นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เรือนซ่อนรัก

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    วันรุ่งขึ้น ปรางเชยขอพบดารารุ่งแต่เช้า โกหกหน้าด้านๆว่าพ่อของเธอเสียใจมากที่คุณนิจจะไม่คบเธอจนล้มป่วย ดารารุ่งหลงเชื่ออีกตามเคย ตำหนิคุณนิจว่าเพ้อเจ้อเหลวไหลขึ้นทุกวัน คุณนิจได้ยินทุกคำพูด ค้านว่าเธอไม่ได้เพ้อเจ้อหรือเหลวไหล แต่แค่อยากอยู่ห่างๆ ปรางเชย

    "เพราะนิจไม่อยากให้มีคนมองว่าปรางกับนิจเป็นพวกวิปริตผิดเพี้ยน รักเพศเดียวกัน"

    ดารารุ่งโกรธมากเมื่อรู้จากปรางเชยว่าเมืองเล็กเป็นคนต้นคิดเรื่องวิปริตผิดเพศ เดินลิ่วๆตรงไปบ้านบุรีราชกรมทันที โดยไม่ฟังเสียงทัดทานของคุณนิจ บุกเข้าบ้านเมืองเล็กหน้าตาเฉย เมืองเล็กกำลังจะสวมเสื้อเดินลงจากบันได ตะโกนเรียกป้าน้อม ขอน้ำเย็นๆดื่มแก้ร้อน ดารารุ่งตะโกนสวนขึ้นว่า

    "ดื่มเลือดตัวเองแทนแล้วกัน"

    เมืองเล็กตกใจที่เห็นดารารุ่งก้าวเข้ามาหา ฝ่ายดารารุ่งเห็นเมืองเล็กในสภาพเปลือยท่อนบนตกใจเบือนหน้าหนี ด่าว่า หน้าด้าน ไม่รู้จักอาย เที่ยวเดินแก้ผ้าเป็นผีเปรตอยู่ในบ้าน เมืองเล็กเดินถือเสื้อเข้ามายั่ว ที่นี่เป็นบ้านของเขา เขาจะทำอะไรก็ได้ เธอต่างหากไม่มีใครเชิญสักหน่อย เข้ามาทำไม

    "ก็ไอ้ผีเปรตชีเปลือยคนไหนที่มันว่าน้องฉันเป็นพวกวิปริตผิดเพศ"

    "ผมไม่ได้ว่า...แค่สงสัย แล้วก็ไม่ได้สงสัยคุณนิจแค่คนเดียวด้วยนะครับ  สงสัยคุณรุ่งด้วย...ชื่อก็เพราะ  หน้าตาก็หมดจดงดงาม  ไฉนถึงเกลียดผู้ชายนัก ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะชอบผู้หญิงด้วยกัน"

    ดารารุ่งตบหน้าเมืองเล็ก ด่าซ้ำว่าหน้าตาอุบาทว์ไม่พอ ความคิดยังอุบาทว์อีก เพราะมีผู้ชายอย่างเขา เธอถึงเกลียดผู้ชายและรู้ไว้ด้วยว่า คุณนิจก็เกลียดผู้ชายโดยเฉพาะผู้ชายอย่างเขา เมืองเล็กด่ากลับว่ากเธอวิปริตคนเดียวไม่พอ ยังจะลากคุณนิจให้วิปริตตาม คุณนิจปฏิเสธว่าเธอไม่ได้วิปริต

    "ตอนนี้อาจจะยัง แต่ต่อไปไม่แน่ เพราะคุณนิจมีคุณรุ่งคอยเสี้ยมอยู่ทั้งคน"

    "ไอ้เมืองเล็ก...ไอ้บ้า...ไอ้ปากเสีย" ดารารุ่งคว้าข้าวของใกล้มือขว้างใส่เมืองเล็กอุตลุด

    เมืองใหญ่กลับถึงบ้านถึงยังไม่ทันจอดรถสนิท ป้าน้อมวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว...

    ส่วนภายในบ้าน ดารารุ่งยังคงขว้างปาข้าวของใส่เมืองเล็ก โดยมีปรางเชยคอยหยิบของส่งให้ คุณนิจพยายามห้ามพี่สาวแต่เธอไม่สนใจ เมืองใหญ่กับป้าน้อมวิ่งเข้ามา เห็นเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย เมืองใหญ่ชักปืนขึ้นมายิงเปรี้ยง ทุกคนหยุดกึก ดารารุ่งหันมามองตาขวาง ตรงเข้าแย่งปืนเมืองใหญ่

    คุณนิจจะวิ่งเข้าไปห้าม สะดุดข้าวของล้มลงหัวฟาดพื้น เลือดสดๆไหลทะลัก ทุกคนต่างตกใจ จะวิ่งเข้าไปช่วย แต่ดารารุ่งถึงตัวเธอก่อน ตวาดลั่นว่าอย่ามายุ่ง ถ้าคุณนิจเป็นอะไรไป ที่นี่แหลกแน่ ดารารุ่งประคองคุณนิจกลับ ปรางเชยปราดเข้ามาช่วยพยุงอีกข้าง เมืองเล็กกับเมืองใหญ่มองตามไม่สบายใจ...

    ครู่ต่อมา ดารารุ่งกับปรางเชยพาคุณนิจซึ่งทำแผลเรียบร้อยลงนอนบนเตียง ป้าพริ้งดึงผ้ามาห่มให้ ปุยนอนเฝ้าคุณนิจอยู่ไม่ห่าง ปรางเชยประจบประแจงว่า

    "ดึกแล้ว คุณรุ่งกับป้าพริ้งไปพักผ่อนเถอะนะคะ ปรางจะอยู่ดูแลคุณนิจเอง"

    ดารารุ่งฝากปรางเชยดูแลคุณนิจให้ด้วย ป้าพริ้งกับดารารุ่งออกจากห้อง ป้าพริ้งเตือนดารารุ่งว่าให้ปรางเชยดูแลคุณนิจใกล้ชิดอย่างนี้ถึงมีคนมองว่าคุณนิจวิปริต  รักผู้หญิงด้วยกัน ดารารุ่งไม่สนใจ ใครจะมองอย่างไรก็ช่าง เธอมั่นใจว่าปรางเชยเป็นเพื่อนแท้ ไม่ใช่พวกวิปริตผิดเพศอย่างที่เมืองเล็กว่า...

    ขณะเดียวกัน พอเมืองเล็กรู้ว่าพี่ชายจะไปหาคุณนิจทั้งที่เป็นคนเตือนเขาตลอดไม่ให้ไปยุ่งวุ่นวาย แล้วดึกดื่นป่านนี้ พี่ใหญ่จะไปหาคุณนิจทำไม เมืองใหญ่อึกอัก บอกว่าเป็นห่วงคุณนิจ

    "คุณนิจเธอดีกับพี่...พี่หกล้มมือเจ็บ เธอยังสละเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเลือดให้พี่เลยเล็ก"

    เมืองใหญ่คลี่ผ้าเช็ดหน้าที่กำไว้ในมือให้น้องดู เมืองเล็กใจเต้นรัว จำได้ทันทีว่าเป็นผืนเดียวกับที่เขาซับเลือดให้คุณนิจ อยู่ๆเมืองใหญ่โพล่งขึ้นว่า เขาชอบคุณนิจ เมืองเล็กถึงกับหน้าซีดเผือด...

    ในเวลาไล่เลี่ยกัน คุณนิจนอนตัวสั่นด้วยพิษไข้ ปรางเชยนอนอยู่ข้างๆสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นมาเอามืออังหน้าผากถึงได้รู้ว่าเธอมีไข้ รีบหยิบอ่างน้ำกับผ้าเช็ดหน้าที่วางอยู่ข้างๆ กุลีกุจอเช็ดตัวให้ คุณนิจค่อยๆลืมตาแล้วกรีดร้องสุดเสียง เมื่อรู้สึกว่าปรางเชยเอามือไล้แก้มตนอยู่ ปรางเชยตกใจ อ้าปากจะแก้ตัว

    "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ออกไป...ไม่งั้นนิจจะฟ้องคุณรุ่งว่าปรางเป็นพวกวิปริตผิดเพศลวนลามนิจ"

    ปรางเชยพยายามจะอธิบาย แต่คุณนิจไม่ต้องการฟัง ตะโกนไล่เสียงลั่น คว้าข้าวของในห้องปาใส่ ด้านดารารุ่งได้ ยินเสียงอึกทึกเอะอะ เป็นห่วงน้องสาว รีบวิ่งไปที่ห้องคุณนิจ เปิดประตูผลัวะเข้าไป ถามอย่างร้อนใจว่ามีเรื่องอะไรกัน คุณนิจข่มอารมณ์ ตอบเลี่ยงว่าไม่มีอะไร เธอแค่ฝันร้าย

    ดารารุ่งรีบเข้ามากอดปลอบขวัญ สะดุ้ง เพราะตัวคุณนิจร้อนจี๋ สั่งปรางเชยเอาผ้ามาเช็ดตัวให้คุณนิจ คุณนิจร้องห้ามว่าไม่ต้อง เธอหนาวไม่อยากถูกผ้าเย็นๆ ขอนอนพักและอยากนอนคนเดียว ดารารุ่งไม่ยอมบอกปรางเชยนอนเป็นเพื่อนคุณนิจดีแล้ว มีอะไรจะได้เรียกเธอทัน พอดารารุ่งคล้อยหลัง คุณนิจไล่ปรางเชยออกไปทันที คว้าปุยมากอดตัวสั่นด้วยความกลัว

    ooooooo

    เมืองเล็กลงมานั่งทำหน้าเศร้าอยู่ในห้องรับแขกแต่เช้า เสียงเมืองใหญ่ที่สารภาพว่าชอบคุณนิจยังดังก้องอยู่ในหัวเขา เมืองใหญ่กำลังจะออกไปทำงาน เมืองเล็กร้องถามว่าเมื่อคืนคุณนิจเป็นอย่างไรบ้าง เมืองใหญ่ยิ้มเศร้า ส่ายหน้าไม่รู้เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้ไปหาคุณนิจ

    เมืองเล็กมองตามพี่ชายที่เดินเลี่ยงไปขึ้นรถอย่างไม่เข้าใจ เมืองใหญ่จำตัดใจจากคุณนิจ เพราะรู้ว่าน้องชายก็มีใจให้คุณนิจ เช่นกัน...

    ที่มหาวิทยาลัย เมืองเล็กกวาดตามองหาคุณนิจ เห็นปรางเชยนั่งอยู่คนเดียว แปลกใจ เข้ามาทักปรางเชยตัดพ้อด้วยน้ำตานองหน้าว่า  สาแก่ใจเขาแล้วใช่ไหมที่พูดจนคุณนิจเลิกคบกับเธอ ทั้งๆที่เธอคบหาคุณนิจด้วยความบริสุทธิ์ใจและจริงใจ เขาทำลายมิตรภาพของเธอกับคุณนิจ เมืองเล็กได้แต่ยืนอึ้ง...

    ที่บ้านเช่าซอมซ่อของปกรณ์ คุณรัตน์ช่างน่าเวทนายิ่งนัก ป่วยหนักยังต้องกัดฟันนั่งทำข้าวต้มมัด พอยกถาดขนมจะเอาไปนึ่ง เกิดหน้ามืดล้มลง ขนมตกกระจัดกระจาย ปกรณ์นั่งกินเหล้า ลุกขึ้นมาผลักหัวคุณรัตน์จนคะมำ แล้วตามมาตบซ้ำ โทษฐานทำข้าวของเสียหาย ชาตรีวิ่งเข้าขวาง

    "อย่าครับพ่อ อย่าตีแม่ แม่ไม่สบาย"

    "สำออยชะมัด คำก็ไม่สบายสองคำก็ไม่สบาย รู้ไว้...ถึงตายแกก็ต้องลุกเป็นผีหาเงินมาให้ฉัน"

    ชาตรีรีบพยุงแม่ออกไปพ้นรัศมีเท้าปกรณ์อย่างทุลักทุเล บอกแม่ให้นั่งพัก เดี๋ยวเขาจะทำขนมเอง แล้วรีบกุลีกุจอไปทำขนม คุณรัตน์นึกตำหนิตัวเองที่ไม่เชื่อฟังดารารุ่ง ไม่อย่างนั้น ชาตรี คงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้...หลังจากทำขนมเสร็จ ชาตรีแบกกระจาดขนมเดินร้องขายอยู่ในตลาด

    คลาดกับดารารุ่งที่เพิ่งมาถึงร้านขายของชำไปนิดเดียว ดารารุ่งกวาดตามองหาไม่เห็นชาตรีแถวนั้น ถามเจ้าของร้านชำ ว่าวันนี้ชาตรีไม่มาขายขนมหรือ เจ้าของร้านชำบอกว่าเพิ่งเดินไปเมื่อกี้ เห็นว่าแม่ไม่สบายมากต้องรีบขายรีบกลับ ที่บ้านไม่มีใครคอยดูแลแม่

    "พ่อของชาตรีก็เอาแต่เมาเหล้าหยำเป ทุบตีลูกเมียไม่เว้นแต่ละวัน แม่ชาตรีก็น่าสงสาร ถูกพ่อชาตรีทำร้ายทุบตีจนหน้าตาเสียโฉม ไม่กล้าออกมาพบหน้าผู้คนเลยล่ะครับ"

    ดารารุ่งได้ฟังยิ่งสงสาร  และยิ่งรังเกียจพวกผู้ชายมากขึ้น...

    คืนเดียวกัน คุณนิจออกมาเดินเล่นท่าทางเศร้าๆ เมืองเล็ก ซึ่งดักรออยู่ส่งเสียงเรียกเธอเบาๆ แล้วปีนรั้วเข้ามาหา เมื่อรู้ ว่าคุณนิจตัดขาดปรางเชยจริงๆ เมืองเล็กต่อว่าทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย

    "ก็คุณเล็กเป็นคนพูดเองว่าปรางเชยเป็นพวกวิปริตผิดเพี้ยน" คุณนิจเสียงเครือ

    เมืองเล็กแค่แหย่เล่น ไม่คิดว่าคุณนิจจะเป็นจริงเป็นจัง คุณนิจให้ความสำคัญกับคำพูดทุกคำที่เมืองเล็กพูด และเธอไม่อยากดูไม่ดีในสายตาเขา เมืองเล็กขอโทษที่หึงหวงคุณนิจจนพูดอะไรที่ไม่ควรออกไป และดีใจมากที่เขามีความหมายในสายตาเธอ

    ทั้งคู่มองสบตากันหวานซึ้ง ในที่สุดเมืองเล็กก็สารภาพว่ารักคุณนิจ แล้วดึงตัวเธอเข้ามากอด คุณนิจตกใจ ดิ้นรน แต่ สุดท้ายก็พ่ายใจตัวเอง ปล่อยให้เขากอด ป้าพริ้งเดินออกมา เห็นพอดี ตกใจสุดขีด ทันใดนั้น เสียงดารารุ่งตะโกนเรียกคุณนิจดังขึ้น สองหนุ่มสาวผละจากกันทันที คุณนิจหน้าเสีย บอกเมืองเล็กกลับไปก่อน เมืองเล็กไม่ยอม จะอยู่รอดารารุ่ง เพื่อบอกเรื่องของเราสองคน

    "ไม่ได้ค่ะ ขืนคุณเล็กบอกคุณรุ่ง นิจตายแน่ๆ คุณเล็กกลับไปก่อนนะคะ"

    เมืองเล็กไม่กลับ ยืนยันว่าอย่างไรเสีย วันนี้เขาต้องพูดกับดารารุ่งให้รู้เรื่อง ดารารุ่งกำลังจะเดินพ้นประตูบ้าน ป้าพริ้งเดินถือถาดใส่ดอกลั่นทมเข้ามา พยายามทำทุกอย่างเพื่อถ่วงเวลาดารารุ่งให้นานที่สุด คุณนิจกล่อมจนเมืองเล็กใจอ่อน ยอมให้เธอเป็นคนบอกดารารุ่งเรื่องของเราทั้งคู่ แล้วปีนรั้วกลับไปหวุดหวิดจะเจอดารารุ่งที่เดินออกมา

    "เพิ่งหายเจ็บหายไข้ ออกมาตากน้ำค้างทำไมฮึคุณนิจ"

    "อยู่เฉยๆนิจเบื่อน่ะค่ะ...นิจขอตัวก่อนนะคะ" คุณนิจไม่กล้าสบตาพี่สาว เดินเลี่ยงเข้าบ้าน ผ่านหน้าป้าพริ้งที่ยืนถอนใจโล่งอก...ดารารุ่งนอนไม่หลับ นั่งอยู่ที่ห้องโถงด้วยสีหน้าเป็นกังวล ป้าพริ้งยกน้ำมะตูมมาวางตรงหน้า ดารารุ่งบ่นเป็นห่วงน้อง ดูท่าทางน้องแปลกๆไป ป้าพริ้งคิดว่าคุณนิจอาจจะเบื่อ จึงแนะดารารุ่งว่าน่าพาคุณนิจไปพักผ่อนหย่อนใจบ้าง ไปชายทะเลก็ได้ ดารารุ่งคิดคล้อยตาม

    ooooooo

    วันต่อมา ปรางเชยมาขอติดรถไปมหาวิทยาลัยกับคุณนิจเช่นเคย ดารารุ่งชวนปรางเชยไปเที่ยวหัวหินด้วยกัน แต่คุณนิจพูดดักคอว่า ครูเสรียังไม่หายป่วย ปรางเชยไปไหนไม่ได้ต้องอยู่ดูแล

    "จริงสิ...ฉันก็ลืมไป เอาไว้ครูเสรีหาย เราค่อยไปกันใหม่ นะปรางเชย"

    ปรางเชยหน้าเจื่อน ระหว่างเดินไปขึ้นรถ ปรางเชยถามคุณนิจว่าทำไมถึงรังเกียจเธอ คุณนิจย้อนถามว่าปรางเชยน่าจะรู้คำตอบดีว่าทำไม ปรางเชยไม่ยอมแพ้ ถามว่าผิดตรงไหนที่เธอรักคุณนิจ

    "รักได้ยังไง มันวิปริตผิดเพศ อย่าพูดให้นิจขยะแขยงมากไปกว่านี้นะปราง ไม่งั้น แม้แต่หน้าปรางนิจก็จะไม่มอง" คุณนิจเดินหนี ปรางเชยโทษว่าเป็นเพราะเมืองเล็ก คุณนิจถึงได้รังเกียจเธอ...

    ด้านครูเสรี รู้ดีว่าความรักของปรางเชยที่มีต่อคุณนิจ ไม่มีวันจะเป็นไปได้ บอกลูกให้ตัดใจ ก่อนที่คุณนิจจะไม่เหลือแม้แต่ความเป็นเพื่อนให้ ปรางเชยน้ำตาคลอ รับปากพ่อว่าจะตัดใจ เดินคอตกเข้าห้องภาพความผูกพัน ความใจดีมีน้ำใจของคุณนิจ ที่มีให้ปรางเชยผุดเข้ามาในสมองของเธอ

    "ปรางรักคุณนิจ  ปรางตัดใจจากคุณนิจไม่ได้จริงๆ  ปรางจะไม่ยอมให้คุณเล็กแย่งคุณนิจไปเด็ดขาด"

    ปรางเชยบอกเสียงกร้าว ราวกับเมืองเล็กยืนอยู่ตรงหน้า...

    วันถัดมา เมืองใหญ่ขับรถผ่านหน้าบ้านดารารุ่ง ไม่เห็นรถดารารุ่ง รีบจอดรถกะจะขอพบคุณนิจ ป้าพริ้งบอกว่าคุณนิจไม่อยู่ ไปซื้อของกับคุณรุ่ง เตรียมไปเที่ยวหัวหิน คุณใหญ่มีธุระอะไรหรือเปล่า

    "ผมฝากผ้าเช็ดหน้าคืนคุณนิจด้วยนะครับ"

    "คืนคุณนิจ...คุณใหญ่จำผิดหรือเปล่า คุณนิจไม่มีผ้าเช็ดหน้าแบบนี้หรอกค่ะ"

    "หรือครับ...งั้น...ผมคงจะเข้าใจผิด ขอโทษนะครับ" เมืองใหญ่ก้มมองผ้าเช็ดหน้างงๆ...

    ในเวลาเดียวกัน คุณนิจกับดารารุ่งมาเลือกซื้อชุดว่ายน้ำที่ร้านขายเสื้อผ้าในตลาด ดารารุ่งเหลือบเห็นชาตรีเดินเร่ขายขนมจีบ รีบหันมาบอกคุณนิจว่ารออยู่ที่นี่ เดี๋ยวเธอมา แล้วส่งกระเป๋าสตางค์ให้ ก่อนรีบเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

    ขณะชาตรีกำลังนับเงินค่าขนมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บ่นอุบว่าเงินแค่นี้จะพอพาแม่ไปโรงหมอได้อย่างไร   ดารารุ่งมองชาตรีสงสาร  จะหยิบกระเป๋าสตางค์  นึกได้ว่าทิ้งไว้กับคุณนิจ ตัดสินใจถอดสร้อยทองที่มีจี้รูปดอกลั่นทมยื่นให้ ชาตรีถามว่าให้ทำไม ดารารุ่งให้เอาไปขาย จะได้มีเงินพาแม่ไปหาหมอ

    ชาตรีรับสร้อยจากเธอไม่ได้ มันมีค่ามากเกินไป ขอบคุณดารารุ่งแล้วแบกกระจาดขนมเดินหนี ดารารุ่งรีบเดินตาม คะยั้นคะยอให้รับ อ้างว่าชีวิตแม่สำคัญเกินกว่าจะมาเกรงใจเธอ ถ้าเมื่อไหร่ชาตรีอยากจะคืนค่อยเอามาคืน ชาตรียกมือไหว้ ขอบพระคุณ

    "งั้นถ้าผมมีเงิน ผมจะรีบเอาไปคืนคุณทันที ว่าแต่ผมจะเอาเงินไปคืนได้ที่ไหนครับ...คุณ..."

    ดารารุ่งทำท่าจะบอกชื่อจริง แต่แล้วเปลี่ยนใจ "ฉันชื่อทิพย์ เป็นคนใช้บ้านหลังใหญ่ข้างในโน่น"

    "ขอบพระคุณครับคุณทิพย์ ผมสาบาน ชั่วชีวิตผมจะไม่ลืมพระคุณของคุณทิพย์เลย"

    ชาตรีมองดารารุ่งด้วยความซาบซึ้ง ดารารุ่งยิ้มตอบ เดินกลับไปหาคุณนิจ คล้อยหลังไม่นานปกรณ์เมาแอ๋เข้ามาหาชาตรี ไถเงินค่าขายขนม ชาตรีรีบเอาสร้อยทองซ่อน บอกว่าไม่มีเงิน ปกรณ์ไม่เชื่อตบหน้าชาตรี แล้วรื้อค้นหาเงินตามตัวเขา ชาตรีกำเงินไว้แน่นไม่ยอมให้

    เสียงเอะอะดังไปถึงร้านขายเสื้อผ้าที่ดารารุ่งกับคุณนิจซื้อของอยู่ แม่ค้าตะโกนบอกกันว่าชาตรีถูกพ่อไถเงินอีกแล้ว ดารารุ่งโกรธมาก รีบวิ่งไปตรงที่ชาวบ้านกำลังมุงดูอย่างเอาเรื่อง แต่ไม่ทัน ชาตรีหอบกระจาดขนมหนีปกรณ์ไปได้ ส่วนปกรณ์ก็คลาดกับดารารุ่งไปอย่างเฉียดฉิว...

    พอกลับถึงบ้าน ดารารุ่งเล่าเรื่องชาตรีให้ป้าพริ้งฟัง ป้าพริ้งพลอยสงสารเขาไปด้วย แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องโกหกชาตรีว่าชื่อทิพย์ ดารารุ่งไม่อยากให้ชาตรีเอาเงินมาคืน เพราะตั้งใจช่วยเขาจริงๆ

    "อีกอย่างรุ่งอยากรู้ คนเรานับถือกันที่ไหน...ความจริงใจหรือชาติตระกูล ยศถาบรรดาศักดิ์ เพราะถ้าชาตรีนับถือรุ่งเพราะอย่างหลัง รุ่งคงเสียใจ" ดารารุ่งไม่เข้าใจตัวเอง เหตุใดจึงใส่ใจเด็กคนนี้มากมาย...

    ชาตรีขยักเงินไว้ได้มากพอพาแม่ไปหาหมอ ระหว่างทางกลับบ้าน ชาตรีเอาสร้อยทองที่คุณทิพย์ให้มาอวดแม่ คุณรัตน์รับมาดู เห็นจี้ดอกลั่นทม คิดถึงดารารุ่ง แล้วหันไปบอกชาตรีว่าพรุ่งนี้เธอจะไปตลาดด้วย เธอไม่อับอายใครอีกแล้วที่หน้าตาพิกลพิการ แค่อยากขอบคุณคุณทิพย์ที่ดีกับเรา

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ ชาตรีขายขนมหมดแล้วแต่ยังไม่ยอมไปไหน เจ้าของร้านชำถามว่ารออะไร ชาตรีรอเอากล้วยให้คุณทิพย์ เจ้าของร้านหยุดคิดอึดใจ แล้วนึกขึ้นได้ว่าชาตรีหมายถึงผู้หญิงคนไหน

    "สายแล้ว เขาคงไม่มาแล้วมั้ง พาแม่กลับบ้านเถอะ แดดร้อน เดี๋ยวจะเจ็บจะไข้ขึ้นมาอีก"

    "ไม่เป็นไรจ้ะ นานแค่ไหนฉันก็จะรอ ฉันอยากเจอคุณทิพย์" คุณรัตน์กวาดตามองหาคนดีของลูก...

    ขณะเดียวกัน เมืองใหญ่เห็นเมืองเล็กชะเง้อคอมองไปยังบ้านดารารุ่ง กระเซ้าว่าไม่ต้องทำคอยาวเป็นยีราฟ บ้านนั้นไปพักผ่อนที่หัวหินกันหมด เมืองเล็กสีหน้าครุ่นคิด...

    กว่าดารารุ่ง คุณนิจกับป้าพริ้งจะไปถึงบ้านพักริมทะเลหัวหินก็สายมากแล้ว ทั้งสามช่วยกันขนของลงจากรถ ป้าพริ้งอาสาจะทำเอง แต่ดารารุ่งค้าน ถ้าเราช่วยกันคนละไม้คนละมือจะได้เสร็จเร็วขึ้น เธออยากไปเที่ยวตลาดจะแย่แล้ว ดารารุ่งยิ้มเบิกบานมีความสุข พลอยทำให้ป้าพริ้งสุขใจไปด้วย ส่วนคุณนิจสีหน้าเหมือนเป็นกังวล คิดอะไรบางอย่าง

    รอยยิ้มที่มีความสุขของดารารุ่งต้องเปลี่ยนไป เมื่อเจอไกรที่มาดูทำเลทำการค้าที่ตลาดโดยบังเอิญ ดารารุ่งกับพวกจ้ำพรวดๆหนี ไกรร้องเรียกให้หยุดคุยกันก่อน ดารารุ่งตวาดใส่ว่าอย่ามายุ่งกับเธอ คว้าของในมือป้าพริ้งปาใส่ไกร ป้าพริ้งกับคุณนิจร้องห้ามเสียงหลง ดารารุ่งไม่ฟัง คว้าของใกล้มือฟาดไกรไม่ยั้ง จนตัวเองหอบเหนื่อยแน่นหน้าอก ก่อนหมดสติในที่สุด

    ไกรรีบวิ่งเข้ามาอุ้มดารารุ่ง พากลับที่พัก คุณนิจขอให้ ไกรรับปากว่าจะไม่มารบกวนดารารุ่งอีก เธอเป็นห่วง เกรงว่าพี่สาวจะเป็นอะไรไป ไกรไม่รับปาก คุณนิจสงสัยว่าทำไมหรือเขาไม่เป็นห่วงคุณรุ่ง

    "ผมทั้งรักทั้งห่วงคุณรุ่งไม่แพ้คุณนิจ แต่วันใดที่คุณนิจ มีความรัก คุณนิจจะเข้าใจว่าทำไม" ไกรค้อมหัวให้ทุกคนก่อนกลับ...

    ยามแดดร่มลมตก ป้าพริ้งเอาของทะเลออกมาปิ้งหน้าที่พัก คุณนิจประคองดารารุ่งมานั่งอย่างเอาอกเอาใจ ดารารุ่งบ่นอุบอุตส่าห์มาพักผ่อนถึงหัวหิน ยังมีมารตามมาผจญอีก แล้วถามว่าพาเธอกลับมาได้อย่างไร คุณนิจอึกอัก รีบเปลี่ยนเรื่องพูด ชวนพี่สาวลงเล่นน้ำทะเล ดารารุ่งไม่มีชุดว่ายน้ำจะเล่นได้อย่างไร

    "นิจซื้อมาให้คุณรุ่งแล้วค่ะ คุณรุ่งไปเล่นน้ำกับนิจนะคะ ไม่ต้องว่ายก็ได้ แค่เดินเล่นก็พอ นะคะ"

    "เอ้า...ไปก็ไป เดี๋ยวจะหาว่ามาไม่ถึงทะเล"

    คุณนิจพาดารารุ่งเข้าไปเปลี่ยนชุด สักพักสองพี่น้องพากันไปเดินริมทะเล คุณนิจเล่นน้ำทะเลอย่างเหงาๆ คอยมองไปที่พี่สาวเหมือนมีอะไรในใจ ดารารุ่งเห็นคุณนิจมองมาที่ตนอยู่นานสองนาน ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า คุณนิจรีบปฏิเสธ ว่าไม่มีอะไร ดารารุ่งทรุดตัวลงนั่งที่ชายหาด ขณะที่คุณนิจเหม่อมองไปที่ขอบฟ้านึกถึงเรื่องของไกรแล้ว เธอยิ่งรู้ว่าเรื่องของเธอกับเมืองเล็กไม่มีทางเป็นไปได้...

    ในเวลาเดียวกัน ปรางเชยตัดสินใจมาหาเมืองเล็ก แต่เขาไม่อยู่ เมืองใหญ่กลับจากทำงานพอดี ปรางเชยเลยถือโอกาสขอพบเมืองใหญ่แทน

    "ปรางอยากขอร้องคุณเล็กช่วยพูดกับคุณนิจน่ะค่ะ เรื่องที่คุณเล็กหาว่าปรางเป็นพวกวิปริตผิดเพศจนคุณนิจเข้าใจผิด เลิกคบกับปราง"

    "นายเล็กชอบพูดจาเหลวไหลอยู่เรื่อย ไว้ฉันจะเตือนนายเล็กให้เอง ขอโทษด้วยนะปรางเชย"

    จังหวะที่ปรางเชยกำลังจะเดินออกไป เมืองใหญ่อ่านจดหมายที่เมืองเล็กฝากไว้ แล้วร้องเอะอะว่าเมืองเล็กไปหัวหิน ปรางเชยได้ยินถึงกับหน้าเสีย

    ooooooo

    ขณะดารารุ่งกำลังนั่งมองคุณนิจเล่นน้ำทะเล รู้สึกเวียนหัว ตะโกนบอกคุณนิจว่าเล่นน้ำไปก่อน เธอจะเข้าบ้าน กัดฟันเดินโผเผจนถึงบ้านพัก ป้าพริ้งเห็น ท่าไม่ดีรีบมาช่วยพยุงเข้าบ้าน...

    ส่วนคุณนิจกำลังว่ายน้ำเพลินๆ เหลือบเห็นครีบฉลามพุ่งเข้าหา   ตกใจรีบว่ายน้ำเข้าฝั่ง   แต่ฉลามตัวนั้นกลับตามมารวดเร็ว คุณนิจสะดุ้งเฮือก ร้องสุดเสียงเมื่อมีมือของใครบางคน มากระชากตัวไว้ หันกลับมามอง แววตาหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นยินดีที่เห็นเมืองเล็กซึ่งติดครีบฉลามส่งยิ้มมาให้

    คุณนิจดึงเมืองเล็กขึ้นมาบนชายหาด แล้วพาหลบออกจากบริเวณนั้นด้วยท่าทางร้อนรน เมืองเล็กมาทวงถามว่าคุณนิจ คุยเรื่องของเราสองคนให้ดารารุ่งฟังหรือยัง

    "คงคุยไม่ได้แล้วค่ะ  คุณรุ่งโรคหัวใจกำเริบ  นิจไม่อยากให้คุณรุ่งกลุ้มใจ...คุณเล็กรอก่อนนะคะ ไว้มีโอกาสนิจจะเรียนคุณรุ่ง" คุณนิจอ้อมแอ้ม

    "ผมรู้ว่าคุณนิจไม่มีทางพูดกับคุณรุ่ง"

    "คุณเล็กก็น่าจะรู้นี่คะว่าทำไม ยังไงเรื่องของเรามันก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะ  ทางที่ดีเราสองคนควรหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้" คุณนิจจะเดินหนี เมืองเล็กกระชากแขนไว้ พูดเสียงเครือว่าเขาไม่หยุด ต่อให้ตายเขาก็ไม่หยุดรักเธอ ปั้นหน้าดุ เดินหนี คุณนิจว้าวุ่นใจมาก แต่พอหันไปมอง เมืองเล็กหายไป รีบตามหา...

    ในเวลาเดียวกัน   ปรางเชยกระวนกระวายใจมากที่เมืองเล็กตามคุณนิจไปหัวหิน  คิดไปใหญ่ว่าสองคนกำลังมีความสุขด้วยกัน  ยิ่งคิดว่าทั้งคู่หวานชื่นกันแค่ไหน  เธอยิ่งทุกข์ใจ เจ็บช้ำเท่านั้น

    "ปรางทนให้คุณเล็กสมรักกับคุณนิจไม่ได้"

    ปรางเชยค้นหาเบอร์โทรศัพท์บ้านพักของดารารุ่งที่หัวหิน...ครู่ต่อมา ปรางเชยโทร.บอกดารารุ่งว่าเมืองเล็กตามคุณนิจไปที่หัวหิน  ดารารุ่งโมโหมาก  วิ่งออกจากบ้านพัก  ตะโกนลั่น

    "ไอ้เมืองเล็ก ฉันเห็นแกเมื่อไหร่...แกตาย"

    ดารารุ่งกวาดสายตามองหาไปทั่วบริเวณชายหาด ออกตามหาคุณนิจ ป้าพริ้งรีบตามไปติดๆ...

    ด้านคุณนิจเดินหาเมืองเล็กออกมาห่างจากบ้านพักไกลพอสมควร ทันใดนั้นมีเสียงร้อง "โอ๊ย" ดังขึ้น คุณนิจหันขวับไปมองตามเสียง เห็นเมืองเล็กผลุบๆโผล่ๆอยู่กลางทะเลเหมือนกำลังจะจมน้ำ คุณนิจใจเสีย ตาลีตาเหลือกว่ายน้ำเข้าไปช่วยเขาไว้ได้ทัน ค่อยๆว่ายประคองพากลับเข้าฝั่ง...

    ส่วนอีกด้านหนึ่งของชายหาด ดารารุ่งกับป้าพริ้งวิ่งตามหาคุณนิจผ่านหน้าบ้านพักของไกร ไกรได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งออกมาดู  เห็นดารารุ่งวิ่งอยู่ไกลๆ  สงสัยว่ามีเรื่องอะไรเลยวิ่งตาม...ฝ่ายคุณนิจร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเมืองเล็กนอนนิ่งไม่ได้สติ เมืองเล็กค่อยๆหรี่ตามอง จับมือคุณนิจมากุมไว้

    "คุณนิจห่วงผมอย่างนี้ ผมไม่เป็นไรหรอก"

    "คุณเล็ก...คุณเล็กหลอกนิจ" คุณนิจทั้งดีใจทั้งโกรธ

    "ก็เพราะหลอกผมถึงรู้ว่าคุณนิจห่วงผมเหมือนกัน...ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้คุณรุ่งยอมรับเรื่องของเรา แต่ไม่ว่าจะเกิดอุปสรรคอะไร ผมก็พร้อมจะเดินไปกับคุณนิจ เพื่อความรักของเรา"

    เมืองเล็กดึงคุณนิจมากอดอย่างรักใคร่ เป็นจังหวะเดียวกับดารารุ่งเดินมาเห็นพอดี ตกตะลึงโกรธเกรี้ยว แผดเสียงเรียกเมืองเล็กดังก้อง สองหนุ่มสาวสะดุ้งโหยงผละจากกันทันที ดารารุ่งปราดเข้ามาทุบตีด่าทอเมืองเล็กอุตลุด คุณนิจวิ่งเข้ามากั้นกลาง โดนฝ่ามือดารารุ่งฟาดเต็มหน้าถึงกับร้อง "โอ๊ย" ลั่น

    "นี่คุณนิจเห็นผู้ชายดีกว่าพี่หรือ...นังน้องไม่รักดี...มานี่"

    ดารารุ่งโมโหมาก ลากคุณนิจถูลู่ถูกังลงทะเล จับกดน้ำ อย่างบ้าคลั่ง  เมืองเล็กได้สติรีบวิ่งมาดึงมือดารารุ่งออก  เธอยิ่งโกรธ ปล่อยมือจากคุณนิจแล้วหันมาเล่นงานเมืองเล็กแทน โดยไม่ทันสังเกตว่าคุณนิจสำลักน้ำหมดสติจมทะเล ป้าพริ้งกรีดร้องเรียกคุณนิจลั่น ดารารุ่งหันขวับไปมอง หัวใจแทบสลาย

    ไกรเพิ่งมาถึง เห็นเมืองเล็กกำลังอุ้มคุณนิจขึ้นฝั่ง ทำท่า จะผายปอดให้ แต่ดารารุ่งกระชากเขาออกตวาดใส่ว่าอย่าถูกตัวคุณนิจ ไกรรีบจับตัวดารารุ่งไว้ เตือนว่าชีวิตน้องของเธอเอง จะปล่อยให้ตายไปต่อหน้าต่อตาหรือ ดารารุ่งชะงัก เมืองเล็กรีบผายปอดจนคุณนิจฟื้น ดารารุ่งสะบัดตัวหลุดวิ่งเข้าไปกระชาก แขนคุณนิจที่เพิ่งฟื้นลากกลับบ้านพัก เมืองเล็กจะตาม แต่ไกรห้ามไว้

    "อย่าตาม ถ้าคุณไม่อยากให้คุณนิจเป็นอะไร ผมรู้นิสัยคุณรุ่งดี ไม่มีใครขวางเธอได้หรอก"

    เมืองเล็กมองตามคุณนิจด้วยความเป็นห่วง...ครู่ต่อมา ดารารุ่งกลับถึงบ้านพักสั่งป้าพริ้งเก็บของกลับบ้านทันที แล้วหันไปขู่คุณนิจว่าถึงบ้านเมื่อไหร่ จะไม่ได้ออกมาเห็นหน้าใครอีก...

    ผ่านไปพักใหญ่ ดารารุ่งขับรถกลับถึงบ้านที่กรุงเทพฯราวกับเหาะมา รถของเมืองเล็กกับรถของไกรแล่นตามมาติดๆ แต่เลี้ยวเข้าบ้านบุรีราชกรม ยังไม่ทันมีใครพูดอะไร รถของ ฟองจันทร์กับศักดิ์กายก็แล่นเข้ามาจอด ไกรลงมาไหว้ทักทายสองผัวเมีย ศักดิ์กายรับไหว้ไกรอย่างงงๆ ถามว่ามีเรื่องอะไรกัน

    พอฟองจันทร์กับศักดิ์กายรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ตำหนิเมืองเล็กอย่างรุนแรง แล้วชวนเมืองใหญ่กับไกรพาเมืองเล็กไปบ้านดารารุ่ง...ฝ่ายดารารุ่งผลักคุณนิจเข้าไปในบ้านแล้วอาละวาดใส่ไม่ยั้ง ศักดิ์กาย ฟองจันทร์ กับเมืองใหญ่พร้อมด้วยไกรพาเมืองเล็กมาขอโทษดารารุ่ง แต่ต้องตกใจเมื่อเห็นเธอจิกหัวด่าว่าคุณนิจจนกลัวหงอ เมืองเล็กทนไม่ได้จะเข้าไปปกป้องหญิงคนรัก เมืองใหญ่รีบดึงแขนน้องชายไว้ สั่งให้กลับบ้าน เมืองเล็กดื้อไม่ยอมกลับ

    "ผมจะอยู่ตรงนี้และไม่มีวันปล่อยให้คุณรุ่งทำร้ายคุณนิจเด็ดขาด"

    ดารารุ่งจ้องเมืองเล็กยิ้มหยัน "แกคิดว่าแกห้ามฉันได้ เหรอไอ้เมืองเล็ก" แล้วตบหน้าคุณนิจฉาดใหญ่ ท้าทายเขา ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ป้าพริ้งร้องไห้โฮ ขอร้องดารารุ่งให้หยุด

    "คุณรุ่ง คุณมันบ้า คุณทำคุณนิจอย่างนี้ได้ยังไง...ผมจะไม่ยอมให้คุณนิจอยู่กับคนบ้าโรคจิตอีกต่อไปแล้ว" เมืองเล็ก สะบัดแขนออก ปราดเข้าไปคว้ามือคุณนิจลากออกไป

    พ่อแม่และเมืองใหญ่ร้องห้ามลั่น แต่เมืองเล็กไม่ฟัง ทั้งสามคนรีบตาม  ดารารุ่งโกรธสุดขีดจะตามออกไป  แต่ไกรขวางไว้ ดารารุ่งผลักเขาออก วิ่งตามเมืองเล็กกับคุณนิจ โดยมี ป้าพริ้งตามติด

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 18:49 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์