เงาหัวใจ

ไวณิกหงุดหงิดที่ต้องเดินคลำทางแล้วยิ่งหัวเสียเมื่อชนแจกันตกแตกสบถ "บ้าจริง" แล้วเดินหลีก แต่ จะเหยียบเศษกระเบื้องที่พื้น ษารีบร้องให้ระวัง ไวณิก ชะงักกับเสียงคุ้นหู ถามว่าเธอเป็นใคร

ษาดัดเสียงถามว่าเขามองไม่เห็นหรือ ถูกไวณิกตวาดว่าไม่ใช่เรื่องของเธอ ตนถามว่าเธอเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่

"ฉันเป็นชาวบ้านแถวนี้ ฉันเอาผ้าที่คุณผู้หญิงสั่งมาส่ง"

"คุณผู้หญิง? คุณลูซี่พี่สะใภ้ฉันน่ะเหรอ" ษาฟังแล้วชะงักเพราะเพิ่งรู้เรื่องนี้ ไวณิกบอกเธอว่าให้วางไว้ตรงไหนก็ได้เดี๋ยวเขาคงมาเห็นเอง แต่ไม่ต้องบอกตนเพราะตนเป็นคนพิการตาบอด พูดแล้วปรามอย่างระแวงว่า "ไม่ต้องมาทำหน้าสงสารสมเพชฉัน ฉันไม่ชอบ เสร็จแล้วเธอจะไปไหนก็ไป"

"ค่ะ...ฉันไม่ได้ทำหน้าสมเพชคุณสักนิด เพราะคุณดูแข็งแรงเหมือนคนปกติทุกอย่าง ขอให้คุณโชคดีนะคะ" ษา รีบบอกแล้วออกไปก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา ไวณิกฟังแล้ว รู้สึกแปลกๆกับคำพูดนั้นแต่ไม่ติดใจ

แต่พอษาเดินไปถึงหน้าบ้านก็เจอวิศเวศเข้าอย่างจัง เธอตกใจหน้าเผือด วิศเวศพูดอย่างกระหยิ่มว่าในที่สุดก็เจอเธอจนได้ แล้วเข้าไปจับเธอไว้

เมื่อเจอกันจะจะจังๆอย่างนี้ษาไม่มีทางเลี่ยง เธอเผชิญ กับความจริงพูดกับเขาว่าเราไม่มีอะไรต้องเจอกันอีก วิศเวศบอกว่ารู้หรือเปล่าว่าไวณิกตาบอดจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ถามว่าเธอพาไข่ตุ๋นหนีทำไม

"ฉันจะอยู่ทำไมอีก ในเมื่อคุณก็ได้แก้แค้นฉันไปแล้ว ฉันทำร้ายคุณ เอาเงินคุณมา คุณก็มาเอาฉันไปเป็นเมียเก็บ เราสองคนก็ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก"

วิศเวศอึ้งไปไม่คิดว่าษาจะพูดอย่างนี้ เลยถามว่าแล้วเธอจะไม่ไปเยี่ยมไวณิกหรือ เขาตาบอดและไม่รู้เรื่องด้วย ษาพูดเหมือนคนใจหินว่าเมื่อไวณิกตาบอดแล้วตนจะไปเยี่ยมทำไม ทำให้วิศเวศด่าประณามเธออย่างรุนแรงว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่าขยะแขยงที่สุด เป็นผู้หญิงที่ไม่มีค่าอะไรเลย

"ฉันก็รำคาญในความงี่เง่าของคุณสองคนพี่น้องเหมือนกัน คราวนี้ปล่อยฉันได้หรือยัง"

วิศเวศอึ้งสนิท ค่อยๆปล่อยมือจากษา แต่พอษาหันหลัง เดินไปไม่กี่ก้าวก็ล้มสลบที่พื้น เขาตกใจวิ่งไปดูเห็นมีเลือดซึม ติดที่ผ้าถุง เขารีบอุ้มพาไปส่งโรงพยาบาล

ooooooo

ตรวจแล้วหมอคิดว่าษากับวิศเวศเป็นสามีภรรยา กัน หมอบอกว่าภรรยาเขาไม่ได้แท้ง การมีเลือดออกในระหว่างตั้งครรภ์สามารถเกิดขึ้นได้ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ดี ยังไงก็ต้องระวังเป็นพิเศษ

วิศเวศตะลึงชาไปทั้งตัว พอษารู้สึกตัวเขารีบเข้าไปบอกด้วยความดีใจว่าลูกของเราไม่เป็นอะไร ษามองหน้าเขางงๆ เพิ่งรู้ว่าตัวเองท้อง แต่เพื่อตัดปัญหาทั้งปวง เธอบอกเขาว่าเธอท้องกับสามีตัวเองต่างหาก ทำเอาวิศเวศหุบยิ้ม พูดเหวอๆว่า "เธอพูดเล่นใช่ไหม"

เมื่อษายืนยันว่าตนไม่ได้ท้องกับเขาแน่ๆ วิศเวศก็พยักหน้าฝืนยิ้ม ค่อยๆถอยออกไป พูดอย่างเจ็บแค้นว่า "เข้าใจแล้ว!" แล้วเดินออกไปทันที ษาน้ำตาคลอกับการตัดสินใจของตัวเอง

เมื่อวิศเวศเข้าไปในห้องพักลูซี่กำลังดูผ้าบาติกอยู่อย่างมีความสุข ยกขึ้นถามเขาว่าสวยไหม เขาเพิ่งเอามาส่งตอนบ่ายนี่เอง วิศเวศพุ่งเข้าไปกระชากผ้าบาติกจากลูซี่ขว้างใส่ถังขยะ พูดอย่างโกรธแค้น

"ผ้าทุเรศๆ เอาไปทิ้งให้หมด ผมไม่อยากเห็น!" พูดแล้วเดินเข้าห้องน้ำเลย

"วิศ! ทำไมทำแบบนี้" ลูซี่มองตามเขาไปงงๆ และเริ่มเอะใจอะไรบางอย่าง

ooooooo

ไวณิกมานั่งอยู่ที่หน้าบ้านพัก ชิดชมเพิ่งไปเดินเก็บเปลือกหอยกลับมาเต็มสองมือ ถามว่าทำไมมานั่งมืดๆอย่างนี้ ไวณิกไม่ตอบแต่กลับถามอย่างหัวเสียว่าเธอหายไปไหนมา

ชิดชมบอกว่าเห็นเขาหลับเลยลงไปเดินเก็บเปลือกหอยมาฝาก แต่พอยื่นให้ ไวณิกแตะถูกเปลือกหอยก็ปัดทิ้งตวาดถามว่าคุณแม่ให้เธอมาดูแลตนแต่ทำไมถึงทิ้งตนไปอย่างนี้ ชิดชมชักฉุนเลยบอกว่า ตนบกพร่องต่อหน้าที่อย่างนี้ก็ขอลาออกก็แล้วกัน ไวณิกไม่ยอมให้ออก

ชิดชมเสียงแข็งใส่ว่าคนอะไรอารมณ์เสียอยู่ได้ตลอด 24 ชั่วโมง มาทะเลทั้งทีอย่าว่าแต่น้ำทะเลเลย เท้าเคยโดนทรายหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไวณิกเลยย้อนเอาว่าก็เธอไม่พาไปตนจะไปได้ยังไง ชิดชมเลยรู้ว่าที่แท้เขาอารมณ์เสียเพราะเธอไม่พาไปเดินชายหาดนั่นเอง เลยพาเขาไปทั้งๆที่มืดแล้ว

เมื่อพาไปเดินที่ชายหาด เธอดันเขาให้ลงเล่นน้ำทะเล ไวณิกไม่ยอมลง ชิดชมเลยขอผ้าเช็ดหน้าเขามาผูกตาตัวเองบอกว่าเราเหมือนกันแล้ว มองไม่เห็นอะไรเหมือนกันเลย แล้วพากันลากลงทะเล ไวณิกรู้สึกไม่มีความต่างระหว่างตนกับชิดชม เลยเล่นน้ำกันสนุกสนาน เป็นการหัวเราะครั้งแรกของไวณิกนับแต่เสียดวงตาไป

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ลูซี่ชวนวิศเวศไปดูของที่ร้านขายของที่ระลึก บอกว่าจะซื้อฝากคุณพ่อ แต่พอวิศเวศกับลูซี่ผลักประตูเข้าไป เจอษาเดินสวนออกมาพอดี ลูซี่ของขึ้นทันทีอุทาน "นี่เธอ" เจ้าของร้านแนะนำว่า ษาคือแม่ค้าผ้าที่ลูซี่สั่งไว้ พอลูซี่ตั้งหลักได้ก็ลอยหน้าคุยอวดให้บาดใจษาว่า

"อ๋อ...เหรอ...บังเอิญจัง พอดีเราสองคนมาฮันนีมูนกันน่ะ เธอคงไม่รู้นะว่าเราแต่งงานกันแล้ว" ษายิ้มแสดงความยินดีด้วย ลูซี่วางท่าบอกว่า "ดีแล้วที่เจอเธอจะได้จ่ายเงินค่าผ้าที่เอาไปส่งด้วย ห้าพันพอไหม"

"เก็บไว้เถอะค่ะ ถือว่าฉันให้เป็นของขวัญแต่งงานของคุณก็แล้วกัน"

"เงินแค่ห้าพันสำหรับฉันกับลูซี่น่ะแค่กินข้าวมื้อเดียวเท่านั้นเอง แต่สำหรับเธอ...ฉันว่าดูเธอควรเก็บเงินไว้ดีกว่านะเดี๋ยวจะไม่มีเงินเลี้ยงลูก ต้องเลี้ยงลูกอีกสองคนไม่ใช่เหรอ" วิศเวศเย้ยหยัน ลูซี่ทำเสียงวี้ดว้ายถามว่าษาท้องเหรอ ชมว่าวิศเวศช่างสังเกตจัง วิศเวศพูดหน้าตายว่า "ก็เมียผมท้องเหมือนกัน ทำไมผมจะดูคนท้องไม่ออกล่ะ"

วิศเวศประคองลูซี่เยาะเย้ยษา ยัดเงินให้เธอแล้วพากันเดินออกไป ษากำเงินไว้แน่นพยายามข่มอารมณ์ สุดกำลัง

แต่พอออกจากร้าน  ลูซี่ก็คาดคั้นวิศเวศว่าเขารู้นานแล้วใช่ไหมว่าษาอยู่ที่นี่  และที่มาที่นี่ก็เพื่อแอบมาพบกันใช่ไหม

"คุณไม่ได้ยินเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังท้องกับสามีเขา คิดว่าผมโง่หรือบ้าที่จะมาเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน" วิศเวศ ทำหน้าขรึมใส่ ลูซี่เลยรีบขอโทษ อ้างว่ารักมากเลยระแวง วิศเวศถอนใจบอกอย่างรำคาญใจว่า "ขอให้เราเถียงกันเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้ายนะ"

ooooooo

เมื่อได้เงินจากลูซี่ อภินพก็เข้าบ่อนเล่นเสียหมดจนไม่มีเงินจ่าย ถูกนักเลงบ่อนต่อยจนต้องอ้อนวอนว่าอย่าทำตนเลย ตนจะไปขอเงินจากลูกสาวให้ ลูกสาวตนเป็นเมียนักธุรกิจร้อยล้านทีเดียว

"หมายถึงผมหรือเปล่าครับคุณพ่อตา" เสียงอติคุณถามขึ้น

ที่แท้แล้ว อติคุณมาเล่นเสียไม่มีเงินจ่ายถูกซ้อมจนต้องต่อรองขอทำงานในบ่อนใช้หนี้แทน

ลูซี่กลับมาถึงบ้านวิศเวศที่กรุงเทพฯแล้ว เธอโทร.ไปที่บ้านเพื่อถามข่าวคราวของพ่อ คนใช้รับสาย พออภินพรู้ว่าลูซี่โทร.มาก็โบกมือให้ปฏิเสธไป ลูซี่เลยรู้จากคนใช้ว่าอภินพไปบ้านคุณหญิงโสภาเลยเบาใจ

ส่วนวิศเวศเมื่อกลับมาแล้ว เขาบอกลูซี่ว่าจะไปดูธุรกิจตัวใหม่ที่อเมริกาที่เพิ่งซื้อไว้ ถ้าไปได้ดีก็อาจจะไม่กลับเมืองไทยอีก ถามลูซี่ว่าจะไปด้วยไหม ถ้าไปก็ให้เตรียมเดินทางไปด้วยกัน

ลูซี่หารู้ไม่ว่าที่หน้าบ้าน  อติคุณเอารถมาจอดลดกระจกลง  มองขึ้นไปที่ห้องนอนของเธอ  เพราะเขารู้จากอภินพว่าลูซี่ท้องและแต่งงานกับวิศเวศแล้ว

รุ่งขึ้นลูซี่ไปเดินห้างฯหาซื้อของใช้เด็กอ่อนเตรียมไว้ อติคุณสะกดรอยตามแล้วโทร.เข้ามือถือ พอลูซี่รู้ว่าเป็นอติคุณเธอด่า "แก...ไอ้หมาจิ้งจอกขี้เรื้อน" เลยถูกอติคุณขู่ว่า อย่าเพิ่งวางหู ไม่อย่างนั้นตนจะบอกวิศเวศว่าตนเป็นผัวเธอเก่ากว่าเขาและมีเรื่องอยากคุยด้วย

เหตุนี้เอง ทำให้ลูซี่ตัดสินใจยกเลิกการเดินทางไปต่างประเทศกับวิศเวศ อ้างว่าไม่อยากให้เขาเป็นกังวลสู้รอฟังข่าวอยู่ที่นี่ดีกว่า ถึงแล้วให้โทร.บอกด้วย ดังนั้น วิศเวศจึงเดินทางไปกับกรเพียงสองคน

พอส่งวิศเวศขึ้นรถไปแล้ว ลูซี่ออกไปพบอติคุณตามที่เขาขู่นัดไว้ อติคุณพาเธอไปเปิดม่านรูดคุยกัน ลูซี่รังเกียจแต่ก็จำต้องเข้าไปเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา

เมื่อเข้าไปในห้องแล้วเธอเอาเช็คสองแสนส่งให้เขาบอกว่ารีบรับไปเสียจะได้ไม่ต้องเสียเวลา แต่อติคุณไม่ต้องการเพียงแค่นั้น เขาทำเป็นนับนิ้วบวกลบคูณหารวันเวลาที่อยู่ด้วยกันที่ปากช่องกับอายุครรภ์ของเธอ แล้วสรุปว่า "ผมว่าเด็กนั่นมันเป็นลูกของผมใช่ไหม"

"ไม่ใช่ นี่มันลูกของฉันกับวิศเวศ ฉันไม่มีเรื่องจะคุยกับแกแล้ว นี่เงินสองแสนแล้วก็ไสหัวไปไกลๆ ถ้าแกมายุ่งกับฉันอีกฉันจะเอาตำรวจมาลากคอแก"

อติคุณถือว่าตัวเองเป็นต่อ ท้าว่าเอานักข่าวมาด้วยก็ได้ จะได้บอกว่าเราเป็นผัวเมียกันก่อนวิศเวศเสียอีก พูดใส่หน้าลูซี่ว่า "มันน่ะมาแย่งเมียกับลูกของผม"

ลูซี่โกรธจัดด่าแล้ววิ่งหนีออกจากห้อง อารามรีบร้อนทำให้เธอถูกรถที่ขับเข้ามาชนเข้าที่ท้อง แม้จะไม่แรงนักแต่ก็ทำให้เธอแท้งลูก

อภินพแค้นใจมากจะไปแจ้งความตำรวจให้ตามล่าอติคุณ แต่ลูซี่ขอร้องไม่อยากให้เรื่องฉาวไปกว่านี้ แต่หนักใจว่าจะบอกเรื่องนี้กับวิศเวศยังไงเมื่อเขากลับมา ถ้าเขารู้ว่าตนแท้งจะต้องทิ้งตนไปแน่ๆ

"งั้นก็ไม่ต้องบอกซิ หนูก็ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม กลับไปเตรียมตัวเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างที่หนูบอกพ่อ แล้วเดี๋ยวอีกไม่นานหนูก็จะมีลูกกับวิศเวศจริงๆ" ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ให้ถือเสียว่ามันไม่ได้เกิด

ลูซี่ฟังอภินพแล้วก็งง เดาไม่ออกว่าพ่อจะทำอย่างไรต่อไป

ooooooo

เริงพาไข่ตุ๋นไปเก็บของเก่าขาย โดยตัวเองนั่งดวด อยู่บนรถให้ไข่ตุ๋นวิ่งไปคุ้ยของเก่าในถังขยะ พอษาเห็นก็ตกใจกลัวลูกจะป่วยขึ้นมาอีก เมื่อเริงกับแตง-อ่อนบอกว่าถ้าไม่ช่วยกันหาเงินแล้วจะเอาอะไรกิน ษาจึงขอดูแลเรื่องกินอยู่เอง  ขออาศัยแค่ที่ซุกหัวนอนเท่านั้น

แต่ด้วยความเป็นเด็กดีไข่ตุ๋นอยากช่วยหารายได้จึงแอบไปกับเริงอีก ส่วนษาอยู่บ้านที่ไปรับจ้างทำบาติกหารายได้ เพิ่งได้กลิ่นอาหารที่ใครๆบอกว่าหอมแต่ตัวเองกลับเหม็นจน อาเจียน

เวลาเดียวกันนั้น วิศเวศอยู่ต่างประเทศจู่ๆก็เกิดคลื่นไส้ อาเจียนขึ้นมา กรทักว่าโบราณเขาบอกว่าถ้าพ่อรักแม่มากๆจะแพ้ท้องแทนแม่ วิศเวศไม่เชื่อนัก กรให้ไปตรวจสุขภาพจะได้รู้ว่าป่วยเป็นอะไรหรือเปล่า วิศเวศไม่ไปบอกกรขำๆแกมประชดว่า

"ให้มันเป็นอย่างนี้แหละดีแล้ว จะได้จำได้ว่าอย่าไปทำให้ใครเขาท้องง่ายๆ" พูดแล้วหยิบของฝากกรเอาไปให้ลูซี่ เพราะตัวเขาเองจะไปพบวิมาลาที่ลอนดอนเพื่อดูเรื่องหมอที่จะรักษาไวณิก

ลูซี่ดีใจที่ได้รับหนังสือคู่มือการเลี้ยงลูกจากวิศเวศแสดงถึงความใส่ใจห่วงใยของเขา แต่เวลานี้เธอไม่มีลูกแล้ว ถามอภินพว่าจะทำอย่างไรดี อภินพคิดๆแล้วบอกว่าตนมีวิธี

วิธีของอภินพคือพาลูซี่ไปหาหมอจะให้ทำกิฟต์ให้นั่นเอง

ooooooo

ษาไปตรวจสุขภาพที่คลินิกแล้วหมอจ่ายยารวมทั้งยาบำรุงครรภ์ให้ ขณะกำลังจะออกจากคลินิกนั่นเอง แตงอ่อนก็วิ่งร้องไห้เข้ามาบอกว่าเริงกับไข่ตุ๋นอยู่โรงพยาบาลเพราะไปเก็บขยะเจอสารพิษเข้า เริงโดนไม่มากแต่ไข่ตุ๋นอาการหนัก

ษารีบไปที่โรงพยาบาลเห็นอาการของไข่ตุ๋นและหมอเจ้าของไข้แนะนำว่าโรคไอทีพีแบบไข่ตุ๋นนี้ต้องไปหาหมอเฉพาะทาง ษาจึงตัดสินใจพาไข่ตุ๋นกลับมารักษาที่โรงพยาบาลเดิม

ที่โรงพยาบาลนี้เอง อภินพพาลูซี่มาให้หมอช่วยทำกิฟต์ให้ หมอบอกว่าทำกิฟต์โดยสามีไม่รับทราบนั้นทำไม่ได้ เพราะผิดจรรยาบรรณแพทย์ เมื่ออภินพอ้อนวอนอ้างเหตุผลต่างๆนานา หมอจึงแนะนำว่าลูซี่เพิ่งแท้งใหม่ๆ ต้องเว้นระยะไว้ก่อน ยังไม่ควรทำกิฟต์ตอนนี้ยกเว้นวิธีทางธรรมชาติ

"ลูกเขยผมอยู่เมืองนอกคงจะไม่ได้หรอกครับ"

"งั้นผมคงช่วยอะไรไม่ได้ ไว้สามีคุณลูซี่พร้อมเมื่อไหร่ มาพบผมได้ทันทีครับ" หมอสรุป

อติคุณยังตามสะกดรอยลูซี่ทุกฝีก้าว มาเห็นเธอเข้าไปในแผนก "ศูนย์ปรึกษาผู้มีบุตรยาก" ก็สงสัย พอดีสองพ่อลูก ออกมาคุยกันมาตามทาง อติคุณรีบหลบแอบฟัง

อภินพด่าหมอที่ไม่ยอมทำกิฟต์ให้ ลูซี่บอกพ่อว่ายังไง ก็ให้วิศเวศรู้เรื่องที่ตนแท้งไม่ได้ พอจับความได้ อติคุณออกไปแสดงตัวทันที เดินตามหลังพูดเสียงดังให้สองพ่อลูกได้ยินว่า

"แหม...เพิ่งแท้งมาหยกๆจะรีบมีใหม่ทันทีเลยเหรอ รีบมากไหมครับ"

สองพ่อลูกหันขวับโกรธจนหน้าแดงก่ำช่วยกันด่าและไล่อติคุณไปให้พ้น แต่พอฟังข้อเสนอของอติคุณก็สนใจทันที

"จะต้องไปเสียเงินแพงๆทำไม ทำไมไม่ใช้บริการของผม ผมทำให้ฟรีๆยังได้เลย"

ลูซี่ด่าอย่างหมดความอดกลั้นว่าอติคุณฆ่าลูกตัวเอง พออติคุณรู้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของตนจริงๆก็ถึงกับตะลึง ยืนมองสองพ่อลูกที่พากันเดินหนีไปต่อหน้า

พอเดินหนีออกมาแล้ว อภินพก็ฉุกคิดได้ว่า ข้อเสนอของอติคุณก็น่าสนใจไม่น้อย...

ooooooo

ขณะอติคุณเข้าลิฟต์นั่นเอง ได้เจอกับไข่ตุ๋นที่พยาบาลกำลังจะพาไปเจาะเลือด เขาดีใจมากถามว่าไข่ตุ๋นมาที่นี่ได้ยังไง และตกใจเมื่อเห็นมีเลือดเป็นจ้ำๆตามผิวไข่ตุ๋นซึ่งเป็นอาการของโรค ถามไข่ตุ๋นว่าใครทำร้ายลูก พยาบาลรีบชี้แจงว่า

"มันเป็นอาการของโรคค่ะ คือร่างกายต่อต้านเกล็ดเลือดตัวเอง"

"แล้วเจ็บไหม ลูกเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่"

ขณะไข่ตุ๋นกำลังจะตอบนั่นเอง เลือดกำเดาก็ไหลออกมากะทันหัน พยาบาลรีบพาไข่ตุ๋นออกจากลิฟต์ไปเมื่อประตูเปิด

อติคุณตามไปที่หน้าห้องตรวจเลือด เขาควักเงินในกระเป๋าทั้งหมดออกมาเป็นใบละร้อยสามสี่ใบ ส่งไข่ตุ๋นเข้าห้องตรวจแล้วพยาบาลออกมา อติคุณส่งเงินให้บอกว่าฝากไว้ให้ไข่ตุ๋นด้วย แต่พยาบาลไม่กล้ารับไว้ อติคุณจึงรอจนไข่ตุ๋นตรวจเลือดเสร็จและนอนให้เลือดอยู่เข้าไปหาลูก เอาเงินให้บอกว่าพ่อมีแค่นี้แล้วพ่อจะหาเงินมาช่วยรักษาลูก

"โห...เงินเยอะจังเลย ดีจัง แม่ษาจะได้ไม่ต้องทำงานหนัก ขอบคุณครับพ่อ" ไข่ตุ๋นดีใจมาก

ooooooo

ออกจากโรงพยาบาล อติคุณตรงไปที่บ้านอภินพแอบเข้าไปในบ้าน เจอลูซี่กำลังร้องไห้วิ่งลงมาที่สนามเพราะเสียใจที่หมอช่วยอะไรไม่ได้และตัวเองก็ยังหาทางออกไม่ได้

อติคุณเข้าไปเสนอความสามารถพิเศษของตนที่จะทำให้ลูซี่ท้องได้ทันใจ เพื่อเธอจะได้ผูกมัดสามีเศรษฐีของเธอได้สำเร็จ ลูซี่กำลังสับสนเจ็บใจโกรธแค้น เลยไล่ตะเพิดเขา ถูกอติคุณกระโจนเข้ากอดจูบอย่างเมามันทั้งยังอวดสรรพคุณของตัวเองว่า สามารถเปิดปุ๊บติดปั๊บได้ทันใจทีเดียว

คืนนี้ ทั้งสองจึงไปเปิดห้องในโรงแรมด้วยความฝืนใจของลูซี่ เขาย้ำก่อนแสดงศักยภาพของตัวเองว่า

"ผมไม่เต็มใจทำ แต่ผมตกลงทำงานนี้ มันเป็นการตกลงทางธุรกิจเท่านั้น เมื่อคุณมีลูกกับผม หน้าที่ของผมก็สิ้นสุด ผมไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอีกต่อไป เรื่องนี้จะเป็นความลับตลอดไป"

"ใช่ ฉันจะจ่ายเงินให้แกทันที 3 ล้าน"

"คุณพร้อมจะเริ่มงานรอบต่อไปหรือยัง" อติคุณพูดเป็นธุรกิจล้วนๆ จนถูกลูซี่ขว้างของใส่แก้เขิน

ooooooo

อาศัยที่ตัวเองตาไม่เห็น ไวณิกทั้งอ้อนทั้งแกล้งชิดชมให้ดูแลตนจนชิดชมเหนื่อยใจ วันนี้ก็ไม่ยอมตื่นไปเคลื่อนไหว จนชิดชมต้องเข้าไปลากจากเตียง แต่แรงสู้ไวณิกไม่ไหวเลยถูกเขากระชากจนล้มลงไปในอ้อมแขน ทำเอาชิดชมทั้งเขินทั้งฉุน

"เอ๊ะ..." ไวณิกอุทานเพราะในสายตาเขาเห็นชิดชมเขินจนหน้าแดง ขณะไวณิกกำลังงงๆตัวเองอยู่นั่นเอง ชิดชมก็ผลักเขาออกแล้วลุกขึ้น

เธอ พาเขาไปที่โรงงาน ไวณิกถามว่าพามาทำไม ชิดชมเอะใจว่าทำไมเขารู้ ถูกไวณิกพูดฉุนๆว่า ตนตาบอดแต่ได้ยินเสียง ได้กลิ่น ทำไมจะไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน

ชิดชมเลยต้องยอมรับว่าพามาที่โรงงาน จริงๆ เพราะตนคิดถึงพ่ออยากมาเยี่ยมพ่อ ไวณิกบอกว่าดีเหมือนกันตนจะได้ไปขอบคุณลุงสันต์ที่ยอมให้เธอมาช่วยตน พอเดินเข้าโรงงานไวณิกก็เห็นภาพมัวๆแล้วค่อยชัดขึ้น...ชัดขึ้น เขาพยายามสะบัดหัวเพื่อให้แน่ใจ จนชิดชมถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

ไวณิ กมองหน้าชิดชม ภาพใบหน้าค่อยๆชัดขึ้น ครู่เดียวก็ดันมืดลงอีก เขาขยี้ตาอย่างแรงเมื่อชิดชมถามว่าเป็นอะไร ก็ไม่บอก เร่งให้พาไปหาพ่อเธอ ชิดชมจึงจูงมือเขาไป

ooooooo

ระหว่างทางสร้อยมาเจอเข้าแกล้ง เข้าไปชนชิดชมจนไวณิกหลุดจากมือแล้วตัวเองก็ทำเป็นขอโทษบอกว่าไม่เห็นว่าชิด ชมจูงมือไวณิกอยู่ เลยเกิดปากเสียงกันเล็กน้อย

ชิดชมเดินเข้าไปหาไวณิกเขาเห็นเธอแว้บๆในดวงตา แต่อึดใจเดียวภาพนั้นก็ดำมืดไปอีก เขาตัดบทบอกชิดชมว่า

ไปเยี่ยมพ่อเสีย และให้ใครพาตนไปที่ห้องทำงานก็ได้ สร้อยแถเข้ามาอาสาทันทีเข้าไปจูงมือไวณิก เขาสะบัดบอกว่า "ฉันเดินเองได้"

เมื่อ พาไวณิกเข้าไปในห้องทำงานแล้ว สร้อยพยายามใกล้ชิดกระทั่งประคองเขาจะป้อนน้ำให้ ไวณิกไม่เห็นชนแก้วน้ำหกใส่สร้อย พอถูกสร้อยต่อว่าเขาบอกว่าไม่เห็น แต่ตนกินน้ำเองได้ เพราะแขนไม่ได้ด้วน สร้อยปั้นน้ำเป็นตัวป้ายสีชิดชมเป่าหูไวณิกว่า

"คุณไวณิกมองไม่เห็น ก็ดีนะคะ ไม่ต้องเห็นสีหน้าชิดชมเวลาเขามองดูคุณ" พอไวณิกถามว่าเป็นยังไง สร้อยเล่าฉอดๆว่า "ไม่ได้ฟ้องนะคะ สร้อยพูดไปตามที่เห็น สร้อยเห็นเขาแสยะ ทำหน้ารำคาญคุณไวณิก คงจะเห็นว่ายังไงคุณไวณิกก็ไม่เห็นสีหน้าเขา หน้าไหว้หลังหลอกจริงๆ"

ไวณิกฟังแล้วรู้ว่าสร้อยใส่ร้ายชิดชม เขาไล่ตะเพิดสร้อยออกจากห้อง สร้อยโมโหเลยทำท่ายกมะเหงกจะเขกหัวไวณิกแล้วกระแทกเท้าออกไป พึมพำเบาๆอย่างหมั่นไส้แกมแค้นใจว่า

"ตาบอดแล้วยังเล่นตัว หมั่นไส้!"

ออก ไปเจอชิดชมกลับมาพอดี สร้อยพูดกระแนะกระแหนลอยๆว่าพะเน้าพะนอเพื่อจะได้ใกล้ชิดเจ้านายหนุ่มๆ ชิดชมถามว่าว่าใคร สร้อยไม่กล้ารับ ชิดชมเลยขู่ว่าแล้วไปถ้าว่าตนก็จะตบปากให้ดู

เท่านั้นเองสร้อยก็ เอะอะโวยวายขอความช่วยเหลือจากไวณิกฟ้องว่าชิดชมจะตบปากตน ไวณิกฉุนขาดตวาดให้หุบปาก แล้วบอกชิดชมให้พาตนกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย

ooooooo

วิ มาลากับวิศเวศกลับมาแล้ว พอมาถึงรู้ว่าชิดชมพาไวณิกไปโรงงาน วิมาลาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟถามว่าชิดชมมีสิทธิ์อะไรพาไวณิกออกไปนอกบ้านแถม ไปไกลถึงโรงงาน

ชิดชมอยากจะอธิบายแต่พออ้าปากจะพูดก็ถูกวิมาลาตัดบทอย่างฉุนเฉียวว่า "ฉันจะทำยังไงกับเธอดีฮึ!"

"ไม่ ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะผมสั่งให้ชิดชมเขาพาไปเอง" วิมาลาหาว่าไวณิกแก้ตัวแทนชิดชม เขาเลยถามแม่ว่า "แล้วถ้าผมจะแก้ตัวแทนคุณแม่จะทำอะไรชิดชมหรือครับ คุณแม่ จะแลกก็เอา ไล่ชิดชมออกไปต่อหน้าผมนี่เลย"

เมื่อทำอะไรชิดชมไม่ได้ วิมาลาก็บ่นว่าตนอุตส่าห์ไปหาหมอมารักษา บินข้ามทวีปไปเหนื่อยแค่ไหน แต่ไวณิกกลับ มาทำอย่างนี้ ถามว่ารู้ไหมว่าแม่เสียใจแค่ไหน วิศเวศเลยขัดขึ้นขอว่าให้แม่ไปพักผ่อนก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันว่าจะทำยังไง ต่อไป วิมาลาหันไปคาดโทษชิดชมว่า คราวนี้จะไม่เอาเรื่องแต่อย่าให้ มีคราวหน้าอีก แล้วสะบัดหน้าไป

ooooooo

เมื่อวิศเวศเข้าห้องนอนพร้อมตุ๊กตาฝากลูกในมือ เขามองหาลูซี่ไม่เห็น ถามปานจึงรู้ว่าเธอไปนอนบ้านอภินพ ไปวันเว้นวัน

ใน ห้องนอนลูซี่ที่บ้านอภินพ เธอนอนอยู่กับอติคุณตามข้อตกลงทางธุรกิจบนเตียงกัน ลูซี่ตื่นขึ้นก่อนปลุกอติคุณ จะให้กลับไป อติคุณงัวเงียขึ้นมาขอพักอีกสักงีบเพราะถูกเธอสูบพลังไปหมดแล้ว ครั้นลูซี่บอกว่าจะให้เขารีบกลับไป ก็ถูก อติคุณลูกเล่นถ่วงเวลาว่า

"ไม่ใช่ บุฟเฟ่ต์นะ  จะได้จำกัดเวลาแต่ละรอบว่าเริ่ม กี่โมงเสร็จกี่โมง ผมว่ารอบที่แล้วผมยังทำได้ไม่เต็มที่ ขอแก้ตัวก่อนเถอะ" พูดแล้วเข้าปล้ำลูซี่ เธอดิ้นเขาก็จับขาตรึงไว้แล้วนวดให้คลายเครียด ทำให้ลูซี่หยุดโวยวายถามว่า ทำอย่างนี้ ทำไม

"ผมจะไม่ตอบหรอกว่าผมแคร์คุณ รักคุณ เพราะคุณไม่เชื่อ งั้นเหตุผลก็คือคุณจ่ายดี ผมเลยทำงานให้ดีๆ"

เสียง โทรศัพท์ดังขึ้น ลูซี่รับสายแล้วตกใจถามปลายสาย ว่า "อะไรนะพ่อ คุณวิศกำลังขึ้นมา!" แล้วเธอก็เร่งให้อติคุณ ลุกออกไปเร็วๆ แต่ออกไปไม่ได้เพราะวิศเวศมายืนคุยกับอภินพอยู่ใกล้ประตูห้อง

ลูซี่ ตกใจทำอะไรไม่ถูก จะเอาอติคุณไปยัดใส่ตู้เสื้อผ้าก็ยัดไม่เข้า เลยลากไปที่หน้าต่าง อติคุณไม่กล้าโดด ก็พอดี วิศเวศเปิดประตูห้องเข้ามา ถามลูซี่ที่ยืนตกใจหน้าตาตื่นว่า

"ทำไมต้องตกใจด้วย ผมมารับกลับบ้านครับ"

ลูซี่ตอบไม่ออก หันมองไปทางหน้าต่างปรากฏว่าอติคุณหายไปแล้ว...

ooooooo