ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    สารวัตรเถื่อน

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: "เคลลี่-เกรซ" ควงบู๊คู่ "สารวัตรเถื่อน" ปราบอธรรม


    ภาพธนุสอยู่ในศูนย์เล็งกล้องปืนของสะพาย มันเป็นเวลาแห่งความเป็นความตาย แต่ธนุสยังใจเย็นกระเซ้าจ่าเที่ยงกับแพรวดาวถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ เวลาเดียวกันนั้นที่ตึกฝั่งตรงกันข้าม สะพายกัดฟันพยายามข่มความสับสนในใจ

    “โธ่เว้ย! ทำไมทำไม่ได้วะ!”

    สะพายยังนิ่งอยู่ที่เดิม ทันใดนั้นเองราโพเดินถือปืนเข้ามาจากด้านหลังของเขา

    “ดีแล้วล่ะที่เป็นแบบนี้ไม่อย่างงั้นคุณอาจไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้วก็ได้ ฉันมองดูคุณอยู่สักพักแล้ว และถ้าไม่มีทางเลือก ฉันอาจจะต้องยิง”

    เสียงของราโพทำให้สะพายหันมามองอย่างตกใจ ก่อนจะพูดสวนกลับอย่างเยาะๆว่าธนุสคงมีค่ามากถึงขนาดเธอต้องฆ่าตนเพื่อรักษาชีวิตเขา ราโพพยักหน้ายอมรับและพูดว่าธนุสมีความสำคัญต่อภารกิจนี้มากและเขาก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง

    “ไปหาที่คุยกันหน่อยดีไหมสะพาย”

    ที่บนชั้นดาดฟ้าของตึก ราโพเปิดฉากถามเขาว่า

    “ฉายาเพชฌฆาตหน้าหยกนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ทำไมถึงได้ชอบฆ่าคนนัก”

    สะพายยิ้มเหมือนเป็นคำถามที่น่าขำเสียเต็มประดา ก่อนจะตอบว่าตนเลือกฆ่าเฉพาะบางคนเท่านั้น อย่างเช่นพวกที่สมควรตาย แต่ราโพแย้งว่ามันควรมีเหตุผลในการฆ่า คำพูดนี้ทำให้เขานึกถึงภาพในวัยเยาว์ของตัวเองและเริ่มอธิบายว่าอาจเป็นเพราะตนเองฝังใจกับภาพพ่อกับแม่ถูกคนร้ายฆ่าตายอย่างไม่มีทางสู้จากการค้ายาเสพติด

    ราโพนิ่งฟังอย่างเข้าใจความรู้สึกของสะพาย

    “อย่างนี้นี่เอง”

    “เพราะอย่างนี้แหละ ผมถึงสมัครเข้าเรียนตำรวจเพื่อจะได้มีเหตุผลในการฆ่าไอ้พวกชั่วนั่นให้หมดและลดจำนวนประชากรที่เลวๆลงไปบ้าง ก็คงดีกว่าไม่ทำอะไรเลยจริงไหมล่ะ”

    “ขอถามอีกคำ คุณตั้งใจจะฆ่าธนุสจริงๆเหรอ”

    “ไม่หรอก แต่ก็ไม่แน่ ถ้าจำเป็นผมคงต้องทำ”

    สะพายมองราโพนิ่งๆอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกลา เธอมองเขาถือกระเป๋ากีตาร์เดินจากไป

    ooooooo

    ณ กองบัญชาการบ้านกลางสวน ธนุสยืนมองบอร์ดซึ่งมีรูปภาพเครือข่ายของนายทรงยศด้วยสีหน้าครุ่นคิด อนงค์รัตน์เดินเข้ามาส่งแก้วน้ำเย็นให้

    “ทำไมคุณถึงได้แน่ใจล่ะว่าสะพายจะไม่ยิงคุณจริงๆ”

    “ผมมั่นใจว่ามองเขาไม่ผิด สะพายอาจเป็นคนที่เด็ดขาดแต่เขาไม่ใช่คนชั่วร้าย”

    “แล้วถ้าเกิดคุณมองเขาผิดล่ะ”

    “ถ้าผมมองผิดคงไม่ได้กลับมาหาคุณและยืนอยู่กับคุณตอนนี้แล้วล่ะ ตอนนี้สิ่งที่ผมห่วงไม่ใช่สะพายแต่เป็นเรื่องระหว่างนายทรงยศกับบอร์ด ความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงนี้อาจส่งผลกระทบมาถึงแผนของเรา ตัวแปรที่เปลี่ยนไปทำให้ผมเริ่มระแวงว่านายทรงยศอาจกลับคำหรืออาจมีแผนซ้อนแผนย้อนกลับมาเล่นงานเรา”

    “แต่คุณก็มั่นใจในทีมของคุณนี่คะ พวกคุณทำงานร่วมกันมานานมากโดยเฉพาะ...ราโพ”

    ธนุสมองหน้าอนงค์รัตน์อย่างรู้สึกว่ามีบางอย่างแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเธอ

    “ราโพบอกว่าคุณกับเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน แต่ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน รัตน์ดูออกว่าการที่ราโพเชื่อมั่นในตัวคุณขนาดนั้น มันมากกว่าแค่การที่คุณเป็นหัวหน้าทีมบราโว่ 01”

    “คุณรัตน์ ระหว่างผมกับราโพ เราไม่มีอะไรกันจริงๆ”

    ราโพเดินเข้ามาได้ยินเต็มสองหู ยืนยันว่าเธอและธนุสไม่เคยมีความรู้สึกพิเศษต่อกันและมันจะไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้นอกเสียจากเพื่อนร่วมงาน

    ยิ่งวันนี้ที่ช่วยธนุสก็เพราะมันเป็นหน้าที่ ราโพพูดแล้วก็เดินผ่านทั้งสองไป ทั้งธนุสและอนงค์รัตน์ต่างรู้ว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเธอ

    ooooooo

    หลังจากสูญสิ้นทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการงานและอำนาจ ธนสารเอาแต่ดื่มเบียร์ดับความกลุ้มระหว่างที่เดินอย่างมึนเมามาถึงด้านหน้าของถาวรพาราไดซ์ เขามองเห็นถมทองเดินเข้าโรงแรม ทำให้ฉุกใจคิดถึงเหตุการณ์ลอบสังหารทรงยศในบาร์แองเจิ้ล

    เขาสงสัยว่าธนุสอยู่ที่ไหนตอนเกิดเรื่อง แต่ถมทองกลับรีบยืนยันว่าธนุสอยู่กับเธอตลอดเวลา นั่นเป็นเรื่องแปลกในความคิดของธนสาร เขามองตรงไปยังตำแหน่งเดิมที่เคยพบคนทั้งคู่ ก่อนจะครางออกมาว่า “ถมทอง หรือว่า...”

    ยิ่งคิดทบทวนกลับไปกลับมา ธนสารก็มั่นใจว่าเขาคิดไม่ผิด ถมทองต้องรู้จักกับไอ้สารวัตรเถื่อน ดวงตาของเขาเป็นประกายอย่างคนที่มองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ไวเท่าความคิด เขารีบโทร.หานายทรงยศ

    “ธนสาร มีเรื่องอะไรอีกล่ะ”

    “ผมต้องการเงินครับคุณทรงยศ แต่ผมไม่ได้ขอเปล่าๆนะ ผมมีของมาแลกเปลี่ยน คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าที่กบดานของไอ้สารวัตรเถื่อนกับพวกของมันอยู่ที่ไหน ผมมั่นใจว่าหามาให้คุณได้”

    ทรงยศนิ่งฟังอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตอบกลับว่า

    “ฉันจะให้โอกาส ถ้าเอาที่ซ่อนตัวของพวกมันมาได้ ฉันจะให้เงินแกก้อนหนึ่ง มากพอที่จะต่อชีวิตไปได้สักพัก แต่ห้ามลงมือทำอะไรเด็ดขาดจนกว่าฉันจะสั่ง เข้าใจไหม”

    ธนสารรับคำด้วยความดีใจ เมื่อวางสายเขารีบไปหาลูกน้องคนสนิทที่ห้องพัก ภายในห้องของจ่าแหลมค่อนข้างมืด มีเพียงแสงจากด้านนอก ธนสารเปิดประตูก้าวเข้ามามอง จังหวะนั้นเองจ่าแหลมกระโจนเข้าใส่จนล้มไปด้วยกัน พอตั้งหลักได้ ธนสารก็ตะโกนบอกอย่างทันควัน

    “เฮ้ย จ่าแหลม นี่ฉันเอง”

    “อ้าว ผู้พันเองเหรอ ผมนึกว่าจะมีใครมาทำอะไรผมน่ะ”

    ทันทีที่ไฟสว่างขึ้น ธนสารก็เข้าใจว่าทำไมจ่าแหลมถึงมีท่าทีผิดปกติเพราะบนที่นอนมีสมุนไพรสกัดแบบเดียวที่เคยคร่าชีวิตน้องชายอนงค์รัตน์กระจายเกลื่อน เขาเตือนลูกน้องอย่างหวังดีเพราะรู้พิษสงของมันทำให้คนตายมามากมายแต่จ่าแหลมไม่สนใจในเรื่องนั้น กลับถามเขาว่ามาทำไม ธนสารยิ้มและตอบว่าตนมีงานให้ทำ

    ooooooo

    เช้าวันต่อมาที่ตลาดวัฒนานิมิต ถมทองกับน้อยหน่าเดินคู่กันมา สายตามองซ้ายมองขวาดูของต่างๆ อย่างเพลิดเพลิน ห่างออกไปไม่มากนักทางด้านหลัง จ่าแหลมสวมชุดพรางตัวและก้มหน้าแอบจับตามองคนทั้งคู่

    สองสาวไม่รู้ตัวว่าถูกติดตาม ยังคงคุยกันเรื่องที่ถาวรพยายามหาคู่ให้ลูกสาว เสียงถมทองพูดอย่างเบื่อๆ ในเรื่องนี้ ส่วนจ่าแหลมทำทีเลือกซื้อของแต่ยังคงชำเลืองมองมาที่ถมทอง สักพักหนึ่งถมทองก็ร้องขึ้นว่า

    “เดี๋ยวก่อนนะน้อยหน่า พอดีฉันลืมซื้อของสองสามอย่างน่ะ”

    “ไม่มีปัญหา ไปๆกลับไปซื้อด้วยกัน”

    “ไม่ต้องหรอก น้อยหน่า หิ้วของพะรุงพะรังเปล่าๆ เธอกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันได้ของแล้วจะรีบตามไป”

    “เหรอ เห็นมามุกนี้ทีไร หายไปทั้งวันทุกที”

    ถมทองรีบโบกรถให้เพื่อนสาว เมื่อรถรับจ้างแล่นออกไป เธอยิ้มกับตัวเองก่อนจะเดินย้อนกลับเข้าไปในตัวตลาดอีกครั้ง พฤติกรรมนี้ไม่รอดพ้นจากสายตาของจ่าแหลม พอจะเดินตามก็มีมือมาจับที่บ่า เขาหันขวับไปอย่างตกใจ ที่แท้ก็ธนสารนั่นเอง จ่าแหลมรายงานลูกพี่ว่ายังไม่ได้อะไรมากเพราะถมทองเพิ่งแยกกับน้อยหน่า แต่ตอนนี้ดูท่าถมทองจะมีลับลมคมในคงต้องรีบติดตาม ธนสารกำชับต้องตามอย่าให้คลาดสายตา

    หลังจากใช้อุบายผละจากเพื่อนสาวมาได้ ถมทองขับรถไปหาพวกธนุสที่กองบัญชาการบ้านกลางสวนทันที เธอมาถึงพร้อมกับของกินมากมาย ปราบเดินออกมาช่วยหิ้วของอย่างตื่นเต้นและยิ่งดีใจเมื่อเห็นโดนัทของโปรด ทั้งคู่เดินเข้าบ้านไปด้วยกันโดยไม่รู้ว่าธนสารกับจ่าแหลมนั่งส่องกล้องมองมาจากในรถที่ซุ่มอยู่

    “รู้ที่อยู่พวกมันแล้ว เอายังไงต่อดี ยิงถล่มให้หายแค้นเลยดีไหม”

    “อย่าเพิ่ง คุณทรงยศสั่งไว้ว่าห้ามทำอะไรเด็ดขาด จนกว่าจะมีคำสั่ง”

    จ่าแหลมมองภาพข้างหน้าด้วยความขัดใจก่อนจะหักหัวรถเลี้ยวกลับออกไป ส่วนภายในบ้านขณะนี้ธนุส อนงค์รัตน์ และราโพยืนคุยกันอยู่ ไม่มีใครสนใจถมทองที่เพิ่งก้าวเข้ามา เสียงธนุสอธิบายว่า

    “ท่านรองจะส่งทีมสนับสนุนมาช่วยเรา แต่เราต้องยืนยันให้ได้ว่าทุกอย่างยังเป็นไปตามแผนที่วางไว้”

    ถมทองเดินเข้ามาทันได้ยินสิ่งที่ธนุสพูดพอดี เธอถามอย่างสนใจว่าแผนอะไร ทุกคนหันมาอย่างลังเลที่จะบอกถมทองดีหรือไม่ ในที่สุดอนงค์รัตน์ก็เป็นคนพูด

    “เรายืมมือนายทรงยศเพื่อล่อให้บอร์ดเปิดเผยตัวออกมา ถ้าเรารู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เราจะปิดบัญชีเครือข่ายค้ายาของนายทรงยศได้”

    “ดีสิ ให้ฉันอยู่ในทีมด้วยคนนะ” ถมทองพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจ แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อทุกคนมีท่าทีนิ่งอึ้ง ไม่มีเสียงตอบกลับมา เธอยิ้มกลบเกลื่อนความน้อยใจเปลี่ยนไปถามว่าทุกคนหิวหรือยัง ตนจะเอาของกินไปใส่จานให้ ถมทองเดินไปที่โต๊ะที่วางอาหารไว้ อนงค์รัตน์รีบเดินตามไป คนอื่นๆยังคงยืนเงียบจนกระทั่งราโพพูดให้มาช่วยกันคิดต่อดีกว่า

    ooooooo

    ไม่นานนักธนสารก็มาปรากฏตัวที่ห้องรับแขกของบ้านบนเขา ทรงยศมองดูเขาด้วยท่าทีนิ่งเฉย ก่อนจะถามว่าเขามั่นใจแค่ไหนเกี่ยวกับข้อมูลที่จะเอามาแลกเปลี่ยนกับเงิน ธนสารตอบกลับทันทีว่า

    “ไม่ผิดแน่นอน ผมเห็นมากับตาตัวเองว่าพวกมันอยู่ที่นั่นทั้งหมด เอาเงินมาก่อนแล้วผมจะบอกว่าพวกมันอยู่ที่ไหน”

    ทรงยศยิ้มสมเพช เปิดลิ้นชักและหยิบเงินปึกหนึ่งออกมาทำท่าจะส่งให้ธนสาร แต่ชั้นเชิงเสือเฒ่าเช่นเขามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น เขายื่นข้อเสนอให้ธนสารใช้เส้นสายที่ยังเหลืออยู่มาผันเปลี่ยนเป็นเงินเพื่อคอยส่งข้อมูลให้กับตนเอง หมาจนตรอกอย่างธนสารรีบกระโจนเข้าตะครุบเหยื่อล่อด้วยความเต็มใจ

    ฟากจ่าแหลมหลังแยกจากลูกพี่ก็มานอนยิ้มเคลิ้มกับสมุนไพรสกัดอยู่บนเตียงในห้องพัก เขากำลังใช้ความคิดว่าจะเอาข้อมูลเรื่องที่อยู่ของสารวัตรเถื่อนไปใช้ประโยชน์อย่างไร

    “ฉันควรจะแก้แค้นมันให้สาสมแต่ฉันดันทำอะไรมันไม่ได้ ทำไม ทำไมล่ะ? ไม่! ฉันต้องทำได้สิ ฉันจะต้องฆ่าพวกมันให้หมด ถล่มให้เรียบไม่มีเหลือ”
    พริบตาเดียวเขาก็คิดออก ต่อสายหานักรบและบอกว่า “ฉันมีข่าวดีจะบอก ฉันรู้แล้วว่าไอ้สารวัตรเถื่อนกับพวกของมันอยู่ที่ไหน อยากไปถล่มพวกมันด้วยกันไหม”

    ไม่ต้องใช้เวลาคิดนาน นักรบและลูกน้องพร้อมอาวุธสงครามครบมือก็เดินทางมาถึงที่หลบซ่อนตัวของกลุ่มธนุส มันเป็นเวลาเดียวกับถมทองเปิดประตูออกมาเจอพอดี เธอยืนตกตะลึงกับภาพที่เห็นและรีบหันกลับไปตะโกนให้ทุกคนหาทางหนีโดยด่วน ทุกคนมองเธออย่างงงๆ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ เสียงปืนก็สาดกระหน่ำเข้ามา ทั้งหมดก้มหัวหลบอย่างตกใจ ลูกกระสุนที่เข้ามาโดนข้าวของแตกกระจายรวมทั้งแผนผังขบวนการค้ายาของนายทรงยศด้วย

    ธนุสสั่งการให้ทุกคนหยิบอาวุธเพื่อฝ่าวงล้อมออกไปด้านหลังบ้าน ก่อนจะวิ่งนำอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันนั้นปราบอาสาออกไปเอารถเข้ามารับทุกคนโดยมีราโพยิงคุ้มกัน ระหว่างนั้นมือสังหารคนหนึ่งเข้ามาทางด้านหลังราโพ และเกือบเก็บเธอได้ ถ้าไม่โดนอนงค์รัตน์ยิงจนหงายไปเสียก่อน

    ทุกคนยิงต่อสู้อย่างเข้มแข็งพร้อมกับสงสัยว่าพวกนักรบรู้ที่ซ่อนตัวที่นี่ได้ยังไง แต่แล้วถมทองก็พูดโพล่งออกมาว่า

    “จ่าแหลม ฉันเห็นจ่าแหลม ต้องเป็นเขาแน่เลย แต่...จ่าแหลมรู้ได้ยังไงก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

    ทันใดนั้นจ่าแหลมแอบวิ่งเข้ามาในบ้านแล้วกระชากถมทองเป็นตัวประกัน เขาหัวเราะเหมือนคนเมายาบอกว่า

    “อยากรู้กันจริงๆเหรอว่าฉันรู้ได้ยังไงว่าพวกแกมุดหัวอยู่ที่นี่ บอกให้ก็ได้ ฉันตามกลิ่นคุณหนูถมทองมา ตามมาเพื่อที่จะล้างแค้น ฆ่าพวกแกให้เกลี้ยง”
    ในระหว่างที่ทุกคนกำลังอึ้งตัดสินใจไม่ถูก พลันเสียงปืนก็ระเบิดขึ้น ร่างจ่าแหลมล้มลงขาดใจตายทันที ถมทองวิ่งไปรวมกับคนอื่นๆ สะพายเดินเข้ามามอง

    จ่าแหลม แล้วเงยหน้ามองดูทุกคนบอกว่าบางทีคนเราก็หลีกเลี่ยงความตายไม่พ้น ต้องมีใครตายสักคน ทั้งหมดมองเขาอย่างคาดไม่ถึง สะพายขึ้นมอเตอร์ไซค์ขี่ออกไป

    เวลาเดียวกันนั้น ปราบกำลังหาทางจะลอบขึ้นรถ เมื่อตัดสินใจออกวิ่งก็ถูกยิงล้มลงโดยนักรบ จังหวะนั้นเองราโพตามมาทันแล้วยิงเข้าที่มือของนักรบจนปืนกระเด็น มือเต็มไปด้วยเลือด ราโพใช้วินาทีนั้นฉุดปราบให้ขึ้นรถแล้วขับไปรับทุกคนได้ทันอย่างฉิวเฉียด รถแล่นออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

    ooooooo

    ข่าวการถล่มฐานที่มั่นของกลุ่มธนุสไปถึงหูของนายทรงยศ เขาเดือดดาลยิ่งนักที่ลูกน้องไม่ทำตามคำสั่ง ตะคอกด่าอย่างโกรธจัดก่อนจะสำทับว่า

    “ต่อจากนี้ไป ถ้าฉันไม่สั่ง ห้ามสะเออะทำอะไรอีก เข้าใจหรือเปล่า”

    นักรบยืนนิ่งไม่โต้ตอบ เสียงทรงยศสั่งการให้เขาเก็บกวาดให้เรียบร้อยก่อนจะขึ้นรถไป

    เมื่อสถานที่ซ่อนตัวถูกค้นพบและทำลายไม่เหลือซาก ธนุสไม่มีทางเลือกต้องนำทุกคนไปหลบภัยที่ฐานลับบราโว่ เขาบอกให้อยู่ที่นี่ไปสักระยะรวมทั้งถมทองด้วยเพื่อความปลอดภัยเพราะพวกนั้นรู้ว่าเธอเป็นพวกเดียวกันกับตน

    ไม่กี่ชั่วโมงถัดมา อนงค์รัตน์พาถมทองมาฝึกซ้อมยิงปืนโดยมีธนุสยืนมองอย่างเอาใจช่วย สักพักราโพเดินตามมาดูและแซวว่าทีมใหม่ของเขาดูใช้ได้

    “ผมไม่ได้หวังขนาดนั้นหรอก แค่ฝึกให้สองคนนั่นป้องกันตัวเองได้ก็พอแล้ว เพราะถ้าต้องประจันหน้ากับพวกนั้นอีก เราอาจไม่โชคดีเหมือนคราวนี้ก็ได้”

    “นายทรงยศส่งคนมาถล่มเราแบบนี้ แสดงว่าเกมเปลี่ยนหรือเปล่า”

    “ผมยังไม่แน่ใจนะว่าเป็นฝีมือนายทรงยศ ส่วนเรื่องเกมที่จะดำเนินต่อไป ทั้งหมดคงขึ้นอยู่กับบอร์ดเท่านั้น”

    ในเวลานั้นที่ห้องประชุมลับ ชายสามหญิงหนึ่งนั่งหันหน้าเข้าหากัน ทั้งหมดอยู่ในชุดสูทเรียบร้อย นี่คือบอร์ดผู้กุมอำนาจอยู่เบื้องหลังเครือข่ายยาเสพติดของนายทรงยศ ทั้งหมดมีท่าทีเคร่งเครียด บอร์ดเอดโต้เถียงกับบอร์ดแจ๊ค จนกระทั่งบอร์ดแหม่มต้องเตือนให้ใจเย็นๆเพราะถ้าเดินหมากผิดแม้แต่ตาเดียว อาจทำให้แพ้ทั้งกระดาน ท้ายที่สุดบอร์ดคิงเสนอให้เดินตามเกมของนายทรงยศก่อนแล้วค่อยหาทางตลบหลังสั่งเก็บ ทุกคนไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้จึงต้องพยักหน้าเห็นด้วย

    เช่นเดียวกันกับถาวร วันนี้ธนสารมาหาเขาถึงห้องทำงานพร้อมกับตั้งคำถามว่า

    “คุณกับไอ้สารวัตรเถื่อน รู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”

    ถาวรฟังคำถามด้วยความแปลกใจ ธนสารหยิบปืนออกมาขู่ เขาจึงยืนยันว่าไม่รู้จักและให้ธนสารออกไปได้แล้ว เขามีงานต้องทำแถมลูกสาวก็ยังหายตัวไปอีก ธนสารจ้องหน้าเขาเพื่อหาพิรุธ ก่อนจะพูดอาฆาต

    “ได้ แต่จำไว้ คนของฉันจะคอยเฝ้าดูที่นี่อยู่ตลอด”

    ประจวบเหมาะกับถมทองเหมือนจะรู้ว่าพ่อเป็นห่วง รีบโทร.ติดต่อหาน้อยหน่าโดยฝากให้บอกพ่อว่าตนปลอดภัยดี คงใช้เวลาอีกสักพักถึงจะกลับไปได้ ทันใดนั้นราโพเข้ามาแย่งโทรศัพท์ไป เธอขยับปากจะต่อว่า แต่ราโพสวนกลับ

    “ถมทอง ฉันจะบอกครั้งนี้ครั้งเดียว ห้ามติดต่อกับคนภายนอกอีกเด็ดขาด สัญญาณโทรศัพท์ของเธออาจนำอันตรายมาสู่พวกเรา”

    น้อยหน่าพยายามกดโทรศัพท์กลับแต่ไม่สามารถติดต่อได้อีก พอดีกับถาวรเดินมาถามเรื่องถมทอง เธอจึงรายงานตามที่ได้คุยกันไว้ ถาวรถอนหายใจอย่างโล่งอกแต่ยังมีความกังวลตามประสาพ่อที่ห่วงลูกสาว

    ooooooo

    เมื่อออกจากพาราไดซ์ ธนสารรีบแจ้นกลับไปรายงานข่าวกับทรงยศที่บ้านบนเขา เขามั่นใจว่าถาวรไม่ได้เล่นละครตบตา เพราะจากท่าทีที่แสดงออกก็เห็นชัดว่าไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับกลุ่มของธนุสเลย ทรงยศฟังนิ่งๆก่อนตอบว่า

    “ไม่เป็นไรหรอก เพราะถึงที่สุดแล้วไอ้สารวัตรเถื่อนนั่นก็ต้องติดต่อมาหาเราอยู่ดี แค่ใจเย็น รอสักนิดเท่านั้น”

    พลันประตูเปิดออก ทรงยศหันไปมองชายที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่มีทีท่าประหลาดใจ ผิดกับธนสารที่เหมือนเห็นผี ระมาดเดินเข้ามาหาช้าๆด้วยใบหน้ายิ้มละไม ธนสารครางเบาๆว่า

    “คุณยังมีชีวิตอยู่เหรอนี่”

    “คนที่วัฒนานิมิตคงคิดเหมือนกับคุณกันหมด คิดว่าผมโดนเก็บลงหลุมไปเรียบร้อยแล้ว”

    ทรงยศหัวเราะอย่างสะใจและบอกว่ามันเป็นเพียงส่วนหนึ่งในแผนเท่านั้น ระมาดรายงานว่างานที่สั่งให้ไปทำเรียบร้อยตามที่วางไว้ ทั้งคู่นั่งจิบเหล้าด้วยกันอย่างมีความสุข ระมาดเอ่ยว่า

    “ผมยังแปลกใจไม่หาย ที่วันนั้นคุณไม่ยิงผม”

    “ก็ฉันไม่ได้อยากให้แกตายสักหน่อย แค่ต้องการให้เป็นผี...หายตัวไปสักพักก็เท่านั้นเอง”

    “แกคงรู้ว่าก้าวต่อจากนี้ไปเราจะพลาดไม่ได้อีก”

    “ครับ ตอนนี้มือพระกาฬจากทั่วโลกกำลังเดินทางมาที่นี่ เหมือนสายลมปิศาจพัดพาพวกมันมา อีกไม่นานชัยชนะจะต้องเป็นของพวกเรา”

    ธนสารฟังคนทั้งคู่คุยกันด้วยอาการตกใจ เขาไม่คาดคิดว่าทรงยศจะลงทุนจ้างนักฆ่าต่างชาติให้ทำงานนี้ วัฒนานิมิตจะต้องลุกเป็นไฟแน่ในคราวนี้
    ตกดึกคืนเดียวกัน เสียงโทรศัพท์แผดขึ้นท่ามกลางความเงียบที่บ้านบนเขา ทรงยศรับสาย

    “คิดไว้ไม่ผิดจริงๆว่าในที่สุดแกต้องโทร.มา”

    “ทำไมถึงได้ให้คนมาสืบหาที่อยู่พวกผม แล้วยกพลมาถล่มแบบนี้”

    “ใครบอกล่ะว่าฉันสั่ง ตราบใดที่เรายังทำธุรกิจกันอยู่ ฉันไม่มีวันทำอะไรรุนแรงกับแกหรอก แต่ถ้าจบเรื่องนี้เมื่อไรแล้วล่ะก็...ไม่แน่”

    “ตกลงคุณได้คำตอบจากบอร์ดแล้วหรือยัง”

    “ได้แล้ว แต่ไม่ต้องบอก แกก็คงพอจะเดาออกว่าพวกนั้นจะตอบว่ายังไง สถานที่และเวลายังไม่สรุป แค่นี้นะ”

    ไม่เพียงแต่ธนุสเท่านั้นที่ได้ยิน ปราบกับราโพก็ได้ยินเสียงทรงยศจากเครื่องดักฟังด้วย ราโพคาดว่านายทรงยศคงไม่บอกความจริง ธนุสเห็นด้วยและสรุปให้ทุกคนฟังว่า

    “เขาแค่พยายามถ่วงเวลาให้เรามีเวลาเตรียมตัวน้อยที่สุด แต่ยิ่งเป็นแบบนี้เรายิ่งต้องเตรียมตัวให้พร้อมไว้ตลอด ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง เราต้องรับได้หมดและต้องเป็นฝ่ายคุมเกมให้ได้ด้วย”

    ฟากทรงยศ เมื่อวางสายแล้วก็ได้ยินเสียงระมาดที่ยืนฟังอยู่ด้วยว่าพวกมันคงเครียดหนักคราวนี้และคงจะรู้ว่า

    นรกของจริงเป็นเช่นไร ทั้งคู่ประสานเสียงหัวเราะอย่างถูกใจ

    ooooooo

    รุ่งขึ้นระมาดกับนักรบไปที่ท่าเรือเพื่อต้อนรับการมาของนักฆ่ามือพระกาฬ ระหว่างที่รอนักรบเอ่ยถามว่าทำไมมั่นใจจ้างพวกนี้มาทำงานให้ ระมาดมองหน้าเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมว่า

    “ก็ถ้าคนของเราไม่ทำงานพลาดบ่อยๆ ฉันก็คงไม่ต้องเหนื่อยไปควานหามือสังหารพวกนี้มานะ”

    นักรบรู้สึกหน้าแตกกับคำพูดนั้นแต่ก็ต้องนิ่งเพราะมันเป็นความจริง พลันเรือเทียบท่าทำให้ทั้งสองต้องหยุดพูดแล้วมองไปยังชายหญิงสี่คนที่ก้าวลงมา
    ระมาดเริ่มอธิบายสรรพคุณของคนทั้งหมดโดยเริ่มจาก

    “ไอ้ยักษ์เนี่ยชื่อบิ๊กฮีโร่ มันทนเหมือนรถถัง เฉียดตายมาไม่รู้กี่ครั้งแต่ไม่ว่าอะไรก็ทำอะไรมันไม่เคยได้ ที่ตามมาน่ะ ยูริ มิยาโมโต หลายคนเชื่อว่านี่คือสายเลือดแท้ๆ ของมูซาชิ มิยาโมโต ซามูไรผู้ซึ่งทั้งชีวิตไม่เคยรู้จักคำว่าแพ้ ต่อมานั่นก็แท็ททู ด็อก มันรวดเร็วว่องไวและสามารถแปรเปลี่ยนทุกสิ่งให้เป็นอาวุธฆ่าคนได้ภายในพริบตา แล้วไอ้ตัวสุดท้าย อย่าประมาทเจ้านี่เด็ดขาด ฉายาของมันคือบอมเบบอย ภายใต้สูทของมันเต็มไปด้วยอาวุธฆ่าคนรวมไปถึงยาพิษ ควันพิษสารพัด”

    ห่างออกไป สะพายซุ่มมองมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล เขายกกล้องขึ้นถ่ายภาพมากมาย เพียงไม่นานนักภาพเหล่านั้นก็ถูกส่งไปยังคอมพิวเตอร์ที่ฐานลับบราโว่ ปราบเดินกินโดนัทเข้ามามองอย่างตะลึงและรีบตะโกนให้คนอื่นๆดู ราโพจ้องอยู่ครู่หนึ่งก่อนบอกว่านักฆ่ามหากาฬทั้งนั้น แต่ละตัวแสบสะเด็ด ธนุสถามว่า

    “รู้หรือเปล่าใครส่งรูปพวกนี้มา มันเป็นเหมือนคำเตือนว่าศึกใหญ่ที่ใกล้จะมาถึงเจอของหนักแน่ ต้องรีบสืบแล้ว”

    “แสดงว่าคงเป็นอย่างที่คุณสงสัยจริงๆ นายทรงยศต้องคิดเล่นเกมแผนซ้อนแผนแน่ๆ” ราโพพูดอย่างวิตกกังวล

    ไม่เพียงแต่กลุ่มของธนุสจะได้รับภาพ คอมพิวเตอร์ของสถานีตำรวจวัฒนานิมิตเองก็มีผู้ไม่ประสงค์ออกนามจัดส่งภาพนักฆ่ามหากาฬให้ด้วย จ่าเที่ยงสั่งการให้แพรวดาวสืบหาต้นตอว่าส่งมาจากที่ไหน

    ขณะนั้นเอง พิไรมาเยี่ยมพี่เที่ยงพร้อมด้วยกระถางดอกไม้ระบายสีสวยงามพิเศษ เธอมาแสดงความยินดีที่เขาได้เลื่อนขั้นเป็นผู้กองและดีใจที่วัฒนานิมิตจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ก่อนกล่าวลาโดยย้ำว่ายังไงพี่เที่ยงยังเป็นคนสำคัญสำหรับตนเสมอ ผู้กองเที่ยงมองด้วยความเสียใจที่ตัดขาดกับพิไรมาก่อนหน้านี้ แต่ต่อจากนี้ไป จะไม่ทำเช่นนั้นแล้ว

    ooooooo

    ภาพของทรงยศที่ลงจากรถตรงหน้าถาวร-พาราไดซ์โดยมีธนสารเป็นผู้เปิดประตูให้ถูกส่งมาเข้ามือถือของราโพจากบุรุษนิรนามอีกครั้ง ธนุสเพ่งมองด้วยสายตาครุ่นคิด

    “ทรงยศกับธนสาร มาที่ถาวรพาราไดซ์ หรือว่า? รีบไปกันเถอะ ราโพ”

    ในเวลาเดียวกันนั้น สะพายเดินเข้ามาจากด้านหน้าโรงแรมและมองตรงไปที่ทรงยศ เขาล้วงปืนออกมา ทว่าทันใดนั้น ทรงยศรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่หน้าอกจนร้องออกมาแล้วให้ถาวรรีบเรียกรถพยาบาลด่วน ธนสารตรงเข้ามาประคองนายทันที พริบตาเดียวนายทรงยศก็นอนพังพาบบนโซฟา เมื่อสะพายเห็นเหตุการณ์นั้น เขาจำใจต้องเก็บปืน

    เพียงไม่นานหลังจากเห็นภาพ ธนุสและพวกก็รีบเร่งเดินทางมายังถาวรพาราไดซ์ เสียงของปราบดังขึ้นอย่างเข่นเขี้ยวว่าทรงยศนี่มันแสบจริงๆไม่นึกว่ามันจะแอบจัดประชุมลับไม่ให้เรารู้อย่างนี้ ถ้าไม่ได้สะพายส่งรูปพวกนั้นมาให้มีหวังชวดเข้าร่วมงานแน่นอน ขณะนั้นเอง มีรถพยาบาลคันหนึ่งแล่นสวนมา รถสองคันวิ่งผ่านกันไป เมื่อมาถึงโรงแรม ธนุสสั่งทุกคนว่า

    “จำไว้ พยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ สิ่งที่เราต้องการเวลานี้คือภาพถ่ายที่ยืนยันตัวบุคคลที่เป็นบอร์ดทั้งหมด”

    ธนุสกับราโพก้าวออกมาจากรถ แต่แล้วทั้งคู่ก็ต้องชะงักเมื่อสะพายเดินเข้ามาบอกว่า

    “พวกคุณมาช้า นายทรงยศไปกับรถพยาบาลเมื่อสิบนาทีนี่เอง”

    ราโพพยักหน้ารับรู้และอธิบายว่านายทรงยศมีโรคประจำตัวหลายอย่าง หนึ่งในนั้นก็คือโรคหัวใจ ปราบถามขึ้นมาว่าการประชุมจะล้มเลิกไปโดยปริยายหรือเปล่า ธนุสไม่คิดว่าเป็นเช่นนั้นก่อนจะสั่งให้ปราบขับรถไปยังโรงพยาบาล

    เมื่อมาถึง ราโพทำตัวเป็นแขกผู้มาเยี่ยมคนไข้ เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

    “ขอโทษนะคะ คือดิฉันจะมาเยี่ยมคุณทรงยศ ไม่ทราบว่าท่านพักอยู่ห้องไหนคะ”

    “ห้องห้าศูนย์หนึ่งค่ะ”

    ระหว่างทางราโพมองเห็นธนสารเดินมากับมังกร เธอหันหลังหลบแล้วเปลี่ยนไปขึ้นลิฟต์แทน เมื่อมาถึงชั้นเป้าหมาย เธอกลับได้รับแจ้งจากพยาบาลว่าเคสนี้คุณหมอสั่งห้ามเยี่ยมเด็ดขาด ราโพส่งดอกไม้ให้พยาบาล แล้วเดินย้อนกลับไปทางเดิม ระหว่างนั้นเธอพูดผ่านไมค์เล็กๆที่ซ่อนอยู่ว่าภารกิจยังไม่สำเร็จ ยังเข้าไม่ถึงเป้าหมาย ทุกคนที่รอฟังอยู่ในรถเกิดความผิดหวัง โดยเฉพาะปราบที่หงุดหงิดเพราะอยากรู้ว่านายทรงยศเป็นตัวจริงหรือสร้างเรื่องหลอกพวกตนเองอีก

    ธนุสสั่งการให้ราโพกลับออกมาก่อน เธอก้าวเข้าในลิฟต์ ประตูกำลังจะปิด แต่ทันใดนั้นก็มีใครบางคนเข้ามาจับประตูเปิดออกอีกครั้ง ก่อนก้าวเข้ามายืนข้างๆ เขาสวมชุดบุรุษพยาบาล สวมแว่นตาและหวีผมเรียบร้อย

    “มาเยี่ยมคนไข้เหรอครับ”

    เสียงนั้นทำให้ราโพเงยหน้าขึ้นมองอย่างคาดไม่ถึง ระมาดนั่นเอง! เขายื่นมือกดหยุดลิฟต์

    “ฉันนึกว่าคุณตายไปแล้วซะอีก”

    “ถูกต้องผมตายแล้วและตอนนี้ผมเป็นผีที่จะคอยหลอกหลอนพวกคุณ”

    “ตอนนี้พวกของฉันกำลังดูคุณอยู่และได้ฟังทุกคำพูดของเรา ถ้าคุณทำอะไรฉัน พวกเขาไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

    ระมาดยิ้มใจเย็นและเอามือที่มีผ้าชุบยาสลบโปะที่จมูกของราโพทันที เพียงครู่เดียวเธอก็สลบไป ส่วนแว่นตาของราโพ ระมาดถอดออกแล้วเหยียบจนแตก

    สะพายและธนุสมองที่หน้าจอ เห็นภาพกลายเป็นไม่ชัด ติดๆดับๆ ส่วนเสียงก็อู้อี้ฟังไม่รู้เรื่อง ปราบไม่มีท่าทีตกใจอธิบายว่า

    “ไม่ได้เป็นอะไรหรอก เวลาอยู่ในลิฟต์ก็แบบนี้แหละ สัญญาณมันอ่อน เดี๋ยวออกมาปุ๊บก็ใสแจ๋วเหมือนเดิม”

    พูดยังไม่จบภาพหน้าจอกลายเป็นดับสนิท ธนุสพูดผ่านไมค์ถามราโพแต่ไม่มีเสียงตอบ เขารีบเผ่นพรวดออกจากรถพร้อมด้วยสะพายแล้วตรงเข้าไปในโรงพยาบาลอย่างร้อนใจ แต่แล้วทั้งคู่ก็มองไปรอบๆรู้สึกเคว้งคว้าง ไม่รู้จะไปทางไหน ก่อนที่ธนุสจะบอกให้แยกไปดูกันคนละทาง

    สะพายเดินไป แต่ต้องชะงักเมื่อมีบุรุษพยาบาลเข็นเตียงเข้ามาตัดหน้า เขาหันหลังมองไปรอบๆโดยไม่ทันเฉลียวใจว่าที่แท้ชายในชุดบุรุษพยาบาลและมีผ้าปิดปากคือระมาด ส่วนที่นอนสลบอยู่บนเตียงคนไข้ก็คือราโพ เขายังยืนอยู่ที่เดิมจนกระทั่งนึกอะไรขึ้นได้แวบหนึ่ง เมื่อวิ่งตามไปจับไหล่บุรุษพยาบาลให้หยุดปรากฏว่าคนบนเตียงไม่ใช่ราโพ สะพายเคร่งเครียดมากยิ่งขึ้น

    ฟากธนุสเดินไปเจอมังกรอยู่ท่ามกลางผู้คน เขารีบหันหลังกลับ แล้วก็พบธนสารที่ถือปืนเดินเข้ามาล็อกแขนตามด้วยมังกรกับลูกน้องล้อมกรอบ ธนุสย้อนถามว่านายทรงยศตัวจริงหรือไม่ที่มาโรงพยาบาล ธนสารกำลังจะตอบก็มีเสียงดังปัง! ลูกน้องของมังกรคนหนึ่งล้มลงทันที ทั้งหมดหันขวับหาที่มาของกระสุนนัดนั้น

    สะพายเดินเข้ามาพูดเตือนว่า “ฉันสามารถฆ่าพวกแกทั้งหมดได้ในพริบตาเดียว ปล่อยธนุสเดี๋ยวนี้”

    แต่คำพูดของสะพายกลับไม่เป็นผล มังกรกับลูกน้องยกปืนขึ้นยิงใส่สะพายพร้อมกัน แต่เขาก็ไวพอที่จะหลบ พร้อมยิงสวนกลับไป กระสุนโดนลูกน้องของมังกรอีกคนล้มลง มังกรคำรามด้วยความแค้นระดมยิงคืนแบบไม่ยั้ง แต่วันนี้โชคไม่เข้าข้างเข้า สะพายยิงสวนกลับมากระสุนเข้าที่กลางหน้าผากมังกร สิ้นลมตามลูกน้องไป ช่วงที่ชุลมุนนั้น ธนุสคว้าปืนในมือธนสารได้ แล้วถีบเขาล้มลง

    พลันเสียงปืนดังขึ้นอีกนัด เมื่อธนุสหันไปมองด้วยความตกใจก็เห็นสะพายยืนนิ่ง ก่อนจะจับแผลซึ่งมีเลือดไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว ระมาดก้าวเข้ามายิงซ้ำไปที่สะพายอีกสองนัด ปัง! ปัง! สะพายทรุดฮวบลงจมกองเลือดทันที ธนุสกระดกปืนขึ้นจากธนสารเล็งไปที่ระมาด

    “ระมาด หมดเวลาของแกแล้ว คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยแกไปอีก”

    “เอาซี่ ธนุส ทันทีที่แกยิงฉัน คนของฉันก็จะฆ่าราโพเหมือนกัน กล้าแลกไหมล่ะ หนึ่งชีวิตต่อหนึ่งชีวิต”

    ธนุสชะงัก ระมาดยิ้มอย่างเป็นต่อ จังหวะนั้นเอง ปราบขับรถเข้ามาจอดแล้วตะโกนบอกให้ขึ้นรถ เขาเปิดประตูอย่างหัวเสียที่ธนุสยืนนิ่งไม่ขยับตัวหรือละสายตาจากระมาด เขาพยายามประคองให้ขึ้นรถแต่คนเดียวแรงไม่พอ ธนุสรีบเข้าไปช่วยปราบอุ้มสะพายขึ้นรถโดยมือขวายังคงกุมปืนเล็งไปที่ระมาดตลอดเวลา ระหว่างที่รถแล่นออกไป เขาก็เห็นรอยยิ้มอย่างสะใจของระมาด

    ปราบขับรถอย่างร้อนใจ หันมาถามอาการสะพายด้วยความเป็นห่วง ธนุสบอกเขาว่า

    “เลือดไหลไม่หยุดเลย คงต้องรีบผ่าตัดโดยเร็วที่สุด ตอนนี้หน่วยฉุกเฉินรออยู่ที่ฐานแล้ว แค่ภาวนาให้ไปถึงทันเวลาเท่านั้น”

    ห้องพักหนึ่งในฐานบราโว่ถูกแปลงเป็นห้องผ่าตัด สะพายนอนอยู่บนเตียงมีอุปกรณ์ช่วยชีวิตพร้อม ล้อมรอบด้วยหมอผ่าตัดและพยาบาล ทุกคนข้างนอกห้องรอผลด้วยใจจดจ่อและเคร่งเครียด ในขณะที่ถมทองไม่สามารถระงับความเป็นห่วงไว้ได้ เฝ้าแต่ถามอนงค์รัตน์ว่า

    “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ทำไมต้องเป็นเขาด้วย”

    “สะพายต้องปลอดภัย เชื่อสิถมทอง เขาต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

    จากนั้นทั้งหมดก็นิ่งเงียบ ไม่มีคำพูดใดๆออกมาอีก

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 17:53 น.