ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สวยร้ายสายลับ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: บอม - ริชชี่ พบกันครั้งแรกใน "สวยร้ายสายลับ"


ที่ร้านอาหารในโรงแรม ผู้การเสวีนั่งดื่มกาแฟอยู่กับผู้กองเทพ เขาสงสัยว่าในหน่วยของเราจะมีหนอนบ่อนไส้ ไม่อย่างนั้นเสี่ยเล็กจะรู้ได้อย่างไรว่าตนชื่อเทพและเป็นตำรวจ

ผู้การติงว่าไม่น่ามีใครรู้เพราะตนยังไม่รู้เลยว่าเขานัดหมายกับเสี่ยเล็ก หรือจะเป็นผู้หญิงที่เป็นเซลส์ที่มาติดพันไมค์ เทพบอกว่าทีแรกตนก็สงสัย แต่มาคิดอีกทีเธอไม่รู้ว่าตนเป็นตำรวจ

“อืมม์...นั่นสิ แล้วใครกันที่เป็นคนโทร.ไปบอกไอ้เสี่ยเล็ก แต่ผมก็ไม่อยากเชื่อนะว่าในหน่วยเราจะมีหนอนบ่อนไส้”

เมื่อคิดกันไม่ออก ผู้การรับปากว่าจะลองสืบดูอีกทางแล้วกัน

ขณะทั้งสองนั่งดื่มกาแฟคุยกันนั้น เมษาเข้ามากับชายชาติเดินไปนั่งอีกมุมหนึ่งต่างไม่เห็นกัน

แต่ขณะที่ชายชาตินั่งทานอาหารกับเมษาอยู่นั่นเอง เทพเดินมาหยุดข้างหลังเขาทักกันอย่างไม่คิดว่าจะเจอกัน เมษามองหน้าเทพ เขาชิงทักขึ้นก่อน “สวัสดีครับคุณสวยเสมอ”

“นี่พี่ชายรู้จักนายเคนด้วยหรือคะ” เมษาถาม เทพเลยชิงเล่าว่า

“ก่อนผมจะมาอยู่กับนายไมค์ ผมเคยขับรถให้คุณพ่อของคุณชายมาก่อนน่ะครับ กี่ปีแล้วนะครับคุณชาย” ชายชาติบอกสองปีมั้ง เทพเออออไปตามเพลงแล้วขอตัว “ขอตัวก่อนนะครับคุณชาย ผมไปก่อนนะครับคุณสวย-เสมอ นี่ถ้าคุณไมค์รู้ คุณไมค์ต้องเสียใจแย่เลย”

พอเทพเดินไป เมษาบอกชายชาติว่านายเคนเป็นคนขับรถของไมค์โจ๊กเกอร์ ชายชาติทำหน้าตายว่าทำไมไม่บอกกัน เมษาขอตัวลุกเดินตามเทพไป

เทพเดินไปที่มุมสงบลับตาแล้วโทรศัพท์ถึงชายชาติบอกว่าอย่าบอกผู้หญิงคนนั้นว่าตนเป็นตำรวจ ชายชาติถามว่าทำไม

“มันเกี่ยวกับเรื่องงาน อ้อ...แต่ฉันจะเตือนนายอย่างนะ ผู้หญิงคนนี้เจ้าชู้นะ ท่าทางจะมีกิ๊กเยอะ” พูดเสร็จหันมาเจอเมษายืนจ้องอยู่ เขาทำหน้าขรึมถาม “อ้าวคุณ... นี่คุณทานข้าวเสร็จแล้วหรือครับ” เมษาตอบนิ่งๆว่ายัง เขาถามกวนๆว่า “แล้วมีอะไรกับผมหรือครับ”

“มี...ฉันจะถามว่าคุณไมค์อยู่ไหน”

“คุณนี่ร้ายจริงๆ กินข้าวกับผู้ชายคนหนึ่งยังจะถามหาผู้ชายอีกคน ถามจริงๆคุณมีกิ๊กกี่คนเนี่ย”

เมษาอ้างว่าตนเป็นเซลส์ขายของจะคุยหรือกินข้าวกับใครก็ได้

“แต่ผมคิดว่าคุณคงจะไม่ได้ขายวัตถุโบราณอย่างเดียวแน่ ผมว่าคุณคงต้องขายอย่างอื่นด้วย”

โดนดูถูกขนาดนี้มีหรือเมษาจะทนได้ เธอตบหน้าด่าว่าให้เขาเอาหมาออกจากปากบ้างก็ดี เทพยียวนว่าเธอจะกัดปากตนช่วยเอาหมาออกไหมล่ะ? เลยกลายเป็นเรื่องโต้เถียงท้าทายกัน เทพถูกเมษากระแทกเข่าเข้าเป้าจนตัวงอ จ้องหน้าด่า

“ตอนแรกฉันก็กะว่าจะกัดปากนายเหมือนกัน แต่คิดอีกทีปากนายมีหมาอยู่ ก็เลยไล่หมาออกจากปากนายดีกว่า หมาออกไปรึยัง?”

เทพยังเจ็บเป้า เม้มปากนิ่งพูดไม่ออก เมษาตัดบทว่า “แสดงว่าหมาออกไปแล้ว” แล้วหันเดินไปเลย

“โอย...แม่นี่พิษรอบตัวจริงๆ สงสัยจะเป็นมวยไทย เข่าคมชะมัด...โอยยยยย...” เทพครางพยายามยันตัวลุกขึ้น

ooooooo

ระหว่างทานข้าวชายชาติขอให้เมษาย้ายแผนก เสียเพราะถ้าแต่งงานกันแล้วก็ไม่อยากให้เธอต้องออกไปเสี่ยงแบบนี้ “เมบอกแล้วไงคะว่าอย่าพูดเรื่องแต่งงานกับเม” ชายชาติพยายามจะชี้แจง เมษาตัดบทว่า “พี่ชายคะ เมเคยบอกแล้วนะคะว่าเมคิดกับพี่ชายเหมือน พี่ของเมมากกว่า”

“แต่พี่รักเมจริงๆนะ แล้วก็รักมานานแล้วด้วย”

เมษาบอกว่าเพราะอย่างนี้ตนถึงไม่อยากมาทานข้าวกับเขา ชายชาติขอโทษขอให้ใจเย็นๆ เมษาบอกว่าไม่ต้องขอโทษตนหรอก แล้วขอตัวอ้างว่ามีงาน ชายชาติก็ยังอุตส่าห์รั้งไว้ถามว่าไม่โกรธตนใช่ไหม เธอบอกว่าไม่โกรธ แล้วออกไป พอเมษาคล้อยหลังไปเท่านั้น ชายชาติก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่พอใจ ทุบโต๊ะปัง

ส่วนไมค์โจ๊กเกอร์ เดินผ่านร้านตัดผมมองเงาตัวเองในกระจกแล้วเดินเข้าร้านให้ช่างเล็มผม พอช่างเล็มผมเสร็จก็บอกช่างโกนเคราให้หน่อยตนอยากหลับสักงีบ ช่างจึงปรับเก้าอี้ให้นอนลง หยิบครีมโกนหนวดทาครีมจนทั่วแล้วสั่งเด็กเอาผ้าร้อนมาสองผืน

ไมค์ถามว่าที่นี่มีตัดผมแบบพิเศษไหม ช่างถามงงๆ ว่าพิเศษแบบไหน

“คือตัดผมแล้วมีอย่างอื่นด้วย แบบสาวๆหลังร้านน่ะ”

“ไม่มีหรอกครับ ร้านผมตัดผมอาชีพครับ” ช่างเสียง ขรึมอย่างไม่พอใจ พอดีประตูร้านเปิดช่างหันไปมอง ร้องทักอย่างยินดี “อ้าว...สวัสดีครับเฮียฮง”

ไมค์สะดุ้งมองในกระจกเห็นเฮียฮงกำลังเดินเข้ามา ไมค์รีบหันหน้าหลบไปอีกทางนึกในใจว่าวันนี้ตายแน่ ยิ่งเมื่อได้ยินช่างบอกให้เฮียฮงมาที่โต๊ะสี่ติดกับตัวเองด้วย ไมค์ก็หายใจไม่ทั่วท้อง

ระหว่างนั้น เฮียฮงถามนุกับสอนลูกน้องที่เดิน ตามเข้ามาว่า “ไอ้นุ ที่ข้าให้เอ็งไปตามหาตัวไอ้บุญเลิศ ถึงไหนแล้วล่ะ”นุบอกว่าให้ลูกน้องตามอยู่แต่ไม่รู้มันหายไปไหน สอนเสริมว่า ได้ยินว่าไปเป็นสายให้ตำรวจ ไมค์ได้ยินแทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนั้นเลย แต่ก็ทำได้แค่พยายามเบือนหน้าไปทางอื่น ก็ถูกช่างจับหันกลับมาจนได้

“มันคงนึกว่าอยู่กับตำรวจแล้วมันจะปลอดภัย เอ็งสองคนจำไว้นะ ถ้าเจอหน้ามันที่ไหน กระทืบให้จมดินเลย”

“ไม่ต้องห่วงผมจะเอาให้มันปางตายเลย” นุพูดอย่างมันเขี้ยว

“ไอ้บุญเลิศ!” เสี่ยคำราม ไมค์สะดุ้งเฮือก “ไม่ช้ามึงจะต้องหมดบุญช่าง เสร็จแล้วเรียกนะ ฉันจะงีบหน่อย” ช่างจึงหันไปปรับเก้าอี้ให้นอน ไมค์ลุกขึ้นทันที ช่างบอกว่ายังไม่เสร็จ ไมค์บอกว่าตนรีบ ช่างจะเช็ดครีมให้ก่อนก็ไม่เอา ลุกเอาเสื้อบังๆหน้าเดินออกไป เฮียฮงมองตามพูดขำๆ

“ไอ้นี่ท่าทางจะเป็นคนบ้ารึเปล่าวะช่าง อยู่ๆก็ลุกพรวดพราดออกไป”

“สงสัยได้ยินเสี่ยพูดว่าจะกระทืบใครก็เลยกลัวมังครับ” ช่างพูดขำๆ แล้วก็พากันหัวเราะสมเพช

พอไมค์ออกจากร้านแล้วก็รีบขึ้นรถ เอาทิชชูเช็ดครีมที่หน้า พึมพำอย่างไม่หายตกใจ...

“เกือบไปแล้วเรา ดีนะที่พวกมันไม่เห็นหน้าเรา ไม่งั้นเราจมดินแน่” แล้วรีบขับรถออกไป

ooooooo

ที่ห้องทำงานที่บ้านวัฒนา เศียรพระถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะให้เควินสมิธดู วัฒนากับประไพพรรณนั่งดูเควินลุ้นๆ ครู่หนึ่งเควินเอาไอแพดมาเปิดให้ดู

เควินบอกวัฒนาว่าตนสนใจองค์นี้ พลางชี้ให้ดูเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยง วัฒนาบอกว่าตนให้คนไปหาให้อยู่แต่ยังไม่รู้ว่าอยู่กับใคร ถ้าได้เรื่องจะรีบติดต่อ คาดว่า ราคาคงสูงมาก

“ไม่มีปัญหา ผมสู้ทุกราคา” พูดแล้วดูนาฬิกา “เอาล่ะ ผมขอตัวก่อน” เขามองประไพพรรณชมว่ากับข้าวอร่อยมาก เธอชวนก่อนกลับมาทานกันอีก เควินบอกว่าถ้าว่างจะมาอีก ยื่นมือไปเช็กแฮนด์กับวัฒนาบอกว่ายินดีที่ได้ทำธุรกิจกัน

พอเควินออกไปแล้ว ประไพพรรณเสนอวัฒนาว่า ต้องรีบหาหลวงพ่อคำเกลี้ยงให้เควินสมิธเร็วๆ

“ผมก็ตามอยู่ แต่ไอ้คนที่เอาไปมันคงกลัวตำรวจ มันถึงได้เก็บเงียบ” วัฒนาพูดอย่างขัดใจ

ooooooo

ปึกดีใจมากพอออกจากบ้านวัฒนาก็ลิ่วไปที่มูลนิธิเควินโฮป ยืนมองเข้าไปในมูลนิธิอึดใจแล้วยกมือพนมอธิษฐาน

“เจ้าประคู้ณ...ขอให้หลวงพ่อคำเกลี้ยงดลใจให้ลูกได้เจอฝรั่งเจ๋งๆ สักคนเถอะ” แล้วสูดลมหายฟืดดด...เรียกกำลังใจก่อนเดินเข้าในมูลนิธิ พอเจอเจ้าหน้าที่ก็ยกมือไหว้แนะนำตัวเอง...

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อหนูปึกค่ะ หนูสิมาหาผัว...เอ๊ย...

บ่แม่นค่ะ หนูอยากจะมาหางานทำน่ะค่ะ”

เจ้าหน้าที่เอาใบสมัครให้ไปกรอกชื่อที่อยู่และระบุด้วยว่าทำอะไรเป็นบ้าง อยากทำงานอะไร อยากได้เงินเดือนเท่าไหร่ ปึกรับใบสมัครเดินรี่ไปนั่งเขียนที่โต๊ะ พอถึงช่องระบุเงินเดือน ปึกนิ่งคิดไม่รู้จะเอาเท่าไหร่ดี

ปีเตอร์นั่งอยู่ในห้องทำงาน ดูจอมอนิเตอร์เห็นปึกกำลังกรอกใบสมัคร เขามองอย่างสนใจ ครู่หนึ่งก็ลุกเดินตรงไปทัก

“สวัสดีครับ ผมชื่อปีเตอร์ เป็นเมเนเจอร์ของมูลนิธิครับ”

“สวัสดีค่ะ มายเนมอีสหนูปึกค่ะ”

“อ้อ...พูดภาษาอังกฤษได้ด้วยนะ ทำไมถึงมาสมัครทำงานที่นี่ล่ะครับ”

“หนูปึกบอกตรงๆนะคะ หนูปึกไม่ได้อยากมาทำงานหรอกค่ะ หนูปึกอยากจะมาหาคู่มากกว่า”

ปีเตอร์ร้อง “อ๋อ...อยากหาแฟน” บอกปึกให้เข้าไปในห้อง ตนจะสัมภาษณ์เอง ปึกดีใจรีบตามเข้าไป ปีเตอร์เอาป้ายห้ามรบกวนไปแขวนไว้ที่ประตู

ปึกนั่งรออยู่หน้าโต๊ะทำงานของปีเตอร์ ครู่หนึ่งเขาเอาเครื่องดื่มมาวาง หยิบแก้วมาสองใบ ถามปึกว่าจะดื่มอะไรดี พอปึกบอกก็เทเครื่องดื่มให้ เขาเหลือบมอง ปึกเห็นกำลังมองสำรวจห้องอยู่ จึงแอบเอายาเม็ดจากแขนเสื้อใส่ลงในแก้วเลื่อนแก้วนั้นไปให้ปึก ตัวเองมีอีกแก้ว แล้วเริ่มสัมภาษณ์

ปีเตอร์ถามว่าปึกชอบฝรั่งชาติไหน หนุ่มหรือแก่ ปึกบอกว่าชาติไหนก็ได้ขอให้รวยเท่านั้น หนุ่มแก่ไม่เกี่ยง ปีเตอร์ถามว่าอย่างตนได้ไหม ตนเป็นโสดมานานและชอบปึก

“จริงเหรอคะ” ปึกตาโต นึกในใจว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าหลวงพ่อจะดลบันดาลให้เจอเร็วขนาดนี้ พอปีเตอร์ขอคำตอบ ปึกบอกทันทีว่า “ชอบค่ะ คุณปีเตอร์ก็ยังไม่แก่ ว่าแต่คุณปีเตอร์มีฐานะเป็นยังไงคะ รวยไหมคะ”

“ผมก็ไม่รวยมากพอมีพอกิน มีรายได้ปีนึงสามถึงสี่ล้านบาท” ปึกคำนวณทันทีว่าตกเดือนละสามแสนหก แล้วตอบตกลงทันที ถามว่าตนต้องทำอย่างไรบ้าง “ตอนนี้ยังไม่ต้องทำอะไร ดื่มน้ำก่อน เดี๋ยวจะได้คุยเรื่องส่วนตัวกัน”

พอปึกยกน้ำดื่ม ปีเตอร์ถามไปอีกว่า สูงเท่าไหร่ สัดส่วนล่ะ เอวเท่าไหร่ สะโพกเท่าไหร่ ปึกตอบทุกคำถามแต่พอถามถึงสะโพกปึกก็คอพับหลับคาเก้าอี้ ปีเตอร์มองสะโพกปึกบอกว่า “สะโพกเธอ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสามสิบสี่” ว่าแล้วดีดสะโพกปึกเพียะหนึ่งแล้วเดินล็อกประตู กลับมาอุ้มปึกไปวางที่เตียง มองหื่นพึมพำ

“เดี๋ยวเธอก็จะได้เป็นเมียฝรั่งแล้ว” แต่เพื่อความคึกคะนอง ปีเตอร์เอายายัดปากปึกอีกเม็ดหนึ่ง แล้วถอดเสื้อกางเกงเอาไปแขวน หันมาอีกทีไม่เห็นปึกแล้วเพราะปึกกลิ้งตกเตียงไปนอนที่พื้น จึงอ้อมไปลากขึ้นเตียง ปึกผลักไส ลืมตาถามว่าที่นี่ที่ไหน ตนอยู่ไหน พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ปึกศอกใส่ปีเตอร์แล้ววิ่งออกจากห้อง ปีเตอร์รีบนุ่งกางเกงวิ่งตะโกนบอก รปภ.ว่าปึกขโมยเงินของมูลนิธิไป แล้ววิ่งไล่ตามไป

ooooooo

ปึกวิ่งหนีแต่พอเหลียวมองเห็นปีเตอร์ไล่ตามมาชี้โบ๊ชี้เบ๊ ปึกตัดสินใจวิ่งฝ่าไฟเขียวไป ถูกรถคันหนึ่งที่เลี้ยวมาอย่างเร็ว เบรกกะทันหัน ปึกกระเด็นผ่านกระโปรงรถไปอีกฝั่ง

เป็นรถของไมค์นั่นเอง! ไมค์ตกใจวิ่งลงไปดูเขย่าเรียกอย่างไรก็ไม่รู้สึกตัว วินมอเตอร์ไซค์แถวนั้นเข้ามาช่วยดูบอกว่าสงสัยคอหัก ไมค์ตาเหลือก พริบตานั้น ปึกก็คว้าคอไมค์

“ช่วยข้อยแน มันสิขืนใจข้อย” ไมค์ถามว่าใคร ปึกก็พูดแต่ประโยคเดิม วินมอเตอร์ไซค์คนนั้นบอกให้รีบพาส่งโรงพยาบาลดีกว่า แล้วช่วยกันประคองปึกไปที่รถไมค์

ปีเตอร์วิ่งโผล่จากซอยมาเห็นไมค์อุ้มปึกขึ้นรถไปพอดี มันบ่น “เกือบจะได้อยู่แล้วเชียว” แล้วหันเดินกลับไป

ไมค์พาปึกไปที่บ้านเทพ พยายามเรียกให้เธอได้สติ พอปึกปรือตามองก็ไปเอาน้ำมาให้ดื่ม ปึกรับน้ำไปดื่มอึกสองอึก หายใจหอบถี่แล้วเอาน้ำราดหัวตัวเอง ร้องว่าร้อน...ร้อน...เท่านั้นไม่พอ ปึกถอดเสื้อออกจนไมค์เตือนว่าทำแบบนี้ไม่ดีนะ

“ข้อยทนบ่ไหวแล่ว ข้อยฮ้อน...ฮ้อนอีหลี...” ปึกกอดไมค์ซุกไซ้ไปทั่ว เทพกลับมาพอดีเห็นไมค์กับปึกกำลังพัลวันกันอยู่ก็พุ่งไปจิกผมไมค์ออกมาต่อยโครม!

“ไม่ต้องกลัว ฉันมาช่วยเธอแล้ว” เทพบอกปึกไมค์กุมปากถามว่าต่อยตนทำไม “แกนี่มันเลวจริงๆ พาผู้หญิงมาข่มขืนที่บ้านฉันหรือ!”

ระหว่างนั้น ปึกก็ร้องแต่ว่าร้อน ให้ช่วยตนด้วย เทพถามไมค์ว่าผู้หญิงนี่เป็นใคร?

“ฉันไม่รู้จัก...ใจเย็นๆ นั่งลงก่อน แล้วจะเล่าให้ฟัง เรื่องมันยาว...” ไมค์เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของปึก

พอนั่งคุยกัน ไมค์เล่าเหตุการณ์แต่ต้นให้ฟัง เทพถามว่าแสดงว่ามีคนเอายาปลุกเซ็กซ์ให้เธอกินถึงได้เป็นแบบนี้ใช่ไหม ไมค์ถามว่าถ้าเธอฟื้นขึ้นมาแล้วยายังไม่หมดฤทธิ์จะทำยังไง

“ฉันว่ากว่าเธอจะฟื้นยาคงหมดฤทธิ์แล้วล่ะ” บอกไมค์ให้เฝ้าเธอไว้ก่อน เดี๋ยวเธอตื่นขึ้นมาค่อยถามว่าบ้านช่องอยู่ไหน

ooooooo

เมษาได้รับโทรศัพท์จากแม่รู้ว่าปึกยังไม่กลับทั้งที่บอกแล้วว่าให้กลับมาห้าโมงเย็น เมษาถามว่าแล้วทำไมแม่ถึงให้ปึกออกไปคนเดียวทั้งที่เพิ่งมากรุงเทพฯไม่กี่วันเอง อาจจะหลงทางก็ได้

“ก็แม่เห็นมันบ่นเหงาๆ ก็เลยให้มันออกไปเดินเล่นปากซอย ลูกไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวมันก็มา ไอ้พวกนี้พอได้ออกไปข้างนอกหน่อยมันไม่กลับเข้าบ้านง่ายๆ หรอก” เมษาค่อยเบาใจบอกว่าถ้าปึกกลับให้โทร.บอก ตนด้วย “จ้ะลูก ไม่ต้องห่วงนะ” พอวางสายจากเมษา ประไพพรรณก็บ่นหน้าตึง “นังหนูปึกนะนังหนูปึก เดี๋ยวกลับมาจะต้องเล่นงานซะหน่อย”

วางสายจากแม่แล้ว เมษาดูคอมพิวเตอร์เห็นรูปถ่ายของไมค์กับเทพที่เธอแอบถ่ายไว้ เธอหยิบมือถือโทร.หาไมค์ ต่อว่าเขาที่หนีกลับกรุงเทพฯก่อน ไมค์อ้างว่ารีบกลับมาประชุมกับลูกค้า

เมษาอ่อยถามว่าคืนนี้ว่างไหมอยากชวนไปดื่มและฟังเพลงกันหน่อย ไมค์ตอบรับทันที พอเธอนัดสองทุ่มเจอกัน ไมค์ก็จุ๊บๆ ก่อนปิดเครื่องพึมพำเคลิ้ม...

“ไม่อยากเชื่อเลยว่า ช่วงนี้เราจะเสน่ห์แรง เมื่อบ่ายน้องนี่ก็อยากจะฟัดเรา อีกชั่วโมงถัดมาก็มีผู้หญิงมาชวนดื่ม...”

“ดื่มอะไร” เทพเดินมาได้ยินแว่วๆ ไมค์สะดุ้งเฮือกบอกว่าไม่มีอะไร “ไม่มีอะไรก็ดี เดี๋ยวน้องเขาตื่นขึ้นมา นายก็ถามเขาว่าบ้านอยู่ไหน แล้วก็ให้ค่าแท็กซี่เขาไปร้อยนึง” ไมค์ผิดหวังถามว่าเขาจะไปไหน “ฉันจะไปทำงาน”

“เดี๋ยวผู้กอง...ฉันบอกความจริงก็ได้ คือเมื่อกี๊น้องสาวโทร.มาบอกว่าแม่ฉันป่วยหนัก” เทพตกใจถามว่าเป็นอะไร ไมค์โกหกหน้าตาเฉยว่า “ดื่มยาพิษ ก็ที่เมื่อกี๊บอกว่าดื่มน่ะแหละ”

เทพมองหน้าอย่างไม่อยากเชื่อถามว่าพูดจริงหรืออำ ไมค์ทำขึงขังถามว่าจะเอาเรื่องแม่มาอำได้ไง พอเทพอนุญาตให้ไปดูแม่ ไมค์แบมือขอยืมเงินห้าพัน พอเทพชะงัก ไมค์ทำเสียงน่าเห็นใจว่า

“แม่ฉันอยู่ไอซียูนะ โรงพยาบาลเขาต้องการเงินมัดจำ” พอเทพเอาเงินให้ ไมค์หน้าชื่นทันที “ฉันไปก่อนนะ อ้อ...ถ้าน้องเขาตื่น ก่อนไปผู้กองขอเบอร์ไว้หน่อยนะ เผื่อจะได้โทร.ถามว่าใครที่จะข่มขืนเธอ จะได้ไปกระทืบซะหน่อย”

เทพพยักหน้ามองไมค์ที่ดี๊ด๊าออกไป ส่ายหน้าอย่างระอาความขี้หลีของไมค์

ooooooo

เมื่อไปถึงผับที่นัดกับเมษาไว้ ไมค์เข้าไปจ๊ะเอ๋หมายเซอร์ไพรส์ เมษามือไวตบหน้าเพียะทำเอาไมค์มึนไปเลย

สั่งเครื่องดื่มแล้ว เมษาถามว่า “คุณไมค์ยังสนใจสินค้าที่สวยเคยเสนอให้ดูไหมคะ”

“สนใจสิครับ โดยเฉพาะคุณสวยเสมอ” ไมค์

พูดนอกเรื่อง คว้ามือเธอไปกุม “อย่าหาว่าผมปากว่า มือถึงเลยนะครับ ผมเป็นคนปากกับใจตรงกันครับ ผมรักคุณสวยนะครับ”

เมษาถามว่าจริงหรือ เราเพิ่งรู้จักกันนะ ไมค์กะล่อนว่าตนรู้สึกว่าเคยเจอกับเธอมาแต่ชาติปางก่อนแล้ว

ขณะไมค์กำลังหวานกับเมษาอยู่นั่นเอง ไมค์เห็นเฮียฮงเดินเข้ามากับลูกน้องสองคน ไมค์ก้มหน้าเกือบมุดใต้โต๊ะ จนเมษาถามว่ามีอะไรหรือ หลบใครหรือ ไมค์บอกว่าไม่มีอะไรแล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมา ลุกยกเสื้อขึ้นบังๆหน้าเดินงุดๆจะไป

“ไอ้บุญเลิศ!” เฮียฮงร้องเรียก ไมค์ทำหูทวนลมเดินต่อ “หยุดนะไอ้บุญเลิศ ถ้าคิดจะหนีละก็ กูยิงมึงจริงๆ”

พอได้ยินว่าจะยิง ไมค์ก็กะล่อนไม่ออก หันมายกมือไหว้ เฮียฮงทักว่าไม่เจอกันเสียนานแต่งตัวหล่อ แสดงว่ารวยแล้ว ไมค์อึกอักไปไม่เป็นเพราะเมษาจ้องอยู่อย่างสนใจ ตอบอ้อมแอ้มว่าก็พอมีพอกิน

“ถ้าพอมีพอกินเอ็งก็ควรจะใช้หนี้ข้านะ” ไมค์ขอเวลาอีกสักเดือนได้ไหม “เมื่อคราวที่แล้วเอ็งก็หลบหน้าข้า ถ้าเด็กที่ผับไม่โทร.บอก ข้าคงไม่เจอเอ็ง”

ไมค์ออดอ้อนว่าตนไม่คิดจะเบี้ยว ถ้ามีก็จะให้ทันที เฮียฮงมองเมษาถามว่า

“ถ้างั้นข้าขอเอาเด็กเอ็งไปขัดดอกสักคืนได้ไหม”

ไมค์อ้างว่าไม่ใช่เด็กของตน เราเพิ่งรู้จักกัน เฮียฮงไม่เชื่อสั่งนุกับสอนให้พาเมษาไปที่รถ ไมค์ทำท่าจะขวางถูกเฮียฮงชักปืนออกมาขู่

“มึงอยู่เฉยๆ ถ้ามึงไม่อยากตาย!”

นุกับสอนตรงไปหาเมษาชวนไปเที่ยวกับเสี่ยสักคืน แล้วคว้ามือหมับ เมษาสั่งให้ปล่อย มันทำล้อว่าดุเสียด้วย

“ถ้าฉันนับถึงสามแล้วพวกแกไม่ปล่อยเจอดีแน่” มันสองคนยิ่งคะนองทำท่ากลัวจนตัวสั่น ถูกเมษาเอาส้นเท้ากระแทกเข้าที่หน้าแข้งมันทั้งสองแล้วตามศอกที่ท้องนุ ต่อยท้องสอนที่เข้ามาช่วย นุวิ่งเข้ามาจะสับคอ ถูกเธอจับทุ่มลงกลางโต๊ะ สอนวิ่งมารวบล็อกตัวไว้ ก็ถูกเธอสับศอกแล้วจับทุ่มใส่นุที่กองอยู่บนโต๊ะอีกคน เฮียฮงชักปืนออกมาจะยิง

“ก็ลองดูว่าใครไวกว่ากัน” เมษาท้า สั่ง “ทิ้งปืน ถ้าฉันนับถึงสามแล้วแกยังไม่ทิ้งปืน ตาแกทะลุแน่” พอเมษานับถึงสองเฮียฮงก็รีบยอม “ถ้าฉันเห็นแกมาขู่คุณไมค์อีกละก็ แกได้เจอดีแน่ ไปซะอย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก”

ไมค์โผเข้าหาเมษาชมว่าไม่คิดว่าเธอจะเป็นยูโด เธอบอกว่าตนเรียนตั้งแต่เด็กแล้ว ส่วนปืนก็ต้องพกไว้ป้องกันตัว

“เฮ้ยน้อง เคลียร์โต๊ะใหม่ซิ” ไมค์กร่างขึ้นมาทันที

ooooooo

สั่งพนักงานเคลียร์โต๊ะแล้ว ไมค์กับเมษานั่งที่โต๊ะเดิม กินดื่มกันอย่างสบายใจ ไมค์ขอบคุณเมษาที่ช่วยตนไว้ ไม่อย่างนั้นมีหวังตนถูกอัดน่วมแน่

เมษาถามว่าเขามีเรื่องอะไรกับพวกนั้น ไมค์บอกว่าน้องชายตนเคยยืมเงินเสี่ยแต่ก็ใช้คืนหมดแล้ว อยู่ๆเสี่ยก็บอกว่าน้องชายตนยังไม่ได้คืน เมษาถามว่าแล้วบุญเลิศเป็นใคร

“อ๋อ...น้องชายฝาแฝดผมครับ มันคงจำผิดคิดว่าผมเป็นน้องชาย” เมษาพึมพำว่าเรื่องพัลวันจัง “อย่าไปพูดถึงมันเลยครับ มาพูดเรื่องของเราดีกว่า” ไมค์ทิ้งจังหวะตั้งหลักแล้วถาม “คุณสวยยังไม่ตอบผมเลยว่าจะไปค้างกับผมรึเปล่า”

มือถือไมค์ดังขึ้น เขาหยิบดูแล้วกดทิ้ง รบเร้าขอคำตอบจากเมษา มือถือก็ดังขึ้นอีกไมค์ดูแล้วกดทิ้งอีก จนครั้งที่สามเมษาจึงบอกให้เขารับเถอะ

เป็นสายจากเทพโทร.มาถามอาการของแม่ ไมค์บอกว่ายังไม่ดีขึ้นคืนนี้ตนคงไม่ได้กลับบ้าน เทพถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหนเผื่อจะแวะไปดูแม่เขาหน่อย ไมค์รีบบอกว่าไม่ต้อง ครั้นเทพถามว่าโรงพยาบาลอะไรทำไมเสียงเพลงดังจัง

“อ๋อ...นางพยาบาลเขาเปิดทีวีน่ะ แค่นี้ก่อนนะ หมอเขาเรียกบอกว่าแม่ชัก” พูดแล้วปิดมือถือเลย เทพนิ่งไปอย่างแปลกใจ ส่วนไมค์ปิดมือถือแล้วกะล่อนกับเมษาว่า “เพื่อนน่ะครับ มันชวนไปลงอ่าง ผมไม่ชอบเที่ยวพวกนี้ แต่ก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเลยต้องอ้างเรื่องนี้ครับ”

ไมค์ทวงคำตอบจากเมษาอีก เธอขอเป็นวันอื่นได้ไหมเพราะพรุ่งนี้ตนมีงานแต่เช้า ไมค์ตื๊ออีกว่า

“เช้ากี่โมงครับ ผมตื่นมาปลุกคุณสวยได้นะครับ ปกติผมต้องตื่นมาใส่บาตรตอนตีห้าทุกวัน” เมื่อเมษายืนยันขอเป็นวันอื่น ไมค์โอเคตีขลุมว่า “ตกลงเราเป็นแฟนกันแล้วนะครับ”

“ค่ะ” เมษาตอบ ยื่นนิ้วก้อยไปให้ไมค์เกี่ยว พอไมค์จะเกี่ยวก็ดึงหลบซะงั้น

ooooooo

ปึกรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เห็นเทพนั่งทำงานอยู่หน้าคอมฯก็คิดว่าเป็นคนที่จะข่มขืนตน

พอดีเทพหันมาเห็นปึกตื่นแล้ว เขาบอกว่าไม่ต้องกลัว ตนเป็นตำรวจ ปึกถามว่าแล้วตนมาที่นี่ได้ยังไง พอเทพบอกว่าเธอวิ่งออกมาชนรถเพื่อนตน เขาเลยพาเธอมาที่นี่ ปึกนึกออกจำได้ว่าฝรั่งที่มูลนิธิเควินโฮปจะข่มขืนตน พอเทพถามว่าเธอไปที่นั่นทำไม ปึกไม่กล้าบอกความจริงปดว่าไปหางานทำ พอเทพจะพาไปแจ้งความก็ตกใจ

“โอย...บ่ค่ะคุณตำรวจ ปึกบ่อยากมีเรื่องค่ะ เขายังไม่ได้ทำอิหยังค่ะ แล้วที่สำคัญปึกกลัวเจ้านายรู้ค่ะ ถ้าคุณนายรู้เรื่องละก็ ปึกจะลำบาก”

เทพจึงบอกให้ไปล้างหน้าล้างตาเสีย เดี๋ยวจะพาไปส่ง เตือนว่าต่อไปอย่าไว้ใจใครง่ายๆ ตัวเองเป็นผู้หญิงและสวยเสียด้วย ถามว่าพักที่ไหนเดี๋ยวจะไปส่ง ปึกบอกว่าตนทำงานที่บ้านคุณนายประไพพรรณ อยู่สุขุมวิท 40

พอเทพพาไปส่งที่บ้านวัฒนาทักว่าบ้านใหญ่โตนายจ้างเธอคงรวย ปึกรับรองรวยคักๆ ขอบคุณที่มาส่งแล้วขอชื่อกับเบอร์โทร.เผื่อวันไหนต้องขอความช่วยเหลืออีก เทพบอกชื่อ จดเบอร์โทร.ให้ แล้วกลับไป ปึกมองตามเคลิ้มๆ

“คนอะไรน๊อหล่อหลายๆ แถมเป็นคนดี ถ้าอีหนูปึกบ่ติดว่าจะต้องหาผัวฝรั่งละก็ สิขออ้ายทำผัวเด้อผู้กองเทพ”

แต่พอปึกโผล่หน้าเข้าบ้านก็ถูกคุณนายซักถามว่าไปไหนมาทั้งวัน นี่มันจะเที่ยงคืนอยู่แล้วเพิ่งกลับมา ปึกบอกว่าตนถูกคนมอมยา โชคดีที่หนีออกมาได้และมีคนมาช่วย คุณนายถามว่าที่ไหน ปึกบอกไม่ถูกเพราะตนหลงทาง

“โชคดีนะที่แกไม่โดนมันฆ่าตาย เอาล่ะ ไปอาบน้ำนอนเสีย พรุ่งนี้จะได้ทำงานแต่เช้า” พอปึกเดินไปคุณนายส่ายหน้าระอา “นังปึกนี่ บ้านนอกจริงๆ”

ooooooo

สายของเทพรายงานว่าวันนี้เควินสมิธจะไปดูมวย เทพเดินลงมาเจอไมค์เพิ่งกลับ มาถึงก็ถามหาของกิน เทพบอกว่าไม่มีเพราะตนไม่ได้ออกไป ถามว่าแม่เป็นยังไงบ้าง

ไมค์บอกว่าหายและกลับบ้านแล้ว เทพบอกดีแล้ววันนี้มีงานสำคัญให้ทำ เพราะเควินสมิธจะไปดูมวยที่สนามมวยราชดำเนิน ไมค์ต้องเข้าไปตีสนิทให้ได้ ไมค์ถามว่าแล้วแผนเป็นยังไง พอเทพบอกว่าไปถึงที่นั่นค่อยบอก ไมค์ก็บ่น...

“ทำไมนายต้องปิดบังฉันอยู่เรื่อย เราเป็นคู่หูกันนะ ฉันควรจะรู้เรื่องทุกอย่างที่นายรู้”

“ไม่ต้อง นายไม่ใช่คู่หูฉัน นายเป็นลูกน้องมีหน้าที่ทำตามฉันสั่ง ถ้านายทำไม่ได้ก็ออกไปได้เลย”

ไมค์บ่นว่า รู้ว่าตนไม่มีที่ไปใช่ไหมเลยข่มเอ๊าข่มเอา เทพไล่ให้ไปกินกาแฟเสียจะได้ไปทำงานกัน ไม่ทันที่ไมค์จะขยับไปไหน มือถือก็ดังขึ้น พอรับสาย เสียงหวานๆของเมษาก็ทักมา...

“ว่าไงคะดาหลิง” ไมค์ตัวแทบลอยดีใจที่เมษายอมรับตนเป็นดาหลิง เมษาถามว่าวันนี้ว่างไหม ไมค์บอกว่าวันนี้ไม่ได้ตนมีลูกค้ามาจากเมืองนอก เขาอยากดูมวยตนเลยต้องพาไปดูที่ราชดำเนิน เมษาซักถามจนรู้เวลาสถานที่ที่ไมค์จะไปแล้วทำเป็นบ่น “เสียดายจัง เราเลยไม่ได้เจอกัน” ไมค์ไม่ยอมพลาดโอกาสขอเลื่อนนัดเป็นวันถัดไป

“ก็ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ รักนะจุ๊บๆ”

“โอ๊ว...ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้ยินคำนี้จากคุณ รักเช่นกันครับ จูบุ๊จูบุ๊” ไมค์จุ๊บโทรศัพท์ทำท่าเคลิ้ม...

พอวางสาย เมษาก็พึมพำ... “ดูมวยงั้นหรือ...”

ooooooo

ที่สนามมวยราชดำเนิน เทพกับไมค์นั่งอยู่อัฒจันทร์อีกด้านหนึ่งที่มองเห็นเควินสมิธชัดเจน ไมค์สนุกกับการดูมวยจนเทพต้องเตือนว่า ให้มาดูเควินสมิธไม่ได้ให้มาดูมวย

เมษานั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง เธอส่องกล้องมายังไมค์กับเทพ เห็นเทพคอยสะกิดบอกอะไรไมค์อยู่บ่อยๆ ดูท่าทางเหมือนเทพสั่งอะไรไมค์ เธอส่องกล้องตามสายตาของทั้งสองไปจึงพบว่าทั้งสองจับตาดูเควินสมิธอยู่

พอมวยเลิก เทพเร่งไมค์ให้รีบไปเพราะเควิน สมิธลุกแล้ว เมษาส่องกล้องเห็นเทพกำลังลุกไปเหมือนตามใคร

เควินสมิธมีการ์ดเดินนำหน้าสองคนและระวังหลังสองคน สองคนหลังเห็นเทพเดินตามมาผิดสังเกตพอเลี้ยวโค้งมันชกท้องเทพจนตัวงอถามว่าตามมาทำไม เควินย้อนกลับมาคาดคั้นเทพว่าใครส่งเขามาและทำไมต้องพกปืนด้วย

“ผมเป็นคนขับรถให้คุณไมค์ครับ” เทพทำหงอ เควินถามว่าไมค์ไหน ก็พอดีไมค์เดินมาดเท่เข้ามาบอกว่า “ไมค์โจ๊กเกอร์ครับ” แล้วเข้าไปทักทายเควิน แนะนำตัวเองว่าเป็นนายหน้าค้าวัตถุโบราณมีสินค้ามาเสนอขาย บอกเควินว่าเทพเป็นคนขับรถของตน ปล่อยเขาได้แล้ว ชี้แจงว่าเขาพกปืนเพราะต้องคุ้มกันตน เทพจึงขอปืนคืน

เควินสมิธถามไมค์ว่ามีสินค้าอะไรขายให้ตน ไมค์คุยโวว่าเขาอยากได้อะไรตนหาได้ทุกอย่าง

“ผมอยากได้เศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยง” เห็นไมค์อึ้งถามว่า “ทำไมเงียบไป ไหนบอกว่าหาได้ทุกอย่าง”

ไมค์วางมาดมั่นใจบอกว่าแน่นอน เอานามบัตรให้นัดอีกเจ็ดวันโทร.คุยกับตนได้เลย ตนจะเอาเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงให้ เควินมองอย่างหยั่งเชิง บอกไมค์ว่าถ้าเขาทำได้อย่างที่ปากพูด เราก็ทำธุรกิจด้วยกันได้

ทันใดนั้นลูกน้องสมิธอีก 5-6 คนก็ลากเมษาเข้ามาบอกว่าเจอผู้หญิงคนนี้ทำลับๆล่อๆอยู่แถวนี้เหมือนแอบฟังพวกเควินคุยกัน เมษาโวยวายว่าตนจะไปเข้าห้องน้ำต่างหาก ไมค์ถามอย่างคนรักกันว่ามาที่นี่ทำไม เธอบอกว่า

“ฉันจะมาเซอร์ไพรส์คุณน่ะสิคะ ที่รัก”

“รู้จักเธอด้วยหรือ” เควินถาม ไมค์บอกว่าเป็นเกิร์ลเฟรนด์ เควินสั่งลูกน้องให้ปล่อยเธอ บอกไมค์ว่า “แล้วเจอกัน”

พอเควินสมิธกับลูกน้องแยกไปแล้ว เทพถามเมษาว่าตามพวกตนมาทำไม เธอสวนไปว่าไม่ได้ตามเขาแต่ตามแฟนตนต่างหาก ไมค์แสดงความเป็นสุภาพบุรุษปกป้องเมษา สั่งให้เทพปล่อยแฟนตนเดี๋ยวนี้ เมษาอ้อนไมค์ว่าตนมาเซอร์ไพรส์เขาแล้วเข้าควงแขนไมค์ ชวนไปหาอะไรทานกันดีกว่า

เทพหัวเสียแต่พูดตรงๆไม่ได้ เลยอ้างว่าแม่ของไมค์ไม่สบายเราต้องไปโรงพยาบาลกันเพราะตอนดูมวย ทางโรงพยาบาลแจ้งมาว่าแม่เขาเป็นตายเท่ากัน เมษาจะขอไปด้วย เทพตัดบทอย่างอดกลั้นเต็มที่ว่า

“ไม่ได้ครับ ผมว่าคุณกลับไปก่อนเถอะนี่เป็นเรื่องในครอบครัว เชิญครับคุณไมค์” เทพดึงแขนไมค์ไป ไมค์ละล้าละลังบอกเมษาว่าเดี๋ยวตนโทร.หาแล้วกัน พอเทพลากไมค์ไปแล้ว เมษามองตามพึมพำอย่างมั่นใจว่า

“ฉันว่านายไม่ใช่คนขับรถธรรมดาแล้วนายเคน”

ooooooo

เทพลากไมค์ออกไปแล้ว ปรามไมค์ให้รู้ว่าเมษากำลังติดตามเราอยู่ ย้ำเตือนว่าผู้หญิงสวยอย่างเมษาไม่มีวันจะมาสนใจคนหน้าตาอย่างเขา เชื่อว่าเธอเข้าหาไมค์เพราะมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง

“ก็บอกแล้วไงว่าเขาชอบฉัน” ไมค์ยืนยันเสียงแข็ง

“นายฟังฉันให้ดีนะ งานของฉันสำคัญมาก มันขึ้นอยู่กับความเป็นความตาย จากนี้ไปฉันสั่งห้ามนายยุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก แล้วถ้าเธอติดต่ออะไรมา นายต้องบอกฉันทุกอย่าง เข้าใจไหม” ไมค์จ้องหน้านิ่ง เทพย้ำ “ฉันถามว่าเข้าใจรึเปล่า?”

“เข้าใจแล้ว” ไมค์ตะโกนใส่หน้า พอเทพเดินออกไป ไมค์บ่นหัวเสีย “อะไรวะ อยู่ๆจะให้เลิกกับน้องสวย เรายังไม่ได้ฟันเธอเลยนะ” เทพหันมาถามว่าจะไปหรือเปล่า ไมค์นึกเถียงว่า “ทำไมต้องทำตามมันด้วยวะ” แต่ก็รีบวิ่งตามไป

ooooooo

รุ่งขึ้น เมษาเข้าไปรายงานผู้การสถิตย์ที่ห้องทำงานว่าไม่รู้ว่าไมค์ไปคุยอะไรกับเควินสมิธ ผู้การคาดว่าอาจไปขอเงินเพราะเควินเป็นเศรษฐี แต่เมษารู้สึกเหมือนกำลังตกลงอะไรกันมากกว่า

ผู้การติงว่าคิดมากไปหรือเปล่า เมษาคาดว่าไมค์อาจจะกำลังเสนอขายวัตถุโบราณให้เควิน ผู้การบอกให้เธอลองสืบดูอาจเป็นไปได้

พอเมษาออกไป ผู้การก็โทร.หาชายชาติบอกเขาว่า

“ฉันได้ข่าวว่าผู้กองเทพเข้าไปถึงตัวเควินสมิธแล้วนะ นายไปสืบซิว่าผู้กองเทพมีแผนอะไร”

เวลาเดียวกัน เทพก็ไปที่ทำงานถามมีมี่ว่าที่ให้เช็กประวัติผู้หญิงที่ชื่อสวยเสมอได้หรือยัง มีมี่บอกว่าได้แล้วและส่งเข้าเมลผู้กองแล้ว เทพจึงเข้าห้องทำงานเปิดดูประวัติของนางสาว สวยเสมอ สุดสวาท อายุ 25 ปี แจ้งรายละเอียดตามทะเบียนราษฎร รูปที่ปรากฏเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง เขาหยิบนามบัตรที่เมษาให้ไมค์ไว้ขึ้นมาเทียบ พึมพำ

“นี่เธอปลอมตัวมางั้นหรือ”

ไม่ทันทำอะไรต่อ ชายชาติก็เคาะประตูเข้ามาบอกว่าไปเที่ยววังน้ำเขียวเลยซื้อไวน์ที่เขาชอบมาฝาก แล้วถามว่า

“เป็นไงได้ข่าวว่านายเจอกับไอ้เควินสมิธแล้วหรือ” เทพถามว่ารู้ได้ยังไง ตนยังไม่ได้บอกใครเลย “อ้าว...ก็เควินสมิธมาเมืองไทยตั้งหลายวัน ฉันเดาว่านายคงต้องเข้าถึงตัวแล้ว” พอเทพบอกว่ายังไม่มีอะไรคืบหน้า ถามว่ามีอะไรให้ช่วยไหม เทพบอกว่าถ้ามีแล้วจะบอก

พอชายชาติจะไป เทพถามว่าแฟนเขาที่เจอกันวันนั้นชื่ออะไรหรือ ชายชาติบอกว่าชื่อสวยเสมอ พอชายชาติไปแล้ว เทพจ้องคอมฯพึมพำ “ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอปลอมตัวมาเพื่ออะไร แม่สวยเสมอ”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เข้ม-อ๊อฟ" ขอบคุณแฟนละคร “เผาขน” ฟาดเรตติ้งเปิดตัวสูงสุดของปี

"เข้ม-อ๊อฟ" ขอบคุณแฟนละคร “เผาขน” ฟาดเรตติ้งเปิดตัวสูงสุดของปี
17 พ.ค. 2564

12:00 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 17 พฤษภาคม 2564 เวลา 23:08 น.