เงาหัวใจ
ตอนที่ 15
ที่แท้อติคุณยังไม่ตาย เขาหนีกลับไปหาพ่อที่ชนบทในสภาพบาดเจ็บหนัก ปกรณ์พ่อของเขาเป็นนักเลงพนัน ตั้งบ่อนและโกงนักพนันที่มาเล่นจนหมดตัวไปตามกัน พอถูกจับได้เลยถูกพวกนั้นเล่นงานเสียสะบักสะบอม
เมื่ออติคุณมาหาในสภาพบาดเจ็บหนัก ปกรณ์จึงไปหาปู่ซึ่งเป็นหมอคนเดียวในหมู่บ้านให้มารักษา ไวณิกกับชิดชม ตามไปด้วยเพราะเพิ่งรู้ว่าปู่เป็นหมอ
ความเลยแตก เมื่อชิดชมบอกไวณิกว่าอติคุณเป็น พี่ชายแท้ๆของษา ความจริงแล้วษาไม่เคยแต่งงานเลย แต่เพราะษาไม่ให้บอกใครตนจึงต้องช่วยปิดเป็นความลับ
หลังจากปู่ทำแผลให้และจ่ายยาสมุนไพรแล้ว บอกปกรณ์ว่าตนคงช่วยได้แค่นี้แหละ
"แค่นี้ก็ช่วยมากแล้วลุง ถ้าจะต้องพามันไปหาหมอในอำเภอ ฉันคงไม่มีปัญญา ก็อย่างที่เห็น นังส้มแป้นมันขนข้าวของไปหมดแล้ว" อติคุณถามพ่อว่าส้มแป้นเป็นใคร ปกรณ์ตอบหน้าตาเฉยว่า "เมียคนที่ห้าของพ่อ"
เมื่อหมดหน้าที่แล้วปู่ชวนชิดชมกับไวณิกกลับเพราะพ่อลูกจะได้คุยกัน บอกปกรณ์ว่าถ้ามีอะไรก็ไปตามได้ ชิดชมลุกเดินตามปู่ไป แต่ความสงสัยคาใจ หันกลับไปจับแขนอติคุณถามจริงจังว่า
"ขอโทษนะ ถ้าคืนนี้ฉันไม่รู้ความจริงทั้งหมด ฉันคงนอนไม่หลับแน่ เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่าเรื่องมันเป็นยังไง"
ooooooo
วิศเวศทำใจตัดใจจากษา หันมาดูแลลูซี่มากขึ้น วันนี้เขาเข้ามาในห้องนอนพร้อมแก้วนม เห็นลูซี่ในชุดรัดรูปกำลังเล่นโยคะอยู่ เขาโวยวายทันที ถามว่า "นี่คุณทำอะไร"
ลูซี่ยังไม่เฉลียวใจ บอกว่าออกกำลังกาย ได้เหงื่อหน่อยค่อยยังชั่ว
"แต่คุณกำลังท้องอยู่นะ" น้ำเสียงวิศเวศตกใจ ห่วงใย
นั่นแหละลูซี่จึงรู้ตัว แก้ตัวอึกอักว่า "เอ่อ...แล้วไงคะ โยคะสำหรับคนท้องไง วิศไม่เคยได้ยินเหรอ"
วิศเวศเดินมาดูกล่องซีดีที่วางอยู่ เงยหน้าถามลูซี่ว่า นี่มันโยคะธรรมดาไม่เห็นมีตรงไหนบอกว่าสำหรับคนท้องเลย พูดแล้วมองสำรวจรูปร่างเธอ บอกว่า "รูปร่างเธอยังเหมือนเดิมเลยนะ คุณไปฝากท้องบ้างแล้วหรือยัง"
ลูซี่รีบเอามือปิดท้องไว้ ตอบไม่เต็มเสียงว่าก็ไปมาแล้ว วิศเวศตัดสินใจบอกเธอว่า
"ช่วงนี้ผมอาจยุ่งๆไม่ค่อยได้ดูแลคุณกับลูกเท่าไหร่ เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะพาคุณไปฝากท้องกับหมอสูติที่ดีที่สุดในเมืองไทยดีไหม"
ลูซี่หนาวเยือก พยายามสงบสติอารมณ์บอกเขาว่า "ลูซี่มีหมอประจำอยู่แล้ว"
"ก็ยกเลิกเสียซิ" วิศเวศพูดขรึมๆจนลูซี่ไม่กล้างอแงอีก
ooooooo
เมื่อไปตรวจที่โรงพยาบาลหมอตรวจแล้วบอก ด้วยสีหน้าวิตกว่า คุณแม่น้ำหนักน้อยไปหน่อยแต่ทุกอย่างเป็นปกติดี เด็กในท้องก็แข็งแรงดี
ลูซี่เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ แม้จะงงๆแต่ก็ดีใจมาก รีบไปรับยาบำรุง
แต่ที่ห้องหมอ อภินพคอยอยู่ พอเข้าไปในห้อง หมอพูดอย่างไม่สบายใจว่า "ผมทำทุกอย่างที่คุณต้องการแล้ว" เมื่อ อภินพพูดแก้ตัวว่าที่จริงตนก็ไม่อยากทำแต่มันจำเป็นจริงๆหมอเลยถามว่า "แล้วลูกกับเมียผมล่ะ"
อภินพสั่งให้พาลูกเมียหมอเข้ามา พวกเขาท่าทาง
หวาดกลัวมาก ทันใดนั้นโทรศัพท์ของอภินพดังขึ้น เป็นสายจากถนิม โทร.มาพูดอย่างผยองว่า
"เป็นไง ลูกน้องผมจัดการให้เรียบร้อยไหม"
"ดีมากเลยล่ะครับ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยเหลือกันอีกแล้ว แล้วผมจะหาโอกาสไปขอบคุณเสี่ยด้วยตัวเองอีกครั้งนะครับ" อภินพพูดด้วยท่าทางนอบน้อม ยิ้มอย่างมีความสุขที่ช่วยลูกสาวไว้ได้
ฝ่ายลูซี่พอรอดตัวไปได้ก็รุกวิศเวศทำเป็นงอนว่าเขาไม่เชื่อใจตน และที่บอกว่าจะพาไปอยู่ต่างประเทศจนป่านนี้ก็ยังไม่ได้ไปสักที วิศเวศเลยพลิกสถานการณ์ด้วยการย้ำกับเธอว่า
"ผมไม่ได้ลืม แต่ทุกอย่างยังไม่ลงตัว ถ้าจะไปตอนนี้คงไม่ได้ ส่วนเรื่องคุณกับลูก นับตั้งแต่ผมยอมรับว่าคุณท้องกับผมเขาก็คือลูกผม ผมไม่สนใจเรื่องก่อนหน้านี้หรอก แต่ถ้าคุณไม่สบายใจอยากไปอยู่บ้านคุณพ่อคุณสักพักก็ได้ สบายใจเมื่อไรค่อยกลับมา"
ฟังแล้วลูซี่หนาวๆร้อนๆขึ้นมา รีบขอโทษเขาบ่น
ตัวเองว่าไม่รู้เป็นอะไรทำไมถึงน้อยใจบ้าบอขึ้นมาได้ ชายหนุ่ม เลยผสมโรงไปว่าคนท้องก็เป็นแบบนี้แหละ หมอเคยบอกแล้ว ตำหนิตัวเองว่า ตนต่างหากที่ต้องขอโทษที่ไม่เชื่อใจเธอ ปลอบโยนและเช็ดน้ำตาให้ ลูซี่ยังทำเป็นสะอื้นแต่แอบยิ้มสมใจ
ooooooo
เมื่อเรื่องราวเริ่มคลายปม ไวณิกรู้สถานะที่แท้จริงของษา ทั้งชิดชมและไวณิกเลยคุยกันอย่างรู้สึกผิดที่เคยมองษาแบบนั้น ไวณิกแสดงความสงสารเห็นใจษาว่าเป็นคนดีแถมยังเคยช่วยชีวิตตนไว้ด้วย ทำให้ชิดชมเจ็บจี๊ดขึ้นในใจ พูดประชดเขาว่า แสดงว่าเขาชอบคนไม่ผิดแล้ว ลุกพรวดจะไป
ไวณิกฉุดเธอไว้จนหัวคะมำ เขาเพิ่งเห็นว่าที่ฝ่ามือชิดชมมีแผลเป็น ถามว่าแผลเป็นจากอะไร พูดขำๆให้หายเครียดว่า ถูกควายขวิดมาเหรอแล้วหัวเราะหยอก แต่ชิดชมโกรธจริงพลั้งปากเล่าว่า
"แผลอะไรก็เรื่องของฉัน ฉันมันโง่เองที่เกือบตายเพราะช่วยผู้ชายเซ่อซ่ามาเดินเล่นในโรงงาน แถมช่วยแล้วเขาก็ยังไม่รู้ คิดว่าคนอื่นช่วยอีก มันน่าขำมากก็เอาซิ หัวเราะให้พอเล้ย!"
ที่แท้เป็นแผลเป็นเกิดจากที่ชิดชมช่วยเขาเมื่อครั้งแรกๆที่เขามาโรงงานแล้วเครนเกือบหล่นทับ เธอเข้าไปผลักเขาพ้นแต่ตัวเองเกือบถูกทับและได้รับบาดเจ็บที่ฝ่ามือ ตอนนั้นเธอกำมือไว้แน่นไม่บอกใคร เลยกลายเป็นว่าตนบาดเจ็บแล้วไวณิกก็ยังคิดว่าษาเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้เสียอีก
พอรู้ความจริง ไวณิกรีบดึงเธอไว้อย่างแรงจนชิดชมเซมาปะทะร่างเขา ไวณิกเอ่ยขอบใจ สองคนมองหน้ากันนิ่ง ไวณิกค่อยๆก้มลงดูเหมือนจะจูบ แต่แล้วก็ชะงักผงะเมื่อเสียงวิมาลาแผดขึ้น
"นั่นเธอจะทำอะไรลูกชายฉัน"
"เห็นไหมคะ ผิดจากที่สร้อยว่าเสียเมื่อไหร่"
ที่แท้คือสร้อยยุวิมาลาให้มาหาไวณิกจนเห็นภาพนั้นเข้า วิมาลาจ้ำอ้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างไวณิกกับชิดชมกระแทกจนชิดชมกระเด็นไป
เมื่อพากันกลับไปที่บ้านของปู่ วิมาลาวางท่าคุณนายรังเกียจชีวิตแบบชาวบ้าน จะเอาตัวไวณิกกลับให้ได้ โดยจ่ายเงินให้ชิดชม 1 หมื่นบาทเป็นค่าเหนื่อยที่ดูแลไวณิก สร้อยอวดดีดึงเงินคืนบอกว่าให้แค่พันเดียวก็พอเพราะไม่ได้เสียค่าใช้จ่ายอะไรมาก
ปู่บอกว่าไม่ต้องเพราะไม่ได้สิ้นเปลืองอะไร แต่ชิดชมไม่ยอม และไม่ยอมเอาแค่พันเดียวด้วย จนสร้อยต้องกระแทกเงินส่งให้ครบหมื่น
สุดท้ายจ่ายเงินไปแล้ว ไวณิกไม่ยอมกลับ วิมาลาจึงให้สร้อยอยู่ดูแลไวณิกแทน
รุ่งขึ้นชิดชมเอาเงิน 1 หมื่นบาทไปให้ผู้ใหญ่เอาไปทำบุญที่วัดบอกว่าเจ้านายที่กรุงเทพฯฝากมาทำบุญเปลี่ยนหลังคาโบสถ์ที่ชำรุด
ไวณิกเดินตามมาโดยมีสร้อยจ้ำตามมาอย่างทุลักทุเล พอมาเจอผู้ใหญ่ ไวณิกบอกว่าเห็นผู้ใหญ่กำลังหาคนส่งเข้าประกวดนางนพมาศที่อำเภอ ตนหามาให้คนนี้ทั้งสวยรูปร่างดีรับรองหมู่บ้านเราต้องชนะแน่ๆ แล้วดันสร้อยขึ้นไปให้ผู้ใหญ่ดู
สร้อยดีใจมากยิ้มเขินไปเขินมาให้ผู้ใหญ่ดูตัว ไวณิกฉวยโอกาสหนีไปเลย พลางตะโกนเรียกชิดชมที่เดินอยู่ข้างหน้าให้รอตนด้วย
ooooooo
สุดท้ายลูซี่ก็ถูกวิศเวศจับได้ว่าไม่ได้ท้อง เพราะเขาให้กรไปขอรูปอัลตราซาวนด์จากหมอแล้วหมอไม่มีให้ ซ้ำยังเล่าเรื่องที่ลูกเมียถูกจับไปเป็นตัวประกันให้หมอโกหกในวันนั้นด้วย
เมื่อรู้เรื่องเช่นนั้นแล้ว วิศเวศประกาศตัดความสัมพันธ์ กับลูซี่ แต่ลูซี่ไม่ยอมให้ตัดง่ายๆ แจ้นไปฟ้องวิมาลาว่าวิศเวศเลิกกับตนเพราะจับได้ว่าตนไม่ได้ท้อง พอวิมาลาโกรธเธอที่โกหก ลูซี่ก็เป่าหูว่าตนสืบมาได้ว่าวิศเวศกำลังพยายามติดต่ออัญชิสาอีก คราวนี้วิมาลายอมไม่ได้ ถึงกับบอกลูซี่ว่า
"ให้ฉันตายเสียดีกว่าที่จะยอมให้นังกาลกิณีนั้นมาเกี่ยวข้องกับตาวิศ"
ลูซี่สะใจนักที่แผนเป่าหูยุยงของตนสำเร็จอย่างง่ายดาย
ooooooo
ไข่ตุ๋นอาการดีขึ้นจนหมออนุญาตให้กลับบ้านได้ ษาใจคอไม่ดีเพราะสัญญากับถนิมไว้ว่าไข่ตุ๋นดีขึ้นเมื่อไหร่ตนจะให้คำตอบเขา ขณะกำลังคิดหนักนั่นเอง พยาบาลเอายามาให้ไข่ตุ๋นแต่หยิบมาไม่หมด เอามาแต่ยานอนหลับของคนห้องอื่น
ษาฉุกคิดได้ทันที เธอแกล้งชนพยาบาลจนยานอนหลับหล่น รีบก้มเก็บบอกว่าจะเอาไปทิ้งให้ พอตกค่ำเธอก็ชงกาแฟเอาไปให้สมุนของถนิมที่เฝ้าอยู่หน้าห้องแอบเอายานอนหลับใส่ไปด้วย
ครู่ใหญ่ษาแอบโผล่ไปดู เห็นสมุนถนิมนั่งคอพับคออ่อนอยู่ เธอรีบกลับมาพาไข่ตุ๋นหนีไปที่กระท่อมของแตงอ่อนกับเริง บอกไข่ตุ๋นว่าจะมาเอาของเท่านั้น เสร็จแล้วจะรีบไปเลย
ไปถึงเจอแตงอ่อนออกมาบอกษาว่าจะมาอยู่ด้วยก็ได้
ถ้ามีแรงทำงานหาเงินได้ตนไม่รังเกียจ ครั้นษาถามว่าแล้วเริงไปไหน แตงอ่อนบอกว่าไปหาเก็บของเก่าเหมือนเดิม
พอษาเข้าไปข้างในก็ตรงไปที่ที่นอนตัวเองค้นหาจนเจอสร้อยร้อยแหวนที่ซ่อนอยู่ ษาดีใจรีบเก็บแล้วจะลา แตงอ่อนพยายามถ่วงเวลาไว้ทั้งชวนกินข้าวด้วยกัน ทั้งอ้างว่าให้รอเริงก่อนเพราะเห็นบ่นคิดถึงไข่ตุ๋นอยู่
แต่ที่แท้ สองผัวเมียรับใช้สมุนของถนิมที่มาดักอุ้มษาไป ทิ้งไข่ตุ๋นร้องไห้อยู่กับแตงอ่อนและเริง
ooooooo
ลูซี่เป่าหูยุยงจนวิมาลาของขึ้นแล้วฉวยโอกาสอยู่ที่บ้านนี้ต่อไป วิศเวศจึงบอกกรให้พาลูซี่ไปส่งบ้านที ขณะนั้นเอง วิมาลาเข้ามาขวางสั่งเสียงเข้ม
"ไม่ต้อง ลูซี่จะต้องอยู่บ้านนี้ เป็นลูกสะใภ้คนเดียว ของฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!!"
เมื่อวิศเวศ วิมาลา และลูซี่ไปนั่งเคลียร์กัน วิมาลากล่าวหาว่าเขาเลิกกับลูซี่เพราะต้องการไปหาษา ครั้นวิศเวศปฏิเสธว่าตนไม่เคยคิดแบบนั้นเลย วิมาลาไม่มีเหตุผลจะโต้แย้งเลยขู่ว่า
"ถ้าแกทำแบบนั้นเมื่อไร แม่จะฆ่าตัวตายทันที" แล้ววิมาลาก็เล่าว่าตอนนี้ไวณิกมองเห็นแล้ว ตนถือว่าเป็นปาฏิหาริย์ ที่คุณพระคุณเจ้ามอบให้ครอบครัวเรา แล้วลากเข้ามาเกี่ยวกับษาจนได้ว่า "เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ยอมให้ครอบครัวของฉันต้องพินาศกับผู้หญิงเลวๆแบบนั้นอีก นี่ตั๋วเครื่องบินเฟิร์สคลาสสองที่นั่งไปอังกฤษสำหรับแกและหนูลูซี่ ไปอยู่ที่นั่น
แล้วอย่ากลับมาเมืองไทยอีก"
วิศเวศอึ้งจนพูดไม่ออก ค่อยๆยื่นมือไปรับตั๋วเครื่องบินจากแม่
เพราะอติคุณบอกไวณิกไว้ว่าตนพยายามบอก
วิศเวศแล้วว่าเป็นพี่ชายของษาแต่เขาไม่ยอมฟัง ดังนั้นไวณิกจึงชวนชิดชมไปหาวิศเวศกันเพื่อเล่าและยืนยันความจริงนี้ ไวณิกเชื่อว่าถ้าตนพูดพี่ชายต้องเชื่อ
แต่จะปลีกตัวไปอย่างไรในเมื่อถูกสร้อยเกาะเป็นปลิงอย่างนี้ สุดท้ายไวณิกแอบเอาสลอดใส่น้ำให้สร้อยกิน จนสร้อยวิ่งเข้าห้องน้ำนับสิบเที่ยว สุดท้ายหมดแรงนอนเป็นตายอยู่บนเตียง
วางยาสร้อยแล้ว ไวณิก ชิดชม อติคุณ และปกรณ์ก็เตรียมเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ชิดชมยังห่วงสร้อย ไวณิกบอกว่าไม่ต้องห่วงหรอก ปู่เป็นหมออยู่ทั้งคนลืมไปแล้วหรือ ชิดชมเลยรีบตามไป
ooooooo
เช้าวันนี้ เป็นวันที่วิศเวศกับลูซี่ต้องออกเดินทาง อภินพอวยพรลูกอย่างชื่นมื่นที่แผนจับลูกเขยเศรษฐีสำเร็จ ส่วนวิมาลาก็อวยพรให้รีบมีหลานให้อุ้มไวๆ บอกวิศเวศว่าแม่ภูมิใจที่ครั้งนี้เขาทำหน้าที่ลูกที่ดีที่สุดให้แม่แล้ว
ส่งทั้งสองขึ้นรถแล้ว วิมาลากลับเข้าบ้าน อึดใจเดียวไวณิกก็มาตะโกนเรียกวิศเวศอยู่หน้าบ้านพลางเดินเข้ามา พอเจอแม่ก็บอกว่าตนพาสองคนนี้มาคืออติคุณกับปกรณ์ เพราะมีเรื่องสำคัญจะบอกกับพี่ชาย
วิมาลาเอ็ดไวณิกให้หยุดพูดเรื่องไร้สาระเสียที เพราะตอนนี้วิศเวศกำลังเดินทางไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเมียที่เมืองนอกแล้ว
อติคุณตกใจถามว่าเมียวิศเวศชื่อลูซี่ลูกสาวของอภินพใช่ไหม อภินพได้ยินใครเอ่ยชื่อตนก็ออกมาถาม พอเจอหน้าอติคุณเท่านั้นเขาทำหน้าเหมือนถูกผีหลอกถามว่า "แกยังไม่ตายเหรอ!"
"สวัสดีครับคุณพ่อตา" อติคุณตีขลุม
"คุณแม่คะ ลูซี่ลืม..." ลูซี่ย้อนมาพูดได้แค่นั้น เธอสะอึกอึ้งตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นอติคุณอยู่ตรงนั้น
"ไงจ๊ะที่รัก เห็นสามีทำหน้าเหมือนเห็นผีเลยนะ" อติคุณยิ้มให้ลูซี่เมื่อเห็นเธอยืนตะลึงงัน
ลูซี่วิ่งเตลิดออกจากบ้านไปขึ้นรถที่วิศเวศนั่งรออยู่ เขาถามว่าเจอพาสปอร์ตไหม ลูซี่ไม่ตอบสั่งคนขับรถให้รีบออกรถไปเลยเร็วๆ อติคุณวิ่งตามมาร้องถามอย่างจงใจประกาศสถานะว่า
"จะหนีผัวไปไหนล่ะ ลงมาคุยกันก่อนซิ" พูดแล้ววิ่งตามมาเปิดประตูรถ วิศเวศเห็นเข้าโกรธจนปากคอสั่นถามว่ากล้าเข้ามาในบ้านตนเลยหรือ
"พี่วิศ ใจเย็นก่อน ผมเป็นคนพาพี่ติมาที่นี่เอง เขาเป็นพี่ชายของษาจริงๆนะ ผมรับรองได้ เขามีเรื่องอยากคุยกับพี่" ไวณิกวิ่งตามมาบอก ทั้งอภินพและลูซี่แย่งกันบอกว่าอย่าไปฟังมัน รีบไปกันเลย
ปกรณ์เดินเข้ามาถามว่าจะรีบไปไหน แล้วถามอติคุณว่าคนนี้ใช่ไหมที่เป็นเมียเขา ชมว่าสวยแล้วบ่นอย่างเสียดายว่า
"แหม ทำไมสมัยฉันเป็นหนุ่มๆไม่มีบ้างวะผู้หญิงที่มานอนด้วยแถมให้เงินจ้างให้ทำลูกเนี่ย"
เท่านั้นเองวิศเวศเลือดขึ้นหน้า วิมาลาก็วี้ดว้ายโวยวายรับไม่ได้ที่ลูซี่มาสวมเขาให้ลูกชายตน ไล่ตะเพิดให้ออกจากบ้านตนไปเดี๋ยวนี้
ลูซี่กับอภินพพยายามช่วยกันชี้แจงว่าไม่จริง ลูซี่ถูกใส่ร้าย
อติคุณรับอย่างผ่าเผยว่าตนเป็นสามีลูซี่ทั้งก่อนและหลังเธอแต่งงานกับวิศเวศ แต่ที่มาวันนี้ไม่ได้ตั้งใจมาพูดเรื่องนี้ ที่จะมาบอกวันนี้คือ ษาเป็นน้องสาวตนจริงๆ และเด็กในท้องเป็นลูกของวิศเวศ
ไวณิกช่วยรับรองว่าเป็นเรื่องจริง ปกรณ์ก็ยืนยันว่าลูกสาวตนไม่เคยมีใคร มีวิศเวศคนเดียว และคนแรกที่อยู่ในใจตลอดมา อติคุณจึงสารภาพเรื่องในอดีตที่เชียงใหม่อย่างสำนึกผิดว่า
"เมื่อหลายปีก่อน ผมตีหัวคุณ เอาเงินคุณไป แต่ผมไม่ได้บอกษา ผมลากษากลับบ้านไปก่อน พอษารู้เรื่องทีหลังก็ไม่กล้าไปสู้หน้าคุณแล้ว ส่วนไข่ตุ๋นเป็นลูกของผมเอง แต่ผมไม่เคยรับผิดชอบ ทิ้งภาระทุกอย่างให้ษาหมด"
"ถ้าพี่วิศไม่เชื่อเราไปหาษากันก็ได้นะครับ" ไวณิกเสนอ
"ษา..." วิศเวศอุทานออกมาได้แค่นั้นแล้วยืนอึ้ง ส่วนวิมาลายืนโงนเงนทำท่าจะเป็นลม
"ท่าน!" ชิดชมตกใจรีบเข้าประคองไว้
ooooooo
ษาถูกลูกน้องถนิมจับมัดมือมัดเท้าอุ้มไปไว้ในห้องเก็บของที่มีแค่แสงสลัวๆ เธอพยายามดิ้นเพื่อช่วยตัวเอง ลูกน้องถนิมผลักประตูเข้ามามองที่จานอาหารบ่นขู่ๆว่า
"ข้าวปลาไม่กินแบบนี้ก็ผอมแย่ เดี๋ยวเสี่ยก็มาเล่นพวกเราอีก กินเสีย"
"ฉันไม่กิน!"
พอษาปฏิเสธ มันก็ตักข้าวยัดใส่ปาก ลูกน้องอีกคนร้องห้ามว่าเดี๋ยวษาช้ำหมด มีปัญหาให้ตอบเสี่ยเองก็แล้วกัน แล้วคนนั้นก็เดินมาแก้มัดษา ดึงให้ลุกขึ้น ษาเห็นคนนี้ท่าทีอ่อนโยนกว่า เลยขอร้อง
"ปล่อยฉันไปเถอะนะ สงสารฉันเถอะ แล้วฉันจะไม่ลืมบุญคุณเลย"
"เห็นหน้าสวยๆก็อยากใจอ่อนหรอกนะ แต่น้องสาวไปถามเสี่ยเองดีกว่า วันนี้เสี่ยว่างแล้วยุ่งมาหลายวัน คงอยากคุยกับน้องสาวเต็มแก่ ฮ่ะๆๆ" มันหัวเราะอย่างมีเลศนัย ทำให้ษายิ่งตกใจ พยายามดิ้นรน แต่ก็ถูกลูกน้องเสี่ยลากออกไปจนได้
ลูกน้องเสี่ยเอาษาไปทุ่มใส่เตียง ษารีบเอามือกุมท้องไว้ไม่ให้กระทบกระเทือน มันก้มมองษาท่าทางหื่นๆ พอดีเสี่ยผลักประตูเข้ามาเห็น ตะคอกถาม "จะทำไรวะ"
พวกลูกน้องแตกกันกระเจิงรีบถอยออกไป ษามองเสี่ยอย่างหวาดกลัวกระถดถอยไปชิดขอบเตียง เสี่ยเดินเข้าหาหน้าตาหื่นจัด หัวเราะร่า
"ได้โปรดเถอะ ปล่อยฉันไปเถอะ" ษาอ้อนวอน ยกมือไหว้ค้างอยู่อย่างนั้น
"ฮ่าๆๆ อั๊วเป็นคนให้โอกาสคน แต่โอกาสของลื้อมันหมดไปแล้ว คราวนี้อย่ามาหาว่าอั๊วโหดร้ายนะ" เสี่ยก้าวเข้าหาหน้าตาหื่นจัด
ขณะนั้นเอง อภินพหิ้วกระเช้าใบใหญ่เข้ามา ลูกน้องเสี่ยรีบไปรับหน้า อภินพรู้แกวบ่นว่า
"อย่างนี้ฉันก็เสียเที่ยวล่ะสิ ไม่ได้เจอเสี่ย"
"ครับ กลับไปก่อนดีกว่า วันนี้เสี่ยคงยาว ผู้หญิงที่ได้มาสวยสะเด็ดจริงๆ" ลูกน้องเสี่ยบอกทำท่ากระเหี้ยนกระหือรือ อภินพหูผึ่งถามว่าได้มาจากไหน สดไหม แพงไหม ตนสนใจ พอลูกน้องคนนั้นบอกว่า "ไม่มังครับ เห็นเสี่ยพูดๆว่าจะเอาไว้เป็นแม่ของลูก"
"ขนาดนั้นเชียว" อภินพหูผึ่ง แต่พูดไม่ทันขาดคำ เสียงกรีดร้องของษาก็แทรกเข้ามา ทุกคนตรงนั้นแหงนมองขึ้นไปข้างบนพร้อมกัน บ้างทำหน้าสยอง บ้างทำหน้าสะใจและบ้างมันเขี้ยวสยิวเสียเอง
บนห้องนอนเสี่ยถนิม ษาดิ้นสุดชีวิต พอเธอแผดเสียงร้องเสี่ยก็เอามือปิดปาก ชักโมโหที่ไม่ได้ดั่งใจ ตวาดใส่
"จะแหกปากร้องไปทำไม อยากประกาศเหรอว่าลื้อมีความสุขแค่ไหน" เมื่อษาพนมมือไหว้อ้อนวอนอย่าทำอะไรตนเลย เสี่ยตวาด "ไม่มีทาง อั๊วรอมานานเกินไปแล้ว เงินทองก็เสียไปมาก ถึงเวลาเอาคืนแล้ว ไม่เต็มใจก็ช่างมัน อั๊วมีวิธี" ว่าแล้วเสี่ยกำหมัดจะตุ๊ยท้อง
"อย่า! ฉันกำลังท้องอยู่" ษาเอามือกันท้องไว้ร้องอย่างตระหนก
เสี่ยถนิมไม่เชื่อ กระชากษาเข้าไป ษาไม่กล้าขัดขืนกลัวถูกต่อยท้อง ความตกใจกลัวตัวสั่น ทำให้ษาอ้วกออกมาขณะเสี่ยจะก้มจูบ เธออ้วกรดเสี่ยทั้งที่หน้า ที่ตัว จนเสี่ยผงะทำหน้าขยะแขยง เอามือปาดอ้วกที่ปากตัวเองวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำเสียงดังลั่น
ษารีบเอากระดาษเช็ดปากตัวเองแล้ววิ่งออกจากห้อง แต่พอมาถึงห้องโถงเท่านั้น ลูกน้องเสี่ยก็มาสกัดถามว่าจะไปไหน
อภินพยังนั่งอยู่ หันขวับมอง พอเห็นษา เขาจ้องเขม็งถามว่า
"เธอเป็นเมียน้อยของลูกเขยฉันนี่"
ษาชะงักอึ้งแต่พอนึกออกเลาๆว่าอภินพเป็นใครก็พอดีลูกน้องเสี่ยพุ่งเข้ามาจะจับ เธอร้องขอความช่วยเหลือ ถูกลูกน้องเสี่ยเอามือปิดปากลากขึ้นข้างบนอีก
"เดี๋ยวก่อน" อภินพตะโกน ทำให้ลูกน้องเสี่ยชะงัก จากนั้นอภินพกับเสี่ยไปนั่งคุยกันที่ห้องทำงานของเสี่ยในบ้าน
ooooooo
นั่งคุยกันอยู่ครู่ใหญ่ เสี่ยถนิมอุทานถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่า
"เรียกค่าไถ่...ฮ่าๆๆ ล้ออั๊วเล่นหรือเปล่า พี่ชายมันถังแตกรออั๊วกระทืบอยู่ ใครจะมาจ่ายเงินให้ผู้หญิงคนนี้"
"ลูกเขยผมไง ร่ำๆ ขอเลิกกับลูกสาวผม เพราะมาติดใจนังนี่"
"นั่นสิ...มันหวงของมันมาตั้งนานแล้ว อั๊วก็ไม่ทันคิด" เสี่ยถนิมพยักหน้าคล้อยตาม
"เราไม่มีอะไรจะเสีย ตัวประกันก็อยู่ในมือเสี่ย ไม่ต้องลงมืออะไรอีก เรียกเงินมันซะ 10 ล้าน มันจ่ายก็ดี แต่ถ้าไม่ เสี่ยก็อยากฆ่านังนั่นอยู่แล้ว รอเงินก่อนไม่มีอะไรเสียหาย"
"แล้วลื้อจะได้อะไร"
"ขอแค่ยกหนี้ทั้งหมดให้ผม ผมอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองนอก"
ฟังอภินพแล้ว เสี่ยถนิมนิ่งคิดอย่างชั่งใจ
ooooooo
ที่ห้องคนไข้ในโรงพยาบาล วิมาลานอนหลับอยู่บนเตียง มีวิศเวศและไวณิกเฝ้าแม่อยู่
ไวณิกไปยืนที่ริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ครู่หนึ่งหันเดินมาถามพี่ชายว่า
"พี่จะไปตามหาษาหรือเปล่าครับ"
"ถึงฉันจะอยากเจอเขาแค่ไหน ฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาเขาได้ที่ไหน"
ไวณิกเดินเข้ามาบีบไหล่พี่ชายอย่างให้กำลังใจ บอกว่าตนจะช่วยตามหา ไม่ว่าษาจะหนีไปที่ไหนก็ตาม
"แต่ฉันไม่ยอมให้พวกแกทำอย่างนั้น ฉันไม่มีวันยอมรับผู้หญิงคนนี้มาเป็นสะใภ้" เสียงวิมาลาขัดขึ้น สองพี่น้องหันมองแม่อย่างไม่เห็นด้วย แต่วิมาลายืนยันว่า "ฉันวางแผนไว้แล้ว เรา 3 คนจะไปใช้ชีวิตที่เมืองนอกตามแผนเดิมที่นายวิศวางไว้"
"แต่ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้วครับคุณแม่"
วิศเวศท้วงติง
"เหมือนสิ ฉันจะทำให้มันเหมือนเดิม ผู้หญิงที่นี่มีแต่ พวกหิวเงิน ไม่ว่าจะผู้ดีหรือผู้หญิงข้างถนน ฉันจะไม่ยอมให้ แกสองคนต้องเป็นเหยื่อของผู้หญิงพวกนี้อีก เอาสิ แกจะทำตามใจตัวเองแล้วดูฉันตายต่อหน้าพวกแกก็เอา"
ไวณิกอ้าปากจะเถียง แต่ถูกวิศเวศจับไหล่ไว้ส่ายหน้าห้าม แล้วเดินไปประคองแม่ ปลอบประโลม "คุณแม่พักผ่อนเถอะครับ ถ้าคุณแม่หายเร็ว เราจะได้ออกเดินทางกัน"
วิมาลายิ้มกว้างอย่างถูกใจ ไวณิกมองหน้าพี่ชายอย่างผิดหวัง ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของวิศเวศดังขึ้น เขายกดูเห็นเบอร์แปลกๆเลยกดทิ้ง
เป็นสายจากไข่ตุ๋นที่โทร.ตู้สาธารณะจากริมทะเลนั่นเอง เมื่อถูกกดตัดสายไข่ตุ๋นเขย่งหยอดเหรียญกดใหม่ คราวนี้วิศเวศเอะใจรับสาย พอได้ยินเสียงไข่ตุ๋น เขาดีใจมาก ถามว่าตอนนี้ ไข่ตุ๋นอยู่ที่ไหน
"อยู่บ้านที่ทะเลคับลุงวิศ ลุงวิศช่วยแม่ษาด้วย ฮือๆๆ"
เสียงร้องไห้ของไข่ตุ๋นทำให้วิศเวศยิ่งร้อนใจถามว่าแม่ษาเป็นอะไร แต่โทรศัพท์ถูกตัดเสียแล้ว กลายเป็นเสียงตู๊ด...ตู๊ด...ไข่ตุ๋นไม่ประสาฟังไม่รู้ ยังคงเล่าต่อปนเสียงร้องไห้
"แม่ษาถูกใครไม่รู้จับตัวไป ลุงวิศช่วยแม่ษาด้วยได้ไหมครับ...ฮือๆ ลุงวิศคับ...ลุงวิศ..."
วิศเวศร้อนรนกระวนกระวายใจ จนไวณิกเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น วิศเวศไม่ตอบหันไปมองแม่ เจอแม่จ้องอยู่ก่อนแล้ว เขารีบบอก
"ผมขอโทษครับแม่ ผมทำตามแผนคุณแม่ไม่ได้แล้ว" พูดแล้วเดินอ้าวออกไปเลย
"นายวิศกลับมาก่อน นายวิศ กลับมาเดี๋ยวนี้" วิมาลาลุกพรวดขึ้นตะโกนลั่น แต่ไร้ผล...
ooooooo
เมื่อกลับมาที่ห้องทำงานที่บ้าน วิศเวศโทร.หากรทันที พูดอย่างร้อนใจว่า
"ไข่ตุ๋นโทร.มาหาฉันให้ช่วยด้วย แล้วสายก็ตัดไป มันต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ"
"อาจไม่มีอะไรก็ได้ เราลองไปหาไข่ตุ๋นที่หมู่บ้านชาวประมงดีไหมครับ" กรเสนอ
วิศเวศเห็นด้วย ชวนไปกันเดี๋ยวนี้เลย แต่ไม่ทันขยับไปไหน เสียงมือถือเขาก็ดังขึ้น วิศเวศรับสาย กลายเป็นส่งคลิปมา เขากดเปิดดู เป็นภาพษาถูกมัดมือมัดปากนั่งอยู่กับพื้น พิงฝาห้องอย่างหมดแรง
ขณะวิศเวศกำลังตกตะลึงนั้น กรชะโงกหน้ามาดูด้วย พอตั้งสติได้ วิศเวศกดโทรศัพท์กลับไปยังเบอร์ที่ส่งคลิปมา ตะคอกใส่
"ปล่อยษาเดี๋ยวนี้ แกต้องการอะไร!"
"ฮ่าๆๆๆ ตอนแรกผมก็ไม่แน่ใจว่าคุณวิศเวศจะสนใจผู้หญิงคนนี้ด้วยหรือเปล่า" เสียงเสี่ยถนิมหัวเราะมาตามสาย พอวิศเวศย้ำถามว่าเขาต้องการอะไร เสี่ยพูดชัดๆทีละคำว่า "10 ล้าน แลกกับชีวิตผู้หญิงคนนี้"
"ตกลง" เสียงตอบแบบไม่ต้องคิด แต่แล้วเสียงเสี่ยก็กลั้วหัวเราะมาบอกอีกว่า
"แล้วอีก 10 ล้านกับชีวิตลูกของลื้อ"
"แก...แกเลวมาก" วิศเวศด่าอย่างโกรธจัด
"ฮ่าๆๆๆ ถ้าอั๊วรู้ว่าทำอย่างนี้แล้วมันรวยเร็วขนาดนี้ อั๊วคงทำไปนานแล้ว อั๊วให้เวลาลื้อไปรวบรวมเงินก่อน แล้วอั๊วจะนัดสถานที่ทีหลัง รับรองอั๊วจะดูแลตัวประกันราคา 20 ล้านคนนี้ให้อย่างดีสมกับราคาค่าตัว ฮ่าๆๆ"
เสี่ยถนิมระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจกึกก้องไปทั้งห้องทำงาน
ooooooo
ลูซี่ผิดหวัง ผิดแผนไปหมดจนแทบสติแตก เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วกลับรื้อออกมาขว้างปาไปเกลื่อนห้อง จนอภินพเข้ามาเจอถามว่าทำอะไรอยู่ ลูซี่บอกว่าตนอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว จะบ้าตาย
"แต่ฉันมีเรื่องมาให้แกหายหงุดหงิด" อภินพยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นพาลูซี่ไปเล่นงานษาที่ถูกจับมัดมือมัดเท้ามัดปากขังไว้ในห้องนอนบ้านเสี่ยถนิม
พอเห็นษาเท่านั้น ความแค้นก็คุโชน ลูซี่ปราดเข้าไปตบหน้าษา ตบซ้ายตบขวาไม่ยั้ง ตบจนเจ็บมือเอง หยุดบีบนวดมือแล้วจะตบต่อ
"อย่าทำอย่างนี้สิครับ เสี่ยบอกให้ดูแลผู้หญิงคนนี้ดีๆ" ลูกน้องเสี่ยเข้ามาห้าม
"บอกเสี่ยว่าฉันรับผิดชอบเอง" ลูซี่ตวาด อภินพเดินมาช่วยลูกสาว บอกลูกน้องเสี่ยว่า
"ฉันว่าแกออกไปก่อนดีกว่า ได้ข่าวว่าใกล้ๆตรงนี้เสี่ยเขาก็ทำบ่อนไว้ด้วยพาฉันไปหน่อย"
ลูกน้องเสี่ยอึกอัก ถูกอภินพรุนหลังให้ออกไป ก่อนพ้นประตูห้องเขาหันมาสบตากับลูซี่อย่างรู้กัน ลูซี่สบตาพ่อแล้วหันขวับมาเล่นงานษาต่อแช่งทีตบที
"ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าผู้หญิงบ้านๆอย่างแกจะสามารถเขี่ยฉันกระเด็นได้ ไม่เป็นไร ฉันแค่มาอวยพรให้พวกแกสองคนจงพบกับความพินาศ (ผัวะ) ล่มจม (ผัวะ) พลัดพรากตลอดไป ฮ่าๆๆ"
ลูซี่ตบษาอย่างบ้าคลั่ง ษาพยายามรวบรวมแรงบอกว่าตนไม่ได้ทำอย่างที่เธอพูด ทำให้ลูซี่ยิ่งโกรธ ตวาดใส่
"ฉันเห็นกับตา โดนกับตัว ยังกล้ามาเถียงเหรอ นังแพศยา" ด่าแล้วมองที่ท้อง "ได้ข่าวว่าแกท้องอยู่ ขอฉันรับขวัญหลานซักนิดเหอะ" ว่าแล้วลูซี่กำหมัดต่อยสุดแรงหมายที่ท้องษา
ษาตกใจสุดขีดพลิกตัวหลบ ทำให้หมัดของลูซี่พุ่งเข้าใส่กำแพงเต็มๆ เธอสะบัดมือเร่าๆหาว่าษาสู้ ยกเท้าเตะ แต่ถูกษาที่มือยังถูกมัดจับขาไว้จนลูซี่เสียหลักหงายหลัง คราวนี้เลยยิ่งบ้าวิ่งอ้าวไปที่ห้องน้ำทันที
ลูซี่เข้าไปในห้องน้ำ คว้าขวดน้ำยาล้างห้องน้ำมาเทใส่แก้วแสยะยิ้มเหี้ยม!
ooooooo
ษาพยายามหาทางช่วยตัวเอง แต่ประตูถูกปิดอย่างแข็งแรง เลยตัดสินใจลองเคาะเสี่ยงดู แต่พอดีลูซี่เดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำที่มีน้ำยาล้างห้องน้ำเต็มแก้ว เดินเข้าหาษาทันที
"คุณลูซี่ คุณทำร้ายฉันทำไม ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเสี่ยถึงไปเรียกค่าไถ่ฉันกับคุณวิศ แต่คุณวิศคงไม่ยอมมาไถ่ตัวฉันแน่ๆ คุณอย่าระแวงเลย" ษาพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ
แต่เวลานี้ ลูซี่เหมือนคนสติแตกแล้ว เธอมีแต่ความเหี้ยมบ้าเลือด ย่างสามขุมเข้าหา
"เฮ้ย ทำอะไรวะ" เสียงเสี่ยถนิมตวาดลั่นเข้ามา แล้วเขาก็พรวดเข้าไปกระชากลูซี่ออก
"อย่ามายุ่ง ออกไป! ออกไปนะ ฉันจะจัดการกับมัน ฉันจะฆ่ามัน!"
เสี่ยถนิมพยายามแย่งแก้วน้ำจากลูซี่ ระหว่างนั้น
มือไม้เนื้อตัวสีกันไปมา พอแย่งแก้วน้ำได้เสี่ยก็หื่นขึ้นมา กอดลูซี่ไว้อย่างเมามัน ลูซี่ร้องกรี๊ดๆตะโกนให้ปล่อย
"ปล่อยเธอ เธอก็ไปทำร้ายตัวประกันอั๊วสิ เผื่อมันตายไป อั๊วจะเอาอะไรไปแลกเงิน"
ลูซี่ยิ่งดิ้น เสี่ยก็ยิ่งกอดรัดแน่น จนสุดท้ายสั่งลูกน้องให้เอาตัวลูซี่ไปที่ห้องนอนเล็กเดี๋ยวตนจะตามไปจัดการเอง
ลูกน้องเสี่ยเข้ามาคว้าลูซี่พาดบ่าแบกไป ลูซี่ดิ้นกระแด่ว... กระแด่ว แผดเสียงร้องลั่น
ษามองเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นอย่างตื่นตะลึง!
ooooooo
ขณะเสี่ยถนิมเดินตามลูกน้องที่แบกลูซี่ไปนั่นเอง เสียงมือถือเขาดังขึ้น เสี่ยรับสายพูดอย่างคาดหวังว่า
"อย่าบอกอั๊วนะว่าลื้อใช้เวลาแค่คืนเดียวหาเงิน 20 ล้านได้แล้ว"
"บอกสถานที่มาว่าแกอยู่ไหน" เสียงวิศเวศจริงจัง
"บอกตำรวจหรือเปล่า อั๊วไม่เตือนหรอกนะถ้าตุกติกนังนั่นจะโดนอะไรบ้าง" เสี่ยขู่
วิศเวศโทร.จากห้องนอนของเขา พอตัดสายจากเสี่ยก็ขยับแจ็กเกตรัดกุมเตรียมออกเดินทาง ก็พอดีกรพาอติคุณมายืนรออยู่ เขาขมวดคิ้วถามอย่างไม่พอใจ
"ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ห้ามบอกใคร"
"ผม ไม่ไว้ใจให้คุณวิศไปคนเดียว เพราะคุณวิศไม่ให้ผมไปด้วย" กรชี้แจง พอวิศเวศมองไปทางอติคุณ อติ–คุณรีบชี้แจงว่า ตนอาจจะทำผิดกับเขาไว้มาก แต่เชื่อเถอะว่าตนตั้งใจจะทำอะไรเพื่อษาเพื่อไถ่บาปตัวเองจริงๆ กรเลยขอร้องต่อว่า "ให้เขาไปกับคุณเถอะ ถ้าเสี่ยมันตุกติก ยังมีเขาคอยช่วยไว้บ้าง"
"ไม่ เสี่ยบอกให้ฉันไปคนเดียว ฉันไม่เสี่ยงให้ษาเป็นอันตรายหรอก" วิศเวศปฏิเสธแล้วคว้ากระเป๋าใส่เงินในมือกรเดินออกไป กรหันมองหน้าอติคุณอย่างรู้กัน
ooooooo
