ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    วิวาห์ว้าวุ่น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ไอรดามองปวีร์เหมือนลูกไก่ในกำมือ แต่ยื่นหน้ามองใกล้ๆบ่นว่าใส่ยาเต็มกำมือเพิ่งจะออกฤทธิ์ตอนนี้เอง...แล้วไอ รดาแตก
    ตื่นหัวใจแทบหยุดเต้น

    "ชอบแรงๆใช่ม้าาา?" ปวีร์งัวเงียถามขึ้น สองมือกอดเธอหมับ ไอรดาร้องห้ามลั่นห้อง ขี้หดตดหาย...แล้วปวีร์ก็คอตกอ่อนยวบ
    ไปทั้งตัวหลับคาไหล่ไอรดา เธอผลักลงไปหงายท้องบนเตียง ไอรดามองอย่างปลงๆแล้วบอกตัวเองว่า ก็ต้องมาจัดฉากให้เก๋ๆต่อ
    ไป...

    ไอรดาจำต้องเดินตามแผน ทั้งๆที่จะต้องเริ่ม ก็ใจระทึกโครมๆขึ้นมา ค่อยๆเอามือสั่นๆถอดเสื้อกล้ามเขาออก แล้วมาถึงถอดลิง
    ผ้าปราการสุดท้ายของท่านชาย...กล้าๆกลัวๆยึกยักพักหนึ่ง คีบเอากางเกงตัวสุดท้ายที่ใช้ผ้าน้อยที่สุดของเขาออกมาจนได้...
    แวบเดียว ใจหายวาบ ต้องเบือนหน้าหนีร้องอี๋เรียกหาอาอี๊...คีบมาสุดขยะแขยง แล้วโยนทิ้ง ก่อนจะกล้าหันมามองจุด
    ยุทธศาสตร์ของเขาอีกครั้ง

    "หยึย...น่าเกลียดน่ากลัวที่สุดเล้ย..." แล้วรีบดึงผ้าห่มมาปิดด้วยความรู้สึกขนลุกขนพอง...

    ooooooo

    ถึงจะหมดพิธีการงานวันเกิดคุณหญิงไปแล้ว ถึงตอนมาช่วยกันดื่มกินตามอัธยาศัย...กลุ่มคุณหญิงกำลังร่วมวงอาหารทะเลเผา
    กันอย่างสนุกสนาน โดยมีขวัญตากับธงชัยช่วยบริการอย่างใกล้ชิด...ไม่นานธงชัยเอามือถือมาส่งให้ คุณหญิง ท่านมือเลอะ จึง
    ให้ ธงชัยรับแทน เมื่อรู้ว่าปวีร์โทร.มา ทั้งให้เปิดเสียงฟัง ด้วย...คุณหญิงยื่นหน้าไปใกล้มือถือ ถามว่าเป็นไงลูก พูดมาดังๆเลย...

    "อย่า...ไม่นะคะ...คุณปวีร์...อย่าค่ะ" เสียงที่ดังมาเป็น เสียงผู้หญิง แล้วยังมีเสียงฟืดฟาดเหมือนกำลังออกแรงเต็มที่... คุณหญิง
    ตาถลน...ทุกคนที่ล้อมวงอยู่แตกตื่นตามๆกัน...ผู้พันปยุตอ้าปาก กุ้งยังไม่ทันเคี้ยวยังคาอยู่ คุณหญิงสั่งเฉียบ

    "ธงชัย ปิดเสียงก่อน...ปิดเสียง" ธงชัยรับคำทันที แต่กดไป เสียงยิ่งดังขึ้น

    "อย่า...อย่าข่มเหงดิฉันยังงี้สิคะ...คุณปวีร์...อย่า..."

    "ไอ้ธง...นั่นมันปุ่มเพิ่มเสียง" ขวัญตาด่าสามี ทั้งเบิ๊ดกะโหลกสามีสองทีซ้อน ขณะเงอะงะกันไปมา เสียงไอรดาที่จงใจทำซาวนด์
    เอฟเฟกต์ด้วยการกรอกเสียงมาทั้งตีแขนปวีร์ ตุ๊บตั๊บเหมือนถูกข่มขืน ปากก็ร้อง

    "โอ๊ย...พอทีค่ะคุณปวีร์...ไม่นะคะ ถ้าไม่คิดรับผิดชอบตัวฉัน อย่าย่ำยีกันเลย..ไม่...ฮือๆๆๆ"

    คุณหญิงทำท่าจะลมใส่ ขวัญตาปิดเสียง รีบประคอง ผู้พันปยุตสั่งธงชัยเตรียมรถมาให้ท่านกับคุณหญิงเดี๋ยวนี้... คุณหญิงเร่ง
    ขวัญตาพาท่านไปที่รถเร็ว ทั้งสั่งขวัญตาเอามือถือท่านมา แล้วถูกดุที่ยังดันเอาแนบหูฟังอยู่อีก...ขณะคุณหญิงพาสามีไป มี
    แขกหญิงตามไปหลายคน นักข่าวตาไวหูไวสะกิดกันตามไปบ้านปวีร์ทันที จึงเห็นเป็นการเดินทางเร่งร้อนเป็นขบวนยาว...

    ขณะเดียวกันนี้...นวลตองแม่ของไอรดาขับรถมาหาลูกสาว แวะเติมน้ำมัน ก็ได้รับโทรศัพท์จากไอรดาว่าแม่ไม่ต้องไปหาเธอที่
    บ้านของเธอแล้ว แม่ไม่พอใจที่ลูกสาวให้มาหา ใกล้ จะถึงแล้วจะไม่ให้ไปเสียอีก อย่างนี้แม่เสียหาย แทนที่จะได้ ขายของฝรั่งที่
    ชอบมาซื้อตอนดึกๆ ไอรดาจึงรีบอธิบาย

    "แม่ใจเย็นๆก่อน...แม่จ๋า ไอกำลังต้องการความช่วยเหลือจากแม่ แม่ขับรถมาหาไอที่นี่ด่วนเลย" นวลตองตกใจ เสียงสั่นว่าลูกมี
    เรื่องอะไร เป็นอะไรหรือเปล่า "เดี๋ยวแม่มาถึงก็รู้เอง...ฟังดีๆจะบอกทางให้"

    นวลตองหูผึ่งฟังอย่างตั้งใจ...

    ooooooo

    ขณะที่คุณหญิงลงรถนำหน้าทุกคนเข้าบ้าน ลูกชาย พ่อปยุตเห็นคนตามมาเป็นขบวน บอกคุณหญิงว่า มันจะเอิกเกริกไปหน่อย
    ไหม คุณหญิงว่าเรื่องมันเปิดออกมาจนป่านนี้แล้ว พวกเขาห่วงเรามากกว่า แล้วคุณหญิงขอตั้งสติ ก่อนจะเข้าบ้านไปดูลูกชาย
    ทำบัดสี บัดเถลิง...

    เมื่อเสียงเดินเสียงพูดอึกทึก ไอรดาบอกตัวเองว่า เขามากันแล้ว รีบจัดแจงถอดบรา กางเกงในโยนทิ้งไป เอาน้ำในแก้วใกล้มือ
    มาแตะลูกตา ทำท่าร้องไห้ร่ำไรเป็นเผาเต่า

    ประตูห้องเปิดผางออกมา คุณหญิงกับปยุตยืนตะลึงจังงัง แต่พวกตามมาเรียงเป็นตับมองตาโตเป็นไข่ห่าน แล้วแลกเปลี่ยน
    ความเห็นกันระงมถมถืด ไอรดาทำตกใจรีบดึงผ้ามาห่มถึงคอ ร้องสะอึกสะอื้นเหมือนจะเด๊ดสะมอเร่ ทุกคนอดเวทนาไอรดาไม่
    ได้ บางคนเอามือถือกดถ่ายภาพ จึงถูกมองอย่างรังเกียจ

    คุณหญิงไม่รู้จะเริ่มยังไง ให้ไอรดาเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น คุณปยุตรีบปรามว่า เพิ่งเกิดขึ้นจะให้เล่ายังไง คุณหญิงไปสะกิดปวีร์ สั่ง
    ให้เล่ามาเองเลย เขย่าลูกชายหลายทีก็ยังไม่ตื่น แม่หาว่าจะหนีปัญหาไม่ได้นะ เป็นลูกผู้ชายต้องลุกขึ้นมารับผิดชอบ...ไอรดา
    ร้องไห้ไป หันมาทุบปวีร์

    "ได้ยินไหม คุณต้องรับผิดชอบฉันนะ ที่คุณใช้กำลังข่มเหงฉันแบบนี้"

    คุณหญิงสงสารไอรดา จึงหันมาปลอบให้ไอรดาหยุดร้อง มาคุยกันก่อน คุณปยุตรีบบอกไม่ต้องห่วง ลูกชายเขาทำแบบนี้ ยังไง
    เราต้องรับผิดชอบ แล้วเร่งให้เธอลุกมาคุยกัน

    "จะลุกออกไปยังไงล่ะคะ...ก็...คุณปวีร์เขาฉีก เขาทึ้งเสื้อผ้าฉัน..." ร้องไห้โฮๆ มองหาเสื้อผ้า "เขาปลุกปล้ำถอดเสื้อผ้าฉันทิ้งไป
    ไหนไม่รู้...ฉันจึงโป๊อยู่นี่ค่ะ"

    "ไอ้ปวีร์...แกทำเกินไปแล้ว ตั้งแต่แกจำความได้ ฉันเฝ้าสอนแกเป็นสุภาพบุรุษ ไม่บ้ากามข่มขืนผู้หญิงอย่างนี้" ปยุตตรงเข้าเขย่า
    ตัวลูกชาย จนหอบยังไม่กระดิกหู "อ้อ...นี่แกล้งหลับใช่ไหม งั้นฉันจะปลุกแกใหม่นะ" ว่าแล้วปยุต ตบหน้าลูกชายฉาดใหญ่ แต่
    ไอรดากลับทำคอย่น สงสารปวีร์ "ชะช้า...ยังแกล้งหลับเฉย เอาไปอีก" ปยุตซัดฝ่ามือใส่อีกฉาด แล้วซ้ำอีกฉาด...ยังนิ่ง ปยุตเงื้อ
    จะลงมืออีกฉาด

    ไอรดาทนเห็นเขาฆ่าหมูดูไม่ได้ ยื่นแขนมากันไว้ ขอร้องให้พอได้แล้ว

    "เขาจะตื่นรึไม่ตื่น ฉันก็เรียกสิ่งที่ฉันเสียให้เขาไปคืนมาไม่ได้อยู่ดี" ไอรดาร้องโฮๆ คุณหญิงรีบมานั่งโอบ ลูบไล้ปลอบใจไปมา

    "ฉันเห็นใจหนูนะ ตามประสาลูกผู้หญิงด้วยกัน ฉันเข้าใจว่าสิ่งที่หนูเพิ่งเสียไปมันมีค่ามากมายขนาดไหน" ไอรดา ได้ทีโผกอด
    คุณหญิง เร่งสตีมเสียงร้องดังขึ้นหลายเดซิเบล "หยุดร้องเถอะนะ ฉันกับผู้พันให้สัญญาต่อหน้าทุกคนตรงนี้ว่าฉันจะรับผิดชอบ
    และดำเนินการให้ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม...มา มาสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนดีไหม ไหน เสื้อผ้าอยู่ตรงไหน"

    ธงชัยหันไปหยิบยกทรงขึ้นมาชู บอกว่าอยู่นี่ตัวหนึ่ง ชูขึ้นมาใกล้หน้า ทั้งกลืนน้ำลายเอื้อก ขวัญตาตบกบาลสามี หนึ่งที แล้วสั่ง
    "รีบคืนเขาไป อยากดูนานๆกลับไปดูของฉันที่บ้าน"

    ทุกคนในห้องช่วยกันหยิบทุกชิ้นส่วนในห้องไปให้ไอรดา เธอค่อยๆสวมใต้ผ้าห่ม...แล้วชะงัก เมื่อเสียงนวลตองดังขึ้น เจ้าตัวโผล่
    เข้ามาในห้อง

    "เกิดอะไรขึ้น ไอลูกแม่" นวลตองวิ่งมาหาลูก ต้องชะงักเมื่อเห็นลูกยังอยู่บนเตียงกับผู้ชาย "ลูกแม่..." นวลตองเข้ากอดไอรดาแน่น
    "นี่ใครทำอะไรลูกแม่ บอกแม่มา" หันไปหาทุกคน "แล้วนี่พวกคุณเป็นใคร"

    คุณหญิงหลบหน้ารู้สึกผิดที่ลูกชายข่มเหงคนอื่น แต่มองไปทางสามี ปยุตกับนวลตอง ทำไมจ้องตากันนิ่งนาน

    "นวลตอง...นั่นคุณจริงๆใช่ไหม"

    "ปยุต คุณมาทำอะไรที่นี่" นวลตองย้อนถามปยุต

    "นี่....รู้จักกันด้วยหรือ" คุณหญิงเริ่มเข้าใจลางๆ ปยุตเดินมาหานวลตอง ตาจ้องตานิ่งนาน...ภาพความหลังหลั่งไหลสู่ความ
    ทรงจำ ภาพของปยุตกับนวลตองเดินจูงกันด้วยความรักไปตามชายหาดพัทยา ทั้งสองหยอกเย้ากระเซ้าแหย่กันอย่างมีความสุข
    วิ่งไล่กอดกันด้วยความรัก ที่สุดหวานชื่นระรื่นจิต เมื่อครั้งสามสิบกว่าปีมาแล้ว...

    เมื่อไอรดาเห็นเงียบไปนาน จึงถามแม่ว่า รู้จักพ่อปวีร์ ด้วยหรือ?

    "ใคร...นายปวีร์" นวลตองมองปวีร์ที่ยังหลับตรงหน้า "ไอ้นี่ใช่ไหมที่มันทำอะไรลูกแม่ อย่าบอกนะว่ามันข่มขืนลูก" ลูกสาวอึก
    อักน้ำตาพรู "ไอ้..." นวลตองตบหน้าปวีร์อย่างมันมือไม่ยั้ง

    "แม่...พอ...พอแล้วแม่ ใจเย็นๆก่อน" ก้มมองหน้าตาชอกช้ำเป็นปื้น ถึงบ่นอุบ "เจอไปหลายขนานนะเนี่ย เดี๋ยวไม่ฟื้นพอดี"

    "ฉันพอจะจับเรื่องได้แล้ว..." นวลตองตบปวีร์ไปแล้วเริ่มสงบลง...ลุกไปพูดกับปยุต "ลูกชายของคุณขืนใจลูกสาวของฉันยังงั้นใช่
    ไหม" ปยุตพยักหน้ารับ นวลตองกระชากคอเสื้อมาอย่างสุดแค้น "ชีวิตฉันก็มีแต่ลูกสาวคนนี้คนเดียว คุณกับลูกชายต้องรับผิด
    ชอบนะยะ ไม่งั้นฉันแจ้งความจับลูกชายคุณแน่ๆ" ปยุตขอให้ใจเย็นๆ "ไม่เย็นแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันไม่ยอมหรอกนะ ถึงเรา
    สองคนจะเคยรักกันมาก็เหอะ"

    คุณหญิงฟังแล้วสะดุ้งวาบ ถามทันที "นี่เป็นคนรักเก่ากันเรอะ"

    "ก็น่าจะเป็นยังงั้นมังคะ" นวลตองเล่นสำนวน ธงชัยคันปากยิบๆ

    "อย่างนี้ไม่เรียกว่าน่าจะเป็นแล้ว...ชัดๆเลยละ แฟนเก่ากัน...ชัวร์" ธงชัยถูกคุณหญิงจ้องรีบหลบ

    "แล้วไหน...คนไหนเป็นแม่ของไอ้หมอนี่" หันไปจิกตา คุณหญิงใจหายวาบ นวลตองเดินเลยไปหาขวัญตา "คุณต้องรับผิดชอบ
    ที่ลูกชายคุณทำลายลูกสาวฉัน" ขวัญตานิ่วหน้า บอกว่าเธอเป็นแค่คนใช้ ธงชัยออกมาบอกว่า เมียของเขาเอง ไม่ใช่เมียท่านผู้
    พัน นวลตองประกาศไม่รู้ละ ใครมาใช้กำลังขืนใจลูกสาวเธอล่ะ บอกว่าพูดถึงไอ้บ้ากามของขึ้นเลย ขออีกสักทีเถอะ หันไปตบ
    หน้าปวีร์อีกหนึ่งเปรี้ยง ไอรดากำลังจะใส่เสื้อผ้า จึงยังไม่ได้ใส่ รีบมาช่วยคุณหญิงห้าม...ตลอดเวลานี้ ช่างภาพจับภาพตลอด

    "พอแล้ว...อย่าทำลูกฉัน..." คุณหญิงหันไปมองปวีร์ ร้องขึ้น "อ้าวปวีร์ รู้สึกตัวแล้วเหรอลูก"

    "ทำไมหน้าชาๆ" ปวีร์ลืมตาตื่น คลำหน้าตัวเองที่ช้ำเป็นปื้นเพราะฝ่ามือใครต่อใคร แล้วร้องอย่างเจ็บปวด...มองไปมองมาที่หน้า
    แม่ "คุณแม่...คุณพ่อ ธงชัย มาทำอะไรกันที่นี่ครับ"

    "ดูดู๊...มันยังมีหน้ามาถาม...ยังงี้ไม่ไหวแล้ว" นวลตองโดดตบปวีร์ หลายคนกรูเข้ามาแยก ปวีร์ร้องลั่น ถามว่าตบเขาทำไม แล้วยัง
    เรียกร้องหาเสื้อผ้า...นักข่าวหญิงคนหนึ่งยกขึ้น บอกว่าอยู่นี่...ปวีร์กับไอรดารีบเอาผ้าห่มปิดป้องตัวเป็นพัลวัน เมื่อนักข่าวช่าง
    ภาพยิงกล้องกระหน่ำวาบๆไม่ยอมหยุด

    จนคุณหญิงกางแขนขวาง ทั้งขอร้องให้ออกไปก่อน ทั้งขู่ว่า ถ้าไม่ออกเจอข้อหาบุกรุก ขอร้องแขกที่มาช่วยกันนักข่าวช่าง
    ภาพออกไปนอกห้อง นวลตองกับปยุตช่วยกันล็อกประตู...

    ooooooo

    แม้จะถูกดันออกมาอยู่ทางหน้าบ้าน คุณหญิงตามออกมาขอร้อง ขอเรื่องการเสนอข่าวด้วย แต่เมื่อนักข่าวยืนยันว่าพวกเขามี
    หน้าที่เสนอข่าว โดยเฉพาะเมื่อคุณหญิงทำงานด้านวัฒนธรรมนี้ ลูกชายกลับมาพร่าพรหมจรรย์ผู้หญิง คุณหญิงจึงวางเงื่อนไข

    "เอางี้...ถ้าทุกคนยอมลบภาพที่ถ่ายเมื่อกี้ซะ แล้วไม่พูดถึงข่าวนี้ ฉันจะให้ทุกคนที่นี่เป็นนักข่าววีไอพี ได้สิทธิ์ทำข่าวในพิธีแต่ง
    งานของเด็กสองคนนี้"

    "อ้าว...ตกลงสองคนนี้เขาจะแต่งงานกันเหรอคะคุณหญิง"

    "ก็...แน่นอนสิคะ ได้ไหมคะ ดิฉันขอ นี่ถ้าพวกสื่อที่อื่น ดิฉันจะไม่อนุญาตให้เข้ามาในบ้านเลยนะคะ อนุญาตแค่หนูสี่ห้าคนนี่
    แหละ" พวกนักข่าวช่างภาพหันหน้าไปหารือ  แล้วตกลงตามนั้น คุณหญิงจึงขอบคุณนักข่าวช่างภาพสื่อมวลชน... คุณหญิงขอ
    ร้องแขกที่ตามมาช่วยดูแลสื่อ  อำนวยความสะดวกกลับบ้าน แล้วขอตัวไปสะสางเรื่องราวกันต่อ...

    ภายในห้องนอน ความเครียดยังตึงตัวเต็มที่ ปวีร์นั่งหน้าช้ำหัวใจชอก ก้มหน้านิ่งงัน ยังลำดับภาพตัวเองว่าได้ทำอะไรลงไปตาม
    ที่ถูกตราหน้าว่าทำบัดสีบัดเถลิง คุณหญิงมาสมทบปยุตที่นั่งมองลูกชายอย่างเจ็บปวด...นวลตองเล่า ก็กอด ไอรดาไว้ปลอบใจ
    คุณหญิงหันมารุกลูกชายอีก

    "เรื่องมันเลยเถิดขนาดนี้แล้ว ลูกก็พูดอะไรออกมาบ้าง เอาแต่นิ่ง แม่ไม่ไหวแล้วนะ"

    "เดี๋ยวสิครับคุณแม่...ผมกำลังคิด แต่ยังจำไม่ได้ว่าผมล่วงเกินอะไรคุณไอรดาตั้งแต่เมื่อไหร่"

    "ทำกับฉันขนาดนี้ คุณยังไม่ยอมรับอีกเหรอ" ไอรดาสะอื้นฮักๆ ทำท่าหัวใจจะวอดวาย

    "ก็จริงนี่...ผมจำได้ว่าผมอุ้มคุณมานอนบนเตียง แล้วเราจิบไวน์กัน...แล้วผมก็ตื่นมาอีกทีเมื่อกี้"

    "หยุดทีเถอะ แค่อ้าปากว่าอุ้มลูกสาวฉันมานอนบนเตียง มันก็เคลียร์แล้ว" แม่หันไปทางคุณหญิง "ว่าไงคะ คุณจะรับผิดชอบลูก
    สาวฉันยังไง"

    "เอ้อ...คือ...แล้วคุณอยากได้อะไรล่ะ"

    "คุณนี่ คิดก่อนถามรึเปล่า...ฉันจะอยากได้อะไรจากคุณ คิดว่าฉันจะมาเรียกเอาตังค์คุณรึไง ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่องแบบนี้ ก็เรียก
    ตำรวจมาตกลงดีกว่า" หยิบมือถือขึ้นมา

    ปยุตรีบห้ามเรื่องจะอื้อฉาว แล้วเสนอ

    "ผมจะจัดการให้นายปวีร์ลูกชายผมแต่งงานกับลูกสาวคุณให้ถูกต้องตามประเพณี"

    ปวีร์สะอึกปึ้กทันที...ไอรดาแอบกำหมัดอัดลมเข้าไป เริงรื่นชื่นในหัวใจ

    "แต่ง...งานเลยเหรอ...ไม่นะครับคุณพ่อ" หันไปทางคุณหญิง "คุณแม่ คิดดูสิครับ"

    "แม่ก็เห็นด้วยว่าลูกต้องแต่ง"

    "คุณแม่ ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำทำอะไร ทำไมต้องแต่ง"

    "อ๋อ จะไม่รับผิดชอบ ยังหวงความโสด...ดี ไปโสดในคุกก็แล้วกัน" นวลตองควักมือถือออกมาขู่

    "เดี๋ยว...นวลตอง คุณเชื่อสิ ผมกับเจ้าปวีร์ ลูกผู้ชายพอ กล้าทำกล้ารับผิดชอบ...ใช่ไหมปวีร์"

    "ก็...พ่อว่าใช่ ก็ใช่ครับ" ปวีร์เสียงอ่อย กลัวคุกจนขนลุก

    "งั้นตกลงตามนี้ เอ๊ะเดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ถามลูกสาวฉันเลย" แม่หันไปหาลูกสาว "ลูกไอจะแต่งไหม"

    "ไอยังมีทางเลือกอีกเหรอคะ" ว่าแล้วสะอื้นงึดๆ "ไอถูกย่ำยีขยี้ยับเยี่ยงนี้ มีทางเลือกอีกหรือคะ"

    "คุณแน่ใจเรอะว่าผมทำอะไรคุณ ถ้าทำจริงๆ ผมน่าจะจำได้บ้าง"

    "หุบปากเดี๋ยวนี้" ปยุตตวาดลูกชายจนหน้าเหี่ยวทันที "เป็นลูกผู้ชายต้องให้เกียรติผู้หญิง แกเอาเปรียบเขาแล้วยังมาถาม แกพูด
    จาทำร้ายคนที่จะมาเป็นภรรยาแกนะ"

    "ฮือๆๆๆ ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ ไอให้อภัยคุณปวีร์ได้ค่ะ"

    "เห็นไหม..." ปยุตตบเข่าฉาด "เขาโดนแกข่มเหงแล้วยังออกตัวปกป้องแก" หันไปหาไอรดา "ตะกี้เรียกคุณพ่อใช่ไหม อืมม์...ฟัง
    แล้วดีจังเลยนะ" ยิ้มให้คุณหญิง "เราจะมีลูกสาวแล้วนะคุณหญิง"

    คุณหญิงไม่ยิ้มด้วย บอกปัดเอาไงก็เอา อย่าให้เสียชื่อก็แล้วกัน ปยุตหันไปยิ้มกับไอรดาแล้วบอกทุกคนว่า วันนี้แยกย้ายกันไป
    พักผ่อน พรุ่งนี้มาว่ากันอีกที หนูคงเหนื่อยมากสินะ?

    "ก็...ค่ะ คุณพ่อ..." ไอรดาซ่อนหน้าเจ้าเล่ห์ไว้พองาม ปยุตยิ่งซึ้งตรึงใจว่าที่สะใภ้หนักขึ้น

    "เรียกคุณพ่ออีกแล้วดีจัง ยังไงพ่อต้องขอโทษแทนลูกชายพ่อด้วยนะ หนูไม่ต้องห่วง ต่อไปนี้ เราทุกคนจะช่วยดูแลหนูอย่างดี...
    ใช่ไหมจ๊ะคุณหญิง"

    คุณหญิงมองไอรดา แล้วยิ้มรับคำสามี ขวัญตาพลอยซึ้งไปด้วย แต่ธงชัยมองไอรดาอย่างจับผิด รู้สึกแคลงและคาใจไอรดาอยู่มิ
    รู้วาย...

    ooooooo

    ต่อหน้าพ่อแม่ ปวีร์ต้องยอมรับไอรดาตามใจพ่อแม่ แต่พอนวลตองพาไอรดาขึ้นรถจะขับออกจากบ้าน นายปวีร์วิ่งมาขวางหน้า
    รถ นวลตองเกือบชนตาย...หยุดรถ ตะโกนใส่

    "อะไรอีกล่ะ เดี๋ยวแม่ขับชนหงายท้องตายตรงนี้เลย"

    ปวีร์เดินมาขอคุยกับน้องไอ นวลตองจึงเชิญคุยกันเลย ปวีร์ขอคุยสองต่อสอง แม่ให้ไว้คุยพรุ่งนี้ ไอรดาเสริมว่า เธอเหนื่อยมาก
    แล้ว นายปวีร์ตาขวางใส่

    "ผมจะคุยเดี๋ยวนี้ ผมกับคุณจะแต่งงานเป็นผัวเมีย ขอคุยกันสองคนไม่ได้รึครับ"

    แม่นวลตองใจอ่อน ให้ลูกสาวลงไปคุยกับว่าที่สามีก็น่าจะได้ ไอรดาบ่นออดว่า แม่ชักจะเริ่มเข้าข้างว่าที่ลูกเขยแล้วนะ พอไอ
    รดาลงรถไป ปวีร์รวบไหล่ดันพาเข้าไปในบ้าน จนไอรดาร้องไห้เบาๆ

    "เอาละ...ทีนี้เราอยู่กันสองคน บอกความจริงมาซิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

    "นี่...จะให้ฉันพูดอีกกี่รอบ..." ว่าแล้วบีบน้ำตาอีกโจ๊กใหญ่ "คุณจะมาตอกย้ำฉันไปถึงไหน"

    "หยุดบีบน้ำตาได้แล้ว...ผมผ่านผู้หญิงมาเยอะ ถ้าผมปล้ำจริง ต้องรู้สึกอะไรบ้างสิ"

    "จะรู้สึกรู้สาอะไร ก็นายเมาไม่รู้เรื่อง แถมหลังจากนั้น...ก็หลับเป็นตาย"

    "ไม่เมา ไม่มีทาง บอกมาซะดีๆ มันอะไรกันแน่"

    "คุณนี่ท่าจะพูดภาษาคนไม่รู้ฟัง...เอางี้ ตอนคุณตื่นเห็นอะไรมั่ง...ตัวคุณเป็นยังไง"

    "เห็นคุณนอนข้างๆ ตัวผมก็ไม่มีเสื้อผ้า ล่อนจ้อน..." ปวีร์หน้าจืด เริ่มเสียท่า

    "นั่นไง...ล่อนจ้อนแล้วยังมีหน้ามาถามยอกย้อน...ทีหลังอย่าเซ้าซี้ เสียเวลา ฉันไปละ แม่รออยู่"

    ไอรดาเดินอ้าวไป แอบยิ้มที่เอาชนะได้...เสียงปวีร์ร้องตาม

    "เดี๋ยว...คุณ...ว้า..." แล้วหยุดนิ่งคิด "เป็นไปได้ไงวะ ปล้ำ ทำเราทำเขา...โดยไม่รู้ตัว จำอะไรไม่ได้เลยนะ...โอ๊ย...บ้ามันซะเลยดี
    ไหมเนี่ย" ปวีร์ทรุดลงกุมขมับอยู่คนเดียว...

    แค่นั้นยังไม่พอ...เมื่อคุณหญิงพจนีย์กับผู้พันปยุตเดินมาหาลูกชาย จิกคนละหนับอีกครั้ง แม่ดึงหูให้จำไว้เป็นบทเรียน ปยุตบอกลูกชาย

    "สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมว่ะ ไอ้ลูกชายเอ๋ย..."

    แต่ปวีร์ยังยืนกรานไม่ยอมแต่ง ยืนกระต่ายขาเดียวว่าไม่ได้ทำอะไรเธอ ทั้งพ่อทั้งแม่ไม่ฟัง ช่วยกันอบรมอย่างหนัก แม่เอานิ้ว
    จิ้มหน้าผากไปหลายที ย้ำว่าลูกต้องแต่งงาน แม่ได้บอกนักข่าวไปหมดแล้ว...คุณหญิงพาสามีเดินหนีด้วยความระอา

    ส่วนขวัญตากับนายธงชัย สองผัวเมียบริกรเก่าแก่กลับไปถึงบ้านคุณหญิงแล้วยังเม้าท์กันไม่เลิก โดยเฉพาะธงชัยยังแคลงใจไอ
    รดาไม่หาย ว่าไอรดาจ้องจับคุณปวีร์ คอยดูเขาจะคอยจับให้ได้ ขวัญตาเตือนระวังจะตกงาน เขากำลังจะมาเป็นนายเราแล้ว
    สงสารไอ้ไข่มุกลูกสาว...แล้วขวัญตาก็บอกสามีว่า เธอพูดกับท่านทั้งสองแล้ว จะขอเอาไข่มุกมาอยู่ด้วย ท่านทั้งสองก็ยินดี
    เพราะท่านรักเด็ก

    ค่ำคืนเดียวกันนี้...ปยุตไม่นึกว่าจะได้พบนวลตอง ทำให้เขาเก็บมาคิดก่อนนอน ถึงชีวิตรักที่ผูกพันกันมาถึงเจ็ดปี...ปยุตตัดสินใจพูดกับนวลตอง ขณะพบกันที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ นวลตองดีใจคิดว่าเขาจะขอหมั้น หรือไม่ก็ขอแต่งงานกับเธอ...

    "ผมอยากจะขอ...ขอให้คุณเลิกรักกับผม" นวลตองถามย้ำขณะตกใจสุดๆ "ผมขอให้คุณเลิกรักกับผม แล้วก็ไปจากชีวิตผมซะ"
    นวลตองถามหาเหตุผล "ผมต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่คุณพ่อคุณแม่ท่านขอร้อง...ไปจากผมเถอะนะ ผมไม่อยากเห็นคุณต้อง
    ร้องไห้" นวลตองฟังแล้วร้องไห้โฮๆ ก่อนหันมาจ้อง

    "สายไปแล้วล่ะค่ะคุณปยุต" นวลตองตื้นตัน จนคอหอยตีบ ปยุตน้ำตาพรั่งพรู ขอร้องไม่ให้นวลตองร้องไห้ แล้วทั้งสองก็กอดกัน
    ร้องไห้ เหมือนจะขาดใจลงด้วยกัน...

    นี่คือความฝันถึงวันคืนที่ต้องจากกันด้วยความรักอันแสนเศร้าหมอง...ปยุตครวญครางออกมาด้วยเสียงเครือ "ฮือ...นวลตอง..."

    คุณหญิงพจนีย์ที่นอนข้างๆลืมตาโพลง โงหัวมองสามีที่ละเมอต่อ "อย่า...อย่าร้องไห้สิ นวลตอง ผมยังรักคุณอยู่นะ" คุณหญิง
    โกรธจนลมพวยพุ่งจากสองรูหู ลุกขึ้นนั่งหมายจะสังหารสามีให้ปี้ป่น...แต่มองเห็นปยุตนอนกรนครอกๆ ไม่ได้รู้เรื่องอะไรใน
    โลกนี้

    "ชะช้า...ถึงกับเอานังนวลตองมาเพ้อเลยเหรอเนี่ย...มากไป...มากไปแล้วคุณ..."

    คุณหญิงทั้งหึงทั้งขุ่นหมุนจี๋ในอก เห็นเพดานเป็นศัตรู ตาพองใส่แทบไหม้เป็นจุณ...

    ooooooo

    ที่ห้องรับแขกบ้านคุณหญิงเช้านี้จัดไว้อย่างสวยงาม คุณปยุต คุณพจนีย์กำลังนั่งคุยกับแขกสำคัญ คุณนวลตองแต่งตัวสวยงาม
    จนคุณปยุตชมเปาะ คุณหญิงฟังแล้วหมั่นไส้มองตาเขียวปั๊ด...ปวีร์แต่งหล่อเดินมา ปยุตต่อว่าลูกชายชักช้า คุณนวลตองมารอ
    นานแล้ว... นวลตองชมว่าปวีร์ในชุดใส่เสื้อผ้าเต็มที่ดูดีไม่น้อย คุณหญิงจึงย้อนถามว่า แล้วลูกสาวคุณนวลล่ะคะ

    พอดีไอรดาในชุดเสื้อผ้าทั้งเรียบทั้งสง่างามแท้แลตะลึง ปวีร์มองไอรดาตาลุกโพลงหลงใหลในเสน่ห์ หนุ่มสาวมองตากัน ต่าง
    เริ่มหลงใหลกันและกัน...

    คุณปยุตบอกทุกคนว่า เรามาเริ่มพูดจากันเรื่องการแต่งงานของลูกๆกัน นวลตองรีบบอกว่าเธอพร้อมแล้ว...ปยุตเริ่มอารัมภบท
    ตามธรรมเนียม แล้วคุณหญิงพูดเรื่องสินสอดทองหมั้น จะดูแลให้อย่างสมน้ำสมเนื้อ ไอรดากับแม่ซักตัวเลขว่ามันเท่าไหร่แน่

    คุณหญิงอ้างลูกชายคนเดียวย่อมจะให้ไม่น้อยเกินไปแน่ นวลตองตอบโต้อย่างสุภาพ แล้วสรุปลงตรงที่ลูกสาวเธอเสียท่าแล้ว ก็
    ต้องยอมรับแบบมัดมือชกอยู่แล้ว พจนีย์ไม่สบอารมณ์ แต่ปยุตสามีสะกิดไว้ นวลตองจึงให้มาพูดเรื่องฤกษ์ยามวันแต่งจะพา
    ทั้งสองคนไปหาหมอดูช่วยหาฤกษ์ ไอรดาสะกิดแม่ แล้วชี้ที่อกตัวเอง

    "แม่...มีหมอดูนั่งอยู่ทนโท่ทั้งคน จะไปหาหมอดูที่ไหนอีก...เดี๋ยวไอดูให้เอง"

    ปยุตจึงให้ข้ามไปเรื่องสถานที่จัดงาน...ปวีร์นั่งฟังมานาน ทนต่อไปไม่ไหว ร้องจ๊ากกลางวง

    "เดี๋ยวครับคุณพ่อ..ผมยังไม่พูดสักคำว่าอยากแต่ง...ทุกคนพูดคุยกันเหมือนไม่มีผมอยู่ในโลก"

    ทุกคนชะงักมองปวีร์ แล้วไม่มีใครสน เริ่มคุยกันต่อ จนปวีร์เอ็ดตะโรขึ้น

    "นี่...ไม่มีใครเห็นหัวผมเลยใช่ไหม" ไอรดาแอบปิดปากหัวเราะ "ผมมีตัวตน มีชีวิตจิตใจนะครับ จะคุยเรื่องแต่งงานผม ไม่ถาม
    อะไรผมซักคำเลยนะเนี่ย" แม่ย้อนว่า

    ที่ลูกก่อเรื่องไม่เห็นถามแม่ซักคำ แบบนี้แม่ไม่ไหวแล้ว "คุณแม่จะไหวหรือไม่ไหวผมไม่รู้...แต่ผมไม่แต่ง...ยังไงผมก็ไม่แต่ง"

    "อ้าว เอายังไงกันคะเนี่ย...เอายังไงแน่" นวลตองร้องลั่นๆ ไอรดาสะอื้น บีบน้ำตาไหลพรู แล้วแถมร้องไห้เสียงดังโฮๆ ก่อนจะ
    ถามดังๆ

    "นี่มันอะไรกันคะ เดี๋ยวแต่งเดี๋ยวไม่แต่ง เห็นไอเป็นตัวงี่เง่า เต่าปูปลารึไงคะ" ว่าแล้วไอรดาลุกพรวดเดินปึงปังออกไปทันที นวล
    ตองร้องเรียกลูกสาวแล้วหันมาทางคุณหญิงกับสามี

    "แล้วยังไงคะ คุณสองคนเป็นผู้ใหญ่ประสาอะไร พูดจากลับกลอกยอกย้อนไปมา"

    "นวลตอง คุณใจเย็นๆ ผมจัดการให้เรียบร้อยแน่ๆ" หันไปทางลูกชาย "ไอ้ปวีร์ แกทำให้ผู้หญิงเขาร้องไห้....แกรีบไปปลอบเขาสิ
    แค่นี้ต้องให้บอกด้วยเรอะ" ปวีร์ลังเล ถูกตวาดซ้ำ "ไป๊" ปวีร์รีบครับๆๆ แล้วแล่นไปทันที...ผู้ใหญ่ทั้งสามสบตากัน แล้วเป็นกลุ้ม
    พอกัน...

    ooooooo

    ไอรดาวิ่งมาหยุดในสวนหย่อมภายในบริเวณบ้าน มองไปมาว่าใครจะตามมาบ้าง พอเห็นปวีร์ตามมา จึงบีบน้ำตาออกมาอีกครั้ง
    ส่งเสียงร้องฮือๆ

    "ไม่ต้องมาปลอบฉันหรอก..."

    "ใครบอกว่าผมจะมาปลอบคุณ" ปวีร์เสียงกร้าว ไอรดาเช็ดน้ำตาแล้วหันมา "เราต่างรู้กันดีว่า ผมไม่ได้ทำอะไรคุณ"

    "คุณอุ้มฉันขึ้นเตียง แล้วยังมาพูดบ้าๆ ช่างเป็นลูกผู้ชายแท้ แมนแท้ๆ หรือว่าแมวแท้ๆ"

    "ถามจริงๆ คุณหวังอะไรแน่ ที่พยายามจับผม"

    "หลงตัวเองไปหน่อยแล้ว...คนมาเห็นว่าอยู่บนเตียงด้วยกัน ถ้าคุณไม่รับผิดชอบ เจอข้อหากระทำชำเราแน่" เขายังยืนยันว่าไม่
    ได้ล่วงเกินเธอถึงขั้นนั้น "ขั้นไหนก็มีเจตนาล่วงเกิน ยังไงก็ต้องรับผิดชอบ" ไอรดาเดินหนีจะเข้าบ้าน ปวีร์ ดึงแขนไว้

    "เดี๋ยว...ฟังให้ดี...คุณคิดเหรอว่าถ้าแต่งงานกับผมแล้วจะทำให้ชีวิตคุณมีความสุขน่ะ" ไอรดาสั่งให้เขาปล่อย...เธอเจ็บ "เขารู้กันทั่วว่าผมเจ้าชู้ขนาดไหน...ก็เอาสิ อยากแต่งกับผมนักก็ลองดู รับรองว่าคุณต้องเสียใจภายหลัง ผมจะทำให้ คุณต้องทุกข์ทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็นเลยคอยดู"

    ไอรดาร้องไห้กระซิกกระซี้ กลัวจนตัวสั่น ปวีร์หัวเราะสะใจ

    "แล้วหลังจากนั้น ผมจะหาเรื่องหย่ากับคุณซะ ทีนี้พอนึกออกรึยังว่าถ้าแต่งกับผมแล้วคุณจะเจอนรกขุมไหน...รีบๆไปซะให้พ้น
    หน้าผมดีกว่า อย่างน้อยคุณจะได้ไม่ต้องเสียประวัติ เป็นแม่ม่ายตั้งแต่ยังสาว"

    ไอรดาฟังแล้วตัวสั่นสะท้าน สะอึกสะอื้นเหมือนจะตายดับลับโลกให้ได้ ปวีร์หัวเราะในคอ

    "ตัวสั่นเป็นลูกนกเชียวนะ...กลัวผมมากสิท่า..."

    ไอรดาสะอื้นอยู่แปดฮัก แล้วจู่ๆก็ชูเครื่องบันทึกเสียงเอ็มพี 3 ขึ้นมาดู...แล้วยิ้มร้ายกาจ ปวีร์เห็นแล้วหน้าเหี่ยว แสบไปถึงกึ๋น
    อะไรจะพลาดท่าให้แม่คนนี้บ่อยเสียจริง...

    ไม่กี่อึดใจต่อมา...ไอรดาเอาเทปมาเปิดให้ทุกคนฟัง โดยมีปวีร์ตามมานั่งหน้าตูมอยู่ด้วย...เปิดมาถึงตอนที่เขาท้า เธออยาก
    แต่งนัก เขาจะทำให้เธอทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็น หลังจากนั้นเขาก็จะหาเรื่องหย่ากับเธอ...ไอรดาร้องไห้โฮ ปิดเครื่องทันที
    หันไปร้องไห้กับแม่ว่า แล้วใครจะประกันได้ว่าชีวิตเธอจะไม่เหมือนตกนรก ปวีร์สวนทันทีว่า "ก็อย่าแต่งสิ"

    "ไม่ได้นะ...คุณทำฉันด่างพร้อย ต้องรับผิดชอบ"

    นวลตองปลอบว่า ท่านปยุตเป็นนายทหารเก่า มีศักดิ์ศรี เขาต้องรับผิดชอบ แล้วหันไปถามปยุตว่าใช่ไหม ผู้พันปยุต รับคำชัดเจน
    นวลตองจึงย้อนไปถามเรื่องลูกชายท่าน ทำไงจะไม่ให้ลูกสาวเธอตกนรก ไม่ยอมดูแลแล้วยังหาเรื่องหย่าอีก ปยุตมองหน้าคุณ
    หญิง...

    "จะเอาไงดี...ทางไหนหนูพอใจว่ามาเลย ฉันยอมทุกอย่าง" สิ้นคำคุณหญิง ไอรดารีบอุ๊บอิ๊บทันที

    "จริงนะคะ...ไอขอให้ทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร เป็นประกันไม่ถูกเขี่ยและหย่าทิ้ง"

    "สัญญาเหรอ...ได้สิร่างมาดู เงื่อนไขยังไง" คุณหญิงอยากดู

    "ก็ในเมื่อคุณปวีร์จะหาเรื่องหย่าทิ้ง...ถ้าคุณปวีร์ขอหย่าทิ้งไอจะร่างสัญญา ถ้าคุณปวีร์ขอหย่าจะต้องจ่ายค่าหย่าเป็นจำนวน
    เงิน...เอ้อ..."

    "เท่าไหร่ล่ะจ๊ะ...ว่ามาเถอะ" คุณหญิงเร่งใคร่รู้

    "เป็นเงิน...สี่สิบล้านบาทค่ะ" ไอรดาพูดจบ...ปยุตกับพจนีย์ผงะ ครางคำว่าสี่สิบล้านออกมา

    "สี่สิบล้าน..." ปวีร์ตะคอก "คุณจะบ้าเรอะ" หันไปทางพ่อแม่ "เห็นไหมครับ ผู้หญิงคนนี้เขามาจับผมก็เพราะหวังเงินนี่แหละ"

    "นี่...หยุดพูดจาดูถูกลูกสาวฉันเลยนะ ถ้าคุณไม่จ้องจะขอหย่า คุณจะเดือดร้อนเสียเงินทำไม พวกคุณว่าจริงไหม"

    "อือม์..." ปยุตหันไปหาคุณหญิง "ถ้าลูกชายเราเป็นฝ่ายขอหย่าต้องจ่ายสี่สิบล้าน แต่ถ้าไม่หย่าก็ไม่ต้องจ่าย"

    ปวีร์นั่งกุมขมับอยู่ พอฟังไปคิดได้ เงยหน้าขึ้นมาอย่างมีความหวัง

    "ถ้าฝ่ายตาปวีร์ขอหย่า หนูไอจะได้เงินสี่สิบล้านตามสัญญา แต่ถ้าหนูไอเป็นฝ่ายขอหย่าซะเอง อันนี้ก็จะไม่ได้ แม้แต่บาทเดียว"
    เสียงคุณหญิงทบทวนไปมา ปวีร์มองไอรดา ต่างคนต่างคิดว่าตัวถือไพ่เหนือกว่า...สองตามองกันเป็นสี่ตา... ไม่มีใครยอมใคร...

    นวลตองขับรถพาลูกสาวกลับจากบ้านคุณหญิง แอบมองลูกสาวบ่อยครั้ง จนไอรดาสงสัยถามแม่ว่ามองเธอทำไม...

    ในที่สุดแม่ก็ถามลูกสาวตรงๆ

    "จริงๆแล้วนายนั่นยังไม่ได้ทำอะไรแกใช่ไหม" ไอรดาฟังแล้วถึงสะอึก รีบทำไม่รู้ฟัง "แม่เลี้ยงแกมากับมือ รู้นิสัยดีว่าคนอย่างแก
    ไม่น่าพลาดท่าให้หมอนั่น...บอกความจริงแม่ มานะ แกยังไม่เสียอะไรนายนั่นใช่ไหม" ลูกสาวก้มหน้างุด "ทั้งหมดเป็นแผนแก
    ใช่ไหม...มองหน้าแม่แล้วพูดความจริงมา"

    นวลตองเอามือเชยคาง เห็นน้ำตาลูกไหลออกมาน่าสงสาร

    "แม่...ถ้าแม่ยังรักไอ หยุดถามแบบนี้เถอะ ไอถูกเขาเอาเปรียบมายังจะมาตอกย้ำ จะให้ไอเล่าเป็นฉากๆละเอียดยิบเอาไหม...
    มันเป็นอย่างนี้นะ...เริ่มต้น..." ไอรดาถูกปิดปาก แม่ ร้องห้ามเล่า แม่ที่ไหนจะทนฟังได้

    "แม่ขอโทษนะลูก อย่าโกรธแม่นะ" แม่มองตรงไปข้างหน้า นึกตำหนิตัวเอง...ส่วนไอรดายังร้องไห้ แต่แอบหันไปถอนใจ รู้สึกผิด
    จึงได้แต่คิดในใจ ขอโทษที่โกหกแม่ แต่ในวันหนึ่งแม่จะเข้าใจว่าเธอทำเพื่อแม่นั่นเอง...

    ooooooo

    วันนี้ปวีร์ขับรถกลับเข้าบ้าน เห็นประตูแง้มคิดว่าขโมยขึ้นบ้านแน่ จึงคว้าไม้ใกล้มือมากระชับย่องเข้าไป ได้ยินเสียงกุกกักยิ่งแน่
    ใจ พอเปิดประตูผลัวะ ยกไม้เตรียมหวดกลางกบาล แล้วต้องชะงักเมื่อคนที่หันมาคือเมษานั่นเอง...เธอบอกว่าเข้ามาได้เพราะประตูไม่ได้ล็อก

    ปวีร์ทิ้งไม้ เดินไปทรุดลงที่โซฟา ท่าเหมือนกำลังจะลาโลก เมษาดารานางแบบสวยหมายจะล็อกปวีร์ให้ได้ แม้พี่ตุลย์ ของเธอจะ
    เตือนว่าจะเสียท่านายปวีร์จอมเพลย์บอย แต่ปรีชาผู้พ่อบอกว่านายปวีร์ไม่เสียหายอะไร แม่ของเขาก็ดูดี ถ้าวันหนึ่งจะหาแม่
    ใหม่ให้ลูกต้องแบบคุณหญิงพจนีย์แน่นอน...เมษาจึงมีอิสระจะคบนายปวีร์ได้อย่างเสรีนิยมไปเลย

    พอเมษาถามว่าเขาเป็นอะไรท่าทางเป็นคนเบื่อโลก เขาจึงบอกเธอว่า เขาเจอมรสุมลูกมหึมาเข้าแล้ว เมษาขอให้เล่า เธอจะอยู่
    เคียงข้างและปลอบโยนเขาได้เสมอ

    "ผมกำลังจะแต่งงาน" ขาดคำ...เมษาที่หน้าหวานระรื่นให้เขาถึงกับผงะ ตีหน้ายักษ์ขะหมูขี

    "อ๊าก...แต่งงาน" ตวาดแว้ด "แต่งงานกับคนอื่นเนี่ยนะ" ว่าแล้วคว้าต้นคอมาเหมือนจะหัก จนปวีร์ร้องลั่นผวาหนี ถูกเมษากระชากกลับ บีบคอจนไอแค่กๆ "บอกมาเดี๋ยวนี้นะ...คุณจะแต่งกับใคร...นังนั่นมันเป็นใคร หา?"

    ขณะเดียวกัน ปุ๊กกี้กับไอรดาที่บ้านเช่า พอรู้ว่าไอรดาจะแต่งงานอย่างกะทันหัน ปุ๊กกี้ก็แตกตื่นเตือนเพื่อนว่า รู้จักหมอนั่นดีพอแล้วหรือ การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะเพื่อน

    "ก็ฉันพลาดท่าเสียทีให้เขาไปแล้วนี่ รีบๆแต่งซะมันก็ถูกแล้ว"

    "แกน่ะเรอะเสียท่าเขา อย่าโกหก อย่ามาปิดบัง...ไม่งั้นอย่ามาคบเป็นเพื่อนกันก็ได้" ปุ๊กกี้จริงจัง

    "เดี๋ยวก่อนยายปุ๊กกี้...ก็ได้...ฉันรับรองว่ายังไม่ได้ พลาดท่าเสียทีให้นายนั่นหรอกน่า"

    "งั้นบอกความจริงมา แกแต่งเพราะหวังเงินเขา" ไอรดาพยักหน้ารับ...ปุ๊กกี้ตำหนิว่าเดี๋ยวนี้ไอรดายอมแต่งเพราะเงินแล้วรึ มันคุ้ม
    ไหม ถามจริงๆ เงินที่แกหวังน่ะมันมากมายขนาดไหน

    "ก็...สี่สิบล้านน่ะ"

    "สี่...สิบ...ล้าน..." ปุ๊กกี้ตาถลนเท่าไข่ไดโนเสาร์ เข้าข่ายอาการช็อก...

    เพื่อนทั้งสองต่างคิดเตลิดไปคนละทางสองทาง แล้วมาสรุปลงที่ไอรดารีบแต่งเพราะอยากได้เงินสี่สิบล้านมานอนกินตลอดชาติ

    "แต่พูดแล้วน่ากลัว พวกคนรวยเขาไม่ยอมจ่ายเงินง่ายๆ เขาเกิดเสียดายเงินจ้างมือปืนมาเก็บ หรือจ้างมาอุ้มแกไปหมกป่า ก็ไม่
    ต้องจ่าย"

    "แกอย่ามาขู่ฉันเล่นน่า...ฉันกลัวนะ" ไอรดาเริ่มจะหนาว แต่ทำใจดี "ไม่น่ะ พ่อแม่เขาใจดี"

    "ฉันหมายถึงตาปวีร์ ช่วงนี้แกระวังตัวหน่อย ป่านนี้อาจว่าจ้างคนมาตาม...เพื่อเก็บแกแล้วก็ได้"

    นี่เป็นเรื่องใหม่ที่ไอรดาเริ่มคิด แม้ตอนค่ำจะเอาขยะมาเททางประตูรั้ว ต้องหันหลังกลับเข้าบ้าน ไม่ทิ้งขยะมืดๆ จะดีไหม?

    ooooooo

    สำหรับดาราสาวน้อยเมษา ซักถามปวีร์ที่บ้านเขา พอรู้ว่ามันมีเงินเดิมพันถึงสี่สิบล้าน...เมษาถึงกับแทบช็อกตายเช่นกัน ปวีร์จึง
    เล่าต่อว่าถ้าเขาหย่าต้องจ่ายให้แม่คนนั้นสี่สิบล้าน แล้วต้องตอบย้ำให้เมษาเข้าใจว่าเขาไม่ได้รักใคร่แม่คนนั้นเลย ไม่ได้นอกใจ
    เมษาด้วย ที่แต่งเพราะสถานการณ์มันบังคับ

    "ไม่รักแล้วไปนอนกับมันทำไม" เมษาว่าแล้วร้องไห้ ฮือๆ "นี่เมษาต้องเสียคุณให้มันจริงๆใช่ไหม" แล้วสบถออกมาดังๆ "ให้ตายสิ
    อยากเห็นนัก นังนั่นหน้าตามันเป็นยังไง มันดีอะไรถึงมาเทียบกับเมษาได้" เมษาเปล่งรังสีอำมหิต และอาฆาตแค้น...

    เวลาผ่านไปนานจนเมษาทนไม่ไหว เมื่อกลับจากบ้านปวีร์จึงนั่งมอเตอร์ไซค์ไปส่งหน้าบ้านไอรดา...คนขับรับเงินแล้วบอกว่านี่
    คือบ้านผู้หญิงที่เป็นหมอดู ก่อนขับรถกลับไป เมษามองบ้าน เห็นซอมซ่อ จึงคิดว่ามันจนยังงี้เองถึงอยากจับคุณปวีร์ ดีแล้ว คืน
    นี้จะตบให้ฟันหักแปดซี่ เมษางึมงำ เอาหมวกกับแว่นตามาใส่ปิดหน้าตาไว้...

    ไอรดาถือถุงขยะออกมาทิ้งอีกจนได้ แต่อีกมือมีอาวุธถนัดมือมาด้วย...เมษาเห็นไอรดาเดินมา จะหลบหนีไปซ่อนไม่ทัน เห็น
    ข้างถังขยะ จึงวูบลงไปแอบมอง แม่คนนี้เองนึกว่าจะสวย ไม่เห็นจะมีอะไรมาเทียบกับเมษาได้...

    พอไอรดาเดินมาใกล้ถังขยะ เมษาก็โผล่ขึ้นมา ไอรดาตกใจโยนถุงขยะใส่หน้า เมษาตกใจร้องลั่น หงายผลึ่งก้นจ้ำเบ้าข้างถังขยะ
    ไอรดาถาม ตกใจพอกัน "เธอเป็นใคร" เมษาลุกขึ้นได้

    "ก็เป็นคนที่จะมาตบแกน่ะสิ" เมษาพุ่งเข้าไปตบไอรดาฉาดหนึ่งจนร้องลั่น  พอจะตบอีก  ไอรดานึกได้จึงชูปังตอขึ้นจะสับ... เม
    ษาเห็นคมปังตอถึงผงะถอยทันควัน

    "ปังตอ..เฮ้ย...อย่านะ" เมษาวิ่งหนีไป ปัดขยะที่กระจายใส่หัวไปไม่เหลียวหลัง ไม่ยอมฟังเสียงไอรดาที่ร้องถามว่าแกเป็นใคร
    มาตบเธอทำไม ไอรดาไม่รู้หรือว่ามันจะตอบเธอให้โง่ จึงกลับเข้าบ้าน คิดแปดตลบก็ไม่รู้ว่าใคร มาตบเธอทำไม?

    ปุ๊กกี้ที่เข้านอนไปแล้ว ไอรดามาบอกว่าเกิดเรื่องจึงรีบถามเพื่อน แล้วชะเง้อมองจากหน้าต่างไปหน้าบ้าน...หันมาบอกเพื่อนว่า
    มันคงหนีไปแล้ว ปุ๊กกี้สำทับอีกว่าเตือนยังไม่ทันขาดคำ แล้วให้เพื่อนเร่งระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน...ไอรดาบอก เพราะฟังคำเตือน
    ของปุ๊กกี้จึงถือปังตอไปด้วย ไม่งั้นเจอหนักกว่านี้ แล้วขอให้เพื่อนอย่าบอกแม่เธอ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง

    "แล้วแกจะอยู่ที่นี่ไหวเหรอ มันมาดักถึงหน้าบ้านแบบนี้"

    "ฉันคงอยู่ที่นี่อีกไม่กี่วันแล้ว คงต้องย้ายเข้าบ้านคุณปวีร์แล้ว"

    "เฮ้อ ฉันห่วงแกจริงๆนะยายไอ การแต่งงานที่ไม่มีความรักมาเกี่ยวข้องนี่ ผลลัพธ์มันจะออกมาอีท่าไหนกัน" ปุ๊กกี้มองเพื่อนอย่างเป็นห่วง ไอรดาเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตมันจะคดจะงอไปท่าไหน ยังไม่อาจตอบได้ คิดแล้วยิ่งหนาว...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 15:45 น.