ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

หงส์สะบัดลาย

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ระบิลหนีปัญหารักสามเส้ากลับบ้านสวน ภาพในอดีตเมื่อครั้งพาเอมมิกามาเที่ยวและให้สัญญากับเธอว่า จะกลับมาทำสวนเกษตรอินทรีย์ผุดพรายขึ้นมา

บอดี้การ์ดหนุ่มถอนใจก่อนรำพึง “สุดท้ายก็เหลือแค่พี่คนเดียวนะเอม เฮ้อ...นี่เราจะมาเริ่มต้นชีวิตใหม่นี่หว่า”

เวลา เดียวกัน เนติมานำเอกสารแต่งตั้งปฏิพรมาให้ศิวัชเซ็น นายกฯหนุ่มสีหน้าไม่ดีนัก ชี้แจงกับคนรักว่า การตั้งปฏิพรเป็นผู้ช่วยงานนั้น ถ้าเธอไม่สบายใจก็จะไปคุยกับธำรงให้ สาวเจ้าฝืนยิ้มให้ พลันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธำรงเดินเข้ามาพร้อมกับนายพลทวีและมีปฏิพรรั้งท้าย

แม่ร้อยเล่ห์ปรี่เข้า คล้องแขนศิวัชอย่างสนิทสนม ขณะที่นายพลทวีรีบฝากฝังปฏิพรกับศิวัช ธำรงรีบการันตีว่า ปฏิพรต้องช่วยงานศิวัชกับเนติมาได้มากทีเดียว ก่อนหันไปถามความเห็นเนติมา

“โอเคค่ะ คุณอา” เนติมาตอบรับเสียงนุ่ม ทั้งที่ในใจเจ็บแปลบ

ธำรง พยักหน้าพอใจ หันมากำชับลูกชายว่า อย่าลืมเซ็นเอกสารโยกย้ายคนของพงษ์เลิศ เพราะถึงเวลากระชากจากดาวลงมาคลุกดินแล้ว ศิวัชรับปากอย่างแข็งขัน

นายพล ทวีเดินเข้าไปตบบ่าบอกว่า งานนี้เขาออก ตัวเอง ไม่ต้องกลัวเรื่องคลื่นใต้น้ำ ปฏิพรได้ช่องรีบฉอเลาะ “ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่ศิวัชคนเก่งเอาอยู่อยู่แล้ว ใช่ไหมคะ”

ศิวัชชำเลืองมองเนติมาด้วยความรู้สึกอึดอัด ขณะที่เนติมาเบือนหน้าหนีด้วยความสะเทือนใจ

ธำรง ตัดบทชวนนายพลทวีไปออกรอบ เนติมาตัดสินใจเรียกทั้งสองไว้ บอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษา แต่ไม่อยากให้ศิวัชรู้ ธำรงพอเดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไร เขาเดินนำเนติมากับนายพลทวีเข้าไปในห้องประชุมเล็ก

ศิวัชมองตามอย่าง ข้องใจ ครู่ใหญ่เนติมาก็เดินออกมา ตามด้วยธำรงและนายพลทวี นายกฯหนุ่มปราดเข้าไปถามคนรักว่ามีเรื่องอะไรกัน แต่เธอไม่ยอมตอบ ธำรงเป็นฝ่ายเฉลยว่า เนติมาต้องการหาที่อยู่ของระบิล เพราะเจตนาจะให้ทั้งคู่แตกแยกกัน

ศิวัชอึ้งหันมามองหน้าเนติมา ธำรงรีบบอก “ขอโทษนะหนูเนติ์ แต่อาว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เจ้าศิวัชต้องรับรู้ ถ้าเรื่องเล็กๆ น้อยๆแค่นี้รับไม่ได้ ก็ไม่ต้องเป็นนายกฯ ไปครับท่าน เสียเวลามากแล้ว” ธำรงพานายพลทวีเดินออกไปทันที

ศิวัชมองเนติมาด้วยความหงุดหงิด สาวเจ้าถอนใจไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงเดินหนี ศิวัชตามไปตัดพ้อ แต่ถูกสาวเจ้าสวนกลับ แล้วทั้งสองก็นิ่งอึ้ง ด้วยรู้สึกสับสน ปฏิพรสบโอกาสเข้ามาแทรกกลาง ทำให้สถานการณ์ดูแย่ลงไปอีก

ooooooo

ด้าน ธำรงกับนายพลทวี ระหว่างออกรอบด้วยกัน นายพลเอ่ยถามเรื่องเนติมากับศิวัช เพราะดูธำรงจะมั่นใจเหลือเกินว่าทั้งคู่ต้องเลิกรากัน ธำรงยืนกรานหนักแน่นว่าศิวัชต้องรู้จักแยกแยะระหว่างคู่ควงกับคู่ควร ควรเลือกอะไร

นายพลทวีคิดตามแล้วยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนเอ่ย “แต่อย่าลืมนะคุณธำรง ว่าก่อนถึงเรื่องมงคล เราต้องไล่อัปมงคลออกไปจากแผ่นดินนี้ก่อนนะ”

“เมื่อคำสั่งของศิวัชออกไป แล้ว พวกของนายพงษ์เลิศ ก็จะหมดวาสนาทางการเมืองอย่างสิ้นเชิง รอวันที่กฎหมายจะจัดการให้ชดใช้กรรมที่ทำไว้กับประเทศเท่านั้น” ธำรงกับนายพลทวียิ้มให้กันอย่างได้ใจ

ด้านเนติมา เธอนั่งกระสับกระส่ายอยู่ในห้องทำงานจนถึงบ่าย เพราะนายพลทวีรับปากว่าจะช่วยหาที่อยู่ของระบิลให้ แต่ยังไม่ได้ข่าว เธอข่มใจทำงานต่อได้สักพัก เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็เดินถือซองเอกสารเข้ามายื่นให้ เนติมารับมาเปิดดูแล้วต้องตะลึง เพราะด้านในคือกระดาษแผนที่ไปบ้านระบิล เขียนขึ้นมาอย่างเรียบร้อยชัดเจน ระบุเป้าหมายว่า “บ้านสวนคุณระบิล” สาวเจ้ายิ้มออกมาด้วยความดีใจ

ooooooo

สายวันต่อมา ธำรงโทร.เตือนศิวัชเรื่องเซ็นคำสั่งปลดพงษ์เลิศพร้อมพรรคพวก ศิวัชตอบรับก่อนหันไปหยิบแฟ้มเอกสารหลายฉบับขึ้นมาพลิกดูอย่างรู้งาน

บ่าย วันนั้นเอง ศิวัชออกแถลงข่าวปรับคณะรัฐมนตรี ขั้วอำนาจเดิมที่มีพงษ์เลิศเป็นแกนถูกเขี่ยออกทุกตำแหน่ง นักข่าวรุมล้อมสัมภาษณ์นายกฯหนุ่ม ศิวัชบอกว่าเป็นการปรับเพื่อความเหมาะสม และไม่ใช่เกมการเมืองอย่างที่เข้าใจ ที่ต้องปลดขั้วของพงษ์เลิศออกก็เพราะเขาไม่ได้ทำเพื่อประโยชน์สูงสุดของ ประชาชน

“มีข่าวว่าท่านนายกฯ กำลังจะดำเนินคดีกับคุณพงษ์เลิศกับพวก ข้อหาคอรัปชั่นสมัยที่เป็นรัฐบาลอีกหลายคดีด้วยใช่ไหมครับ” นักข่าวยิงคำถาม

“รวม ถึงคดีเสียชีวิตของคุณวิเชียรกับคุณพรรณศรี อิสราวัชร ด้วยครับ ทั้งหมดมีหลายคดี คดีไหนหลักฐานพร้อมเราส่งฟ้องทันที” ศิวัชเสียงเข้ม

เวลา เดียวกัน พงษ์เลิศกับอิทธิหาญเห็นศิวัชให้สัมภาษณ์ในทีวี สองพ่อลูกกำหมัดแน่นด้วยความแค้นก่อนหันมาคุยกันว่า หมดเวลาปรองดองแล้ว จังหวะนั้นชลกรเดินหน้าเครียดคุยโทรศัพท์เข้ามา เธอแจ้งกับทั้งสองว่า ศิวัชออกคำสั่งห้ามทุกคนออกนอกประเทศ ก่อนยิงคำถามแทงใจว่า ต้องติดคุกกันหมดใช่ไหม

อิทธิหาญอารมณ์ขึ้น เข้ามาตะคอกใส่ “กลัวเหรอ! กลัวก็ไปนอนกับไอ้ธำรงแลกความกลัวสิ ถามมัน..ว่า ถ้าไม่ต้องติดคุกต้องรับกี่ประตูหรือต้องเผื่อไปถึงไอ้ศิวัชหรือลูกพรรคมัน ด้วย ฉันก็ว่าคุ้มนะชลกร ในเมื่อชีวิตเธอหากินด้วยการแลกเปลี่ยนของเก่ากับผลประโยชน์อยู่แล้วนี่ ฮ่าๆ”

ชลกรเงื้อมือจะตบหน้าอิทธิหาญ แต่ต้องชะงักเมื่อเขายืนนิ่งจ้องหน้าด้วยสายตาดุดัน เธอน้ำตาคลอเบ้ามองสองพ่อลูกด้วยความคับแค้นใจ ก่อนออกไปร้องไห้

เมื่อ คิดถึงคำดูแคลนของอิทธิหาญ ชลกรก็ยิ่งแค้น เธอตัดใจสลัดความคิดนั้นออกไป แล้วบอกกับตัวเอง “ไม่ ฉันจะไม่ยอมให้ใครดูถูกฉันอีกแล้ว แต่ถ้าต้องติดคุก ไม่..ฉันไม่ยอมให้มีจุดจบแบบนั้นเด็ดขาด”

ooooooo

ในค่ำคืนนั้น ชลกรใช้เรือนร่างเป็นเครื่องต่อรอง กับธำรงจนถึงเช้า หวังจะให้ช่วยพ้นความผิด แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แถมยังโดนตอกกลับว่าเธอควรจะกลัวตั้งแต่ก่อนเข้าไปร่วมสังฆกรรมกับพวกพงษ์เลิศแล้ว

“แต่...แต่ฉันไม่อยากติดคุก” ชลกรขอร้องด้วยเสียงสั่นเครือ

“กระบวนการยุติธรรม ให้ความเป็นธรรมกับทุกคนน่า” ธำรงอมยิ้ม พลางขยับจะลุกออกจากเตียง

ชลกรรีบโผเข้ากอดพลางอ้อนวอน แต่ธำรงอ้างว่า เขาก้าวก่ายอำนาจตุลาการไม่ได้ เพราะถ้ากฎหมายมีไว้ แล้วไม่รักษา ประเทศก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านป่าเมืองเถื่อน

“ในที่สุดชีวิตฉันก็ไม่มีใครจริงใจกับฉันสักคน ทุกคนที่เข้ามาก็หวังแค่...”

“แต่คุณก็ได้ประโยชน์จากการร่วมหลับนอนทุกครั้งไม่ใช่เหรอ ที่ผ่านมาผมว่าคุณก็คุ้มทุนอยู่นะ” ธำรงแกะมือชลกรออก ก่อนลุกหยิบเสื้อคลุม แล้วคว้าโทรศัพท์มือถือเดินออกไปนอกห้อง

ชลกรร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ทั้งเสียใจ ทั้งกลัวความผิด และผิดหวังที่ไม่มีผู้ชายเห็นค่าของเธออย่างจริงใจ เมื่อความคับแค้นใจถึงที่สุด สายตาของหญิงสาว

กลับกลายเป็นความโกรธ เธอมองตามธำรงไปทั้งน้ำตา “ในเมื่อตีความเป็นคนของฉันแค่บนเตียง ได้...ฉันก็จะตีค่าความเป็นคนของพวกแกด้วยกระสุนนัดเล็กๆ นี่เหมือนกัน” ชลกรเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง หยิบปืนออกมา

ธำรงออกมายืนชมวิวผ่านกระจกบานใหญ่ในห้อง เขายิ้มด้วยความย่ามใจในความสำเร็จของแผนที่วางไว้ เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจะกด แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นเงาชลกรสะท้อนในกระจก เธอถือปืนเล็งมาทางด้านหลัง จอมแผนการพยายามควบคุมสติ ก่อนหันไปเจรจา จนชลกรเริ่มคล้อยตาม

ธำรงฉวยโอกาสเข้าแย่งปืน ชลกรยื้อไว้สุดชีวิต ทั้งสองชุลมุนยื้อกันได้สักพัก ชลกรก็ทำปืนลั่นถูกธำรงทรุดลงไปกอง ท้องมีแผลเลือดชุ่ม

“ธุรกิจนี้ฉันชนะ” ชลกรมองธำรงด้วยความสะใจ ก่อนลั่นกระสุนใส่อีกนัดหมายเอาชีวิต

ธำรงทรุดฮวบนอนแน่นิ่งกับพื้น ชลกรตะลึงกับภาพตรงหน้า ก่อนสายตาจะเปลี่ยนเป็นสาแก่ใจเพราะเข้าใจว่าธำรงตายแล้ว “ชีวิตของคนเลวๆ อย่างคุณ แลกกับอิสรภาพของฉันถึงจะถูก แล้วฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้ลูกชายของคุณมาตามไล่ล่าอิสรภาพของฉันอีกแน่” นางมารร้ายก็รีบกลับเข้าห้องเก็บเสื้อผ้าเตรียมไปเช็กบิลกับศิวัช ก่อนหลบหนีความผิด

ชลกรออกไปจากห้องได้สักพัก ธำรงก็ได้สติ เขาโทร.ขอความช่วยเหลือจากลูกชาย ศิวัชสั่งให้บอดี้การ์ดไปรับตัวธำรงส่งโรงพยาบาล พลางกำชับว่าให้ปิดเรื่องให้เงียบที่สุด

ครู่ต่อมา ศิวัชเดินนำบอดี้การ์ดอีกชุดมาที่รถจะไปดูอาการธำรง แต่ชลกรจอดรถขวางทางอยู่ เธอยกปืนเล็งมาที่ชายหนุ่มแล้วเหนี่ยวไก แต่กระสุนพลาดเป้าไปถูกแขนบอดี้การ์ดแทน
บอดี้การ์ดที่เหลือพุ่งเข้าชาร์จ ชลกรร้องไห้โฮเมื่อรู้ตัวว่าไม่รอดแน่ เธอได้แต่ฟูมฟายถามตัวเองว่าทำไมๆ

ooooooo

ในตอนบ่าย เนติมาตามมาที่โรงพยาบาล เพราะเพิ่งรู้ข่าวธำรงถูกยิง เธอพบศิวัช นายพลทวีและปฏิพรยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัด ทั้งหมดมีสีหน้าไม่ดีนัก เนติมาจะเข้าไปให้กำลังใจศิวัช แต่ปฏิพรชิงตัดหน้าอย่างแนบเนียน

“พี่ศิวัชใจดีๆ นะคะ คุณอาต้องปลอดภัย คุณหมอที่นี่เก่งออก”

“เรื่องข่าวไม่ต้องห่วงนะ อาเคลียร์กับสื่อแล้ว ทุกสำนักจะเสนอข่าวตามที่เราส่งไปเท่านั้น” นายพลเสริม

“ครับ...” ศิวัชถอนใจออกมาด้วยความกังวล เพราะความเป็นห่วงพ่อ เขาขยับจะดึงมือออกจากปฏิพร แต่เธอกลับกระชับไว้แน่น เนติมาเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนใจด้วยความอึดอัด

ด้านระบิล เขาเห็นข่าวในทีวีเรื่องชลกรถูกจับ และธำรงโดนยิงแต่อาการพ้นขีดอันตรายแล้ว ก็ยิ่งห่วงเนติมา แม้เหตุการณ์ดูจะรุนแรงขึ้นทุกที แต่ชายหนุ่มก็จำต้องตัดใจหันมาทุ่มเทเวลาให้กับการพลิกฟื้นสวนร้างให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เพื่อสานฝันให้เป็นจริง

ส่วนธำรงกับอิทธิหาญก็ถึงกับนั่งไม่ติดเมื่อเห็นข่าว เพราะกลัวชลกรจะนำความเสื่อมเสียมาซ้ำเติมทั้งคู่อีก หนทางเดียวที่จะทำให้สองพ่อลูกรอดพ้นความผิดก็คือ เดินหน้าตามแผนเดิมที่วางไว้

ooooooo

วันต่อมา เนติมาแวะมาเยี่ยมธำรงในห้องพักคนไข้ พร้อมดอกไม้ช่อโตจากสมาชิกในบ้านกันต์ ธำรงฝากเนติมาไปขอบคุณทุกคนพลางคุยว่า “โชคดีอีกต่อที่ชลกรยิงด้วยอารมณ์ ไม่ใช่มือปืนอาชีพ แถมมองในมุมดีมันก็ช่วยให้เราเดินตามแผนง่ายขึ้น สื่อทุกสื่อในโซเชียลเน็ตเวิร์กรุมประณามพวกของนายพงษ์เลิศ เพราะคิดว่าเป็นตัวบงการ”

“แหม...ขนาดอยู่ในโรงพยาบาล ยังไม่ตกข่าวเลยนะคะ”

“หางเสือชีวิตมันหันเหได้ตลอดเวลานี่หนูเนติ์ เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากเสียใจ อย่าละสายตาจากเป้าหมาย อย่าละมือจากพวงมาลัย อ้อ...แล้วนี่ตกลงได้ไปบ้านคุณระบิลรึยัง”

“ยังเลยค่ะ ก็พอดีคุณอาโดนยิงซะก่อน เนติ์ก็เลย...”

“แต่ตอนนี้อาปลอดภัยแล้ว ถ้าไม่อยากเสียใจ อย่าละสายตาจากเป้าหมาย” ธำรงชี้ช่อง แต่เนติมาไม่ทันตอบอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทั้งสองหันไปมอง

เห็นศิวัชกับปฏิพรเดินเข้ามาด้วยกัน

เนติมาสลด ขณะที่ศิวัชหน้าเจื่อน มีเพียงปฏิพรที่ส่งยิ้มระรื่นทักทายธำรงอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะรายงาน ว่าวันนี้เธอกับศิวัชไปทำงานอะไรที่ไหนมาบ้าง คล้ายจะบอกให้เนติมารู้ตัวว่า เธอหมดความสำคัญและกำลังจะกลายเป็นส่วนเกินของครอบครัวศิวัช

เนติมาไม่อาจฝืนใจอยู่ต่อได้ เธอรีบขอตัว ศิวัชจะตามไปเคลียร์ แต่ธำรงเรียกไว้ บอกให้ลูกชายช่วยตามหมอเพราะมีเรื่องจะปรึกษา

ในตอนเย็น เนติมากลับมาถึงบ้านกันต์ เธอตรงดิ่งเข้าไปเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องหนังสือ ขวัญชนกเห็นอาการก็ชักห่วง จึงปรึกษาวิเชษฐ์เรื่องทางช่วยเหลือเพื่อน

“ถ้าเรื่องอื่นๆ ช่วยได้เต็มที่ครับ แต่ถ้าเป็นเรื่องหัวใจ ผมว่าเราคงได้แต่ช่วยให้กำลังใจ เรื่องความรักที่เกี่ยวกับคนสองคน บางทีผมก็ว่ามันซับซ้อนอยู่แล้ว ยิ่งกรณีที่เกี่ยวกับคนสามสี่คนอย่างนี้ หัวใจของพวกเขาเท่านั้นแหละครับ ที่จะพาเจ้าของหัวใจไปอยู่ในที่ๆควรอยู่”

“ความจริง ถ้าทุกคนเปิดใจพูดกันตรงๆ เรื่องคงง่ายกว่านี้นะคะ”

“คุณขวัญกล้าพูดเหรอครับ” ขวัญชนกชะงักมองด้วยความสงสัย ผู้กำกับพูดต่อ “ถ้าพูดแล้วต้องสูญเสียคนที่รักไป บางคนก็เลือกที่จะไม่พูดนะครับ”

ขวัญชนกครุ่นคิด ก่อนพยักหน้าออกมาอย่างเข้าใจ ขณะที่วิเชษฐ์คิดอะไรอยู่นิดหนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูดออกมาว่า เขาก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่กล้าพูด สาวเจ้าชะงักมองผู้กำกับหนุ่ม เห็นเขามองมาด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความรัก ทั้งสองคนสบตากันนิ่ง ก่อนที่เธอจะหลบตาเพราะเขินอาย

ooooooo

เนติมานั่งใจลอยคิดถึงระบิลอยู่ในห้องหนังสือ สาวเจ้าก้มมองหนังสืออาหารไทย พลางนึกถึงวันแรกที่ระบิลทำแกงมัสมั่นไก่จิ้มขนมปังกะโหลกให้ทาน เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาด้วยความเศร้า ก่อนตัดสินใจโทร.หาระบิลอีกครั้ง แต่เขาไม่ยอมรับสาย

เนติมาค่อยๆลดโทรศัพท์มือถือลงมาวางด้วยความผิดหวัง เธอเอื้อมหยิบกระดาษแผนที่ในกระเป๋าออกมามองด้วยความไม่สบายใจนัก เพราะไม่รู้ว่าถ้าไปหาระบิลเขาจะต้อนรับหรือไม่
ขณะเนติมานั่งสับสนอยู่ในห้อง เจือจันทร์ก็ออกมาปรับทุกข์กับสามีที่กำลังหัดเดินว่า เป็นห่วงอาการหลานสาว กันต์อธิบายว่าความรักไม่เคยทำให้ใครตาย เขาเชื่อว่าเนติมาจะต้องรู้ใจตัวเองในที่สุด

ส่วนเนติมา เธอเผลอหลับไปจนกระทั่งห้าทุ่ม สาวเจ้ารู้สึกตัวรีบเดินออกมาจากห้องหนังสือ จะตรงขึ้นห้องนอน แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นดลกับอ้อเพิ่งกลับบ้าน เนติมาเรียกน้องชายมาสอบสวนได้ความว่า อ้อออกไปทำงานพิเศษ ดลจึงตามไปดูแล เธอสั่งห้ามทั้งสองทำงานพิเศษอีก เพราะสถานการณ์ไม่น่าไว้ใจ ดลทำท่าจะค้าน แต่เนติมาชิงพูดขึ้นก่อน

“เราเหลือกันอยู่สองคนพี่น้องเท่านั้นนะดล พี่ก็ไม่มีวันยอมให้น้องเป็นอะไรไปเด็ดขาด” สาวแกร่งจับมือน้องด้วยความเป็นห่วง ก่อนลุกไปเดินเล่นในสวน

ดลนิ่งคิดตามพี่สาวพูด แล้วเดินตามไปคุยด้วย สองพี่น้องนึกถึงคืนวันเก่าๆในบ้านอิสราวัชร แล้วดลก็บอกกับพี่สาวว่า ตนได้ยินลูกน้องอิทธิหาญคุยกันว่า วันนี้เจ้านายไม่อยู่ จึงเป็นโอกาสดีที่จะเข้าไปหาเทปลับ

เนติมาลังเลอยู่นิดหนึ่งเพราะกลัวน้องมีอันตราย แต่เมื่อฟังเหตุผลที่ดลยกมาอ้างก็จำใจให้น้องตามไปด้วย

สองพี่น้องแอบปีนกำแพงข้ามไปบ้านอิสราวัชร ทั้งคู่เข้าไปในห้องเก็บของเพื่อหาเทปลับของพ่อ แต่ไม่พบ เนติมาตัดใจชวนน้องกลับ แต่เมื่อมาถึงหน้าประตู ดลกลับดึงมือพี่สาวไว้ บ่นว่าคิดถึงพ่อกับแม่ จังหวะเดียวกันเสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ตีดังกังวาน เนติมาสะดุ้งเฮือก ขณะที่ดลเดินเข้าไปลูบคลำนาฬิกาด้วยความผูกพัน เพราะจำได้ว่ามันเป็นของรักของพ่อ เขาคุยว่าตอนเด็กๆพ่อเคยขู่จะเอาเขามาซ่อนในนี้ แถมยังเคยเอาเงินค่าขนมมาซ่อนไว้ด้วย ทำให้สองพี่น้องนึกขึ้นได้

ดลรีบเปิดตู้นาฬิกา แล้วเอื้อมมือควานหา ไม่คาดฝัน หนุ่มน้อยคลำเจอเทปบันทึกเสียงขนาดเล็ก เขาหยิบออกมาให้พี่สาว เนติมาเอาเทปเก็บใส่กระเป๋าพร้อมชวนน้องกลับ แต่ช้าไป ลูกน้องอิทธิหาญสองคนมาพบเข้า ต่างฝ่ายต่างงัดแม่ไม้มวยไทยออกมาห้ำหั่นกัน

ดลจัดการกับทั้งคู่ได้ราบคาบ ก่อนพาเนติมาปีนกำแพงกลับบ้านกันต์

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ทุกคนในบ้านกันต์ได้รับข่าวดีเรื่องเทปลับ กันต์ดูเทปบันทึกเสียงขนาดเล็กในมืออย่างพิจารณา พลางเร่งให้เจือจันทร์เข้าไปหาเครื่องเล่นเทปตัวเก่าสมัยขวัญชนกยังเป็นเด็กมาลองเปิด แต่ไม่สำเร็จเพราะเครื่องหมดสภาพ

ดลอาสาจะเอาเครื่องไปซ่อม แต่ถ้าซ่อมไม่ได้ก็จะเดินหาแถวตลาดคลองถมดู อ้อรีบอ้อนขอตามไปด้วย เนติมาอาสาไปส่งทั้งคู่และแอบกำชับทั้งสองให้เลิก

ทำงานพิเศษ เพราะกลัวจะไม่ปลอดภัย ดลเชื่อ แต่อ้อรับคำอย่างไม่เต็มปากนัก เพราะยังอยากทำงานอยู่ หลังส่งน้องแล้ว เนติมาหลบมานั่งทำใจในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เพราะยังตัดสินใจเรื่องไปตามหาระบิลที่บ้านสวนไม่ได้

เวลาเดียวกัน นายพลทวีพาปฏิพรมาเยี่ยมธำรงและเปรยเรื่องเนติมา เพราะไม่เห็นเธอไปตามหาระบิลที่บ้านสวนตามแผนของธำรง

“ท่านก็รู้ ว่าคนอย่างผมไม่มีผลให้เก็บ ผมไม่ลงทุนปลูกแน่นอน เรื่องของความรัก เอาอะไรมาฉุดก็ไม่อยู่หรอกครับ” ธำรงมั่นใจ

“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ ว่าคุณเนติ์กับลูกจ้าง อุ๊ย! บอดี้การ์ดส่วนตัวอย่างคุณระบิลจะเลิฟๆกัน” ปฏิพรเข้ามายืนข้างๆ นายพลทวีด้วยสีหน้าระรื่นเพราะได้ครอบครองศิวัช

“เราน่ะ เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวท่านนายกฯได้แล้วนะ” นายพลทวีเอื้อมมือไปโอบไหล่ปฏิพร

“แหม...ทำอย่างกับพี่ศิวัชจะยอมแน่ะค่ะ”

“ไม่ต้องห่วง เขาเกิดมาเพื่อเดินตามเส้นที่อาขีดให้อยู่แล้ว ฮ่าๆ” ธำรงหันมาหัวเราะกับนายพลทวี

ปฏิพรฉีกยิ้มหวานวาดฝันเต็มที่

ooooooo

ระบิลครวญเพลงเข้าครัวเพื่อแกงกบเป็นอาหารกลางวัน ชายหนุ่มพยายามทำร่าเริงเพื่อลืมเรื่องเนติมา แต่สุดท้ายก็อดเห็นภาพเธอตอนชิมแกงกบฝีมือเขาครั้งแรกไม่ได้ บอดี้การ์ดยืนถอนใจ พลันชะงักเมื่อได้ยินข่าวจากวิทยุ

“ต่อไปเป็นข่าวสั้นต้นชั่วโมง หลังจากนายศิวัช กิตติธร นายกรัฐมนตรี เซ็นคำสั่งปลดพรรคร่วมรัฐบาลในสัดส่วนของกลุ่มท่านนายพงษ์เลิศออก รวมถึงปลดข้าราชการที่เชื่อว่านายพงษ์เลิศสนับสนุนอยู่ออกหลายตำแหน่ง ถือว่าเป็นการล้างบางครั้งใหญ่ อีกทั้งรัฐบาลยังเป็นโจทก์ฟ้องเอาผิดบุคคลทั้งหมด ในข้อหากระทำผิดต่อแผ่นดินอีกหลายคดี...”

ระบิลหน้าเครียด เป็นห่วงความปลอดภัยของเนติมา เพราะรู้ว่าพงษ์เลิศ อิทธิหาญและพวกไม่ยอมให้โดนกระทำฝ่ายเดียวแน่

เที่ยงวันเดียวกัน โมเดลลิ่งโทร.นัดอ้อออกมาคุยเรื่องงาน ดลตามมาด้วย ทั้งสองปฏิเสธไม่ขอรับงาน

อีกเพราะเกรงใจเนติมา โมเดลลิ่งหน้าเจื่อนยกสารพัดเหตุผลมาหว่านล้อม จนดลกับอ้อใจอ่อนยอมทำงานให้แต่ขอเป็นครั้งสุดท้าย

โมเดลลิ่งดีใจรีบขอตัวโทร.รายงานอิทธิหาญว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน มาเฟียน้อยหัวเราะร่วนหันมาสบตากับพงษ์เลิศที่นั่งหน้าเครียด ได้ยินเขาถามย้ำ “แกแน่ใจนะว่าจะได้ผล”

“แน่ใจสิครับพ่อ ได้ผลมากกว่าแผนของพ่อแน่นอน ผมก็จะเอาทุกอย่างคืนมา แล้วก็จะยัดเยียดความหายนะให้กับพวกมัน”

“ระวังเราจะเดือดร้อนมากกว่าที่เป็นอยู่” พงษ์เลิศพูดอย่างคนมีประสบการณ์ แต่อิทธิหาญกลับแค่นหัวเราะ “มันไม่มีอะไรเดือดร้อนมากกว่าที่กำลังโดนอยู่นี่แล้วล่ะพ่อ ผมจะเอาความรักเป็นเครื่องมือ เพราะพวกมันดีเกินกว่าที่จะยอมเห็นคนที่ตัวเองรัก เป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตา”

พงษ์เลิศครุ่นคิดตามลูกพูด พลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

ooooooo

วันต่อมา เนติมายื่นใบลาพักร้อนให้ศิวัชเซ็น ชายหนุ่มถามสถานที่ไปพักร้อน แถมเกิดไอเดียชวน คนรักไปเที่ยวปารีส หวังให้ความรักกลับมาเหมือนเดิม แต่โดนเธอตัดพ้อเรื่องปฏิพร แทบไม่ขาดคำปฏิพรก็เปิดประตูเข้ามา

แม่ร้อยเล่ห์มองปฏิกิริยาของศิวัชกับเนติมาแล้วลอบยิ้ม เพราะดูเข้าทางที่ตนหวังไว้ เธอรีบเปิด Tablet ในมือพลางรายงานศิวัชอย่างคล่องแคล่วว่า วันนี้ต้องไปทำอะไรที่ไหนบ้าง เหมือนต้องการบอกกับเนติมาถึงการยึดหน้าที่กลายๆ ศิวัชอึดอัดใจหันมาชวนเนติมาไปงานด้วย แต่เธอปฏิเสธ แล้วขอตัว

ศิวัชขยับจะตาม ปฏิพรคว้ามือไว้แล้วอ้างถึงคำสั่งของธำรง ทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าหือ

เนติมาเดินมาหยุดยืนพิงบานประตูร้องไห้อย่างหมดเรี่ยวแรง เธอรู้ว่าแม้จะรักระบิล แต่ก็ยังมีความผูกพันกับศิวัชอยู่มาก เธอพยายามตัดใจยกมือขึ้นปาดน้ำตา ก่อนสูดหายใจลึกๆ เรียกสติ

กลางดึกคืนนั้น เนติมาเตรียมเก็บกระเป๋าเพื่อออกไปตามหาระบิลที่บ้านสวน เป็นเวลาเดียวกับที่ระบิลโทร.มาถามข่าวเนติมากับวิเชษฐ์ที่นั่งคุยอยู่กับขวัญชนกในสวนหย่อม ผู้กำกับต่อว่ารุ่นน้องหนึ่งชุดใหญ่ก่อนตอบว่า ตอนนี้เนติมาดูซึมๆ และไม่น่าเชื่อว่าระบิลจะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกกับคนเข้มแข็งอย่างเนติมาได้

ระบิลนิ่งฟังอย่างรู้สึกผิด เขารีบตัดบท “ยังไงผมจะติดต่อไปอีกทีนะครับ สวัสดีครับ”

บอดี้การ์ดหนุ่มกดวางสายโทรศัพท์พร้อมกับถอนใจออกมาด้วยความเศร้า เขาแหงนหน้าขึ้นมองฟ้าพลางรำพึงออกมา “เวลาจะทำให้คุณลืม ผมก็แค่คนผ่านเข้ามาในชีวิตคุณเท่านั้น”

ooooooo

เนติมาตัดสินใจออกไปตามหาระบิลที่บ้านสวนแต่เช้ามืด เพราะไม่อยากให้ใครรู้ แต่กันต์กับเจือจันทร์ก็รู้ทันจนได้ ทั้งสองออกมาส่งเนติมา พลางเอ่ยถามว่าตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม

“พร้อมค่ะ ยังไงหนูก็ต้องรู้เหตุผลที่คุณระบิลเขาตัดสิน ใจให้ได้ เพราะถ้าเหตุผลนั้นมีหนูเป็นต้นเหตุ หนูไม่สบายใจ”

“งั้นรีบไปเถอะ ก่อนคนอื่นจะตื่นมาเห็น แล้วจะไม่ได้ไป” เจือจันทร์เร่ง แต่ก็อดห่วงไม่ได้ เธอเตือนให้เนติมาระวังตัวด้วย พลางซักต่อว่าจะไปตามหาระบิลที่ไหน

เนติมาบอกเรื่องท่านนายพลทวีให้ลูกน้องสืบที่อยู่มาให้ แถมธำรงยังให้คนทำแผนที่ให้อย่างละเอียด อีกด้วย กันต์เอะใจในการกระทำของธำรง

“ตอนนี้เรื่องนั้นหนูไม่สนใจหรอกค่ะ เพราะเป้าหมายของหนูตอนนี้ คือต้องการพบตัวคุณระบิลให้ได้มากกว่า” เนติมามุ่งมั่น เธอยกมือไหว้ลาทั้งคู่แล้วเดินไปขึ้นรถขับออกไป

สายวันนั้น สมาชิกในบ้านกันต์รู้เรื่องเนติมาไปตามหาระบิล เพราะได้ยินวิเชษฐ์ตำหนิลูกน้องที่หละหลวมปล่อยให้เนติมาออกไปตามลำพัง ดลเป็นห่วงพี่สาวรีบโทร.ตามแต่เธอปิดมือถือ

กันต์กับเจือจันทร์บอกให้ทุกคนใจเย็น เพราะอย่างน้อยก็รู้ว่าเนติมาไปไหนซึ่งดีกว่าไม่รู้อะไรเลย วิเชษฐ์นึกอะไรขึ้นมาได้รีบกดโทรศัพท์หาระบิล แต่เขาปิดเครื่อง ผู้กำกับถอนใจจะหันมาบ่นกับดล

เสียงโทรศัพท์มือถือวิเชษฐ์ดังขึ้น ทุกคนหันมามองเข้าใจว่าเป็นระบิลโทร.กลับมา ผู้กำกับหนุ่มดูเบอร์

บอกว่าศิวัชโทร.มา ทุกคนอึ้งไม่อยากให้ศิวัชรู้เรื่องเนติมา แต่วิเชษฐ์จนปัญญาจำต้องรายงานตามความจริง

ศิวัชหัวเสีย เมื่อรู้ว่าเนติมาไปตามหาระบิล เขารีบไปหาธำรงที่โรงพยาบาล

นายกฯหนุ่มได้ยินพ่อคุยกับนักธุรกิจคนหนึ่ง เรื่องรับจำนำสินค้าเกษตรในฤดูกาลที่จะมาถึง เพราะต้องใช้บริการของบริษัทเขา และทางบริษัทจะตอบแทนกลับ ด้วยการใช้บริการเรือเดินสมุทรของธำรง ในการขนสินค้า เป็นการได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่

ศิวัชตัดสินใจเคาะประตู แล้วเปิดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าจริงจัง ธำรงมองลูกอย่างรู้ทัน เขาบอกให้นักธุรกิจกลับไปก่อน แล้วหันมาทักลูกชาย

“วันนี้ท่านนายกฯ ไม่เข้าทำเนียบฯ เหรอ”

ศิวัชหน้าเครียด รีบเข้าประเด็นขอคำอธิบายจากพ่อ เรื่องให้เนติมาไปตามหาระบิล ธำรงอมยิ้มเอ่ยว่า ตนอยากให้ลูกชายตาสว่างเรื่องเนติมากับระบิล เพราะตอนนี้หัวใจเนติมาไม่ได้อยู่กับศิวัชแล้ว และเธอก็ไม่เหมาะสมกับลูกชายเขาเลยสักนิด

“นี่ คุณพ่อกำลังจะบอกว่าน้องตี้ เหมาะกับผมอย่างนั้นรึครับ”

“ก็แล้วลูกสาวอดีตนักธุรกิจใหญ่ที่ตายไปตั้งนานแล้ว กับทายาทนายพลที่มีทั้งอำนาจ ทั้งชื่อเสียง ทั้งความยอมรับในสังคม คนไหนคู่ควรกับนายกรัฐมนตรีมากกว่ากันล่ะ”

“ผมไม่ได้รักน้องตี้ แล้วที่ผมมายืนอยู่ตรงจุดนี้ สวมหัวโขนที่คุณพ่ออยากให้ใส่ ก็ไม่ใช่ว่าผมจะต้องเล่นตามบทบาทที่คุณพ่ออยากให้เล่นตลอดไปนะครับ ผมต้องการทำงานให้ประเทศชาติ ให้ประชาชน ผมไม่ได้มาเล่นเกมการเมืองเหมือนที่คุณพ่อเล่นอยู่”

“ในวงการเมือง ถ้าแกไม่เล่นเกม แกจะกลายเป็นเกมให้เขาเล่น”

“ผมถึงอยากออกจากเกมไงครับคุณพ่อ” ศิวัชพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จนธำรงรู้สึกได้รีบถามลูกชาย “แกหมายความว่าไง”

“ก็หมายความว่า ผมจะกลับไปเดินบนเส้นทางชีวิตของผม ผมเป็นหุ่นให้คุณพ่อเชิดมานานมากแล้ว คุณพ่ออยากให้ผมทำอะไร อยากให้เป็นแบบไหน ผมไม่เคยขัด”

“แต่ที่พ่อทำไปทั้งหมดก็เพื่อ...”

“เพื่อตัวคุณพ่อเอง สุดท้ายแล้ว คุณพ่อก็ไม่ได้เห็นใครสำคัญไปกว่าตัว”

“ศิวัช โอ๊ย!” ธำรงฉุนขาดเมื่อโดนศิวัชขึ้นเสียงใส่ แต่ต้องชะงัก เพราะเจ็บแปลบที่แผล

ศิวัชปราดประคองด้วยความเป็นห่วง แต่ธำรงปัดมือออกอย่างแรง เขาเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อของศิวัชเข้ามาพูดใกล้ๆด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เดินตามทางที่ฉันขีดไว้ แล้วแกจะไม่พบกับคำว่าเสียใจ”

“แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเสียใจมากกว่า ที่ผมเดินตามทางที่คุณพ่อขีดไว้ หมดภาระที่ผมตั้งใจจะทำให้ประเทศชาติเมื่อไหร่ คุณพ่อเตรียมรับหัวโขนที่ผมถูกยัดเยียดให้สวมคืนไปได้เลยครับ” ศิวัชค่อยๆถอยห่างออกมาจากเตียงคนไข้

เขาเดินจากไป โดยไม่สนใจเสียงเรียกของธำรงแม้แต่น้อย

ooooooo

ด้านระบิล เขาเดินหน้าเป็นชาวสวนเต็มตัว ในใจของเขาต้องการรักษาที่ดินของปู่ยาตายายไว้ แต่ละวันลูกค้าพากันแห่มาซื้อผักผลไม้ใน “สวนเกษตรอินทรีย์” ของเขาเนื่องแน่น

บอดี้การ์ดหนุ่มมองไปรอบๆ ตัวอย่างมีความสุข พลางปลอบใจตัวเองว่า นี่ต่างหาก ชีวิตที่เหมาะกับตน เวลาเดียวกัน เนติมาเดินทางมาถึงเพชรบุรี เธอถามหาบ้านสวนระบิลกับชาวบ้านที่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ผ่านมา แต่เขาไม่รู้จัก หญิงสาวถอนใจมองไปรอบๆ ด้วยความอ่อนใจ ก่อนเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง สักพัก รถของลูกค้าที่ไปซื้อผลไม้จากสวนระบิลวิ่งผ่านมา คนขับรถมีน้ำใจบีบแตรเรียกเนติมาพลางเอ่ยถามว่า รถเสียหรือเปล่า

“อ๋อ...เปล่าค่ะ”

ลูกค้าพยักหน้ายิ้มๆนิดหนึ่งอย่างไม่คิดอะไรมาก แล้วขับรถออกไป เนติมาจึงนึกขึ้นได้ เธอนึกด่าตัวเองที่ไม่ยอมถามทางกับเจ้าของรถคันนั้น สาวแกร่งมองไปรอบๆด้วยความสับสน พลางยกแผนที่ขึ้นมาดูด้วยสีหน้ายุ่ง แต่เธอไม่ยอมแพ้ สตาร์ตรถออกตามหาบ้านสวนของระบิลอีกครั้ง

สักพักใหญ่ เนติมาก็ถึงหน้าสวนของระบิล ทั้งสองยืนตะลึง จ้องหน้ากันนิ่ง ระบิลตั้งสติได้ก่อน เขารีบเดินหนี เนติมาตามมาตัดพ้อ แต่กลับถูกไล่ส่ง เธอไม่ยอมกลับและเดินตื๊อระบิลเข้ามาถึงหน้าบ้าน

หญิงสาวชะงักมองบ้านกลางสวนของระบิลด้วยความชอบใจ ก่อนจะถือวิสาสะเดินขึ้นไปสำรวจชั้นบนโดยไม่สนใจเสียงห้าม แถมยังทวงสัญญาว่า เขาเคยรับปากจะพาเธอมาเที่ยวบ้านสวน เล่นเอาระบิลพูดไม่ออก

เวลาเดียวกัน ที่กรุงเทพฯ ศิวัชกลับมาจากโรงพยาบาลด้วยอาการหงุดหงิด เขาโทรสั่งวิเชษฐ์ให้หาตำแหน่งที่อยู่บ้านของระบิลส่งมาให้ด่วนที่สุด วิเชษฐ์รับคำอย่างไม่สบายใจนัก ก่อนหันมาปรึกษาสมาชิกในบ้านกันต์ เพราะไม่อาจขัดคำสั่งนายกฯได้ ทุกคนมองหน้ากันนึกห่วงว่าศิวัชไปเจอเนติมากับระบิลอยู่ด้วยกัน แล้วเรื่องจะไปกันใหญ่

ส่วนเนติมาต้นเหตุของเรื่อง เธอนั่งลอยหน้าลอยตาสบายอยู่บนเก้าอี้หน้าระเบียงบ้านระบิล พลางชวนเจ้าของบ้านคุยไม่หยุด แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากชายหนุ่ม เนติมาจึงเปลี่ยนแผนใหม่จะเข้าไปสำรวจในบ้าน ระบิลโดดขวาง และตัดบทไล่เธอกลับ

“แหมๆ ทำเสียงเข้มกลัวตายล่ะ” เนติมาพูดหยอกอย่างเคยชินเพราะคิดว่าระบิลจะเล่นด้วย จังหวะเดียวกัน ฝนตกลงมาอย่างหนัก เนติมามองออกไปด้าน แล้วหันมาพูดยิ้มๆ “ตายแล้ว...ฝนตก สงสัยจะกลับไม่ได้แล้วล่ะ”

สาวเจ้าส่งยิ้มชอบใจ จะเดินไปหาที่นั่ง แต่ระบิลเอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “กลับไปได้แล้ว”

“นายก็เห็นไม่ใช่เหรอ ว่าฝนตกอยู่ จะให้ฉันเดินตากฝนออกไปได้ยังไง รถก็จอดตั้งไกล”

“แล้วใครใช้ให้คุณมา ผมอุตส่าห์หนีมาอยู่ตั้งไกล เพราะผมต้องการอยู่เงียบๆ...คนเดียว”

“ได้ งั้นนายบอกฉันมาก่อน ว่านายทิ้งฉันมาเพราะอะไร ถ้านายพูดเหตุผลให้ฉันพอใจได้ ฉันจะกลับ”

“ผมไม่มีอะไรต้องพูด” ระบิลดึงตัวเนติมาให้ลงจากบ้าน

“โอ๊ย ปล่อย ฉันเจ็บนะ” เนติมาพยายามขืนตัวแต่สู้แรงระบิลไม่ได้

“กลับไป แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก เราอยู่คนละโลกกัน ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ” ระบิลตัดใจไล่อย่างเด็ดขาด

เนติมาชะงัก มองระบิลด้วยความเสียใจ ก่อนเงื้อมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างแรง “นายรู้ไหมว่ากว่าฉันจะมาหานายที่นี่ได้มันลำบากแค่ไหน นายห่วงแต่ความรู้สึกตัวเอง โดยไม่สนใจเลยว่า คนอื่นเขาก็มีความรู้สึกเหมือนกัน”

สาวแกร่งร้องไห้ออกมา ระบิลหันหลังให้พยายามใจแข็งไม่ยอมพูดอะไรออกมาทั้งสิ้น เนติมาผิดหวังและเสียใจเธอพูดออกมาอย่างตัดใจ “ได้...ถ้านายต้องการอย่างนั้นฉันก็จะไป แล้วฉันจะไม่กลับมาให้นายเห็นหน้าอีกเลย” ขาดคำ สาวเจ้าก็เดินร้องไห้ตากฝนออกไป

บอดี้การ์ดหนุ่มค่อยๆ หันกลับมา เห็นนายสาวเดินฝ่าสายฝนกลับออกไปด้วยความเศร้า เขาพ่ายแพ้หัวใจตัวเองรีบตามเธอออกไป

เนติมาเห็นระบิลออกมายืนดักหน้าก็ตรงเข้าทุบตีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ระบิลยืนนิ่งอย่างยอมรับผิด จนเนติมาเหนื่อยและยอมหยุดมือ ทั้งสองสบตากันนิ่ง เข้าใจและรู้ถึงความรักที่มีให้กันอย่างเกินกว่าที่อะไรจะห้ามได้แล้วทั้งคู่ก็โผเข้าสวมกอดกันแน่น

“ทำไมนายใจร้ายกับฉัน ทำไม...ทำไม”

“ผมขอโทษครับคุณเนติ์..ผมขอโทษ” ระบิลกระชับกอดเนติมาอย่างรู้สึกผิด

ooooooo

ฝนเริ่มซาเม็ดตอนค่ำ เนติมาออกมายืนมองสายฝนพลางกอดอก เธอรู้สึกหนาว ระบิลรู้ใจชงชาร้อนมาให้ดื่ม ก่อนอธิบายเหตุผลว่า ทำไมเขาถึงหนีเธอมา เนติมาเข้าใจ และสารภาพว่าเธอเองก็รู้สึกกับระบิลไม่ต่างกัน

ทั้งสองสบตากันอย่างเข้าใจ ระบิลค่อยๆเอื้อมมือไปกุมมือเธออย่างอ่อนโยน เนติมามองระบิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ก่อนจะโผเข้ากอดกันและพร้อมที่จะรับกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น

เมื่อปรับความเข้าใจกันได้ ระบิลพาเนติมาส่งที่ห้องนอน พลางกำชับว่าพรุ่งนี้ เขาจะพาเธอกลับกรุงเทพฯ เพราะ เธอยังมีภารกิจสำคัญต้องทำ

“เรื่องนั้นฉันไม่ลืมหรอก ทุกอย่างใกล้จบแล้ว คนชั่วกำลังถูกกรรมวิ่งไล่จับ หนียังไงก็ไม่มีทางพ้นแน่” เนติมาสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

ระบิลเอื้อมมือไปกุมมือเนติมาพร้อมพูดให้กำลังใจ “เข้าไปเที่ยวนี้ ผมจะอยู่กับคุณเนติ์จนกว่า

ทุกอย่างจะเรียบร้อย แต่ไม่ใช่ในฐานะบอดี้การ์ดนะครับ เพราะผมไม่อยากมีปัญหากับคุณศิวัช เรื่องระหว่างคุณสองคน ผมอยากให้คุณเคลียร์หัวใจกันเอง เพราะแค่ผมเผลอก้าวเข้าไปอยู่ในหัวใจคุณ ผมก็รู้สึกผิดมากอยู่แล้ว”

เนติมาคิดตามแล้วยิ้มออกมา เธอกระชับมือเขาอย่างเข้าใจ

เวลาเดียวกัน ศิวัชมาที่บ้านกันต์เพื่อขอแผนที่บ้านสวนของระบิล เพราะทนรอวิเชษฐ์ส่งไปให้ไม่ไหว และอีกมุมหนึ่งในบ้านกันต์ ดลเข้ามาช่วยอ้อจัดกระเป๋า เพราะเธอจะไปทำงานต่างจังหวัดกับโมเดลลิ่ง หนุ่มน้อยกำชับอ้อว่า ให้ส่งข่าวมาเป็นระยะๆ เพราะเป็นห่วง ขณะที่ คำเที่ยงเข้ามายื่นชุดปฐมพยาบาลให้ลูกไว้ใช้ยามจำเป็น เพราะเชื่อสนิทใจว่าอ้อไปออกค่ายกับทางโรงเรียน

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ดลออกมาส่งอ้อขึ้นรถหน้าบริษัท แม่สาวน้อยกำชับพี่ชายต่างสายเลือดให้ช่วยดูแลพ่อและถ้าได้ข่าวเนติมาก็อย่าลืมโทร.ส่งข่าวด้วย ดลรับปากก่อนหันไปฝากฝังโมเดลลิ่งสาวให้ช่วยดูแลอ้อด้วย

รถตู้ค่อยๆ เคลื่อนออกไป ดลมองตามพลางโบกมือลาอ้อ จนกระทั่งรถแล่นออกไปลับตา แต่เขาไม่ทันเห็นรถของอิทธิหาญเคลื่อนออกมาจากในซอยใกล้ๆ กัน มาเฟียน้อยแสยะยิ้มร้ายหันมาบอกกับพงษ์เลิศข้างๆ “มหกรรมการเอาคืนเริ่มแล้วพ่อ ความรักที่พวกมันผูกพันกัน จะเป็นเครื่องต่อรองชั้นดี”

“แล้วก็จะพาพวกมันมาตายกองรวมกันแทบเท้าเราด้วย ฮ่าๆ” พงษ์เลิศกับอิทธิหาญหัวเราะอย่างย่ามใจ

สายวันเดียวกัน ศิวัชตัดสินใจไปตามเนติมาที่บ้านสวนของระบิล เขาสั่งห้ามบอดี้การ์ดตามไปด้วย ปฏิพรมาเห็นเหตุการณ์พอดี เธอรีบแจ้นไปฟ้องธำรงกับนายพลทวีที่โรงพยาบาล

ธำรงถอนใจออกมาอย่างหงุดหงิด ที่ลูกชายหนีไปจนได้ ปฏิพรห่วงว่าศิวัชจะมีอันตราย แต่นายพลทวีว่า เขาจัดคนตามดูแลอยู่ห่างๆแล้ว

“แค่ตามดูแลความปลอดภัยนะครับท่าน เรื่องอื่น ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ดีเหมือนกัน มันจะได้ตาสว่างซะที” ธำรงสบตากับนายพลทวีอย่างรู้กัน

“ไม่ต้องห่วงครับคุณธำรง ทุกอย่างต้องเดินอยู่บนเส้นทางที่เราขีดไว้”

“เส้นทางที่พาไปสู่เส้นชัย ชัยชนะตลอดกาล” ธำรงพูดอย่างมั่นใจ

เวลาเดียวกัน ระบิลเข้าครัวทำอาหารเช้าให้เนติมา เพราะตั้งใจว่าทานอาหารเสร็จจะพาเธอกลับกรุงเทพฯ แต่เนติมาเข้ามาอ้อนขออยู่ต่ออีกสักวันสองวัน พลางทวงสัญญาที่ระบิลเคยให้ไว้ บอดี้การ์ดพูดไม่ออก จำต้องพานายสาวทัวร์รอบๆสวนหลังทานมื้อเช้าเสร็จ

ทั้งสองเดินคุยมาด้วยกันตามทางร่มรื่น ระบิลชี้ให้เนติมาดูสองข้างทางอย่างมีความสุข พลางเก็บผลไม้สดๆ จากต้นให้ชิม แถมยังโชว์ฝีมือทอดแหจับปลาในบ่อ โดยมีเนติมายืนลุ้นอยู่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ขณะที่เนติมามีความสุขอยู่กับระบิล อ้อเพิ่งรู้ตัวว่าถูกโมเดลลิ่งหลอกพาตัวมาให้อิทธิหาญที่โกดังริมน้ำแห่งหนึ่ง เมื่อโมเดลลิ่งถามถึงค่าตอบแทน ปานก็ระเบิดกระสุนให้เป็นรางวัล อ้อยืนตะลึง

สาวน้อยพยายามตั้งสติ จะวิ่งหนี แต่โปรยกับชูศักดิ์ปราดเข้ามาจับตัวไว้ อิทธิหาญหัวเราะชอบใจ หันไปมองพงษ์เลิศที่เดินออกมาจากกองวัสดุด้านหลัง โดยมีทนงและลูกน้องอีกกลุ่มใหญ่ตามออกมาด้วย

ooooooo

ในตอนบ่าย ระบิลพาเนติมามาเที่ยวริมลำธาร เขาสอนให้เธอยิงปืนตามสัญญา แต่เนติมายังไม่พอใจขอให้ระบิลสอนการต่อสู้ให้ด้วย ระบิลไม่ขัดใจ ยอมสอนแม่ไม้มวยไทยให้ แต่เนติมาเหวี่ยงหมัดพลาด ถึงกลับพลัดตกลงไปในน้ำ เธอเรียกให้ระบิลช่วย แล้วแกล้งดึงเขาตกน้ำไปด้วยกัน

ทั้งสองสบตากันยิ้ม ก่อนบอดี้การ์ดหนุ่มจะเอื้อมมือไปปาดน้ำให้นายสาวอย่างอ่อนโยน พลางเอ่ย “ขอบคุณนะครับ ที่ช่วยเข้ามาเติมสีสันให้ชีวิตผมอีกครั้ง”

“ฉันก็ขอบคุณนายเหมือนกัน ขอบคุณในทุกๆ เรื่องที่นายทำให้ฉัน” เนติมายิ้มอย่างมีความสุข ก่อนซบอกชายหนุ่ม

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 13:43 น.