สามหัวใจ
ตอนที่ 16
หลังจากทะเลาะกับชาญแล้วชาญหอบเสื้อผ้าออกจากบ้านไป พิมพรรณก็ทำตัวเสเพลหนักข้อขึ้น ออกเที่ยวเตร่ดื่มทั้งเหล้าเสพทั้งยาจนช็อกหมดสติ เดือดร้อนพิภพต้องหามส่งโรงพยาบาลให้หมอเยียวยารักษา
พิมพรรณนอนหน้าตาอิดโรย ให้ทั้งเลือดและน้ำเกลือ พิภพเข้ามาเยี่ยม สีหน้าของเขาเครียดจัดจ้องมองลูกสาวด้วยความโกรธสุดขีด
"เหลวแหลกเหมือนเดิมทุกอย่าง ทั้งๆที่แกสัญญากับพ่อเป็นครั้งสุดท้ายว่าจะเลิกและกลับตัวใหม่"
"หนูไม่อยากฟัง" พิมพรรณกรีดเสียง
"แล้วนี่อะไร มั่วเละไปหมดทั้งเหล้าทั้งยาทั้งผู้ชาย"
"พ่อไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตหนู"
"มันเป็นเวรกรรมที่ฉันจะต้องยุ่ง เพราะแกยังเป็นลูกฉัน ใช้นามสกุลพิชิตคดีของฉันอยู่"
"หนูออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ หนูจะเปลี่ยนนามสกุลใหม่"
"เปลี่ยนเหมือนแม่แกใช่ไหม เปลี่ยนเสียจนต้องเข้า โรงพยาบาลบ้า"
"หนูไม่เข้าโรงพยาบาลบ้าเหมือนแม่หรอก หนูจะหาทางขึ้นสวรรค์ แต่ถ้าขึ้นไม่ได้หนูก็จะลงนรกมันเลย" พิมพรรณประชด ทำเอาคนเป็นพ่อพูดไม่ออก ผลุนผลันกลับออกไปอย่างหัวเสีย
จากนั้นในตอนค่ำ พิมพรรณโทร.ติดต่อศักดา เป็นเวลา ที่ศักดาและคณะกำลังขึ้นรถออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังสนามมวย
"ฮัลโหลที่รัก สบายดีหรือเปล่าจ๊ะ อ้าว...หา...ไหงงั้นล่ะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า"
"พิมยังไม่ตายง่ายๆหรอก ตอนนี้พิมอยากให้คุณมาหาพิมค่ะ มาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ"
"ต้องขอโทษด้วยครับพิม วันนี้เป็นตายผมก็ไปไม่ได้"
"งั้น...ไว้วันหน้าก็ได้ค่ะ"
"ครับถูกต้อง โอกาสหน้าเรายังมีนี่ครับ คืนนี้นักมวยของผมสิงหราชขึ้นชกด้วยเดิมพันครั้งสำคัญครับ"
และแล้วการชกระหว่างสิงหราชกับชายก็เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางแฟนมวยจำนวนมาก ชายขึ้นชกกับสิงหราชด้วยกำลังกาย และกำลังใจเต็มร้อย ด้วยหวังจะได้เงินรางวัลมาแต่งงานสร้างอนาคตกับโฉม แต่พอชกไปได้สองยกก็ถูกศักดาใช้แผนสกปรกกลั่นแกล้ง เพราะศักดาแน่ใจแล้วว่าสิงหราชต้องแพ้ชายแน่ๆ ศักดาจ้างวานหนึ่งในพี่เลี้ยงของชายวางยาในฟันยาง ทำให้ชายมีอาการมึนและแพ้น็อกในยกที่สาม ท่ามกลางความงุนงงของแฟนมวยและพวกครูแนบที่เชียร์ชายมาตั้งแต่ต้น
ชื่นกับอิ่มเห็นความพ่ายแพ้ของชายผ่านจอโทรทัศน์ถึงกับทรุดเป็นลมไปด้วยกัน...ชายถูกหามส่งโรงพยาบาล พอทุกคนได้ฟังหมออธิบายอาการของชาย ต่างพากันตื่นตะลึง
"คนป่วยได้รับสารพิษชนิดหนึ่งซึ่งมีผลเฉียบพลันร้ายแรงมากต่อสมองและร่างกาย ทั่วโลกเขาประกาศห้ามใช้ นานแล้ว ที่ประเทศไทยผมก็เพิ่งเห็นครั้งนี้เป็นครั้งแรก ถ้าคนป่วยได้รับมากกว่านี้ซักเท่าตัว ประมาณเต็มแคปซูล สมองจะพิการทันที ยานี่ที่ใช้กันก็พวกสายลับสมัยก่อน แต่ที่ใช้ ประจำก็พวกนักโทษประหาร โชคดีที่คนป่วยได้รับมาน้อยมาก หมอล้างท้องให้น้ำ
เกลือและฉีดยาแก้แพ้แล้ว ถ้าไม่มีผลข้างเคียงอะไร พรุ่งนี้ก็กลับได้ครับ"
ขณะที่ทุกคนฟังหมอพูดนั้น โฉมร้องไห้ตลอดเวลาแทบยืนไม่อยู่ จนเอมต้องกอดประคองไว้ ส่วนชัชนึกย้อนไปถึงตอนเห็นพี่เลี้ยงถอดฟันยางจากปากชายใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วล้วงอีกอันในกระเป๋ากางเกงออกมาใส่แทน พอชายเบ้หน้า พี่เลี้ยงก็รีบฉีดน้ำเข้าปาก...ชัชคิดแล้วมั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือไอ้พี่เลี้ยงคนนี้แน่ๆ
"พี่ชัชจะไปไหน เดี๋ยวกลับด้วยกัน" เอมร้องขึ้นเมื่อเห็นชัชผลุนผลันออกไป...
คนอื่นๆพากันกลับไปหมดแล้ว มีเพียงโฉมที่ยังเกาะขอบเตียงเฝ้าชายอยู่ โฉมน้ำตาไหลอาบแก้ม ลูบเนื้อตัวชาย ด้วยความรู้สึกรักและเป็นห่วงจับใจ
"ครั้งแรกในชีวิตที่โฉมเข้าไปในสนามมวย แต่ถ้ามีครั้งที่สองที่โฉมต้องเห็นพี่ชายเป็นแบบนี้ โฉมคงขาดใจตายก่อนแน่ โฉมถึงขอให้พี่ชายเลิกชกมวย เราช่วยกันทำขนมขายเราก็อยู่กันได้ พี่ชายรู้ใจโฉมไหมว่า...โฉมไม่มีใครในโลกนี้อีกแล้วนอกจากมีพี่ชายคนเดียว พี่ชายรู้ไหม โฉมสัญญากับใจตัวเองว่าโฉมจะมีพี่ชาย จะอยู่กับพี่ชายคนเดียวเท่านั้น... จนกว่าเราจะตายจากกัน"
โฉมพูดไปสะอื้นไป ซบหน้ากับอกของชายอย่างน่าสงสาร
ooooooo
ศักดาจัดปาร์ตี้เลี้ยงฉลองกันภายใน สิงหราชแม้จะเจ็บจากการชก แต่พอเห็นโคโยตี้สาวๆสวยๆหุ่นอะร้าอร่ามมาเต้นอย่างเร่าร้อน สิงหราชก็หายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง...สักครู่ศักดาแยกตัวออกมา เมื่อเห็นพี่เลี้ยงของชายมายืนรอยังจุดนัดหมาย ศักดาเดินมาส่งเงินให้มันสองหมื่น
"เอ็งทำงานได้ดีมาก เอ้า ตามสัญญา"
เขารับเงินใส่กระเป๋าแล้วขยับจะไป
"เฮ้ยจะรีบไปไหนวะ เข้าไปสนุกกันก่อนซิ เอ็งจะได้เห็นสิงหราช มันยังคิดว่ามันชกเก่งชนะน็อกไอ้เชิงชายได้ ถ้ากูไม่ช่วยป่านนี้มันนั่นแหละจะเป็นคนถูกน็อก"
"ผมรีบกลับดีกว่า เดี๋ยวพวกมันจะสงสัย"
"เออ...ตามใจเอ็ง"
ชัชกับเอมซุ่มอยู่มุมหนึ่งเห็นจะจะเต็มๆ พอพี่เลี้ยงเดินออกไปไม่ทันพ้นซอย ชัชที่สะกดรอยตามมาพร้อมเอมก็ฟาดไม้ ใส่มันเต็มเหนี่ยว
"มึงจำกูได้มั้ย กูไอ้ชัชน้องพี่ชายที่มึงวางยาจนทำให้ พี่กูชกแพ้ กูถามว่ามึงจำกูได้มั้ย"
"จำได้ แต่อย่าทำอะไรผมเลย"
"กูจะไม่ทำอะไรมึง แต่มึงต้องไปหาตำรวจกับกู"
ชัชคว้าตัวพี่เลี้ยงให้ลุกขึ้น แต่มันกลับชักมีดออกขู่ชัช
"กูไม่ไปหาตำรวจ กูจะกลับบ้านกู กูเสียใจที่กูทำกับพี่มึง" ว่าแล้วมันจะไป แต่ชัชไม่ยอมง่ายๆ กระชากมันกลับมา เลยโดนมันปาดมีดเข้าที่สีข้างจนได้เลือด ก่อนที่มันจะวิ่งหนีหายไปในความมืด
ooooooo
เอมรีบพาชัชกลับไปโรงพยาบาลที่ชายรักษาตัวอยู่ หลังจากหมอทำแผลให้ชัชแล้วเอมก็เอาตัวมาส่งให้โฉม จากนั้นเอมก็กลับออกไปรับยา
"พี่โฉมพานักเลงไปก่อน ฉันจะไปเอายาเอง"
"ไอ้เอมมึง อูย..." ชัชเจ็บหน้าเหยเก
"ไหวไหมชัช พี่โฉมช่วย"
"ไม่เป็นไร สบายมาก แค่สี่เข็มเอง หมอบอกไม่ถูกน้ำสามสี่วันก็หายแล้ว"
"เฮ้อ ทำไมครอบครัวเราต้องมีเรื่องเกิดขึ้นอยู่เรื่อยนะ ทำบุญบ้านกันดีไหมชัช"
"ทำบุญนะมันดี แต่มันไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดหรอก คนมันหาเรื่องมาให้เรา เราไม่เคยหาเรื่องใครก่อนเลย เมื่อกี้นี้ เหมือนกัน"
"ทำไมเหรอ"
"ก็ไอ้คนที่มันวางยาพี่ชาย ถ้ามันแทงผมจริงๆ ป่านนี้ผมคงยังไม่ฟื้นหรอก"
เอมไปรับยาจ่ายเงินแล้วกลับเข้ามาในห้องชาย ปรากฏว่าโฉมกับชัชยังมาไม่ถึง มีเพียงพยาบาลที่เฝ้าชายนั่งอยู่
"สองคนยังไม่เข้ามาเหรอคะ"
"ยังค่ะ ยังไม่มีใครเข้ามาเลย"
"ขอบคุณมากค่ะที่ช่วยเฝ้าให้"
"งั้นถ้ามีอะไรเรียกนะคะ"
"ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ"
พอประตูเปิดออก ปรากฏว่าโฉมกับชัชยืนหัวโด่อยู่ และได้ยินคำพูดหญิงๆของเอมกับพยาบาลทุกประโยค ชัชถึงกับจ้องมองเอมแววตาเป็นประกาย จนเอมเขินอาย ทำเสียงห้าวๆกลบเกลื่อน
"มองหน้าทำไมวะ ก็คนจ่ายยา เขาบอกให้กินได้ทันที เอ้า เดี๋ยวก็โดนอีกแผล"
ชัชยิ้มๆ แต่ก็รับไปกินโดยดี
"แล้วนี่จะเอายังไงกัน" โฉมถามขึ้น
"ป่านนี้แม่รอแล้ว พี่โฉมกับเอมกลับไปแล้วกัน ฉันจะนอนเป็นเพื่อนพี่ชายเอง"
"เอางั้น ก็ได้ ไปพี่โฉมกลับเหอะ"
"ชัชกับเอมกลับดีกว่า จะได้ช่วยกันพูดไม่ต้องให้แม่ชื่นมา พรุ่งนี้ถ้าหมอตรวจเสร็จพี่จะพาพี่ชายกลับบ้านเอง"
เป็นอันตกลงตาม ที่โฉมต้องการ ชัชกับเอมกลับออกไปกันสองคน แต่ต่างคนต่างเดิน ไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ จนเอมเป็นฝ่ายทนไม่ไหว
"เป็นอะไร จากโน่นมาจนถึงนี่ ฉันไม่ได้ยินเสียงพี่พูดซักคำ ลืมปากไว้ที่โรงพยาบาลเหรอ"
"เมื่อไหร่เอ็งจะแต่งชุดที่ข้าซื้อให้ ล่ะ"
"บ้า...บอกแล้วไงว่าสับทิ้งไปแล้ว"
"คราวที่แล้วก็ขว้าง ทิ้ง ต่อมาก็เผาทิ้ง คืนนี้ก็สับทิ้ง ข้ามีตังค์ซื้อให้เอ็งแค่ชุดเดียวนะ"
"พูด เรื่องอื่นดีกว่า...เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว"
"อย่าบอกแม่ล่ะ ว่าข้าไปถูกอะไรมา เดี๋ยวแม่จะไม่ สบายใจอีก ตอนนี้แม่ก็แย่เต็มทนแล้ว"
"ฉัน ไม่ใช่คนปากบอน"
"เอ็งเหรอไม่ใช่ เฮ้ยเอม..." ชัชส่งเสียงจนเอมหันขวับมาจ้องด้วยความสงสัย
"อะไรอีกล่ะ ลีลาเหลือเกิน"
"ข้าถามอะไรเอ็งหน่อยซิ ถ้าหากข้าต้องติดคุก ติดนานจนตลอดชีวิต เอ็งจะไปเยี่ยมข้าไหม"
เอมชะงักกึก ไม่เข้าใจว่าจู่ๆชัชพูดแบบนี้ออกมาทำไม?
ooooooo
ศักดาตั้งใจ มาหาพิภพที่สำนักงานทนายความ แต่เจอชาญก่อน จึงเกิดการโต้เถียงกับชาญด้วยเรื่องที่ชายโดนวางยา
"เท่าที่ผมทราบ ข่าว ขณะนี้ทางคุณเทพฤทธิ์กำลังฟ้องคุณศักดาอยู่เหมือนกัน"
"ไอ้เทพ ฤทธิ์มันบ้า ไม่มีน้ำยาหรอก อีกอย่างชื่อเจ้าของทรัพย์สินมันก็เป็นชื่อของพ่อเลี้ยงเพียงคนเดียว หรือไม่ก็เป็นชื่อของเมียผม"
"เขาแจ้งความไว้ว่า นักมวยของเขาได้รับสารพิษ ถึงทำให้ชกแพ้ เขามีใบรับรองแพทย์และผลการรักษาจากโรงพยาบาล"
"ไม่ใช่ว่าผมสอน จระเข้ว่ายน้ำนะ นักมวยที่ชกชนะคือนักมวยของผม เมื่อฝ่ายแพ้เขาจะอ้างอะไรมันก็เป็นเรื่องของเขา โดนสารพิษทางเราเป็นคนทำเหรอ ก็เปล่าทั้งเพ หรือถ้าเขาหาหลักฐานพยานมายืนยันได้ ผมก็ยอม" ศักดาขึงขังกลบเกลื่อนความชั่วของตัวเอง แล้วแยกไปคุยโทรศัพท์กับบัญชาที่โทร.เข้ามา
"เห็นอยู่กับตาว่าเราชนะ อย่างใสสะอาด ถ้ามันมีหลักฐานว่าเราจ้างวานใครไปวางยานักมวยของมันก็ไปอย่าง บอกพิภพให้หาคนฝีมือดีๆมาแทนไอ้ทนายบ้านั่นก็แล้วกัน"
"ครับพ่อ ผมก็ว่าดีเหมือนกัน อีกอย่างไอ้ทนายคนนี้มันก็เป็นพี่ชายไอ้เชิงชายด้วยครับ เท่านี้นะพ่อ" ศักดาวางสาย หันไปเห็นพนักงานจะเดินผ่าน จึงถามว่าคุณพิภพมาหรือยัง?
"มาแล้ว...แต่ออกไปข้างนอกแล้วค่ะ"
"งั้น เหรอ ทราบไหมครับว่าคุณพิภพจะกลับมาตอนกี่โมง"
"ไม่ทราบค่ะ ทราบแต่ว่าท่านออกไปเยี่ยมลูกสาว"
ที่โรงพยาบาล พิมพรรณอาการยังไม่ดี หน้าหมองคล้ำทรุดโทรมแทบไม่เหลือสง่าราศี พิมพรรณแค้นชาญ เพราะเธอรักเขา แต่เขากลับไปรักคนอื่น เธอจึงต้องการให้พ่อไล่ชาญออกจากงาน
"อ้าว แล้วที่ลูกไปเที่ยวกับคุณศักดา" พิภพทักท้วง
"ผู้ชายอย่างนั้นมันไม่ จริงจังกับใครหรอก แล้วตัวมันเองก็ติดยาเหมือนกัน พ่อชอบมันเหรอ"
"เปล่า แค่ลูกค้าที่จ่ายดีเท่านั้น ทีนี้เรื่องนายชาญ"
"พ่อไล่มันออกนะ" พิมพรรณย้ำอีก
"ขอเวลาพ่อก่อน ตอนนี้สำนักงานเราต้องพึ่งมันมาก ทนายของเราฝีมือสู้เจ้าชาญไม่ได้ซักคน" พิภพสรุปด้วยความหนักใจ
ooooooo
วัน ที่โฉมพาชายซึ่งร่างกายยังไม่แข็งแรงนักออกจากโรงพยาบาลกลับมาอยู่บ้าน ชื่นและทุกคนบ้านใกล้เรือนเคียงต่างมามุงดูชายด้วยความสงสารและเป็นห่วง ส่วนชัชมาเดี๋ยวเดียวก็แยกตัวออกไปนั่งคิดหนัก สักครู่เอมตามออกมาเมียงมองด้วยความสงสัย
"โบราณเขาก็สอนไว้ คนเดียวหัวหายสองคนเพื่อนตาย แล้วนี่อะไร อยู่ๆก็หายมาคนเดียว บ้าหรือเปล่า"
"บางครั้งคนเราก็อยากอยู่คนเดียวบ้าง จะได้มีเวลาคิด"
"หัว เดียวมันจะสู้หลายหัวได้ยังไง"
"แต่เรื่องบางเรื่องมันก็เป็นเรื่อง ส่วนตัว มันก็ต้องคิดคนเดียว"
"เอ้า ถ้าฉันพูดแล้วพี่ชัชรับปาก ฉันก็จะไป"
"เอ็งจะพูดเรื่องอะไร"
"เมื่อคืนพี่ชัชพูดไม่สวย ที่บอกว่าจะติดคุก แล้วบอกติดตลอดชีวิต ฉันรอไม่ไหว แล้วฉันคงไม่ไปเยี่ยมตอนแก่เฒ่าหรอก"
"อ้าว แล้วเอ็งจะรอข้าทำไม ข้าไม่ได้บอกให้เอ็งรอซักหน่อย"
"พูดให้ปากกับใจมันตรงกันหน่อย"
"เฮ้ย ข้าพูดจริง ตอนอยู่ในคุก ข้าก็หาผู้ชายสวยๆมาทำเมีย ไม่เห็นจะยากอะไร"
"ตัว เองบ้าแล้วหัวสมองยังคิดบ้าๆอีก...ฉันไปแล้ว" เอมเดินหน้าตูมตึงจากมา ชัชมองตามแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่...
ooooooo
ธนาธร เทพฤทธิ์ ครูแนบ เนียนและน้อยพากันไปเยี่ยมทิพยาที่บ้านบัญชา โดยมีศักดาต้อนรับเป็นอย่างดี ทั้งยังพูดเอาดีใส่ตัวเรื่องการดูแลทิพยา พอเทพฤทธิ์กับเนียนจะขอเอาทิพยากลับไปอยู่ที่ฝาง ศักดาทำโวยวายไม่ยอม แล้วเดินหนีเข้าในบ้าน ทำให้ เนียนถึงกับเปรยขึ้นมาว่า ลองแบบนี้พ่อเลี้ยงคงไม่ได้ตัวนายหญิงกลับฝางแน่
แต่ธนาธรยังหวังว่า สักวันตนจะต้องพาลูกสาวกลับไปอยู่ที่บ้านของเราให้ได้
"พ่อให้สัญญา นะลูก...พ่อฝัน พ่อสวดมนต์ไหว้พระ พ่อภาวนาทุกคืน ขอให้ลูกรักของพ่อจงหายจากโรคภัย กลับมาเป็นนกน้อยที่น่ารักร่าเริงของพ่ออีก"
ศักดากลับออกมาได้ยิน และเห็นธนาธรกับทิพยาหลั่งน้ำตา รีบทำเป็นคนดีมีน้ำใจ
"ไม่ดีครับคุณ พ่อ คุณพ่อจะกลับฝางแค่นี้ ทำไมต้องร่ำลาเหมือนจะไม่มาพบเจอกันอีก โถ...ดูซิเมียผม ไม่เอาจ้ะที่รัก อย่าร้องไห้ ไม่เอา เดี๋ยวตาบวมไม่สวยนะ หัวเราะดีกว่านะจ๊ะ ว่างๆตอนผมไม่ติดงาน ผมจะพาคุณขึ้นไปเยี่ยมคุณพ่อคุณที่ฝางก็ได้ แต่ตอนนี้คุณต้องหัวเราะก่อน"
ศักดา หัวเราะนำ แต่ทิพยาร้องไห้ พ่อเลี้ยงธนาธรทั้งเจ็บทั้งแค้น หันไปมองหน้าครูแนบซึ่งยืนตาแดงก่ำอยู่ใกล้ๆ
ooooooo
ตกเย็น ชาญแวะมาที่บ้านเพื่อเยี่ยมชาย พร้อมกันนี้ชาญก็ขอร้องชายให้เลิกอาชีพชกมวย เพราะถนนสายนี้มันสั้นนิดเดียว ถ้าสู้เขาไม่ได้เราก็ต้องยอมรับ...คำพูดของชาญทำให้ชัชที่นั่งอยู่ด้วยอดรน ทนไม่ไหว โพล่งขึ้นมาด้วยความโมโห
"พี่ชาญไม่รู้อะไรแล้วอย่ามาพูดดี กว่า พี่ชายไม่ได้แพ้ เพราะฝีมือ แต่แพ้เพราะเล่ห์เหลี่ยมของไอ้พวกนั้น ไอ้พวกที่พี่ชาญว่าความให้มันนั่นแหละ"
"ดูมันซิแม่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย สามวันดีสี่วันไข้ มันพูดกับผมแบบนี้ได้ยังไง" ชาญบ่นไล่หลังชัชที่ลุกหนีไปแล้ว
"แม่ก็อ่อนใจจริงๆ ไอ้ข้าวหนมข้าวต้มแม่ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะขายแล้ว อยากให้เรื่องเลวร้ายมันผ่านพ้นไปเสียที"
ชาญจะพูดแต่เห็นอาการแม่ เลยเปลี่ยนใจ โฉมนั่งซึมมองหน้าชายที่นิ่งเงียบไม่ออกความเห็นใดๆ ชัชเดินหงุดหงิดออกไปที่ศาลา บ่นพึมพำตำหนิชาญว่าเรียนก็สูง ทำงานเป็นถึงทนายความ ดันเสือกไม่รู้จักฝีมือน้องชายตัวเอง
ทันใด พี่เลี้ยงตัวแสบที่วางยาชายโผล่เข้ามา เขาสำนึกผิดจึงมาขอโทษชัช และสารภาพว่าศักดาเป็นคนจ้าง แต่เขาเดือดร้อนจริงๆ ลูกไม่สบายหนักต้องใช้เงิน ชัชได้ยินชื่อศักดาก็ฉุนขาด แอบไปดักเอาคืนศักดาด้วยการวางระเบิดที่รถ แต่ศักดาไม่ได้รับบาดเจ็บ ชัชจึงจะใช้มีดจัดการซ้ำ แต่ถูกศักดายิงสวนด้วยปืนจนชัชตายคาที่ โดยมีสาวคู่ขาของศักดายืนหวีดร้องอย่างตื่นตระหนกตกใจอยู่ในเหตุการณ์
เมื่อ ชื่นได้รับแจ้งข่าวร้ายที่สุดในชีวิตนี้ ชื่นเป็นลมหมดสติไปทันที โฉมกับชายรู้ทีหลัง ต่างพากันตกใจและเศร้าเสียใจไปกับชะตากรรมของชัช หลังจากนั้นไม่นาน โฉมไปส่งข่าวชาญถึงสำนักงานทนายความ ชาญแทบไม่เชื่อหู หน้าซีดเผือด ก่อนจะตั้งสติซักถามเรื่องราวจากโฉม...
ooooooo
