ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    วิวาห์ว้าวุ่น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    จากการที่พวกคุณหญิงแอบให้ธงชัยกับเมียใช้ไข่มุกมาเป็นตัวการทำให้ปวีร์กับ ไอรดามีน้ำใจรักต่อกันด้วยวิธีการต่างๆ แล้วยังให้ไข่มุกแกล้งทำเป็นไม่สบาย เพื่อใช้เด็กมาเชื่อมความรักกันให้มั่นคงขึ้น... แต่แล้วปวีร์กับไอรดาก็จับได้ว่าไข่มุกแกล้งไม่สบาย โดยไข่มุกสารภาพจนหมดสิ้น

    ปวีร์ไปที่บ้านคุณหญิง หมายจะเล่นงานธงชัยกับเมียที่สอนไข่มุกให้มาหลอกเขา แต่พอหันไปเห็นสภาพของผู้พันปยุตเมาเดินโซเซมา...พอเห็นหน้าลูกชายรีบบอก ทันที

    "ไอ้ปวีร์...แม่แกบอกพ่อว่า...จะขอหย่าน่ะ" บอกแล้วจึงแอ่นระแน้ม้วนลงไปนอนตีแปลงกลางห้องจึงช่วยพาปยุตไปนอนโซฟา ให้ธงชัยไปเอาน้ำและผ้าขนหนูมา ปวีร์ปฐมพยาบาลพ่อไป ฟังธงชัยรายงานไปว่า ห้ามท่านแล้ว แต่ท่านก็ยังดื่มต่อ ปวีร์จึงบอก

    "ไม่เป็นไร ธงชัย ฉันไม่เคยเห็นคุณพ่อเป็นแบบนี้ เรื่องที่ท่านเจอคงเป็นเรื่องที่สุดๆแล้วละ...แล้วคุณแม่ล่ะ เป็นไงมั่ง"

    "คุณหญิงท่านไม่ได้บอกว่าไปไหน แค่บอกว่าขอหลบไปพักผ่อนสักสองวัน แล้วจะกลับมาเอง"

    "คุณแม่ไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา แสดงว่าเรื่องที่คุณพ่อทำคงหนักหนาเอาการเลยสิท่า"

    "เฮ้ยๆๆ ฉันเปล่า..." ปยุตหลับไปแล้ว ดีดสะดุ้งขึ้นมาทันที "นี่แกจะปรักปรำฉันอีกคนใช่ไหม"

    "คุณพ่อ...แล้วจริงๆมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ" ปวีร์ คาดคั้น ปยุตอิดออดอยู่นานจึงเปิดปาก...

    ooooooo

    ขณะที่รุจน์รีบไปหามาตติกาที่บ้านของเธอ แต่พยายามกดกริ่งมือแทบหักก็ไม่มีวี่แววว่ามาตติกาจะมาเปิดประตูต้อนรับ ทำให้รุจน์ต้องทรุดตัวลงนั่งที่หน้าบ้านเธออย่างคนสิ้นเรี่ยวแรง...

    รุจน์จะรู้หรือไม่ ไม่มีใครรู้ แต่มาตติกาที่อยู่ในบ้านเห็นข่าวและภาพรุจน์อยู่กับเมษา ที่มือกล้องรับจ้างมาแอบถ่ายไปลงข่าวภาพหราในหน้าหนังสือพิมพ์ มาตติกาถึงกับร้องไห้เสียใจ

    "ทำไมในชีวิตฉันจะหนีคนเจ้าชู้ไม่ได้เลยหรือเนี่ย" แล้วนั่งปาดน้ำตาอย่างสิ้นเรี่ยวแรง...

    ส่วนไอรดาก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เมื่อปวีร์กลับไปเล่าให้เธอฟังเรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของปวีร์ เพราะเกิดไปเห็นภาพพ่อของเขาอยู่กับแม่ของไอรดาในห้องลองเสื้อ...ไอรดาฟัง แล้วพึมพำ

    "คุณพ่อกับคุณแม่ของคุณจะหย่ากันเพราะแม่ของฉันนี่นะ"

    "ใช่...ก็คุณแม่ผมไปเห็นภาพแบบนั้นเข้าพอดี จึงเข้าใจผิดไป...พรุ่งนี้เราจะไปหาคุณแม่ของคุณที่พัทยากัน"

    "ได้...ไม่มีปัญหา แต่ฉันมั่นใจแม่ฉันไม่มีวันทำอะไรผิดๆอย่างนั้นเด็ดขาด ที่เกิดเรื่องขึ้นคงเป็นเพราะคุณพ่อคุณมากกว่า"

    "อ้าว หลอกด่าพ่อผมเหรอ พ่อผมไม่เคยมีประวัติเจ้าชู้แบบนี้เลย"

    "ไม่เชื่อ...ลูกยังขนาดนี้ พ่อจะขนาดไหน"

    "ไม่ด่าไล่ถึงปู่ไปเลยล่ะ คุณพ่อผมเคยไปทำอะไรให้คุณ"

    "ไม่เคย แต่คุณพ่อคุณไม่ใช่เรอะที่เคยทำให้แม่ฉันเสียใจ...."

    ยังใส่ไม่ถนัดปาก เสียงมือถือดัง หยิบมาดูแล้วยิ้มพิมพ์ใจ น้ำเสียงหวานฉ่ำขึ้นมาทันที

    "อุ๊ย...คุณรุจน์โทร.มา" หันไปตาเขียวใส่ปวีร์ "คุณเงียบๆ ก่อนนะ" กดปุ่มรับ "ขา...คุณรุจน์เหรอคะ...โอ๊ย ว่างค่ะ" ไอรดาหน้าระรื่น...ปวีร์เห็นแล้วตกอยู่ในภาวะที่แสนจะทนทานได้ "อ๋อ..ได้สิคะ ได้เลยค่ะ เดี๋ยวนี้เลยเหรอคะ ใจร้อนฉ่าเชียว อ๋อ ไม่ขัดใจเลย เจอกันที่ไหนว่ามาเลย...โอเคค่ะ...แล้วจะรีบออกไปเลยนะคะ...สวัสดีค่ะ" ฮัมเพลงในคอ แล้วหันไปอวดปวีร์ "นี่คุณ...คุณรุจน์โทร.มานัดฉันละ"

    "ผมรู้..." เสียงเขียว "หูผมมี ได้ยินเต็มสองบ้องเลย"

    "อ้าว...แล้วพูดดีๆไม่ได้เหรอ...ทำไมต้องมาโหวกเหวก"

    "ถามจริงๆ...คุณเป็นผู้หญิงประเภทไหน  แต่งงาน

    แล้วแท้ๆ พอมีชายอื่นมาขอนัด ดี๊ด๊าดีดดิ้ง"

    "มันจะมากไปแล้ว...คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดว่าฉันดิ้งๆแบบนี้"

    "มี...ทำไมจะไม่มี ภรรยาผมยอมโอเคจะไปข้างนอกกับชายอื่น สามีไม่มีสิทธิ์พูดทักท้วงได้เลยเหรอ"

    "ไม่มี...คุณไม่มีสิทธิ์...อ๋อ...คิดว่าคุณเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันรึไง"

    "ก็ใช่สิ ก็ผมเป็นเจ้าของคุณ เป็นสามีคุณไง...พอจะได้ไปโอเคกับชายอื่น ลืมสามีแสนดีไปเลย"

    "ขอกระโถนเร็วๆหน่อย...แสนดีเป็นบ้า...คุณไม่ได้รัก ไม่แคร์ฉันอยู่แล้ว" ลุกขึ้นพรวด "คุณจะมาหวงก้างทำไมมิทราบ" ยื่นปากมาข้างหู "ขอตัวก่อนนะ ฉันจะรีบไปแต่งตัว...เทน้ำหอมใส่ตัวให้หมดตุ่มไปเลย" ว่าแล้วเดินตึงๆไปทันที...ปวีร์นิ่งขึงตะลึงเป็นรูปปั้น ทั้งโกรธ ทั้งหึงและหวงพันกันยุ่ง...

    ในที่สุด ปวีร์ตามไอรดาขึ้นไปบนห้อง พอพรวดเข้าไป ไอรดาตกใจ หันมาว้ากใส่ว่าเข้ามาทำไม กำลังแต่งตัว...ปวีร์ มาในมาดใหม่ ยิ้มให้เก๋ๆ

    "คุณสวยจัง"

    "ขอบ...ขอบใจ" เผลอยิ้ม แต่แล้วปั้นหน้ายักษ์ใส่ "ฉันแต่งตัวอยู่ คุณออกไปก่อนได้ไหม"

    "ไม่ไปไม่ได้เหรอ" ทำเสียงอ้อน...ไอรดาชักแปลกใจว่าคราวนี้เขาจะมาไม้ไหน "ผมไม่อยากให้คุณออกไปกับนายนั่น" สิ้นเสียงปวีร์...ไอรดาหันมาจ้องมองเขาเหมือนคนแปลกหน้า

    "คุณเป็นอะไร...กินยาผิดหรือผีเข้า...จะมาไม้ไหน บอกมาก่อน...ฉันไม่เคยเห็นคุณเป็นแบบนี้ เป็นอะไรมากเปล่าเนี่ย... เฮ้อ..." ไอรดาหันไปจัดเสื้อผ้าครั้งสุดท้าย แล้วนวยนาดออกไป... ปวีร์มองตาม

    "ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร รู้แต่ว่าไม่อยากให้คุณไปกับคนอื่น" คิดแล้วตะโกนไล่หลังไวๆไป "แล้ว..ไม่ใส่ชุดเจ้าสาวไปเลยล่ะ...อยากแต่งงานกับเขานักนี่"

    ooooooo

    ในร้านอาหารแสนจะหรู คืนนี้มีเสียงเพลงเบาๆอบร่ำความรู้สึก  บรรดาแขกที่มาดื่มด่ำบรรยากาศโร-แมนติกสุดๆ ไอรดานั่งกับรุจน์ยิ้มให้กันอย่างเงียบๆ แต่ไอรดานั้นหัวใจพองโตเหมือนสาวรุ่นที่ได้พบชายหนุ่มในฝันนั่นทีเดียว   ไอรดารู้สึกซ่าจนทนเงียบต่อไปไม่ไหว

    "คุณรุจน์ว่ามาเลยค่ะ มีธุระเหรอคะถึงได้นัดไอมาที่โรแมนติกแบบนี้"

    "เอ้อ...ที่ผมนัดคุณไอมา เพราะผม...ผมมี..." รุจน์หยุด ไอรดายิ่งลุ้นอยากฟังคำนั้น "ผมอยาก...อยากจะบอกว่า..."

    นักดนตรีในสูทเรียบร้อยเดินมาพร้อมสีไวโอลินเพลงเซอราเนดหวานซึ้งที่โต๊ะให้ทั้งสองฟังเป็นพิเศษ ไอรดาฟังแล้วปลื้มจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

    "โรแมนติกจังเลยค่ะ...นี่มีเซอร์ไพรส์...อย่าบอกนะคะ คุณรุจน์จะ..." แล้วไอรดาคิดดังๆในอก "นึกว่ามีแต่ในหนังที่ทำโรแมนติกขอแต่งงานกันแบบนี้" ไอรดาขำความคิดตัวเอง แล้วหันไปเร่งรุจน์ "คุณรุจน์มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ เราสองคนเป็นผู้ใหญ่ แล้วก็คุ้นเคยกันมาพอสมควรแล้ว"

    "คือว่า...คุณไอครับ..." ไอรดารีบขา...รับทันที...

    ไอรดาคิดเตลิด มองแทบไม่เห็นรุจน์นั่งตรงหน้า เธอฝันเพ้อมองไปข้างๆ เหมือนกับเห็นรุจน์ลงไปคุกเข่า แล้ววอนขอความรัก

    "ผมอยากจะพูดกับคุณไอว่า..." ยื่นตลับแหวนเพชรเม็ดโตให้เธอ "แต่งงานกับผมนะครับ"

    ไอรดายิ้มจนตัวลอย ทั้งอายทั้งปลื้ม มองไปยังนักไวโอลิน มีบริกรเดินมาบอกเขาว่าสีผิดโต๊ะแล้ว โต๊ะโน้นต่างหาก นักไวโอลินพยักหน้า แล้วเดินไปยังอีกโต๊ะที่มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังจ้องตากันนิ่งเหมือนต้องมนตร์

    ไอรดาเพิ่งจะตื่นจากภวังค์ มองไปข้างๆ ไม่เห็นมีรุจน์มาคุกเข่าส่งแหวนให้ เสียงรุจน์เรียกทำให้เธอสะดุ้งหันไปมอง รุจน์นั่งตรงหน้าที่เดิม มองไปยังข้างๆ ถามเธอว่าทำอะไรหล่นหรือครับ เห็นจ้องมองที่พื้น...ไอรดารีบปฏิเสธไม่ได้มองอะไร แล้วรีบตั้งคำถาม

    "ตกลงคุณรุจน์มีเรื่องอะไรจะบอกไอคะ"

    "ผมอยากปรึกษาคุณไอเรื่องคุณมาตติกาน่ะครับ"

    "เรื่องคุณมาต...." ไอรดาผิดหวังแทบตกเก้าอี้ เหมือนวิมานชั้นฟ้าถล่มทลายลงในพริบตา มองเสื้อผ้าที่อุตส่าห์แต่งมาสวย  ที่แท้รุจน์ไม่ได้มาขอเธอแต่งงาน  ซ้ำยังเปิดหัวใจให้มาตติกาเสียอีก...

    แล้วไอรดาก็ได้ฟังจากปากรุจน์ เรื่องที่เขากับเมษาตอนไปเช็ดหน้าอกเธอจนมีช่างภาพแอบถ่ายไปลงข่าว คุณมาตติกาไม่พอใจ แต่รุจน์ยืนยันว่าไม่มีอะไรกับเมษาจริงๆ เรื่องนี้ทำให้ ไอรดาพลอยโล่งไปด้วย แล้วรุจน์ก็ขอให้ไอรดาช่วยพาไปคุยกับคุณมาต...ในที่สุด ไอรดาก็ไม่มีทางเลี่ยง

    ooooooo

    เมื่อธราดลมาพบกับสภาพปวีร์เหมือนรถที่ถูกชนจนพังยับ เกิดมาตกหลุมรักเมียตัวเองทำให้ธราดลหัวเราะฟันหักไปหลายซี่ แล้วยังรู้ว่าเกิดมาปวีร์ไม่เคยรักใคร มาคราวนี้จึงไม่รู้ว่ามันเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ในที่สุดเกิดทิฐิมานะ

    "ก็เอาซี้ ถ้าเขาทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน...ถ้ายายไอออกไปหานายรุจน์ได้ ฉันก็ออกไปหาคุณมาตที่ฉันชอบได้เหมือนกัน"

    วัยรุ่นใจร้อนอย่างปวีร์มีหรือจะไม่ตะกายไปหามาตติกาในคืนนี้...จากนั้นไม่นานปวีร์ก็มานั่งดื่มน้ำตะไคร้กับมาตติกาที่บ้านเธอ ระบายความเครียดว่าด้วยเรื่องที่ภรรยาของเขาออกไปกับชายอื่น ซึ่งมาตติกาไม่อยากเชื่อ แต่พอปวีร์เฉลยออกมา มาตติกาอกแทบจะพัง

    "ผู้ชายที่ไอรดาไปหาคือคุณรุจน์ที่คุณมาตกำลังสนิทสนมอยู่นั่นแหละ"

    "เอ้อ...คุณรุจน์เหรอคะ ถ้าจะว่าสนิทสนม ตอนนี้ไม่ใช่แล้วละค่ะ มาตคิดว่าผู้ชายคนนี้ดี ไม่นึกว่าจะมองคนผิดถึงขนาดนี้"

    "ตรงข้ามกับผม ที่ใครๆหาว่าเจ้าชู้ กะล่อน เพลย์บอย แต่ความจริงไม่ใช่อย่างที่เขาลือเลย"

    ปวีร์ยกน้ำตะไคร้ขึ้นดื่ม มองตามาตติกาอย่างสำรวจลงลึกนิดๆ

    ขณะนั้นไอรดาก็พารุจน์มาที่บ้านมาตติกา แม้รุจน์จะไม่แน่ใจว่ามาตติกาจะยอมดีด้วย ไอรดาฟังแล้วกระหยิ่ม บอกรุจน์ว่า ถ้าคราวนี้ไม่เวิร์ก คุณรุจน์ก็รู้ว่ายังมีผู้หญิงดีๆบางคนยังรอผู้ชายดีๆอย่างคุณรุจน์อยู่...รุจน์พยักหน้ารับ ไม่รู้เลยว่าไอรดาหมายถึงเธอยังรอเขาอยู่

    รุจน์จะกดออด ไอรดาจับมือไว้ให้เข้าไปเลย ไอรดามาด้วย ยังไงมาตติกาไม่ถึงกับไล่ออกจากบ้านแน่ ทั้งสองจึงเปิดประตูเข้าไป...

    มาตติกายกโถจะรินน้ำเติมให้ ปวีร์จะไม่รับ แต่ทำยึกยัก โถน้ำจึงเทพรวดลงตักปวีร์ เขาสะดุ้งปัดพัลวัน ขอโทษกันไปมา มาตติกาดึงทิชชูเช็ดตรงเป้ากางเกงให้ เขาห้ามก็ไม่ฟัง...

    ไอรดาเดินนำรุจน์มาได้ยินเสียง บอกรุจน์ว่านั่นเสียงผู้ชาย เสียงคุ้นๆ ทั้งสองเงี่ยหูฟัง

    "คุณมาต ไม่ต้องทำดีกว่า เดี๋ยวผมจัดการเอง"

    "ไม่ได้ค่ะ...มาตทำให้คุณเองค่ะ" เสียงมาตติกาดังมาชัด ทั้งสองรีบเดินรี่ไปพิสูจน์

    ภาพที่ทั้งสองเห็นคือ...มาตติกากำลังคุกเข่ากับพื้น ก้มหน้าก้มตาเอามือเช็ดแถวเป้าปวีร์ความคิดของแขกทั้งสองเตลิดไปถึงไหนๆ หลงอุทานเรียกชื่อทั้งสองคนพร้อมๆกัน...

    ปวีร์กับมาตติกาผงะ โดดหย่งจากกัน เสียงดังไม่เป็นภาษา

    "นี่คุณ...มาทำอะไรที่นี่" คำถามนี้ปวีร์กับไอรดาถามพร้อมกัน ไอรดาจ้องที่เป้ากางเกง "อี๋...เป้ากางเกงเปียกเป็นดวง... น่าเกลียดที่สุดเลย...มานี่ มานี่เลย"

    "เฮ้ย...ไม่ใช่ยังงั้น คุณจะบ้าเรอะ" ปวีร์ถูกไอรดากระชากลากถูออกไปทางหน้าบ้าน ผ่านมาตติกาที่กำลังเคลียร์ ปัญหาเดียวกันอย่างเอาเป็นเอาตาย มาตติกาด่ารุจน์ จะมาก็ไม่โทร.บอก รุจน์ย้อนว่า ถ้าบอกก็ไม่เห็นภาพดีๆ ว่ามาตติกากำลังทำอะไรอยู่น่ะซี

    "ทำอะไร ฉันแค่นั่งคุย...เอ๊ะ นี่คุณคิดว่าฉันทำอะไรอยู่ หา... อย่าบอกนะว่าฉันกับคุณปวีร์ทำอะไรกันอยู่...คิดชั่ว หยาบคายสิ้นดี ถ้าคุณอยากคิดยังงั้นก็แล้วแต่คุณสิ" หันหลังจะเดินหนี รุจน์ดึงไว้

    "เดี๋ยว...ผมแค่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ที่จริงผมจะมาขอโทษ" มาตติกาสั่งให้เขาปล่อย...เธอรีบสะบัดมือออก ปลายเล็บเฉี่ยวที่แก้มเขาเป็นแนวยาวถึงหางคิ้ว รุจน์ร้องลั่น มือกุมแก้มแล้วดึงออกมามองเห็นเลือด มาตติกาเห็นแล้วใจหายวาบ รีบขอโทษ เธอไม่เจตนา

    "ไม่เป็นไรครับ...ผมจะไม่อยู่รบกวนคุณอีกแล้ว ขอตัวนะครับ" เขาจะเดินไป มาตติการ้องเรียกไว้ "เดี๋ยวก่อนค่ะ..." รุจน์ต้องชะงักทันที

    ทางหน้าบ้าน ไอรดาตะลุยแหลกสับปวีร์ไม่มีชิ้นดี ไม่เกรงใจเมียทั้งคนเอาเลย ถูกปวีร์ย้อนถามว่า เธอเป็นอะไรกับเขาถึงจะต้องมาเกรงใจ ไอรดาสติแตกสองมือขย้ำคอปวีร์บีบไม่ปล่อย จนเขาดิ้นพราดๆหายใจไม่ออก

    "ฉันเป็นภรรยาคุณไง สมควรเกรงใจกันไหม" เหวี่ยงกระเด็นไป ปวีร์นั่งกุมคอหอย ไอโขลกเขลก"จะตายรึยัง...ถ้าจะมีสามีเฮงเส็งยังงี้ ขอมีสามีที่ตายไปแล้วจะดีกว่า"

    "รู้ไหม...คุณชักจะเป็นอีแก่อ้วนฉุดุเป็น...เป็นอะไรก็คิดเอง แต่คอยถือสากฟาดกบาลผัวตอนกลับจากเที่ยวดึกๆน่ะ" ไอรดาตามมาจิกหู ดึงแทบขาดติดมือ

    "แล้วชอบดึงหูจนขาดติดมือ ยังงี้ใช่ไหม" ปวีร์ย่อตัวเอี้ยวตาม ร้องไม่เป็นเสียงมนุษย์ "ไป...กลับบ้าน พรุ่งนี้ต้องไปหาแม่ฉันอีก...มานี่เลย" ปวีร์ถลาไปตามแรงเหวี่ยงของไอรดา...

    คู่ ของรุจน์กับมาตติกายังถกกันไม่เสร็จ แต่ดูท่าทางจะพอพูดกันรู้เรื่องว่ารุจน์ไม่เป็นเหมือนรูปและข่าวกับเมษา เรื่องกับปวีร์ก็แค่น้ำหกเท่านั้น จึงตกลงกันว่าตอนนี้มาตติกายังไม่พร้อม ทั้งสองขอเป็นเพื่อนกันก่อน เรื่องเงินนั้นรุจน์มี อยู่ก้อนหนึ่ง แต่จะเอามาช่วยมาตติกาได้ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า มาตติการีบขอบคุณเขา หลังจากเปลือยหัวใจให้กันแล้ว จ้องตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงหน้าทั้งสองจะโน้มเข้าหากัน ก่อนที่จะสัมผัส มาตติกาหันหนี แล้วขอโทษเขา เพราะตอนนี้เธอยังสับสน ขอเวลาอีกสักนิด...

    ooooooo

    เสี่ย ปรีชาผิดหวังจากมาตติกาแล้วบอกตุลย์ ว่าไม่เป็นไร แม้จะเสียดายก็ตาม แต่ตอนนี้คุณพจนีย์ โทร.มา ดูเหมือนกำลังมีปัญหากับสามีของเธอ รุ่นนี้ก็น่าลุ้น ตุลย์ติงว่า มาตติกากับพจนีย์มันคนละรุ่น แต่ปรีชายืนกราน พ่อก็เลือกไปเรื่อยๆ แล้วเตือนตุลย์อย่ามัวงมงาย กับไอรดานัก

    ตุลย์ ยืนกรานว่าเขามีรักเดียวใจเดียว เขาไม่ได้รักคนอื่นเลย

    "ผมจะทำทุก ทางให้คุณไอเป็นของผมให้ได้ นี่ก็ส่งไอ้โชคกับไอ้ชัยตามไปจัดการไอ้ปวีร์ให้ได้"

    ส่วนเมษาเดินมา หาปะป๋ากับพี่ตุลย์ ถามพี่ชายว่า ได้ยินแว่วๆเอ่ยชื่อปวีร์...ตุลย์ปิดปากเงียบ เมษาจึงขอพ่อให้ บริษัทโฆษณาที่เมษาเป็นแบบขายที่นอน ให้ช่วยเปลี่ยนนายแบบให้ใหม่ เพราะจะแสดงท่านอนเตียงกับใครไม่รู้ แต่จะเปลี่ยนเป็นใคร เมษาไม่บอก ทั้งๆที่ในใจวางปวีร์ไว้แล้ว...

    ooooooo

    ไอรดากับปวีร์ไปหา นวลตองที่ขายเสื้อผ้าที่พัทยา แม่นวลตองดีใจมาก พาลูกสาวกับลูกเขยไปนั่งกินส้มตำที่ร้านชายหาด แล้วคุยถึงเรื่องที่ทั้งสองมาหาแม่ด้วยเรื่องที่พ่อแม่ของปวีร์ทะเลาะกัน นวลตองจึงรู้ทันทีว่า คงเรื่องในห้องลองเสื้อแน่ๆ แล้วรีบออกตัวว่า ไม่ได้ไปทำบ้าๆอย่างเข้าใจ

    "แต่เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้คุณแม่ผมขู่จะ ขอหย่า แล้วยังหลบหน้าไป ทิ้งให้คุณพ่อเมาไม่เป็นผู้เป็นคน...คุณแม่นวลช่วยคุณพ่อผมหน่อยนะครับ"

    เมื่อ นวลตองรับปากจะไปช่วย จึงมอบกุญแจบ้านและกุญแจร้านให้ทั้งสองคนดูแลแทนจนกว่านวลตองจะกลับมาจาก กรุงเทพฯ

    วันแรกที่ปวีร์กับไอรดารับหน้าที่เปิดร้านขายเสื้อผ้าแถว ริมหาดอันสวยงามของพัทยา ฝรั่งทั้งดองและไม่ดองต่างก็เดินดูของกันให้ไขว่ แล้วไอรดาก็ได้ต้อนรับฝรั่งคนหนึ่ง ร่างสูงใหญ่เดินเซมาที่หน้าร้าน ปัดเสื้อผ้าที่ห้อยระย้า เล็งมาทางไอรดาทำตาเยิ้ม แทนที่จะซื้อเสื้อกลับสโป๊กอิงแลนด์ บอกว่าเธองามดีแท้ จะออกไปกับฉันไหมคืนนี้ ไอรดาระคายหู เอาอะไรปัดๆให้มันหนีไป ทั้งด่าไอ้ฝรั่งขี้หลี มันจับแขนเธอหมับ ถามว่าค่าตัวเท่าไหร่ เธอด่าไอ้บ้า ปวีร์ได้ยินเสียงรีบออกมา ไอรดาบอกว่า ฝรั่งมาถามว่าฉันค่าตัวเท่าไหร่ ปวีร์ บอกมันเมาอย่าไปถือสา...

    แต่แล้วมันกำเริบ   เข้ามารวบไอรดาไว้แล้วจะหอมแก้ม ปวีร์จึงกระชากหน้ามันออกมา เริ่มมวยไทยบ๊อกซิ่ง มันทวนคำแล้วกดหัวแม่โป้งลงอย่างดูหมิ่น นาทีนั้นมวยไทยบ๊อกซิ่งกับมวยฝรั่งไม่รำเท้าจึงระเบิดขึ้น ปวีร์ใช้ตะเข้ฟาดหางกระโดงคางมันโป๊กเดียว ไอ้นั่นตาลอย เจอตีนไพร่ผสมอำมาตย์ฟาดเข้าทัดดอกไม้ ไอ้ยักษ์ฝรั่งนิทรากลางอากาศไปเลย...ปวีร์ปัดมือ ยืดอก ได้รับเสียงปรบมือจากไทยมุงผสมฝรั่งกราวใหญ่ ไอรดาเองก็ชื่นชมในวิชามวยของเขา แต่พอหันมา ไอรดาร้องบอกไม่ทัน ฝรั่งคนนั้นพุ่งมาเป็นพายุ มันเล่นศอกกลับใส่ปวีร์ที่ปลายคาง ถึงตาค้างเติ่งแล้วหลับลงไปงับพื้นทรายแน่นิ่งไปเลย

    กว่าปวีร์จะฟื้น ก็มืดค่ำแล้ว และรู้ว่าเขามานอนที่บ้านนวลตอง ไอรดาบอกว่านี่คือบ้านเก่าของแม่ อยู่ริมหาดและป่าหิน แล้วยังสมน้ำหน้าปวีร์ นึกว่าจะเก่งมวยไทย ที่แท้กลับม่อยกระรอก ปวีร์ยังไม่ยอม คุยโม้ต่อไปว่า ถ้าตัวเท่ากัน ไอ้หรั่งตายอย่างเขียดชัวร์

    ทั้ง สองช่วยกันทำกับข้าว แต่ทำไปก็ไม่มีใครยอมใคร เกิดทะเลาะกันจนปลาในกระทะไหม้ กินไม่ได้ ไอรดาโกรธจนหนีเข้าห้องไป ปวีร์ลังเล แต่พอท้องหิวจึงจัดแจงเอาของทะเลมาทอดอีก แล้วหาข้าวมาใส่จาน เตรียมจะอุ่นกระเพาะให้เต็มอิ่ม...

    ขณะนั้นในความมืด ห่างจากครัวไปไม่ไกลนัก หลังจากไอ้โชคกับไอ้ชัยมาเงียบๆ เพื่อจะสำรวจให้แน่ใจ มันทั้งสองกระชับปืนในมือ พร้อมจะเก็บเหยื่อของมันตามที่ลูกพี่ตุลย์สั่งให้จัดการให้เสร็จสิ้นให้ ได้...

    ปวีร์เตรียมข้าวไว้ให้ไอรดาด้วย ก่อนจะไปเรียกเธอมาเปิบไม่พิสดาร เสียงปืนแตกเปรี้ยงขึ้น ปวีร์โดดเหย็ง ตกใจคิดว่าเตาแก๊สระเบิด แล้วเสียงปืนเปรี้ยงมาอีกนัด ปวีร์ รู้ที่ตาย โดดผลุงเดียวโกยแน่บเข้าห้อง ดึงแขนไอรดา ตอบได้ คำเดียวว่าหนีเร็ว พากันโดดหนีออกจากห้องไปทันที ไอ้วายร้ายทั้งสองกระชับปืนตามมา จ่อปืนถีบประตูเข้าไปจะยิงให้ตาย แต่ไม่มีใครอยู่ มันเดินตามหาไปอีกทาง เล็งไปหลังเก้าอี้นวม แต่พอจ่อไปมีแต่ความว่างเปล่า มันพากันย่างสามขุมไปยังตู้เสื้อผ้าอีกด้าน ขยับมาพร้อมกันคนละข้าง ปิดตู้ผาง แล้วช่วยกันแหวกเสื้อผ้าออก

    "จ๊ะเอ๋..." ไอรดาร้องขึ้น มันเห็นหน้าตาไอรดาและปวีร์ เต็มตา ต่างตกใจพอกัน มันจ่อปืนจะยิง ดั้งจมูกมันถูกกำปั้นปวีร์พุ่งเข้าหาดังโพละ มันถลาลงไปจอดพร้อมปืนมันลั่นเปรี้ยง ไอ้ชัยตกใจจะลั่นไก กลับเจอไม้แขวนเสื้ออย่างหนาลงหน้าผากเหมือนฟ้าผ่า มันจึงถลาหงายลงไปชนของระเนระนาด ปวีร์ดึงแขนไอรดาพากันออกวิ่งหนีตายหายไปในความมืด...มันสองคนมัวกุมปากและ หัว พอลุกขึ้นได้วิ่งตามด้วยความแค้น มันต้องหงายเก๋งไปคนละทาง เมื่อเกิดชนกันอย่างจังเบ้อ...

    ooooooo

    เมื่อนวลตองไปถึงบ้าน คุณหญิง ธงชัยมาต้อนรับ พาไปในห้องเห็นสภาพปยุตนอนเมาน้ำลายยืด มือยังกำแก้วเหล้า ธงชัยบรรยายสภาพว่า เมาตลอดทั้งวันฝนตกกับฝนไม่ตก นวลตองให้ธงชัยไปพักผ่อน เธอจะดูแลเอง

    นวลตองไปเขย่าตัวปยุต เขางัวเงียขึ้นมา ถามคุณหญิงกลับมาแล้วเหรอ รีบโน้มคอมาหอม นวลตองผลักล้มตึงทันที

    "อย่า...นี่ฉันเอง นวลตอง"

    "อ้าว...นวล ตอง มาได้ไงเนี่ย" ปยุตขยี้ตาทำท่าสร่างเมา

    "ไม่ต้องมาถามว่ามาได้ ไง...คุณต้องสนใจตัวเอง ปล่อยตัวยังงี้ได้ไง"

    "คุณนวลรู้แล้วใช่ไหม คุณหญิงจะขอหย่ากับผม"

    "คุณทำเซ่อ ไม่รู้จักผู้หญิงไปได้ บางทีผู้หญิงเขาพูดเพราะโกรธแล้วก็งอน เชื่อนวล คุณหญิงไม่ได้หมายความตามที่พูดหรอก" ปยุตขยิกมาหา ถามว่าแน่ใจเรอะ "แน่...เดี๋ยวนวลไปช่วยเคลียร์ให้ ทุกอย่างจะเรียบร้อย" นวลตองลงทุนยกตัวให้ลุกขึ้นไปล้างหน้าตา แต่แรงไม่พอจึงพาล้มลงไปด้วยกัน ปยุตล้มทับนวลตองจนร้องว้าย...นาทีนั้น ทั้งสองเอาจมูกสัมผัสกันอย่างบังเอิญ

    "ว้าย..." คุณหญิงเดินนำเสี่ยปรีชาเข้ามาเห็นเข้า ถึงกับร้องลั่น มือทาบอกที่สั่นเทิ้ม นวลตองกับปยุตหันมาตกใจแทบตายดับ ผงะผละจากกันทันที...มองคุณหญิงกับปรีชาที่ยืนคิดค่าโง่งันอยู่ ในใจเห็นเหมือนกันว่า คราวนี้ดับไม่ดิ้นอีกแล้ว...

    บรรยากาศนาทีนี้ ร้อนยิ่งกว่าตลาดโบ๊เบ๊ถูกวางเพลิง ยิ่งปะทุร้อนฉ่ายิ่งขึ้น เมืิ่อปยุตผวามาหาคุณหญิง ถามอย่างดีใจว่ากลับมาแล้วหรือจ๊ะที่รัก ไม่โกรธผมแล้วใช่ไหม...ผลก็คือ ปยุตถูกตบหน้าเปรี้ยงเดียว ต้องผวาเป็นนกปีกหัก...

    "ทำไมถึงได้ทำทุเรศไม่เลือกที่แบบนี้ คราวก่อนที่ห้องลองเสื้อ คราวนี้มาทำถึงในบ้านฉัน"

    "พูดดีๆนะคุณหญิง ฉันไม่เคยทำอะไรน่าเกลียดอย่างที่เข้าใจ"

    "ไม่เคยหรือยะ ฉันเห็นตำตาเนี่ย ผู้ชายหมดโลกรึไง ถึงมาแย่งสามีฉัน...ออกไปจากบ้านฉัน"

    "จะ ดูถูกกันมากไปแล้ว ฟังฉันก่อนได้ไหม...ฉันไปแน่ แต่ขออธิบาย...ที่คุณหญิงไปเจอฉันแบบนั้นกับผู้พัน มันบังเอิญ สาบานได้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ เป็นอุบัติเหตุจริงๆ"

    "อย่าตอหลดตอแหล ออกไปจากบ้านฉัน...ไปเดี๋ยวนี้"

    คุณหญิงลากนวลตองให้ออกไป ถูกขัดขืนยิ่งออกแรง เสี่ยปรีชากับปยุตเข้ามาช่วยกันห้ามปรามฉุดดึงทึ้งกันอลหม่าน นาทีนั้นคุณหญิงออกแรงเหวี่ยงจนปรีชาหงายหลังตึงลงไปแผ่มะงาหรา คุณหญิงเองยั้งตัวไม่ทัน ลงไปตะครุบกบล้มลงไปคร่อมทับตัวปรีชาเต็มๆ

    ป ยุตถึงกับชะงัก...อึ้งกิมกี่ เมื่อเห็นยาหยีพจนีย์จุ๊บแก้มปรีชาเต็มบ้องสองลูกตา...ชะช้า อารมณ์หึงจี๊ดขึ้นหน้าระดับผีเปรตเข้าสิง เมื่อยิ่งเห็นปรีชาทำท่าเคลิ้มเต็มสูบ

    "ลุกเดี๋ยวนี้..คุณหญิง" ปยุตตะคอก ตาถลนปนไฟบรรลัยกัลป์ใส่ปรีชา "ยิ้มหาพระแสงอันใดวะ"

    "ฉะ...ฉัน ...ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ" คุณหญิงมองสามีอย่างวิงวอน

    "ผมกับคุณนวลตองก็ ไม่ได้ตั้งใจเหมือนกันนะคุณหญิง... เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"

    คุณหญิง หน้าจืดเป็นไก่ต้มข่า หันมามอง...นวลตองยักเอวยักไหล่

    "ก็บอกแล้วไง ว่าอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้"

    "เอ้อ..." คุณหญิงหันมาทำตาเยิ้มให้ปยุต "ฉัน...ฉันเข้าใจแล้ว"

    ปยุตโผเข้า สวมกอดพจนีย์แน่น ทั้งสองเสียงเครือจะร้องไห้

    "อย่าหายไปจากผมอีกนะ คุณหญิง...รู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณหญิงแค่ไหน"

    "ฉันก็คิดถึงคุณ...ฮือ" คุณหญิงกอดสามีไว้แน่น เสียงครางฮือๆเหมือนโลกจะแตก...

    นวลตองกับ เสี่ยปรีชาพยักหน้าให้กัน เหมือนจะรู้สึกอภิมหาเซ็งนิรันดร์กาล ก่อนจะแยกย้ายกันไปเพราะทนดูไม่ไหว...

    ooooooo

    ส่วนปวีร์กับไอรดาวิ่งหนีสอง มือปืนสุดชีวิต จากบ้านริมหาดไปยังหมู่บ้านเรือประมง ทั้งสองจำต้องวิ่งไปหลบบนเรือลำหนึ่ง พวกมันไล่ล่ามาอย่างจะจัดการให้สำเร็จโดยเร็ว แต่ทั้งสองก็หลบหลีกแอบซุ่มหนีตาย ขณะที่ไอ้โชคตามมาจนเหนื่อย ทรุดนั่งลงที่ม้านั่งบนเรือ ปล่อยให้ไอ้ชัยไปตามอีกทางหนึ่ง

    ไอ้โชค หารู้ไม่ว่า มันมานั่งบนม้ายาวที่ปวีร์กับไอรดาซุกตัวซ่อนอยู่...เป็นนานพอมันก้มลงมอง เห็นทั้งสองเข้าเต็มตา มันขยับปืน ปวีร์จึงใช้หมัดซัดเปรี้ยงเข้าหน้ามัน หงายผลึ่งตกลงไปจากเรือลงไปนอนแผ่ชายหาด พอมันขยับตัวจะลุกขึ้น ปวีร์ พุ่งตัวตามลงมา ตั้งเข่าใส่มันหมายจะให้จุกตายคาที่ แต่มันกลับยกปืนขึ้นตั้งรับ เสียงปืนเปรี้ยงเดียว...ไอรดาชะโงกหน้ามองตาม เห็นไอ้โชคเจอเข่านอนแผ่หราเหมือนจะหมดประตูสู้ แต่ปวีร์ที่คร่อมมันอยู่ เลือดไหลพรูออกมาเต็มขา...

    ไอรดารีบลงมาดู ร้องตกใจที่เลือดไหลแดงฉาน ปวีร์ พยายามลุก แต่เลือดออกมากถึงทรุดลง ไอรดาประคองเขาไว้ ให้เขาอดทน จะรีบพาไปหาหมอ...ไอรดาพยุงปวีร์เดินออกไป อย่างทุลักทุเล

    ไอรดาพาปวีร์มาได้ไม่นาน ปวีร์รีบมายืนบังไอรดาไว้ เมื่อเห็นไอ้ชัยมายืนเล็งปืนใส่

    "นี่...แกทำอะไรพี่ฉัน...หา แกตายซะเถอะ"

    "ถ้าแกจะยิง ก็ยิงฉันคนเดียว ปล่อยผู้หญิงไป" ไอรดาห้ามไม่ให้เขาทำเพื่อเธอขนาดนี้ เขาสั่งให้ไอรดาเงียบไว้ หันไปท้าให้มันปล่อยไอรดาแล้วฆ่าเขาได้

    "ฉันฆ่าแกแน่ อย่าทำตัวเป็นโคตรแมน ทำเป็นฮีโร่ เพราะยังไงฉันก็ไม่ทำอะไรคุณไออยู่แล้ว"

    พอ ฟัง ไอรดาถามมันว่ารู้จักเธอด้วยหรือ? ปวีร์ รู้ได้ทันที จึงซักมันต่อ

    "นี่ นายตุลย์ส่งแกมาใช่ไหม แกถึงไม่ทำอะไรคุณไอ มุ่งฆ่าฉันคนเดียว"

    ไอ้ ชัยตวาด มันไม่มีหน้าที่ตอบ มีหน้าที่ฆ่าแกคนเดียว... ก่อนที่มันจะลั่นไก มันต้องหยุดมือไว้ เมื่อปวีร์รีบหลบเอาตัวไอรดามาบังเขาไว้ ไอ้ชัยแปลกใจ ปวีร์ท้ามันเหย็งๆ

    "เอาสิวะ ถ้าแกยิงโดนคุณไอ เจ้านายแกเอาแกตายแน่" ไอรดาอ้าปากหวอ ถามปวีร์ว่า เอางี้เลยหรือ? ปวีร์กระซิบบอกว่า รับรองมันไม่กล้ายิงเธอแน่ ไอรดาไม่ฟัง ร้องห้ามมันลั่นไปว่าอย่ายิง...ไอ้ชัยด่าปวีร์พึมว่าไอ้บ้าเอ๊ย ตะกี้เป็นฮีโร่ ตอนนี้หลบชายกระโปรง มันหมุนไปมาหาช่องยิง ปวีร์ก็หมุนหนีตามหลายครั้ง จนต้องรีบขอโทษเธอ แล้วผลักเธอใส่ไอ้ชัย มันตาเหลือก จะยิงเธอก็ไม่กล้า รับน้ำหนักไอรดาล้มลงไปทั้งสองคน ปวีร์ตามเหยียบมือที่กุมปืนจนมันปล่อยปืน แล้วใช้ ปืนจ่อหัวมัน

    ป วีร์สั่งไม่ให้ไอ้ชัยขยับ ก่อนที่จะทำอะไรต่อไป ไอ้ชัยยิ้ม เมื่อเห็นพี่โชคของมันพาหุ่นโทรมๆย่องมา พร้อมเล็งปืนใส่ ปวีร์ ไอรดาร้องให้เขาระวัง...ปวีร์หันไปยิงสวนเข้าอกไอ้โชค ล้มฟุบปืนกระเด็น แน่นิ่งไป...ปวีร์ยืนช็อก ไม่เคยฆ่าใครมาก่อน ไอรดาเองก็ใบ้กิน

    ไอ้ ชัยตั้งสติได้โผนเข้าใส่ปวีร์ ล้มลงไปทั้งคู่ ชัยแย่งปืนในมือปวีร์ ต่างไม่ยอมกัน

    เมื่อเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ไอรดาปากสั่นเมื่อเห็นปวีร์นอนคว่ำทับร่างไอ้ชัย ถามปวีร์ว่า เขาเป็นอะไรหรือเปล่า ปวีร์บอกไม่เป็นไร ไอรดาโล่ง กอดเขาไว้แน่นแล้วร้องไห้โฮ เขาย้อนถามว่า เธอร้องไห้ทำไม ไอรดาตอบสั้นๆว่าห่วงเขา...ครู่หนึ่ง ทั้งสองมองไอ้ชัย ปวีร์บอกทันที

    "มัน ยังไม่ตาย รีบแจ้งตำรวจดีกว่า เผื่อจะช่วยชีวิตมันทั้งสองไว้ได้"

    "นี่ คุณยังมีกะใจห่วงคนที่เกือบจะฆ่าคุณหรือ"

    "อย่างนี้ผมก็ไม่ได้ชื่อ ว่าเคยยิงคนตายน่ะ" ปวีร์ลุกขึ้นขยับจะเดิน กลับร้องโอ๊ย เพราะขาเจ็บแล้วเอียงวูบ ไอรดารีบประคองไว้

    "ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลเอง"

    ไอรดากอดประคองเขาเดินไป มองตากันไป...ปวีร์รู้สึกมีความสุข ที่เห็นไอรดาห่วงใยเขาอย่างแท้จริง...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 17:56 น.