เงาหัวใจ

ที่บ้านพักชายทะเลบนเกาะนี่เอง บรรยากาศเป็นใจ ทำให้ษากับวิศเวศได้ระลึกถึงความหลังเมื่อครั้งอยู่ที่เชียงใหม่ ได้เที่ยวทั้งทางบกและทางน้ำด้วยกัน จำกันได้ว่าษาชอบให้อาหารปลามาก วิศเวศจึงซื้ออาหารปลาให้เธอไปโปรยในทะเล แต่พูดไว้เชิงว่าตนเห็นขนมปังตกอยู่แถวท่าเรือเลยเก็บมาทิ้ง

มุม หนึ่งบนเรือ ษากำลังให้อาหารปลา แต่อีกมุมหนึ่งวิศเวศกำลังนั่งตกปลา ษาถามว่าทำอย่างนี้ได้ยังไงตนกำลังทำบุญอยู่ เขาตอบหน้าตาเฉยว่าเธอทำบุญตนทำบาป เธอได้บุญตนได้บาปจะร้องตกอกตกใจทำไม ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย

ษาไม่ยอมให้เขาตกปลา แต่พอดีปลาติดเบ็ด ษาเลยเข้าไปแย่งจะปลดเบ็ดปล่อยปลา ยื้อกันไปแย่งกันมา เลยลื่นถลา วิศเวศหอมษาเข้าเต็มๆ พริบตานั้นเหมือนโลกหยุดหมุน เบ็ดตกพื้นเพราะวิศเวศกอดษาไว้เต็มแขน ต่างมองหน้ากันตะลึง หน้าต่อหน้าใกล้กันไม่ถึงคืบ ตาต่อตามองลึกเข้าไปถึงหัวใจ วิศเวศพูดอย่างลืมตัวว่า

"เราลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปได้ไหม ย้อนเวลากลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน ตอนที่เรารักกัน"

ษาใจอ่อนเพราะรักเขาเต็มหัวใจอยู่แล้ว ต่างกอดกันแนบแน่น...วิศเวศก้มจูบอย่างอ่อนโยน

ooooooo

ที่ กรุงเทพฯ ไวณิกที่ถูกแม่จับคู่ให้กับแพตตี้ กำลังตกอยู่ในสภาพขวัญผวาที่ต้องหนีการตามล่าของผู้หญิงก๋ากั่นเปรี้ยวจี๊ด ที่ตามจับเขาเอาเป็นเอาตาย วันนี้ก็บุกไปหาถึงที่ทำงาน ไวณิกไล่ก็ไม่ยอมไป สุดท้ายเขาต้องเป็นฝ่ายวิ่งหนีแพตตี้ออกจากห้อง

วิ่งออกมาเห็นชิดชม กำลังปั่นจักรยานอยู่ข้างหน้า ไวณิกตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ชิดชมตั้งใจที่จะห่างจากเขาตามที่บอกสันต์ผู้เป็นพ่อไว้ เธอเร่งปั่นจักรยานจนไวณิกตามไม่ทัน

ขณะไวณิกกำลังละล้าละลังนั่นเอง ไผ่ขี่มอเตอร์ไซค์ผ่าน มาพอดี ไวณิกกระโดดซ้อนท้ายบอกให้รีบขับตามชิดชมไป ไผ่ทำตามงงๆ บิดจนแซงจักรยานของชิดชมแล้วจอดให้ไวณิกลง

พอลงจากรถของ ไผ่ ไวณิกก็วิ่งไปยืนขวางกลางถนนตั้งใจจะหยุดชิดชมให้ได้ พอเธอจะปั่นจักรยานหลบเขาก็คว้าแฮนด์ไว้ ชิดชมเสียหลักจะล้มเขารีบถลาเข้าไปรับไว้แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิด เหมือนยืนกอดจะจูบกัน ชิดชมตกใจยกมือปิดหน้าเลยกลายเป็นศอกไปกระทุ้งถูกไวณิกเข้าเต็มๆกลางหน้า

"โอ๊ย...เจ็บ !" ไวณิกร้องลั่น พอชิดชมตกใจถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ไวณิกยิ่งบ่นโทษว่าถ้าเธอไม่หลบตนก็ไม่เจ็บอย่างนี้ เลยเถียงกันอยู่กลางถนน ฝ่ายหนึ่งโทษว่ามาหยุดรถตน อีกฝ่ายโทษว่าเพราะเธอหลบหน้าไม่ยอมคุยด้วยถึงต้องทำอย่างนี้

เมื่อพากันไปคุยดีๆที่มุมสวยสงบในโรงงาน ชิดชมฟังไวณิกแล้วปฏิเสธทันทีว่าตนทำอย่างนั้นไม่ได้ ตนไม่เกี่ยว ไม่ช่วย

ที่ แท้ไวณิกมาขอให้เธอช่วยเรื่องแพตตี้เหมือนคราวที่ช่วยตนจากน้ำฝนนั่นเอง แต่คราวนี้ชิดชมไม่เพียงปฏิเสธที่จะช่วย หากยังผลักไสเขาให้แต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมคู่ควรกับเขาตามที่วิมาลาหา ให้ด้วย

"ไม่มีทาง ฉันไม่ยอมแต่งงานกับคนที่ฉันไม่รักเด็ดขาด" ไวณิกเด็ดเดี่ยวมาก

ooooooo

ขณะ ที่วิศเวศมีความสุขอยู่กับษาที่เกาะนั้น ลูซี่ กำลังหงุดหงิดแทบจะบ้าเมื่อรอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นวิศเวศมาที่บ้านพักปากช่อง ตามที่นัดกันไว้เสียที เธอแต่งตัวสวยรอจนเฉาทนไม่ได้เลยโทร.หาทั้งที่โทร.มานับสิบครั้งแล้วแต่ ไม่มีสัญญาณ คราวนี้เลยฝากข้อความว่า

"วิศคะ ลูซี่โทร.หาวิศมาตลอดทั้งวัน วิศหายไปไหน เรานัดกันไว้ วิศลืมแล้วหรือ จำไว้นะคะลูซี่จะรอวิศ ถ้าวิศไม่มา ลูซี่จะรอไปเรื่อยๆ"

ฝาก ข้อความเสร็จลูซี่ก็วางโทรศัพท์  ฟุบหน้ากับท่อนแขนที่โต๊ะกินข้าวที่จัดไว้อย่างแสนโรแมนติก แต่เวลานี้ เธอเศร้าและว้าเหว่อย่างที่สุด...

ค่ำวันเดียวกัน ขณะวิศเวศนั่งพักที่ห้องรับแขกบ้านพักริมทะเลนั้น เขาบีบนวดต้นคอจนษาถามว่าปวดหรือ เขาบอกว่ากล้ามเนื้อเกร็งร้าวจนถึงคอ ษาจึงเข้าไปนวดให้ แต่นวดไม่ถนัด วิศเวศจึงเปลี่ยนเป็นนอนคว่ำให้เธอนวดให้ที่โซฟา

ษาพยายามข่มความเก้อเขินของตัวเองลงมือนวดให้เขาด้วยความตื่นเต้นเต็มใจ

แต่ จู่ๆ ไฟก็ดับทั้งบ้าน ษาตกใจ วิศเวศพลิกตัวมากอดเธอไว้ปลอบว่าไม่ต้องกลัวตนอยู่นี่ วิศเวศกอดษาแน่นไม่ยอมให้ลุกไปไหน เธอดิ้นจนหลุดออกมาบอกเขาว่ายังไม่ได้เก็บครัว วิศเวศจึงหาทางรั้งเธอไว้ด้วยการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดเครื่อง

ปรากฏ ว่าบนหน้าจอโชว์สายที่ลูซี่โทร.เข้ามา 20 กว่าครั้ง เขาร้องเอ๊ะแต่แล้วก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ ทำเฉไฉบอกษาว่าถ้าตนโทรศัพท์คุยกับไข่ตุ๋นเธอจะมานั่งตรงนี้หรือเปล่า

ได้ ผล ษารีบขยับเข้าใกล้ เมื่อเขาต่อสายถึงไข่ตุ๋นติดก็ส่งให้เธอคุย ษาคุยกับลูกอย่างตื่นเต้นมีความสุข บอกไข่ตุ๋นว่าแม่ษาไปทำงานลูกต้องอดทนเป็นคนดี วิศเวศนอนเท้าคางฟังษาคุยกับลูกพลอยมีความสุขไปด้วย

ระหว่างนั้นเอง มีสายเรียกซ้อนเข้ามา ษาเอาเครื่องมาดูเป็นสายจากลูซี่ วิศเวศบอกทันทีว่าไม่ต้องรับให้เธอคุยกับไข่ตุ๋นต่อไป จนษาคุยเสร็จลูซี่ก็ยังไม่วางสาย เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาแล้วเดินออกจากห้องเพื่อให้เขาคุยได้สะดวกใจ

ลูซี่โวยวายใส่วิศเวศทันที ถามว่าเขาอยู่ไหนนัดกันไว้แล้วลืมใช่ไหม วิศเวศยอมรับตรงๆว่า

"ผม ลืมไปจริงๆ ขอโทษนะลูซี่ แค่นี้นะ ผมติดธุระ" พูดเสร็จตัดสายทันที ทำเอาลูซี่แทบจะคลั่งเอามือปัดอาหารบนโต๊ะหล่นหกเลอะเทอะ คว้าขวดไวน์เดินออกไปน้ำตานองหน้า

ooooooo

คืนนี้ ไวณิกกลับถึงบ้านก็แปลกใจ เห็นแม่บ้านยกถาดน้ำจะไปเสิร์ฟที่ห้องรับแขก ถามว่าใครมา ปานที่เป็นแม่บ้านบอกว่าไม่ทราบแต่เป็นสาวเปรี้ยวมาก ไวณิกนึกออกทันที เขาหลบวูบ เตรียมจะหนีออกจากบ้านแต่ไม่ทัน ถูกแพตตี้กับวิมาลาเดินมาขวางประตูพอดี วิมาลาบอกว่าไวณิกมาพอดีแต่คงจะขึ้นข้างบนแล้ว แพตตี้จะตามขึ้นไป วิมาลาทักท้วงว่าจะดีหรือ ตน จะตามไปด้วย

"ไม่ต้องค่ะ ถ้าคุณไวไม่ออกมา แพตตี้จะปิดห้องขังเราสองคนไว้ทั้งคืนเลย"

วิ มาลาเหวอไปกับความกล้าก๋ากั่นของแพตตี้ แต่ไวณิก ฟังแล้วหนาวเยือกทำหน้าสยอง แล้วเขาก็หาทางหลบจากตรงนั้น เข้าไปซ่อนตัวในห้องทำงานของวิศเวศสำเร็จ

ได้เรื่องเลย! เพราะไวณิกไปเห็นพาสปอร์ตที่วิศเวศวางทิ้งไว้ เขารู้ทันทีว่าพี่ชายโกหกว่าไปโตเกียว ปักใจเชื่อว่า พี่ชายต้องหนีไปกับษาแน่ๆ คว้าโทรศัพท์โทร.หากรทันที

"พี่กรครับ ตอนนี้พี่วิศอยู่ไหน" พอฟังปลายสายตอบก็ย้อนถามอย่างเย้ยหยันว่า "อยู่โตเกียวพี่วิศคงกำลังเที่ยวสนุก นะครับ บอกพี่วิศด้วยว่าหลอกใครได้ก็หลอกไป แต่หลอกผมไม่สำเร็จหรอก"

พอตัดสายจากกร ไวณิกก็พรวดพราดออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

ooooooo

ลูซี่เสียใจคว้าขวดไวน์ไปนั่งดื่มร้องไห้คร่ำครวญ ที่ห้องรับแขก แต่ไม่ถึงอึดใจเธอก็รู้สึกผิดปกติไม่มีแรง ง่วงนอนอย่างหนัก


ที่แท้เธอถูกอติคุณเอายานอนหลับที่เธอเตรียมมามอม วิศเวศมอมเธอเสียเอง ในสภาพที่ทั้งเมา ทั้งมึน ทั้งง่วง ทำให้ลูซี่ ถูกอติคุณอุ้มไปที่ห้องนอนอย่างง่ายดาย


นั่นคือเหตุการณ์ที่ปากช่อง แต่เวลาเดียวกัน ที่บ้านชิดชมก็วุ่นวายไม่น้อยกว่ากัน เมื่อไวณิกขับรถไปหาถึงบ้านโทร.ตามชิดชมลงมาคุยกัน ชิดชมกลัวสันต์รู้เดี๋ยวจะไม่สบายใจ จึงบอกพ่อว่าจะลงไปหาซื้อของใช้จำเป็นสำหรับผู้หญิง แล้วลงไปพบไวณิกที่เลื่อนรถไปจอดรอไกลออกไป จากนั้นให้เขาพาไปคุยกันที่มุมสวนสาธารณะ


ชิดชมเปิดฉากด้วยข้อแม้ว่า ถ้ามาคุยเรื่องเก่าตนไม่คุยด้วย ไวณิกมีข้อต่อรองบอกว่าเรื่องที่ตนขอให้ชิดชมช่วยถูกเธอปฏิเสธ แต่เรื่องที่เธอขอให้ตนช่วยนั้นทำสำเร็จแล้ว เพราะตอนนี้รู้แล้วว่าษาอยู่กับวิศเวศ


"แล้วคุณรู้ไหมว่าเขาไปอยู่ที่ไหนกัน" ชิดชมตื่นเต้นดีใจจนลืมมาดขรึมเข้มแต่แรก


"ไม่รู้ แต่เดาได้ไม่ยากหรอก ไป...ไปตามหาเขาทั้งสอง คนกัน" ไวณิกคว้าแขนจะลากไป


"ดึกขนาดนี้ฉันไม่ไปไหนกับคุณหรอก" ชิดชมดึงมือออกเขินๆ


ooooooo


เช้าวันรุ่งขึ้น ลูซี่ในสภาพเพลียๆหันมองข้างตัวบนเตียงนอน  เห็นผมคนโผล่จากผ้าห่มนึกว่าวิศเวศมาแล้ว ถามอย่างดีใจว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่แล้วเธอแทบ ช็อก  เมื่อร่างใต้ผ้าห่มนั้นโผล่พรวดเข้ามากอดกลายเป็น อติคุณ!


ลูซี่ทั้งโกรธ ทั้งแค้น ทั้งอับอาย ด่าว่าอติคุณและไล่เขาไปให้พ้น  ไม่ต้องมายุ่งกับตนอีกตลอดชีวิต  ไม่อย่างนั้น ตนเอาตายแน่ๆ


ทีแรกอติคุณก็ทำกะล่อนหมายเอาตัวรอด แต่สุดท้ายก็แพ้ความแค้นความขึงขังของลูซี่ ถูกไล่จนต้องคว้าหมอนปิดเป้าวิ่งอ้าวออกไปแทบไม่ทัน


คืนเดียวกัน ที่บ้านชายทะเล วิศเวศมีของขวัญให้ษา พอเธอเปิดดูเป็นชุดนอนบางเบาหวานแหวว เธอทั้งเขินทั้งขำเพราะตลอดชีวิตมาไม่เคยใช้ชุดนอนแบบนี้ ดังนั้นพออาบน้ำเสร็จเธอจึงใส่ชุดนอนของตัวเองออกมา วิศเวศถามว่าทำไมไม่ใส่ชุดที่เขาซื้อให้


ษาตอบเขินๆว่าไม่เคยใส่ชุดแบบนั้น วิศเวศโผเข้ากอดพูดอย่างมันเขี้ยวว่า


"ชุดนั้นมันถอดง่าย แต่ชุดนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะถอดไม่ได้..."


จนรุ่งเช้า วิศเวศตื่นก่อน เขาหันมองษาที่นอนอยู่ข้างๆรำพึงอย่างเสียดายว่า ทำไมมันไม่เป็นอย่างนี้เมื่อ 5 ปีก่อน ก้มจูบหน้าผากษาเบาๆแล้วลุกเดินออกจากห้อง


ษาแกล้งทำเป็นหลับแก้เขิน พอเขาเดินออกไป เธอพึมพำบ้างว่า


"ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่ษาไม่รักพี่ค่ะ พี่วิศ..."


ooooooo


เช้าวันเดียวกัน    ชิดชมนัดไวณิกมารับที่ป้าย


รถเมล์เพื่อไปตามหาษากัน โดยไวณิกคาดว่ามีอยู่ 3 แห่ง ที่คาดว่าวิศเวศจะพาษาไปอยู่ด้วย   คือ   รีสอร์ตที่ปาย เกาะที่ระยอง และคอนโดฯสาธร


เป้าหมายแรกคือไปที่คอนโดฯ ปรากฏว่าไม่มีร่องรอย ของการมาอยู่ที่นี่   เป้าหมายต่อไปคือที่ปายแม่ฮ่องสอน   แต่ ชิดชมเสนอให้ไปที่ระยองก่อนเพราะใกล้กว่า


ปรากฏว่าไปถึงก็เย็นแล้วหาเช่าเรือไปเกาะไม่ได้เลยต้องค้างที่ระยอง เจ้ากรรม! ห้องตามโรงแรมเต็มหมด สุดท้ายไปได้โรงแรมไม่มีระดับ ไม่มีดาว ซ้ำยังเหลืออยู่เพียงห้องเดียวด้วย ไวณิกนอนไม่ลง ชิดชมเลยบอกให้เขาไปหาที่อื่นตนจะนอนที่นี่ แล้งพรุ่งนี้เช้าค่อยเจอกัน


สุดท้ายไวณิกก็ไม่มีทางเลือก แต่พอจะนอน ชิดชมให้เขานอนที่พื้นตัวเองจะนอนเตียง หรือเขาจะไปนอนที่โซฟาก็ได้


"ไม่ นอนบนนั้นปวดหลังตาย ไม่มีแอร์ก็นอนแทบไม่หลับแล้ว"


"งั้นคุณก็ไปอาบน้ำก่อน ฉันจะไปซื้อน้ำที่เซเว่น" ชิดชมบอกแล้วเดินออกจากห้อง ส่วนไวณิกก็เดินเข้าห้องน้ำหน้าหงิกหน้างอ


แต่พอชิดชมก้าวออกจากห้องได้สองสามก้าวก็ต้องชะงักวิ่งกลับเข้ามาเพราะตกใจเสียงร้องเหมือนถูกใครเชือดของไวณิก ปรากฏว่าเขาไปเจอตุ๊กแกในห้องน้ำ ตกใจขยะแขยงจนวิ่งผ้าหลุดออกจากห้อง


ไวณิกไม่ยอมเข้าห้องน้ำอีก นอนทั้งที่ไม่ได้อาบน้ำ แย่งเตียงกันจนสุดท้ายนอนคนละฟากหันหลังให้กัน แต่แล้วชิดชมก็ต้องเป็นฝ่ายหอบผ้าลงมานอนที่พื้นเพราะถูกไวณิกติดไอพ่นปู้ดๆใส่เหม็นจนทนไม่ไหว


ooooooo


ส่วนที่บ้านริมทะเล สายวันนี้วิศเวศกับษาพากันไปปูเสื่อนอนเล่นที่ชายหาด วิศเวศหลับสบายกับลมทะเลพัดมาเย็นๆ ษายังนั่งอ่านหนังสืออยู่


โทรศัพท์มือถือของวิศเวศดังขึ้น โชว์ที่หน้าจอว่าเป็นสายจากไวณิก ษาจะปลุกก็เห็นเขาหลับอยู่ เรียกเบาๆก็ไม่รู้สึกตัว จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา วิศเวศตื่นพอดีคว้าไปดู พอเห็นเป็น สายจากไวณิกก็ปิดเครื่องทันที ษาชี้แจงว่าตนไม่ได้โทร.หรือรับสายแค่จะปิดเสียงเพราะเขากำลังหลับ


"ขอให้เป็นอย่างนั้น" วิศเวศกระชากเสียงอย่างไม่เชื่อแล้วลุกเดินเข้าที่พักไป ษาถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับอารมณ์ แปรปรวนของเขา เพราะทุกอย่างกำลังทำท่าจะดีอยู่แล้ว แต่เพียง ชั่วข้ามคืนก็กลับอึมครึมขึ้นมาอีก


ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อษาทำความสะอาดห้องเอาไม้กวาด ปัดหยากไย่ไปถูกกล่องที่วางอยู่บนหลังตู้ตกลงมา รูปในกล่องกระจายเต็มพื้น ษาคุกเข่าลงหยิบขึ้นดู มันคือภาพในอดีตที่เธอกับวิศเวศถ่ายด้วยกัน ษาสะเทือนใจที่เขายังเก็บภาพเหล่านั้นไว้อย่างดี


แต่พอวิศเวศมาเจอ เขาแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดกลบเกลื่อนอย่างไว้ฟอร์ม หาว่าเธอละลาบละล้วง พอษาปฏิเสธ เขาเอ็ดตะโรว่า


"โกหกอีกแล้ว ฉันเห็นอยู่กับตาว่าเธอรื้อของฉันออกมาดู เห็นแล้วเป็นไง คิดว่าที่เก็บไว้เพราะมีเยื่อใยกับเธอรึไง" พูดแล้วคว้าตุ๊กตาที่เป็นของขวัญให้กันสมัยก่อนไปฉีกขว้างทิ้ง "ฉันไม่ได้สนใจซักนิด" ว่าแล้วเดินหุนหันออกจากห้องไปเลย



รุ่งขึ้น วิศเวศจะไปดำน้ำบังคับพาษาไปด้วย กัน ไม่ให้เธอหนีหรือฝ่าฝืนคำสั่ง แต่ไม่ทันออกไปก็เห็นเรือลำหนึ่งมุ่งมาทางเกาะ เขม้นมองจึงรู้ว่าไวณิกนั่นเอง

วิศเวศสั่งษาให้หลบไปอย่าให้ไวณิกเจอเด็ดขาดมิฉะนั้น เธอจะไม่ได้เห็นหน้าไข่ตุ๋นทั้งชาติ ทำให้ษาจำต้องรีบวิ่งกลับไปซ่อนตัวในบ้าน ส่วนวิศเวศก็เดินอาดๆออกไปรับหน้าไวณิก

วิศเวศรับสถานการณ์ได้อย่างเยือกเย็น เรื่องที่โกหกว่า ไปนอกนั้นเขาบอกไวณิกว่าเปลี่ยนใจไม่ไปเพราะนัดลูกค้ามาพบกันที่นี่แล้ว ส่วนเรื่องษาเขาทำไขสือบอกว่าไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังพูดให้น่าเชื่อว่า

"นายเลิกระแวงฉันกับผู้หญิงคนนี้ซะที แล้วกลับมา เป็นน้องชายคนเดิมของฉันตกลงไหม"

"ได้" ไวณิกตกลง แล้วก้าวตามพี่ชายกลับขึ้นไป ส่วนชิดชมบอกว่าตนเป็นห่วงเพื่อน วิศเวศประชดว่าอยากไปช่วยค้นก็เชิญ

ปรากฏว่าทั้งสองคนช่วยกันค้นไปทั่วบ้าน บางอย่างที่มีร่องรอยของผู้หญิงอยู่ก็โกหกว่าแขกของตนเป็นลูกค้าที่มาฮันนีมูน ตอนนี้ขับเรือออกไปไหนไม่รู้

ทั้งไวณิกและชิดชมช่วยกันค้นหาและร้องเรียกกระทั่งเอาไข่ตุ๋นมาล่อก็ไม่เจอษา ทั้งที่ษาหลบอยู่ที่ห้องข้างบนฟังเสียงเพื่อนด้วยความทรมานใจ

เมื่อค้นหาไม่เจอแล้ววิศเวศถามหยั่งเชิงน้องชายว่าแล้วจะไปตามหาที่ไหนอีก แนะว่าให้ลองไปตามหากับสามีเธอดูก่อน ถ้าไม่เจอค่อยมาตามหากับคนนอกอย่างตน

"ผมขอโทษ ผมกลับก่อนนะพี่" ไวณิกกลายเป็นฝ่ายต้องขอโทษพี่ชาย ซ้ำระหว่างทางกลับยังทะเลาะกับชิดชมโทษว่าชิดชมทำให้ตนระแวงพี่ชาย บอกเธอว่าจะไม่ไปปายอีกแล้ว

ส่วนวิศเวศ พอไวณิกกับชิดชมกลับไป ก็รีบขึ้นไปเรียกษาเร่งให้รีบเก็บข้าวของย้ายออกจากที่นี่เพราะไม่ปลอดภัยแล้ว ระหว่างนั้นก็โทร.ติดต่อกรขอไปอยู่บ้านเขา ซึ่งเพิ่งซื้อมาอาทิตย์เดียวคงไม่มีใครหาเจอ

ooooooo

หลังจากลูซี่เสียท่าให้กับอติคุณแล้ว กลับไป ที่บ้านเธอต่อว่าอภินพผู้เป็นพ่ออย่างรุนแรง ที่ให้อติคุณ ไปอยู่บ้านนั้นก็ไม่บอกกันทั้งๆที่เป็นบ้านที่แม่โอนให้ตน อภินพถามอย่างสงสัยว่าเธอเกลียดอะไรนักหนากับอติคุณคนนี้ทั้งที่เขาอัธยาศัยดีออกจะตาย

"ก็มันเลวไง ไม่เข้าใจทำไมพ่อดูไม่ออกว่ามันเป็นคนยังไง เลือกเอาแล้วกันว่าจะเลือกมันหรือเลือกหนู ถ้าเลือกมันพ่อจะไม่ได้เห็นหน้าหนูอีก"

จนแล้วจนรอดอภินพก็ไม่เข้าใจว่าทำไมลูซี่ถึงเกลียดอติคุณขนาดนี้ จนกระทั่งอติคุณมาหาเขาที่บ้านแสดงตัวเป็นเขยโดยพฤตินัยด้วยการมาขอขมา อ้างว่าตนมีใจจริงจังกับลูซี่มาก แต่วันหนึ่งก็เกิดมีอารมณ์เหนือขั้นตอนของประเพณี แล้วพูดตรงๆว่า "ผมเป็นลูกเขยท่านทางพฤตินัยแล้วครับ"

"คุณหมิ่นเกียรติผม ผมผิดหวังในตัวคุณจริงๆ" อภินพ โวยวายเสียงดังด้วยความโกรธสุดขีด

"ผมรักคุณลูซี่ครับ ผมมาแสดงความรับผิดชอบ ยินดีแต่งงานกับเธอ สินสอดทองหมั้นเท่าไหร่ผมไม่เกี่ยงท่านเรียกร้องมาได้เต็มที่เลยครับ" อติคุณคุยเขื่อง ทั้งที่กินบะหมี่ซอง ยาไส้อยู่เกือบทุกมื้อ

อภินพตาโตกับคำคุยเขื่องของอติคุณ เมื่อเจอลูซี่จึงสั่งให้เตรียมแต่งงาน ลูซี่คิดว่าพ่อหมายถึงแต่งกับวิศเวศ เธอตอบอย่างพอใจว่าตนพร้อมอยู่ตลอดเวลาแล้ว แต่พอรู้ว่าพ่อจะให้ แต่งกับอติคุณ ลูซี่ก็แทบจะบ้าตาย ประกาศว่าตนไม่มีทางญาติดี กับผู้ชายคนนี้เด็ดขาด

"เขาทำผิดก็มาสารภาพยอมรับผิดกับฉันอย่างดี ยินดีจะแต่งงานกับแกให้เร็วที่สุด ดีกว่าผู้ชายที่ฉันเห็นแกควงๆมา"

"มันเป็นคนที่หนูเกลียดที่สุด บอกมันนะ ถ้ามันมายุ่ง กับหนูอีก หนูจะจ้างคนมาฆ่ามันให้ดู" พูดแล้วลูซี่วิ่งออกจากบ้านไปด้วยความโกรธแค้น

ooooooo

เมื่อพาษาหนีมาอยู่ที่บ้านของกรและให้กรไปอยู่ที่คอนโดฯของตนแทนแล้ว วิศเวศทำเซอร์ไพรส์ด้วยการแอบพาไข่ตุ๋นมาอยู่ด้วย ทำให้ษามีความสุขมาก จนเมื่อได้เวลากลับ วิศเวศกำชับไข่ตุ๋นว่าห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าได้มาเจอแม่ษา ไข่ตุ๋นถามว่าทำไม ษาจึงต้องโกหกลูกว่า

"เพราะแม่ษาทำผิดพาไข่ตุ๋นออกจากโรงพยาบาลก่อนขออนุญาตคุณหมอ ไข่ตุ๋นช่วยปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้ไหมครับ"

ไข่ตุ๋นรับคำแววตาใสซื่อ และเมื่อได้เวลากรก็มารับไข่ตุ๋นกลับไปที่โรงพยาบาล เขาอุ้มไข่ตุ๋นที่หลับปุ๋ยไปวางที่เตียง ชิดชมเข้ามาพอดีถามว่าพาไข่ตุ๋นไปไหนมาหรือ

"เปล่าครับ ผมมีธุระขอตัวก่อนนะครับ" ว่าแล้วกรก็รีบปลีกตัวไป ชิดชมไม่เอะใจเดินไปเกาะขอบเตียงมองไข่ตุ๋นที่หลับปุ๋ยอยู่ด้วยความรักและสงสาร

ชิดชมอยู่กับไข่ตุ๋นจนค่ำ ไข่ตุ๋นจึงตื่นขึ้นมาบอกว่าปวดฉี่ เมื่อชิดชมพาไปเข้าห้องน้ำ ชมว่าไข่ตุ๋นเก่งจังไม่ร้องไห้ หาแม่อีกแล้ว ถามว่าไม่ห่วงแม่ษาแล้วหรือ ไข่ตุ๋นตอบเสียงใสว่าไม่ต้องห่วง แม่ษาสบายดี

ชิดชมเอะใจถามว่าไข่ตุ๋นไปหาแม่ษามาใช่ไหม ไข่ตุ๋นรู้สึกตัวว่าพลั้งปากไปเลยแกล้งทำเป็นง่วงขอนอน ชิดชมรู้ทันเลยดักคอว่า

"ไข่ตุ๋นสัญญาเอาไว้ว่าจะไม่บอกใครเรื่องแม่ษาใช่ไหมครับ น้าชมรู้นะ เอาอย่างนี้ ไข่ตุ๋นแค่พยักหน้าหรือส่ายหัวตอบน้าชมนะครับ จะได้ไม่ผิดสัญญา  ไม่ได้พูดสักหน่อย" ชิดชมหลอกล่อ พอไข่ตุ๋นพยักหน้าเธอเริ่มคำถามแรก

"ไข่ตุ๋นไปหาแม่ษามาใช่ไหม" ไข่ตุ๋นพยักหน้า "แม่ษา อยู่กับพ่อติหรือเปล่า" ไข่ตุ๋นส่ายหน้า "แม่ษา..." ชิดชมยังถาม อีกมากมายจนพอใจ

ooooooo

ค่ำนี้เอง ขณะษากำลังจัดโต๊ะเตรียมทานอาหารค่ำกับวิศเวศแต่ใจเหม่อคิดถึงไข่ตุ๋นเลยจัดจานไว้สามชุด กระทั่งถูกวิศเวศท้วงติงว่าเราอยู่กันสองคนไม่ใช่หรือ เธอจึงรีบเก็บชุดหนึ่ง

ระหว่างนั้นลูซี่โทร.เข้ามือถือวิศเวศ เขาเดินเลี่ยงไปคุยที่อื่น  เสียงลูซี่ร้องไห้คร่ำครวญมาจนวิศเวศถามว่าเกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไม

"ลูซี่อยู่บ้านไม่ได้แล้ว ลูซี่ไม่มีที่ไป วิศมาหาลูซี่หน่อย ลูซี่สับสนไปหมดไม่รู้จะทำอะไรต่อไปแล้ว"

สุดท้ายวิศเวศไม่ได้แตะต้องอาหารที่ษาจัดไว้อย่างดี เขารีบออกไปหาลูซี่ทั้งยังบอกว่าไม่ต้องเก็บไว้ให้ ตนจะกลับมากินแต่อยากเปลี่ยนเป็นข้าวต้มมีไข่เจียวใส่ต้นหอมและยำกุ้งแห้ง

"ค่ะ ฉันจะเตรียมไว้ให้" ษารับคำเบาๆ

เมื่อวิศเวศไปพบลูซี่ที่ห้องอาหารตามนัด ลูซี่ก็เอาแต่ ร้องไห้คร่ำครวญว่าตนไม่มีที่อยู่แล้ว ไม่มีที่พึ่ง ไม่เหลืออะไร อีกแล้ว วิศเวศกอดปลอบด้วยความสงสารว่า "ไม่เป็นไร ผมอยู่ ที่นี่แล้ว"

จากนั้นวิศเวศไปเปิดห้องในโรงแรมหรู บอกว่าจะอยู่ นานแค่ไหนก็ได้ ลูซี่อ้อนให้เขาอยู่กับตน ถ้าไม่มีเขาก็ไม่รู้ว่าจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างไร เพราะรู้สึกอ้างว้างว้าเหว่เหมือนตัวเอง ไร้ค่าเหลือเกิน

วิศเวศปลอบใจว่ามีอะไรอยากจะพูดตนพร้อมจะฟัง ลูซี่ไม่พูดต้องการแค่ตัวเขาอยู่ด้วยเท่านั้น ลูซี่คร่ำครวญซบอก วิศเวศเหมือนไม่ยอมให้เขาพรากจากไปไหนอีก วิศเวศมองไปนอกหน้าต่าง กายอยู่กับลูซี่ แต่ใจเขานั้นคิดถึงษา...

ooooooo

กระทั่งเช้า วิศเวศกลับไปที่บ้านกร เจอษาฟุบหลับ อยู่ที่โต๊ะอาหาร เขารู้สึกผิด เดินเข้าไปเขย่าเบาๆ ปลุกษาขึ้นมาถามว่าทำไมหลับอยู่ตรงนี้ ไม่สบายหรือเปล่า

"ขอโทษค่ะ ฉันหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัว"

วิศเวศรู้สึกผิดรีบแก้ตัวว่าเมื่อคืนติดลูกค้าสำคัญ ถ้าไม่ไปตกลงให้เรียบร้อยบริษัทจะเสียหาย  ตนไม่ได้ไปเที่ยวเหลวไหลอะไร

"ไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ ฉันไม่สงสัยอะไรหรอก" ษาพูดไปอย่างนั้นแต่ใจยังงงๆอยู่

วิศเวศโกรธหนึบขึ้นทันทีถามษาว่าหาว่าตนแก้ตัวหรือ ษารีบบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องแก้ตัวอะไรกับตน

"ใช่ ฉันลืมไป การอธิบายมันใช้กับคนปกติที่เขารักกัน ห่วงกัน แต่ใช้ไม่ได้กับพวกที่รับจ๊อบชั่วคราวอย่างเธอ!"

พูดประชดแล้วเดินปึงปังออกไป ษาได้แต่มองตามไป ด้วยความเจ็บปวด ที่ต้องรองรับอารมณ์แปรปรวนรุนแรงของเขาตลอดเวลาโดยไม่รู้สาเหตุ

ooooooo