นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    สายลับสามมิติ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: “สายลับสามมิติ” สนุก ฮา “ป๋อทุลุมิติจับมือน้ำตาลควงปืนผดุงความยุติธรรม”


    ที่ธนาคารธนทรัพย์ เจนจิราไปรอตฤณอยู่ มีการปล้นที่นั่น ทุกคนในธนาคารถูกจับเป็นตัวประกัน

    พวกตฤณนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาถึง ตฤณให้เงินเชนกับตังตังไปหาน้ำกินรอข้างนอก ตัวเองรีบไปหาเจนจิราในธนาคาร จึงรู้ว่าธนาคารกำลังถูกปล้นและโจรเอาปืนมาจ่อ ตฤณก็พึมพำ “ดีจัง...วันนี้คงไม่ได้ปิดบัญชีแล้ว”

    ตังตังพาเชนไปกินน้ำผลไม้ปั่นแถวนั้น เชนเห็นรถตำรวจมาก็สงสัยว่าตำรวจมาทำอะไร พอตามไปดูจึงรู้ว่ามีโจรปล้นธนาคาร เชนพึมพำ...

    “โจรปล้นธนาคาร อา...สมัยนี้ก็มีพวกอาชญากรเหมือนกัน ถึงเวลาของเชนอีกจนได้”

    หมวดปวันกับจ่าเจี๊ยบมาถึง ขณะหมวดปวันจัดกำลัง จ่าเจี๊ยบชี้ให้ดูเชนที่กำลังวิ่งเข้าประตูธนาคารต่างงงว่าใคร? พวกโจรเองก็งง เชนทำให้มันหายงงด้วยการชักปืนออกมายิง ปืนในมือมันกระเด็น ประกาศก้อง

    “คุณธรรมปกป้อง คุ้มครองผู้บริสุทธิ์ หยุดเหล่าร้าย สายลับเชน!!”

    พวกโจรรายงาน ดร.อาทิตย์ที่นั่งบัญชาการอยู่ที่สำนักเดอะซันว่าผิดแผนแล้ว ดร.อาทิตย์สั่งดำเนินตามแผนสองทันที

    ขณะหมวดปวันกำลังจะสั่งบุกนั่นเอง ผู้การธงทิวก็มาถึง เห็นไทยมุงมากมายก็บ่น “ไทยมุงมาเร็วกว่าตำรวจอีก” ได้ยินเสียงปืนยิงกันในธนาคารถามว่าใครยิงกับใคร หมวดปวันรายงานว่ามีชายไม่ทราบสังกัดบุกเข้าไปในธนาคาร เลยถูกผู้การตำหนิว่าควบคุมสถานการณ์ยังไงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ได้ หมวดปวันร้อนใจเสนอให้ทำอะไรสักอย่างก่อนที่ตัวประกันจะได้รับอันตราย ผู้การธงทิวสั่งให้อยู่เฉยๆ รอฮีโร่ของตนมาก่อน

    ฮีโร่ของผู้การคือ ดร.อาทิตย์นั่นเอง พอ ดร.อาทิตย์มาถึง ผู้การรีบออกไปต้อนรับบอกว่าเรากำลังรอคุณอยู่เลย

    “ไม่ต้องห่วงครับ ทุกอย่างต้องคลี่คลายไปในทางที่ดี ขอให้มีศรัทธาในตัวผมเท่านั้น”

    เชนกับตังตังเข้าไปในธนาคารถูกโจรจับเป็นตัวประกันไปด้วย ดร.อาทิตย์เข้าไปเจรจากับโจรยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้โจรปล่อยตัวประกัน โจรขอเครื่องบินเจ็ตจะหนีไปต่างประเทศ ดร.อาทิตย์ยอมให้เครื่องบินส่วนตัวของตนแทน

    ขณะที่ ดร.อาทิตย์กำลังเจรจากับโจรอยู่นั้น เชนตัดสินใจจู่โจมคนร้ายอีกครั้ง

    ทันใดนั้น เสียงสัญญาณไฟไหม้ดังขึ้น พวกโจรบอกกันว่าไฟไหม้แต่ไม่เป็นไฟเห็นแต่สปริงเกอร์ปล่อยน้ำลงมา ระหว่างพวกมันกำลังงงกันนั้น เชนตะโกนให้ทุกคนกระโดด เชนโยนโคมไฟลงพื้นที่เจิ่งนองด้วยน้ำ ไฟดับทันที เจ้าหน้าที่บอกว่า

    “ระบบกันภัยของเราตัดไฟฟ้าอัตโนมัติทันทีที่มีสัญญาณเตือนภัย”

    หมวดปวันชักปืนวิ่งเข้าไปในธนาคารทันที เชนสั่งทุกคนให้หนี ตัวเองสู้กับโจร หมวดปวันบุกเข้ามายิงสู้กับโจร มันเลยหันมายิงกับหมวดปวันแทน

    ตฤณและเจนจิราช่วยกันต่อสู้กับโจรตามสภาพของตน ตฤณวิ่งไปสับคัตเอาต์ทำให้โจรสองคนที่ยืนตรงน้ำเจิ่งถูกไฟช็อต วินาทีนั้นตฤณตะโกนบอก “หนีเร็วทุกคน!”

    นารีกับอินทุสมุนของ ดร.อาทิตย์ที่กลับไปแล้วบุกเข้ามาเห็นหมวดปวันกำลังจับโจรที่เหลือ นารีจะปามีดใส่หมวดปวัน แต่เห็นตำรวจกรูกันเข้ามาเป็นกองทัพ อินทุจึงเรียกนารีให้วิ่งตามพวกเชนไป หมวดปวันหันมาอีกที เชนก็หายไปแล้ว

    ooooooo

    หมวดปวันถามจ่าเจี๊ยบว่าเห็นผู้ชายตัวขาวๆดำๆ ที่บุกเข้ามาช่วยไหม เขาหนีออกไปด้านหลังธนาคารแล้วหายไปพร้อมกับพรรคพวก ขณะจ่าเจี๊ยบกำลังงงนั่นเอง ผู้การธงทิวก็เดินหัวเสียเข้ามาตำหนิหมวดปวันว่าทำอย่างนี้เกิดใครบาดเจ็บขึ้นมาเธอรับผิดชอบไหวไหม ที่สำคัญคือ...

    “ดร.อาทิตย์เขากำลังกล่อมไอ้พวกโจรได้อยู่แล้ว คุณทำทุกอย่างพังหมด...ผมจะทำรายงานความประพฤติของคุณ”

    ขณะนั้นเอง พนักงานคนหนึ่งตะโกนบอกว่าตนถ่ายคลิปสุภาพบุรุษขาวดำได้ อีกคนก็บอกว่าตนถ่ายได้เหมือนกัน พอพนักงานเอารูปให้ดู ผู้การกับจ่าเจี๊ยบถึงกับร้อง “เฮ้ย!” หมวดปวันเห็นแล้วได้แต่ยิ้มทั้งขำทั้งสมเพช

    ooooooo

    ดร.อาทิตย์หัวเสียมากที่ถูกเชนขัดขวางการปล้นธนาคารของตน นารีบอกว่าคนนั้นรูปร่างหน้าตาเหมือนคนปกติเพียงแต่ตัวเป็นขาวดำ

    ดร.อาทิตย์สั่งให้เช็กว่าสมุนสี่คนที่ปล้นธนาคารถูกตำรวจจับไปไว้ที่ไหน แล้วหันกลับมาคิดเรื่องเชนอีกครั้ง พึมพำ

    “ตัวเป็นขาว-ดำงั้นเหรอ??”

    ฝ่ายเชน ตฤณ เจนจิราและตังตังพากันกลับมาที่บ้านเช่าของตฤณ เชนเร่งเร้าจะกลับไปช่วยลินดา แต่เจนจิราจะถ่ายรูปเชนไปทำสกู๊ปพิเศษว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ตฤณไม่เห็นด้วยที่ทำเหมือนเชนเป็นตัวประหลาด

    ทั้งสองโต้เถียงกันจนเชนทนไม่ได้ ตวาด “หยุด!” ทั้งสองหยุดกึก เชนบอกว่าตนต้องการกลับไปช่วยลินดา บอกตังตังว่าต้องรีบหาทางซ่อมแว่นตา 3 DDDให้เร็วที่สุด

    “เชนคิดดูแล้ว ถ้าเราตั้งเวลาตอนกลับไปให้กลับไปถึงก่อนเกิดเหตุการณ์ระเบิด เราจะกู้โลกได้จากมิสเตอร์โอเคแน่”

    “ซ่อมแว่นตา 3 DDD เหรอ...” ตังตังพึมพำ ตฤณถามว่าแล้วใครจะซ่อมได้ นอกจากลุงเจ้าของร้านคนนั้น

    “ใช่ครับ เราต้องตามหาเจ้าของร้านนั้นให้เจอ” เชนวิ่งออกไปทันที ตฤณตกใจตะโกนถาม

    “เฮ้ย...จะไปไหน!!!” แล้ววิ่งตามไปห้ามเชน เจนจิราเสนอว่าถ้าเชนยอมไปสมายล์ทีวีกับตนและยอมให้ตนทำสกู๊ปเปิดเผยเรื่องราวของเขาตนก็สามารถช่วยหาลุงเจ้าของร้านเนรมิตได้ เชนตอบทันทีว่า

    “ถ้าคุณช่วยเหลือเชนได้ เชนจะไปกับคุณ”

    ตฤณพยายามห้าม แต่ทั้งเจนจิราและตังตังเร่งให้รีบไปเลย ตังตังดีใจที่จะได้มีเรื่องไปอวดเพื่อนๆว่าตนมีเพื่อนเป็นคนดัง

    ooooooo

    ระหว่างที่เจนจิราพาเชนไปที่สถานีนั้น ประมุขเจ้าของสมายล์ทีวีโทร.ตามให้รีบกลับ จะให้ไปสัมภาษณ์ ดร.อาทิตย์ด่วน แต่พอเจนจิราบอกว่าคนที่อยู่กับตนน่าสนใจกว่า ดร.อาทิตย์เป็นร้อยเท่า ผู้ชายตัวขาวดำที่อยู่ในข่าวปล้นธนาคารเวลานี้อยู่กับตนแล้ว ประมุขเห็นทางโกยเงิน สั่งพนักงานทุกคนเตรียมออกอากาศสด

    ตฤณเป็นห่วงเชน โทรศัพท์เข้ามือถือเจนจิราขอพูดกับเชน ตฤณบอกเชนว่า “เชน...อย่าไปกับเจนจิรา ถ้านายเป็นที่รู้จักนายจะถูกเอาตัวไปทดลอง จะไม่มีวันได้อยู่สงบๆอีกเลย เข้าใจไหม!!”

    แต่เชนตื่นเต้นกับโทรศัพท์มือถือ เจนจิราเอาใจว่าถ้าชอบวันหลังจะซื้อให้สักเครื่อง

    เจนจิราพาเชนมาถึงสถานีสมายล์ทีวี บอกให้เชนอยู่ในรถก่อนแล้วตัวเองรีบลงไปหาประมุข

    แต่พอฟังประมุขสาธยายแผนการโกยเงินจากการเปิดตัวเชน เจนจิราเหวอคิดไม่ถึงว่าประมุขจะเห็นแก่เงินถึงขนาดนี้ ตฤณไล่ตามมาทัน บอกเชนให้กลับบ้านกับตน เชนไม่ยอมกลับเพราะรับปากกับเจนจิราไว้แล้วไม่ยอมเสียคำพูด

    “ฉันรักษาสัจจะยิ่งชีพ ให้มันรู้ไปว่าคนที่รักษาสัจจะยึดมั่นในคุณธรรมและศักดิ์ศรีจะไม่สามารถอยู่บนประเทศนี้ได้” เชนยืนยันจะรอเจนจิราที่นี่

    เจนจิราฟังแผนหาเงินจากเชนของประมุขแล้วติงว่า ตนเชิญเชนมาสัมภาษณ์ไม่ได้แจ้งว่าจะมีเรื่องราวอย่างนี้ นี่มันเท่ากับหลอกลวงแหล่งข่าวมันไม่ถูกต้อง

    “หน้าที่ของเราคือนำเสนอข้อเท็จจริง เรื่องถูกผิดให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเขาตัดสิน ไปๆๆ รีบไปเอาตัวมันมา”

    พวกลูกน้องประมุขออกไปเอาตัวเชนตามคำสั่ง เจนจิราจะขวางแต่ก็ห้ามไม่ได้ เลยรีบเดินตามประมุขไป

    ตฤณพยายามจะดึงตัวเชนพากลับ แต่เชนยืนกรานไม่กลับ เขาเลยบอกว่าตามใจ ถ้าเกิดอะไรขึ้นตนไม่เกี่ยวด้วย

    ฝ่ายเจนจิราเดินตามประมุขพยายามท้วงติงว่า “หัวหน้าจะใช้แหล่งข่าวมาหาผลประโยชน์ให้สถานีอย่างนั้นไม่ได้” ถูกประมุขไล่ว่าถ้าเธอไม่สะดวกใจก็ไปพักตนจะจัดการเอง แล้วเดินตรงไปที่รถ

    แต่พอไปถึงรถ ตฤณเดินมาขวางถามเจนจิราว่าจะให้ตนรออีกนานแค่ไหน เธอมองงงๆ ตฤณถามนำว่า

    “คุณจะให้ผมมาสัมภาษณ์รายการคุณไม่ใช่หรือ”

    ประมุขถามเจนจิราว่านี่มันยังไงกัน ตฤณอำว่าเพราะตนอยู่ในเหตุการณ์ปล้นธนาคารเจนจิราจึงเชิญมาให้สัมภาษณ์ ถามเจนจิราว่าใช่ไหม เธอผสมโรงว่าใช่ ประมุขเสียงเขียวถามเจนจิราว่าคนนี้ไม่ใช่มนุษย์ขาวดำคนนั้น

    “เจนพยายามจะบอกหัวหน้าแล้วว่าคนที่เจนเชิญมาคือคนนี้ แต่หัวหน้าไม่ฟัง ทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย” เจนจิราพลิกสถานการณ์มาเป็นต่อ แล้วเร่ง “อย่าเพิ่งด่าเลยค่ะ รีบไปแก้ข่าวก่อนดีกว่าค่ะ ป่านนี้ไม่รู้ปล่อยข่าวไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

    “ฉิบเป๋งแล้ว!!” ประมุขสบถ หันสั่งลูกน้อง “ไป...รีบไปห้ามอย่าให้ปล่อยข่าวหรือสปอตอะไรออกไปเด็ดขาด!”

    ประมุขรีบกลับไปอย่างหัวเสีย เจนจิราหันมองตฤณถูกเขามองตอบด้วยสายตาตำหนิ แล้วรีบไปพาเชนกลับ ตฤณขอติดรถไปด้วย

    ooooooo

    หมวดปวันไปสอบสวนโจรที่ถูกจับได้ ผู้การเรียกให้ออกมา สั่งว่าคดีนี้ไม่ใช่หน้าที่รับผิดชอบของเธออีกต่อไป ถามว่าจะขัดคำสั่งไหม ถ้าขัดบอกเลยจะได้เด้งไปไม่ต้องเสียเวลา แล้วมอบหน้าที่ใหม่ให้

    “หน้าที่ของพวกคุณคือไปตามหาไอ้คนแปลกๆ ขาวๆดำๆให้เจอ สืบมาให้ได้ว่ามันเป็นใคร มาทำอะไร ใครส่งมา ชัดไหม จะขัดคำสั่งไหม บอกก่อนเด้งก่อนไม่ต้องเสียเวลา”

    หมวดปวันไม่ทันตอบ ดร.อาทิตย์ก็เข้ามา ผู้การปราดไปเอาใจ

    “เชิญครับ ดร.อาทิตย์ ผู้ต้องหาพร้อมแล้วครับ เชิญเข้าไปเลยครับ”

    หมวดปวันกับจ่าเจี๊ยบท้วงติงว่าหน้าที่สืบสวนผู้ต้องหามันควรเป็นหน้าที่ของตำรวจ ผู้การถามเสียงขุ่นว่า

    “แล้วผมไม่ใช่ตำรวจเหรอ ผมจะทำคดีนี้เอง โดยมี ดร.อาทิตย์เป็นที่ปรึกษา”

    “ขอบคุณท่านธงทิวมาก ที่เชื่อว่าคนทุกคน ไม่ว่าจะเลวหรือร้ายแค่ไหน ก็มีแสงสว่างในตัวเอง ผมจะใช้ศรัทธาสร้างพลังเปลี่ยนพวกเขาให้ร่วมมือเป็นประโยชน์กับเจ้าหน้าที่ให้ได้” ดร.อาทิตย์ยิ้มแย้มยินดีมีเมตตาแล้วหันสบตาหมวดปวันงึมงำ “เหลวไหล” ทำเอาหมวดปวันผงะ “เก็บอาการหน่อยครับ เพราะหน้าคุณมันฟ้องสิ่งที่คุณคิดชัดเจนมาก” พูดแล้วเดินไป

    หมวดปวันมอง ดร.อาทิตย์อย่างสนใจ เพราะมั่นใจว่า ดร.อาทิตย์อ่านตนได้

    ooooooo

    หมวดปวันเดินหัวเสียมากับจ่าเจี๊ยบตามทางเดินในสำนักงานตำรวจ ต่างคนต่างพูดเรื่องที่คิดติดพัน

    “ผู้การทำงี้มันไม่เชื่อถือกัน ไม่ไว้ใจกัน ดูถูกพวกเรานะผู้หมวด”

    “ดร.อาทิตย์เป็นของจริง”

    “ผู้การจะเสียใจที่ไม่ให้ผู้หมวดทำเคสนี้”

    หมวดปวันหยุดเดินพึมพำ “รู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไรอยู่ อ่านใจคนได้งั้นเหรอ หรือมีเทคนิคอะไร” ในขณะที่จ่าเจี๊ยบก็บ่นไปตามประสาว่า “คอยดู ถ้า ดร.คาดคั้นไอ้โจรพวกนั้นไม่สำเร็จอย่ามาง้อให้หมวดกลับไปทำแล้วกัน จะเชิดใส่เลย เชอะ!”

    แล้วทั้งสองก็ชะงักกลับมาอยู่ในอารมณ์เดียวกันเมื่อมีเสียงโครมครามดังจากห้องสอบสวน ต่างวิ่งไปทางนั้นโดยอัตโนมัติ พอผลักประตูเข้าไป เห็น ดร.อาทิตย์กำลังถูกโจรที่มีอาการเสียสติบีบคอล็อกแขนขาอัดเข้าไปติดกำแพงอย่างบ้าคลั่ง ดร.อาทิตย์ดิ้นสุดแรงพยายามร้องขอความช่วยเหลือทั้งที่เกือบขาดใจแล้ว

    หมวดปวันกับจ่าเจี๊ยบช่วยกันดึงตัว ดร.อาทิตย์ออกแล้วพาออกมาข้างนอก หมวดปวันถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง?

    “ไม่เป็นอะไรแล้วครับ...ขอบคุณครับหมวดปวัน” ดร.อาทิตย์มองหมวดอย่างซาบซึ้ง หมวดถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ มองเข้าไปในห้องเห็นโจรคนนั้นยังอยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง

    ดร.อาทิตย์ลงมาขึ้นรถหรูที่นารีกับอินทุรออยู่ เขาคลำลำคอตัวเองคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผ่านมา...

    จำได้ว่า เวลานั้นตนบอกกับโจรคนนั้นว่าไม่ต้องอธิบาย ความผิดพลาดเป็นเรื่องธรรมดาสามัญตนเข้าใจ โจรพูดกลัวๆว่าถ้าไม่มีผู้ชายตัวขาวๆดำๆคนนั้นโผล่มาทุกอย่างก็ไม่พลาดหรอก เขาถามว่าพวกเขานั้นบอกอะไรกับตำรวจบ้าง มันบอกว่าไม่ได้พูดอะไรเลย สาบานได้

    “ไม่พูดก็ดีแล้ว ขอบคุณที่พวกแกมีศรัทธานะ...ฉันจะหาทางช่วยพวกแกเอง” มันย้ำว่าจริงนะครับ ดร.อาทิตย์ยืนยันว่า “จริงสิ ไม่เชื่อลองมองตาฉันดู มีแต่ความเมตตาทั้งนั้น”

    พอโจรคนนั้นมองดวงตา ดร.อาทิตย์ มันก็นิ่งตัวแข็งเหมือนโดนสะกดจิตแล้วก็อาละวาดบ้าคลั่งยื่นมือมาบีบคอเขาทันที นึกถึงตอนนั้นแล้ว ดร.อาทิตย์แสยะยิ้มพึมพำแววตาเหี้ยมเลือดเย็นว่า “แค่นี้พวกมันก็ให้การอะไรไม่ได้แล้ว!”

    ตำรวจเข้าไปคุมตัวโจรบ้าคลั่งคนนั้นออกไป จ่าเจี๊ยบมองตามอย่างสงสัย “อะไรเนี่ย อีตาด็อกเตอร์อาทิตย์คุยกับพวกมันไม่เกินห้านาที พวกมันก็คลุ้มคลั่งอย่างนี้เลยเหรอ?”

    “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หมวดปวันมองงงๆ อย่างสงสัย ดร.อาทิตย์

    ooooooo

    ตังตังเฝ้าอยู่หน้าจอทีวีที่บ้าน รอดูข่าวเชนให้สัมภาษณ์ แต่จู่ๆเจนจิราก็พาเชนกลับมา ตังตังถามว่าทำไมมาเร็ว ตนรอดูข่าวอยู่ไม่เห็นมีหรือจะออกพรุ่งนี้

    “ไม่มีข่าวอะไรทั้งนั้นตังตัง พี่ผิดเองที่...” เจนจิราบอก พลันตฤณก็โพล่งขัดขึ้นว่า

    “พอๆๆ ตังตังทำไมยังไม่นอนอีก กี่โมงแล้ว ถึงจะปิดเทอมก็ไม่ใช่ว่าจะนอนดึกได้นะ ไปๆขึ้นไปนอน พี่เจนจะได้กลับบ้านไปพัก”

    ตฤณพยายามปกป้องเจนจิรา กลับถูกเธออบรมว่าอย่าพยายามปกป้องตนแบบผิดๆได้ไหม ตนทำผิดรู้ตัวและกล้ายอมรับผิดไม่ว่าจะต่อหน้าผู้ใหญ่หรือเด็ก เชนชมว่าเจนจิราว่าตนดูคนไม่ผิดจริงๆ อบรมตฤณว่า

    “วิธีปกป้องคนทำผิดที่ดีที่สุดคือการยอมรับความผิด เมื่อรู้จักยอมรับ จะเกิดการเรียนรู้และจะไม่กระทำผิดซ้ำอีก”

    ตฤณถูกทั้งเด็กและมนุษย์ยุคทีวีขาวดำอบรมก็อึ้ง ตังตังถามเจนจิราว่าเธอทำอะไรผิดหรือ

    “เชน...หมาล่าเนื้อไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว ยังมีอีกหลายสำนักข่าวที่ต้องการตัวคุณ คุณต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะคะ”

    “ขอบคุณมากครับที่ปรารถนาดีต่อเชน”

    “ถ้ามีอะไรที่เจนช่วยได้บอกเลยนะคะ เจนยินดีที่จะช่วยคุณ ไม่ใช่เพราะเจนรู้สึกผิดนะคะ แต่เพราะคุณเป็นคนดี ดีเหมือนพระเอกหนัง”

    “รางวัลของการทำดีมันสวยงามจริงๆนะครับ” เชนยิ้มปลื้มหว่านเสน่ห์ สองคนดูเข้ากั๊นเข้ากัน ตังตังเองก็เชียร์ เลยกลายเป็นตฤณอยู่นอกวงคนเดียว ทนไม่ได้ถามเสียงดัง

    “เฮ้ย! สรุปว่าฉันผิดอยู่คนเดียวใช่ไหม!!!” พูดแล้วสะบัดหน้างอนๆ ผละไป แต่ก็ไม่มีใครสนใจ

    ooooooo

    เมื่อหาที่ซ่อมแว่นตาสามมิติไม่ได้ ตฤณจึงลงมือซ่อมเองเพื่อเชนจะได้ไปเร็วๆ แต่เอากาวติดอย่างไรกระจกแว่นก็ไม่ติดกัน ตังตังเดินเข้ามาเห็นทักว่า

    “มันไม่ใช่การ์ตูนนะ ตัวการ์ตูนของน้าตฤณอาจจะ ทำอะไรสำเร็จ แต่ความจริง...” ตฤณมองขวับถามหมายความ ว่าไง ตังตังเอามือปิดปากบอกว่าเปล่า ตฤณยังพล่ามอย่างอารมณ์ค้างว่า “ตังตังจะบอกว่าน้าไม่เคยทำอะไรสำเร็จใช่ไหม ตังตังคิดแบบเจน ว่าน้ามัน...ห่วย...น้ามันล้มเหลว น้ามันไม่มีอนาคตร่วมกัน!!”

    “หยุด...ยู้ดดดด ผู้ชายสมัยโลกมีสีสัน ทำไมมันขี้แยนักนะ เชนลองใช้วิธีนี้ดีกว่าอาจจะได้ผล” เชนหย่าศึกแล้วพยายามกดเครื่องส่งสัญญาณติดต่อกับลินดา แต่ติดต่อไม่ได้ เชนบ่นอย่างท้อใจว่าทำไมไม่ทำงานมันไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ตังตังโอ๋เชน บอกว่ากลับไปปกป้องโลกในหนังไม่ได้ อยู่ปกป้องโลกนี้แทนก็ได้ จะได้ปกป้องตังตังด้วย

    เชนบอกว่าตังตังก็มีน้าตฤณปกป้องอยู่แล้วไง ตังตังลากเสียงยาวว่า “เหรออออ...” ทำให้ตฤณยิ่งเซ็งกดปิดทีวี

    ทีวีกลายเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดของธนาคารในเหตุการณ์ปล้นธนาคาร โดยมีเชนอยู่ในภาพข่าวนั้นด้วย มีวงสีแดงๆรอบตัวเชนไว้ ผู้สื่อข่าวบรรยายประกอบว่า

    “ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ยืนยันตรงกันว่าบุรุษปริศนาในเหตุการณ์โจรปล้นธนาคารวันนี้ ไม่ใช่ผู้ร้ายแต่เขามาช่วย”

    เชนถามงงๆว่าเขาหมายถึงตนหรือ ตังตังเล่าว่าวันนี้มีข่าวสายลับเชนซ้ำแล้วซ้ำอีก ใครๆก็อยากเห็นคนที่มีตัวสีดำด้วยตาตัวเอง

    “อย่างนี้นี่เอง นายตฤณถึงไม่อยากให้ใครเห็นเชน เพราะจะทำให้คนที่นี่แตกตื่น...จริงๆแล้วนายก็พอมีความเป็นคนดีอยู่บ้างนะ ขอบใจ...ขอบใจ” เชนพูดจริงใจ แต่ตฤณฮึดฮัดใส่ บอกว่าอย่ามาตบหัวแล้วลูบหลัง แล้วเดินเคืองๆไป

    ooooooo

    หมวดปวันกับจ่าเจี๊ยบได้รับมอบหมายให้ไปสืบคดีปล้นธนาคาร วันนี้จึงไปสอบถามพิภพที่เป็นผู้จัดการธนาคาร สอบถามอะไรเขาก็ไม่อาจบอกได้ ถามว่าเคยบอกรหัสเปิดเซฟให้ใครไหม เขายืนยันว่าไม่เคยบอกใคร

    หมวดปวันเหลือบเห็นที่ปฏิทินมีทำเครื่องหมายก่อนวันเกิดเหตุสองวันว่า “FAITH SHOW” เธอถามพิภพว่า

    “ก่อนเกิดเหตุสองวันคุณไปร่วมในรายการด็อกเตอร์อาทิตย์มาหรือ”

    “แล้วจะทำไม” พิภพถามเสียงขุ่นหมวดปวันออกจากธนาคารมาอย่างติดข้องใจว่าทำไมถึงมีชื่อ ดร.อาทิตย์มาเกี่ยวข้องในทุกเรื่องด้วย จ่าเจี๊ยบบอกว่าคนดังก็อย่างนี้แหละ บอกหมวดว่าอย่าสงสัยบุคคลที่ไม่ควรสงสัยเลย เดี๋ยวจะลำบาก หน้าที่เราคือสืบหาตัววีรบุรุษสีขาวๆ ดำๆ ซีดๆคนนั้นมาสอบปากคำให้ได้ เพราะอาจเกี่ยวข้องกับการปล้นธนาคาร

    “หรือไม่ก็อาจเกี่ยวข้องกับด็อกเตอร์อาทิตย์อีกคนก็ได้” หมวดสงสัย จ่าเจี๊ยบติงว่าอย่าไปสงสัยเลย คนดีขนาดนั้นไม่มีทางจะมาปล้นแบงก์แน่ๆ

    ooooooo

    เพื่อให้เชนอยู่ได้อย่างกลมกลืนกับมนุษย์ในยุคโลกสีสัน ตฤณกับตังตังจึงไปค้นเอาเสื้อผ้าของคุณปู่มาให้เชนใส่ แม้เสื้อผ้าจะเปลี่ยนทันยุคสมัยแต่ผิวสียังเป็นขาวดำสะดุดตาอยู่

    ส่วนเจนจิราก็ถูกประมุขใช้พนักงานในสมายล์ทีวีมาบีบเจนจิราให้นำมนุษย์ขาวดำมาออกอากาศให้ได้มิฉะนั้นทุกคนจะต้องตกงาน เมื่อเธอไปเจรจากับประมุข เขายืนยันว่าถ้าภายในหนึ่งสัปดาห์เธอเอามนุษย์ขาวดำมาออกอากาศไม่ได้ อีกหลายคนต้องลำบากเพราะเธอแน่ๆ เจนจิราอัดอั้นมาก ถามตัวเองว่า “แล้วฉันจะทำยังไงดี!!”

    เจนจิราออกจากห้องประมุขเดินมาระหว่างทาง ก็เจอหมวดปวันมาดักขอคุยด้วยเพราะดูในกล้องวงจรปิดเห็นเธออยู่ในเหตุการณ์โจรปล้นธนาคารด้วย เจนจิรา

    บอกว่าตนไม่ได้อยู่ที่นั่น คงเป็นคนหน้าเหมือนมากกว่า หมวดปวันทำเป็นเชื่อแต่ที่แท้แอบติดตามการเคลื่อนไหวของเจนจิรา หมายสาวไปให้ถึงมนุษย์ขาวดำคนนั้น

    ตฤณตัดสินใจว่าเพื่อความปลอดภัยต้องเปลี่ยนสีผิวของเชน วันนี้จึงพาตังตังกับเชนไปหาวิศวะเพื่อนสนิทที่เปิดร้านเหมือนร้านรับซ่อมเครื่องไฟฟ้าทั่วไป แต่ภายในร้านเต็มไปด้วยสิ่งประดิษฐ์แปลกๆมากมาย

    พอเข้าไปในร้านเจอหุ่นยนต์ที่กำลังสอนการทำแกงเขียวหวานอยู่ ทักทายผู้มาเยือนทั้งสามชวนมาทำแกงเขียวหวานกันไหม ตังตังตื่นเต้นที่หุ่นยนต์พูดได้ หุ่นยนต์ก็แปลกใจที่คนพูดได้

    ทันใดนั้น ตู้เย็นมีเสียงกุกกักๆ ครู่หนึ่งตู้เย็นเปิดออก วิศวะเดินออกจากตู้เย็น ตามตัวมีไอเย็นลอยออกมา พอเห็นตฤณก็ทัก “ไอ้ก้นย้อย!!” ตฤณอายบอกวิศวะอย่าเรียกตนอย่างนี้ต่อหน้าหลานได้ไหม ตังตังได้ยินวิศวะเรียกตฤณไอ้ก้นย้อยก็หัวเราะขำ

    แต่พอวิศวะเห็นเชนก็แปลกใจถามว่า“ทำไม...หมอนี่ถึงเป็นสีอย่างนี้?”

    เมื่อฟังตฤณบอกว่าต้องการให้วิศวะช่วยเปลี่ยนสีผิวให้เชน วิศวะบอกว่าทำได้ ตนมีครีมอยู่ตัวหนึ่ง ตฤณถามว่าแค่ทาก็เสร็จใช่ไหม

    “แต่ถ้าจะให้เร็ว ต้องทาแล้วอบด้วยความร้อน” วิศวะบอก ตังตังเตือนตฤณว่ายังมีเรื่องแว่นสามมิติด้วยพลางยื่นแว่นให้ ตฤณส่งแว่นให้วิศวะดูถามว่าช่วยซ่อมให้ได้ไหม

    “เชื่อมือไอ้วิศวะคนนี้เถอะ รับรองสายลับเชนได้กลับเข้าไปช่วยลินดาแน่ๆ ฮ่าๆๆ” วิศวะหัวเราะร่า

    “ดี งั้นตอนนี้เชนไปจัดการตัวนายก่อน” ตังตังบอก ขณะพาเชนไปคลินิกเพื่อเปลี่ยนสีผิวนั้น ตฤณได้รับโทรศัพท์จาก บก.ว่ามีจ๊อบวาดการ์ตูน นัดไปพบกันตอนบ่ายสี่ ตังตังบอกว่ายังมีเวลาเยอะเพราะนี่เพิ่งจะเที่ยงเอง

    พอตฤณเห็นคลินิกหรูที่จะให้เชนอบเปลี่ยนสีผิวก็ตกใจบอกว่าตนไม่มีเงินจ่าย ตังตังบอกว่ารู้แล้ว ตนเลยนัดเจนจิรามาด้วยเพราะเจ้าของคลินิกเป็นเพื่อนของเธอ ตฤณถามว่าใคร พลันก็ชะงักอึ้งเมื่อเห็นป้าย “บารมีคลินิก”

    หมวดปวันตามมาถึงคลินิกก็ได้รับสายจากจ่าเจี๊ยบที่กำลังไปสืบและติดตามพฤติกรรมของ ดร.อาทิตย์ที่กำลังจัดโชว์อยู่ที่เดอะซันฮอลล์ บอกว่าตนและทีมงานจะถ่ายภาพให้ละเอียดเลย แต่พอวางสายก็พึมพำ

    “ดร.อาทิตย์นี่นะจะเกี่ยวข้องกับการปล้นธนาคาร หมวดปวันน่าจะคิดไปเองแน่ๆ”

    ooooooo

    พอบารมีเจอเจนจิราก็หวานกับเธอจนตฤณเกือบทนไม่ได้ ถามบารมีว่าทำให้เชนคงใช้เวลาไม่เกินชั่วโมงใช่ไหมเพราะตนมีธุระตอนสี่โมง บารมีบอกว่าไม่เกิน

    ครู่เดียวพนักงานทั่วทั้งคลินิกก็ตื่นเต้นกันวุ่นวาย บารมีชี้แจงว่าเดี๋ยว ปาร์ค จุนจี ซุปตาร์เกาหลีจะมาทำหน้าที่นี่ ที่จริงจะปิดคลินิกด้วยซ้ำแต่เห็นเป็นเจนจึงเปิดทำให้ หมวดปวันอาศัยช่วงชุลมุนกันนี้แอบเข้าไปในคลินิกเพื่อติดตามเชน

    เชนถูกสั่งให้แก้ผ้าก็โวยวายไม่ยอมแก้ ตฤณปลอบแกมขู่ว่าถ้าไม่แก้ก็เปลี่ยนสีผิวไม่ได้ เชนก็ต้องเป็นที่สนใจของผู้คนและตำรวจก็จะมาตามหาเขา เชนจึงยอมแก้ผ้า พอตฤณเห็นเชนล่อนจ้อนก็ผงะจะวิ่งหนี เชนที่ยืนเปลือยกางแขนบอกตฤณจะทาครีมอะไรก็เชิญ ตฤณพูดสยองว่า “ฉันไม่ทาให้นายหรอกเว้ย!!”

    เชนทาครีมเสร็จก็ถูกพาไปห้องซันเบดให้นอนเตียงรูปร่างเหมือนแคปซูล เชนอึดอัดทุบฝาตู้โครมๆบอกว่าหายใจไม่ออก ตฤณปรับอุณหภูมิบอกเชนว่าอย่าทุบเดี๋ยวถึงเวลาตนจะเปิดตู้ให้เอง บังเอิญมือแตะถูกตู้ก็สะดุ้งเพราะร้อนมาก

    ในคลินิกกำลังตื่นเต้นกันวุ่นวายเพราะซุปตาร์เกาหลีมาถึงแล้ว บารมีรีบไปต้อนรับทั้งเจนจิรา ตังตัง กับตฤณถูกต้อนเข้าไปอยู่ในห้องซันเบด พลันเชนก็เคาะฝาตู้ปังๆๆ ตฤณหงุดหงิดเลยเปิดฝาตู้ ตฤณมองอึ้งที่เชนเปลี่ยนสีผิวได้ซีกหนึ่งเพราะเชนทนร้อนไม่ไหวเลยนอนตะแคง พอเชนเห็นเจนจิราอยู่ด้วยก็อายจะลุกหนี ตฤณกดเชนลงนอนตามเดิมปิดฝาตู้สั่งเสียงเข้ม

    “นอนตะแคงอีกฝั่งด้วยนะ จะได้เกรียมเท่ากันทั้งตัว!”

    พวกที่อยู่ในห้องซันเบดไม่รู้ว่าขณะนี้หมวดปวันได้แอบเข้ามาในคลินิกแล้ว ตฤณกับตังตังวิ่งออกไปดูผู้คนที่เห่อซุปเปอร์สตาร์กัน หมวดปวันจึงเข้าไปในห้องซันเบดเพราะได้ยินเสียงเคาะปึงปังๆ ถามว่าใครอยู่ในนั้น เชนได้ยินเสียงผู้หญิงก็กลัวมาเห็นตนเปลือยบอกว่าให้ไปตามผู้ชายมาเปิด หมวดปวันเชื่อพลังและฝีมือตัวเองว่าทำได้ พอเธอเปิดฝาผลัวะก็ผงะช็อก แต่เชนไวกว่าพลิกนอนคว่ำพอดี เจนจิราเลยเห็นแต่ข้างหลัง!

    หมวดปวันตกใจเอามือปิดตาถอยออกมาบอกให้หาอะไรคลุมตัวเสีย พอเดินไปดูอีกที เชนหายไปแล้ว! เป็นจังหวะที่ตังตังบอกตฤณว่าพวกนั้นไร้สาระชวนกลับไปดูเชนดีกว่า หมวดปวันรีบหลบ ก็พอดีได้รับโทรศัพท์จากจ่าเจี๊ยบ

    “ว่าไงจ่าเจี๊ยบ...จริงเหรอ... โอเคๆ” หมวดปวันต้องตัดใจจากทางนี้วิ่งออกไป

    ooooooo

    เหตุการณ์ที่ทำให้หมวดปวันรีบไปคือ จ่าเจี๊ยบที่เกาะติดอยู่ที่เดอะซันถ่ายรูปพฤติกรรมของ ดร.อาทิตย์ เห็นพวกลูกน้องคุมชายคนหนึ่งมีผ้าคลุมปิดหน้าปิดตามามอบให้ ดร.อาทิตย์ จ่าเจี๊ยบจึงรีบรายงานหมวดปวัน

    คนที่ถูกจับมาคือลุงเจิดนั่นเอง ดร.อาทิตย์คาดคั้นจะเอาแว่นสามมิติ ตวาดว่าตนอุตส่าห์ให้เวลาอาทิตย์หนึ่งเพื่อแก้ตัวแต่ลุงเจิดกลับหนีไป ลุงเจิดบอกว่าตนไม่ได้หนีแต่พอดีเมียเรียกกลับบ้าน อินทุเหวี่ยงผ้าพันคอลุงเจิดแน่นลุงเจิดรีบบอกว่า

    “คือ...เศษกระจกทวิภพ มันมีเหลือแค่นั้น แล้วผมก็เอาไปหลอมทำเป็นกระจกแว่นสามมิตินั้นแล้ว มันเลยมีแค่อันนั้นอันเดียว ชิ้นเดียวไม่สามารถก๊อบปี้ได้” ลุงเจิดยืนยันว่าแว่นหายไปอย่างไรตนก็ไม่รู้ ดร.อาทิตย์เค้นเอาอะไรไม่ได้ก็ดีดนิ้วเปาะเดียว ลุงเจิดก็หมดสติไป

    พอดีลูกน้อง ดร.อาทิตย์ได้ภาพวงจรปิดในร้านเนรมิตมา เปิดดูเห็นตังตังเอาแว่นใส่แล้วเลื่อนขึ้นไปคาดบนหัวพอดี ดร.อาทิตย์มาเอาแว่นมีเรื่องกับลุงเจิด ตฤณตกใจรีบพาตังตังหนีออกจากร้านไป ดร.อาทิตย์แสยะยิ้มสั่งลูกน้อง

    “ไปตามตัวนังเด็กคนนี้มาให้ได้!!”

    หมวดปวันไปเจอจ่าเจี๊ยบที่เดอะซันขอดูคลิปที่ถ่ายไว้ จ่าเจี๊ยบบอกว่าคนที่ถูกพาตัวมาถูกคลุมหัวด้วยเชื่อว่าคนนั้นไม่ได้มาอย่างสมัครใจแน่ๆ

    “เขาอยู่ไหน??” หมวดปวันถามเครียด จ่าเจี๊ยบพาหมวดไปที่ห้องหนึ่ง ถูกลูกน้อง ดร.อาทิตย์ออกมาขวาง หมวดเจี๊ยบจึงแสดงตัวเป็นตำรวจ พริบตานั้นชายที่ถูกผ้าคลุมหัววิ่งพรวดออกมาแล้วชนกำแพงปัง! พอหมวดปวันเข้าไปเปิดผ้าคลุมหัวออก กลายเป็นอินทุ ทั้งหมวดปวันและจ่าเจี๊ยบต่างอึ้งสนิท!

    อินทุหัวเราะเยาะถามว่าพวกคุณต้องการอะไร นารีเดินมาสมทบถามว่า คิดว่าเราจับตัวใครมาหรือ หมวดปวันบอกว่าเห็นพวกเขาพาคนคลุมหัวมา ในฐานะตำรวจตนก็ต้องมาดูแล

    “หึ...คุณคงจะไม่ค่อยได้ดูโชว์ของเรา ถึงไม่รู้ว่าพวกเราทำอะไรกันอยู่ ถ้าอยากรู้ว่าเราคลุมหน้าทำไมก็ไปดูหน้าเวทีนะคะ อย่ามาทำอะไรลับหลังกัน เพราะถ้าด็อกเตอร์อาทิตย์ทราบคงจะไม่ปลื้มผู้หมวดกับลูกน้องมาก”

    หมวดปวันกับจ่าเจี๊ยบจึงเดินแยกไป นารีกับอินทุมองตามอย่างไม่ไว้ใจ

    พอออกมาแล้วหมวดปวันถามจ่าเจี๊ยบว่าแน่ใจนะว่าเห็นจริงๆ จ่ายืนยันแต่เชื่อว่าพวกนั้นต้องเล่นกลสลับตัวหลอกเราแน่ๆ หมวดเชื่อว่า ดร.อาทิตย์กับชายตัวขาวดำอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เราต้องรู้ให้ได้ จ่าถามว่าหมวดไปตามชายตัวขาวดำมาไม่ใช่หรือ

    “ตามเจอแล้ว แต่ยังไม่เห็นหน้า” จ่าได้ทีสรุปว่าพลาดเหมือนกัน “ไม่เหมือน เพราะอย่างน้อยฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน” พลางยื่นรูปตฤณที่ถ่ายไว้ให้ดู “แฟนเก่านักข่าวที่ชื่อเจนจิรา เขาให้การช่วยเหลือชายคนนั้นอยู่ ฉันจะตามจากเขานี่แหละ”

    ooooooo

    ตฤณไปถึงสำนักพิมพ์ช้าไปชั่วโมงเศษ เขาบอก บก.ว่ามีเหตุฉุกเฉินจริงๆ บก.บอกว่าที่หางานจ๊อบวาดการ์ตูนลงนิตยสารหัวนอกให้ทำเพิ่มเพราะเห็นว่ามีภาระต้องเลี้ยงหลาน

    ตฤณขอโอกาสอีกครั้งสัญญาว่าต่อไปจะไม่มาสายอีก บก.บอกว่าตนโยนงานให้คนอื่นไปแล้ว และต่อไปก็จะไม่หาจ๊อบอะไรให้อีก ตฤณใจหายแต่พยายามทำเป็นหยอกว่า บก.แกล้งขู่ตนเล่นใช่ไหม ผลคือถูก บก.ไล่ออกจากห้อง ตฤณเดินคอตกออกไป แต่พอกลับถึงบ้านก็ไปลงกับเชน บอกว่าจะส่งเขากลับไปให้เร็วที่สุด บ่นอย่างหัวเสียว่า

    “ชีวิตฉันวุ่นวายก็เพราะนายคนเดียว ฉันต้องเสียงานไปก็เพราะนาย รู้ตัวรึเปล่า!!”

    ตังตังสงสารเชนบอกน้าให้คิดถึงใจคนอื่นบ้าง ก็ถูกตฤณหาว่าสั่งสอนตน เลยโต้เถียงกันประสาน้าหลาน จนเชนบอกให้พอ ตนจะเป็นฝ่ายไปเอง ตฤณไล่จะไปไหนก็ไปเลยเพราะตอนนี้ตัวก็มีสีสันปกติแล้ว

    เจนจิราบอกเชนให้ไปกับตน ให้ตังตังพาไปตามหาเจ้าของร้านของแปลกอะไรนั่น เผื่อเขาจะมีของพิสดารเยอะพอ ตนจะได้ทำข่าว ได้ดังไปทั้งโลกแน่ๆ ถูกตฤณประชดว่าเธอก็ต้องการแค่นี้เอง ความดัง ความรวย ความสำเร็จ ถูกเจนจิราสวนทันควันว่า “ก็ยังดีกว่าความแป้ก ความดักดาน ความล้มเหลว”

    กลายเป็นการโต้เถียงกันด้วยอารมณ์ จนสุดท้ายตฤณรู้สึกตัวเองหัวเดียวกระเทียมลีบ เลยหุนหันออกจากบ้านไป

    ooooooo

    หมวดปวันปลอมตัวเป็นปลายฟ้า มาขอเช่าบ้านทิวากับราตรีอยู่ในละแวกเดียวกับตฤณ ปรากฏว่าถูกทิวากับราตรีซักไซ้ไล่เลียงทุกซอกทุกมุมของชีวิตและมีเงื่อนไขจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าหนึ่งเดือนมัดจำสองเดือน

    ปลายฟ้าเอาบัตรประชาชนปลอมให้ดู บอกเล่าถึงความร่ำรวยของพ่อกับแม่ว่าพ่อเปิดร้านทอง แม่เปิดร้านเพชรที่เชียงใหม่ คุยความร่ำรวยและฐานะมั่นคงจนทิวากับราตรีตกลง ให้เช่าบ้านที่อยู่ตรงข้ามกับบ้านตฤณ

    ตฤณโทรศัพท์เพื่อขายการ์ตูนของตน พูดกัน ไม่ทันไรก็ถูกปลายสายวางหู แม้จะผิดหวังแต่ตฤณก็มุที่จะเอาไปเสนอขายสำนักพิมพ์อื่น ขณะตฤณนั่งเซ็งอยู่นั้น เชนกับตังตังมาดูการ์ตูนซุปเปอร์ฮีโร่ของเขาที่จอคอมพิวเตอร์ เชนชมว่าการ์ตูนสวยดี เรื่องราวน่าจะสนุกมาก ตฤณที่หงุดหงิดอยู่แล้วถามเสียงขุ่นว่า “ใครถามความเห็นนายไม่ทราบ”

    ตังตังให้กำลังใจน้าว่าอย่าท้อ ต้องมีสำนักพิมพ์มาซื้อการ์ตูนเรื่องนี้ไปตีพิมพ์แน่ เชนก็ให้กำลังใจว่า

    “เราต้องมีศรัทธาและเชื่อมั่นในตัวเอง”

    ตฤณตัดสินใจโทร.หาวิศวะให้ช่วยซ่อมแว่นสามมิติให้เสร็จเร็วที่สุด ตนจะได้ส่งเชนกลับไปเสียที

    ทิวากับราตรีมาเห็นเชนอยู่ที่บ้านตฤณก็โวยวายว่าเอาคนนอกมาอยู่ด้วยได้ยังไง จนตฤณต้องชี้แจงว่าเชนเป็นรุ่นพี่ตนที่มหาวิทยาลัยเป็นคนบ้าหนังสายลับ ที่เห็นแต่งตัวแปลกๆ ก็เพราะเพิ่งกลับจากไปทำวิจัยซากอารยธรรมโบราณแถบลุ่มแม่น้ำสินธุ ฮวงโห แยงซีเกียงมา

    เชนผสมโรงว่าใช่ ตฤณจึงพูดให้ทิวากับราตรีสบายใจว่าเชนจะมาอยู่แค่สามสี่วันเท่านั้น ตฤณพูดจนทั้งสองใจอ่อนยอมให้อยู่ พอทั้งสองจะกลับ เชนก็อาสาไปส่ง ปากหวานหว่านเสน่ห์เสียจนสองสาวทึนทึกเคลิ้มเขินหัวเราะกันคิกคัก

    ooooooo

    ปลายฟ้ามาอยู่บ้านเช่าก็ลงมือทำงานทันที ใช้กล้องส่องทางไกลส่องไปห้องรับแขกบ้านตฤณก็ไม่เห็นอะไร เลยออกไปส่องที่หน้ารั้วบ้านตัวเอง

    คืนนี้เชนนอนไม่หลับ ตังตังจึงเอาของสะสมทุกอย่างมาให้ดูรวมทั้งหนังเก่าๆด้วย แต่ทั้งหมดนั้นไม่มีรูปเชนเลย ตฤณออกมาเห็นถามว่าทำอะไรกัน

    “เชนเขานอนไม่หลับเป็นห่วงลินดา ตังตังเลยเอาของสะสมทุกอย่างมาให้เชนดู เผื่อจะหายคิดถึงบ้างแต่มันยิ่งแย่กว่าเดิม เพราะมันกลายเป็นเรื่องมิสเตอร์โอเคครองโลกหมดเลย”

    เชนนั่งหาวหวอดๆ ตังตังถามว่าตั้งแต่โผล่มาอยู่ที่นี่ไม่เคยนอนเลยหรือ เชนบอกว่าตนไม่เคยหลับไม่เคยง่วง ตนห่วงลินดา ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง ตฤณเสนอว่าอยากรู้ก็เปิดหนังดูสิ ตังตังนึกได้หยิบดีวีดีมาเปิดให้ดู เป็นหนังเรื่องสายลับเจ้าเสน่ห์ตอน “มิสเตอร์โอเคปะทะอันธพาลครองเมือง”

    เป็นหนังที่แสดงถึงความผยองครองโลกของมิสเตอร์โอเค เขาปราบพวกนักเลงรุ่นใหม่กระดูกอ่อนที่มาเที่ยวและระรานคนในสถานบันเทิงจนหนีไปหมดแล้ว ยังลามปามถึงนักเที่ยวทั่วไปด้วย ลินดาทนดูไม่ได้ร้องห้าม

    “อย่า...อย่าทำร้ายคนบริสุทธิ์...หยุด!!”

    มิสเตอร์โอเคยอมหยุดและสั่งให้นักดนตรีเล่นเพลงต่อ แล้วบังคับให้ทุกคนสนุกสนานกัน ใครไม่สนุกก็ถูกข่มขู่จนทุกคนต้องทำท่าสนุกแต่หน้าตาเป็นทุกข์เป็นกังวลหวาดกลัว

    ครู่หนึ่งลูกน้องพาลินดามาให้เต้นกับมิสเตอร์โอเคที่เต้นเป็นบ้าเป็นหลังอยู่คนเดียว

    “อธรรมไม่มีวันชนะธรรมะ ตราบใดฟากฟ้ายังมีแสงทองแห่งอุทัย พลังเกรียงไกรแห่งธรรม ย่อมชนะอธรรมสิ!!” ลินดาประกาศคำขวัญ มิสเตอร์โอเคถามเธอว่า อยากเจอธรรมะหรือโอเคจัดให้ แล้วประคองหน้าลินดาขึ้นจูบ

    เห็นฉากนี้ เชนโวยวายอย่างเจ็บแค้นว่าทำกับลินดาแบบนี้ได้ไง ประกาศว่าวันไหนเชนกลับไปวันนั้นมิสเตอร์โอเคจะต้องชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างสาสม!

    ตฤณเปรยๆว่าท่าทางเชนจะรักลินดามาก เชนปฏิเสธพัลวันว่าไม่ได้รัก แต่ลินดาเป็นคู่หูที่รู้ใจกันต่างหาก ถูกตังตังขัดขึ้นว่าแต่ตนดูออกและรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วเล่าเหตุการณ์ตอนที่เชนถูกยิงแล้วลินดาเอาตัวรับกระสุนแทน เชนฟังอย่างตั้งใจ พอรู้ว่าลินดาปกป้องเพราะรักตนก็ถามตัวเองงงๆว่า

    “ลินดารักเชนได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเชนไม่เคยรู้ เรานี่มันช่างโง่จริงๆ” เชนชกกำแพงแล้วยืนท่าเท่ค้าง

    ตฤณได้ทีเลยบอกว่าตนจะภาวนาให้วิศวะซ่อมแว่นสามมิติให้สำเร็จเร็วๆ เพื่อเชนจะได้รีบกลับไปหาลินดา ถามว่าเชนยังจะยืนท่านี้อีกนานไหม เชนบอกว่าไม่ได้อยากยืนแต่มันเจ็บ บ่นว่า ในหนังไม่เห็นจะเจ็บอย่างนี้เลย

    “เห็นไหม ตังตัง น้าบอกแล้วว่าในหนังกับความจริงมันไม่เหมือนกัน เห็นยัง...เห็นยัง!!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 20:38 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์