กุหลาบไร้หนาม

เพราะมัวแต่เสียเวลากับนันทวดี ทำให้วันนี้นัดดามาช่วยนุชปิดร้านเกือบไม่ทัน มาถึงเจอนุชกำลังจะใส่กุญแจประตู บังเอิญทำหล่น เขารีบก้มเก็บให้ นุชจึงเห็นว่าเขามาแล้ว เธอขอบคุณเบาๆหน้านิ่งๆแล้วเดินนำกลับบ้าน นัดดาเดินตามมาครู่หนึ่ง อดรนทนไม่ได้ถามว่า จะไม่ถามหรือว่าวันนี้ตนไปไหนมาบ้าง

นุชตอบเรียบๆอย่างไร้อารมณ์ว่าตนไม่ชอบก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของใคร นัดดาเลยขอเล่าเอง นุชก็ยังคงเดินไปเรื่อยๆเหมือนไม่สนใจฟัง แต่ที่แท้เงี่ยหูคอยอยู่

"วันนี้พี่พาคุณนันกับทางบ้านเขาไปทำพาสปอร์ตมา" นุชจึงถามไปอย่างนั้นเองว่าพวกเขาจะไปต่างประเทศหรือ นัดดาใจชื้นขึ้นรีบเล่าต่อ "ครับ...พอดีรถคุณนันเสียพี่เลยต้องไปส่งพวกเขาที่บ้าน คุณแม่กับคุณยายคุณนันชวนพี่ทานข้าวเย็นด้วยกัน พี่เลยไม่กล้าปฏิเสธ"

"บ้านเขาทำกับข้าวอร่อยไหมคะ" นุชถามด้วยความรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

นัดดาบอกว่าอร่อยแต่บรรยากาศกร่อยมาก  เพราะสารัตถ์ท่าทางไม่พอใจกลัวตนแอบกิ๊กกับภรรยาเขา แล้วทำเป็นถามติดตลกว่า "พี่จะถูกอุ้มไหมเนี่ย"

นุชตอบด้วยความรู้สึกจากใจจริงว่าสารัตถ์ไม่ใช่คนแบบนั้น  เขาเป็นคนมีเหตุผลถ้านัดดาบริสุทธิ์ใจก็ไม่มีปัญหาอะไร

นัดดาเห็นบรรยากาศผ่อนคลายแล้วเลยฉวยโอกาส ประกบตีคู่คุยกันไป บอกนุชว่าตนอ้างว่าไปช่วยเพราะนันทวดีเป็นพี่สาวของนุช นุชเหล่ใส่พูดทีเล่นทีจริงว่าหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ตนอีกแล้ว

"ก็พี่พูดความจริงนี่ครับ ถ้าเขาไม่ใช่พี่สาวนุช พี่ก็ไม่ช่วยเขาหรอก เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้ทำไมจะทำเองไม่ได้ จริงไหม" พูดแล้วเห็นนุชเดินไปขรึมๆเลยถาม "นุชโกรธพี่ รึเปล่าที่อ้างไปอย่างนั้น"

"ไม่หรอกค่ะ ตรงกันข้าม นุชอยากขอบคุณพี่นัดมากกว่าที่แสดงความจริงใจให้นุชเห็น ถึงนุชจะต้องเดือดร้อนก็คุ้มกันค่ะ" นุชพูดตบท้ายยิ้มๆติดตลกหน่อยๆ ทำเอานัดดายิ้มปลื้มสบายใจ

ทั้งคู่เดินคุยกันไปด้วยบรรยากาศที่ยิ้มแย้มเข้าใจกันแต่ก็ยังคงทิ้งระยะห่างไว้อย่างระมัดระวัง

ส่วนสารัตถ์ยังขุ่นเคืองใจ เมื่อขับรถพานันทวดีกลับมาถึงบ้าน เขาพูดขู่ๆแกมปรามว่าอย่าให้ตนจับได้แล้วกันว่านันทวดีแอบกิ๊กกับนัดดา เพราะเวลาที่ตนดีก็ดีใจหายแต่ถ้าร้ายขึ้นมาเมื่อไรรับรองว่าจะเป็นฝันร้ายที่เธอไม่อยากเจอเลยทีเดียว

แม้ภายนอกนันทวดีจะทำท่ายโสอวดดี แต่ในใจก็อดหวั่นไม่ได้เหมือนกัน

ooooooo

กลางคืน ขณะที่นุชกำลังเตรียมตัวจะนอนก็ได้ รับโทรศัพท์จากนันทวดีมาทำให้อารมณ์ขุ่นมัวจนได้ นันทวดีโทร.มาหาว่านุชเป็นคนบอกสารัตถ์ให้ไปจับผิดตนที่บ้านแม่ ด่าว่าต่อหน้าทำตัวเรียบร้อยแต่ลับหลังชักใยให้ผัวเมียตีกัน

แม้ว่านุชจะชี้แจง นันทวดีก็ไม่ฟังเยาะเย้ยว่าสารัตถ์เลือกตนแล้วนุชก็เลิกเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียที แต่ถ้าจะเปิดศึกกับตน ก็ให้ระวังตัวไว้ให้ดีแล้วกัน

นันทวดีกดตัดสายก่อน นุชกดตัดสายแล้วแต่ยังกำโทรศัพท์ สีหน้าเคร่งเครียดอย่างพร้อมจะรับศึกกับนันทวดีได้ทุกรูปแบบ

ooooooo

รุ่งขึ้น นันทวดีไปพบกับหาญพงศ์และผู้รับเหมา ที่นี่เธอได้รับเช็คอีกครึ่งหนึ่งของค่าเป็นที่ปรึกษางวดนี้ ทำให้นันทวดีติดใจถามว่าจะมีงานที่ปรึกษาให้ทำอีกเมื่อไหร่

"ทันทีเลยครับ" ผู้รับเหมาตอบทันควัน พอเห็นนันทวดีตาโตดีใจอีกทั้งหาญพงศ์เชียร์เต็มที่ ผู้รับเหมาบอกว่า "นัก การเมืองท้องถิ่นเพาเวอร์พ่อสามีคุณช่วยได้สบายๆ"

"ส่วนอีกจ๊อบเป็นญาติห่างๆของเพื่อนผม โครงการใหญ่ ต้องอาศัยบารมีพ่อสามีคุณขอเข้าพบนักการเมือง" หาญพงศ์ พูดต่อ นันทวดีฟังแล้วตกใจถามว่าเสี่ยงโดนจับสินะ หาญพงศ์ ตอบสบายๆว่า "ใช่ แต่ค่าตอบแทนคุ้มเกินคุ้ม งานเดียวกินไปทั้งปี"

"นันจะได้เท่าไหร่คะ" นันทวดีลืมเรื่องอื่นหมดสนใจแต่ตัวเลขค่าตอบแทนที่จะได้

ooooooo

เมื่อจัดการเอกสารการเดินทางทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว วันนี้นันทวดีพาแม่กับยายที่พร้อมจะเดินทางมาที่บ้านรุจิรา ให้นั่งรอตนขึ้นไปแต่งตัวและเอากระเป๋าเดินทาง เธอพาแม่กับยายเข้ามาแล้วเดินผ่านขึ้นข้างบน เหมือนรุจิราเป็นหัวหลักหัวตออยู่ตรงนั้น

รุจิรากำลังนั่งให้งามพิศนวดอยู่ ทั้งสองขำๆเคืองๆกับการทำตัวราวกับเจ้าของบ้านของนันทวดีและสร้อยสอางค์กับพวงสร้อย

ระหว่างนั้น สร้อยสอางค์ทำเป็นเกร่เข้าไปถามรุจิราว่าไม่ไปเที่ยวด้วยกันหรือ พอได้รับคำตอบว่าเที่ยวมาจนเบื่อแล้ว พวงสร้อยก็ดักคอว่าเบื่อหรือว่างกไม่อยากเสียเงินกันแน่

รุจิราคร้านที่จะต่อปากต่อคำเพราะพูดความยาวสาวความยืดไปก็รังแต่จะเข้าเนื้อ เลยทำให้สองแม่ลูกยิ่งย่ามใจ คุยเขื่องข่มเป็นว่าเล่น

สร้อยสอางค์บอกรุจิราว่าให้บอกนันทวดีก็ได้ค่าทัวร์แค่นี้ขี้ปะติ๋ว เพราะได้มรดกมาตั้ง 10 ล้าน ครั้นรุจิราบอกว่าเงินแค่ 10 ล้าน คนไม่เคยมีใช้ไม่เป็นเดี๋ยวก็หมด พวงสร้อยพูดแทรกทันทีว่าหมดก็เบิกใหม่เพราะนันทวดีได้มรดกตั้ง 30 ล้าน

"ต่อให้หมดก็ไม่เป็นไร นันมันยังมีผัวอยู่อีกทั้งคน" สร้อยสอางค์พูดอย่างสบายใจมาก แต่รุจิราฟังแล้วของขึ้นทันที บอกว่าสารัตถ์ไม่มีเงินถุงเงินถังให้ใครมาถลุงเล่นหรอก สร้อย–สอางค์ตวัดสายตามองหน้ารุจิราพูดหยันว่า "แต่เธอมีนี่จ๊ะ คุณรัตถ์หลงเมียจะตายไป ลองนันมันขู่จะหย่าสิ อยากได้ดาวได้เดือนผัวมันก็ต้องหามาให้จนได้แหละ" พูดแล้วหัวเราะชอบใจ

จาก นั้นทั้งแม่ทั้งลูกก็ช่วยกันอบรมรุจิราให้ทำดีกับนันทวดีไว้ดีกว่าจะคอยหา เรื่อง เพราะถ้าตัวเธอกับนายพลสวีตาย นันทวดีจะได้ช่วยดูแลสมบัติให้ดีๆ โดยเฉพาะเครื่องเพชรที่สะสมไว้ แต่ถ้านันทวดีไม่ชอบใจก็คงจะขายกินหมด หรือไม่ก็เอามาแจกแม่แจกยายเอาไว้ใส่ไปจ่ายตลาด

ทั้งพวงสร้อยและ สร้อยสอางค์ช่วยกันพูดยั่วปั่นเสียจนรุจิราโมโหเจ็บใจจนพูดไม่ออก  พอดีนันทวดีลงมาชวนไปกันได้แล้ว  พวงสร้อยลากสร้อยสอางค์ออกไปด้วยความตื่นเต้นดีใจที่จะได้ขึ้นเครื่องบิน แล้ว

รุจิรานิ่งขึง จิกตามองตามทั้งสองไปอย่างแค้นใจ พึมพำสาปแช่ง

"ขอให้มันถูกกักตัวไม่ได้กลับประเทศทีเทอะ!"

ooooooo

เย็น นี้ นัดดาไปช่วยเก็บร้านขนมตามปกติ สารัตถ์ ไปรับขนมที่รุจิราสั่งไว้แกล้งเตะเก้าอี้แล้วทำเป็นคว้าไว้ เหล่ไปทางนัดดาแต่บอกนุชว่ามาเอาขนมตามที่คุณแม่สั่งไว้ นุชบอกว่าเดี๋ยวให้เด็กช่วยขนไปส่งที่รถ สารัตถ์ กลับอยากนั่งดื่มกาแฟสักแก้ว นุชจึงชงให้ ระหว่างนั้นเขาชวนนัดดามานั่งด้วยกัน แล้วถามประชดว่าเมื่อไรจะมีข่าวดี

นัดดา บอกว่าอีกนาน ตนยังไม่พร้อม ตนต้องพิสูจน์ ตัวเองให้มากกว่านี้จนนุชมั่นใจว่าตนรักจริงไม่ใช่ผู้ชายที่โลเลหลายใจมา ทำให้ต้องผิดหวังซ้ำอีก นัดดาเชือดเฉือนกลับไปนิ่มๆทำให้สารัตถ์หน้าตึงไม่พอใจ พอดีนุชเอากาแฟมาเสิร์ฟ นัดดาจึงขอตัว

เป็นเวลาที่สวีกลับถึงบ้าน พอดี รุจิราจัดของว่างมาตั้งโต๊ะกลางโซฟาให้สามี แต่วันนี้สวีหน้าตาขึ้งเครียดมาก ถามว่าสารัตถ์ กลับถึงบ้านรึยัง รุจิราบอกว่ายังเพราะตนให้ไปเอาขนมที่ร้านนุช

"แล้วเมียมันล่ะ เที่ยวผลาญเงินกลับมาถึงรึยัง"

คำถาม น้ำเสียง และอารมณ์ของสวีทำให้รุจิราเอะใจว่ามีเรื่องอะไรหรือ สวีสีหน้าเครียดขึ้นอีก พูดอย่างตรึกตรองว่า

"ถ้า ข่าวที่ผมได้ยินมาเป็นความจริง  ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มาก  เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของเราที่สุด  ผมต้องถามความจริงจากปากลูกก่อนจะลงโทษอะไรลงไป"

รุจิรากับงามพิศต่างใจคอไม่ดีเพราะไม่เคยเห็นสวีโกรธและไม่สบายใจถึงขนาดนี้

งาม พิศไปดักรอสารัตถ์ที่หน้าบ้าน พอเขากลับมาถึงก็รีบบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้วคุณลุงโกรธมาก  สารัตถ์ถามว่ามีเรื่องอะไร งามพิศก็ตอบไม่ได้เพราะไม่รู้ ได้แต่บอกสารัตถ์ ต้องใจเย็นๆ อย่าแรงใส่กันเดี๋ยวเรื่องจะบานปลาย

สารัตถ์อยากรู้ว่า เรื่องอะไรรีบเดินขึ้นไปเจอรุจิราที่บันไดชั้นบน  รุจิราคาดคั้นถามว่าเขาไปทำความผิดอะไรมา ไปพูดจาดูถูกใครหรือแสดงกิริยาไม่ดีกับใครที่ทำงานไว้รึเปล่า หรือเผลอไปขัดขาใครเข้า สารัตถ์ปฏิเสธทุกคำถาม ทำให้รุจิรามั่นใจว่าต้องเป็นเรื่องที่นันทวดีไปก่อไว้แน่ๆ เตือนลูกว่า

"เอา ยังงี้นะ รัตถ์ต้องยืนยันกับคุณพ่อว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แล้วแม่จะหาทางเคลียร์ให้เอง" ย้ำเมื่อสารัตถ์เบี่ยงตัวไปว่า "คุณพ่อกำลังโกรธมาก ยอมๆไปก่อนนะลูก"

พอสารัตถ์เดินไปที่ห้องทำงานสวี รุจิราก็ย่องตามไป เมื่อลูกชายเข้าในห้องก็แอบฟังตรงประตูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ooooooo

เมื่อ สารัตถ์เข้าไปหาพ่อ ถูกสวีซักถามอย่างเคร่งเครียดว่ามีอะไรจะสารภาพไหม สารัตถ์ยังคงตอบเหมือนเดิมว่าไม่มี สวีเชื่อลูก ถามว่าแล้วนันทวดีไปหุ้นกับเพื่อนทำธุรกิจอะไรหรือเปล่า คราวนี้สารัตถ์บอกว่าไม่ทราบเพราะเธอไม่เคยบอก

"พ่อจะบอกให้แกรู้ เดี๋ยวนี้เลยแล้วกัน" สวีจริงจังมาก "นันทวดีอาศัยความเป็นเมียของแก ใช้ชื่อพ่อไปอ้างเพื่อช่วยบริษัทเพื่อนฮั้วประมูลหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง" เมื่อสารัตถ์

ตกใจถามว่าเป็นไปได้หรือ สวียืนยันว่า "ท่านรัฐมนตรีโทร.

มา หาพ่อเอง บอกว่าบริษัทรับเหมาของลูกสะใภ้พ่อขอพบท่านเพื่อขอเจรจาให้ท่านช่วยให้ บริษัทประมูลงานได้ มีเงินใต้โต๊ะให้ก้อนนึง ท่านรู้ดีว่าพ่อเป็นยังไงเลยโทร.มาเช็ก"

สารัตถ์ยังไม่เชื่อคิดว่า อาจจะมีคนแอบอ้างชื่อนันทวดีก็ได้ แต่สวียืนยันว่าได้ให้หน้าห้องเช็กแล้ว สาวไปสาวมางานนี้ไม่ใช่งานแรกด้วย ก่อนบินไปเที่ยวก็อ้างชื่อพ่อไปฮั้วประมูลสร้างถนนได้ไปอีกหลายแสน เล่าแล้วสรุปว่า

"พ่อถึงอยากถามแกให้แน่ใจก่อนว่าแกมีส่วนเกี่ยวข้อง กับเรื่องนี้ด้วยไหม" เมื่อสารัตถ์ยืนยันตาแดงก่ำด้วยความสะเทือนใจว่าตนไม่มีวันทำลายชื่อเสียง คุณพ่อเด็ดขาด สวียิ้มอย่างภูมิใจเชื่อว่าลูกชายไม่มีทางทำเรื่องเลวๆแบบนั้นแน่

สา รัตถ์พึมพำอย่างผิดหวังว่านันทวดีไม่น่าทำแบบนั้น สวีย้ำว่าเงินไม่เข้าใครออกใครและงานนี้ก็ไม่ใช่เงินน้อยๆด้วย สารัตถ์ถามว่าแล้วพ่อจะจัดการอย่างไร สวีได้แต่นิ่งด้วยสีหน้าไม่สบายใจมาก สารัตถ์เห็นหน้าพ่อแล้วก็นึกห่วงนันทวดี เพราะไม่เคยเห็นพ่อเครียดขนาดนี้มาก่อน

ooooooo

สองอาทิตย์ ผ่านไป คณะทัวร์ครอบครัวเศรษฐีใหม่ก็กลับมาถึงเมืองไทย พวงสร้อยร้องอย่างดีใจว่ากลับถึงบ้านเสียที สร้อยสอางค์แซวว่าอยากเห็นหิมะอีกไหม พวงสร้อยลอยหน้าตอบแหยงๆว่า

"กู ดูน้ำแข็งไสไปพลางๆก่อนก็ได้วะ จะกินจะฉี่ไม่สะดวกเหมือนบ้านเรา" พูดแล้วเด้งขึ้นนั่ง สั่งหวาดให้รีบไปซื้อโอเลี้ยงมาทีตนเปรี้ยวปากเต็มทีแล้ว ส่วนสร้อยสอางค์

ก็สั่งส้มตำ น้ำตก ลาบ เอาแบบชุดใหญ่ใส่พริกไม่ยั้งเอาให้แซบแสบถึงทรวงกันไปเลย

แต่นันทวดีไม่ได้สนใจอะไรเพราะมัวอารมณ์เสียที่สารัตถ์ไม่ไปรับที่สนามบิน ยืนโทรศัพท์แล้วยิ่งหงุดหงิดที่ไม่มีคนรับสาย

จน เมื่อกลับถึงบ้านเธอรี่ไปเอาเรื่องสารัตถ์ถามว่าทำไมไม่ไปรับที่สนามบิน รุจิราตอบแทนอย่างดูถูกว่าลูกชายตนมีงาน เขาเป็นผัวไม่ใช่เบ๊รับใช้

ที่แท้ทั้งสวี รุจิรา และสารัตถ์ตั้งป้อมรอเล่นงานนันทวดี

อยู่แล้ว เมื่อนันทวดีกลับมาทำกร่าง สารัตถ์จึงเข้าไปคุยเองให้เธอบอกความจริงมา นันทวดีเอะใจแต่ยังทำไก๋ถามว่าความจริงอะไร

"จะเสียเวลาฟังมันโกหกทำไมอีกลูก หลักฐานมัดตัวแน่นหนาซะขนาดนั้นแล้ว" รุจิราขัดขึ้น

นันทวดีเริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆ จนสารัตถ์เข้ามาจ้องหน้าถามด้วยความรู้สึกผิดหวังมากว่า

"คุณรวมหัวกับเพื่อนอ้างชื่อพ่อผมไปฮั้วประมูลทำไม!"

นันท วดีผงะรู้สึกเหมือนถูกพร้าเฉาะเข้ากลางหัว แต่ยังทำใจเย็นสู้เสือ เมื่อสารัตถ์พูดอย่างสะเทือนใจถึงเกียรติประวัติของตระกูลและครอบครัวที่ถูก เธอทำลายป่นปี้เพราะเห็นแก่เงิน นันทวดีก็ตั้งหลักได้ย้อนถามหน้าตายว่า พูดจบหรือยังตนจะได้พูดบ้าง แล้วอ้างข้างๆคูๆว่า

"นันไม่รู้เรื่อง ฮั้วประมูลอะไรนี่เลยนะคะ นันเพิ่งกลับมาถึงเมืองไทยไม่ถึง 2 ชั่วโมงคุณก็รู้ นันจะไปทำอะไรตอนไหน พ่อคุณแอบไปทำรึเปล่าแล้วมาโยนขี้ให้นัน"

สารัตถ์โกรธจนตบหน้าเธอไป ฉาดหนึ่งที่เธอก้าวร้าวถึงพ่อ นันทวดีหันกลับมองเขาน้ำตาคลอสีหน้าแววตาเจ็บใจอย่างที่สุด ต่อว่าสารัตถ์เสียงสั่นว่าแม่กับยายยังไม่เคยตบหน้าตนเลย เขาทำถึงขนาดนี้ก็อยู่กันต่อไปไม่ได้แล้ว พูดแล้วเดินฉับๆขึ้นไปเลย

"ดีมากตารัตถ์ ลูกทำถูกต้องที่สุดแล้ว แม่ชื่นใจแทนคุณพ่อเหลือเกิน" รุจิราเข้าไปชมลูกชาย

สารัตถ์หน้าขรึมลงไป แม้ว่าแม่จะชมแต่เขาก็เจ็บปวดที่ได้ทำกับนันทวดีอย่างนั้น

ooooooo

นันท วดีเดินปึงปังเข้าไปถึงห้องโถงก็ต้องชะงักเมื่อเจอสวียืนหน้าบึ้งอยู่ พอถูกสวีถามว่ารู้ตัวไหมว่าทำสิ่งที่เลวมากลงไป แทนที่จะยอมรับนันทวดีกลับเถียงคอเป็นเอ็นเหมือนอย่างที่เถียงสารัตถ์มาแล้ว จนสวียกรูปธรรมที่เธอไปทำไว้ขึ้นมายันว่าเธอเอาชื่อตนไปอ้างฮั้วประมูลไป 3 โครงการ ได้เงินไปเกือบ 3 ล้านบาท สั่งให้คืนโครงการและคืนเงินเขาไปเสีย

โทษหนักจะได้เป็นเบา

เมื่อจนแต้ม นันทวดีก็พูดอย่างอวดดีว่าตนไม่รู้เรื่องและไม่อยากคุยด้วยแล้ว

"ก็ได้ เมื่อเธอไม่อยากคุยฉันก็จะไม่คุยกับเธอเหมือนกัน" สวีเสียงแข็ง ทำให้นันทวดีต้องหยุดฟัง สวีจ้องหน้านันทวดีสั่ง "ความผิดของเธอครั้งนี้ถือว่าหนักหนาสาหัสจนเกินให้อภัยแล้ว ฉันจะถือว่าเธอไม่ใช่คนในครอบครัวฉันอีกต่อไป ถ้าเธอยังหน้าด้านอยู่บ้านนี้ต่อไปได้ก็ตามใจ แต่อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีกก็แล้วกัน เพราะฉันไม่รับรองความปลอดภัย!"

ความ ขึงขังจริงจังเด็ดขาดของสวี ทำให้นันทวดีขวัญผวาวิ่งขึ้นไปที่ห้องบอกตัวเองเสียงสั่น  "อยู่ไม่ได้แล้วกู"  พลางวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้ากอบเอาออกมากองยัดใส่กระเป๋ามือไม้สั่น

สา รัตถ์เห็นนันทวดีวิ่งขึ้นข้างบนก็ขยับจะตามไป ถูกรุจิราสั่งให้หยุดเดี๋ยวนี้ ถามว่าจะไปไหน พอสารัตถ์บอกว่าจะไปคุยกับนันทวดี รุจิราก็ประกาศิตว่า

"ไปคุยหรือไป ง้อกันแน่ เมียเราทำเรื่องเลวร้ายเสื่อมเสียชื่อเสียงคุณพ่อขนาดนี้แล้ว เราจะใจอ่อนอีกไม่ได้นะ หย่าก็ต้องหย่า เราต้องเด็ดขาดนะรัตถ์ วินาทีนี้เราต้องตัดสินใจแล้วว่า จะเลือกพ่อบังเกิดเกล้าหรือผู้หญิงไร้ค่าคนนั้น"

สารัตถ์หยุดกึก เงียบกริบ ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ ภายในนั้นต่อสู้กับความคิดตัวเองอย่างหนัก

ครู่ต่อมา นันทวดีก็ลากกระเป๋าไปขึ้นรถขับออกไป สารัตถ์ได้แต่มองตามรถนันทวดีไปตาละห้อย

ooooooo

นับ วันนัดดาก็สนิทสนมกับครอบครัวของนุชมากขึ้น จนวารีแซวแกมดักคอขณะทานข้าวเย็นด้วยกันว่า ถ้าหลานสาวตนไม่สวยนัดดาจะมาให้เห็นหัวอย่างนี้หรือ นุชและนัดดายิ้มแหยๆ เลยช่วยพูดแก้เกี้ยวให้ว่า

"สงสัยพี่นัดจะมาทานข้าวเย็นกับเราวันนี้วันเดียวแน่ๆเลยค่ะ"

"ไม่หรอกครับ พี่จริงใจซะอย่างไม่หวั่นไหวอยู่แล้ว"

"ต้องยังงี้สิคะ" นวลใจยิ้มให้กำลังใจ

แต่ แล้วบรรยากาศก็กร่อยสนิทเมื่อนันทวดีร้องไห้ ฟูมฟายเข้ามาถามนวลใจว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่ได้ไหม ทุกคนพากันงง นัดดากับนุชมองหน้ากันอย่างหวั่นใจ ส่วนวารีค้อนตาแทบกลับกับการมาของนันทวดี

ooooooo

วารีไม่ อยู่ฟังการคร่ำครวญของนันทวดี แต่ขึ้นไปโทรศัพท์คุยกับรุจิราถามไถ่เรื่องราวว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนนันทวดีไปนั่งคุยกับนวลใจในห้องนอนเก่าของตัวเอง

รุจิราเล่าพฤติกรรมของนันทวดีอย่างละเอียด ย้ำถึงความไม่พอใจของสวีว่า โกรธจนไล่นันทวดีออกจากบ้านถ้ามาให้เห็นหน้าอีกจะยิงทิ้ง

ส่วน นันทวดีร้องไห้คร่ำครวญว่าตนถูกใส่ความและถูกสวีขู่จะยิงทิ้งถ้าเห็นหน้าอีก วารีจึงแนะให้หย่ากันเงียบๆเสีย หัวเด็ดตีนขาดนันทวดีก็ไม่ยอมหย่าให้ฟรีๆ   นวลใจลุกยืนพูดเสียงแข็งจริงจังว่า

"ถ้าเขาฟ้องหย่า เธอจะไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่มรดกของพ่อเธอ คิดดูให้ดี"

ซึ่งก็ตรงกับความคิดของรุจิราที่บอกวารีว่าจะให้สารัตถ์ ฟ้องหย่า ถ้าสารัตถ์ยังไม่เห็นกับคุณพ่อก็ขึ้นชื่อว่าเนรคุณแล้ว

ส่วน นัดดากับนุชเลี่ยงไปคุยกันที่สนามหน้าบ้าน นัดดาพูดให้กำลังใจนุชว่า ให้หลบไปอยู่ที่ร้านเสีย อย่าอยู่ที่นันทวดีอยู่จะได้ไม่มีปัญหา นุชถามว่าทำไมเราต้องหลบเขาทั้งๆที่บ้านนี้เป็นบ้านของเรา

นัดดาฟัง แล้วยิ้มดีใจที่นุชเข้มแข็งขึ้นอย่างคาดไม่ถึง นุชเองก็ตัดสินใจแล้วว่าต่อไปนี้จะไม่ยอมให้นันทวดีมาข่มอีกแล้ว ย้ำกับนัดดาว่าตัวเขาอย่าทำให้ตนผิดหวัง ถ้าผิดหวังครั้งนี้อีกต่อไปก็คงไม่มีความรักให้ใครอีกแล้ว

"นุชจะไม่ผิดหวัง  เชื่อพี่นะครับ"  นัดดากอดนุชไว้ หอมที่เรือนผมข้างหูอย่างอ่อนโยน

ooooooo

บรรยากาศ ที่บ้านรุจิราตึงเครียดจนน่าอึดอัด สวีเองก็เครียดจนนอนไม่หลับบอกรุจิราว่าอาจจะไม่หลับไปจนวันตายเลยก็ได้ แล้วถามรุจิราว่าถ้าสารัตถ์ไม่ยอมหย่าจะทำอย่างไร รุจิราเชื่อว่า ถึงสารัตถ์จะรักนันทวดีมากแต่ก็คงไม่มากกว่ารักพ่อตัวเอง แล้วย้อนถามสามีบ้างว่าถ้าสารัตถ์ไม่ยอมหย่าจริงๆจะทำอย่างไร

"จะ หย่าหรือไม่หย่าผมก็ไม่ยอมรับผู้หญิงคนนี้เป็นสะใภ้อีกแล้ว แต่ถึงยังไงคนทำผิดก็ต้องได้รับบทลงโทษ" รุจิราถามหวาดๆว่าจะลงโทษอย่างไร "พรุ่งนี้คุณก็รู้" สวีตอบสั้นๆแล้วนั่งนิ่งจนรุจิราไม่กล้าถามอะไรอีก

ส่วน สารัตถ์แอบขับรถไปดูที่บ้านวารี พอเห็นรถของนันทวดีจอดอยู่ก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แต่พอคิดถึงอนาคตของตนกับนันทวดีแล้วก็กลับเครียดอีก

คืนนี้ นันทวดีกะจะป่วนนุช ไปเคาะประตูขอคุยด้วย นุชปฏิเสธอ้างว่าจะนอนแล้ว นันทวดีจะเอาชนะให้ได้ทั้งดันประตูทั้งพูดหว่านล้อม แต่สุดท้ายก็ถูกนุชดันประตูปิดและล็อกแน่นหนาไม่ยอมพูดด้วย

นันทวดีแค้นใจนักที่นุชแข็งข้อกับตน ทุบประตูอย่างแรงก่อนเดินกลับไปอย่างอาฆาตมาดร้าย

ooooooo

รุ่ง เช้าทุกคนมาพร้อมกันที่โต๊ะอาหารเว้นแต่ นันทวดีที่ยังไม่ตื่น วารีเสนอว่าต่อไปเราทานอาหารเช้าเร็วหน่อยจะได้ไม่ต้องเห็นหน้านันทวดีเพราะ เห็นแล้วกินข้าวไม่ลง บ่นว่ามีแต่ทำเรื่องเลวๆ นึกแล้วอยากตัดญาติกันจริงๆ นุชรีบแย้งว่าอย่าให้ถึงขั้นนั้นเลย ยังไงนันทวดีก็เป็นลูกคุณพ่อคนหนึ่งเหมือนกัน

แล้วทุกคนก็อึ้งเมื่อ นันทวดีส่งเสียงใสทักเข้ามา "อรุณ–สวัสดิ์ค่ะ" วารีอิ่มทันที ส่วนนุชก็ขอตัวไปร้าน นันทวดีมองคนทั้งสองแล้วหันไปอ้อนนวลใจให้อยู่ทานเป็นเพื่อน บ่นว่าทำไมไม่มีใครอยากร่วมโต๊ะกับตนเลย

"ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะจ๊ะ ถ้าเราลองคิดดี มีความจริงใจให้กับทุกคน ทำไมจะไม่มีใครอยากนั่งทานข้าวด้วยล่ะ...ทานข้าวเถอะจ้ะ" นวลใจปลอบแล้วเลี่ยงที่จะคุยต่อด้วยการทานอาหารต่อไป

เช้าวันเดียวกัน สารัตถ์เข้าไปกราบขอโทษสวีที่ตนไม่ดูแลนันทวดีให้ดีจนทำเรื่องให้คุณพ่อต้องเสื่อมเสีย

"เราคิดว่ามาคุกเข่าขอโทษพ่อแค่นี้แล้วจะทำให้เรื่องทั้งหมดจบลงได้เหรอ พ่ออยากให้เราหย่าขาดกับนันทวดีให้เร็วที่สุด"

รุจิราสนับสนุนความเห็นของสามี สารัตถ์อ้อนว่าตนรักนันทวดีมาก สวีถามเสียงแข็งว่าตกลงจะไม่ยอมหย่าใช่ไหม ถามอย่างเจ็บปวดว่า

"ต้อง ให้พ่อถูกสั่งสอบวินัยหรือพักงานก่อนใช่ไหมแกถึงจะตัดสินใจได้เร็วขึ้น" พูดแล้วลุกไปทันที รุจิราเลยพานโกรธลูกชายถามว่าทำไมไม่รับปากคุณพ่อไปก่อน ส่วนงามพิศยังติดใจสงสัยถามรุจิราว่าที่สวีบอกว่าเตรียมบทลงโทษไว้ให้นันท วดีแล้วมันคืออะไร

รุจิราบอกว่าตนก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่สารัตถ์ถึงกับหน้าถอดสีถามว่าลงโทษอะไรหรือ!

ooooooo

บทลงโทษที่สวีพูดถึงก็คือการลงข่าวหนังสือพิมพ์ ลงทั้งรูปนันทวดีและข่าวแฉพฤติการณ์ของเธอ

พวง สร้อยไปตลาดเห็นพ่อค้าซุบซิบและมองตนก็แปลกใจ พอได้ดูหนังสือพิมพ์ก็รีบกลับบ้าน รวบรวมหนังสือพิมพ์ ที่ลงข่าวนันทวดีให้สร้อยสอางค์ดู สร้อยสอางค์คว้าไปอ่านอย่างเร็ว

"ขอ เตือนภัยให้ระวังผู้หญิงในรูปนี้ที่ชื่อว่านางนันทวดี รักษ์ภูมิบดี ได้แอบอ้างความเป็นลูกสะใภ้ของข้าพเจ้าพลโทสวี รักษ์ภูมิบดี เพื่อไปกล่าวอ้าง ข่มขู่ หรือชักชวนให้กระทำสัญญาใดๆก็ตาม ขอประกาศให้ทราบ ณ ตรงนี้ว่า เธอผู้นี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใดๆที่เกิดขึ้นจากการกระทำ..."

สร้อย สอางค์อ่านได้แค่นั้นก็ปาหนังสือพิมพ์ทิ้งด่าว่าทำกันเกินไป แต่ก็สงสัยว่านันทวดีไปทำอะไรไว้ถึงโดนหนักขนาดนี้ สร้อยสอางค์ถามแม่ว่าเรามิต้องเดินเอาปี๊บคลุมหัวกันแล้วหรือ พวงสร้อยบอกว่าแค่ย้ายบ้านหนีก็พอ คนละแวกอื่นไม่รู้ว่าเราเป็นใคร ที่สำคัญอย่าให้นันทวดีตามไปเยี่ยมก็แล้วกัน ไว้ให้ข่าวซาๆไปก่อนค่อยติดต่อกันใหม่

พอดีมีเสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น ทั้งคู่สะดุ้งตกใจ สร้อย–สอางค์บอกแม่ว่าให้บอกว่าตนไม่อยู่แล้วลุกขึ้นข้างบนเลย

"อ้าว...อีส ร้อย หนีเอาตัวรอดอีกแล้วมึง" พวงสร้อยด่าลูกสาวแล้วไปดึงสายโทรศัพท์ออกจากเครื่องตะโกนประชดว่า "กูไม่อยู่ ไปต่างประเทศโว้ย"

ooooooo