในชุมโจร เสือเมฆนั่งน่าเกรงขามเป็นประธานในการชำระความ ถามวงศ์กับปรุงว่าทำไมสองคนต้องเข่นฆ่ากันด้วย

วงศ์ฟ้องสีหน้าเครียดว่าเรืองลักลอบเป็นชู้กับปรุง เลยท้าดวลกันใครอยู่ก็ได้นังปรุงไป เสือเมฆหันไปถามเรืองว่าที่วงศ์พูดมาจริงไหม

“เป็นความจริงพี่เมฆ” เรืองรับอย่างลูกผู้ชายไว้ลายชาติเสือ

“บัดซบ!” เสือเมฆถีบยอดอกเรืองจนหน้าหงาย “เอ็งอยู่กับข้ามากี่ปีไม่รู้เชียวรึว่ากฎของที่นี่ห้ามผิดลูกผิดเมียคนอื่น”

เรืองอ้างว่าตนรักกับปรุงมาก่อน แต่ปรุงถูกแม่บังคับให้อยู่กินกับวงศ์ทั้งที่ปรุงไม่เต็มใจ

“กฎที่ข้าตั้งเอาไว้ ก็เพื่อความสงบสุขในชุมโจร เพื่อพวกเอ็งทั้งนั้น พวกเอ็งดูเอาไว้ คนมีวิชาอาคมลองผิดศีลข้อกาเมเมื่อไหร่  วิชาของเอ็งก็จะเสื่อม  เหมือนอย่างไอ้เรืองมันจะโดนแทงเอาง่ายๆ”

ทับที่แอบฟังอยู่นึกกลัววิชาตัวเองจะเสื่อมเหมือนกันเพราะลอบเป็นชู้กับรื่น

วงศ์ขอเมฆให้ความยุติธรรมกับตน ปรุงร้องไห้บอกว่าตนกำลังท้องกับเรืองปล่อยตนสองคนไปเถอะ วงศ์แค้นจนหน้าแดงก่ำด่าปรุงว่าเป็นหญิงชั่ว พลางเงื้อมือจะตบ เรืองขวางไว้ด่าวงศ์ว่า

“เอ็งต่างหากที่ชั่ว ข้าไม่คิดเลยว่าจะถูกเพื่อนรักอย่างเอ็งหักหลัง ใช้วิธีสกปรกแย่งนังปรุงไป พี่เมฆ...ข้ายอมรับโทษทุกอย่าง แต่ขอให้เห็นแก่ความรักของเราทั้งสอง เห็นแก่ลูกของเรา อย่าทำอะไรนังปรุงเลยนะพี่”

เสือเมฆไม่ยอมเพราะถ้าละเว้น กฎที่วางไว้จะศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร ต่อไปก็จะไม่มีใครเชื่อฟังตน พลางเรียกทับให้จัดการเรืองกับปรุงที่ผาพญาไฟตามกฎ

“ได้จ้ะพี่” ทับรับคำอดนึกสยองไม่ได้ เรืองกับปรุงแทบช็อก ส่วนวงศ์สะใจ สมแค้น!

หาญสงสารเด็กในท้องทักท้วงว่าเด็กในท้องปรุงไม่มีความผิด ลออก็เห็นด้วยบอกเสือเมฆว่าถ้าฆ่าปรุงก็เท่ากับฆ่าสองชีวิต ขอให้รอปรุงคลอดลูกลืมตาดูโลกก่อน

ขณะนั้นเอง รื่นเดินกรีดกรายเข้ามา เสือเมฆบอกว่าตนกำลังชำระความที่เรืองกับปรุงเป็นชู้กันแต่ปรุงตั้งท้องอยู่

ในฐานะที่รื่นเป็นลูกผู้หญิงเหมือนกัน  คิดว่าควรทำยังไง  รื่นเสนอว่าแค่โบยแล้วเนรเทศออกไปนอกค่ายก็คงพอแล้ว

พลับพลึงแทรกขึ้นทันทีว่าตนไม่เห็นด้วย ขืนทำแบบนี้ต่อไปจะมีคนเอาเป็นเยี่ยงอย่าง รับอาสาจะใช้ยาพิษจัดการปรุงให้เอง รับรองว่าจะตายโดยไม่ทรมาน เสือเมฆเห็นด้วย

ปรุงร้องไห้โฮ ทุกคนที่นั่นพากันอึ้ง แหลมยื่นหน้ามาบอกทับว่า

“สมควรแล้ว หญิงก็ร้ายชายก็เลวเนอะพี่ทับเนอะ”

ทับทำหน้าไม่ถูก ส่วนหาญเครียดหนักคิดหาทางช่วยปรุงและลูกในท้อง กลับมานั่งคิดที่ห้องตัวเองต่อ เรื่องราวช่างเหมือนกับเรื่องของตนกับเกศินีและยิ่งยศเหลือเกิน ในที่สุดหาญตัดสินใจออกจากเรือนไป

ooooooo

เมื่อหาญออกจากบ้านแล้วก็บ่ายหน้ามุ่งมั่นที่จะไปช่วยปรุงกับเรือง แต่เขาช้าไปเส้นยาแดงเดียวเรืองถูกเอาตัวไปที่หน้าผาและถูกผลักตกหน้าผา ขณะร่างลอยละลิ่วลงไปนั้น เรืองตะโกนสุดเสียง

“นังปรุง ข้ารักเอ็ง”

หาญทนดูไม่ได้เบือนหน้าหนี กลับไปหลบที่มุมสงบในชุมโจรใช้มีดเหลากิ่งไม้ขนาดเล็กเป็นรูปตุ๊กตารูปร่างเป็นคน

ขณะนั้นเอง ลออที่โต้เถียงกับพลับพลึงที่กำลังต้มยาพิษจะเอาไปให้ปรุงกิน ห้ามปรามพลับพลึงก็ไม่ฟังทั้งยังคุยอวดว่าวิธีของตนจะทำให้ปรุงตายโดยไม่ ทรมาน

ลออบอกว่าไม่ว่าตายวิธีไหนมันก็บาปเหมือนกัน

“เราทุกคนเป็นบาปอยู่แล้วล่ะ พ่อฉันเป็นเสือ ลุงเมฆก็เป็นเสือ ป้าเองก็เป็นเมียเสือ อยู่ในดงเสือยังไงเสียเราก็เป็นคนดีไม่ได้หรอก”

ลออคร้านที่จะเถียงกับพลับพลึง เดินมาเจอหาญนั่งเหลาไม้อยู่ พอหาญเห็นลออก็รีบเอาซ่อน ลออบ่นว่าตอนนี้พลับพลึงเสียสติไปแล้ว ตนเตือนอะไรก็ไม่ฟัง ขอให้หาญช่วยไปเตือนพลับพลึงหน่อยอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องฆ่าแกงเลย

ooooooo

เมื่อพลับพลึงต้มยาเสร็จจะเอาไปให้ปรุงที่อยู่ในกรงไม้ไผ่ เจอหาญอยู่ที่นั่นก่อนแล้ว หาญบอกพลับพลึงว่า ตนมาบอกข่าวให้ปรุงรู้ว่าเรืองตายแล้ว บอกพลับพลึงว่าจะทำอะไรก็รีบทำเถอะ

พลับพลึงดีใจ ถามว่าหาญไม่ห้ามตนแล้วใช่ไหม หาญตอบอย่างปลงแล้วว่าเมื่อเป็นกฎตนจะทำอะไรได้

พลับพลึงเอายาพิษกรอกปากปรุงที่นั่งตาลอยอยู่ในกรงจนหมดถ้วย ปรุงชักกระตุกดิ้นทุรนทุรายแล้วแน่นิ่งไป หาญหลับตาอย่างทนดูไม่ได้ หลังจากนั้น หาญก็แบกร่างปรุงไปที่ชายป่าพร้อมจอบในมือทำเหมือนจะเอาไปฝัง

แต่พอถึงกลางป่าก็วางศพปรุงลงถอยออกไปบริกรรมคาถาไม่นานศพของปรุงก็กลายร่าง เป็นหุ่นพยนต์ที่หาญแกะไว้ หาญเดินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ให้เงาตัวเองทาบที่ต้นไม้ร่ายคาถาเรียก

“นังปรุง เอ็งตามข้ามารึเปล่า ออกมาได้แล้ว”

ปรุงก้าวออกจากร่างของหาญมีใบพลูทัดหูอยู่ บอกว่าตนทำตามที่หาญบอกทุกอย่างเดินตามหาญมาตลอดแต่ไม่มีใครเห็นเลย หาญบอกว่าตนช่วยกำบังกายปรุงไว้ไม่ให้ใครเห็น

ปรุงซาบซึ้งบุญคุณของหาญที่ช่วยชีวิตตนไว้ แต่หาญกลับบอกว่าตนช่วยชีวิตลูกของปรุงต่างหาก แล้วบอกปรุงให้ไปเสียตนช่วยได้แค่นี้แหละ ให้ปรุงไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ อดีตที่ผ่านไปแล้วก็ลืมๆเสียเพราะเรืองก็ตายไปแล้ว เมื่อปรุงเดินหายเข้าป่าไป หาญกลับซึม พึมพำกับตัวเองว่า

“ข้าบอกให้เอ็งลืม แต่ตัวข้าเองไม่เคยทำได้เลยอีปรุง ขออานิสงส์นี้เผื่อแผ่ไปถึงเกศกับลูกด้วยเถิด”

ooooooo

เพชรกลับไปที่โรงพักบึงกร่างอีกครั้ง เห็นจ่าเฉยที่ไม่เฉยอย่างชื่อขี่จักรยานร้องเพลงมาอย่างสบายอารมณ์ เพชรยืนรอจ่าอย่างมีเป้าหมาย

กระเต็นหนีบานเย็นที่จับตัวไปขัดมะขามเปียกจะชุบตัวเอาไปประกวดนางงามมะไฟปี นี้ให้ได้ กระเต็นหลอกแม่ให้ไปดูแกงในครัวว่าแกงไหม้แล้วตัวเองวิ่งปรู๊ดหนีไปทะเล่อ ทะล่าวิ่งไปชนเพชรที่รอจ่าเฉยอยู่อย่างจังจนตัวเองกระดอนออกมา ดีแต่เพชรคว้าไว้ทัน ตัวกับตัวเลยแนบสนิทกัน ต่างมองกันจังงังไปครู่หนึ่ง

พอกระเต็นรู้สึกตัวก็ผลักเพชรออก ด่าเขาว่ามาแต๊ะอั๋งตน ตะโกนฟ้องแม่ปาวๆ บานเย็นได้ยินคว้าไม้กวาดพรวดมาฟาดเพชรจนหลังแอ้ ปากก็ด่า “นี่แนะ ไอ้พวกบ้ากามอย่าอยู่เลย”

จ่าเฉยพรวดเข้ามาขวางบอกบานเย็นว่ารู้ไหมว่าคนที่ตัวเองฟาดนั้นเป็นลูกชาย ผู้ว่าการกองปราบเชียวนะ เท่านั้นเอง จากที่ดุเพชรก็กลายเป็นบานเย็นด่าตัวเองที่ทำไปโดยไม่รู้ ยอมรับผิดทุกประการ

“เอาล่ะพี่เย็น ช่างมันเถอะนะ พี่แหวนอยู่ไหม หมวดเขามีธุระสำคัญจะคุยด้วยแน่ะ”

กระเต็นมาแอบดูอยู่ ได้ยินเต็มสองหู ทำตาโตหูผึ่งขึ้นมาทันที

ooooooo

จ่าเฉยพาเพชรไปเจอดาบแหวนกำลังปลุกควายธนูอยู่พอดี จ่าเฉยถามอย่างตื่นเต้นว่า

“พี่แหวน พี่ปลุกควายธนูใช่ไหม! เยี่ยมจริงๆ!” เพชรไม่เข้าใจว่าควายธนูคืออะไร จ่าเฉยบอกว่า “ก็ควายอาคมไงครับหมวด...ในที่สุดฉันก็ได้เห็นฝีมือของพี่แหวน เป็นบุญตาจริงๆ” จ่าตื่นเต้นมาก

สุดท้ายดาบแหวนจำต้องยอมรับและเล่าให้เพชรฟังว่า ควายธนูก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ แต่ตนเลิกเรื่องนี้ไปนานแล้ว จ่าเฉยก็น่าจะพอรู้ว่ามันทำลายชีวิตตนยังไง

“พี่แหวนถูกไล่ออกจากราชการ เพราะเล่นวิชาจนมันย้อนเข้าตัว” จ่าเฉยเล่าแต่เพชรก็ยังงง

ดาบแหวนจึงเล่ารายละเอียดว่า...

“ตอนที่เสือเมฆเริ่มอาละวาดใหม่ๆ ผมกับเพื่อนเคยถูกมอบหมายให้ตามจับมัน....”

ดาบแหวนกับเซียนช้างเป็นคู่หูกัน ทั้งสองได้ไปไล่ล่าเสือเมฆ ถูกเสือเมฆใช้วิชากำบังตัวหลบหนีไปต่อหน้าต่อตา ดาบแหวนกับเซียนช้างต่างอึ้งกับปรากฏการณ์ที่เห็น

“เป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้จักวิชากำบังกายและคงกระพันชาตรี นับจากนั้นผมกับเพื่อนตำรวจก็ตระเวนหาครูบาอาจารย์เพื่อร่ำเรียนวิชาอาคมเอาไว้ต่อกรกับเสือเมฆ” ดาบแหวนเล่าถึงความคิดตอนนั้น สรุปให้ฟังว่า “ในที่สุดก็บ้าคลั่งไสยเวทย์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น...”

จนกระทั่งของขึ้น ตาขวางเกร็งอาละวาดขว้างปาข้าวของ จับตำรวจด้วยกันเหวี่ยงฟาดจนหัวร้างข้างแตก มาสิ้นฤทธิ์เมื่อถูกเซียนช้างเอามือประสานกันกำหมัดฟาดท้ายทอยดาบจนน็อกหมดสติไป

“วิชาอาคม ถ้าไปหมกมุ่นมากๆ หรือฝึกเอาเองแบบไม่มีครูบาอาจารย์ มันก็จะย้อนกลับมาเล่นงานตัวเอง แต่กว่าผมจะรู้ตัว ก็ถูกให้ออกจากราชการ เพื่อนผมมันก็พลอยถูกไล่ออกไปด้วย” ดาบสรุปตอนท้าย

กระเต็นมาได้ยินเพิ่งจะรู้ความจริงที่ทำให้พ่อไม่ยอมสอนวิชาอาคมให้ตน ส่วนเพชรฟังแล้วพึมพำทบทวนว่า

“กำบังกาย ควายธนู คงกระพัน นี่จะให้ผมเชื่อจริงๆเหรอว่ามีเรื่องแบบนี้อยู่ในโลก”

เมื่อจ่าเฉยทำหน้าเบื่อบอกว่าก็เห็นกับตาเมื่อกี้แล้วไม่ใช่หรือ เพชรอยากพิสูจน์ จึงหยิบตะกรุดออกมาบอกว่า อยากรู้ว่ามันมีฤทธิ์ที่ทำให้ตนคลาดแคล้วได้จริงรึเปล่า

ดาบแหวนรับตะกรุดไปดู อุทานพลางประคองขึ้นพนมมือท่วมหัว

“ตะกรุดสามกษัตริย์ของหลวงปู่บุญทา หลวงปู่บุญทาเป็นพระที่มีอภิญญามาก หมวดโชคดีจริงๆที่ได้เป็นเจ้าของตะกรุดนี้”

“ก็ดี งั้นก็เริ่มกันเลย” เพชรเร่งอย่างอยากพิสูจน์จริงๆ ทั้งหมดจึงพากันไปที่ลานโล่ง ดาบแหวนกำตะกรุดขึ้นเป่าคาถาเกิดลมหมุนเป็นวงลอยเข้ากำปั้นที่กำตะกรุด ดาบแหวนเงยหน้าขึ้นตะโกน

“ยิงผมสิผู้หมวด” ทุกคนตะลึงอึ้ง ดาบถามว่า “ก็ผู้หมวดอยากจะพิสูจน์ไม่ใช่เหรอ”

เพชรทำใจแข็งยกปืนขึ้นเล็ง ทันใดนั้นกระเต็นกระโดดออกมาขวางบอกว่าถ้าอยากพิสูจน์ก็ต้องให้พ่อเป็นคนยิง เพชรยอม แต่ดาบแหวนไม่ยอม สั่งกระเต็นให้ถอยไป จ่าเฉยเลยเข้ามาฉุดกระเต็นออกห่าง

ผลการพิสูจน์ เพชรยิงปืนใส่ดาบแหวนถึงสี่นัดแต่ยิงไม่ออก ครั้นยิงขึ้นฟ้ากลับยิงได้ เพชรตะลึงอึ้ง ดาบแหวนถามว่าคงไม่มีอะไรสงสัยแล้วใช่ไหม เพชรพูดไม่ออก ดาบแหวนย้ำว่า

“ตะกรุดสามกษัตริย์นี้เป็นของหายาก แผ่นดินอาจจะเหลือแค่นี้ดอกนี้เท่านั้น หมวดมีของดีอยู่กับตัว หมั่นบูชาไว้นะครับ”

เพชรมองตะกรุดในมือยังไม่หายอึ้ง ดาบแหวนเดินไปแล้ว แต่กระเต็นกับไอ้จุกยังมองเพชรอย่างมีแผน แล้วรีบวิ่งตามดาบแหวนไป กระเต็นถามว่าพ่อมีของดีขนาดนี้ทำไมไม่สอนตนบ้าง

“ที่ข้าทำไปก็เพื่อบอกว่าของอย่างนี้มันมีอยู่จริง ไม่ได้ทำเพื่อความสนุกสะใจอะไรนะไอ้เต็น เอ็งเชื่อแม่เอ็งเถอะ อย่ายุ่งกับของพวกนี้จะดีกว่า” พูดแล้วดาบแหวนเดินเลี่ยงไป กระเต็นยิ่งอยากรู้อยากเห็นอยากได้ สุดท้ายสมคบกับไอ้จุกสมุนคู่ใจที่แค่มองตาก็รู้ใจกันแล้ว

ooooooo

ทั้งสองแอบไปเจาะยางรถของเพชร แล้วชวนเขาไปนอนที่บ้าน ไอ้จุกคอยเป็นลูกคู่ลุ้นเต็มที่

เพชรโทร.ไปบอกเกศินีกับยิ่งยศที่บ้านว่า คืนนี้ไม่กลับจะไปฉลองวันเกิดของเพื่อนจะค้างที่นั่นเพราะดื่มแล้วไม่อยากขับรถไม่ต้องห่วง

ยิ่งยศสงสัยแต่ก็เบาใจว่าไปงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนยังดีกว่าหมกมุ่นกับการไปปราบโจร เกศินีเสนออยากให้ส่งเพชรไปเรียนเมืองนอกจะได้พ้นจากการพัวพันพวกโจรเสียที

“เราเคยคุยกับลูกเรื่องนี้แล้ว แต่เพชรมันไม่ยอม ลูกคนนี้หัวแข็ง ยิ่งบังคับมันยิ่งต่อต้าน เอาเถอะถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมวางไว้ เพชรอาจจะได้ติดยศนายพลตั้งแต่อายุไม่ถึงห้าสิบด้วยซ้ำ”

ยิ่งยศปลอบใจเกศินีอย่างเชื่อมั่นในแผนการของตน

ooooooo

เสือเมฆวางแผนจะออกปล้นเรือขนสินค้าของเสี่ยเส็ง นิมนต์อาจารย์อินมาทำพิธีจับยามสามตา อาจารย์เตือนว่าปล้นคราวนี้เสี่ยงมาก จะมีการต่อสู้เลือดตกยางออก ถ้าไม่จำเป็นก็น่าจะหยุดไว้ก่อน

การท้วงติงของอาจารย์อินทำให้เสือเมฆคิดหนัก หาญเองก็เห็นว่าไม่ควรปล้นตอนนี้เพราะเราเพิ่งปล้นบึงกร่างมาตำรวจคงจะระดมกำลังตามล่าเราอยู่ แต่ทับกลับสนับสนุนอ้างว่าชาวบ้านเขตที่เราคุ้มครองอยู่นานแล้วถ้าเราไม่จัดการเสือเมฆเองจะเสีย

หาญกับทับโต้เถียงกัน จนเสือเมฆตัดบทว่าทั้งสองคนมีเหตุผลทั้งนั้น ตนกำลังคิดอยู่ ก็พอดีแหลมถือใบปลิวเดินอ้าวเข้ามาบอกเสือเมฆว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว

มันเป็นใบปลิวที่มีรูปลายเส้นเสือเมฆ มีข้อความอยู่เหนือรูปลายเส้นว่า

“กรมตำรวจ ประกาศจับเสือเมฆ” ส่วนใต้ภาพเขียนตัวโตว่า “ค่าหัวสามแสนบาท” รองไปเขียนตัวเล็กลงว่า “ลูกน้องเสือเมฆหัวละสามหมื่นบาท ติดต่อกองปราบปราม กรมตำรวจ” ต่อจากนั้นเป็นหมายเลขโทรศัพท์ติดต่อ

ทับหูผึ่งกับสินบนนำจับสามแสนบาท ยุเสือเมฆว่าเสบียงของเราก็จะหมดแล้ว ถ้าเรามัวหดหัวอยู่อย่างนี้ลูกน้องจะเอาอะไรกิน ชาวบ้านก็จะหันไปเป็นสายให้ตำรวจหมด ยุว่า

“ข้าว่าเราน่าจะยิ่งสั่งสอนให้พวกมันรู้สึก”

หาญยังพยายามจะแย้ง เสือเมฆยกมือห้าม พูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “คราวนี้ข้าเห็นด้วยกับไอ้ทับ ข้าจะให้พวกมันรู้ว่า เสือเมฆ บ้านพญาไฟ ไม่ใช่หมูที่มันจะเชือดได้ง่ายๆ”

ooooooo

เย็นนี้ ดาบแหวนเอาห่อถุงของขลังไปซ่อนไว้ใต้โอ่งอาบน้ำ เห็นกระเต็นเดินนำเพชรมาที่บ้านนึกว่าลูกสาวตัวแสบไปก่อเหตุอะไรอีกแล้ว จนเมื่อฟังจากกระเต็นทั้งดาบแหวนและบานเย็นจึงเข้าใจ ต้อนรับขับสู้เพชรอย่างดี

กระเต็นเอาอกเอาใจเพชรเต็มที่ ยอมยกห้องนอนของตัวเองให้เขาพัก แต่เวลาที่เขาอาบน้ำ ก็แอบจะไปขโมยตะกรุดจากเสื้อที่เขาถอดวางไว้ บังเอิ๊ญ...เพชรทำผ้าขาวม้าหลุด เพราะไม่เคยอาบน้ำแบบนี้ กระเต็นตกใจเลยโยนเสื้อทิ้งวิ่งหนีไป

แต่มาถูกจับได้เมื่อตกดึกกระเต็นแอบเข้าไปในห้องนอนของเพชรเพื่อขโมยตะกรุดอีก แต่พลาดไปเหยียบกระป๋องแป้งเกิดเสียงดัง เพชรตื่นขึ้นมาจับได้ เลยคาดคั้นเอาผิดกัน

ดาบแหวนกับบานเย็นได้ยินเสียงเอะอะในห้องเดินมาถามหน้าห้องว่ามีอะไรหรือ กระเต็นขู่เพชรไม่ให้บอก เพชรจึงโกหกไปว่าไม่มีอะไร มันมืด มือตนไปปัดของหล่นเท่านั้น ดาบแหวนกับบานเย็นจึงกลับไป

เพชรคาดคั้นถามกระเต็นว่าเข้ามาเพื่อจะขโมยตะกรุดของตนใช่ไหม กระเต็นปฏิเสธเสียงหลงว่าเปล่า แต่ก็อ่อยว่า ในเมื่อเขาไม่นับถือไม่อยากได้ ตนจะเอาไปขายให้เอาไหม

“น่าสนใจนี่...แต่มีข้อแม้นะ เธอต้องยอมรับก่อนว่าเธอเป็นคนเจาะยางรถฉัน”

กระเต็นปากแข็งไม่ยอมรับ เพชรเลยทำเป็นบ่นเสียดายตะกรุดเพราะเป็นของหายากแล้วเก็บเข้ากระเป๋าหน้าตาเฉย กระเต็นผิดหวังมากที่อุตส่าห์ใช้ทั้งเล่ห์กลสารพัดแล้วยังเอาตะกรุดมาไม่ได้

ooooooo

บ่ายวันต่อมา เสือเมฆวางแผนปล้นเรือสินค้าของเสี่ยเส็ง ชัด หาญ แต้ม และแหลม ทุกคนมีก้านบัวเป็นท่อหายใจอยู่ใต้น้ำคอยขบวนเรือโยงของเสี่ยเส็ง โดยมีตำรวจคอยคุ้มกันแข็งแรง

เมื่อลงมือปล้นจริงๆ ก็ถูกทั้งลูกน้องของเสี่ยเส็งและตำรวจต้านเต็มกำลัง แต่ก็ย่ำแย่เพราะถูกพวกเสือเมฆโจมตี แบบกองโจร

เสือเมฆกับทับโหนเชือกที่ขึงระหว่างต้นไม้สองฝั่งโรยตัวลงบนเรือ ถูกลูกน้องเสี่ยเส็งยิงต้าน เสือเมฆยกตะพดขึ้นว่าคาถาเทพศาสตราวุธสั้นๆ แล้วยกขึ้นปัดกระสุนของลูกน้องเสี่ยเส็งกระเด็นกระดอนผิดทิศทางไปหมด

ทับเชื่อมั่นว่าตัวเองมีอาคม เมื่อเผชิญกับลูกน้องเสี่ยเส็งที่ชักพร้าขัดหลังออกมาไล่ฟัน มันยืนท้าให้ฟัน พอลูกน้องเสี่ยเส็งฟันฉับทับเอาแขนรับ ปรากฏว่าเลือดพุ่งกระฉูด ทับตกใจร้องลั่น

“อ๊าก...ทำไม???”

ลูกน้องเสี่ยเส็งพุ่งเข้าฟันไม่ยั้ง เสือเมฆเห็นดังนั้นขว้างตะพดไปช่วยทับ ตะพดเสียบอกลูกน้องเสี่ย อีกคนเห็นดังนั้นคว้ามีดพกที่เอวไล่แทงเสือเมฆ เสือเมฆปัดป้องได้อย่างคล่องแคล่ว แต่บังเอิญที่ลูกน้องเสี่ยอีกคนตกจากเรือลงมากระแทกเสือเมฆตกน้ำไปด้วยกัน

“พี่เมฆ!” ทับโผล่มาดูและร้องเรียก เห็นทั้งสองร่างจมไปด้วยกันมันยิ้มเหี้ยม สะใจ!

ooooooo

ที่ใต้น้ำ เสือเมฆสู้กับลูกน้องเสี่ยเส็งแบบยอมตายไปด้วยกัน เสือเมฆเริ่มสำลักน้ำ อ่อนแรงลง หาญลอยเข้ามา รอบตัวเขามีฟองอากาศเป็นวงครอบอยู่ เมื่อเข้าใกล้เห็นเสือเมฆกำลังพลาดพลั้ง หาญรีบซัดสนับมือเล็บเสือจากด้านหลังสมุนเสี่ยเส็ง มันดิ้นไม่กี่ทีก็สำลักน้ำตาย

หาญรีบตรงไปที่เสือเมฆ บริกรรมคาถาสั้นๆ แล้วดึงเมฆเข้าในวงอากาศของตนทันที ทั้งสองลอยอยู่ในวงอากาศ แม้เมฆจะสำลักน้ำแต่ก็พยายามหายใจฮุบอากาศจนดีขึ้น

พอทั้งสองโผล่ขึ้นมา เจอชัดเอาเรือออกหาอยู่ ชัดรีบเข้าไปดึงขึ้นเรือทันที

ทับไม่ได้สนใจที่จะช่วยเสือเมฆเลย มันกับแต้มและแหลมช่วยกันปล้นทรัพย์สินเงินทองทั้งจากตัวเสี่ยเส็งและในเรือเม้มเข้าซ่อนในย่ามตัวเอง จนเมื่อเสือเมฆกับหาญกลับขึ้นเรือมา สั่งห้ามทับไม่ให้ทำร้ายเสี่ยเส็ง

“พี่เมฆ นี่พี่ไม่ได้เป็นอะไรเหรอ” ทับถามอย่างนึกไม่ถึง เสือเมฆบอกว่าหาญไปช่วยไว้ไม่งั้นก็ไม่แน่ “โล่งอกไปที ข้ากำลังร้อนใจ เพราะต้องจัดการไอ้เส็ง” ทับแก้ตัวหน้าตาเฉย

“เสือเมฆ ไว้ชีวิตอั๊วเถอะ” เสี่ยเส็งหันมาขอชีวิต

“เสี่ยเส็ง เอ็งค้าขายเอาเปรียบคนจน ร่วมกับเจ้าหน้าที่บ้านเมืองกดขี่ชาวบ้านให้ขายข้าวให้ในราคาถูก เอ็งเคยสงสารชาวบ้านบ้างไหม” เสือเมฆถาม

“อั๊วถูกบังคับ ถ้าอั๊วไม่ร่วมมือ พวกมันจะยัดข้อหากลั่นแกล้งอั๊ว”

หาญตวาดว่าโกหกตนไม่เชื่อพ่อค้าหน้าเลือดอย่างนี้ เสือเมฆเอามีดเข้าไปจ่อหัวเสี่ยเส็ง เสี่ยเลยขู่แกมต่อรองว่า ตอนนี้ ตำรวจตั้งค่าหัวเขาไว้สูงมากถ้าเขาฆ่าตนตำรวจไม่เอาไว้แน่

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะไว้ชีวิตเอ็ง แต่ฝากบอกพวกเจ้าหน้าที่ที่คบคิดกับเอ็งด้วยว่า หากกดขี่รีดไถชาวบ้านอีกข้าจะตามไปเด็ดหัวมันทีละคน จำไว้ แต่ถ้าปล่อยเอ็งไปเฉยๆ เอ็งก็คงลืมคำพูดข้าง่ายๆ”

ว่าแล้วเสือเมฆก็เฉือนใบหูเสี่ยเส็งเสียข้างหนึ่ง เสี่ยเส็งดิ้นพราด ร้องเสียงโหยหวน จากนั้นถูกจับมัดมือ มัดปากเอาไปทิ้งไว้ริมตลิ่ง แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่เสี่ยเส็งยังเจ็บปวดน้อยกว่าที่เห็นเรือตัวเองเคลื่อนห่างออกไปทุกที...

แหลมบังคับเรือโยงอยู่กับแต้มที่นั่งอยู่ด้วยตรงหัวเรือ หาญกับเสือเมฆอยู่ที่ส่วนหน้าเรือ ส่วนชัดนั่งอยู่ที่กราบเรือ ถือธงเสือเมฆแกว่งไปมาอย่างอหังการนัก!

ที่ริมตลิ่ง สมุนของเสือเมฆที่ซุ่มเป็นกำลังหนุนอยู่พากันไชโยโห่ร้องต้อนรับพรรคพวกด้วยความดีใจ

เสือเมฆซึ้งใจและขอบใจหาญที่ช่วยตนไว้ หาญตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่าก็เราสาบานแล้วว่าจะไม่ทิ้งกัน ส่วนทับเฝ้ามองหาญอย่างแค้นใจอาฆาตว่าสักวันต้องเป็นทีของตนบ้าง

ooooooo

เพชรกลับถึงบ้านก็ถูกทั้งพ่อทั้งแม่บ่นว่าไปอยู่ไหนถึงได้กลับเอาเสียป่านนี้ เขาถามแม่ที่แต่งตัวสวยว่าจะไปไหนหรือ เกศินีย้อนถามว่าพ่อยังไม่ได้บอกหรือว่าเราต้องไปถึงบ้านท่านอธิบดีให้ทันงานเริ่มเพราะท่านจัดเลี้ยงต้อนรับลูกสาวที่ไปเรียนเมืองนอกกลับมา

เพชรทำท่าจะบ่ายเบี่ยง ยิ่งยศพูดเชิงบังคับว่างานอื่นไม่ไปก็ได้แต่งานนี้หมดสิทธิ์ปฏิเสธ

ที่แท้ยิ่งยศมีแผนจะให้เพชรได้รู้จักและหมายตาจับคู่ดาลินลูกสาวของอธิบดีให้เขา ดังนั้น เมื่อพบกับอธิบดีจึงคุยถึงลูกของตัวเองกันอย่างถูกคอ รู้ใจ

ดาลินเป็นสาวหัวนอก เธอดูการจัดงานและดนตรีที่บรรเลงเพลงไทยอย่างเบื่อหน่าย บ่นว่างานมีแต่เพลงเชยๆ คนเชยๆ น่าเบื่อ

ดังนั้น เมื่อเจอเพชรซึ่งเธอมองดูอย่างดูถูกว่าเขาเป็นคนขับรถ เพราะเพชรถอดสูทออกถอดเนกไท เก็บเหลือแต่เสื้อเชิ้ตขาวพับแขน เธอถามว่าเป็นคนขับรถใช่ไหมให้พาตนออกไปข้างนอกหน่อยรับรองว่าจะจ่ายอย่างงาม

เพชรมองงงๆ ถามว่าเธอเป็นใคร ดาลินบอกว่าเป็นเจ้าภาพงานนี้ เพชรจึงรับกุญแจรถเดินไปเปิดประตูรถให้เธอขึ้นนั่งที่เบาะหลัง แล้วเขาก็นั่งประจำที่คนขับ ขับรถออกไป

ดาลินให้เพชรพาไปที่ที่น่าเที่ยว เขาถามว่าหมายถึงที่ที่เปิดเพลงฝรั่งใช่ไหม บอกว่าตนรู้จักอยู่ที่หนึ่งรับรอง “คุณหนู” ต้องชอบแน่ๆ

ดาลินสนใจบอกให้พาไปเลย ถามเขาว่าชื่ออะไร พอบอกชื่อเพชร ดาลินสั่ง

“พาฉันไปที่นั่นเลยนายเพชร”

ooooooo

ความดีความชอบที่หาญช่วยชีวิตเสือเมฆไว้ ทำให้เขาได้รับส่วนแบ่งจากการปล้นมากกว่าคนอื่น ทำให้ทับไม่พอใจ แต่หาญเองไม่อยากรับเพราะตนตัวคนเดียว ให้เอาไปแจกจ่ายคนในชุมชนกับชาวบ้านดีกว่า

เสือเมฆตามใจทั้งยังให้เอาข้าวกับน้ำมันที่เหลือไปแจกชาวบ้านเหมือนเดิมด้วย ทับมองหาญทั้งหมั่นไส้ทั้งอิจฉา เลยขอไปทำแผลก่อนแล้วกัน เสือเมฆพูดขึ้นโดยไม่หันมองหน้าว่า

“แปลกนะ เขี้ยวลากดินอย่างเอ็งไม่น่าเสียทีได้ แน่ใจนะว่าไม่ได้ไปผิดลูกผิดเมียใคร” ทับแก้ตัวพัลวันว่าตนไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงที่ไหนเลย บางทีอาจเผลอไปเดินลอดราวผ้าใครมาก็ได้ คราวหน้ารับรองไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก พูดแล้วรีบเดินออกไปก่อนจะถูกซักไซ้มากกว่านี้

เสือเมฆไม่เชื่อ บอกหาญให้จับตาดูทับให้ดีว่ามีเรื่องกับผู้หญิงไหม แล้วเลยถามหาญว่าจะอยู่เป็นโสดไปตลอดชาติหรือ อยากได้ลูกสาวบ้านไหนให้บอก ตนจะเจรจาให้

“ขอบใจจ้ะพี่ ข้าไม่คิดเรื่องนี้แล้วล่ะ” หาญตอบอย่างไม่สนใจจริงๆ

ooooooo

เกศินีออกไปยืนคิดเป็นห่วงเพชรไม่รู้ว่าหายไปไหน จนกระทั่งดามพ์วิ่งเข้ามา ยิ่งยศถามว่าเจอเพชรไหม

“ไม่ครับหาจนทั่วงานแล้ว ที่สำคัญตอนนี้คุณดาลินก็หายตัวไปด้วย”

ยิ่งยศอุทานออกมา ทั้งแปลกใจและดีใจภาวนาให้ทั้งสองไปด้วยกัน

ดาลินเต้นอย่างมีความสุขกับเพลงฝรั่งที่ชอบ เพชรนั่งดื่มน้ำอัดลมมองดูดาลินอย่างสนใจ ความสวยเด่นทันสมัยของดาลิน ทำให้จิ๊กโก๋ที่มาเที่ยวสนใจ และพยายามเต้นเข้าใกล้หมายลวนลาม ถูกดาลินตบหน้า เชิดใส่ แล้วดิ้นต่อ เพชรมองทึ่งในความใจถึงของเธอ

ดาลินสนุกมาก แต่เมื่อพากันกลับ วัยรุ่นที่ถูกตบหน้าก็พาพวกมาดักเล่นงาน พวกมันมีหลายคนมีทั้งมีดทั้งไม้หน้าสาม เพชรพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบบอกว่ามีอะไรพูดกันดีๆก็ได้

พวกจิ๊กโก๋ไม่ยอมจะเอาคืนที่ถูกตบหน้า เพชรเห็นดังนั้นพุ่งเข้าปกป้องดาลิน เขาถูกจิ๊กโก๋แทงที่ท้อง เพชรสะดุ้ง จุก แต่แทงไม่เข้า ขณะนั้น แสงตะกรุดในกระเป๋าวาววาบขึ้นนิดหนึ่งแล้วหายไป

เพราะพวกมากกว่า จิ๊กโก๋จับดาลินไว้ เพชรเห็นดังนั้นชักปืนที่เอวเล็งใส่ สั่งให้มันปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้ พวกมันเห็นปืนก็ตกใจพากันทิ้งไม้วิ่งหนี แต่ตำรวจมาถึงก่อนรวบพวกมันไว้ได้ 3 คน

ดาลินถูกผลักล้มอยู่ที่พื้น เธอมองเพชรอย่างทึ่ง ต่อมาจึงรู้ว่าที่แท้เขาเป็นตำรวจและที่สำคัญเห็นกับตาว่าเขาถูกแทงแต่ไม่เป็นอะไร เพชรบอกว่าตนหลบทัน มาถึงบ้านพอดี เขาจึงบอกให้เข้าบ้านกันดีกว่า

ooooooo

งานยังดำเนินต่อไป แต่หัวอกพ่อแม่อย่างอธิบดีชาญชัยและยิ่งยศกับเกศินี ต่างก็เป็นห่วงลูกของตนว่าหายไปไหน ดามพ์ที่เที่ยวตามหาก็บอกว่าไม่เจอ

ขณะทุกคนกำลังร้อนใจนั่นเอง ดาลินก็เข้ามาหาชาญชัยพร้อมกับเพชร ถูกชาญชัยตำหนิว่าหายไปไหนทำไมไม่บอกก่อน

ดาลินขอโทษพ่อ อ้างว่าตนเบื่อๆเลยให้ผู้หมวดขับรถพาไปเที่ยวข้างนอก แต่โชคไม่ดีเจอพวกอันธพาลเข้า เล่าอย่างชื่นชมว่า

“ถ้าผู้หมวดไม่ช่วย ดาคงแย่”

ชาญชัยแสดงความยินดีที่ทั้งสองรู้จักกันโดยไม่ต้องแนะนำกันอีก ดาลินเพิ่งรู้จากพ่อว่าที่แท้เพชรคือลูกชายของผู้การยิ่งยศ

“ลุงขอบใจหลานเพชรมากนะ ที่ช่วยดูแลน้องแทนลุง” ชาญชัยเอ่ย

“ด้วยความยินดีครับ” เพชรนอบน้อม ดามพ์ยืนดูอยู่อย่างไม่พอใจที่เพชรได้หน้าไปเต็มๆ

ยิ่งยศพอใจมาก เมื่อกลับถึงบ้านเขาปรารภกับเกศินีว่าไม่นึกเลยว่าเพชรจะเป็นเสือปืนไว ดอดไปทำคะแนนกับดาลินแบบนี้เราก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว พูดอย่างคาดหวังเต็มที่ว่า

“ถ้าตาเพชรได้แต่งงานกับหนูดาลิน รับรองอนาคตทางราชการของมันสดใสแน่”

“แต่มันไม่เร็วไปเหรอคะ การแต่งงานมันควรจะเกิดจากความรักนะคะ”

“ผมก็ไม่เห็นว่าสองคนนั่นจะรักกันไม่ได้นี่ ที่สำคัญ ถ้าคุณไม่อยากให้เจ้าเพชรมันไปทำเรื่องเสี่ยงๆ นี่ก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว เชื่อผมเถอะ”

ฝ่ายเพชร เมื่อเข้าห้องนอนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เขาแหวะเสื้อดูท้องที่ถูกจิ๊กโก๋แทงมันมีแค่รอยแดงๆ เขาล้วงตะกรุดมาดู กำไว้พึมพำ

“ดี...ถ้าตะกรุดนี้มีอานุภาพจริง ฉันกับแกก็เสมอกันเสือเมฆ เสือหาญ!”

ooooooo

หาญไปนั่งพักใต้ต้นไม้ในป่า หลับไปไม่รู้ตัว สะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงคนเดินสวบสาบ แอบดูจึงรู้ว่าทับกับรื่นพากันมาคบชู้สู่สวาทกันที่กระท่อม

ทับเอาสร้อยทองเส้นโตที่กระชากจากคอเสี่ยเส็งให้รื่น บอกว่ายังมีอีกแล้วจะเอามาให้มากกว่านี้

เช้าวันรุ่งขึ้น หาญเข้าป่าไปหาร่องรอยการซ่อนสมบัติที่ทับเม้มไว้ ขุดเจออยู่ใต้ก้อนหิน

ไม่นานนัก ทับ แต้ม และแหลมก็มาขุดของที่เม้มไว้ แต่ขุดจนลึกผิดปกติก็ไม่เจอ พวกมันเริ่มระแวงกัน แต้มกับแหลมถูกทับมองว่าขโมยของไป แหลมโมโหเดินเข้าหาทับพูดอย่างไม่แยแสว่า

“พี่ ถ้าไม่อยากแบ่งให้ข้าก็บอกกันตรงๆ ทำแบบนี้ข้าไม่ชอบ”

“ท่าทางเอ็งจะไม่รู้จักข้าดีซะแล้วไอ้แหลม” ทับเงื้อมีดหมายจะเสียบ แหลมหลับตาอย่างหวาดเสียว แต่แล้วเสียงหาญก็ดังขึ้น บอกให้หยุดได้แล้ว พลางชูห่อผ้าให้ดู ถามว่ากำลังหาสิ่งนี้ใช่ไหม ตำหนิว่า

“พวกเอ็งไม่น่าทำแบบนี้ พี่เมฆรู้ต้องผิดหวังมากรู้ไหม!”

ทับแค้นใจที่ถูกหาญจับได้ ถ่มนํ้าหมากแล้วหาเรื่องว่าหาญทำตัวเป็นสายตำรวจ หาญไม่แยแสเพราะถูกกล่าวหาอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ยํ้าว่า

“เอ็งจะคิดอย่างนั้นก็เรื่องของเอ็ง แต่เรื่องนี้ข้าขอให้เลิกซะ มันผิดกฎเสือ เรื่องของเอ็งกับนังรื่นด้วย ไม่งั้นของเอ็งจะเสื่อม”

ทับจ้องหาญราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหาว่ายุ่งกับเรื่องของตนมากเกินไป หาญยํ้าว่าทางที่ดีให้เอาของไปคืนโรงเก็บสมบัติส่วนกลางเสีย ตนจะให้โอกาสไม่บอกเสือเมฆ

แหลมกับแต้มเริ่มกลัว ขอให้ทับทำตามที่หาญบอก แต่ทับกลับถ่มนํ้าลายประกาศกร้าว

“มันเรื่องของข้า ถ้าพวกเอ็งปอดแหกกลัวมันนักก็ไปไกลๆเลย ข้าไม่กลัวมันหรอก ข้าจะทำให้มันรู้ว่า มันก็แค่ลูกหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่ง”

ทับแค้นหาญมาก วางแผนจะชิงลงมือกำจัดหาญก่อนที่ตัวเองจะถูกเล่นงาน

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ไม่เสียชื่อซุป'ตาร์ขาแดนซ์ “ณเดชน์“ ออกสเตปเทพใน “มนต์รักหนองผักกะแยง”

ไม่เสียชื่อซุป'ตาร์ขาแดนซ์ “ณเดชน์“ ออกสเตปเทพใน “มนต์รักหนองผักกะแยง”
16 พ.ค. 2564

07:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 16 พฤษภาคม 2564 เวลา 11:45 น.