นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    สายลับสามมิติ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: “สายลับสามมิติ” สนุก ฮา “ป๋อทุลุมิติจับมือน้ำตาลควงปืนผดุงความยุติธรรม”

    เชนนั่งคุยกับปลายฟ้าที่โขดหินชายหาด เขาถามเธอว่าหายไปไหนมา? ปลายฟ้าย้อนถามว่าแล้วเขาล่ะ หายไปไหนมา? เชนรู้สึกตัวเองผิด เขาไม่ตอบแต่เปลี่ยนเป็นถามว่า เธอมาที่นี่ได้ยังไง?

    “ที่นี่เป็นชายหาดที่ปลายฟ้ามาเป็นประจำ ยามต้องการความสงบในการประพันธ์นวนิยาย แล้วเชนล่ะมาได้ไง หรือว่าคุณสืบเสาะสะกดรอยปลายฟ้ามา แต่คุณจะทำแบบนั้นทำไม คุณก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากปลายฟ้าอีกแล้ว”

    เชนยิ่งรู้สึกผิดถามว่าเธอโกรธตนหรือถึงได้ไปโดยไม่ล่ำลา ถามว่า “แต่คุณปลายฟ้าได้รับจดหมายลาของผมแล้วไม่ใช่เหรอครับ ผมสัญญาว่าถ้าเสร็จภารกิจ จะกลับมารับผิดชอบชีวิตคุณอีก ตอนนี้ผมก็กลับมาแล้ว”

    ไม่ไกลจากนั้นนัก ลินดาคลานกระดึ๊บ...กระดึ๊บมาตามพื้นหลังพุ่มไม้ ค่อยๆใกล้เข้ามา...ใกล้เข้ามา...

    ปลายฟ้ากับเชนยังนั่งคุยกันอยู่ เธอบอกเหตุผลที่ออกจากบ้านเช่าว่าเพราะต้องการจะขึ้นคาน เชนตกใจถามว่าในโลกนี้ยังมีผู้หญิงที่ต้องการจะขึ้นคานอีกหรือ เมื่อเธอบอกว่ามีและตนก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ต้องการมีผู้ชายมาเป็นภาระในชีวิต ย้ำว่า

    “ปลายฟ้าขอบอกว่าไม่ใช่ว่าปลายฟ้าไม่มีใครต้องการ แต่ผู้หญิงอย่างปลายฟ้าเป็นฝ่ายไม่ต้องการ

    ใครเองต่างหาก เข้าใจเสียใหม่ด้วยนะคะ”

    เชนคลึงขมับอย่างปวดหัวขอร้องว่า “ช่วยสรุปให้ผมฟังหน่อยซีครับ ว่าทั้งหมดที่คุณปลายฟ้าเหน็บผมมา...อ่า...”

    “ปลายฟ้าต้องการอยู่คนเดียวค่ะ ชีวิตคู่มันกักกั้นอิสรภาพในการจิ้นของปลายฟ้า มันเป็นอุปสรรคในการคิดถึงพระเอกในฝันเวลาเขียนนิยาย” เชนถามว่านี่เป็นการบอกเลิกใช่ไหม “ปลายฟ้าไม่เคยคบคุณเป็นแฟน จะเรียกว่าเลิกไม่ได้หรอกค่ะ ที่ผ่านมาเราคือเพื่อนที่ดีต่อกัน และก็จะเป็นอย่างนั้นตลอดไปค่ะเชน”

    “ถ้านี่คือความต้องการของคุณ สุภาพบุรุษเชนก็ไม่อาจฝืนใจ” เชนตัดใจ พลันปลายฟ้าก็โผกอดเขากระซิบบอก

    “ผู้หญิงที่ชื่อลินดาแอบตามเรามาค่ะ...อย่าหันไปนะคะ ปลายฟ้าจะพิสูจน์อะไรให้คุณดู...ตามปลายฟ้ามา เราไปเดินเล่นกัน” แล้วปลายฟ้าก็จูงมือเชนเดินไปที่ชายหาด ลินดาที่แอบดูอยู่หลังพุ่มไม้โผล่ขึ้นมาดู พึมพำสงสัย...

    “นังนี่โผล่มาจากไหน สัญชาตญาณลินดาบอกว่า แม่นี่มันมีอะไรมากกว่าความเชยของมัน”

    ooooooo

    ที่ด้านนอกของบ้านพักตากอากาศ ตฤณยังเฝ้าดูแลและพยายามที่จะฟื้นความทรงจำของเจนจิราให้กลับมาเป็นเจนจิราคนเดิม โดยเอากระบองเพชรต้นนั้นมาให้เจนจิราดู ทั้งตังตัง กังฟู และสมายล์มาช่วยกันลุ้น

    “ฉันคิดถึงบารมี โอ๊ย...ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว เรียกบารมีมาหาฉันที” เจนจิราร่ำร้องคร่ำครวญออกมา ทุกคนที่ลุ้นอยู่ก็พากันเซ็ง ตังตังบอกตฤณให้ทำอะไรสักอย่างเถอะ เพราะถ้าเจนจิราได้เห็นบารมีอาการก็จะกำเริบขึ้นอีก

    ตฤณฟังพวกเด็กๆวิเคราะห์อาการของเจนจิรากันต่างๆนานาแล้วยิ่งว้าวุ่นใจ จนสมายล์ถามว่านอกจากต้นกระบองเพชรแล้วตฤณมีอย่างอื่นที่จะช่วยเตือนความหลังให้เจนจิราได้อีกไหม ตฤณบอกว่าตนมีความหลังร่วมกันมากเหลือเกิน แต่ไม่ทันนึกอะไรออก ตังตังก็วิ่งอ้าวกลับไปที่บ้านพัก โดยมีกังฟูทำตัวเป็นพระเอกวิ่งตามไปดูแล

    ตังตังวิ่งกลับไปที่บ้านพักค้นกระเป๋าหาสมุดปลาวาฬ ถามกังฟูว่าเคยเห็นไหม กังฟูบอกว่าไม่เคยเห็นสมุดปลาวาฬเห็นแต่สมุดปลาปักเป้าแล้วทำแก้มป่องให้ดู ตังตังเลยไล่ให้ไปช่วยจันทร์เจ้าขวางบารมีไว้อย่าให้ออกมาหาเจนจิราดีกว่า พอกังฟูออกไป ตังตังก็หาเจอ

    “อยู่นี่เอง” ตังตังหยิบสมุดปลาวาฬออกมาดูอย่างดีใจ

    ooooooo

    จันทร์เจ้าหลอกบารมีเข้าไปสำรวจใบหน้าตัวเองว่ามีส่วนไหนหักบุบและจมูกซิลิโคนโผล่หรือเปล่า ปรากฏว่าไม่มี จันทร์เจ้าทำเป็นโล่งอกบอกว่า ตนคงตกใจเลยตาฝาดเห็นทรายที่หน้าหมอเป็นซิลิโคน

    “ระดับฝีมือหมอศัลยกรรมมือหนึ่งอย่างหมอ บารมีเด๊ะ รับประกันว่าทำแล้วไม่มีไหล ไม่มีย้วย ไม่มีทรุด”คุยโวแล้วจะออกไป จันทร์เจ้ารีบหาเรื่องถ่วงเวลา ทำทีปรึกษาว่าตนจะทำทัวร์ศัลยกรรม พาลูกทัวร์เออีซีมาทำสวยทำหล่อ ก็ต้องมีคลินิกที่มีคุณภาพรองรับ บารมีตัดบทว่าคลินิกตนพร้อมรองรับ

    บารมีตั้งหน้าตั้งตาแต่จะไปหาเจนจิรา จันทร์เจ้ารั้งไว้ถามรายละเอียดมากมาย จนบารมีฉุน เสียงดังใส่ว่า

    “ก็บอกแล้วไงว่าผมรีบ ไว้คุยกันที่กรุงเทพฯ” บารมีหุนหันจะออกไป ก็ชนเข้ากับกังฟูที่ถือไอศกรีมช็อกโกแลตแม็กนั่มแท่งๆ เดินกินเข้ามาอย่างจังจนไอศกรีมเลอะเสื้อ บารมียิ่งโมโหส่วนกังฟูก็ร้องงอแงเสียดายไอศกรีม จันทร์เจ้ากระวีกระวาดเอาผ้ามาเช็ดให้บารมี ทำเป็นบ่นกังฟูไปด้วย กังฟูแอบขยิบตาให้ แม่ลูกต่างยิ้มอย่างรู้กัน

    ooooooo

    ส่วนเจนจิราก็คลุ้มคลั่งร่ำร้องแต่จะไปหาบารมี ขู่ว่าหากตฤณไม่ให้ไปก็จะเอาหัวฟาดพื้นให้สมองกระจาย ซ้ำเมื่อตฤณเตือนว่าเธอมโนสยองขึ้นทุกทีแล้ว ก็ถูกเจนจิราถ่มน้ำลายใส่หน้าด่าเขาว่าไอ้โรคจิต

    ตฤณบอกว่าอาการของเธอมันเกินเยียวยาแล้ว เหวี่ยงเธอออกไปไล่อยากไปไหนก็ไปเลย

    “อย่าเพิ่งค่ะน้าเจน ดูนี่ก่อน” ตังตังวิ่งเอาสมุดปลาวาฬมากางให้ดูตรงหน้า เจนจิราชะงักทันที ตฤณเองก็อึ้งถามตังตังว่าเอาสมุดนั่นมาจากไหน ตังตังจุ๊ปากไม่ให้พูดแล้วถามเจนจิรา “น้าเจนจำสมุดการ์ตูนเล่มนี้ได้ไหมคะ” ถามแล้วมองลุ้น

    เจนจิราค่อยๆเอื้อมมือจับสมุด ทันทีที่จับสมุดเธอมีอาการเหมือนไฟช็อต ตฤณมองลุ้นใจระทึก รีบบอก

    “การ์ตูนในสมุดเล่มนี้ เค้าเป็นคนวาดให้ตัวเอง ตอนที่เรารักกันใหม่ๆไง”

    จากภาพการ์ตูนที่ตฤณวาดให้ ดึงความทรงจำของเจนจิรากลับมาทีละน้อย...ทีละน้อย จนจำวันที่เธอคืนสมุดปลาวาฬให้ตฤณได้ วันนั้นเธอพูดก่อนจากกันว่า

    “เค้าไม่เคยเสียใจที่ตัวเองไม่เก่งหรือไม่เคยประสบความสำเร็จอะไรเลย แต่เค้าเสียใจที่ใจของตัวเองยอมแพ้อย่างหมดรูป ไม่ดิ้นรน ไม่ต่อสู้ ไม่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองรียกว่าความฝันและความสุขมา...รับคืนไปด้วย...เค้าไม่อยากดูมันอีกแล้ว...”

    เจนจิราปิดสมุดปลาวาฬหน้าสุดท้ายลงแล้วหมดสติไป ตฤณประคองไว้ในอ้อมแขน อุ้มเธอกลับมาที่เต็นท์ชายหาด ไม่นานเจนจิราก็ลืมตาขึ้น ตฤณดีใจสุด พร่ำเรียกบอกว่า...

    “ตัวเอง...ตัวเองรู้สึกตัวแล้ว โธ่...เจน อย่าเป็นไรไปนะ เค้าขอโทษ เค้าจะไม่ฝืนอีกแล้ว ถ้าตัวเองยังจำเค้าไม่ได้เค้าก็จะปล่อยตัวเองไป”

    “ตัวเองจะปล่อยเค้าไปไหนหรอตฤณ...”

    ตฤณตกตะลึงถามว่า “เจนจิรา...จำตฤณได้แล้วหรือ”

    “จำได้สิ เค้าจำได้ว่าตัวเองทำให้เค้าผิดหวังตลอดเวลา แล้วเค้าก็ให้โอกาสตัวเองมาไม่รู้เท่าไหร่ จนในที่สุด...เค้าทนไม่ไหว...แล้ว เราก็ต้องเลิกกันในที่สุด”

    “ตัวเองจำได้ทุกอย่างแล้ว ตัวเองหายแล้ว ขอบคุณ... เจ้าสมุดปลาวาฬ” ตฤณดีใจจนแทบจะร้องไห้ หอมแก้มเจนจิราอย่างแสนรัก กอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน เจนจิราตะลึงรับรู้ถึงความรักของตฤณที่มีให้ตน กอดตอบอย่างอบอุ่น...

    “ตฤณ...” เจนจิราเรียกเบาๆอยู่ข้างหูตฤณ เป็น เสียงเรียกที่ตฤณรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงสวรรค์...

    ooooooo

    ปลายฟ้าพาเชนเดินไปตามชายหาดเพื่อยั่วลินดา จู่ๆ เธอก็หยุดเดิน เอามือโอบรอบคอเขา ทำเอาเชนตกใจติงว่าไหนบอกว่าไม่ต้องการมีคู่ไง?

    “ถ้าเชนคิดว่าสิ่งที่เชนคิดเกี่ยวกับลินดาถูกต้อง งั้นเรามาพิสูจน์กัน สมมตินะว่าปลายฟ้าเป็นตัวร้ายในนิยายที่แอบปลอมตัวมาฆ่าเชน แล้วเชนก็หลงกลพลาดท่าให้ปลายฟ้า”

    ปลายฟ้าชักมีดออกจากกระเป๋าแทงที่ท้องเชนทันที เชนตกใจ เธอกระซิบว่ามันเป็นมีดของเล่น บอก เชนเล่นให้สมบทบาทหน่อย แล้วปลายฟ้าก็แทงซ้ำๆ จน เชนทรุดกองไปกับพื้นทราย

    “ฮ่ะๆ คิดแล้วไม่ผิด นังนั่นต้องแฝงตัวมา ที่แท้มันก็เป็นมือสังหารนี่เอง” ลินดาแสยะยิ้ม เห็นข้างหลังปลายฟ้ายังแทงเชนไม่หยุด ระหว่างนั้นปลายฟ้าเอาซอสมะเขือเทศขวดเล็กๆ ออกจากอกเสื้อเทใส่มือเชนดูเหมือนเลือด แล้วสั่งให้เชนคลานอย่างกระเสือกกระสนหนีตายและตัวเองก็ตามไล่แทงอย่างอำมหิต พลันเชนก็เห็นเท้าลินดาก้าวเข้ามายืนตรงหน้า

    “ลินดา...ช่วย...เชน...ด้วย” เชนพูดเสียงจะขาดใจ ถูกลินดาเตะเสยที่หน้าจนเชนร้องลั่น แล้วหันพูดกับปลายฟ้าที่ถือมีดเตรียมพร้อมอยู่

    “ฉันไม่สู้กับหล่อนหรอก ไม่ต้องกลัว หล่อนโผล่มาจากไหน หรือว่าด็อกเตอร์อาทิตย์ส่งหล่อนมาเก็บไอ้เชน”

    ปลายฟ้าผสมโรงเนียนๆ ว่าด็อกเตอร์อาทิตย์ส่งเธอมาเก็บเชนแต่เธอทำไม่สำเร็จ ลินดาโต้ว่าตนกำลังหาทางเก็บให้เนียนต่างหาก แต่ก็ถูกเธอมาชิงตัดหน้าตนเสียก่อน

    เชนที่ทำเป็นบาดเจ็บสาหัสเจียนตายนอนคว่ำหน้าอยู่ เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าลินดาจะพูดเช่นนั้น

    ทั้งสองโต้เถียงกันรุนแรง ลินดาหัวเราะเยาะปลายฟ้าว่า อย่าคิดว่าตัวเองฆ่าเชนได้แล้วจะมีฝีมือเหนือกว่าตน พูดอย่างเจ้าเล่ห์ว่า “ถ้าฉันฆ่าแกซะ แล้วโยนไปว่าแกตายเพราะสู้กับไอ้เชนไม่ได้ จนฉันต้องมาช่วยฆ่าไอ้เชนให้แทน ความดีความชอบทั้งหมดก็จะตกมาเป็นของลินดา ด็อกเตอร์อาทิตย์จะต้องชื่นชมฉัน ยกให้ฉันเป็นสมุนเอก ยิงปืนทีเดียวได้นกสองตัว ฮ่ะๆๆ”

    ทันใดนั้นเชนลุกขึ้น ลินดาตกใจที่เขาไม่เป็นอะไร ยิ่งเมื่อรู้ว่าเลือดที่มือเชนนั้นเป็นซอสมะเขือเทศก็ยิ่งโมโห ด่าลั่น

    “พวกแกรวมหัวกันหลอกฉัน!” ลินดาดึงแส้ออกมาสะบัดตวัดรัดร่างปลายฟ้าทำให้มีดหลุดจากมือแล้วลินดายิ่งแค้นเมื่อรู้ว่านั่นเป็นมีดปลอม คำราม “ตายซะดีไหมนังเฉิ่ม”

    “อย่านะลินดา! อย่าทำอะไรคุณปลายฟ้านะ” เชน ตะโกนจะพุ่งเข้าไปช่วยปลายฟ้า

    “แกนั่นแหละอย่าเข้ามา ถ้ารู้จักฝีมือฉันดี จะรู้ว่านังนี่จะตายศพไม่สวย” ลินดาใช้กรงเล็บจิกที่คอปลายฟ้าทำให้เชนต้องหยุด ยืนจ้องหน้าวัดใจกับลินดาตาไม่กะพริบ

    ooooooo

    ลินดาจับปลายฟ้าไว้เป็นตัวประกัน เชนบอกให้ปล่อยเสีย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับปลายฟ้า มันเป็นเรื่องของเราสองคนที่เป็นคู่หูกัน ลินดามีข้อแม้ว่าถ้าจะให้ปล่อยปลายฟ้าตนก็ขอเอาตัวเชนไปถวายด็อกเตอร์อาทิตย์แทน

    เชนตัดสินใจยอมเป็นตัวประกันแลกกับปลายฟ้า พอลินดาปล่อยปลายฟ้าเพื่อไปจับเชน ก็ถูกปลายฟ้าใช้สันมือสับเข้ากลางหลังแล้วเตะซ้ำ ลินดาก็ไวทายาดกระชากแส้ฟาดใส่ทรายจนฟุ้งไปหมด พอฝุ่นจางก็เห็นลินดาหนีไปไกลแล้ว

    “รีบตามไปจับตัวลินดาไว้สิเชน” ปลายฟ้าตะโกน เชนถามแล้วเธอล่ะ? “แล้วเราจะได้เจอกันอีกแน่ รีบไปสิถ้าไม่อยากให้ลินดาไปเป็นมือสังหารรับใช้ด็อกเตอร์อาทิตย์อีก คุณต้องจับตัวมาให้ได้ รีบไป!”

    พอเชนวิ่งไป ปลายฟ้าจับคอตัวเองรู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด “โฮ่ย...กว่าจะถลกหนังแม่นั่นให้เห็นธาตุแท้ เล่นเอาเกือบตาย เชน...คนชื่อปลายฟ้าทำให้คุณเชื่อได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนชื่อปวัน ไม่เคยทำสำเร็จเลย”

    แม้เชนจะวิ่งกะเผลกๆ แต่ก็ไปดักหน้าลินดาได้ บอกเธอว่าอย่าหนี พลางจะคว้าเธอแต่ถูกลินดาเหวี่ยงหมัดใส่และเตะสูงซ้ำ แต่เชนก็รับไว้ได้ชวนเธอกลับไปด้วยกันเถอะ

    ลินดาเย้ยว่าถึงเชนจะหล่อแต่กระตุ้นต่อมพิศวาสตนไม่ได้ เชนบอกว่าตนไม่ได้ต้องการให้เธอพิศวาส แต่เราเป็นเพื่อนกัน ลินดาสวนทันควันว่า

    “ถ้าแกเห็นฉันเป็นเพื่อน แกก็ต้องเชื่อฟังและทำตามฉัน ไปทำงานให้ด็อกเตอร์อาทิตย์ด้วยกัน แล้วชีวิตแกจะมีค่าขึ้นมากกว่ามาอยู่กับไอ้พวกมนุษย์โง่งี่เง่าพวกนี้”

    เชนเห็นทีจะพูดกันไม่รู้เรื่อง ขออนุญาตละเมิดกฎใช้กำลังกับเธอ เขาล็อกตัวลินดาไว้ได้ถามว่า “จะไปกับเชนไหม” ลินดาให้ฆ่าตนเสีย ไม่อย่างนั้นตนจะฆ่าทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเชนโดยเฉพาะปวัน! แล้วสำออยว่าเจ็บจนเชนคลายมือที่ล็อกไว้ เลยถูกลินดาพลิกตัวมาผลักเต็มแรงแล้ววิ่งหนีหายไปในป่าละเมาะริมหาดนั่นเอง

    “ไอ้ด็อกเตอร์อาทิตย์ ไอ้ทรชนคนชั่ว แกล้างสมองคู่หูที่รู้ใจของฉัน สายลับเชนขอสาบานต่อหน้าผืนฟ้า ผืนทรายและทะเลอันแสนกว้างใหญ่ ต่อให้เชนต้องเอาเลือด เอาเนื้อ เอาชีวิตเข้าแลก เชนก็จะปราบด็อกเตอร์อาทิตย์จอมลวงโลกและเหล่าสมุนชั่วให้หมดไปจากแผ่นดินนี้” เชนตะโกนเสียงสะท้อนก้องไปทั้งบริเวณ...

    ปลายฟ้าเข้าห้องน้ำสาธารณะแถวนั้นแปลงโฉมลอกคราบตัวเองกลับมาเป็นปวันคนเดิม แล้วโทร.บอกจ่าเจี๊ยบให้ช่วยเตรียมหาเซฟเฮาส์ไว้ให้ด้วย เพราะตนไม่มั่นใจว่าลินดาจะแอบติดต่อกับด็อกเตอร์อาทิตย์ได้หรือยัง ปรารภว่า

    “ดีไม่ดี ป่านนี้ไอ้ด็อกเตอร์อาทิตย์อาจจะมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้แล้วก็ได้ แค่นี้ก่อนนะจ่า ฉันทิ้งทุกคนไว้ที่บ้านนานแล้ว” ปวันวางสายจากจ่าเจี๊ยบแล้วรีบกลับไปยังที่พัก

    ooooooo

    เชนกลับมาเจอปวันที่บ้านพักตากอากาศเขาถามว่าเธอไปไหนมา เธอบอกว่าลินดาอาจส่งข่าวพวกเราให้พวก ดร.อาทิตย์รู้แล้ว ตนจึงไปเอาปืนมาเตรียมพร้อมไว้ เชนเองก็ไปเอาปืนคู่กายของตัวเองมาเช่นกัน

    เชนกับปวันเดินออกมาสำรวจสภาพที่ชายหาด เชนเห็น ดร.อาทิตย์และพรรคพวกกำลังดาหน้ามาที่บ้านพัก ทั้งสองโดดหลบไปหลังเรือประมงที่จอดเกยตื้นอยู่ข้างๆ เป็นจังหวะที่ลินดา นารีกับอินทุยิงมาพอดี

    พวกที่บ้านพักได้ยินเสียงปืน ตฤณกับเจนจิราโผล่ไปดูเห็น ดร.อาทิตย์กับพวกกำลังยิงใส่ซากเรืออย่างเมามัน ตฤณจะไปช่วยเชนกับปวัน เขาเอาโทรศัพท์ให้เจนจิราบอกให้หาทางหนีไปแจ้งตำรวจ แล้วตฤณก็กระโดดออกไปร้องท้า

    “ไอ้ ดร.อาทิตย์ แน่จริงยิงผมให้โดนสิคร้าบ...” พลางชูเสาอากาศขึ้นใช้คลื่นแม่เหล็กปัดกระสุนปืนจนวิถีกระสุนเป๋ไปเป๋มายิงไม่ถูกตฤณ เชนบ่นกับปวันว่า “ผู้ช่วยตฤณ มันชักจะห้าวเกินไปแล้ว”

    เจนจิราหนีออกไปถึงถนนก็โทรศัพท์แจ้งตำรวจ แต่พอวิ่งพ้นกอไม้ออกไปก็เจอบารมีวิ่งมาพอดี ต่างมองกันตะลึง เจนจิราเล่นละครตบตาบารมีทำเป็นว่าตัวเองยังถูกสะกดจิตอยู่ชวนเขารีบหนีไป

    ที่บ้านพัก ตังตังชวนกังฟูกับสมายล์ออกไปช่วยน้าตฤณกัน จันทร์เจ้าเร่งให้รีบหนีไปแจ้งตำรวจ ตังตังไม่ไป สมายล์หว่านล้อมว่า

    “ตังตังใจเย็นๆ เรารีบไปบอกตำรวจดีกว่า ยังมีทางรอด แต่ถ้าเราวิ่งไปหาปืนเราอาจไม่รอดสักคนเลยนะ” แล้วทั้งหมดก็ช่วยกันลากตังตังออกไป

    ooooooo

    เชน ปวัน และตฤณต่อสู้กับพวก ดร.อาทิตย์ ถูกพวกนั้นรุมยิงกระหน่ำ ดร.อาทิตย์มาเจอปวันมันยกปืนซุปเปอร์ซันเล็งจะยิง เชนปรากฏตัวขึ้นทำเป็นทักท้วงบอกว่าปืนนั้นยิงได้สามจังหวะ แต่ ดร.อาทิตย์ไม่สนใจยิงเปรี้ยงเดียวก็ระเบิดตูม!

    สิ้นเสียงระเบิด ซากเรือลอยกระจาย แต่ไม่ปรากฏร่างเชน อินทุกับนารีบอกว่าเชนตายแล้ว ลินดาบอกว่า

    เชนไม่มีวันตายแต่หายไปแล้ว ดร.อาทิตย์ไม่เชื่อเดินไปดู

    ปวันกับตฤณมองหาเชน ตฤณคิดว่าเชนตายแล้ว แต่ปวันไม่เชื่อ พูดอย่างมั่นใจว่า

    “เชนผู้มีปัญญาเฉียบแหลม เขาต้องรอดอยู่แล้ว ส่วนนาย...ผู้ช่วยตฤณคู่หูสายลับเชนเก่งนักใช่ไหม แต่แค่เสาอากาศมันคงไม่พอหรอก” ปวันเอาปืนที่รองเท้าโยนให้ ตฤณรับปืนถามว่าเธอแน่ใจหรือว่าเชนยังไม่ตาย?

    บนผิวน้ำที่ซากเรือลอยระเกะระกะนั้น ที่ใต้ท้องน้ำ เชนดำน้ำหนีไปไวยิ่งกว่าปลา!

    เมื่อไปเจอกันที่หาดอีกด้านหนึ่งซึ่งเป็นที่นัดหมายกันกับปวัน เชนเดินออกมาจากโขดหินตัวเปียกโชก ตฤณดีใจมากชมว่าเชนดำน้ำเก่งกว่าที่คิด ปวันเร่งว่าเราต้องรีบไปแล้ว

    “ไปไหน” ตฤณถาม

    “ไปให้พ้นคนอื่นๆ ไปให้ไกลจากพวกเด็กๆ เราคือตัวอันตราย ขืนให้เด็กๆมาอยู่ด้วย เด็กๆจะพลอยมีภัยกันหมด” เชนชี้แจงแล้วทั้งหมดก็รีบผละไป

    ส่วนริมหาดที่หน้าบ้านพัก ลินดาซุ่มอยู่ที่เนินทราย อินทุอยู่ที่โขดหิน ดร.อาทิตย์เดินดูตามริมน้ำ และนารีจ้องดูในบ้าน แต่ไม่มีใครเห็นอะไรเลย

    ooooooo

    เชน ปวัน และตฤณ วิ่งมาถึงถนนใหญ่ ต่างชะงักเมื่อเห็นร่างหนึ่งเสื้อผ้าท่าทางประหลาด ปวันมองสำรวจแล้วบอกว่ามันพกอาวุธมาเพียบ เชนฉุกคิดได้เตือนทั้งสองอย่างผู้มีประสบการณ์ว่า

    “ระวังนะ ด็อกเตอร์อาทิตย์อาจจะไปเชิญตัวมันออกมาจากหนังสักเรื่องเพื่อจัดการพวกเรา”

    มันคือไซล่าร์ที่ ดร.อาทิตย์ไปดึงออกมาจากในหนังจริงๆ!

    เมื่อเผชิญศัตรูตัวประหลาดที่ไม่รู้พิษสงของมัน ทั้งสามจึงแยกย้ายกันต่อสู้เพื่อกระจายเป้าหมาย ดร.อาทิตย์เห็นไซล่าร์ทำท่าบ้าเลือดก็หัวเราะชอบใจ ยุว่า

    “ไซล่าร์ลูกพ่อ จัดเต็มเลยลูก เดี๋ยวพ่อจะเตรียมอาหารสดไว้เป็นรางวัลให้ลูก”

    อยู่ๆก็มีรถขับพุ่งเข้ามาชนไซล่าร์กระเด็นไปไกล นารี อินทุและลินดาตกใจ แต่ ดร.อาทิตย์ยืนเฉยเพราะรู้ว่าแค่รถชนทำอะไรไซล่าร์ไม่ได้

    ฝีมือจ่าเจี๊ยบนั่นเอง พอขับรถชนไซล่าร์แล้วก็เบรกมองตะลึง เมื่อเห็นตัวที่ตนชนนอนกองอยู่กับพื้นเมื่อกี๊กลับลุกขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    จ่าเจี๊ยบถอยรถก็ถูกมันไล่ตาม จึงตัดสินใจทิ้งรถวิ่งหนีพลางยิงใส่มันแต่กระสุนไม่ระคายผิวมันเลย ซ้ำมันยังโยนระเบิดโยนกลิ้งตามหลังจ่าเจี๊ยบไปติดๆ

    จ่าเจี๊ยบตัดสินใจยิงระเบิดลูกนั้น มันระเบิดขึ้นข้างกองยาง ยางติดไฟกระเด็นกลิ้งไปในวงกว้าง

    ไซล่าร์ไล่เล่นงานจ่าเจี๊ยบ ลินดากับนารีเล่นงานปวันที่หลบอยู่ ถูกปวันยิงจนต้องหลบกันงุด ตฤณสู้กับอินทุ เขายิงถูกไหล่มันจนล้มแล้วตฤณก็กลิ้งตัวไปหยิบปืนของอินทุไปได้

    ปวันถูกไซล่าร์คว้าคอยกขึ้น เธอร้องจนเชนได้ยินเขาวิ่งไปช่วย เล่นงานไซล่าร์จนมันปล่อยปวัน เขา

    บอกให้ตฤณพาปวันหนีไปก่อนแล้วตัวเองก็วิ่งไปสู้กับไซล่าร์ ปวันเป็นห่วงเชน ขณะจ่าเจี๊ยบขับรถพาออกไป เธอโผล่มาตะโกนเรียก

    “เชน...เชน...”

    ภาพสุดท้ายที่ปวันเห็นคือ เชนนอนอยู่ที่พื้น พยายามลุกขึ้นแต่ถูกไซล่าร์ต่อยลงไปกองกับพื้นอีกครั้งก่อนที่มันจะเงื้อดาบปักไปที่ท้องจนเชนแน่นิ่ง!

    “เชน!!!” ปวันร้องสุดเสียง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 20:44 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์