ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    วิวาห์ว้าวุ่น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    งานแฟชั่นโชว์จัดเพื่อส่งเสริมผ้าไทยไปสู่ระดับอินเตอร์ของคุณหญิงพจนีย์กำลังจะเริ่มขึ้น...หน้าเวที คุณหญิงกำลังแถลงข่าวแนะนำต่อหน้านักข่าวไทยและเทศ แสงไฟจากกล้องทีวีและสื่อต่างๆล้อมหน้าล้อมหลัง...

    พอหยุดทิ้งจังหวะหายใจ เสี่ยปรีชาพ่อนายตุลย์และเมษาผู้เป็นสปอนเซอร์ใหญ่ก็ขยิกๆเข้ามาหาคุณหญิง ชวนคุยแล้วถามนำเกี่ยวกับการส่งเสริมให้ชาวไฮโซมาช่วยกันนำแฟชั่นใหม่นี้ให้แพร่หลาย...เสี่ยปรีชายิ้มหวานให้คุณหญิง แล้วยังหันไปเหล่เย้ย
    ผู้พันปยุตสามีคุณหญิงเข้าให้ ปยุตยิ่งขยับมือไปมาด้วยความหมั่นไส้เสี่ยจอมหลี...

    เจ๊ดุ๊กผู้ดูแลและจัดการงานครั้งนี้เดินมาตรวจตราห้องเสื้อผ้าผู้จะเดินโชว์ เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกไป...คนที่เข้ามาแทนที่คือไอรดา แอบมาพร้อมกรรไกรในมือ ตรงไปที่เสื้อผ้ามีชื่อปวีร์ติดหรา จึงบรรจงสอดกรรไกรตัดหนับๆ

    "ปวีร์เอ๋ย...คราวนี้ได้อายไปสามโลก ชอบท้าฉันนัก... เดินแบบเป้าโหว่โชว์ของหื่น เวทีแตกแน่"

    แต่พอจะถอยออกมา เสียงประตูเปิด ไอรดารีบหลบไปบังหุ่นโชว์ชุดหวาม นายโชคลูกน้องตุลย์เดินมาดีดมีดสปริง เจอชุดที่ต้องการ ใช้มีดเฉือนฉึกๆๆ ไอรดายืนนิ่งแทบไม่หายใจ โชคเฉือนผ้าเสร็จเดินออกมา ผ่านไอรดาคิดว่าเป็นหุ่น จึงชมว่าหุ่นตัวนี้
    เสน่ห์แรง มันน่าเคี้ยว ว่าแล้วตบบั้นท้ายให้...แล้วยังชมว่าก้นนิ่มเหมือนคนแท้แม่คุณ...พอยกมือปาดแก้มหุ่นตัวจริง จึงยิ้มเดินออกไปเพราะคิดว่าล้วนเป็นหุ่นปูนปั้นทั้งเพ... ไอรดาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันที่ถูกตบก้นฟรีๆ

    ที่ห้องแต่งตัวผู้หญิง...ขณะที่ไอรดากำลังทักถามเจ๊ดุ๊กที่บอกให้ไอรดาแต่งหน้าก่อน อย่าเพิ่งแต่งตัว เพราะอยู่ในชุดฟินาเล่...ขณะเดียวกันในห้องแต่งตัวผู้หญิง นายชัยเพื่อนนายโชคกำลังดอดเข้าไปใช้คัตเตอร์เฉือนชุดของไอรดาไม่นับ พอสะใจแล้วจึง
    รีบปิดเอาไว้ งึมงำสะใจที่ได้จัดการไอรดาอย่างสาสม ฐานเป็นมารหัวใจเจ้านายเมษา ชอบวุ่นวายคุณปวีร์ดีนัก...

    ชัยพลันสะดุ้งเฮือกเมื่อไอรดาเปิดประตูจะเข้ามา แต่ เสียงปุ๊กกี้เรียกไอรดาไว้ แล้วผละไปคุยกับปุ๊กกี้...ชัยค่อยหายใจออก แล้วมองไปที่ชุดสั้นจู๋ รีบผวาไปหาที่หลบ...

    ไอรดาทักกับปุ๊กกี้สองสามคำ  ธราดลเพื่อนปวีร์เดินมาทัก พอเจอหน้าปุ๊กกี้ ทั้งสองเริ่มปะคารมกันอีก ไอรดาระอาเพื่อน จึงรีบชี้บอกธราดลว่าห้องแต่งตัวผู้ชายอยู่ด้านโน้น...แล้วดึงปุ๊กกี้เดินไปทางห้องแต่งตัวผู้หญิง...เห็นชัย ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุด
    เซ็กซี่ ปุ๊กกี้จึงบ่น จำไม่ได้ว่าเคยเห็นกะเทยควายตัวนี้ที่ไหนมาก่อน ชัยสะบัดก้นเดินหนี ไอรดารีบพาปุ๊กกี้เข้าห้องแต่งตัวผู้หญิงไป...

    ที่ห้องแต่งตัวผู้หญิง...เมษานั่งหน้าตูมอยู่ พอเห็นเจ๊ดุ๊กมาจึงต่อว่า เธอเป็นนางแบบอาชีพทำไมเอาชุดดูเชยๆมาให้ ถ้าไม่เอาชุดใหม่มาแต่งให้   เธอจะไม่เดินโชว์แล้ว...เจ๊ดุ๊กรีบอ้อนวอนว่า ตอนนี้ต้องสแตนด์บายหลังเวทีแล้ว ไม่มีเวลาแล้ว....

    ไอรดา ปุ๊กกี้ และมาตติกาที่ต่างแต่งหน้าเสร็จแต่ยังไม่แต่งตัว ต่างมองหน้าเมษาซึ่งเริ่มบ่นอวดอ้างค่าตัวมากมาย นี่มาเดินให้ฟรีด้วย แล้วพ่อเธอยังเป็นสปอนเซอร์ให้อีก...แล้วคาดโทษ

    "ถ้าไม่เปรี้ยวไม่เซ็กซี่เหมือนนังชะนีพวกนี้  ฉันไม่ยอมจริงๆด้วย" เมษากวาดตามองมาทางพวกไอรดา ซึ่งเริ่มจะเนื้อตัวร้อนขึ้นมาแล้ว...มือถือมาตติกาดังขึ้น เสียงปวีร์ดังมาจากห้องแต่งตัวชาย

    "สวัสดีครับคุณมาต...เปล่า ผมไม่อยากคุยกับคุณไอ อยากคุยกับคุณมาตนั่นแหละ...ห้องผู้หญิงเป็นไงมั่ง ผมอยากคุยกับคุณจะแย่..." ได้ยินปวีร์พูด รุจน์กับธราดลมองเฉย แต่ตุลย์ ตาขวางหมั่นไส้

    "เขาแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมยังทำตัวเที่ยวจีบใครๆอยู่อีก" รุจน์ถามธราดล

    "อ๋อ...ใช่ครับ...นี่แหละเพื่อนผม มันเป็นคนแบบนี้" ธราดลบอก แล้วต้องชะงักเมื่อเจ๊ดุ๊กเดินเข้ามาบอกให้ธราดลรีบแต่งตัว เขาจะต้องเดินเป็นคิวแรก...ธราดลมือไม้สั่น ให้เดินแบบมันเป็นงานที่ไม่มั่นใจแม้แต่น้อย...

    แล้วธราดลที่ถูกเจ๊ดุ๊กจูงมาที่ซอกหลังเวที มองเห็นแคตวอล์ก พอรู้ว่าจะเดินกับปุ๊กกี้ ปุ๊กกี้ก็สะอิ้งมาในชุดสวยเช้ง เขาจึงมองด้วยความชื่นชมสมอุรา แต่พอปุ๊กกี้รู้ว่าจะเดินกับธราดลก็ของขึ้นทันที ไม่ขอเดินกับเจ้าหมอนี่ ถ้าไม่งั้นขอเปลี่ยนคู่เป็นคนอื่น...
    ธราดลจึงขอร้อง

    "เปลี่ยนคู่ให้เธอไปเลย นึกว่าผมอยากเดินกับเขานักนี่"

    "ให้ฉันเดินจับมือกับคุณ ให้ฉันจับถ่านแดงๆยังดีกว่านะเจ๊ สลับใครมาเดินแทนแล้วกัน"

    "สลับเลย ดีครับ....ผมไม่ขอเดินกับยายนี่แล้ว จะทอมก็ไม่ใช่ จะดี้ก็ไม่เชิง มีเพศก็ไม่ชัดเจน"

    "ปากเสียยังงี้ เดี๋ยวก็ชกหมาที่ปากซะเลย"

    เจ๊ดุ๊กรีบรับคำปากสั่น เปลี่ยนค่ะเปลี่ยน รู้แล้วว่าเกลียดกันจริงๆ เจ๊ดุ๊กจับมือทั้งสองแน่น...แล้วเหวี่ยงสุดแรงเกิดออกไปทางแคตวอล์ก...ทั้งสองร้องเสียงหลง คนดูตกใจแล้วปรบมือให้ คิดว่าเป็นการเปิดฉากนำเสนอใหม่สุดของโลกมนุษย์ไปโน่น...เสียง
    ปรบมือกราว

    ปุ๊กกี้เงอะงะ ถามธราดลทันทีว่าจะเอาไงกันนี่...ธราดลได้สติ บอกว่ากลับเข้าไปไม่ได้แล้วนะ ก็ฝืนๆเดินด้วยกันไปแล้วกัน...แล้วทั้งสองก็จับมือกันแอ็กชั่นดูแปลกๆ คนดูไม่เคยเห็นแบบนี้จึงปรบมือชมฮือฮา...ปรีชาถามคุณหญิงว่าไม่ใช่ ลูกสาวเขานี่ คุณ
    หญิงปลอบว่าคงสลับคิว...

    เดินไปเถียงกันไป ยิ่งธราดลจับมือ ปุ๊กกี้ไม่ยอม สะบัดมือเดินหนี พอดีเท้าพลิกเซไปจึงขอร้องให้ช่วย ธราดลจึงรีบดึงกลับมา แรงถ่วงเกิน ร่างของเธอจึงล้มทับเขาลงไปนอน แต่เท้าปุ๊กกี้ชี้ฟ้า ทั้งสองกอดกันไปแช่งกันไปแต่ปยุตชมว่าเป็นโพสท่าที่ลงไป
    นอนท่าแปลกมาก เสียงปรบมือกราว ทั้งสองจึงหยุดด่า จ้องตากัน ยิ้มรับเสียงปรบมือ...จากนั้นพากันเดินเหวี่ยงตัวไปมาทำท่าเท่ แล้วหยุดโพสอีกครั้งให้ถ่ายภาพ ก่อนจะเดินกลับสลับขาเข้าจังหวะกันพอดี ยิ้มให้คนดูอย่างชนิดผู้คนชื่นชมสุดๆ

    จากนั้นเจ๊ดุ๊กลูบแผ่นอกรุจน์อย่างลืมตัว แต่รุจน์กลับมองมาตติกาในชุดสวยสง่าอะร้าอร่ามจนลืมหายใจ สั่งให้จูงมือกันเดินไปได้ ปล่อยคู่นี้ไปแล้ว เจ๊ดุ๊กยังสูดปากจี๊ดจ๊าดตามรุจน์ไม่วางตา

    การเดินของรุจน์กับมาตติกา คู่นี้สร้างความประทับใจให้แก่ผู้ชม และได้รับเสียงปรบมือกึกก้องไปทั่ว แต่รุจน์กับมาตติกาพากันเดินไป ต่างมองกันได้ล้ำลึกกว่าคู่เดินธรรมดาเสียแล้ว...

    ขณะที่เมษากับไอรดาที่ห้องแต่งตัว ต่างก็เริ่มแลกหมัดกันอย่างมันปาก เมษาข่มไอรดาด้วยการเป็นนางแบบอาชีพ และที่จะออกไปเดินก่อนเป็นการฆ่าไอรดาโดยแท้ จึงต้องขอโทษด้วย ไอรดาบอกทันทีว่าไม่เห็นจะต้องมาขอโทษ เพราะใครๆก็รู้ว่าเมษา
    เหลวไหลไร้สาระ เหมือนแมลงวันที่เธอไม่อยากให้มาตอม...ทั้งสองกำลังยื่นหน้ามาแยกเขี้ยวใส่กัน เจ๊ดุ๊กเข้ามาสั่งเมษาให้ไปสแตนด์บายหลังเวที...แล้วสั่งไอรดารีบแต่งตัว แล้วไปหลังเวทีด้วย...

    ส่วนนายตุลย์...ขณะแต่งตัวหน้ากระจกในห้องชาย ปากก็แขวะไป...ว่าชีวิตคู่ของปวีร์ไม่ราบรื่น ปวีร์รีบปัดๆไปว่าไม่มีปัญหาอะไร ตุลย์เป็นพี่ชายเมษา ไม่ใช่คนอื่นคนไกล...แล้วสรุป

    "ชีวิตคู่ที่ไม่มีจุดเริ่มต้นจากความรัก มันคงจะราบรื่นได้ยากมังครับ"

    "เมื่อไม่ราบรื่น ทำไมคุณไม่ปล่อยเธอไปล่ะ" ตุลย์จี้ติด

    "ผมก็ปล่อยเขาเป็นอิสระอยู่นะ ที่จริงคุณไอเขามีผู้ชายที่เขารู้สึกดีๆอยู่คนหนึ่ง เขาแอบคบกัน ผมยังไม่ห้ามปรามเขาเลย"

    "จริงเหรอครับ" ตุลย์ดีใจ คิดว่าเป็นเขา "คุณไอเนี่ยนะ มีผู้ชายอยู่ในใจ...อะฮ้า..."

    "ใช่ครับ คนที่ไอเขาชอบก็อยู่ในห้องนี้ด้วย...จริงๆนะ"

    "พูดเป็นเล่น..." ตุลย์อยากจะร้องไชโย "แน่ใจนะครับ"

    "แน่สิคุณ...ชอบกันจริงๆ บางคืนก่อนนอนเขายังโทร.คุยกันเลย"

    "โทร.คุย..." ตุลย์เริ่มลมสว้านสู่ยอดอก "เอ๊ะ...เราไม่เคยโทร.คุยนะ...แล้วคุณไม่หึงหวงมั่งเรอะ"

    "ก็มีบ้าง...ผู้ชายนะครับ มันก็รู้สึกว่าลบเหลี่ยมกันบ้าง แต่พอได้เจอเขา ผมก็หายสงสัยว่าทำไมคุณไอถึงชอบ สมัยนี้คงไม่ง่ายที่จะหาผู้ชายดีได้อย่างคุณรุจน์"

    ตุลย์ร้องจ๊าก งึมงำชื่อรุจน์ ปวีร์จึงมองหน้า ถามว่าเขาคิดว่าเป็นใคร ตุลย์รีบสั่นหัวเลี่ยงหนีอย่างหมดรูป...เสียงรำพันในอกดังขึ้น "งั้นเป้าหมายฉันไม่ใช่แกแล้วละสิ...ไอ้รุจน์ แกจะมาเป็นมารผลาญหัวใจฉันใช่ไหม ไอ้รุจน์" ตุลย์แทบไม่ได้ยินเจ๊ดุ๊กมาสั่ง
    ให้ไปสแตนด์บายหลังเวที...

    ขณะที่รุจน์กับมาตติกากำลังจะกลับเข้าหลังเวที...เมษาเดินมาทำท่าเซ็กซี่เต็มสตีม แต่ตุลย์กลับมีท่าทีเคร่งขรึม คิดหาแง่มุมจัดการรุจน์ยังไงดี...เมื่อรุจน์เดินสวนเข้ามา ตุลย์ได้จังหวะใช้ไหล่กระแทกรุจน์จนถลาตกเวทีไป เสียงคนร้องวี้ดว้าด คุณหญิง
    พจนีย์ลุกขึ้น ผู้คนตกใจไปตามๆกัน

    ตุลย์แอบยิ้มดีใจ พาเมษาเดินไปอย่างสง่างาม แล้วเมษาก็หน้าเสียเมื่อไม่มีใครสนใจ แต่กลับไปชะเง้อมองรุจน์ที่ตกเวทีไปอย่างตื่นเต้น...ตุลย์มองลูกน้องโชคกับชัยที่นั่งสัปหงก จึงตวาดใส่ให้มาเชียร์ ไม่ใช่ให้มาหลับ ทั้งสองจึงร้องเชียร์ตุลย์กับเม
    ษาอย่างบ้าไปสองคน แล้วหลับต่อ ตุลย์ได้แต่สั่นหัวให้ ลูกน้องไม่เอาไหนของเขา

    มาตติกากับคนอื่นๆมาช่วยดึงรุจน์ให้ลุกขึ้น ซักถามเจ็บตรงไหนบ้าง รุจน์ขอบคุณเธอ และย้ำว่าเขาไม่เป็นอะไรเลย คุณหญิงกับพวกมาดู ถามว่าเป็นอะไร ท่าไหนถึงตกลงมา คุณปยุตจึงบอกว่า ก็เห็นๆอยู่ว่านายตุลย์แกล้งชนจนตกลงมา ปรีชาแย้งทันที
    หาว่าไปโทษลูกชายเขา มันอุบัติเหตุแท้ๆ

    "ทุกคนก็เห็น ลูกชายคุณยืนยันได้รึเปล่าว่าไม่ได้ เจตนา" ปยุตจี้

    "ผมยืนยันได้ครับ" ตุลย์ยืนบนแคตวอล์ก แล้วโดดลงมาประคองรุจน์ แล้วขอโทษที่เขาไม่ได้ตั้งใจ รุจน์บอกไม่เป็นไร แต่คุณปยุตกลับไม่ยอม

    "ไม่เป็นไรได้ไง ฉันก็เห็นอยู่เต็มสองตาว่าคุณตั้งใจชนเขาน่ะ"

    "ไม่หรอกมังครับ ผมกับคุณตุลย์ไม่เคยมีเรื่องอะไรกัน เขาจะแกล้งผมทำไม"


    "เห็นไหม..." ปรีชาจ้องปยุต "เจ้าตัวเขายังยืนยันว่าไม่มีอะไร  นี่คุณเป็นนายทหารเก่าแต่ทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูม"  ปยุตฮึดฮัดขัดใจที่เขาเห็นกับตา  จึงจำต้องเดินกลับมานั่งที่ คุณหญิงจึงประกาศเคลียร์เรื่องราวกับนักข่าว แล้วขอร้องอย่าเพิ่งไปไหน เดี๋ยวจะมีชุดฟินาเล่ทีเด็ดให้ชม

    "ดิฉันรู้ดีว่าน้องๆที่มากันส่วน ใหญ่รอถ่ายรูปของ  ตาปวีร์กับหนูไอรดา"

    มาตติกาประคองพารุจน์ไปทาง ด้านหลังเพื่อให้ไปห้องพักก่อน...

    ที่ห้องแต่งตัวหญิง...ไอรดากรี๊ด ขึ้นมาจนแสบแก้วหู เมื่อเห็นชุดของเธอตรงหน้า

    "ตายแล้ว...ทำไมชุดฉัน เป็นแบบนี้"  มองไปที่ชุด แขวนอยู่ ถูกตัดสอยเป็นรอยยาวเป็นริ้วๆ ขาดไปทั้งตัว....แล้วก็นึกขึ้นมาได้ รอยยิ้มปรายที่หน้า "ก็คอยดู...อยากรู้เหมือนกันว่าจะไม่โกรธไม่โมโหไปสักกี่น้ำ...เออ แล้วนี่ฉันจะทำยังไงกับชุดฉัน"

    เสียงทุบประตู แล้วปุ๊กกี้กับเจ๊ดุ๊กพรวดพราดเข้ามาถามว่ากรี๊ดอะไร ไอรดาบอกไม่ได้กรี๊ด ปุ๊กกี้ยืนยันว่าได้ยิน เจ๊ดุ๊กย้ำว่าตกใจหมดเลย นึกว่าโจรไพรมาทำร้าย

    "ไม่มี ใครมาทำร้ายไอหรอกค่ะ นอกจากชุดนี้" ไอรดาโชว์ชุดให้ดู ทั้งสองเห็นสภาพแล้วอ้าปากค้างพูดไม่ออก...

    ขณะเดียวกัน ธราดลเห็นเสื้อผ้าปวีร์แล้วถึงกับร้องจ๊ากลูกกระเดือกแทบหลุด

    มาตติ กาประคองรุจน์เข้าไปในห้อง...แล้วมาจ้องดูชุดของปวีร์ใกล้ๆ ทั้งสองลงความเห็นว่าห้องนี้มีแต่พวกเรา ใครมันจะมาทำ มาตติกาว่าไม่น่ามีคนมาทำขนาดนี้ ไม่น่ามีคนโกรธปวีร์มากขนาดนี้ หรือต้องการข่มขู่บางอย่าง

    "ไม่น่ามี ผมไม่เคยมีเรื่องกับใคร...นอกจาก...ยายไอรดา" ปวีร์ให้น้ำหนัก

    "ไม่ใช่ หรอกคุณ" รุจน์โต้ทันที "ไม่มีทางหรอกที่คุณไอจะทำแบบนั้น"

    "คุณมัน จะไปรู้อะไร คุณต้องถามผมนี่ ผมแต่งงานอยู่กินกับเธอ ผมจะบอกให้ว่ายายไอรดานี่แหละผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง"

    "คุยอะไรกัน เหรอครับ" ตุลย์เข้าห้องมาถาม "ที่เวทีเคลียร์กันแล้วนะครับ อีกสักพักถึงคิวฟินาเล่"

    "จะเล่ยังไงล่ะครับ ชุดมันเละอย่างนี้แล้ว" รุจน์ย้อนทันที

    "แต่คุณหญิงบอกว่ายังไงก็ต้องออกไป เพราะสื่อที่มาทำข่าวกันวันนี้เขาอยากได้รูปคุณปวีร์กับไอกันทั้งนั้น" ตุลย์ ยิ้มลึก...ฟังว่ารุจน์จะให้ชุดเขาไปใส่ ธราดลอยากให้ชุดเขาเช่นกัน ปวีร์หน้าตูมตึง...

    ที่ห้องแต่งตัวหญิง บรรยากาศเครียดยิ่งกว่า ยิ่งเมื่อจะเปลี่ยนชุดของเพื่อนไปใส่ เจ๊ดุ๊กไม่ยอมเสียชื่อฟินาเล่ แล้วก็จะทำยังไง เวลาที่ทุกคนรอมาถึงแล้ว

    "เมื่อซ่อมก็ไม่ได้ เรามายำชุดนี้ให้มันเละไปเลยดีไหม" ทั้งสองคนถามกันว่าจะดีหรือ? "ไม่มีอะไรต้องเสียแล้วนี่ ไปเอากรรไกรมาคนละอัน เร็วเข้า" เจ๊ดุ๊กกับปุ๊กกี้มองตากันแบบไม่มีทางเลือกอีกแล้ว

    ooooooo

    ที่ หน้าเวที...ทุกคนต่างก็รอด้วยความกระวนกระวาย เพราะถึงคิวฟินาเล่มานานแล้ว คุณหญิงทำท่าจะนั่งไม่ติด พอตัดสินใจจะไปดูหลังเวที คุณปยุตดึงไว้ แล้วบุ้ยใบ้ให้หันไปมอง

    ทุกคนตาโต...เมื่อปวีร์กับไอรดาออกมายืนโชว์ อย่างจงใจให้ตื่นเต้น เพราะชุดของทั้งสองต่างก็ขาดเป็นรอยเป็นริ้ว ดูไปดูมาก็เหมือนจงใจจะให้เป็นของแปลกใหม่ ดูโดยรวมแล้วชุดของทั้งสองกลายเป็นชุดเฉี่ยว นำสมัยไปไกลลิบ นับว่าฝีมือสร้างสรรค์สมเป็นชุดฟินาเล่...

    คุณหญิงและเสี่ยปรีชาต่าง ออกปากชมว่าไม่ธรรมดา แต่คุณหญิงแอบห่วงว่ามันไม่น่าใช่ชุดที่จัดไว้...แต่ตอนนี้ช่างภาพสารพัด สำนักต่างก็แย่งกันถ่ายรูปแทบจะตีกันตาย

    เมื่อเริ่มเดิน ทั้งสองคนกลับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่กันจนคุณหญิงบ่นน่าห่วงที่ทั้งสองเขม่น กันไม่ว่างเว้น ปยุตบอกว่าเขาจัดให้เขม่นเข้าชุดต่างหาก คุณหญิงไม่ฟัง ยืนยันจะพาทั้งสองคนไปปรึกษาปัญหาชีวิตแน่...

    แล้วทั้งสองเดินไปมอง กล้องไป แต่ปากเริ่มตอแยกันว่า ชุดของแต่ละคนคงโดดลงบ่อจระเข้ถึงขาดกระจุย ไอรดาถามจี้ติด

    "ฉันรู้นะว่าเป็นผลงานของคุณ คุณกรีดชุดฉันใช่ไหม"

    "จะ บ้าเรอะ...อ้อ นี่ ที่ชุดผมขาดก็ฝีมือคุณล่ะสิ"

    "เปล่านะ...แค่ตรง เป้านิดหน่อย แค่ฉันสงสาร กลัวจะอุบาทว์มากไปเลยให้เจ๊ดุ๊กสอยให้แล้ว" มือที่โอบมาด้านหลัง ถูกไอรดาจิก เจ็บจนร้องโอ๊ย...แล้วจำต้องฝืนยิ้มทนเจ็บแทบตาย ไอรดายิ่งนึกมันมือ ปยุตยิ่งให้คุณหญิงดูว่าเห็นไหม ทั้งสองยิ้มกันจนปากสั่นไปแล้ว...ปวีร์เริ่มจะตอบโต้ที่นิ้วจนไอรดาสะดุ้ง เฮือก...คุณหญิงพจนีย์มองแล้วรู้ว่าที่จริงมันคืออะไร...

    เจ๊ดุ๊กทาง หลังเวที ชี้ให้ทุกคนดูชุดของทั้งสองได้รับการปรบมือกราวๆเป็นระยะ นับว่าประสบความสำเร็จเกินคาดหมายเสียแล้ว...นายตุลย์กับเมษาแอบมองแล้วเกิด อาการอภิมหาเซ็งทันที และยิ่งเซ็งหนักขึ้นเมื่อเจ๊ดุ๊กพาชาวคณะเดินแฟชั่นมายืนหน้าเวที...ปรบมือ ตอบผู้ชมทุกคนที่ปรบมือให้อย่างชื่นชม ก่อนที่จะโบกมือให้อย่างนอบน้อม แล้วทยอยโบกมืออำลาเข้าไปหลังเวที...

    ooooooo

    มาตติกาแต่งตัว เสร็จเปิดประตูออกมาจากห้องแต่งตัว  ตุลย์เดินรี่มาหา  บอกว่าที่เราคุยกันวันก่อน คุณว่าหมุนเงินไม่ทัน เขาหาทางช่วยได้แล้ว มาตติการีบบอกว่า ที่เล่าให้ฟังเพราะเราเป็นเพื่อน ไม่คิดรบกวน แต่ตุลย์ไม่ฟัง เขาให้ไปหาเขาที่บ้านพรุ่งนี้ ไปไม่ถูกให้โทร.ถามเขาก็ได้ มาตติกาจะออกตัว แต่ตุลย์รีบเดินหนีไปเสียแล้ว

    ส่วนปวีร์กับธราดล กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง ธราดลขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ปวีร์กำลังจะใส่เสื้อ พอหันมาก็ตกใจ เห็นเมษามายืนสยิวอยู่ตรงหน้า...เมษาหาว่าเห็นเธอเป็นผี จึงลงโทษด้วยการโดดกอดเขาแน่น แล้วไม่ยอมให้ใส่เสื้อ แล้วยังลูบไล้ แผ่นอกเขาไปมาอย่างย่ามใจ เขาห้ามเดี๋ยวใครมาเห็น เมษาไม่สน กลับปลดกระดุมตัวเองออก รุกหนักจนเขาต้องเซมานั่งเก้าอี้ เมษาถือโอกาสนั่งตักหมับ บอกว่าไม่มีใครมาแล้ว เธอล็อกประตูปิดตาย เมษารอบคอบไหมล่ะ ว่าแล้วซุกไซ้ไชชอน

    "รอบคอบครับ" ธราดลบอก...เมษาชะงัก "ว้าย...คุณดล เข้ามาได้ไง...เมษาล็อกดีแล้วนะคะ"

    "ผม ว่าไอ้ดลต่างหากที่ต้องถามคุณว่าเข้ามาได้ไง"

    ขณะที่มีการไต่สวนใคร เข้าห้องมาได้ยังไงอยู่นี้ ไอรดากับปุ๊กกี้เดินคุยกันมา เมื่อถูกปุ๊กกี้ถามว่าใครกรีดเสื้อผ้า ไอรดา บอกว่าปวีร์แน่นอน...พอนึกได้ไอรดาเกิดของขึ้นจะเอาคืน จึงเดินจ้ำอ้าวไปที่ห้องแต่งตัวชาย ขณะที่ธราดลขอตัวกลับ โดยที่เมษายังนั่งที่ตักปวีร์ไม่ยอมลง ธราดลเปิดประตูออกมา...ตะลึงคาที่เมื่อเห็นไอรดายืนถมึงทึง ปุ๊กกี้ยืนข้างหลัง ไอรดาตวาด ก้าวมาประจันหน้า

    "อีตาปวีร์อยู่ไหน" พอเห็นเมษานั่งตักปวีร์ถึงกับยืนนิ่งขึง อึ้งกิมกี่...ปวีร์เห็นไอรดา ร้องเฮ้ย...เมษาชะงักกึก ลุกขึ้นถอยออกมา...หน้าปวีร์มีรอยลิปสติกเต็มพรืด

    "น่า เกลียดที่สุด" ปุ๊กกี้ร้องลั่น...ไอรดาบอกเพื่อน

    "อย่าไปว่า เขา...น่าเกลียดอะไรกัน มันอุบาทว์แล้วก็น่าทุเรศมากกว่า" ไอรดาตรงไปตบหน้าปวีร์เปรี้ยง ปวีร์ถึงกับช็อก ...พึมพำถามว่าตบเขาทำไม? "ตบเพราะเห็นคุณทำบัดสีตะกี้ไง" ว่าแล้วตบอีกพลัวะ "คราวนี้ตบเพราะคุณแกล้งกรีดชุดของฉัน"

    "บ้าแล้ว...ผมไม่ได้กรีดชุด คุณ คุณต่างหากที่มากรีดชุดผม"

    "นอกจากไม่ขอโทษยังมาใส่ร้ายฉัน...ขอ ตบอีกทีเถอะ" เงื้อมือขึ้นจะซัดลงไป เมษามาขวาง

    "หยุดเดี๋ยว นี้...พอแล้ว"

    "เรื่องสามีภรรยา เธอเกี่ยวอะไรมิทราบ"

    "ฉัน กับคุณปวีร์คบกันมาก่อนเธอนะยะ"

    "นั่นมันอดีต ตอนนี้ฉันเป็นภรรยาเขา ฉันจะทำอะไร มันเรื่องของฉัน"

    "งั้นเอาซี แน่จริงตบเขาอีกทีสิ" เมษาท้า ปวีร์ร้องลั่นว่าไปท้ายังงั้นได้ไง แล้วก็ร้องโอ๊ยขึ้นเมื่อฝ่ามือไอรดาซัดมาอีกฉาด...เมษาท้า ถ้าตบเขาอีกเธอสวนแน่...แล้วปวีร์ก็ร้องลั่นอีก เมื่อเจอฝ่ามือมรณะของไอรดาเข้าอีก...คราวนี้เมษาร้องวี้ดขึ้น กระโจนเข้าใส่ตบไอรดาคืน...แล้วสงครามเล็บก็เริ่มขึ้น ทั้งสองโรมรันพันตูกัน ปุ๊กกี้ให้ธราดลมาช่วยแยก ดึงกันครู่ใหญ่ จึงแยกได้ ต่างหันไปหอบกันเป็นการพักยก...

    ปวีร์จึงบอกเมษาให้กลับไปก่อน เมษากลับไม่ได้ เพราะเมื่อกี้ถูกสองคนนี้รุม ไอรดากับปุ๊กกี้จึงรุมด่าเมษาว่าเป็นคนรุมเธอทั้งสอง แล้วยังทำบัดสีไม่กลัวฟ้าผ่ากับสามีเธอ แล้วยังหันไปด่าธราดลรู้เห็นเป็นใจไปกับเขาอีกคน ปุ๊กกี้กับธราดลจึงต่อปากกันอีกคู่ ปวีร์จึงร้องลั่นว่าหนวกหู

    เมษา หันมาไล่ไอรดา หมดเรื่องแล้วก็กลับไปได้ ไอรดาหันมาว้าก ให้เธอกลับจะได้ทำเรื่องอุบาทว์บัดสีกันอีกรึไง ปวีร์ ฟังแล้วร้องลั่น ไล่ให้ออกไปให้หมด อยากอยู่คนเดียว

    เมื่อไม่มีใครขยับ ปวีร์จึงประกาศ เมื่อทุกคนไม่ไป เขาไปเอง ว่าแล้วเดินออกจากห้อง เมษาจะขอไปด้วย ถูกตวาดให้หยุด แล้วปวีร์จึงเดินปึงปังออกไปคนเดียว

    ส่วน มาตติกาขึ้นรถของเธอแล้วสตาร์ต แต่แล้วเครื่องไม่ยอมติด เธอดีใจมากเมื่อรุจน์มาเคาะกระจกถาม พอรู้ว่าสตาร์ตไม่ติดจึงเข้ามาช่วย มาตติกาบอกว่าตั้งแต่ซื้อมาไม่เคยดูน้ำกลั่นเลย รุจน์จึงฟันธงว่างั้นก็แบตเตอรี่ชัวร์...จากนั้นเอารถมาจอดเทียบชาร์ตไฟให้ เติมน้ำทั้งกลั่นไม่กลั่น พอมาตติกา บอกว่าสถานฝึกโยคะของเธออยู่ไกลไปหน่อย คนมาเรียนน้อย รุจน์เสนอทันทีว่าจะช่วยลงข่าวส่งเสริมและช่วยโฆษณาให้คงจะดีขึ้น มาตติกาเกรงใจที่คอยให้คนอื่นช่วย รุจน์เริ่มชมว่า เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ทำได้แค่นี้ก็เก่งแล้ว เธอเอียงคอถามว่ามีคนชมเธออย่างนี้ด้วยหรือ รุจน์จึงยืดอกบอกทันทีว่าคนชมก็ยืนตรงนี้เอง ทำเอามาตติกายิ้มให้หวานซ่านถึงหัวใจ...รุจน์แทบตัวลอยไปแตะยอดไผ่

    ooooooo

    ปวีร์กับไอรดานอนจนสาย พอลืมตาตื่นก็เห็นคุณหญิงยืนจังก้า   สั่งสองคนที่นอนมีหมอนข้างกั้นให้ตื่นอาบน้ำอาบท่า แม่จะพาไปปรึกษาปัญหาชีวิต

    "ต้องไปจริงๆเหรอคะคุณแม่" ไอรดาโงหัวขึ้นมาถาม ปวีร์ก็เริ่มทำเสียงเจ้าเล่ห์

    "นั่นสิครับ เราไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรนี่"

    "เพิ่งแต่งงานกันแต่นอนหันหน้าไปคนละทาง แถมมีหมอนข้างกั้นเนี่ยนะไม่มีปัญหาอะไร...เร็ว รีบลุกขึ้น...เดี๋ยวนี้" คุณหญิงเอาจริง...ทั้งสองจึงค่อยๆยึกยือขึ้นอย่างสุดจะฝืน...

    ด้วยความเฉียบขาดของคุณหญิง ไม่นานนักท่านก็พาทั้งสองไปหาแพทย์ที่คลินิก...แล้วส่งให้หมอจิตแพทย์ทำหน้าที่ตรวจก่อนจะลงมือชำแหละ แต่หลังจากตรวจเตรียมทั้งสองคนแล้ว หมอก็พูดให้คุณหญิงรู้ว่าควรจะอยู่ฟังด้วยอีกคนหรือไม่ คุณหญิงยืนยันว่าอยากฟัง แต่สองคนผัวเมียคัดค้านเต็มที่ เป็นนานหมอจึงแนะให้คุณหญิงไปรอข้างนอก...แต่หารู้ไม่ว่าคุณหญิงนิสัยสอดรู้ จึงเดินมาเอาหูแนบประตูฟัง...

    ในห้อง คุณหมอร่างยักษ์แต่ใจดีจึงยิ้มให้ทั้งสอง

    "...หมอต้องออกตัวก่อนว่าในโลกนี้ไม่มียาวิเศษหรือน้ำมันผีน้ำมันพรายที่จะมาทาให้ชีวิตคู่ดูดีขึ้นได้ในพริบตาหรอกนะ"

    "อ้าว ไหนคุณหมอบอกว่าเรียนมาทางนี้" ปวีร์เลิกคิ้ว ถามเอาเรื่อง ไอรดากระซิบที่หูปวีร์ "ค่ารักษาก็แพงด้วยนะเนี่ย" ทำเอาหมอสะอึกเมื่อแว่วเสียงนินทา

    "คือ...หมอจะบอกว่าการแก้ปัญหาชีวิตคู่ต้องอาศัยเวลาและความร่วมมือของคู่สมรสด้วย เพราะฉะนั้นข้อมูลที่หมอ จะสอบถาม กรุณาตอบตามความจริงด้วยนะครับ" ทั้งสองรับคำ "คุณสองคนมีเรื่องตบตีถึงขั้นลงไม้ลงมือกันบ้างไหมครับ" ทั้งสองตอบไม่มีพร้อมกัน พอหมอถามย้ำว่าแน่นะ ไอรดาจ้องตาปวีร์เขม็ง...ไอรดานึกถึงตอนตบกันฉาดๆ แต่กลับตอบอ้อมแอ้มว่า "ไม่มีค่ะ...แน่ใจด้วยค่ะ"

    จากนั้นก็ปฏิเสธ ให้หมอจดลงไปในชาร์ตทุกคำถาม... เช่น ไม่เสพสิ่งมึนเมา ทั้งๆที่ไอรดาเคยไปเอาตัวปวีร์ออกมาจากห้องขัง...ปฏิเสธคำถามเรื่องการบังคับข่มขืน   ทั้งๆที่เขาเคยปล้ำเธอในห้องนอนของเขาจนข้อมือไอรดาแทบหัก...แล้วตอบย้ำคำถามหมอว่าทั้งสองกำลังให้ความจริงหมอทุกประการ... ปัญหาเรื่องเซ็กซ์ก็ไม่มี...

    "ไม่มีปัญหาเรื่องเซ็กซ์  คือเข้ากันได้ดีสินะ"

    "เปล่าครับ...ไม่มี...นี่หมายถึงไม่มีเรื่องพรรค์นี้เลยครับ" ปวีร์ตอบฉาดฉาน

    "ฮ้า..." หมอร้องแล้วชะงักไม่ยอมจด "ตกลงคุณสองคนไม่มีปัญหาเรื่องเซ็กซ์หรือว่าไม่มีเซ็กซ์"

    "เอ่อ...ไม่มีปัญหาหรอกค่ะคุณหมอ ขอข้อต่อไปเลยค่ะ"

    "เดี๋ยวสิครับ..." หมอค้านไอรดาทันที "ข้อนี้แหละ ผมถามคุณผู้ชาย ตกลงไม่มีปัญหาเรื่องเซ็กซ์หรือว่าไม่มีเซ็กซ์"

    "ถูกทุกข้อครับ คือผมไม่มีปัญหาเรื่องนี้ เพราะผมไม่มี...ไม่ได้แอ้มภรรยาผมเลยน่ะครับ"

    "จริงเหรอ..." หมอตาโตเท่าไข่ห่าน จ้องไอรดาเขม็ง จนไอรดาประสาทตึง...

    คุณหญิงแอบหูชิดประตู กำลังฟังแล้วมันย่องในหัวใจ แต่พอหันมา พยาบาลมายืนจ้อง คุณหญิงถึงค่อยๆถอยไปสามกรูด ก่อนจะเดินหนีไม่รู้ไม่ชี้ไปเฉิบๆ

    ที่โต๊ะหมอ...หมอย้ำเรื่องที่ทั้งสองแต่งงานกันมาโดยไม่มีเซ็กซ์เลย ไอรดาสอดขึ้นว่า มันก็ไม่แปลกอะไรไม่ใช่เหรอคะ หมอหันมาโพล่งใส่

    "ไม่แปลกอะไรกันคุณ หมอปรึกษาบำบัดชีวิตคู่มาหลายปี ก็เพิ่งเจอคู่คุณนี่แหละ ต่อให้ทั้งคู่เกลียดขี้หน้ากันจนจะฆ่ากันตาย เขาก็ยังเคยมีอะไรกันบ้างนะคุณ"

    "แต่ว่า...บางทีคู่ของเราเกือบๆจะมีบ้างเหมือนกันน่ะค่ะ"

    "เกือบมี แปลว่าไม่มีนะครับ หรือว่า..." หมอหันไปจ้องปวีร์ "คุณมีอาการเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ"

    "โอ๊ยยย...ไม่มีทางครับ...ผมน่ะสุดยอด ก้นปอดยอดขุนพลประจัญบานเลยครับเรื่องพรรค์นี้" ไอรดาโต้ "ขี้โม้" ปวีร์ร้องลั่น "อ้าว...อะไรคุณ คุณนั่นแหละ ถามตัวเองดูบ้างว่าเสื่อมไปแล้วรึเปล่า"

    "ฉันไม่ได้เสื่อมย่ะ แค่ฉันรู้จักเลือก"

    "อ้าว...พูดยังงี้หมายความว่าไง"

    "ก็รู้จักเลือกไง อะไรดีๆฉันก็เลือกรับไว้ อะไรห่วยๆ ฉันก็เลือกเขี่ยทิ้ง"

    "เอ๊า...พูดยังงี้ของขึ้นเลยนะเนี่ย"  ปวีร์ลุกพรวดขึ้น "ดูถูกกันเนี่ย"

    หมอรีบลุกขึ้นโบกมือไปมา "พอๆๆๆ หยุด ใจเย็นๆ สต๊อป ซิตดาวน์"

    ทั้งสองทำตามหมอ ต่างหันไปจิบน้ำเย็น หมอแท้งกิ้ว แล้วอ่านชาร์ต...แล้วเงยหน้ามาทางปวีร์  "หรือว่า...คุณเป็นเกย์ใช่ไหม"

    ปวีร์สำลักน้ำพรวด หน้าเหยเก...ไอรดาหัวเราะลงลูกคอ ชอบใจกี๋ยิ่งนัก...

    ทางคุณหญิงพจนีย์มานั่งแกร่วรอสองผัวเมียอยู่ทางด้านหน้า เบื่อแล้วเบื่ออีก...แล้วใจชื้นขึ้นมาเมื่อไอรดากับปวีร์เดินออกมาจากห้องหมอ แม้จะยังต่อปากต่อคำกันตลอด

    "คุณน่ะเสื่อม...หมดสภาพแล้ว"  ปวีร์จิกไม่ไว้หน้า ไอรดาหรือจะยอม

    "คุณมันก็ดีแต่ขี้โม้ พอเอาเข้าจริงก็ไม่ได้เรื่อง"

    "ไม่ได้เรื่องยังไง กล้าให้พิสูจน์ไหมล่ะ"

    คุณหญิงตรงรี่มาถามว่าหมอว่าไงจ๊ะ...ทั้งสองตา

    ยังขวางแต่หยุดเถียงกัน แล้วค่อยๆนั่งลงข้างๆ บอกคุณหญิงว่า คุณหมอขอให้เข้าไปพบ...คุณหญิงไปแล้ว ทั้งสองยังต้องแลกหมัดกันต่อ ไม่มีใครลงเปลหามแน่นอน...

    คุณหมอไม่ยอมตอบคำถามคุณหญิง แต่ย้อนถามว่า คุณหญิงเคยปลูกฝังเด็กๆว่าเรื่องเซ็กซ์เป็นเรื่องผิด บาป หรือสกปรกบ้างไหม...คุณหญิงโต้ว่าท่านไม่หัวโบราณไดโนเสาร์ ถ้าไม่ผิดศีล ผิดทำนองคลองธรรม คนแต่งงานกันจะให้มาเล่นเป่ายิงฉุบหรือไร?

    "งั้นปัญหาไม่ได้มาจากการปลูกฝังครั้งยังเยาว์ งั้นสิ่งบ่งชี้คุณภาพชีวิตสมรสคู่นี้กำลังเข้าสู่วิกฤติ...คือเขาสองคนไม่มีกิจกรรมอะไรกันเลยน่ะครับ" คุณหญิงนั่งงง หมอจึงขยาย "กิจกรรมในที่นี้ ผมหมายถึงกิจกามน่ะครับ"

    "อ้อ...เฮ้อ..." คุณหญิงเป็นกลุ้ม "แล้วถ้างั้น...จะแก้ปัญหายังไงดีล่ะคะคุณหมอ"

    คุณหญิงเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ กล้ำกลืนฝืนทน จนกระทั่งแบกปัญหาเป็นภูเขาเลากา กลับบ้าน เล่าเรื่องระบายทุกข์ให้ปยุตผู้สามีฟัง...คุณปยุตโพล่งออกมา

    "ฮันนีมูนเนี่ยนะ"

    "มันเป็นวิธีแก้ปัญหาที่แนบเนียนที่สุด   ทั้งสองจะได้ไม่อึดอัดที่กำลังถูกบำบัดชีวิตสมรส" คุณหญิงค้นกระเป๋าถือ "นี่กำลังหาครีมกันแดด เราจะไปพักรีสอร์ตตาปวีร์นั่นแหละ... อีกห้องฉันจะจองไว้ให้เราสองคน"

    "เราจะไปกับเขาด้วยเนี่ยนะ" ปยุตชักเบื่อหน่าย "แล้วเขาจะได้หวานแหววหัวใจกันได้หรือ ให้เขาไปกันสองคนผัวเมียดีกว่า"

    "ก็ฉันอยากไปฮันนีมูนเหมือนกันนี่ยะ" คุณหญิงปล่อยไม้เด็ด  ปยุตอ้าปากหวอถึงบางอ้อทันที  คุณหญิงจิกสามีต่อ "ช่างไม่รู้ใจผู้หญิงเอาเลยผู้ชายคนนี้"

    "เอาละ ถ้างั้นเราน่าจะชวนคุณนวลตองไปด้วยดีไหมเนี่ย"

    "คุณจะชวนแม่นวลตองไปด้วย?" คุณหญิงสูดลมเข้าปอดลึก  "ก็ได้...ฉันได้ข่าวว่าเสี่ยปรีชาอยากไปดูรีสอร์ตของลูกชายเรา งั้นเดี๋ยวฉันชวนเสี่ยไปด้วยกันเลยสนุกกว่า"

    "เฮ้ย...ไอ้เสี่ยอวดรวยชอบข่มคนอื่นนั่นเรอะ" ปยุต มองตามหลังคุณหญิงไปด้วยอารมณ์หึง เพราะไอ้เสี่ยคนนี้ชอบมาตอแยคุณหญิงบ่อยๆ

    เสี่ยปรีชาหัวเราะลงลูกคอเอิ๊กอ๊ากหลังรับโทรศัพท์คุณหญิงชวนไปรีสอร์ต...เมษานั่งใกล้ๆพ่อพลอยดีใจที่พ่อวัยดึกใกล้สว่างถูกสาวใหญ่ชวนไปเที่ยวแล้วอารมณ์ดี เมษาขอไปด้วย ตุลย์รีบห้ามไม่อยากให้น้องสาวไปเจอนายปวีร์ ส่วนเขาจองรีสอร์ตไว้แล้ว จะพาลูกน้องโชคกับชัยไปด้วย เพื่อจะให้มันทำงาน ตุลย์หมายจะใช้มันจัดการนายปวีร์ต่างหาก

    "ไม่ได้นะ...พี่ต้องห้ามมันสองคนไม่ให้ทำร้ายคุณปวีร์"

    ตุลย์ไม่ตอบ ได้แต่เดินหนี เมษาพูดไล่หลังพี่ชายไป

    "ก็ลองสิ ถ้าพี่ตุลย์ทำอะไรคุณปวีร์ ก็อย่าคิดว่ายัยไอรดา ของพี่จะอยู่เป็นสุข"

    เสี่ยปรีชาสีหน้าเบิกบานอยู่ดีๆ  ต้องสั่นหัวดิกๆ  ที่ลูกๆหาแต่เรื่องปวดหัวมาให้ดีแท้

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 17:53 น.