ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

หงส์สะบัดลาย

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ครอบครัวของกันต์นั่งดูข่าวในโทรทัศน์ด้วยใจระทึก พวกเขาเห็นภาพเจ้าหน้าที่มูลนิธิฯ ลำเลียงศพหลายศพขึ้นรถ ตามด้วยเสียงนักข่าวสาวรายงาน

“เจ้าหน้าที่กำลังลำเลียงศพสื่อมวลชน ตำรวจและการ์ดส่วนตัวของนายกฯศิวัช ซึ่งเสียชีวิตทั้งหมด จากการถูกกลุ่มคนร้ายซุ่มโจมตีขณะตามนายกฯศิวัชไปตรวจยึดพื้นที่ป่าคืนจาก นายทุน เบื้องต้นพบว่านายกฯศิวัชพร้อมคณะติดตามอีกจำนวนหนึ่งได้หายตัวไป ซึ่งรัฐบาลได้ส่งเจ้าหน้าที่ออกติดตาม และทางเราจะรีบนำความคืบหน้ามารายงานอีกครั้งค่ะ”

“ฉันนึกแล้ว ว่าวันหนึ่งต้องเกิดเรื่อง พวกมัน

ไม่ปล่อยให้ใครมาท้าอำนาจง่ายๆ อีกไม่นานภัยต้องมาถึงตัวเราแน่” เจือจันทร์เริ่มฟูมฟาย ขณะที่ขวัญชนกใจเสียนึกห่วงทุกคน

กันต์ปลอบใจลูกเมีย เพราะเชื่อว่าทุกคนต้องปลอดภัย จังหวะเดียวกันวิเชษฐ์เข้ามาบอกกันต์ว่าตนได้รับมอบหมายให้สนับสนุนการตามหา คณะของศิวัชที่หายไป แต่จะส่งลูกน้องมาดูแลความปลอดภัยที่บ้านกันต์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

“ผู้กำกับไม่ต้องห่วงทางนี้หอกครับ พวกเราดูแลกันได้ เต็มที่นะครับ ขอให้ทุกคนปลอดภัยกลับมา”

“เป็นหน้าที่ ที่ผมเต็มใจทำอยู่แล้วครับ” ผู้กำกับหนุ่มชำเลืองมองไปทางขวัญชนกเห็นเธอหลบตาอย่างทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ยังมีแก่ใจเดินออกมาส่งชายหนุ่มหน้าบ้าน พร้อมทิ้งท้ายว่า ให้ระวังตัวด้วย

วิเชษฐ์ยิ้มหน้าบาน รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที

ด้านระบิล เขาพาเนติมา ศิวัช ปฏิพรวิ่งหลบมาหลังแนวไม้หนา ตั้งใจจะพาไปในหุบเขาเพื่ออาศัยลำธารเป็นเส้นทางหนี เหมือนครั้งที่มากับสองสาว ปฏิพรยังโวยวายไม่หยุด เธอว่าทั้งเจ็บมือและเหนื่อยจนจะไปต่อไม่ไหว ศิวัชพยายามปลอบใจและเข้ามาดูแลอย่างใกล้ชิด เพราะอยากให้เธอยอมไปต่อ

เนติมามองภาพตรงหน้าอย่างสะเทือนใจ พลางก้มมองฝ่ามือตัวเองที่มีแผลโดนกิ่งไม้ตำจนเลือดออกเช่นกัน เธอจำต้องเมินหน้าหนี พอดีระบิลหันมาเห็น หญิงสาวรีบชักมือกลับ พลันตะลึงเมื่อมีควันไฟลอยคลุ้งเข้ามาตามด้วยเสียงอิทธิหาญ

“เผามัน เผาให้เตียนทั้งภูเขา ดูสิว่าพวกมันจะอยู่ยังไงในกองเพลิง ฮ่าๆ”

ระบิล เนติมา และศิวัชมองหน้ากัน ส่วนปฏิพรทำท่าจะร้อง ศิวัชเอื้อมมือไปปิดปากเธอไว้ ขณะที่บอดี้การ์ดมองผ่านกิ่งไม้ใบไม้ลอดออกไป เห็นอิทธิหาญ ปาน  ทนง โปรย ชูศักดิ์ยืนอยู่หลังแนวไฟ โดยมีลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งที่ถือคบไฟจุดเผาป่าอยู่

เนติมาขยับเข้ามาบ่นกับระบิล “ฉันไม่รู้ว่าครอบครัวของฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธแค้นนัก เขาถึงตามจองล้างจองผลาญขนาดนี้”

“ไม่มีเหตุผลสำหรับคนพาลหรอกครับ มือคุณ” ระบิลหันมามองนายสาว เธอก้มมองมือตัวเองข้างที่เจ็บแล้วเอ่ยอย่างมั่นใจ “ไกลหัวใจ อย่าบอกพี่ศิวัชนะ ฉันไม่อยากให้พี่ศิวัชเป็นห่วง”

“งั้นเรารีบไปจากตรงนี้กันเถอะนะครับ ไฟชักลามใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว” ระบิลพาทุกคนหนีต่อ แต่ไปได้ไม่ไกล ปฏิพรก็รั้งแขนศิวัชไว้บอกว่าไปต่อไม่ไหว เนติมาหันมาให้กำลังใจ แต่ไม่เป็นผล
ระบิลใช้ไม้แข็งขู่ว่าถ้าไม่ยอมไปต่อ ก็ตายอยู่ตรงนี้ด้วยกัน ปฏิพรลังเล จังหวะนั้นเอง เนติมาเงยหน้าขึ้นไปเห็นกิ่งไม้ที่มีไฟลุกท่วมกำลังจะหล่นมา เธอร้องเตือนทุกคนให้ระวัง แต่กิ่งไม้ดันเอนไปหาเธอพอดี

ระบิลขยับจะพุ่งไปช่วยเจ้านาย แต่ไม่ทันศิวัชที่พุ่งเข้าไปรวบตัวเนติมาให้พ้นแนวตกของกิ่งไม้ออกมาได้อย่างฉิวเฉียด บอดี้การ์ดถอนใจโล่งอก จังหวะเดียวกัน เขาก็เหลือบไปเห็นกิ่งไม้ติดไฟอีกกิ่งกำลังหล่นลงมาใส่ปฏิพร

“ระวัง!” ระบิลรีบพุ่งไปรวบตัวปฏิพรให้พ้นอันตราย กิ่งไม้จึงหล่นใส่ต้นแขนของเขาแทน

“นาย! เป็นไงบ้าง เจ็บมากไหม” เนติมาผละจากอ้อมแขนคนรักเข้ามาดูระบิลด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ ไกลหัวใจ คราวนี้เชื่อที่ผมพูดแล้วใช่ไหม” ระบิลหันมาถามปฏิพรในตอนท้าย

หล่อนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่โผไปซบศิวัชร้องไห้อย่างขวัญเสีย ขณะที่ศิวัชชะงักมองเนติมาที่กำลังประคองระบิลขึ้นนั่งอย่างเอาใจใส่

ส่วนเนติมาก็มองศิวัชอย่างน้อยใจ เธอขยับลุกขึ้น กระสุนสี่ห้านัดยิงเฉียดเข้ามา ระบิลหันขวับไปยังที่มาของกระสุน เขาให้ทุกคนหมอบรออยู่ตรงนี้แล้วชักปืนวิ่งออกไป

“เดี๋ยว” เนติมาจะตามไปด้วย แต่ศิวัชเข้ามารั้งตัวไว้

ooooooo

ระบิลเดินอ้อมมาที่ชายป่าอีกด้าน เขาจัดการกับสมุนอิทธิหาญสามคนที่ยิงปืนใส่พวกตนเมื่อครู่ แต่เมื่อหันกลับมาก็พบอิทธิหาญ ปาน และสมุนอีกกลุ่มยืนดักอยู่

มาเฟียน้อยมองระบิลอย่างท้าทายพลางชักชวนให้เปลี่ยนขั้วมาทำงานด้วยกัน “ฉันเสียดายฝีมือแก ถ้าจะต้องตายไปพร้อมกับนางเนติมา คิดยังไงถึงไปทำงานให้ผู้หญิง ธรรมชาติไม่ได้ออกแบบให้ผู้หญิงเป็นเจ้านาย แต่ธรรมชาติออกแบบให้มีผู้หญิงไว้ทำเมีย ฮ่าๆ ว่าไง ฉันยินดีจ่ายให้แกสองเท่าของที่ได้จากนางเนติมา เราจะรวยทั้งเงินและอำนาจไปด้วยกัน เพราะเวลาของบอสเก่าแกมันหมดลงแล้ว”

“ก็น่าสนอยู่ แต่ฉันคิดถึงคำที่พ่อสอนอยู่คำหนึ่ง อดอย่างเสือ ดีกว่าอิ่มอย่างหมา” ระบิลตอบเย้ยๆ

“มึง!” อิทธิหาญโกรธจัด ชักปืนขึ้นมายิงใส่ แต่ระบิลหลบอย่างว่องไว แถมดึงสมุนคนหนึ่งมาเป็นโล่กำบัง ก่อนวกกลับมาเตะปืนจากมืออิทธิหาญกระเด็นหลุดมือ

ปานเห็นเจ้านายพลาดท่าจึงเข้ามาช่วย ศิวัช ที่แอบดูอยู่เห็นระบิลโดนรุมก็จะเข้ามาช่วยบ้าง แต่เนติมาดึงไว้ เธอว่า เขาเป็นผู้นำประเทศ มันไม่คุ้มกับการเสี่ยง

ปฏิพรยักไหล่บอกว่าระบิลเป็นแค่การ์ดที่จ้างมาไม่เห็นต้องสนใจ แถมโวยต่อว่า ถ้าระบิลเปลี่ยนใจไปอยู่ข้างพวกนั้น แล้วเกิดบอกที่ซ่อนของพวกตนจะทำอย่างไร

“ถ้านับจากวันที่คุณระบิลเริ่มเป็นบอดี้การ์ดให้เนติ์ กับสิ่งที่เขาทำให้เนติ์ เนติ์มั่นใจนะคะ ว่าเขาไม่ได้เป็นคนอย่างนั้นแน่นอน” เนติมาเอ่ยด้วยความมั่นใจ ศิวัชฟังแล้วเริ่มรู้สึกแปลกๆ

ด้านระบิลเขาถูกปานดึงออกมากระซิบว่า คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เพราะระบิลไม่เชื่อคำเตือนของตน

“ก็ไม่ต้องช่วย แต่ก่อนใครจะโชคร้ายตายก่อน พี่บอกผมหน่อยแล้วกันว่าพี่ก้องหายไปไหน เพราะผมไม่มีวันเชื่อ ว่าพี่ปานจะไม่รู้ไม่เห็นการหายสาบสูญของพี่ชายผม” ระบิลพูดอย่างไม่กลัวเกรง
ปานฉุนขาดชกระบิลจนหน้าหงายลงไปนอนกับพื้น ทนง โปรย ชูศักดิ์ พร้อมลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งตามเข้ามาพร้อมระดมยิงใส่ ระบิลพลิกตัวหลบไปหลังต้นไม้ใหญ่

อิทธิหาญหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ “ฮ่าๆ ถ้าเมื่อกี้เลือกข้างถูก ก็ไม่ต้องหัวซุกหัวซุนอย่างนี้ คราวนี้เอาไงดีวะ ปืน...หรือไฟ เลือกเอา”

ระบิลครุ่นคิดหาทางออก ก่อนหันไปเห็นท่อนไม้ท่อนขนาดเหมาะมือตกอยู่ใกล้ๆ ซึ่งรอบๆยังคงมีไฟลามไหม้อยู่ทั่ว เขาเงยหน้ามองดูทิศทางลมที่พัดกิ่งไม้ไหวอยู่ด้านบนพลางส่งยิ้ม

เนติมาเห็นระบิลหายไปก็นึกห่วง เธอหันมาปรึกษากับศิวัช เพราะอยากออกไปช่วย ปฏิพรรีบแทรกกลางชวนทุกคนหนีไป เธอว่าระบิลเป็นแค่บอดี้การ์ดไม่มีความจำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตไปช่วย

“คุณระบิลไม่ได้เป็นแค่บอดี้การ์ดนะคะ” เนติมาตวาด แล้วหันกลับไปมองหาระบิลด้วยความเป็นห่วง

ศิวัชเห็นอาการคนรักก็ชักหวั่น เขาพยายามตั้งสติแยกแยะในสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะพูดออกมาอย่างหนักแน่น “จะไม่มีใครทิ้งใครทั้งนั้น เราจะออกจากที่นี่ไปด้วยกันอย่างปลอดภัย”

เนติมายิ้มได้ ผิดกับปฏิพรที่ถอนใจออกมาอย่างขัดใจ เธอมองไปรอบๆด้วยความกลัว

ด้านอิทธิหาญ เขาเดินนำลูกน้องมายังต้นไม้ ที่ระบิลหลบอยู่หวังจัดการให้สิ้นซาก แต่ต้องแปลกใจเมื่อไม่เห็นใครเลย

“เป็นไปได้ไงวะ เฮ้ย!” มาเฟียน้อยหงุดหงิดสั่งให้สมุนระดมหาระบิลให้พบ แต่ไม่ทันได้ขยับตัวปานก็ร้องลั่นเพราะหันไปเห็นแนวไฟลุกโชนล้อมพวกตนไว้รอบด้าน ขณะที่โปรยร้องถามลูกน้องเสียงสั่น

“เฮ้ย! ใครทะลึ่งจุดไฟล้อมกันเองอย่างนี้วะ”

“พวกฉันเปล่านะพี่” เหล่าสมุนต่างส่ายหน้าปฏิเสธ

ปานมองผ่านเปลวไฟไป เห็นระบิลถือกิ่งไม้ติดไฟมองอยู่พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน

“ฉันคงไม่ต้องถามนายนะอิทธิหาญ ว่านายจะเลือกปืนหรือไฟดี เพราะฉันเลือกให้นายแล้ว” ขาดคำระบิลก็เอากิ่งไม้ติดไฟโยนไปที่พงหญ้าแห้งตรงหน้าจนลุกโชน “ถ้าเมื่อกี้เลือกข้างถูก ก็ไม่ต้องหัวซุกหัวซุนอย่างนี้ ฮ่าๆ”

อิทธิหาญฉุนขาด ยกปืนยิงใส่ระบิลไม่ยั้ง แต่ระบิลไวกว่าหลบออกไปได้อย่างรวดเร็ว ปานรีบดึงเจ้านาย “พอก่อนเถอะครับเสี่ย ผมว่าตอนนี้เราหาทางออกจากวงล้อมไฟนี่ก่อนดีกว่านะครับ”

“โว้ย” มาเฟียน้อยมองไปรอบๆเห็นเปลวเพลิงโอบล้อมทุกด้าน อารมณ์ของความโมโหยิ่งเพิ่มมากขึ้นเขายิงปืนรัวขึ้นฟ้าด้วยความแค้น ก่อนจะนำลูกน้องฝ่ากองเพลิงหนีตายอย่างทุลักทุเล

ระบิลวิ่งกลับมาหาเนติมา สาวเจ้าเห็นบอดี้การ์ดปลอดภัยกลับมาก็ดีใจจนลืมตัว ศิวัชลอบมองท่าทีของคนรัก ระบิลหันมาเห็นพอดี เขารีบเปลี่ยนประเด็นชวนทุกคนหนีต่อ

“เออ...ไปสิครับ” ศิวัชพูดกลบเกลื่อน ทั้งที่ความสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างระบิลกับเนติมาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เนติมาก็ลอบมองปฏิพรที่เกาะแขนศิวัชไม่ห่างอย่างน้อยใจเช่นกัน

ooooooo

คำเที่ยงร้อนใจ เมื่อเห็นรายงานข่าวด่วนในทีวีเรื่องศิวัชกับเนติมา เพราะดลกับอ้อบอกเขาว่าจะติดรถไปเที่ยวกับเนติมาด้วย เขาพยายามโทร.ติดต่อลูกทั้งสอง แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ

เวลาเดียวกัน ดลและอ้อพยายามโทร.ขอความช่วยเหลือ แต่แถวนั้นไม่มีสัญญาณ ทั้งสองชวนกันเดินไปตามเสียงปืนที่ได้ยินไม่ขาดสาย และเห็นกลุ่มควันพวยพุ่งอยู่ในป่าด้านใน แต่โชคร้ายสมุนของอิทธิหาญอีกกลุ่มมาพบเข้า

พวกมันเข้ารุมดลเพื่อจะนำตัวอ้อไปให้อิทธิหาญ หนุ่มน้อยหมดสติไป หนึ่งในสมุนชักปืนออกมาหมายจะยิงดลให้ตาย แต่ไม่ทันได้เหนี่ยวไก ก็ถูกกระสุนของวิเชษฐ์เข้าแสกหน้าลงไปนอนแน่นิ่ง สมุนคนอื่นหันมายิงต่อสู้จึงถูกวิเชษฐ์กับลูกน้องวิสามัญ ก่อนวิทยุเรียกรถพยาบาลมารับตัวดล

นายพลทวีได้รับรายงานว่า ทีมช่วยเหลือพาดล กับอ้อออกมาได้แล้ว แต่ยังไม่พบพวกศิวัช ท่านถึงกับเครียดหันมาแจ้งให้ธำรงที่ยืนรอฟังข่าว เปรยว่า

“การค้นหาผมจะดูแลเอง ส่วนในทางการเมือง คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงผู้จัดการทุกอย่างมาตั้งแต่ต้นอย่างคุณหรอกนะคุณธำรง”

ธำรงพยักหน้ารับอย่างช้าๆ ขณะที่สมองครุ่นคิดด้วยความสุขุมในการหาทางออกอย่างดีที่สุด

ooooooo

บ่ายวันเดียวกัน อิทธิหาญกับปานในสภาพมอมแมมจากควันไฟ เดินขึ้นมาตามบันไดอย่างหัวเสีย  เพราะดันพลาดท่าให้ระบิล มาเฟียน้อยเตรียมจะอาละวาดอีกรอบ แต่ปานสะกิดเตือนเพราะเห็นพงษ์เลิศยืนหน้าบึ้งรออยู่ที่ระเบียง มีชลกรยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าอึดอัดใจ

พงษ์เลิศดึงลูกชายไปต่อว่า เพราะแผนที่ผิดพลาดของอิทธิหาญจะนำความเดือดร้อนมาให้เขา ชลกรรีบเสริม  “คุณกำลังทำธุรกิจการเมืองของคุณพ่อคุณมีปัญหา เรามีเรื่องให้พวกนั้นสาวไส้อีกเยอะ แค่ที่ไร่นี่ ฉันยังมองไม่เห็น สิ่งถูกกฎหมายสักอย่าง ทั้งเป็นแหล่งซ่องสุมมือปืน แรงงานต่างด้าว ไม้เถื่อน แล้วยังจะ...”

“ถ้าพูดอีก ฉันจะให้ไอ้หื่นด้านล่างลากเธอไปโทรม” อิทธิหาญชิงพูดขึ้นมาอย่างเอาจริง ก่อนจะเดินหนีไปอย่างไม่สนใจ

“ฉันนึกแล้ว ว่าเราต้องเดินทางมาพบกับปฏิกิริยาแบบนี้ เอาไงต่อคะคุณ”

“คงต้องรอดูว่าไอ้ธำรงมันจะเอาไงมากกว่า เพราะถ้าไอ้ศิวัชมันยังไม่ตาย เราก็ค่อยยังชั่ว แต่ถ้ามันตายไอ้ธำรงต้องเล่นเราหนักแน่”

“ซึ่งคนอย่างคุณ คงไม่ยอมให้คุณธำรงเล่นงานขนาดนั้นแน่” ชลกรพูดอย่างรู้ใจ

“เรื่องนั้นไอ้วิเชียร พ่อนางเนติมาเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด ฮึๆ” จอมมาเฟียแค่นหัวเราะ

ooooooo

ระบิลพาทุกคนมาถึงลำธารในตอนค่ำ เขาตัดสินใจหยุดพักเอาแรงก่อน แล้วค่อยออกเดินทางใหม่ในตอนเช้า จากนั้นก็ลงน้ำไปจับปลามาปิ้งเป็นอาหารเย็นให้ทุกคน ปฏิพรอ้อนให้ศิวัชแกะปลาป้อนให้ อ้างว่ามือเจ็บ เนติมาอดน้อยใจไม่ได้ เธอแอบลุกไปนั่งร้องไห้อยู่ริมลำธาร

บอดี้การ์ดเห็นใจนายสาวจึงตามไปปลอบใจ เนติมารีบเช็ดน้ำตาบอกว่าไม่อยากให้ใครเห็นเวลาร้องไห้

“ผมเข้าใจนะ ว่าชีวิตคุณเจออะไรหนักๆ มาเยอะ แต่น้ำตาไม่ใช่เครื่องหมายของความอ่อนแอเสมอไปนะ โธ่เอ๊ย...เรื่องง่ายๆทำเป็นงง ผมว่าธรรมชาติเขาออกแบบมาให้เราร้องไห้ เพื่อระบายความไม่สบายใจออกมานะ ในเมื่อมีเรื่องไม่สบายใจมากๆเข้าก็ร้องไห้ออกมาซะก็จบ ไม่เห็นต้องฝืนธรรมชาติเลย”

“ทำเป็นนักปราชญ์” เนติมาประชด แต่ระบิลยังยิ้ม กวนเอ่ยต่อ “รึที่คุณร้องไห้น่ะ ไม่ใช่เหตุผลที่ผมพูดมา คุณร้องเล่นๆ ร้องแก้เซ็ง ร้องบริหารลูกกะตา ร้องเพราะ...”

“พอแล้วๆ ยอมรับแล้วก็ได้ เพราะถ้าฉันไม่ยอมรับ นายก็ต้องต้อนให้ฉันรับอยู่ดีแหละ คนบ้า” เนติมาส่งค้อนพลางบ่นถึงดลกับอ้อด้วยความเป็นห่วง

ระบิลมองนายสาวอย่างเข้าใจ ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง “หุบที่คุณดลกับคุณอ้อลงไปไม่น่าชันนัก ผมว่าไม่น่าเป็นอะไรมากนะ ยิ่งคิดในสิ่งที่ยังไม่เห็น คุณก็ยิ่งฟุ้งซ่าน พรุ่งนี้ผมจะพาคุณออกตามหาคุณดลกับคุณอ้อแต่เช้านะครับ”

“ขอบคุณนายมากนะ”

“ขอบคุณอีกแล้ว มันเป็นหน้าที่ที่ผมต้องดูแลคุณนะครับ แต่ว่าตอนนี้ผมว่าคุณให้ผมดูแผลที่มือคุณหน่อยดีกว่า” ระบิลยื่นมือมารอ เนติมาจำต้องส่งมือให้

บอดี้การ์ดเอามือข้างที่เจ็บของนายสาวล้างในลำธาร แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาพันแผลให้ด้วยความเอาใจใส่ พลางย้ำกับตัวเองว่า ออกจากที่นี่แล้วจะรีบพานายสาวไปหาหมอเพราะกลัวแผลติดเชื้อ เนติมาล้อว่า แผลแค่นี้ไกลหัวใจ

“ผมดีใจที่ได้ยินคำนี้จากปากคุณอีกครั้ง ไกลหัวใจ... อะไรที่มันเจ็บๆ ก็ให้มันอยู่ไกลหัวใจไว้ ชีวิตเราจะได้อยู่ได้”

“ทำได้ก็ดีเนอะ แต่ไม่รู้ฉันจะทำได้รึเปล่า” เนติมายิ้มเศร้าๆ พลางถอนใจ

ระบิลยิ้มมองเนติมานิดหนึ่ง ก่อนเอื้อมมือไปกุมมือเธออย่างให้กำลังใจ “ต่อให้เราเอาใจใส่คนรักของเราแค่ไหน แต่เรื่องบางเรื่องถ้าเขาไม่บอก เราก็ไม่มีทางรู้หรอกนะครับ เหมือนที่คุณกำลังพยายามซ่อนความเสียใจ ความน้อยใจไม่ให้คุณศิวัชรู้ ถ้าคุณศิวัชเขาไม่เป็นห่วงคุณ เขาก็คงไม่ส่งผมมา คิดซะว่าสิ่งที่ผมทำให้คุณตลอดเวลาที่ผ่านมา เป็นสิ่งที่คุณศิวัชทำให้สิครับ”

“นายทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยรู้ไหม” เนติมากระชับมือตอบระบิล ทั้งสองคนสบตากันอย่างไม่รู้ตัว ว่าใยรักกำลังถักทอมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วนายสาวก็ขอให้ระบิลร้องเพลงวอนลมจูบให้ฟังอีกครั้ง

“ขอกันกลางป่าอย่างนี้ ดีเจก็จัดให้ ฮะแฮ่ม...” ระบิลพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนตั้งใจร้องให้เนติมาฟัง

ทั้งสองสบตากันนิ่งอย่างไม่รู้ตัว พลันสะดุ้งเมื่อศิวัชเข้ามาเรียกเนติมา เพราะเพิ่งจะหลบปฏิพรมาได้ระบิลรีบปล่อยมือนายสาว ขณะที่ศิวัชเข้ามาจับมือคนรักด้วยความเป็นห่วงพลางตัดพ้อ

“ทำไมมือเจ็บไม่บอกพี่ วันหลังมีอะไรอย่าปิดพี่อีกนะจ๊ะ แค่เรื่องน้องตี้ พี่ก็ลำบากใจจะแย่อยู่แล้ว ถ้าพี่ต้องกังวลเรื่องเนติ์อีก พี่คง...”

“เนติ์ขอโทษค่ะ วันหลงมีอะไรเนติ์จะบอกพี่ศิวัชนะคะ”

“พี่เป็นห่วงความรู้สึกเนติ์นะจ๊ะ แต่ขอให้เนติ์อดทนอีกนิด อีกไม่นานพี่จะคุยกับคุณพ่อเรื่องงานแต่งงานของเราอีกครั้ง สัญญาที่เรามีให้กัน พี่ไม่มีวันลืมนะจ๊ะ” ศิวัชยืนยันกับคนรัก แล้วหันมาขอบคุณระบิลที่ช่วยดูแล

“ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว อืม...งั้นคุณสองคนคุยกันไปก่อนนะครับ นานๆคุณสองคนจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง” ระบิลยิ้มอย่างรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เขาค่อยๆเดินปลีกตัวออกมา

เนติมาชำเลืองมองตามด้วยความเป็นห่วง จังหวะเดียวกันนั้น ศิวัชก็ดึงเธอเข้ามากอดด้วยความรัก แต่หญิงสาวกลับเริ่มรู้สึกสับสน

ไม่ต่างไปจากระบิลที่หลบมานั่งทำใจบนโขดหิน เขานึกถึงเอมมิกาคนรักที่จากไป พลางรำพึงว่า “พี่ไม่มีวันรักใครได้อีกแล้วนะคะเอม”

ooooooo

ดลเริ่มรู้สึกตัวในเช้าวันใหม่ พบอ้อนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยความเป็นห่วง หนุ่มน้อยทบทวนเหตุการณ์ แล้วผุดลุกขึ้นจะไปช่วยพี่สาว แต่คำเที่ยงเดินเข้ามาพอดี

“พ่อรู้เรื่องจากตำรวจหมดแล้ว แล้วพ่อก็จะไม่มีวันยอมที่จะให้เราสองคนไปทำอะไรเสี่ยงๆอย่างนี้อีก เรื่องหนูเนติ์เป็นหน้าที่ของตำรวจ แต่คุณวิเชียรฝากเด็กชายยศวีร์ไว้กับพ่อ เพื่อให้เขาได้รับความปลอดภัย พ่อจะทำหน้าที่ที่รับปากคุณวิเชียรไว้จนลมหายใจสุดท้าย” คำเที่ยงพูดอย่างหนักแน่น จนดลกับอ้อพูดอะไรไม่ออก

ด้านเนติมา เธอตามระบิลมาตามแนวลำธาร โดยมีศิวัชเดินประคองปฏิพรที่ยังอ้อนไม่หยุดตามมาข้างหลัง ระบิลเห็นใจนายสาว เขาหันไปเจรจากับปฏิพร

“เดินตามแนวลำธารนี่ไปก็จะออกชายป่าด้านที่ผมกับคุณเนติ์เคยมาแน่นอนครับ ใจเย็นๆนะครับคุณตี้ เดี๋ยวเราออกไปได้แล้วค่อยขอความช่วยเหลือจากชาวบ้านอีกที”

“อะไรนะคะ นี่เราต้องไปขอความช่วยเหลืออีกเหรอ”

“ก็เราไม่มีรถนี่คะ อีกอย่างไม่รู้จะมีคนตามหาเราเจอรึเปล่า” เนติมาตอบแทน

“รึไม่คนที่เจอ ก็อาจเป็นพวกมันที่ออกตามล่าเราอีกรอบ หลบเร็วครับ” ระบิลได้ยินเสียงคนเดิน เขารีบพาทุกคนเข้าไปหลบหลังแนวไม้ข้างทางทันที

ปฏิพรชักสีหน้าเตรียมจะโวย แต่ระบิลสั่งให้ เงียบไว้ เพราะมั่นใจว่ามีคนตามมา เขาชักปืนขึ้นมาเตรียม แล้วมองผ่านแนวไม้ออกไปเห็นเท้าของคนสามสี่คนเดินมาหยุดที่ทางเดิน จึงพุ่งออกไปหมายจัดการกับคนที่มายืนตรงหน้า

“เฮ้ย!” ระบิลร้อง เมื่อเห็นวิเชษฐ์พร้อมลูกน้องยืนอยู่ เขาส่งยิ้มโล่งอก แล้วหันไปเรียกทุกคนให้ออกมา เพราะปลอดภัยแล้ว

เนติมา ศิวัช และปฏิพร ถอนใจออกมาด้วยความโล่งใจ

ผู้กำกับวิเชษฐ์พร้อมลูกน้องพาทุกคนกลับกรุงเทพฯอย่างปลอดภัย ศิวัชรีบเข้าพบธำรงเพราะต้องการเอาผิดพงษ์เลิศกับลูกชาย แต่ธำรงไม่เห็นด้วย เขาให้เหตุผลว่า

“พ่อยังไม่อยากให้แกขับขั้วของพงษ์เลิศออกจากการร่วมรัฐบาลตอนนี้ เพราะยังอยากให้พวกนั้นอยู่ในสายตาเราอยู่ มันสะดวกต่อการควบคุม ดีกว่าปล่อยให้
มันลงใต้ดินลอบกัดเราเต็มตัว”

“คุณพ่อจะรอให้หลักฐานทุกอย่างมัดแน่น แล้วจัดการทีเดียวใช่ไหมครับ”

ธำรงพยักหน้ายิ้มๆ พลางเอ่ยอย่างใจเย็น “นายพงษ์เลิศกับลูกชายทำเรื่องเลวร้ายกับประเทศไว้หลายอย่าง มันสมควรได้รับโทษทุกอย่างที่ทำ พ่อไม่อยากให้ตกหล่นแม้แต่คดีเดียว แกไปจัดการแถลงข่าวทำความเข้าใจกับประชาชนซะ ทำให้ดีอย่าให้เสียเครดิตว่าเป็นถึงผู้นำประเทศ แต่กลับถูกโจรเล่นงานง่ายๆ”

“ผมเข้าใจแล้วครับ คุณพ่อไม่ต้องห่วงครับ” ศิวัชรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะครุ่นคิดหาทางออก

ooooooo

เช้าวันใหม่ พงษ์เลิศถึงกับออกอาการ เมื่อเห็นข่าวพาดหัวในหน้าหนังสือพิมพ์ “นายกฯล้างบางขบวนการโค่นป่า สื่อตามทำข่าวถูกถล่มตายยกคณะ”

จอมมาเฟียหันมาตวาดใส่ลูกชายที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างๆ “เห็นผลงานของแกรึยัง นอกจากมันไม่ตายไม่เสียเครดิตแล้ว สื่อยังให้กำลังใจไอ้ศิวัชล้นประเทศ”

“ไอ้บ้าเอ๊ย ฉวยโอกาสเพิ่มคะแนนนิยมชัดๆ” อิทธิหาญโยนหนังสือพิมพ์ในมือลงที่โต๊ะ มีพาดหัวข่าวว่า “สื่อไม่เสียขวัญ ยันหนุน นายกฯศิวัชเต็มที่”

“ในเมื่อมันไม่เข็ด ผมจะพาพวกไปถล่มมันอีก ให้รู้ไปว่ามันตายไม่เป็น” อิทธิหาญประกาศกร้าว

“อย่าให้เรื่องเลวร้ายไปมากกว่านี้เลยนะคะ” ชลกรเดินเข้ามา พร้อมกับแม่บ้านที่ถือชุดกาแฟมาเสิร์ฟให้ทุกคน เธอขอร้องอิทธิหาญว่าอย่าเพิ่งก่อเรื่องอีก เพราะคราวนี้คงโดนถล่มหนักแน่

“นี่แก” มาเฟียน้อยไม่พอใจจะหันมาเล่นงาน แต่พงษ์เลิศเข้าขวางบอกว่าชลกรพูดถูกแล้ว เขาขอให้ลูกใจเย็นพร้อมเตือนสติ

“ทุกครั้งที่แกใจร้อน ก็ไม่ต่างกับแกเอากระชอนไปตักน้ำ เพราะมันจะไม่มีน้ำติดมาถึงมือแกเลย”

อิทธิหาญนิ่งคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มออกมาอย่างได้ใจ “ใครว่าไม่มีติดมาล่ะพ่อ ผมเจอน้องชายนางเนติมาแล้ว”

มาเฟียน้อยเล่าเหตุการณ์ในป่าให้พ่อฟังและมั่นใจว่า หนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ข้างเนติมาคือยศวีร์ ชลกรนึกได้บอกพงษ์เลิศว่าบางทีหลักฐานของวิเชียรที่

พงษ์เลิศกำลังตามหาอยู่ อาจอยู่ที่ลูกคนใดคนหนึ่งของเขาก็ได้ จอมมาเฟียถอนใจเฮือกท่าทางกังวลไม่น้อย

อิทธิหาญไม่เคยเห็นพ่อเป็นแบบนี้มาก่อน จึงเอ่ยถามว่า กลัวหรือ

“เคยได้ยินแต่ตีงูไม่ตายให้ระวัง แต่นี่ตีงูตายแล้ว แต่กลับต้องระวังลูกงู ตัวเดียวไม่พอ นี่ยังมีเพิ่มมาอีกตัว พ่อไม่เคยประมาทคู่ต่อสู้ โดยเฉพาะคู่ต่อสู้ที่พ่อฝาก

ไฟแค้นไว้กับมัน แต่ไม่ว่ายังไงสุดท้ายสิ่งที่มันจะได้กลับไปก็มีแต่หายนะเท่านั้น” พงษ์เลิศพูดด้วยสีหน้าเอาจริงและเต็มไปด้วยความเลือดเย็น

ooooooo

เวลาเดียวกัน วิเชษฐ์พาเนติมากับระบิลมาเยี่ยมดลที่โรงพยาบาล ทั้งสามได้พบกับคำเที่ยงที่ยืนยันจะอยู่กรุงเทพฯต่อจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลี่-คลาย เพราะเป็นห่วงดล อ้อ และเนติมา

“โธ่...พ่อจ๊ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พวกหนูเอาตัวรอดได้” อ้อเข้ามาเจรจา

“แต่ที่พ่อเห็นเนี่ย เกือบเอาชีวิตไม่รอดนะ” คำเที่ยงเอ่ย พลางหันมาคุยกับเนติมา “การที่คุณวิเชียรให้หนูเนติ์กับยศวีร์หนีออกจากเหตุการณ์ร้ายวันนั้น เพราะต้องการให้ลูกทั้งสองคนปลอดภัย ผมคงหลับตานอนไม่ได้ ถ้าต้องรับรู้ว่าลูกของคุณวิเชียรทั้งสองคน ยังต้องเผชิญอันตรายอยู่อย่างนี้”

เนติมา ดล และอ้อมองหน้ากัน เนติมาชวนคำเที่ยงไปพักที่บ้านกันต์เพราะเห็นว่าสะดวกกว่าที่คอนโดฯของดล แต่เขาไม่ยอมยืนยันขออยู่กับลูกทั้งสอง

ในตอนบ่าย หมออนุญาตให้ดลกลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านได้ เนติมา ระบิล และวิเชษฐ์แยกไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย คำเที่ยงได้โอกาสเอ่ยเตือนดลเรื่องความร้ายกาจของพงษ์เลิศ เพราะตราบใดที่ยังน็อกไม่ลง เขาไม่มีวัน ปล่อยให้เนติมากับดลเป็นหอกข้างแคร่อยู่แน่

“เขากลัวความผิดที่เขาทำ ถึงขนาดต้องตามล่าเอาชีวิตคนในครอบครัวผมขนาดนี้เลยเหรอครับ”

“ผลประโยชน์ทำให้คนหน้ามืดเสมอ จนลืมไป ว่ากรรมมันเหมือนเงาวิ่งหนียังไงก็ไม่มีวันพ้น ถ้ายังมีลมหายใจ พ่อไม่มีวันยอมให้ใครมาทำอันตรายลูกแน่นอน” คำเที่ยงเอื้อมมือไปโอบไหล่ดลด้วยความรัก

ดลยิ้มด้วยความรู้สึกอบอุ่น ขณะที่อ้อแกล้งทำหน้าง้ำพูดตัดพ้อว่าพ่อรักดลมากกว่าตน

“ผีขี้อิจฉาประทับร่างอีกแล้วอย่างนี้ต้องจับถ่วงน้ำครับพ่อ” ดลหันมาล้อ

“พ่อว่า ตัดหางปล่อยวัดง่ายกว่ามั้งลูก ฮ่าๆ” คำเที่ยงหัวเราะร่วนก่อนดึงอ้อมากอด

ooooooo

หลังจากส่งคำเที่ยงกับลูกๆที่คอนโดฯแล้ว ระบิล เนติมา และวิเชษฐ์กลับมาที่บ้านกันต์ ทั้งสามได้ยินเจือจันทร์บอกกับสามีและลูกว่า อันตรายเริ่มใกล้ตัวมากขึ้นทุกทีแล้ว ก็นึกเห็นใจ วิเชษฐ์เสนอให้ครอบครัวกันต์ย้ายไปอยู่ที่บ้านพักของเขา แต่เจือจันทร์ไม่ยอม

เนติมาพอเข้าใจจึงชวนระบิลออกมาคุยกันข้างนอก หวังเปิดโอกาสให้วิเชษฐ์ได้ทำคะแนนกับขวัญชนกบ้าง แต่ก็อดแซวระบิลไม่ได้เพราะพอดูออกว่าเพื่อนรักคิดอย่างไรกับบอดี้การ์ดของเธอ ระบิลออกตัวว่า เขารู้สึกกับขวัญชนกแค่น้องสาวเท่านั้น

“ขวัญไม่ดียังไง นายถึงรู้สึกเกินคำว่าน้องสาวไม่ได้ ขวัญทั้งน่ารักเรียบร้อย เรียนเก่ง เอ...หรือนายซุกแฟนไว้ที่ไหน หรือนายยังไม่ลืมแฟนเก่า เอ๊ะ...หรือนายมีคนรักใหม่แล้ว” เนติมาจ้องตาระบิลอย่างจับผิด แต่เมื่อเจอเขาจ้องกลับ ก็รู้สึกอายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“เรื่องของหัวใจผม ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวผมหรอก” ระบิลเริ่มรู้สึกแปลกๆ เขาพยายามกลบเกลื่อนพิรุธ แล้วเปลี่ยนเรื่องเรียกให้เนติมาดูวิเชษฐ์ที่ตามดูแลขวัญชนกไม่ห่าง

ส่วนขวัญชนก เธอลอบมองเนติมากับระบิลอย่างอิจฉานิดๆ ก่อนหันมาชวนผู้กำกับคุยเรื่องระบิล ผู้กำกับหนุ่มว่า เนติมาโชคดีที่มีบอดี้การ์ดอย่างระบิลมาดูแล เพราะอาชีพนี้เก่งอย่างเดียวไม่พอ แต่ต้องยอมตายในหน้าที่รับผิดชอบได้ โดยเฉพาะคนรัก

“มีผู้ชายไม่กี่คนหรอกนะครับ ที่จะยอมตายเพื่อคนที่ตัวเองรักได้จริงๆ แต่ระบิลทำได้”

“คุณระบิลเคยยอมตายเพื่อคนรักเหรอคะ”

“เคยครับ แต่เสียดายที่” วิเชษฐ์พูดได้แค่นั้นก็สลดลงนิดหนึ่ง แล้วรีบตัดบท “อย่าให้ผมพูดเรื่องนี้ต่อเลยนะครับ ถ้าเมื่อไหร่ระบิลเขาพร้อม ให้เขาเล่าด้วยตัวเขาเองดีกว่า”

ขวัญชนกนิ่วหน้าด้วยความสงสัย ก่อนหันกลับไปมองระบิลกับเนติมาที่หยอกเล่นกันอยู่ในสวน

ooooooo

ค่ำแล้ว ดลเดินจับชายโครงออกมาบ่นกับอ้อว่า สงสัยตนจะช้ำใน อ้อลุกมาดูอาการด้วยความเป็นห่วงพลางถามหาพ่อว่าหลับแล้วหรือ ดลพยักหน้าบ่นต่อว่า เสียดายงานที่ชวดไปเพราะดันมาเจ็บตัว และถ้าไม่รีบกลับไปทำคงมีเงินไม่พอจ่ายค่าเทอมแน่

อ้อเห็นใจอาสาจะออกไปทำงานพริตตี้หาเงินมาช่วยดล และจะโกหกพ่อว่าไปเรียนพิเศษ

“ไม่ได้นะอ้อ พี่สัญญากับพ่อว่าจะดูแลอ้อให้ดี ที่ผ่านมาพี่ยอมให้อ้อไปทำงานพิเศษ พี่ก็รู้สึกผิดมากอยู่แล้ว”

“โธ่...คิดมาก แล้วพี่ดลจะเอายังไงจ๊ะ” อ้อถอนใจมองหน้าดลนิ่ง

หนุ่มน้อยครุ่นคิดแต่ไม่ทันได้คำตอบก็ได้ยินเสียงโทรทัศน์ดังเข้ามาผู้สื่อข่าวรายงานเรื่อง นายกฯศิวัชควงปฏิพร เปิดตัวงานสื่อรักแห่งสายน้ำ และเข้าไปขอสัมภาษณ์ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสอง ศิวัชบ่ายเบี่ยงขอให้โฟกัสไปที่เรื่องงานของเขา แต่ปฏิพรกลับพูดเป็นนัยๆ ว่าให้ดูจากภาพที่เห็นแล้วเข้าควงศิวัชประกาศความเป็นเจ้าของ ดลกับอ้อเห็นแล้วไม่สบายใจนึกห่วงความรู้สึกเนติมา

ส่วนนายพลทวีที่นั่งดูข่าวอยู่กับธำรง เขาเปรยว่า เกมการเมืองกำลังเป็นไปด้วยดี แต่ก็อดห่วงความรู้สึกของเนติมาไม่ได้ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง

ธำรงส่งยิ้มไม่เอ่ยอะไร เพราะทุกอย่างอยู่ในเกมที่เขาเป็นผู้กำหนด

ด้านเนติมา เธอหันมาหัวเราะกับขวัญชนกที่ทำตกอกตกใจ เมื่อเห็นข่าวศิวัชกับปฏิพร เพราะเชื่อใจคนรัก แล้วศิวัชก็โทร.เข้ามา เธอรีบบอกเพื่อนสาว

“เห็นไหม พี่ศิวัชโทร.มาแล้ว รีบนอนนะขวัญพรุ่งนี้ฉันจะติวหนังสือให้ใหม่ ตอนนี้ขอตัวคุยกับพี่ศิวัชก่อนนะจ๊ะ” เนติมาพูดยิ้มๆแล้วรีบเดินออกไปจากห้องทันที

ขวัญชนกมองตามไปด้วยความไม่สบายใจนัก

เนติมาลงมาคุยโทรศัพท์กับศิวัชในสวนหย่อม ได้ยินเขาบ่นว่าไม่สบายใจนักกับข่าวรักโปรโมตของพ่อและยืนยันจะรีบแต่งงานกับเธอให้เร็วที่สุดเพื่อตัดปัญหา เนติมาไม่ทันได้ตอบ ก็ได้ยินเสียงมือถือของศิวัชอีกเครื่องดังขึ้นมา เธอให้ชายหนุ่มรับสาย กลัวว่าจะมีงานด่วน

ศิวัชก้มมองดูเห็นชื่อ “น้องตี้” ปรากฏอยู่จึงกดตัดสาย แล้วจำใจโกหกเนติมาว่าเพื่อนโทร.มา ทั้งสองพูดคุยกันต่อ แต่ไม่นานนักโทรศัพท์เครื่องนั้นก็ดังขึ้นอีก

ooooooo

ปฏิพรเห็นว่าศิวัชไม่ยอมรับสายแน่ จึงเปลี่ยนแผนโทร.ไปขอเบอร์เนติมาจากธำรง แล้วโทร.เข้าเครื่องเนติมาที่กำลังคุยอยู่กับศิวัช เนติมาเห็นมีเบอร์แปลกๆ เข้ามา เธอคิดว่าเป็นของดล จึงขอวางสายจากศิวัชแล้วกดรับ ได้ยินปฏิพรส่งเสียงอ้อนมาตามสาย

“สวัสดีค่ะคุณเนติ์ นี่ตี้เองนะคะ เมื่อกี้ตี้พยายามโทร.เข้าเครื่องพี่ศิวัชทั้งสองเครื่อง แต่พี่ศิวัชไม่ยอมรับสายไม่ทราบว่าตอนนี้พี่ศิวัชอยู่กับคุณเนติ์รึเปล่าค่ะ”

เนติมาอึ้งตกใจกับสิ่งที่ปฏิพรพูดมา เธอกดเบอร์กลับไปหาศิวัชบอกว่า ปฏิพรโทร.มาหาเธอ และขอร้องให้เขาโทร.กลับไป เพราะอาจมีเรื่องสำคัญ

ศิวัชพูดอะไรไม่ออก เสียงโทรศัพท์เครื่องเดิมดังขึ้น เขาจำใจกดรับสาย ในขณะที่เนติมาค่อยๆลดโทรศัพท์ลงด้วยสีหน้าเศร้า พยายามกลั้นน้ำตาอย่างที่สุด ก่อนจะหันกลับไปเห็นระบิลยืนมองอยู่ไม่ห่างนัก

“อ้าว...มาแกล้งซุ่มหลอกผีฉันเหรอ เสียใจด้วยนะยะที่ฉันไม่กลัว” เนติมาพยายามยิ้มกลบเกลื่อน

“คุณ” ระบิลเดินเข้ามาหานายสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะได้ยินเรื่องราวทุกอย่าง แต่เนติมารีบตัดบทบอกว่าง่วงนอน แล้วเดินหนีออกไปเพราะกลัวกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ระบิลมองตามด้วยความเป็นห่วง

เนติมาออกมายืนเหม่ออยู่ตรงหน้าต่างห้องนอน เธอนึกถึงวันเวลาแห่งความสุขและคำสัญญาที่ศิวัชเคยให้ไว้เมื่อครั้งอยู่ปารีส สาวเจ้าร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ แต่จังหวะเดียวกันก็ชำเลืองไปเห็นระบิลยืนมองขึ้นมาด้วยสีหน้าบ่งบอกถึงความเป็นห่วง เธอตัดสินใจเดินลงไปหาเขาพลางเอ่ยถาม

“ฉันควรหนักแน่นกว่านี้ใช่ไหม”

“ผมว่าคนเรา กว่าจะได้แต่งงานกัน ก็ต้องเจอบททดสอบหลายอย่างนะ หลังจากแต่งงานแล้ว ก็ต้องมีเรื่องมาทดสอบความหนักแน่นอีก”

“แต่พี่ศิวัชโกหกฉัน” เนติมาร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น

“ไม่มีใครอยากโกหกคนที่ตัวเองรักหรอกนะครับ แต่บางครั้งก็ต้องโกหก เพื่อให้คนรักสบายใจ”

“นายว่าพี่ศิวัชเขาคิดอย่างนั้นเหรอ”

“อ๊ะ...ของอย่างนี้ถามผมได้ไง ผมไม่ใช่แฟนคุณศิวัชนี่ครับ ขืนเป็นมีหวังได้แล้งทั้งประเทศ” ระบิลทำท่าขนลุกขนพอง เนติมามองแล้วต้องขำทั้งน้ำตา

ระบิลอมยิ้มหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน พลางเอ่ยต่อ “คุณเป็นคนรักของคุณศิวัช คุณน่าจะรู้ดีกว่าผมนะ ว่าคุณศิวัชนิสัยเป็นยังไง แต่ที่แน่ๆ คุณกับผมก็รู้ดี ว่าคุณตี้นิสัยเป็นยังไง”

“ฉันคงต้องหนักแน่นขึ้นจริงๆด้วยนะ” เนติมาคิดได้

“กว่าจะแก่เฒ่าไปด้วยกัน เรายังต้องเจออีกหลายแบบทดสอบนะครับ”

เนติมาพยักเข้าใจ เธอมองระบิลอย่างขอบคุณ แล้วร้องไห้อีกรอบด้วยความตื้นตัน

“นี่คุณ จะร้องอีกนานไหม ถ้านานผมจะได้ขึ้นไปเอาผ้าเช็ดตัวมาซับแทนผ้าเช็ดหน้า ดูสิเนี่ยชุ่มหมดแล้วแหม...อุตส่าห์แอ๊บเป็นหญิงเหล็กอยู่ตั้งนาน พอให้เห็นน้ำตาเข้าหน่อย ก็ปล่อยอย่างกับมีโปรโมชั่นเลยนะคุณ”

“แหม...ก็นอกจากพี่ศิวัชแล้วก็มีนายนี่แหละ ที่ฉันยอมให้เห็นน้ำตา”

ระบิลยื่นหน้าไปซับน้ำตาให้เนติมา พร้อมสบตากับเธอนิ่ง ทั้งสองค่อยๆ เคลื่อนหน้าเข้าหากันตามแรงดึงดูดของหัวใจ แต่พลันชะงัก เพราะสำนึกได้ว่าต่างมีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว

ทั้งคู่รีบผละออกจากกันด้วยความเขินอาย เนติมาเปลี่ยนเรื่องมองไปยังบ้านอิสราวัชร ซึ่งอยู่ในความมืดอย่างครุ่นคิด ก่อนจะชวนระบิลแอบเข้าไปหาเทปลับในห้องเก็บของ แต่ไม่ทันได้ข้ามกำแพง อิทธิหาญกลับมา

“วันหลังเราค่อยหาโอกาสใหม่ แต่ถ้าโดนจับตอนนี้เราเสียเปรียบแน่” ระบิลรีบดึงนายสาวเข้าบ้าน แล้วหยิบผ้ามาช่วยเช็ดมือให้ เพราะเห็นว่ามือเธอเปื้อน

“โอ๊ย...เจ็บ” เนติมาสะดุ้งเพราะระบิลเช็ดไปโดนแผล

“เฮ้ย...ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ นี่แผลคุณใกล้หายแล้วนะ แต่ความจริงผมไม่อยากให้แผลคุณหายเลยรู้ไหม เพราะถ้ามือคุณหาย เวลาคุณไม่พอใจอะไร คุณก็ ตีผมเอาๆน่ะสิ งั้นเจ็บอีกสักเดือนสองเดือนนะ จะได้ปลอดภัยกับเนื้อตัวผมหน่อย เพี้ยง!” ระบิลทำท่าเป่าคาถา

“บ้า!” เนติมาอดหัวเราะไม่ได้

ooooooo

เช้าอันสดใส ระบิลนั่งจิบกาแฟพลางเช็กภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่ในห้อง ดูว่ามีจุดบอดตรงไหนที่ต้องปรับปรุงบ้าง เนติมากับขวัญชนกถือหนังสืออาหารไทยเข้ามาอ้อนให้เขาช่วยทำอาหารให้ทานโดยจะขอเป็นลูกมือ

“ได้เลยครับ งั้นเดี๋ยวคุณสองคนอยากทานอะไรก็จิ้มเมนูในหนังสือได้เลย เดี๋ยวเชฟจัดให้” ระบิลพูดยิ้มสองสาวหัวเราะชอบใจ แล้วพลันชะงัก เมื่อเห็นรถของศิวัชพร้อมผู้ติดตามอีกสองคันเข้ามาจอดหน้าบ้าน

เนติมาออกไปหาคนรัก เขาบอกว่าจะมารับเธอไป พบธำรงเพื่อคุยเรื่องแต่งงาน สาวเจ้าไม่สบายใจนักกลัวธำรงจะเข้าใจว่าเธอเป็นฝ่ายเร่งรัด จึงเรียกให้ระบิลไปเป็นเพื่อน

ไม่นานนัก ศิวัชพาเนติมามาพบธำรงในห้องทำงาน ส่วนระบิลนั่งรออยู่ด้านนอกอย่างรู้งาน นายกฯหนุ่มเปิดฉากเจรจากับพ่อเรื่องจะแต่งงานกับเนติมา แต่ถูกปฏิเสธ ธำรงอ้างว่ายังไม่ถึงเวลา เพราะงานยังไม่สำเร็จ “เรามาได้เพียงครึ่งทางเท่านั้น พ่ออยากให้คนจดจำภาพลักษณ์แกในฐานะผู้นำประเทศที่เก่งกาจซะก่อน ไม่ใช่จดจำในฐานะผู้นำที่มีชีวิตรักเป็นโฟกัสของสังคม”

“แต่ทุกวันนี้ สื่อก็ทำข่าวผมกับน้องตี้จน...”

“นั่นเป็นผลดีกับตัวแกเอง หนูตี้เป็นทายาทของท่านทวี ท่านทวีเป็นที่นับถือของคนทั้งประเทศ ยิ่งมีข่าวอย่างนี้ ยิ่งจะเสริมให้แกแข็งแกร่งขึ้นนะลูก”

เนติมาหันไปมองคนรัก เห็นเขาถอนใจออกมาด้วยความรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะเสนอใหม่ว่าจะขอจดทะเบียนกับเธอแบบเงียบๆ

“แล้วแกคิดว่าสื่อจะไม่รู้เหรอไง อย่าลืมตอนนี้แกกำลังเป็นที่สนใจของสังคม แค่แกถอนใจ คนเขาก็รู้ทั้งประเทศแล้ว”

“แต่ผมสงสารเนติ์”

ธำรงหันไปพูดกับเนติมาด้วยนํ้าเสียงจริงจัง “หนู เนติ์ หนูอดทนรอเวลาที่จะสะสางฝันร้ายของหนูมาตั้งหลายปี อาอยากให้หนูใจเย็นๆเพื่อรอฝันดีๆที่จะเข้ามาอีกนิดได้ไหม”

เนติมาครุ่นคิดตาม แล้วตอบตกลง เธอหันมาเจรจากับศิวัช “เราสองคนไม่มีทางเลือกอื่นดีไปกว่าการรอจริงๆนี่คะ อีกอย่างเนติ์ไม่อยากเป็นคนทำลายพี่ศิวัชด้วย ถ้ามันจะทำให้งานของพี่ศิวัชสำเร็จ และทำให้ฝันร้ายของเนติ์หายไป เนติ์รอได้ค่ะ”

ศิวัชมองเนติมาด้วยความร้อนใจ เพราะนอกจากห่วงเรื่องปฏิพรแล้ว เขายังกลัวความสัมพันธ์ของเนติมากับระบิลด้วย

ธำรงลอบมองหนุ่มสาวด้วยสีหน้าอมยิ้มใจเย็น พลางครุ่นคิดแผนการบางอย่าง

ooooooo

ระหว่างนั่งรอเนติมา ระบิลได้พบกับชลกรที่แวะมาหาธำรง แต่เมื่อรู้ว่าเขามีแขกเธอจึงหันมาคุยกับระบิลและพยายามหว่านเสน่ห์ แต่เขาไม่หลงกลแถมยังตอกกลับ

“คำพูดของคุณนี่ คงทำให้ผู้ชายหลายคนละลายมาแล้วสินะ แต่เสียดายผมไม่มีผลประโยชน์อะไรแลกเปลี่ยนกับคำหวานของคุณ”

ชลกรหน้าเจื่อนไปนิดหนึ่ง เธอหันไปเห็นเนติมากับศิวัชเดินออกมาจากห้องทำงานธำรงด้วยสีหน้าไม่สบายใจนักจึงร้องบอกระบิล

“อ้าว...ออกมากันแล้ว”

“งั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับ” ระบิลขยับจะลุกขึ้น แต่ชลกรคว้ามือไว้

“เดี๋ยว! คำหวานๆบางครั้งก็ไม่ต้องการผลประโยชน์ตอบแทนในรูปของวัตถุเสมอไปหรอกนะ”

ระบิลชะงักมองชลกรอย่างแปลกๆก่อนจะหันไปหาเนติมากับศิวัชที่เดินมาถึงพอดี เขาถามทั้งคู่ว่าเรียบร้อยใช่ไหม แต่ไม่มีคำตอบกลับมา

ชลกรยิ้มอย่างรู้ความหมายแล้วขอตัวไปพบธำรง ศิวัชมองตามแล้วหันกลับมาจะคุยกับเนติมาเรื่องแต่งงานต่อ แต่เธอรีบตัดบท

“อีกหนึ่งชั่วโมง พี่ศิวัชมีประชุมกับผู้ประกอบการ อุตสาหกรรม เอาเรื่องส่วนรวมก่อนนะคะ เรื่องของเราสองคนเอาไว้ค่อยพูดกัน ไประบิล กลับบ้านกันเถอะ อย่าลืมวันนี้นายต้องทำกับข้าวให้ฉันกับขวัญทานด้วยนะ” เนติมาเดินออกไป

“อ้าว...คุณ เดี๋ยว ขอตัวก่อนนะครับ” ระบิลมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างงงๆ ก่อนขยับจะตามเนติมาไปแต่ศิวัชรีบคว้าแขนไว้พลางฝากฝังให้ดูแลคนรักด้วย

“ไม่ต้องห่วงครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว” ระบิลยิ้มรับอย่างหนักแน่นพลางเอื้อมมือไปแตะมือศิวัชเป็นเชิงให้สัญญา ก่อนจะเดินออกไป

ศิวัชมองตามไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเป็นห่วงเนติมา ทั้งกลัวว่าความรักของตัวเองจะไม่มั่นคง

ส่วนเนติมาเมื่อได้อยู่ลำพังกับระบิลในรถ เธอระบายความในใจออกมา “ฉันน่าจะรู้ดีว่าคำตอบเป็นยังไง ไม่น่าตามพี่ศิวัชมาฟังเรื่องที่ทำให้เศร้าอย่างนี้เลย”

“คิดบวกสิคุณ เพราะอย่างน้อยๆคุณก็ได้เห็นว่าคุณศิวัชเขาพยายาม แต่เหตุผลของคุณธำรงก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆนะครับ

เนติมาได้แต่พยักหน้าอย่างเซ็งๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอบอกบอดี้การ์ดว่าจะชวนดล อ้อ และลุงคำเที่ยงมาทานข้าวที่บ้าน

“เอาสิคุณ ปาร์ตี้เล็กๆ เดี๋ยวผมจัดเมนูหนักๆรับมือเอง งั้นเดี๋ยวผมขอแวะจ่ายตลาดหน่อยนะ” ระบิลพูดยิ้มๆ เนติมาพยักหน้ายิ้มรับอย่างรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาน้องชาย

ooooooo

หลังจากตอบรับคำเชิญพี่สาวแล้ว ดลก็หันมาเห็นอ้อกำลังจะออกไปข้างนอก เขาอ้าปากจะถาม อ้อรีบยกมือ ประมาณให้ดลเงียบไว้ เพราะกลัวพ่อได้ยิน แต่คำเที่ยงเดินออกมาจากห้องดลพอดี เขาถามลูกสาวว่าจะไปไหน อ้อโกหกว่าจะไปเรียนพิเศษแล้วรีบยกมือไหว้พ่อกับดลด้วยท่าทางมีพิรุธ

ดลสงสัยรีบตามออกไปคาดคั้น อ้อสารภาพว่าจะออกไปทำงานพิเศษ เพราะโมเดลลิ่งโทร.มาตาม ดลทำท่าจะค้าน แต่พอเจอลูกอ้อนก็พูดไม่ออก จำต้องให้อ้อไป

ในตอนบ่าย อิทธิหาญกับทนงเข้ามานั่งรอปานกับสมุนที่ยังไม่เสร็จงานในศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง เขาบังเอิญเห็นอ้อกับเพื่อนพริตตี้ กำลังแนะนำสินค้าอยู่ที่ลานกลางห้าง มาเฟียน้อยจำเธอได้

“โลกกลมจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจู่ๆกวางน้อยก็เดินมาหานายพรานง่ายๆ ฮ่าๆ” อิทธิหาญมองอ้อด้วยสายตามีเลศนัย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 13:47 น.