กุหลาบไร้หนาม
ตอนที่ 7
ที่ห้องอาหารบ้านวารี...
นวลใจตั้งอกตั้งใจจัดห้องอาหารประดับประดาด้วยลูกโป่งและสายรุ้ง โดยมีสีดาคอยเป็นผู้ช่วย ส่วนวารีก็จัดโต๊ะอาหาร เปลี่ยนผ้าปูโต๊ะและเอาแจกันดอกไม้มาวาง ทุกคนทำกันสุดฝีมืออย่างมีความสุข
ครู่หนึ่ง นัดดาในชุดใหม่ถือกล่องของขวัญเดินเข้ามา สีดารีบทักว่ากำลังต้องการความช่วยเหลือพอดีเลย นัดดายิ้มแย้มเข้ามาไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง แล้วหันไปบอกนุชว่า
"พี่มีของขวัญเล็กๆน้อยๆมาฝาก" พอถูกสีดากระเซ้าว่ามาตัดหน้ากันแบบนี้กลัวเจ้าของวันเกิดจำไม่ได้รึไง นัดดาเลยหยอกกลับไปว่า "กลัวด้อยกว่าคนอื่นเขา เลยต้องชิงให้ก่อน" เมื่อมอบของขวัญให้ เขาอวยพร "สุขสันต์วันเกิดอีกครั้งพร้อมของขวัญครับ"
นุชยกมือไหว้ขอบคุณและรับของขวัญ พลันก็ได้ยินเสียงสีดาร้องเรียกนัดดาให้ไปช่วยติดป้ายแฮปปี้เบิร์ธเดย์ นุชเลยขอตัวเอาของขวัญไปเก็บที่ห้องก่อน
นุชเข้าห้องปิดประตูแล้วแกะกล่องของขวัญออกดูอย่างอยากรู้ว่านัดดาให้อะไรมา
เป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะสวยหรูราคาแพง นุชวางนาฬิกาไว้ ที่หัวเตียง หยิบการ์ดอวยพรขึ้นอ่าน
"นาฬิกามีแต่เดินไปข้างหน้า ต่อให้ลานหมดหรือว่า เสีย พอซ่อมหายมันก็จะเดินต่อไปข้างหน้าอยู่ดี พี่อยากเห็นนุชทำตัวให้ได้เหมือนนาฬิกานะ นุชยังมีวันข้างหน้าอีกไกล มีอนาคตที่ดีกว่ารออยู่ อะไรไม่ดีก็ทิ้งไว้ข้างหลังนะครับ อย่าหันกลับไปมองมันอีกเลย...แฮปปี้เบิร์ธเดย์จ้ะ...พี่นัด"
นุชยิ้มแย้มชอบใจ หันไปมองนาฬิกาอีกครั้ง ก็พอดี มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
สีดานั่นเอง เข้ามาแซวว่ามัวเป็นปลื้มกับของขวัญพี่นัด อยู่หรือ เดินเข้ามาดูเห็นเป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะก็แกล้งแหย่ "แบบแอบเชยนะแก" พอนุชบอกว่านาฬิกาตั้งโต๊ะก็แบบนี้ทั้งนั้นแหละ แขกก็แซวว่า
"ออกรับแทนเชียวนะ ของขวัญไม่สำคัญเท่าใครให้ ใช่ไหมล่ะ"
"พี่นัดเขาอยากบอกให้เราเดินไปข้างหน้า มองหาอนาคตที่ดีขึ้นเหมือนนาฬิกาที่ไม่เคยเดินถอยหลังไง" นุชเฉไฉ
"นักการทูตให้ของขวัญยังต้องตีความ ปวดหัว...เป็นแขกนะให้แหวนเพชรเลยไม่ต้องคิดมากจีบเราชัวร์" เห็นนุชยิ้มเขินๆก็เดินเข้าไปนั่งข้างๆ "งานนี้พี่ชายเราได้คะแนนนำ 1 แต้มแหงมๆ"
"บ้า..." นุชเขิน แต่อึดใจเดียวก็บอกเพื่อนรักว่า "5 แต้ม ตะหาก"
สีดาเด้งดึ๋งขึ้นมาผลักนุชล้มไปกับเตียงทำหน้าอำๆว่า "ว้าย...ใจง่าย" นุชเลยต้องรีบแก้บอกว่าพูดเล่นขืนเอาไปพูดต่อล่ะน่าดู
"ย่ะ...เอาการ์ดมาเซ็นเซอร์สิ" สีดาคว้าการ์ดไปอ่าน
นุชหันมองนาฬิกา แล้วลุกไปหยิบเดินมองหาที่ตั้งด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอบอุ่นใจ
ooooooo
นัดดายังง่วนอยู่กับการช่วยจัดห้อง เสร็จแล้วก็เก็บกวาดทำความสะอาดจนนวลใจบอกว่าไม่ต้องทำเดี๋ยวให้เด็กมาเก็บ เขาก็ยังเก็บต่ออย่างสนิทมือสนิทใจ
ทันใดก็ชะงักเมื่อวารีเข้ามาพูดตรงๆว่า กำลังสร้างภาพหรือเป็นคนแบบนี้จริงๆกันแน่
"ผมก็เป็นของผมแบบนี้ เวลาจะช่วยพิสูจน์เองครับ" นัดดายืนขึ้นพูดจริงจังแต่นิ่มนวล
วารียังไม่หยุด พูดกันท่าตรงๆว่า ที่ยอมให้ไปมาหาสู่ กับนุชเพราะเห็นว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องสีดาไม่ได้ไฟเขียวให้มาจีบหลานสาวตน นัดดาบอกตามตรงว่าตนกับนุชคุยกันแล้วเราจะคบหาเป็นเพื่อนไปกันไปก่อน นวลใจรีบสนับสนุน แต่ วารียังจิกตบท้ายว่า
"ทำได้อย่างที่พูดก็ดี ฉันสงสารนุช ไม่อยากเห็นหลานต้องมีเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจอีกแค่นี้ก็หนักเกินพอแล้ว" พูดแล้วเดินออกไป นวลใจมองหน้านัดดาพูดให้กำลังใจว่าตนเชื่อเขาและมั่นใจด้วยว่าเขาจะไม่ทำให้ พวกเราต้องเสียใจอีก
"มั่นใจได้เลยครับคุณน้า" นัดดาสีหน้าจริงจังและจริงใจ ทำให้นวลใจยิ้มสบายใจให้เขาแล้วเดินตามวารีออกไปอีกคน ส่วนนัดดากวาดตาดูป้ายวันเกิดแล้วถอนใจอย่างโล่งอก ยิ้มอย่างมีความหวัง
ooooooo
เย็นวันเดียวกันนี้ เมื่อสารัตถ์กับนันทวดีกลับบ้าน งามพิศบอกว่ามีคนฝากของมาให้ สารัตถ์ยิ้มดีใจถามว่าใช่วิวัธหรือเปล่า พอรับถุงของฝากมาดูก็ยิ้มพอใจว่าใช่จริงๆด้วย
งามพิศถามสารัตถ์ว่าจะทานข้าวบ้านไหม นันทวดีชิงตอบสวนไปว่าวันนี้วันเสาร์พวกตนจะไปดินเนอร์กันเองอยู่แล้ว พลางชวนสารัตถ์ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน งามพิศหมั่นไส้เลยจงใจถามแทงใจดำนันทวดีว่า
"วันนี้รัตถ์จะเลยไปงานวันเกิดน้องนุชที่บ้านรึเปล่าจ๊ะ คุณลุงกับคุณป้าไปนะ เห็นบอกว่าจะแวะเอาของขวัญไปให้น้องนุชด้วย พี่เห็นรัตถ์เคยไปทุกปีก็เลยถามดู"
นันทวดีแทบจะกรี๊ดออกมา แต่ยังคอยดูท่าทีสารัตถ์ พอเขาบอกว่าจะแวะเอาของขวัญไปให้ด้วยเหมือนกัน พลางชูถุงที่วิวัธเอามาฝากไว้ให้ดู งามพิศพูดหน้านิ่งๆ แต่จงใจกรีด นันทวดีว่าน้องคงดีใจมาก
นันทวดีทนไม่ได้ปล่อยแขนสารัตถ์ก้าวพรวดๆขึ้นไปเลย สารัตถ์รีบร้องเรียกให้รอด้วยแล้วตามขึ้นไป งามพิศเห็นแล้วยิ้มพอใจที่ยั่วนันทวดีได้สำเร็จ
นันทวดีว่าสารัตถ์อย่างฉุนเฉียวว่าช่างเตรียมการไว้ดีจริงๆ อุตส่าห์ฝากเพื่อนซื้อของขวัญให้นุช แต่ไม่บอกตนสักคำ แล้วคว้าถุงไปฉีกกล่องเปิดดูว่าซื้ออะไรให้
พอเห็นเป็นเครื่องสำอางอย่างดีในกระเป๋าหรูก็หน้าตึงพูดประชดว่า "ตั้งใจมากเลยนะ" สารัตถ์ชี้แจงว่าแฟนเพื่อนเป็นคนแนะนำให้ นันทวดีบอกว่าตนอยากได้และต้องเอาชุดนี้ด้วย ส่วนของนุชเดี๋ยวเราออกไปหาซื้อให้ใหม่ สารัตถ์ ไม่อยากมีเรื่องบอกว่าเอาไว้วันหลังก็ได้
"ไม่ได้หรอกค่ะ วันนี้วันเกิดน้องสาวของนัน นันอยากเอาของขวัญไปให้กับมือถึงบ้าน พร้อมกัน"
ooooooo
รุจิรากับสวีไปอวยพรวันเกิดให้นุชให้มีความสุขมากๆ ให้พบพานแต่เรื่องดีๆคนดีๆ คิดอยากได้อะไรขอให้สมหวัง นุชยกมือไหว้รับพรผู้ใหญ่ทั้งสอง นวลใจชวนไปทานของว่างกับผลไม้กัน วารีพูดอย่างสบายใจว่ากำลังหาเพื่อนคุยพอดีเพราะนุชไม่ได้เชิญแขกผู้ใหญ่มา เลย
นวลใจได้โอกาสนี้คุยเรื่องที่นันทวดีขอย้ายออกไปอยู่ ข้างนอกกับสารัตถ์กับรุจิราและสวี พูดแล้วแสดงความเห็นตัวเองว่า "นวลว่าปัญหาทั้งหมดจะเบาลง ถ้าให้หนูนันกับตารัตถ์ ย้ายออกไปอยู่ด้วยกัน" จากนั้นมองหน้าถามว่า "คุณพี่เห็นว่าวิธีนี้เป็นยังไงคะ"
วารีฟังเงียบๆมองลุ้นรอคำตอบ แต่ทั้งรุจิราและสวีต่างนิ่งหน้าเครียดทั้งสองคน
นันทวดีวางแผนการไว้แล้ว แต่ทำเป็นช่วยสารัตถ์เลือกของขวัญ เลือกเท่าไรก็ไม่ถูกใจ เลยบอกให้เขาไปนั่งรออีก 20 นาทีตนคงซื้อได้เพราะหมายตาไว้บ้างแล้ว
ที่แท้เธอมีของมาแล้ว พอสารัตถ์เลี่ยงไปเธอก็ไปแผนกห่อของขวัญถามว่าของไม่ได้ซื้อในห้างฯรับห่อ ไหม เมื่อพนักงานรับห่อเธอจึงเอาของรูปร่างคล้ายกรอบรูปในกระเป๋าออกมาให้ห่อ
นันทวดีกับสารัตถ์ไปถึงบ้านวารี เป็นเวลาที่นุชกำลังเป่าเทียน 21 เล่มและตัดเค้กแจก ทุกคนแปลกใจกับการมาของทั้งคู่ พอมาถึงสวัสดีผู้ใหญ่แล้วนันทวดีหันไปถามสารัตถ์ว่าเอาของขวัญลงจากรถหรือ เปล่า สารัตถ์จึงมอบของขวัญแก่นุชพร้อมคำอวยพรสุขสันต์วันเกิด นุชรับแล้วส่งต่อให้นัดดาช่วยถือไว้ชายหนุ่มรับไว้ทันที
ระหว่างที่นุชตัดเค้กแจกนั้น นัดดาคอยช่วยจัดการให้ตลอดเวลา รุจิรากับสวีขอตัวกลับก่อน รุจิราขอกอดนุชอย่างเอ็นดู ส่วนสวีหันพูดกับสารัตถ์ว่า "กลับไปบ้านแล้วพ่อมีเรื่องอยากคุยด้วย"
ขณะที่ทุกคนพากันเดินออกไปส่งรุจิรากับสวีนั้น นันทวดีลากสารัตถ์เลี่ยงไปซุบซิบกันว่ามีเรื่องอะไรหรือ แต่สายตานันทวดีคอยแอบชำเลืองไปทางนัดดากับนุชที่กลับมาช่วยกันตัดเค้กแจก อย่างอิจฉาตาร้อน
เมื่อสบโอกาสเหมาะนันทวดีจูงมือนวลใจเข้าไปในห้องทำงานถามว่าได้คุยเรื่อง นั้นกับคุณลุงคุณป้าหรือยัง พอรู้ว่าคุยแล้วแต่ท่านบอกว่าขอเก็บไปคิดดูก่อน นันทวดีก็ชักสีหน้าไม่พอใจ
ระหว่างที่อยู่ในงานวันเกิดนุช นันทวดีพยายามอ่อยนัดดาแต่ไม่ได้รับการตอบสนอง เมื่อสารัตถ์สังเกตเห็นถามว่าไปคุยอะไรกับเขา นันทวดีบอกว่า แค่ไปถามว่าจีบนุชหรือเปล่า
"แล้วเขาว่าไง" สารัตถ์แอบหึงขึ้นมา
"เขายอมรับว่าจีบแต่อาจจะจีบไม่ติดก็ได้นะคะ" นันทวดียิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วเดินไปขึ้นรถพากันกลับ นันทวดียังแอบจิกตามองตามนัดดาที่เดินไปหานุช สีหน้ามีแผนการบางอย่างในใจ
ooooooo
นุชหลบไปตั้งสติสงบอารมณ์ที่สนามข้างบ้าน นัดดาไปชวนให้เข้าบ้านได้แล้ว เพราะพวกเขากลับกันแล้ว นุชถามอย่างไม่สบายใจว่า "วันนี้นุชดูอ่อนแอไปไหมคะพี่นัด"
"ไม่เลยจ้ะ มันถูกต้องแล้วที่เราหลีกเลี่ยงจะอยู่ในที่อึดอัด มันไม่ใช่ความอ่อนแอหรอก แต่เป็นการใช้ชีวิตเป็น รู้ทางหนีทีไล่มากกว่า"
"พี่นัดนี่หาเหตุผลเข้าข้างนุชได้ตลอดเวลาเลยนะ แบบนี้เขาเรียกว่าสปอยล์น้องรึเปล่า"
"ถ้าคิดแค่เป็นน้องสาวคงไม่สปอยล์ขนาดนี้หรอก" นัดดายิ้มกรุ้มกริ่มนิดๆ ทำเอานุชหลุดขำออกมาถามว่าประโยคนี้ถือว่าจีบหรือเปล่านุชจะได้ตั้งตัวทัน เขามองหน้านุชเต็มตาย้อนถามว่า "ถ้าใช่ แก๊กนี้ให้กี่คะแนนครับ"
นุชย้อนถามว่าคะแนนเต็มเท่าไร พอเขาบอกว่า เต็ม 10 เธอหยุดเดินทำท่าคิดๆ นัดดาเดินอ้อมมาดักหน้าแบบทวงคำตอบ กระเซ้าว่าท่าทางครูคนนี้จะหวงเกรดให้คะแนนน่าดู นุชทำหน้าขรึมบอกว่า
"นุชไม่ให้ซักคะแนน" พอเห็นนัดดาร้องอ้าว...ทำหน้าเจื่อน นุชเก๊กหน้านิ่งกว่าเก่าบอกว่า "เพราะนุชให้เต็มไปตั้งแต่ได้ของขวัญวันเกิดแล้วค่ะ" พูดแล้วยิ้มเขินเดินเลี่ยงกลับเข้าไปก่อน
นัดดายิ้มขำๆดีใจที่เห็นความหวังอยู่รำไรแล้ว
ooooooo
วารีหงุดหงิดใจกับการมาของสารัตถ์และนันท-วดีเลยหนีขึ้นข้างบน จนแขกกลับหมดแล้วนวลใจขึ้นไปบอก วารีเลยบอกว่าจะไม่ลงไปอีกแล้ว นวลใจบอกว่า เดี๋ยวตนกับเด็กๆ จะจัดการดูแลข้างล่างเอง จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันแกะของขวัญที่รุจิรากับสวีเอามาให้นุชออกดู ปรากฏว่าเป็นจี้เพชรราคาแพง
"คงอยากจะไถ่บาปแทนลูกชายน่ะสิ ไม่พอหรอกย่ะ" วารีค้อนไปมาอย่างหมั่นไส้ พูดต่ออย่างสมน้ำหน้าว่า "น่าสงสารนายรัตถ์ มีเพชรอยู่ในมือแท้ๆไม่เห็นค่า เลือกนักเลยได้เพชรรัสเซียไปเลย"
ที่บ้านรุจิรา เมื่อสารัตถ์กับนันทวดีกลับถึงแล้ว ถูกพ่อกับแม่เรียกไปคุยที่ห้องโถง รุจิราตำหนินันทวดีว่าเอาเรื่องในบ้านไปพูดนอกบ้าน นันทวดีเถียงทันทีว่า "คุณแม่ก็เอาไปปรึกษาคุณย่านันเหมือนกันนี่คะ" ไม่ว่ารุจิราจะตำหนิอะไร นันทวดีก็ย้อนเอาได้ทุกเรื่อง จนสวีตัดบทอย่างหงุดหงิดว่า
"พอ เถอะ...ต่อปากต่อคำกันไปก็ไม่จบ พ่อสรุปให้เลยแล้วกัน ไม่มีใครย้ายออกไปอยู่ที่ไหนทั้งนั้น" พอสารัตถ์ทำท่าจะแย้ง สวียกมือห้าม "เรามีกันอยู่แค่นี้เอง จะย้ายออกไปอยู่ ข้างนอกทำไมให้สิ้นเปลือง"
สา รัตถ์ถามขู่ๆว่าแล้วจะปล่อยให้เรื่องบานปลายหรือ รุจิราพูดเชิดๆว่า
"มัน ไม่บานปลายไปไหนหรอก อยู่กันไปเรื่อยๆก็ปรับตัวเข้ากันได้เองแหละ"
"เรา ก็ฟังพ่อพูดให้จบก่อนสิ" สวีดุลูกชาย "พ่อจะฝากงานให้นันทวดี เช้าออกไปทำงาน เย็นกลับบ้านพร้อมรัตถ์ มีงานทำให้รับผิดชอบจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน พ่อเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้น"
"เป็น ทางออกที่ดีค่ะคุณพี่ มีงานมีการทำ จะได้ไม่โดนใครเขาว่าเป็นคนหลักลอย" รุจิราพูดกระแทกใส่นันทวดี
สารัตถ์ขอบคุณพ่อที่ช่วยแก้ปัญหาให้ หันไปยิ้มให้ นันทวดี เธอยิ้มฝืดๆให้ แต่ใจนึกด่าที่ฝันไว้ว่าจะได้อยู่เป็นคุณนายสบายๆ กลับมาให้ทำงานเสียนี่
ooooooo
นัดดา กับสีดาอยู่ช่วยจัดการในบ้านจนเรียบร้อยแล้วชวนกันกลับ นวลใจบอกนัดดาว่าพรุ่งนี้ให้ชวนอามาด้วย เพราะคุณย่าจะเข้าครัวทำขนม แล้วอยู่ทานกลางวันด้วยกันเสียเลย
นัดดายิ้มดีใจ สีดาแซวว่า "ฟ้าหลังฝนมันเป็นยังงี้นี่เอง" เลยถูกนัดดาลากไปขึ้นรถบ่นว่าช่างพูดนัก นวลใจกับนุชรีโอบเอวกันยืนส่งพากันหัวเราะขำๆ เมื่อนัดดากับสีดาไปแล้ว นวลใจมองหน้าลูกด้วยสายตาเอ็นดู พูดเหมือนภาวนาว่า
"ขอให้เป็นฟ้า หลังฝนอย่างที่แขกพูดจริงๆทีเถอะนะ"
เมื่อกลับเข้าบ้าน สาวใช้บอกว่าตนขนของขวัญไปที่ห้องหมดแล้ว นุชขอบใจแล้วขึ้นห้องไป
นุช กลับขึ้นไปหยิบของขวัญที่สารัตถ์เอามาให้ หน้ากล่องเขียนการ์ดอวยพรว่า "สุขสันต์วันเกิดจ้ะนุช พี่รัตถ์กะพี่นัน" ครั้นแกะกล่องดู ข้างในเป็นกรอบรูปสีชมพูหวานแหวว ในนั้นมีการ์ดอีกใบหนึ่ง เขียนว่า "รักกันยืนยาวนะน้องรัตถ์ กับน้องนัน สุขสันต์วันแต่งงานครับ พี่รพินทร์"
นุช อึ้งไปน้ำตาคลออย่างสะเทือนใจที่สารัตถ์ไม่แคร์ตนขนาดเอาของขวัญงานแต่งของ ตัวเองมาให้โดยไม่เปิดดูก่อนเลย นุชสะเทือนใจจนมือสั่นยัดกรอบรูปใส่กล่องอย่างเร็วทำให้ยัดไม่ลง เลยปัดทิ้งตกข้างเตียง นุชปาดน้ำตา พยายามเข้มแข็ง แต่ตัดใจไม่ขาดสักที...
ooooooo
สา รัตถ์โล่งอกนึกว่านันทวดีจะสบายใจขึ้น หารู้ ไม่ว่าเธอยิ่งอึดอัด เพราะเกลียดการทำงาน บอกสารัตถ์ว่าถ้าให้ไปทำงานที่ต้องนั่งพิมพ์ดีดหลังขดหลังแข็งทั้งวันตนทน ไม่ได้แน่
สารัตถ์บอกว่าตนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นงานอะไร ให้เธอเตรียมวุฒิการศึกษาปริญญาตรีไว้ให้พร้อมก็แล้วกัน แต่อาจต้องทำใจเพราะถึงจะวุฒิปริญญาตรีเงินเดือนก็ไม่สูงเหมือนบริษัทเอกชน
สา รัตถ์ยิ่งพูดนันทวดีก็ยิ่งเครียด
แต่ที่ไม่เครียดและบรรยากาศสดชื่น หรรษากันมากคือที่บ้านวารี เพราะวันนี้ทั้งอาเล็ก อาใหญ่พากันมาจดสูตรและหัดทำขนมกับวารีกันอย่างสนุกสนาน ส่วนนัดดากับนุชก็ช่วยกันทำน้ำผลไม้ปั่นคอยบริการ โดยมีสีดาคอยวิ่งเสิร์ฟระหว่างห้องครัวกับระเบียงบ้าน
แม้จะเครียด แต่นันทวดีก็มีความสุขกับการที่จะอวดร่ำอวดรวยเป็นคุณนายไฮโซ วันนี้เธอไปที่ร้านเพชร หยิบต่างหูเพชรมาลองแล้วลองเล่าทำท่าอยากได้มาก
ครู่ หนึ่ง นงนุชเพื่อนเก่านิสัยแนวเดียวกันก็กรีดกรายเข้ามาในร้าน พอเจอกันก็ทักทายอย่างรู้ไส้รู้พุงกัน นงนุชต่อว่านันทวดีที่แต่งงานก็ไม่บอกกัน นันทวดีคุยโวว่าทางคุณพ่อ คุณแม่สามีสกรีนแขกมาก บ่นๆว่าพวกไฮโซก็อย่างนี้แหละ
นงนุชฟังแล้ว หมั่นไส้ เลยแกล้งถามฉีกหน้าว่าลองต่างหูอยู่นานจะเอาหรือเปล่า ถ้าไม่เอาตนจะรูดบัตรเอง พอดีสารัตถ์มาตามนันทวดี เธอรีบทำเสียงอ้อนว่าอยากได้ต่างหูคู่นี้ สารัตถ์ชะงักกึกแล้วตัดบทโพล่งไปว่า "อย่าเอาเลยครับไม่เห็นจะสวยเลย ไปเถอะ" พูดแล้วเดินนำออกไปเลย
นันทวดีหน้าแตกยับเยินแต่พูดแก้หน้า ว่าตนไม่อยากขัดใจสามีแล้วเดินตามสารัตถ์ออกไป แต่พออยู่กันตามลำพังเธอก็ต่อว่าเขาว่าฉีกหน้าตนอย่างนี้ได้ยังไง เพื่อนตนก็อยู่ในร้าน ตนหน้าแตกไม่มีชิ้นดี
"คุณจะหน้าแตกกว่านี้ ถ้าซื้อแล้วผมไม่มีเงินจ่ายเขา คุณคิดว่าผมได้เงินเดือนเดือนละเป็นล้านรึไง เงินเดือนรวมกันสองเดือนจะซื้อต่างหูคู่นั้นได้รึเปล่าก็ไม่รู้"
นันท วดีไม่เชื่อเพราะที่ผ่านมาเขาซื้อแหวน ซื้อจี้ให้ ยังได้ สารัตถ์เลยโพล่งไปว่า ก็เธอผลาญเงินเก็บตนจนหมดแล้ว นันทวดีอึ้งไปนิดหนึ่งถามอย่างไม่อยากเชื่อว่าแล้วเงินมรดกไม่มีมั่งหรือ สารัตถ์ยิ่งโมโหตวาดไปว่า "พ่อแม่ผมยังไม่ตายนะครับ"
"คุณหลอกนัน คุณสร้างภาพเป็นเศรษฐีไฮโซ ที่จริงคุณมันมีแต่เปลือก"
"ตกลงคุณ แต่งงานกับผมเพราะอะไรกันแน่" สารัตถ์มอง นันทวดีเหมือนคนแปลกหน้า "ไหนบอกว่ารักแรกพบไงครับ"
นันทวดีสะกดอารมณ์เต็มที่ เดินปึงปังออกไปบอกว่าจะไปหาแม่นวล
ooooooo
ไปถึงบ้านวารี เห็นนุชกับนัดดากำลังช่วยกันทำน้ำผลไม้ปั่นกันอย่างสนุกสนาน นันทวดีริษยานักเข้าไปพูดกระแทกแดกดันว่าสวีตกันจริงนะ แล้วถามหานวลใจ เธอกันไม่ให้สารัตถ์ไปคุยกับนวลใจด้วย บอกให้ รออยู่แถวนี้ตนจะเข้าไปเอง
เมื่อ ไปเอาตัวนวลใจจากในครัวไปนั่งคุยกันที่ห้องทำงาน นันทวดีตีหน้าเศร้าเล่าว่าพ่อของสารัตถ์จะฝากงานให้ทำ แต่ที่สำคัญคือเขาจะเอาวุฒิการศึกษาไปหางานด้วย คร่ำครวญน่าสงสารว่า
"คุณ แม่ก็รู้ว่านันจบแค่ ม.6 ถ้าคนบ้านนั้นรู้ก็ยิ่งดูถูกนันเข้าไปใหญ่ ขนาดนังงามพิศหัวหน้าคนใช้มันยังจบปริญญาตรีเลย"
นวลใจพูดอย่าง หนักใจว่าเคยเตือนแล้วว่ามีโอกาสเรียนก็เรียนให้สูงๆเข้าไว้ แต่ก็ช่วยคิดแก้ปัญหาแนะให้ไปเรียนปริญญาตรีเอาไว้แล้วบอกเขาว่าตอนนี้กำลัง เรียนอยู่
"ไม่เอาหรอกค่ะ นันไม่ชอบเรียนหนังสือคุณแม่ก็รู้" นันทวดีปฏิเสธแล้วเสนอว่าเพื่อนนวลใจมีร้านผ้าไหม อ้อนว่า "คุณแม่ช่วยพูดให้เขารับนันเข้าทำงานได้ไหมคะ เงินเดือนไม่เอาก็ได้ค่ะ เพราะนันคงไม่เข้าทุกวันอยู่แล้ว...นะคะคุณแม่ คุณพ่อพี่รัตถ์จะได้เลิกยุ่งวุ่นวายฝากงานให้นันเสียที"
นวลใจนิ่งไป นันทวดีอ้อนอย่างกังวลใจว่า "เกิดนันต้องทำงานพิมพ์เอกสารหน้าคอมฯทั้งวัน นันต้องขาดใจตายแน่ๆเลยค่ะคุณแม่ นันทนไม่ได้หรอกค่ะ"
ยิ่งฟังนันท วดีพูด นวลใจก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบนิสัยของนันทวดีมากขึ้น...มากขึ้น
ooooooo
เมื่อ สารัตถ์ถูกกันไม่ให้ขึ้นไปพบนวลใจด้วยกันเขาจึงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอที่ มุมบ้าน นุชถือถ้วยน้ำมะพร้าวปั่นจะเอาไปให้สีดาเจอเข้า พอตั้งท่าจะเลี่ยงก็ถูกสารัตถ์ลุกมาขวางหน้า ถามประชดว่า
"ดูทุกคนใน บ้านมีความสุขกันมากนะ...จะมีข่าวดีเมื่อไหร่"
นุชถามว่าข่าวดีอะไร เขาบอกว่าข่าวดีกับนักการทูตนั่นไง นุชจ้องหน้าเขาบอกว่า
"ไม่ทราบ ค่ะ แต่คงอีกนาน นุชไม่อยากมองคนผิดอีก" สารัตถ์ถูกตีหน้าแง เลยพูดอย่างน้อยใจว่าเธอคงลืมเขาแล้ว คราวนี้เลยถูกนุชหันขวับถามอย่างเอาเรื่อง "พี่รัตถ์พูดแบบนี้เพื่ออะไร ต้องการอะไรหรือคะ" สารัตถ์หน้าเจื่อนรีบปฏิเสธว่าเปล่า "งั้นทีหลังอย่าพูดอะไรที่ไม่มีความหมายยังงี้อีก ปล่อยนุชไปเถอะนะคะ" นุชน้ำตารื้นเดินเลี่ยงไป
ส่วนนันทวดีคุยกับนวลใจเสร็จลงมาเจอนัดดา กำลังเทน้ำใส่เครื่องปั่นเพื่อล้างก็นวยนาดเข้าไปทักหูตาแพรวพราวว่า "ปิดร้านแล้วเหรอคะ พ่อค้าขายน้ำ...ปั่น"
นันทวดีทำทีชวนคุยเข้า กระแซะเล่นหูเล่นตาเต็มที่ นัดดาเลยถามว่าจะเอาน้ำอะไรดี นันทวดีทำเป็นตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอาน้ำอะไรดี เสียงนวลใจพูดแทรกขึ้นว่า "แม่แนะนำให้เอาไหม..."
นันทวดีสะดุ้งรีบถอยห่างจากนัดดา นวลใจเดินหน้าตายเข้าแทรกกลางแนะนำหน้าตาเฉยว่า
"แม่ว่าน้ำผลไม้รวม ที่ผสมผลไม้หลายอย่างไม่ค่อยอร่อยหรอกจ้ะ" พูดพลางชำเลืองไปทางนัดดา "เลือกผลไม้อย่างเดียว จะได้รสชาติที่ชัดเจน แม่ว่าอร่อยและเหมาะสมที่สุดจ้ะ"
นัดดาฟังแล้วอมยิ้มในหน้าอย่างอ่าน ใจนวลใจได้ว่าน่าจะพูดเป็นนัยเตือนสติตนและกระทบกระแทกนันทวดีไปในตัว ส่วนนันทวดีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้โยนกลองให้นวลใจเลือกให้ตนก็แล้วกัน แล้วเดินเซ็งๆผละไป นวลใจมองตามไปอย่าง อดระแวงไม่ได้
วารีหงุดหงิดใจกับการมาของสารัตถ์และนันท-วดีเลยหนีขึ้นข้างบน จนแขกกลับหมดแล้วนวลใจขึ้นไปบอก วารีเลยบอกว่าจะไม่ลงไปอีกแล้ว นวลใจบอกว่า เดี๋ยวตนกับเด็กๆ จะจัดการดูแลข้างล่างเอง จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันแกะของขวัญที่รุจิรากับสวีเอามาให้นุชออกดู ปรากฏว่าเป็นจี้เพชรราคาแพง
"คงอยากจะไถ่บาปแทนลูกชายน่ะสิ ไม่พอหรอกย่ะ" วารีค้อนไปมาอย่างหมั่นไส้ พูดต่ออย่างสมน้ำหน้าว่า "น่าสงสารนายรัตถ์ มีเพชรอยู่ในมือแท้ๆไม่เห็นค่า เลือกนักเลยได้เพชรรัสเซียไปเลย"
ที่บ้านรุจิรา เมื่อสารัตถ์กับนันทวดีกลับถึงแล้ว ถูกพ่อกับแม่เรียกไปคุยที่ห้องโถง รุจิราตำหนินันทวดีว่าเอาเรื่องในบ้านไปพูดนอกบ้าน นันทวดีเถียงทันทีว่า "คุณแม่ก็เอาไปปรึกษาคุณย่านันเหมือนกันนี่คะ" ไม่ว่ารุจิราจะตำหนิอะไร นันทวดีก็ย้อนเอาได้ทุกเรื่อง จนสวีตัดบทอย่างหงุดหงิดว่า
"พอ เถอะ...ต่อปากต่อคำกันไปก็ไม่จบ พ่อสรุปให้เลยแล้วกัน ไม่มีใครย้ายออกไปอยู่ที่ไหนทั้งนั้น" พอสารัตถ์ทำท่าจะแย้ง สวียกมือห้าม "เรามีกันอยู่แค่นี้เอง จะย้ายออกไปอยู่ ข้างนอกทำไมให้สิ้นเปลือง"
สา รัตถ์ถามขู่ๆว่าแล้วจะปล่อยให้เรื่องบานปลายหรือ รุจิราพูดเชิดๆว่า
"มัน ไม่บานปลายไปไหนหรอก อยู่กันไปเรื่อยๆก็ปรับตัวเข้ากันได้เองแหละ"
"เรา ก็ฟังพ่อพูดให้จบก่อนสิ" สวีดุลูกชาย "พ่อจะฝากงานให้นันทวดี เช้าออกไปทำงาน เย็นกลับบ้านพร้อมรัตถ์ มีงานทำให้รับผิดชอบจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน พ่อเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้น"
"เป็น ทางออกที่ดีค่ะคุณพี่ มีงานมีการทำ จะได้ไม่โดนใครเขาว่าเป็นคนหลักลอย" รุจิราพูดกระแทกใส่นันทวดี
สารัตถ์ขอบคุณพ่อที่ช่วยแก้ปัญหาให้ หันไปยิ้มให้ นันทวดี เธอยิ้มฝืดๆให้ แต่ใจนึกด่าที่ฝันไว้ว่าจะได้อยู่เป็นคุณนายสบายๆ กลับมาให้ทำงานเสียนี่
ooooooo
นัดดา กับสีดาอยู่ช่วยจัดการในบ้านจนเรียบร้อยแล้วชวนกันกลับ นวลใจบอกนัดดาว่าพรุ่งนี้ให้ชวนอามาด้วย เพราะคุณย่าจะเข้าครัวทำขนม แล้วอยู่ทานกลางวันด้วยกันเสียเลย
นัดดายิ้มดีใจ สีดาแซวว่า "ฟ้าหลังฝนมันเป็นยังงี้นี่เอง" เลยถูกนัดดาลากไปขึ้นรถบ่นว่าช่างพูดนัก นวลใจกับนุชรีโอบเอวกันยืนส่งพากันหัวเราะขำๆ เมื่อนัดดากับสีดาไปแล้ว นวลใจมองหน้าลูกด้วยสายตาเอ็นดู พูดเหมือนภาวนาว่า
"ขอให้เป็นฟ้า หลังฝนอย่างที่แขกพูดจริงๆทีเถอะนะ"
เมื่อกลับเข้าบ้าน สาวใช้บอกว่าตนขนของขวัญไปที่ห้องหมดแล้ว นุชขอบใจแล้วขึ้นห้องไป
นุช กลับขึ้นไปหยิบของขวัญที่สารัตถ์เอามาให้ หน้ากล่องเขียนการ์ดอวยพรว่า "สุขสันต์วันเกิดจ้ะนุช พี่รัตถ์กะพี่นัน" ครั้นแกะกล่องดู ข้างในเป็นกรอบรูปสีชมพูหวานแหวว ในนั้นมีการ์ดอีกใบหนึ่ง เขียนว่า "รักกันยืนยาวนะน้องรัตถ์ กับน้องนัน สุขสันต์วันแต่งงานครับ พี่รพินทร์"
นุช อึ้งไปน้ำตาคลออย่างสะเทือนใจที่สารัตถ์ไม่แคร์ตนขนาดเอาของขวัญงานแต่งของ ตัวเองมาให้โดยไม่เปิดดูก่อนเลย นุชสะเทือนใจจนมือสั่นยัดกรอบรูปใส่กล่องอย่างเร็วทำให้ยัดไม่ลง เลยปัดทิ้งตกข้างเตียง นุชปาดน้ำตา พยายามเข้มแข็ง แต่ตัดใจไม่ขาดสักที...
ooooooo
สา รัตถ์โล่งอกนึกว่านันทวดีจะสบายใจขึ้น หารู้ ไม่ว่าเธอยิ่งอึดอัด เพราะเกลียดการทำงาน บอกสารัตถ์ว่าถ้าให้ไปทำงานที่ต้องนั่งพิมพ์ดีดหลังขดหลังแข็งทั้งวันตนทน ไม่ได้แน่
สารัตถ์บอกว่าตนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นงานอะไร ให้เธอเตรียมวุฒิการศึกษาปริญญาตรีไว้ให้พร้อมก็แล้วกัน แต่อาจต้องทำใจเพราะถึงจะวุฒิปริญญาตรีเงินเดือนก็ไม่สูงเหมือนบริษัทเอกชน
สา รัตถ์ยิ่งพูดนันทวดีก็ยิ่งเครียด
แต่ที่ไม่เครียดและบรรยากาศสดชื่น หรรษากันมากคือที่บ้านวารี เพราะวันนี้ทั้งอาเล็ก อาใหญ่พากันมาจดสูตรและหัดทำขนมกับวารีกันอย่างสนุกสนาน ส่วนนัดดากับนุชก็ช่วยกันทำน้ำผลไม้ปั่นคอยบริการ โดยมีสีดาคอยวิ่งเสิร์ฟระหว่างห้องครัวกับระเบียงบ้าน
แม้จะเครียด แต่นันทวดีก็มีความสุขกับการที่จะอวดร่ำอวดรวยเป็นคุณนายไฮโซ วันนี้เธอไปที่ร้านเพชร หยิบต่างหูเพชรมาลองแล้วลองเล่าทำท่าอยากได้มาก
ครู่ หนึ่ง นงนุชเพื่อนเก่านิสัยแนวเดียวกันก็กรีดกรายเข้ามาในร้าน พอเจอกันก็ทักทายอย่างรู้ไส้รู้พุงกัน นงนุชต่อว่านันทวดีที่แต่งงานก็ไม่บอกกัน นันทวดีคุยโวว่าทางคุณพ่อ คุณแม่สามีสกรีนแขกมาก บ่นๆว่าพวกไฮโซก็อย่างนี้แหละ
นงนุชฟังแล้ว หมั่นไส้ เลยแกล้งถามฉีกหน้าว่าลองต่างหูอยู่นานจะเอาหรือเปล่า ถ้าไม่เอาตนจะรูดบัตรเอง พอดีสารัตถ์มาตามนันทวดี เธอรีบทำเสียงอ้อนว่าอยากได้ต่างหูคู่นี้ สารัตถ์ชะงักกึกแล้วตัดบทโพล่งไปว่า "อย่าเอาเลยครับไม่เห็นจะสวยเลย ไปเถอะ" พูดแล้วเดินนำออกไปเลย
นันทวดีหน้าแตกยับเยินแต่พูดแก้หน้า ว่าตนไม่อยากขัดใจสามีแล้วเดินตามสารัตถ์ออกไป แต่พออยู่กันตามลำพังเธอก็ต่อว่าเขาว่าฉีกหน้าตนอย่างนี้ได้ยังไง เพื่อนตนก็อยู่ในร้าน ตนหน้าแตกไม่มีชิ้นดี
"คุณจะหน้าแตกกว่านี้ ถ้าซื้อแล้วผมไม่มีเงินจ่ายเขา คุณคิดว่าผมได้เงินเดือนเดือนละเป็นล้านรึไง เงินเดือนรวมกันสองเดือนจะซื้อต่างหูคู่นั้นได้รึเปล่าก็ไม่รู้"
นันท วดีไม่เชื่อเพราะที่ผ่านมาเขาซื้อแหวน ซื้อจี้ให้ ยังได้ สารัตถ์เลยโพล่งไปว่า ก็เธอผลาญเงินเก็บตนจนหมดแล้ว นันทวดีอึ้งไปนิดหนึ่งถามอย่างไม่อยากเชื่อว่าแล้วเงินมรดกไม่มีมั่งหรือ สารัตถ์ยิ่งโมโหตวาดไปว่า "พ่อแม่ผมยังไม่ตายนะครับ"
"คุณหลอกนัน คุณสร้างภาพเป็นเศรษฐีไฮโซ ที่จริงคุณมันมีแต่เปลือก"
"ตกลงคุณ แต่งงานกับผมเพราะอะไรกันแน่" สารัตถ์มอง นันทวดีเหมือนคนแปลกหน้า "ไหนบอกว่ารักแรกพบไงครับ"
นันทวดีสะกดอารมณ์เต็มที่ เดินปึงปังออกไปบอกว่าจะไปหาแม่นวล
ooooooo
ไปถึงบ้านวารี เห็นนุชกับนัดดากำลังช่วยกันทำน้ำผลไม้ปั่นกันอย่างสนุกสนาน นันทวดีริษยานักเข้าไปพูดกระแทกแดกดันว่าสวีตกันจริงนะ แล้วถามหานวลใจ เธอกันไม่ให้สารัตถ์ไปคุยกับนวลใจด้วย บอกให้ รออยู่แถวนี้ตนจะเข้าไปเอง
เมื่อ ไปเอาตัวนวลใจจากในครัวไปนั่งคุยกันที่ห้องทำงาน นันทวดีตีหน้าเศร้าเล่าว่าพ่อของสารัตถ์จะฝากงานให้ทำ แต่ที่สำคัญคือเขาจะเอาวุฒิการศึกษาไปหางานด้วย คร่ำครวญน่าสงสารว่า
"คุณ แม่ก็รู้ว่านันจบแค่ ม.6 ถ้าคนบ้านนั้นรู้ก็ยิ่งดูถูกนันเข้าไปใหญ่ ขนาดนังงามพิศหัวหน้าคนใช้มันยังจบปริญญาตรีเลย"
นวลใจพูดอย่าง หนักใจว่าเคยเตือนแล้วว่ามีโอกาสเรียนก็เรียนให้สูงๆเข้าไว้ แต่ก็ช่วยคิดแก้ปัญหาแนะให้ไปเรียนปริญญาตรีเอาไว้แล้วบอกเขาว่าตอนนี้กำลัง เรียนอยู่
"ไม่เอาหรอกค่ะ นันไม่ชอบเรียนหนังสือคุณแม่ก็รู้" นันทวดีปฏิเสธแล้วเสนอว่าเพื่อนนวลใจมีร้านผ้าไหม อ้อนว่า "คุณแม่ช่วยพูดให้เขารับนันเข้าทำงานได้ไหมคะ เงินเดือนไม่เอาก็ได้ค่ะ เพราะนันคงไม่เข้าทุกวันอยู่แล้ว...นะคะคุณแม่ คุณพ่อพี่รัตถ์จะได้เลิกยุ่งวุ่นวายฝากงานให้นันเสียที"
นวลใจนิ่งไป นันทวดีอ้อนอย่างกังวลใจว่า "เกิดนันต้องทำงานพิมพ์เอกสารหน้าคอมฯทั้งวัน นันต้องขาดใจตายแน่ๆเลยค่ะคุณแม่ นันทนไม่ได้หรอกค่ะ"
ยิ่งฟังนันท วดีพูด นวลใจก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบนิสัยของนันทวดีมากขึ้น...มากขึ้น
ooooooo
เมื่อ สารัตถ์ถูกกันไม่ให้ขึ้นไปพบนวลใจด้วยกันเขาจึงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอที่ มุมบ้าน นุชถือถ้วยน้ำมะพร้าวปั่นจะเอาไปให้สีดาเจอเข้า พอตั้งท่าจะเลี่ยงก็ถูกสารัตถ์ลุกมาขวางหน้า ถามประชดว่า
"ดูทุกคนใน บ้านมีความสุขกันมากนะ...จะมีข่าวดีเมื่อไหร่"
นุชถามว่าข่าวดีอะไร เขาบอกว่าข่าวดีกับนักการทูตนั่นไง นุชจ้องหน้าเขาบอกว่า
"ไม่ทราบ ค่ะ แต่คงอีกนาน นุชไม่อยากมองคนผิดอีก" สารัตถ์ถูกตีหน้าแง เลยพูดอย่างน้อยใจว่าเธอคงลืมเขาแล้ว คราวนี้เลยถูกนุชหันขวับถามอย่างเอาเรื่อง "พี่รัตถ์พูดแบบนี้เพื่ออะไร ต้องการอะไรหรือคะ" สารัตถ์หน้าเจื่อนรีบปฏิเสธว่าเปล่า "งั้นทีหลังอย่าพูดอะไรที่ไม่มีความหมายยังงี้อีก ปล่อยนุชไปเถอะนะคะ" นุชน้ำตารื้นเดินเลี่ยงไป
ส่วนนันทวดีคุยกับนวลใจเสร็จลงมาเจอนัดดา กำลังเทน้ำใส่เครื่องปั่นเพื่อล้างก็นวยนาดเข้าไปทักหูตาแพรวพราวว่า "ปิดร้านแล้วเหรอคะ พ่อค้าขายน้ำ...ปั่น"
นันทวดีทำทีชวนคุยเข้า กระแซะเล่นหูเล่นตาเต็มที่ นัดดาเลยถามว่าจะเอาน้ำอะไรดี นันทวดีทำเป็นตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอาน้ำอะไรดี เสียงนวลใจพูดแทรกขึ้นว่า "แม่แนะนำให้เอาไหม..."
นันทวดีสะดุ้งรีบถอยห่างจากนัดดา นวลใจเดินหน้าตายเข้าแทรกกลางแนะนำหน้าตาเฉยว่า
"แม่ว่าน้ำผลไม้รวม ที่ผสมผลไม้หลายอย่างไม่ค่อยอร่อยหรอกจ้ะ" พูดพลางชำเลืองไปทางนัดดา "เลือกผลไม้อย่างเดียว จะได้รสชาติที่ชัดเจน แม่ว่าอร่อยและเหมาะสมที่สุดจ้ะ"
นัดดาฟังแล้วอมยิ้มในหน้าอย่างอ่าน ใจนวลใจได้ว่าน่าจะพูดเป็นนัยเตือนสติตนและกระทบกระแทกนันทวดีไปในตัว ส่วนนันทวดีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้โยนกลองให้นวลใจเลือกให้ตนก็แล้วกัน แล้วเดินเซ็งๆผละไป นวลใจมองตามไปอย่าง อดระแวงไม่ได้
ผละจากนวลใจ นันทวดีเหลือบเห็นนุชเดินขึ้นข้างบนอยู่ไวๆ รีบตามขึ้นไป ทำทีกระเซ้าว่าหนีแขกขึ้นห้องหรือ นุช บอกว่าร้อนจะขึ้นมาล้างหน้าล้างตาหน่อย
"แหม...แค่นี้คุณนัดดาก็หลงจะแย่อยู่แล้ว" พูดแล้วเดินเข้าหา "พี่ถามอะไรหน่อยสิ คุณนัดดานี่เขาเป็นลูกเศรษฐี อนาคตจะได้เป็นทูตย้ายไปประจำประเทศโน้นประเทศนี้จริงๆเหรอ"
พอนุชถามว่าถามทำไม นันทวดีทำเป็นหวังดีว่ากลัวนุชจะถูกหลอก แล้วหวังดีกว่านั้นด้วยการถามที่อยู่ของนัดดาตนจะไปสืบให้
"ไม่เป็นไรค่ะ นุชไม่อยากรู้ ถ้านุชจะชอบพี่นัดก็ชอบ ที่ตัวพี่เขา ไม่ใช่สิ่งประกอบพวกนั้น" พูดแล้วนุชเดินเข้าห้อง ไปเลย นันทวดีเหยียดปากพูดอย่างหมั่นไส้ว่า
"กันท่าฉันล่ะสิ" พูดแล้วค้อนลมค้อนแล้งไปตามเรื่องแต่สมองเริ่มคิดแผนการใหม่อีกแล้ว...
ooooooo
เมื่อกลับถึงบ้าน นันทวดีบอกสารัตถ์ว่าตกลงนวลใจจะฝากงานให้ที่ร้านผ้าไหมไม่ต้องรบกวนคุณพ่อ เขาอีกแล้ว สารัตถ์บอกว่าเย็นนี้ให้เธอบอกคุณพ่อที่โต๊ะอาหารเองก็แล้วกัน
นันทวดีหงุดหงิดขึ้นมาทันทีถามว่าเย็นนี้ต้องทานข้าวด้วยกันอีกหรือ สารัตถ์บอกว่าวันนี้วันอาทิตย์แฟมิลี่เดย์
"บ้านคุณนี่มันบ้ารึเปล่า" นันทวดีสบถแล้วเดินหัวเสียไปทางหน้าบ้าน สารัตถ์ถามว่าจะไปไหน เธอไม่ตอบแต่วิ่งอ้าวออกไป พอสารัตถ์วิ่งตามไปปรากฏว่านันทวดีเรียกแท็กซี่ไปแล้ว
สารัตถ์ไปตามนันทวดีที่บ้านแม่เธอ สร้อยสอางค์ถามว่า ทะเลาะกันอีกหรือ แล้วพูดอย่างรำคาญใจว่า "อย่างนังนันน่ะ ไปช็อปปิ้งหายเครียดหายเซ็งเดี๋ยวมันก็กลับ"
"น่าจะมีสามีเป็นเจ้าของห้างฯซะเลยนะครับ" สารัตถ์ พึมพำแล้วเดินกลับไป สร้อยสอางค์ด่าเบาๆว่าปากจัด แล้วก็ อดคิดเป็นห่วงนันทวดีขึ้นมาไม่ได้เหมือนกันรู้สึกจะทะเลาะกันถี่ขึ้นเรื่อยๆ
ที่แท้นันทวดีนัดหาญพงศ์ไปพบที่ห้างฯ ให้เขาพาไป ซื้อตุ้มหูเพชรคู่ที่อยากได้ หาญพงศ์ทั้งบ่นทั้งเบ่งว่า
"ถ้าคุณไม่หุนหัน ปรึกษาผมก่อนก็ไม่ตกอยู่ในสภาพนี้ หรอก ถึงผมจะไม่ไฮโซ แต่รวยจริงมันต้องผม อยากได้อะไรขอให้บอก" ซื้อต่างหูเพชรให้แล้วบอกว่า "ใส่กลับไปเย้ยมันคืนนี้เลย"
นันทวดีดีใจสุดขีดโผเข้าหอมแก้มซ้ายขวาพร่ำบอก "ขอบคุณค่ะ คุณพงศ์น่ารักที่สุดเล้ย..."
ooooooo
