ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

โรสหรือกุหลาบแดงอาศัยความมืดลอบตามสิงห์กับลูกน้องมาจนถึงสำนักพิมพ์ฟ้าใหม่ สิงห์สั่งจ่าเพิ่มกับหมู่แย้มเฝ้าหน้าอาคารสำนักพิมพ์ แล้วตัวเขาเข้าไปพบกับธงไท เพื่อคุยเรื่องนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว

จังหวะหนึ่ง  หมู่แย้มขอเข้าห้องน้ำ  ทิ้งจ่าเพิ่มยืนเฝ้าหน้าอาคารเพียงลำพัง   กุหลาบแดงแอบเข้ามาทางด้านหลัง ฟาดท้ายทอยจ่าเพิ่มสลบกลางอากาศ แล้วทิ้งดอกกุหลาบแดงไว้ เป็นสัญลักษณ์ เพื่อล่อสิงห์ให้ตามเธอไปที่โกดังของสำนักพิมพ์ ฟ้าใหม่

สิงห์หลงกลตามเธอไปเพียงลำพัง กุหลาบแดงทำท่าเหมือนจะยอมมอบตัวชูมือขึ้นเหนือหัว สิงห์เล็งปืนจ้องเธอไว้ ขยับเข้าไปใกล้จะใส่กุญแจมือ เธอกลับวาดเท้าเตะปืนในมือเขากระเด็น สิงห์จำเป็นต้องต่อสู้กับหญิงสาว ต่างฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่สิงห์แกร่งกว่ารับหมัดเธอได้แล้วต่อยสวนกลับเข้าเต็มหน้า กุหลาบแดงถึงกับเลือดกบปาก สิงห์ชะงักไม่สบายใจที่เผลอทำร้ายผู้หญิง

"เธอเป็นผู้หญิง ยังไงก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้หรอก ใส่

กุญแจมือซะ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวมากกว่านี้"

สิงห์โยนกุญแจมือให้ กุหลาบแดงทำเป็นยอมแพ้เอากุญแจมือมาสวมข้อมือตัวเอง สิงห์นึกว่าเธอหมดฤทธิ์แล้ว ที่ไหนได้ พอสิงห์จะเข้าไปจับ เธอกลับปลดกุญแจมือแล้วพลิกตัวจับเขาล็อกไว้

"เพราะข้อเสียที่ผู้กองชอบเล่นตามกติกา ฉันถึงจับทางได้หมดว่าผู้กองจะทำอะไร" กุหลาบแดงทุบต้นคอสิงห์อย่างแรง ถึงกับหมดสติลงไปกองกับพื้น

ooooooo

แสงระวีรู้สึกตัวตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมา เห็นเสื้อผ้าของเธอถูกเปลี่ยนเป็นชุดของส้ม ก่อนจะเหลือบเห็น ส้มมองมาด้วยสายตาไม่ค่อยชอบใจนักที่แสงระวีได้ นอนเตียงเธออย่างสบายขณะที่เธอต้องนอนหลังขดหลังแข็งที่โซฟา พอแสงระวีรู้ว่าส้มช่วยดูแลเธอตั้งแต่เมื่อคืน ซึ้งใจมาก ขอบใจส้มที่ช่วยเหลือ

"พอเลย ฉันไม่ได้อยากได้คำขอบใจจากเธอ ก็แค่สถานการณ์มันพาไป แต่ที่สำคัญฉันไม่อยากให้พี่เสือมองว่าฉันเป็นคนใจจืดใจดำ"

แสงระวีได้ยินส้มพูดถึงเสือ นึกขึ้นได้ ถามว่าเสือเป็นอย่างไรบ้างปลอดภัยหรือเปล่า ส้มโกหกว่าเสือปลอดภัย มีบาดเจ็บเล็กน้อย แต่นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับแสงระวี เชิญเธอกลับบ้านไปได้แล้ว แสงระวีไม่ยอมไปเดินตรงไปหาเสือที่ห้องของเขา เห็นเสือยังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง พิษไข้ทำให้เขาเพ้อเรียกหามะลิ

ส้มตามเข้ามาลากแขนแสงระวีให้ออกจากห้อง เธอไม่ไป แถมต่อว่าส้มที่โกหกว่าเสือไม่เป็นอะไรมาก ส้มแก้ตัวว่าที่บอกแบบนั้นเพราะต้องการไล่เธอไปให้พ้นๆเสือ

"ตั้งแต่โดนยิงมาก็ยังไม่รู้สึกตัว...ฮึ...ปกติแล้วไม่มีใครทำอะไรพี่เสือ ได้หรอก ไอ้แค่ลูกปืนแค่นี้มันไม่ระคายผิวเขาด้วยซ้ำ แต่เพราะเธอคนเดียว สาระแนจุ้นจ้าน ชอบหาแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้ พี่เสือถึงต้องมาเป็นแบบนี้" ด้วยความโมโหทำให้ส้มเผลอพูดเรื่องของเสือ

"เธอหมายความว่าอย่างไร เมื่อกี้เธอบอกว่าไม่มีใครทำอะไรนายเสือได้"

ส้มอึกอักกำลังจนแต้ม เคนเข้ามาพอดี รีบแก้ตัวแทนเธอว่า "ส้มไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นหรอกครับคุณแสงระวี ส้มก็แค่เป็นห่วงบักเสือมาก ไม่อยากให้บักเสือมันเป็นอะไรมากกว่าครับ"

แสงระวีไม่ติดใจสงสัยอะไร อยากรู้ว่าเสือเจ็บหนักแค่ไหน พอรู้จากเคนว่าเสืออาการไม่ดี เสียเลือดมาก แสงระวีแนะให้พาไปโรงพยาบาล ส้มโพล่งขึ้นว่า ขืนโผล่ไปที่นั่น ตำรวจจะได้แห่กันไปจับเขา แสงระวีเห็นด้วย อาสาจะจัดการหาหมอมารักษาเขาเอง แล้วโทร.ขอความช่วยเหลือจากธงไท ขอให้เขาแนะนำหมอที่ไว้ใจได้ให้ ธงไทถามว่าใครไม่สบายเป็นอะไรถึงต้องการหมอ แสงระวีหน้าเครียด

"คือ...นายเสือค่ะพ่อ แสงระวีจะพาเขาไปพบกับนักสู้ พันธุ์ข้าวเหนียว แต่เขาได้รับบาดเจ็บ"

ธงไทตำหนิว่าเคยเตือนลูกไม่ให้ไปยุ่งกับผู้ต้องหาหนีคดีอย่างเสือแล้วทำไม ไม่ฟัง   แสงระวีอ้างว่าเสือเป็นคนดี และที่สำคัญเขาบาดเจ็บเพราะเธอ อ้อนวอนขอร้องธงไทให้ช่วย ธงไทนิ่งเงียบไปอึดใจ

"ก็ได้ พ่อจะจัดการให้ แต่เสร็จธุระแล้วต้องรีบกลับบ้าน" ธงไทวางสาย

โรสถามว่า แสงระวียังติดต่อนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวให้เราไม่ได้อีกหรือ ธงไทส่ายหน้า คิดว่าน่าจะเกิดเรื่องผิดพลาดบางอย่าง โรสอยากรู้ว่าเรื่องผู้กองสิงห์ ธงไทจะให้เธอจัดการอย่างไร...

หลังรับคำสั่งจากธงไท โรสในคราบกุหลาบแดงกลับมายังบ้านของลมใต้ปีกซึ่งเป็นที่กักขังสิงห์   ผู้กองหนุ่มถูกใส่กุญแจมือไพล่หลังติดกับเก้าอี้   มีผ้าผูกตาไม่ให้เห็นสถานที่คุมขัง  เขากำลังดิ้นให้หลุดจากกุญแจมือ  กุหลาบแดงเตือนว่าอย่าพยายามหนีให้ยาก   เขาจะออกไปได้ต่อเมื่อเธออนุญาต แล้วดึงผ้าผูกตาเขาออก

"ถ้าอยากจะฆ่าฉันก็รีบๆจัดการเสีย"

"ฉันไม่ใช่ผู้ร้าย...ที่เอาตัวผู้กองมาก็เพราะต้องการแค่เจรจา"

สิงห์ไม่เจรจาด้วย จะให้ตำรวจอย่างเขาร่วมมือกับพวกทำตัวเหนือกฎหมายอย่างเธอกับนักสู้พันธุ์ ข้าวเหนียวไม่มีทางเป็นไปได้    กุหลาบแดงค้านว่าเธอกับนักสู้พันธุ์ ข้าวเหนียว    ช่วยตำรวจจับโจรไม่น่าจะถือว่าเป็นความผิด ไม่ว่าจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร สิงห์ก็ไม่เห็นด้วยกับการกระทำของทั้งคู่   กุหลาบแดงไม่มีทางเลือก   ใช้ที่ช็อตไฟฟ้าจี้   สิงห์

สะดุ้งเฮือกก่อนจะหมดสติไป

กุหลาบแดงไม่อยากให้ลูกน้องของสิงห์เป็นห่วงที่เขาหายตัวไป เอามือถือของสิงห์มาถ่ายรูปเขาไว้แล้วส่งภาพไปยังมือถือของจ่าเพิ่ม พร้อมกับข้อความว่า "ไม่ต้องเป็นห่วง ช่วงนี้ผู้กองสิงห์ขอลาพักร้อน" จ่าเพิ่มเห็นภาพของสิงห์ถูกใส่กุญแจมือล็อกติดกับเก้าอี้ในสภาพคออ่อนคอพับ โกรธจัด...

สายวันเดียวกัน หมอที่ธงไทแนะนำมาฉีดยาฆ่าเชื้อให้เสือและจ่ายยาแก้ปวดให้ บอกว่าคนป่วยแข็งแรงมาก ไม่นานก็หาย แสงระวีออกมาส่งหมอหน้าบ้าน เจอเคนกับส้มรออยู่ เคนขอบคุณแสงระวีที่ช่วยเป็นธุระเรื่องหมอ ขอร้องว่าวันนี้ถ้าเธอไม่มีธุระอะไรที่ไหน ช่วยอยู่ดูแลเสือด้วย แสงระวีรับคำ เดินเข้าบ้าน

ส้มเจ็บใจ หันมาต่อว่าเคนที่ทำตัวเป็นพ่อสื่อพ่อชักให้แสงระวีกับเสือ เคนปฏิเสธว่าไม่เคยคิดแบบนั้น แต่ที่ต้องทำอย่างนี้เพราะก่อนเสือจะหมดสติ เล่าให้เขาฟังว่าตอนต่อสู้ กับศร ศรบอกว่ามะลิยังไม่ตาย เขาจึงอยากให้แสงระวีรู้เรื่องมะลิจากปากของเสือ เธอจะได้ไม่รู้สึกผิดกับการตายของมะลิอีก ส้มนิ่งเงียบไป

"แต่ที่ส้มเป็นห่วงว่าบักเสือจะรู้สึกอะไรกับคุณแสงระวีมากไปกว่าที่คิด พี่ก็อยากให้ส้มเข้าใจว่าไม่ใช่เพราะส้มไม่สวยหรือไม่ใช่คนดี แต่ของแบบนี้มันไม่มีใครกำหนดได้หรอก" เคนว่าแล้วขอตัวไปทำงาน

ooooooo

ภายในเซฟเฮาส์ของอำนาจ มะลิไม่ยอมแตะต้องอาหารที่เห่าดงเอามาให้   จะข่มขู่ให้กินอย่างไรเธอ   ก็ไม่สนใจ เห่าดงโกรธขว้างจานข้าวทิ้ง อาหารกระจายเกลื่อนพื้น

"ในเมื่อแกอวดดีนัก หิวขึ้นมาเมื่อไหร่ก็เลียเอาตามพื้นแล้วกัน"

เห่าดงเดินออกจากห้อง ปิดประตูขังมะลิไว้ มะลิหยิบภาพถ่ายของนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวขึ้นมาดู คิดหาทางหนี เหลือบเห็นที่พื้นมีส้อมตกอยู่กับเศษอาหาร มะลิคว้าขึ้นมาถือไว้ด้วยสายตาขึงขัง...

มะลิรอจังหวะที่เห่าดงเฝ้าหน้าห้องขังคนเดียว ทุบประตูห้องเรียกเขาเปิดประตู อ้างว่าปวดท้องจะเข้าส้วม เห่าดงหลงกล เปิดประตูห้องขังให้ มะลิฉวยโอกาสใช้ส้อมแทงไหล่เห่าดง แล้วหยิบแจกันหน้าห้องขังทุบหัวซํ้า มะลิไม่รอดูผลงาน รีบวิ่งหนีทันที สักพักได้ยินเสียงเห่าดงตะโกนไล่หลัง

"นังมะลิมันหนีไปแล้ว รีบไปตามจับมันมาเร็ว"

มะลิวิ่งหนีไม่คิดชีวิตมาถึงประตูรั้ว กำลังจะปีนข้าม แต่รถของกำนันฉํ่ากลับเข้ามาพอดี ศรกับลิงลมลงจากรถตีวงล้อมเข้าหา มะลิขู่ว่าถ้าเข้ามาใกล้กว่านี้อีก เธอจะกัดลิ้นตัวเองตาย ลิงลมวิ่งพรวดเดียวถึงตัวมะลิ บีบปากเธอไว้ไม่ให้กัดลิ้น

"เอ็งเลือกทางตายไม่ได้หรอก เพราะข้าเตรียมวิธีสั่งสอนเอ็งเอาไว้แล้ว" ศรยิ้มสยองทำเอามะลิผวา...

จากนั้น   ศรลากตัวมะลิมายังห้องที่ว่างเปล่าภายในเซฟเฮาส์แล้วนั่งลงท่องคาถา  แสงไฟในห้องกะพริบวูบวาบ มะลิเริ่มขนลุกชันด้วยความกลัว ควันจางๆเริ่มปกคลุมตัวศร ก่อนจะเห็นผีดิบตัวหนึ่งหน้าตาน่ากลัวมากเดินออกมาจากกลุ่มควัน มะลิกรีดร้องลั่นกลัวแทบสิ้นสติ เอามือปิดตาร้องไห้โฮ

"รู้จักกลัวแบบนี้แหละดี ในเมื่อใช้คนเฝ้าเอ็งแล้วเอ็งยังพยศ ข้าก็ต้องให้ผีมันมาอยู่เป็นเพื่อนเอ็งไง เอ็งจะได้สงบปากสงบคำกับเขาบ้าง" ศรหัวเราะชอบใจ...

คํ่าแล้วแสงระวียังคงนั่งเฝ้าเสือเพียงลำพัง ขณะที่ส้มกับเคนออกไปทำงาน เสือนอนกระสับกระส่ายละเมอเรียกชื่อมะลิลั่น แสงระวีเป็นห่วงเขามากดึงตัวเข้ามากอดไว้แน่น นํ้าตาเอ่อด้วยความเสียใจ ครํ่าครวญว่าต่อจากนี้เธอจะไม่กวนประสาทเขาอีก ถ้าเขาสัญญาว่าจะฟื้น แล้วซบอกเขาร้องไห้

เสือได้สติลืมตาขึ้น เห็นตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของแสงระวี เรียกชื่อเธอเบาๆ แสงระวีเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาฟื้น ดีใจมาก เสือพยายามดันตัวลุกขึ้น บ่นว่าหิวมากอยากหาอะไรกิน แสงระวีอาสาจะไปจัดการให้ รีบตรงเข้าครัว เห็นแต่ข้าวเหนียวยังไม่ได้หุง เกิดมาเธอยังไม่เคยหุงข้าวเหนียวมาก่อน คิดว่าจะทำอย่างไรดี

แสงระวีหายเข้าครัวไปพักใหญ่ กลับออกมาพร้อมข้าวเหนียวหุงแบบสุกๆดิบๆกับลาบหมูจมนํ้า เสือเห็นถึงกับชะงัก ทักว่านี่คือข้าวจี่กับแกงลาบหรือเปล่า แสงระวีชักสีหน้าไม่พอใจ

"เกิดมาฉันยังไม่เคยเอาใจใครขนาดนี้ ถ้าเรื่องมากนัก ฉันจะโทร.ตามส้มให้มาดูแลนาย"

"ผมขอโทษ...ความตั้งใจของคุณผมจะไม่ทำให้ผิดหวัง" เสือจกกินอาหารอย่างมูมมาม ถึงแม้รสชาติจะไม่ได้เรื่องก็ตาม...

แสงระวีแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจที่รู้จากเสือว่ามะลิยังไม่ตาย  เสือโกหกว่ารู้เรื่องนี้จากนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวตอนที่มาช่วยชีวิตเขาไว้ แสงระวีซักว่าตอนนี้มะลิอยู่ที่ไหน เสือคาดว่าพวกกำนันฉ่ำคงคุมตัวเธอไว้ใช้เป็นเหยื่อล่อเขา แสงระวีจะขอร้องนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวให้ช่วยตามหามะลิอีกแรง แต่เสือไม่อยากรบกวนใคร มะลิเป็นน้องสาวของเขา เขาจะช่วยเธอเอง

"งั้นฉันจะช่วยนาย มะลิก็เหมือนน้องสาวฉัน ส่วนนาย ฉันก็ไม่อยากเห็นนายต้องเป็นอะไรไปอีก"

แสงระวีหลุดปากพูดความในใจที่มีต่อเขา เสือซึ้งใจที่เธอเป็นห่วง จับมือเธอมากุมไว้ สัญญาว่าจะระวังตัว ทั้งสองคนมองสบตากันอย่างห่วงหาอาทร ระหว่างนั้นเสียงส้มร้องทักทายเสือดังขึ้น เสือกับแสงระวีหันไปมอง เห็นส้มยืนตาขวางไม่พอใจ แสงระวีรีบผละจากเสือ...

โรสในคราบกุหลาบแดงเอาอาหารค่ำมาให้สิงห์ซึ่งเพิ่ง ฟื้นจากโดนที่ช็อตไฟฟ้า สิงห์ไม่แตะอาหารอ้างว่ายังไม่หิว กุหลาบแดงพูดดักคอว่าไม่ต้องกลัวว่าเธอจะใส่ยาพิษในอาหาร เราสองคนไม่ได้เป็นศัตรูกัน สิงห์โต้ว่าในเมื่อเธอไม่เห็นเขาเป็นศัตรูแล้วทำไมต้องใส่กุญแจมือแบบนี้

"เพราะฉันรู้จักผู้กองดี    เมื่อไหร่ที่ฉันปล่อยผู้กอง สถานการณ์จะบังคับให้ฉันต้องทำร้ายผู้กองอีก"

"ฉันได้ยินเธอพูดย้ำหลายครั้งว่าเธอรู้จักฉันดี แสดงว่าเราเคยพบกันมาก่อน...ใช่ไหม"

กุหลาบแดงปฏิเสธว่าไม่ใช่ แต่ที่เธอรู้จักเขาดี เพราะตามสืบข้อมูลของเขามานาน เฝ้าดูพฤติกรรมของเขาทุกฝีก้าวจนอ่านใจเขาออกหมด สิงห์ไม่เชื่อ กุหลาบแดงเกรงว่ายิ่งคุยกันมาก เขาจะจับพิรุธได้ เดินหนีออกไปหาธงไทซึ่งอยู่อีกห้องหนึ่งด้วยสีหน้าเครียดๆบ่นว่าพยายาม เกลี้ยกล่อมเขาแล้ว แต่ไม่ได้ผล

สิงห์ไม่มีทางยอมร่วมมือด้วย ถ้าไม่มีหลักฐานเพียงพอให้เชื่อถือ ธงไทไม่มีทางเลือกในเมื่อสิงห์ไม่ยอมมาเป็นพวกกับเรา เราก็ต้องปล่อยเขาไป โรสไม่ค่อยเห็นด้วยนัก

"ผมรู้ว่ามันเป็นการเสี่ยงต่องานของเรา แต่อย่างที่คุณว่า คนอย่างผู้กองสิงห์ควรต้องเจอกับตัวเอง ไม่อย่างนั้นเขาจะกลายเป็นศัตรูของเราไปอย่างถาวร" ธงไทถอนใจ หนักใจไม่แพ้โรส

กุหลาบแดงกลับไปหาสิงห์อีกครั้งพร้อมกับเข็มฉีดยาสลบ สิงห์ได้ยินเสียงเธอคุยกับใครบางคนแต่จับใจความไม่ได้ คิดว่าเป็นนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว ร้องท้าทายให้ออกมาคุยกันตัวต่อตัวอย่ามัวแต่หลบหลังผู้หญิง

"คุณเข้าใจผิดแล้วผู้กอง ฉันกับนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวเรายังไม่ได้ร่วมมือกัน...ทันทีที่ฉันแน่ใจว่า เขามีอุดมการณ์ในการต่อสู้กับศัตรูกลุ่มเดียวกับพวกเรา ฉันกับเขาจะร่วมมือกันแน่นอน"

กุหลาบแดงฉีดยาสลบที่แขนสิงห์ บอกว่าจะปล่อยเขากลับไปทำหน้าที่ตำรวจต่อ สิงห์หมายหัวไว้ถ้ารอดไปได้เขาจะตามล่าเธอกับนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว กุหลาบแดงขอให้สิงห์จำสิ่งที่เธอจะบอกไว้ให้ดี ถ้าเขาคิดจะไล่ล่าเธอกับนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว เขาต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับองค์กรเขี้ยวพยัคฆ์ด้วย

เมื่อใดที่เขาเจอความจริงขององค์กรนี้ เขาจะเข้าใจว่าทำไมถึงต้องมีเธอกับนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว สิงห์หมดสติในที่สุด กุหลาบแดงถอดหน้ากากออก เชยคางเขาขึ้นมามอง ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ แล้วบรรจงจูบหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบาด้วยความรักหมดหัวใจ...

ส้มเห็นท่าทางเสือปลื้มมากที่มีแสงระวีมาคอยดูแลหาข้าวหาปลาเอายามาให้กิน เกิดหึงหวงขึ้นมาวางแผนเสี้ยมให้ทั้งคู่ผิดใจกัน แสร้งถามแสงระวีว่าเสือบอกเรื่องมะลิหรือยัง แสงระวีชะงัก ไม่คิดว่าส้มจะรู้เรื่องนี้ก่อนเธอ หันมองเสือแบบข้องใจ ก่อนตอบว่าเสือบอกแล้ว

"ดีจังที่คุณแสงระวีไม่มีอะไรติดใจอีกแล้ว จะได้หมดธุระเสียที" ส้มไล่แสงระวีทางอ้อม

แสงระวีไม่พอใจ ขอตัวกลับทันที ส้มสะใจ ขณะที่เสือมองส้มอย่างเคืองๆ ก่อนจะเดินตามแสงระวีไปหน้าบ้าน พยายามง้อให้อยู่ต่อ กลับบ้านดึกๆดื่นๆคนเดียวไม่ปลอดภัย จังหวะนั้น เคนขับรถแท็กซี่กลับมาพอดี แสงระวีสบโอกาสวานเคนไปส่งบ้าน

ooooooo

ก่อนรุ่งสาง โรสพาสิงห์ไปทิ้งไว้ที่รกร้างข้างถนนเปลี่ยว แล้วโทร.แจ้งจ่าเพิ่มให้ไปรับ แทนที่สิงห์จะนอนพักผ่อน พอฟื้นตัวจากฤทธิ์ยาสลบ เขากลับตรงไปที่ทำงานทันที สั่งจ่าเพิ่มรวบรวมแฟ้มรายชื่อเจ้าหน้าที่ที่เคยร่วมงานกับสิงห์ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ดูว่ามีใครมีรูปพรรณสัณฐานคล้ายกุหลาบแดงบ้าง...

สายมากแล้วตอนที่เสือขึ้นมอเตอร์ไซค์จะออกจากบ้านไปตามหามะลิ ส้มขอไปด้วยแต่เสือไม่ให้ไป

"พี่เสืออย่าดูถูกว่าส้มเป็นแค่นักร้องกลางคืนแล้วจะช่วยพี่ไม่ได้เหมือนยัยนักข่าวนั่นนะ ส้มมีเบาะแสที่จะช่วยให้

พี่เสือตามหาพวกกำนันฉ่ำ" ส้มมองเสือยิ้มๆ

เสือนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสตาร์ตเครื่องพาส้มซ้อนท้ายไปด้วยกัน  ไม่นานนักทั้งคู่มาถึงคาเฟ่แห่งหนึ่ง  ส้มพาเสือเข้าไปในห้องแต่งตัวหลังเวที แนะนำให้รู้จัก "เจิน" เพื่อนสาวประเภทสองของส้ม

"แหม...หล่อกว่าที่แกเม้าท์ไว้เยอะเลย อย่างนี้ก็โอเคย่ะ คุ้มที่เสี่ยงช่วยหน่อย...ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะพ่อรูปหล่อ เจินติดต่อพวกมันไว้แล้ว ที่เหลือก็ตามไปเคลียร์เอาเองแล้วกัน" เจินไม่พูดเปล่า ลูบไล้คางเสือเล่น

เสือสะดุ้งโหยง มองเจินอย่างสงสัย ส้มเล่าว่าสมุนกำนันฉ่ำคนหนึ่งมาติดใจเจิน เธอเลยขอร้องเพื่อนให้ช่วย เจิน โทร.นัดสมุนคนนั้นไปเจอที่โรงแรมจิ้งหรีดแห่งหนึ่ง ครู่ต่อมา เสือกับส้มมาหลบมุมเฝ้าจับตาดูเจินที่แต่งตัวสวยนั่งรอเป้าหมายที่โรงแรม แห่งนั้น รอไม่นาน เห่าดงแต่งตัวหล่อเดินเข้ามา

"นั่นแหละจ้ะพี่เสือ มันมาเที่ยวคาเฟ่แล้วมาหลงนังเจิน" ส้มชี้ไปที่เป้าหมาย

เสือจำเห่าดงได้ มองอย่างเคียดแค้น จะเข้าไปเล่นงาน แต่ส้มรั้งไว้บอกให้รอเดี๋ยว ปล่อยให้เจินจัดการให้มันหมดแรงก่อนดีกว่า พวกเราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก เสือร้อนใจ แต่ก็ยอมทำตามแผนของส้ม

เหตุการณ์ไม่เป็นไปตามแผน เห่าดงจับได้ว่าเจิน ไม่ใช่หญิงแท้โกรธจัดฆ่าเจินอย่างไม่ปรานี ฝ่ายเสือเห็นเพื่อนของส้มหายไปนานไม่มีวี่แววจะลงมา สีหน้าเป็นกังวล ส้มอาสาไปดูให้ เสือจะตามไปด้วย

"พี่จะไปได้อย่างไร...มันไม่รู้จักส้ม...ให้ส้มไปดูน่ะดีแล้ว"

เสือมองตามส้มเดินขึ้นบันไดไปด้วยความเป็นห่วง ส้มเดินมาถึงหน้าห้องเป้าหมาย เอาหูแนบประตูห้องแอบฟัง แต่ทุกอย่างเงียบ จังหวะนั้น เห่าดงเปิดประตูออกมาเจอส้มยืนลับๆล่อๆถามว่าเป็นใครมาทำอะไรที่นี่ ส้มอึกอักไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร พลันสายตาเหลือบไปเห็นเจินนอนตายตาถลนเลือดเต็มตัว

"นังเจิน...แก...แกฆ่านังเจิน" ส้มร้องเอะอะลั่น

"อ๋อ...รู้จักกันด้วยเหรอ แสดงว่าแก๊งเดียวกัน คิดจะมาตุ๋นเงินข้า งั้นดีเลยจะได้เอาแกมาแก้ขัดมัน"

ส้มตกใจรีบวิ่งหนีลงไปข้างล่าง ร้องขอความช่วยเหลือไปตลอดทาง เห่าดงไล่ตามทัน ล็อกตัวส้มไว้ เสือเข้ามาขวาง สั่งให้ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้ เห่าดงเห็นเสือก็ตกใจ ขู่ว่าถ้าเข้ามาใกล้

จะจับนังนี่หักแขน เสือขู่กลับว่าถ้าทำส้มเจ็บตัว เขากระทืบเห่าดงจมดินแน่ เห่าดงเห็นจวนตัวจับส้มหักแขนแล้วผลักใส่เสือ ก่อนฉวยโอกาสวิ่งหนี เสือเห็นส้มอาการไม่ดีรีบเข้าไปประคองเธอไว้ จำใจปล่อยเห่าดงหนีรอดไปได้...

ส้มเจ็บหนักแต่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล เสือเลยพากลับบ้านพัก โทร.ขอความช่วยเหลือจากแสงระวี แสงระวีโทร.ตามหมอแล้วรีบมาบ้านพักของส้มทันที...

หลังจากหมอเข้าเฝือกให้ส้มเรียบร้อยก็ขอตัวกลับ แสงระวีอยู่ดูแลส้มจนเธอรู้สึกตัว ส้มสงสัยว่าแสงระวีมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แสงระวีเล่าว่าเสือโทร.ไปบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับส้ม เขาจะพาไปโรงพยาบาลแต่ส้มไม่ยอมไปท่าเดียว เธอเลยช่วยตามหมอมารักษาให้ ส้มไม่อยากไปโรงพยาบาลเพราะเป็นห่วงเสือ เกรงเขาจะไม่ปลอดภัย แสงระวีอดถามไม่ได้ว่าส้มไม่ห่วงตัวเองเลยหรือ

"ฉันไม่เคยห่วงชีวิตตัวเองมากไปกว่าชีวิตพี่เสือ ถ้าต้องตายก็ขอให้พี่เสือปลอดภัย"

แสงระวีถึงกับอึ้ง ระหว่างนั้น เสือเดินเข้ามาในห้อง เห็นส้มฟื้นแล้วสบายใจ เขาเป็นห่วงเกรงว่าเธอจะเป็นอะไรมาก แสงระวีเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วเลยขอตัวกลับ ส้มขอร้องแสงระวีให้อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน

"พี่เสือจ้ะ ส้มอยากให้คุณแสงระวีเปลี่ยนเสื้อให้ พี่เสือออกไปก่อนได้ไหม"

เสือเดินออกไปอย่างงงๆ  ไม่คิดว่าส้มจะญาติดีกับ

แสงระวีเป็น แต่พอเขาไปพ้นสายตา ส้มเปลี่ยนไปทันที แสงระวีเห็นส้มลุกขึ้นเซจะล้ม รีบเข้าไปประคอง ส้มปัดมือเธอออก เสือไม่อยู่ในห้องแล้ว เธอไม่ต้องทำเป็นมีน้ำใจหวังให้เขาชื่นชม ส้มไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น เธอมีวิธีอื่นอีกมากมายที่จะทำให้เสือชอบเธอ

"ใช่สิ ฉันมันก็แค่นักร้องกลางคืน ความรู้อะไรก็ไม่มี ไม่ได้เก่งกาจเชี่ยวชาญอย่างเธอ...แต่ฉันกับพี่เสือ เราต่างเป็นคนบ้านนอกเหมือนกัน พวกเราเคยถูกข่มเหงรังแก เวลาที่ต้องการให้ใครมาช่วย แต่มองไปทางไหนก็ไม่มีใครเหลียวแล ฉันเข้าใจหัวอกเขาดี และฉันก็เชื่อด้วยว่าเขาก็เข้าใจฉันเหมือนกัน... เพราะฉะนั้น...คนที่คู่ควรกับเขาก็ควรเป็นฉัน...ไม่ใช่เธอ" ส้มพูดอย่างไม่อายปาก

แสงระวีไม่เห็นด้วย แม้เธอกับเสือจะต่างกันมาก แต่เราสองคนก็คบหากันได้ ส้มไม่อ้อมค้อมบอกว่าแสงระวีมีพร้อมทุกอย่างจะหาผู้ชายที่ไหนก็ได้ แต่สำหรับผู้ชายคนนี้เธอขอได้ไหม ส้มจับมือแสงระวีไว้

"ถึงต่อให้พี่เสือเขารักเธอ แต่สุดท้ายเขาก็อยู่กับเธอไม่ได้ เพราะอะไรฉันว่าเธอก็รู้ดี ฉันขอร้องล่ะ ขอให้พี่เสือได้มีความสุขกับคนแบบเดียวกับเขาเถอะ" ส้มอ้อนวอนน้ำตาคลอ

แสงระวีรู้แก่ใจดีว่าที่ส้มพูดมาก็มีส่วนถูก คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี เดินออกจากบ้านน้ำตาอาบแก้ม เสืออยู่หน้าบ้านเห็นแสงระวี ร้องทักว่าจะกลับแล้วหรือ แสงระวีเบือนหน้าหนี

รีบเช็ดน้ำตา บอกว่าส้มไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว เธอขอตัวกลับไปทำงาน มีนัดทำข่าวกับนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว

เสือมองตามด้วยความสงสัย รู้ว่าแสงระวีโกหก ต้องมีอะไรกับส้มมาแน่ๆ เขาเข้าไปถามส้มว่าเมื่อกี้คุยอะไรกับแสงระวีทำไมเธอถึงรีบร้อนกลับแบบไม่ อยากมองหน้าเขา ส้มตีหน้าซื่อว่าไม่มีอะไร เสือไม่เชื่อ

"พี่เสือ ส้มเสียมารยาทกับคุณแสงระวีมาตลอด แต่คุณแสงระวีมีน้ำใจกับส้มแบบนี้ พี่เสือยังคิดว่าส้มเป็นคนสันดานเสียไม่รู้จักบุญคุณคนเหรอ" ส้มบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสาร ได้ผล เสือถึงกับชะงัก

"ส้ม...พี่ไม่ได้ว่าส้มแบบนั้น พี่คงเข้าใจอะไรผิดไป... พี่ขอโทษ"

ส้มรู้ตัวดีว่าต่อให้เธอพยายามทำเพื่อเขามากเท่าใด ก็สู้แสงระวีไม่ได้ ส้มน้อยใจจะลุกหนี แกล้งร้องเจ็บแขน เสือเป็นห่วงรีบเข้ามาประคองพาเข้าไปนอนพัก ลืมเรื่องแสงระวีไปสนิท ส้มแอบยิ้มพอใจ...

ด้านเห่าดงรีบกลับมารายงานกำนันฉ่ำว่าโดนเสือตามมาเล่นงาน กำนันฉ่ำไม่พอใจมาก สั่งศรให้พาคนไปจัดการล้างบางพวกเสือให้สิ้นซาก ศรกำลังจะพาเหล่าสมุนออกไป แต่ต้องหยุดกึกเมื่อเห็นอำนาจเดินเข้ามาพร้อมกับลิงลม  อำนาจ สั่งเสียงเฉียบว่า

"ไม่ต้อง...ต่อไปนี้อย่าให้ฉันเห็นพวกแกเอาเวลาไปเล่นไล่จับกับมันอีก"

"เราประมาทมันไม่ได้นะครับผู้พัน คนอย่างบักเสือ มันกัดไม่ปล่อย"

อำนาจไม่พอใจเข้าไปกระชากคอเสื้อศร ตะคอกใส่ว่า ยังไม่ได้ถามความเห็นจากเขาอย่ามาทำอวดฉลาด ศรถึงกับหน้าเสีย อำนาจจ้องตาศรก่อนจะผลักออกไป ลิงลมได้ทีโทษว่า

เป็นเพราะศรไปจับตัวน้องสาวของเสือมา ถึงได้กลายเป็นเรื่องเกะกะน่ารำคาญให้เจ้านายเซ็งอารมณ์

"จำไว้ เรื่องสำคัญที่ต้องเร่งทำตอนนี้คือการทำลายขวัญของคนหมู่มาก เพื่อเปิดทางให้ฉันก้าวสู่ตำแหน่งทางการเมือง แล้วจะจัดการไอ้นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวยังไงค่อยมาว่ากัน"

กำนันฉ่ำรับคำ ลิงลมเล่าแผนการร้ายที่จะเขย่ากรุงเทพฯให้พวกกำนันฉ่ำฟัง...

แสงระวีไม่รู้จะไปตามหามะลิที่ไหน จึงไปขอร้องสิงห์ ให้ช่วย แต่สิงห์กลับหาว่าถ้าเธอรู้เรื่องน้องสาวของเสือถูกจับตัวไปแสดงว่าเธอ ติดต่อกับเสือ แสงระวีโกหกว่ารู้เรื่องนี้ จากคนที่บ้านดอนควาย สิงห์ไม่เชื่อคาดคั้นแสงระวีให้บอกที่ซ่อนของเสือ แสงระวีขอร้องว่าอย่าเพิ่งถามเรื่องเสือ หาทางช่วยมะลิก่อนดีกว่า

"พี่เป็นตำรวจนะแสงระวี พี่ทำทุกอย่างตามกฎหมาย"

"ก็ได้ค่ะ...แสงระวีคิดว่ามาหาพี่สิงห์แล้วพี่สิงห์จะเข้าใจ แต่สุดท้ายก็พึ่งไม่ได้ ทุกคนเขาถึงเห็นนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว เป็นฮีโร่มากกว่าตำรวจอย่างพี่" แสงระวีเดินหัวเสียออกไป

ขณะเธอกำลังกลุ้มใจเรื่องมะลิ มีโทรศัพท์สายด่วนเข้ามาแจ้งว่า เกิดเหตุปล้นโรงงานผลิตสารเคมี แสงระวีรีบขับรถตรงไปที่นั่น...

ทันทีที่รู้ข่าวจากเคนว่าเกิดเรื่องวุ่นวายในโรงงานผลิตสารเคมี เสือรีบเปลี่ยนเป็นชุดนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว ขึ้นมอเตอร์ไซค์ คันเก่งทะยานออกไป

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 11:19 น.