ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    เรือนริษยา

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    คำขู่ของลิตรทำให้รำเพยตัดสินใจเด็ดขาดหอบลูกหนีในเช้าวันหนึ่ง ทิพย์เป็นคนรายงานเจ้านายหนุ่มว่าลูกเมียหายตัวจากเรือนรัตนะพร้อมกับข้าวของ เครื่องใช้ ลิตรตกใจมาก ถลาไปเค้นคอถามจากชิดแต่ก็ไม่ได้เรื่องอะไร นอกจากเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากคนขับรถเก่าแก่...สาแก่ใจยิ่งนักที่ลิตรคลั่งเพราะรักแบบนี้

    ลิตรขับรถตระเวนหารำเพยกับลูกไปทั่ว โดยมีทิพย์นั่งไปเป็นเพื่อน ในที่สุดก็เจอเมียรักกับลูกที่บ้านสวนหลังเก่า ที่ที่เคยพารำเพยมาซ่อนตัวไว้ ลิตรพุ่งไปจะเปิดประตู ร้องโวยวายเรียกหาแต่รำเพยใจแข็งไม่ยอมทำตามคำสั่งง่ายๆ ลิตรเคืองมาก ตะโกนโหวกเหวกไม่หยุด จนรำเพยทนไม่ไหวโพล่งออกไปด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้น

    รำเพยเกลียดพี่ ไปให้พ้นจากชีวิตรำเพยเลย อย่าให้รำเพยเห็นหน้าพี่อีก รำเพยไม่อยากเกลียดพี่มากกว่านี้ แต่ถ้าพี่ไม่เลิกวุ่นวายตอแย พี่จะไม่ได้เห็นหน้า รำเพยอีกเลย เพราะรำเพยจะฆ่าตัวตายตามพี่เรไรไป

    ลิตรเคาะประตูไม่เลิก พร่ำบอกว่ารักเธอกับลูกมากกว่าอะไรทั้งหมด แต่รำเพยก็ไม่เปิดประตูให้ ทิพย์มองมาด้วยความสงสารและเห็นใจ เมื่อกลับถึงเรือนรัตนะจึงพยายามเอาอกเอาใจเต็มที่ หวังให้เขาคลายความกังวลเรื่องลูกเมีย แต่ลิตรอาการหนักกว่าที่คิด ข้าวปลา ก็ไม่ยอมแตะเพราะกลุ้มใจจนทานไม่ลง

    ทิพย์จะป้อนข้าวแต่ลิตรกลับกุมมือเธอไว้ “ฉันควรทำยังไงดีทิพย์ รำเพยใจแข็งเหลือเกิน ง้องอนยังไง ก็ไม่เคยเปิดประตูโผล่หน้าให้เห็น ไม่แม้แต่จะพูดกับฉัน ฉันจะบ้าตายอยู่แล้วทิพย์

    สัมผัสที่มือทำให้ทิพย์ใจสั่น แต่พยายามข่มไว้แล้วปลอบใจ “ผู้หญิงเราไม่เคยใจแข็งกับคนที่เรารักได้หรอกค่ะคุณลิตร ถ้าเรารักใครสักคน ไม่ว่าเขาจะทำผิดคิดร้ายมากมายแค่ไหน เราก็อภัยให้เขาได้เสมอค่ะ

    ฉันก็หวัง...ว่ารำเพยจะให้อภัยให้ฉันสักวัน

    คำพูดเหมือนมีความหวังของลิตรทำให้ทิพย์อดสะเทือนใจไม่ได้ จนเผลอหลุดความในใจด้านมืดออกมา

    หรือบางที...คุณรำเพยอาจจะไม่เคยรักคุณลิตรมาก่อนเลยก็ได้

    ลิตรอึ้งแต่ไม่นึกโกรธทิพย์ที่พูดจาหักกำลังใจ แต่กลับทำให้เกิดแรงฮึดลุกไปเขียนจดหมายขอโทษระบายความในใจ หวังให้รำเพยหายโกรธและกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง โดยไหว้วานให้ทิพย์เป็นคนนำไปส่งถึงมือ แต่ก็ไปไม่ถึงรำเพยเพราะความคิดฝ่ายชั่วทำให้ทิพย์เปลี่ยนใจ ฉีกจดหมายทิ้งแล้วนำกลับไปคืนลิตร ลิตรช้ำใจมาก แต่ไม่ละความพยายาม เขียนขึ้นใหม่อีกหลายฉบับ แต่ก็ถูกส่งกลับมาในสภาพไม่ต่างจากฉบับแรกเท่าไหร่นัก

    ลิตรทุกข์ใจมากจนต้องไปดื่มเหล้าเมามาย ทิพย์เฝ้าดูแลด้วยความเป็นห่วง สมเพชเวทนาเจ้านายหนุ่มไม่น้อยที่ต้องทำตัวไม่เป็นผู้เป็นคนเพราะลูกเมียหนีไป สุดท้ายเมื่อทนเสียงโอดครวญไม่ไหว แม่ครัวสาวเลยออกอุบายให้คนงานในโรงสีช่วยกันหลอกล่อรำเพยและขโมยนันทนัชออกจากบ้านสวน

    รำเพยร้องไห้เหมือนคนบ้าตอนรู้ว่านันทนัชหายตัวไป ตัดสินใจวิ่งไปตามที่เรือนรัตนะ เลยถูกลิตรรวบตัวไว้ หวังจะคุยกันให้รู้เรื่อง แต่ความเป็นห่วงลูกทำให้รำเพยไม่แม้แต่จะมองหน้า ได้แต่ร้องไห้โวยวายใหญ่ จนลิตรใจอ่อน อาสาไปตามลูกสาวกลับมา แต่ไม่วายล็อกประตูขังเธอไว้ในห้อง กลัวจะหนีออกไปอีก

    ในขณะที่ลิตรไปเยี่ยมนันทนัชที่บ้านร้างกลางป่า โดยมีสายตาของทิพย์พี่เลี้ยงจำเป็นของนันทนัชมองมาด้วยสายตาอิจฉาริษยา รำเพยก็เคาะประตูอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะออกไปแต่ไม่ได้ผล ร่างโปร่งแสงของเรไรมองมาด้วยความสงสารน้องสาว เลยดลบันดาลให้ประตูเปิดออกโดยง่าย รำเพยตกใจมาก แต่เมื่อตั้งสติได้ก็ยกมือไหว้ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในเรือนรัตนะที่ช่วยเธอจากการถูกขัง ...อย่างน้อยก็มีคนเห็นใจในความเดือดร้อนของเธอ

    รำเพยเดินตามหาลูกไปทั่วเรือนรัตนะแต่ไม่เจอ ความหวังที่เกือบจะเลือนหายพลันกลับมาใหม่ เมื่อเห็นผ้าห่มของนันทนัชหล่นบนพื้นห้องทำงานลิตร รำเพยหน้าเสีย นึกถึงคำพูดขู่ของเขาเมื่อหลายวันก่อนจะพาลูกหนี ไม่ให้เธอเจออีก หากว่าเธอตัดสินใจแจ้งตำรวจเรื่องเรไร รำเพยกลัวจับจิต ในหัวมีแต่ภาพลิตรทำร้ายนันทนัชจนจะเป็นบ้า แต่ก็มองไม่เห็นทางจะไปตามหาลูกสาวที่ไหน เลยได้แต่ทรุดตัวร้องไห้กับพื้น...โธ่ยายหนู ของแม่ หนูอยู่ที่ไหน...

    ooooooo

    ชิดดึงตัวเองจากอดีต จังหวะเดียวกับที่มือถือของกฤตพนธ์ดังขึ้น พร้อมกับท่าทางเคร่งเครียดหลังได้ยินเรื่องจากภานุ ว่ามีคนส่งพัสดุบางอย่างมาให้เขาถึงหน่วยข่าวกรอง และดูท่าจะไม่น่าไว้ใจ เลยอยากให้กลับไปดูด้วยตัวเอง กฤตพนธ์วางสายแล้วรีบพานันทนัชจากไป ทิ้งชิดให้มองตามด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรกันแน่

    กล่องพัสดุสีน้ำตาลถูกส่งมาให้ดูทันทีที่เขาถึงหน่วย กฤตพนธ์นิ่วหน้า เมื่อมองเห็นเศษกระดาษที่มีตัวอักษรสีแดงเขียนไว้ตัวโตๆหน้ากล่องให้เลิกยุ่งกับคนในเรือนรัตนะ แต่ที่ทำให้เขาตะลึงกว่าคือภาพถ่ายที่แนบมาด้วย ภานุไปยืนข้างๆ ตบบ่าหนาของเพื่อนรักอย่างเห็นใจ พร้อมกับบอกเรื่องที่สืบมาให้ล่วงหน้า

    นี่แหละที่ฉันต้องเรียกแกมาด่วน ไอ้จดหมายนั่นน่ะ ฉันให้ฝ่ายเทคนิคเขาเช็กแล้ว มันเป็นแค่เลือดวัว แต่รูป ถ่ายหน้าบ้านแก พร้อมเป้ากระสุนเลือดน่ะคือสิ่งที่ฉันกังวล

    ภาพถ่ายเจ้าปัญหาทำให้กฤตพนธ์หนักใจไม่น้อย แต่ความโกรธที่ถูกข่มขู่มีมากกว่า ภานุกลัวครอบครัวเพื่อนจะเดือดร้อนเลยพยายามเตือนให้ถอยห่างจากนันทนัช แต่กฤตพนธ์ปฏิเสธและยืนกรานจะเดินหน้าเรื่องคดีของหญิงสาว พร้อมกับปกป้องคนในครอบครัวอัศวัติไปพร้อมๆกัน...อย่าหวังว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้ฉันกลัวได้!

    ฟากนันทนัชเป็นห่วงกฤตพนธ์มาก ท่าทางเหมือนกังวลใจตอนอยู่ที่วัดทำให้อยากรู้ว่าเขามีเรื่องอะไร แต่หญิงสาวก็ต้องหยุดคิดแค่นั้นเพราะถูกรณฤทธิ์มาดักหน้าห้อง พร้อมท่าทีคุกคามไม่น่าไว้ใจ นันทนัชกลัวมาก แต่ทำใจดีสู้เสือต่อปากต่อคำด้วย รณฤทธิ์ที่เมามายไม่ได้สติ ถลาเข้าหาหวังปลุกปล้ำทำเมีย จะได้ไม่ต้องแบ่งสมบัติให้มากเรื่อง แต่นันทนัชก็สู้เต็มกำลัง ไม่ยอมให้รณฤทธิ์เข้าถึงเนื้อถึงตัวง่ายๆ

    แต่ถึงจะสู้ยิบตา รณฤทธิ์ก็เป็นผู้ชายและมีแรงมากกว่าเลยทำท่าจะได้เปรียบหลังจากยื้อยุดกันพักใหญ่ ฤทัย กนกกรและเดือนเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแต่ไม่เข้าไปช่วย สะใจเหลือเกินที่นันทนัชจะโดนกระทำย่ำยีแบบนี้ ส่วนศรีได้แต่เฝ้ามองลุ้นๆ อยากช่วยใจแทบขาดแต่ถูกเดือนรั้งไว้ ถ้าไม่อยากถูกไล่ออก นันทนัชเลยต้องฮึดสู้ด้วยตัวเอง และก็สบโอกาสสวนเข่าเข้าเป้าของรณฤทธิ์เต็มแรงแล้วผลุนผลันเข้าห้องไป

    ในขณะที่พวกรณฤทธิ์หัวเราะชอบใจที่กลั่นแกล้งนันทนัชให้อกสั่นขวัญแขวนได้เจ้าตัวผู้เคราะห์ร้ายกลับนั่งพิงประตูห้องอย่างอ่อนแรงร้องไห้โฮด้วยความอัดอั้นตันใจที่ต้องเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้ความอ้างว้างและโดดเดี่ยวกัดกินในหัวใจจนแทบจะเป็นบ้า...หรือว่าเธอจะไม่มีโอกาสทำดีเรียกร้องหาความยุติธรรมให้พ่อเหมือนที่ตั้งใจไว้

    เวลาเดียวกันที่ร้านแฟนต้าธีร์รีบร้อนไปหาเจ้าของร้านสาวเพราะทราบมาว่ามีเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับทิพย์ให้ดูนายแบบหนุ่มก้มมองสำเนาบัตรประชาชนของทิพย์แล้วตัดสินใจชวนแฟนต้าไปสืบหาตามที่อยู่เก่าของทิพย์โดยมีสายตาของชิดที่แอบเห็นทั้งสองโดยบังเอิญมองตามเริ่มระแวงว่าสถานะแท้จริงของทิพย์จะถูกเปิดเผยเร็วๆนี้

    ธีร์กับแฟนต้าไม่รู้ตัวว่าถูกชิดตามจึงเดินสอบถามในละแวกใกล้บ้านเก่าของทิพย์เรื่อยๆจนเจอบ้านเก่าตามที่อยู่ในบัตรประชาชนพ่อเลี้ยงจอมหื่นของทิพย์เป็นคนมาต้อนรับด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับเมื่อรู้จากสองหนุ่มสาวแปลกหน้าว่ามาตามหาทิพย์เลยไล่ตะเพิดบอกว่าหนีตามผู้ชายไปตั้งนานแล้ว

    หนีไปกับไอ้ลิตรไง...ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกินไอ้พระยาเทครัวมันได้ทั้งนังคุณนายเรไรทั้งนังรำเพยน้องสาวอีคุณนายมาเป็นเมียยังไม่พอมันยังเอาอีทิพย์ไปเป็นเมียเก็บของมันอีกคนมันถึงไม่ตายดีไง

    ธีร์กับแฟนต้าตกใจมากไม่อยากจะเชื่อว่าทิพย์จะเป็นเมียเก็บของลิตรจริงๆพ่อเลี้ยงเบ้หน้าพร้อมกับหัวเราะเยาะเสียงลั่นสะใจมากที่มีชีวิตรอดจนเห็นวันตายของลิตรแต่เมื่อได้สติก็เอ่ยปากไล่แฟนต้ากับธีร์

    ไปให้พ้นบ้านฉันอย่ามาถามถึงอีทิพย์อีเนรคุณกับฉันอีกแล้วถ้าแกเจอมันอีกนะฝากบอกมันด้วยว่าคนอย่างมันไม่ตายดีหรอกมันกับไอ้ลิตรทำชั่วอะไรไว้มันต้องชดใช้กรรมไอ้ลิตรตายไปแล้วอีทิพย์จะเป็นรายต่อไป!”

    ooooooo

    ชิดรีบกลับไปรายงานทิพย์ที่บ้านสวนว่ามีคนไปตามหาที่บ้านเก่าทิพย์มั่นใจโดยไม่ต้องเดาว่าเป็นแฟนต้ากับธีร์แต่ที่น่าแปลกใจมากกว่าคือสองหนุ่มสาวตามหาบ้านเก่าของเธอเจอได้อย่างไรฉับพลันนั้น...

    ภาพในหัวตอนห้องพักถูกบุคคลปริศนาบุกค้นก็ผุดในหัวคงจะเป็นแฟนต้าแน่ๆที่เข้ามารื้อของในห้องเพื่อสืบเรื่องของเธอ

    ความจริงที่ค้นพบทำให้ทิพย์โกรธจนตัวสั่นชิดมองมาด้วยท่าทางหวาดระแวงแต่ข้องใจอยู่เรื่องหนึ่ง

    ทิพย์ทำงานที่ร้านนั้นมาตั้งนานตั้งแต่รุ่นแม่เขาอยู่ๆเขามาสงสัยทิพย์ในตอนนี้ได้ไง

    ก็เพราะนายธีร์ตัวดีมันไม่เห็นด้วยที่คุณนันจะไปสู้รบปรบมือกับพวกนังฤทัยเพื่อแย่งชิงมรดกของคุณลิตรคืนมาไอ้เด็กไม่มีหัวคิดมันคงคิดว่าความรักอย่างเดียวจะทำให้มันสามารถดูแลคุณนันได้ตลอดไป!”

    ชิดยังกังวลเรื่องทิพย์ถูกสืบประวัติแต่แม่ครัวใหญ่กลับไม่คิดมากเพราะตราบใดที่บ้านสวนนี้ยังไม่ถูกค้นพบแผนการที่เตรียมไปล้างแค้นพวกฤทัยและหวนคืนเรือนรัตนะก็คงจะดำเนินต่อไป...ช่างหัวมันเถอะ!

    ฝ่ายธีร์กับแฟนต้านั่งคุยกันถึงเรื่องวันนี้โดยเฉพาะเรื่องทิพย์เป็นเมียเก็บของลิตรแฟนต้าถอนใจหนักหน่วงนึกเป็นห่วงนันทนัชว่าหากทราบคงจะเสียใจและผิดหวังมากธีร์พยักหน้าเห็นด้วยและตกลงจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไม่อยากให้นันทนัชรู้และเก็บไปคิดมากแค่นี้ก็มีเรื่องวุ่นวายมากพอแล้ว

    ด้านนันทนัช...ทายาและแปะพลาสเตอร์แผลถลอกตามตัวรู้สึกระบมที่หัวไหล่ซ้ายจนเหมือนจะมีไข้ทันใดนั้น...มือถือของเธอก็ดังขึ้นกฤตพนธ์นั่นเองที่โทร.มาให้ไปพบเพราะมีเรื่องของรณฤทธิ์มาเล่าให้ฟังแต่น้ำเสียงห่อเหี่ยวของเธอทำให้ทหารหนุ่มเอะใจแต่เพียรถามเท่าไหร่หญิงสาวก็ยืนกรานว่าไม่มีอะไร

    กฤตพนธ์วางสายจากนันทนัชไปแล้วภานุโผล่หน้ามายิ้มแซวว่าเพื่อนคงจะมีเสน่ห์เหลือล้นนันทนัชเลยยอมมาพบง่ายๆกฤตพนธ์ไม่สนุกด้วยเพราะเป็นห่วงสวัสดิภาพของนันทนัชอย่างจริงจังภานุเลยหงอแก้ตัวแกนๆว่าแค่ล้อเล่นเท่านั้น...สงสัยแกกับคุณนันต้องทำบุญทำกรรมมาด้วยกันแน่ชาตินี้เลยได้มาเป็นคู่กัน

    หลังแยกจากภานุ...กฤตพนธ์ก็ตรงไปร้านของแฟนต้าตามที่นัดกับนันทนัชไว้แต่กลับได้ออกกำลังช่วยธีร์แทนที่หน้าร้านเมื่อมีคนร้ายสองคนบุกเข้ามาทำร้ายโดยทำท่าทางเหมือนโจรปล้นรถธีร์จะพลาดท่าอยู่แล้วโชคดีที่กฤตพนธ์มาช่วยไว้ทันสองโจรเลยหาทางหนีไปได้เสียก่อน

    สองโจรปริศนาก็คือสมหมายกับลูกน้องฮึดฮัดอย่างหัวเสียที่จัดการธีร์ไม่สำเร็จแต่คนที่โกรธกว่าคือเชนโดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่ากฤตพนธ์มาแทรกแซงเหมือนทุกครั้งสมหมายแค้นใจไม่ต่างกันเลยอาสาไปแก้มือแต่เชนรั้งไว้

    อย่าเพิ่ง...ปล่อยให้มันตายใจคิดว่าถูกโจรจี้ปล้นธรรมดาแล้วค่อยหาโอกาสเล่นมันให้รากเลือดตามใบสั่ง

    ผมหมายถึงไอ้กฤตเราน่าจะสั่งสอนมันซ้ำถ้าไม่ตายหรือพิการมันก็คงเป็นพลเมืองดีช่วยคนโน้นนี้ไม่เลิก

    ตอนนี้มันอยู่ร้านเพื่อนนังนันแกส่งลูกน้องไปจับตาตามติดมันไว้ขอเวลาฉันคิดก่อนว่าจะจัดหนักมันยังไง

    ฝ่ายธีร์กับกฤตพนธ์มองหน้ากันเครียดๆโดยเฉพาะทหารหนุ่มที่ก้มเก็บมีดของหนึ่งในสองคนร้ายไว้เป็นหลักฐานและพยายามบอกให้นายแบบหนุ่มแจ้งตำรวจแต่ธีร์ปฏิเสธเพราะไม่เป็นอะไรมากแถมคิดว่าเรื่องทั้งหมดไม่น่ามาจากความขัดแย้งส่วนตัวแต่คงเป็นเพราะนันทนัชกฤตพนธ์เลิกคิ้วเป็นคำถามธีร์เลยตัดสินใจขยายความ

    ผมไม่ไว้ใจน้าทิพย์ผมก็เลย...แอบสืบเรื่องน้าทิพย์อยู่

    แต่น้าทิพย์คนนั้นเลี้ยงดูคุณนันมาตั้งแต่เล็กๆไม่ใช่หรือครับท่าทางแก...”

    ผมมีเหตุผลถึงทำแบบนี้ถ้าคุณหวังดีกับนันจริงๆอย่างที่แสดงให้เห็นตลอดเวลาคุณคงไม่เอาเรื่องไปบอกนัน

    กฤตพนธ์รับปากไม่คิดจะบอกอยู่แล้วเพราะไม่อยากให้นันทนัชไม่สบายใจธีร์ขอบคุณที่ทหารหนุ่มมีน้ำใจช่วยเหลือแม้จะเหม็นขี้หน้าอีกฝ่ายที่ทำตัวเป็นศัตรูหัวใจแต่วีรกรรมวันนี้ก็ทำให้เปลี่ยนใจ...จริงๆก็เป็นคนดีเหมือนกันนี่

    ooooooo

    ธีร์แยกกลับไปแล้วนันทนัชมาถึงหลังจากนั้นไม่นานกฤตพนธ์ยิ้มกว้างต้อนรับและขอร้องให้ไปคุยกันในห้องลับตาไม่อยากให้เรื่องที่เขามาเจอเธอเป็นที่สงสัยกลัวข้อมูลที่สืบมาจะไร้ประโยชน์

    ขอโทษด้วยที่ต้องมาคุยกันในที่ลับขนาดนี้แต่เพราะผมไว้ใจใครไม่ได้เลยแม้แต่น้าทิพย์ของคุณ

    ค่ะ...ฉันเข้าใจคุณมีข้อมูลอะไรของนายรณมาบอกฉันคะ

    กฤตพนธ์หยิบมือถือมาโชว์รูปเชนกับสมหมายให้ดูนันทนัชขมวดคิ้วนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าสองคนนี้เป็นใครกฤตพนธ์เลยเฉลยว่าเป็นคนร้ายที่รุมเขาในห้องน้ำของร้านแฟนต้าเมื่อหลายวันก่อนแต่ที่ทำให้นันทนัชตกใจมากเห็นจะเป็นความจริงที่ว่ารณฤทธิ์รู้จักสองคนนี้เป็นอย่างดี...งั้นอีตารณก็อาจจ้างคนมาทำร้ายฉันได้น่ะสิ!

    เวลาเดียวกันที่ห้องพนันแห่งหนึ่ง...คนที่นันทนัชกับกฤตพนธ์พูดถึงกำลังว่าจ้างเชนให้ฆ่ากฤตพนธ์โดยเร็วที่สุดไม่อยากให้ทหารหนุ่มเป็นตัวป่วนให้แผนกำจัดนันทนัชไม่สมบูรณ์เชนเหลือบตามองสมหมายอย่างมีความหมายรณฤทธิ์มาถูกเวลาจริงๆ...คราวนี้แหละยิงปืนทีเดียวได้นกสองตัว...ได้ฆ่าไอ้กฤตแถมยังได้เงินด้วย

    ฟากกฤตพนธ์ไม่รู้ตัวว่าโดนหมายหัวสั่งเก็บ

    คาดคั้นนันทนัชใหญ่ว่ามีอะไรในใจเพราะท่าทางเธอดูแปลกๆหลังจากทราบถึงความสัมพันธ์ของสองมือปืนกับรณฤทธิ์นันทนัชอึกๆอักๆแต่สุดท้ายก็โพล่งออกไปอย่างลืมตัว

    เมื่อคืนตอนนายรณจะปล้ำฉันเขาก็พูดขู่เอาไว้ว่าจะเล่นงานทุกคนที่ช่วยฉัน

    คำพูดของนันทนัชทำให้กฤตพนธ์เบิกตาโพลงอย่างโกรธจัดถลาไปใกล้แล้วบังคับให้เล่าทุกอย่างนันทนัชตกใจมากนึกเคืองตัวเองที่หลุดปากพูดเรื่องเกือบถูกปล้ำแถมเมื่อเขารู้ว่าเธอมีอาการช้ำและระบมที่ไหล่ซ้ายเลยยิ่งโมโหกฤตพนธ์พยายามขอดูแผลนันทนัชต้องเบี่ยงตัวหลบไม่อยากให้เขาคิดมากเรื่องเธอ

    ฉันไม่เป็นไรแค่เคล็ดนิดหน่อยนายรณมันเมามันคงคิดว่าใช้วิธีนี้แล้วจะทำให้ฉันกลัวยอมถอยทัพออกจากเรือนรัตนะมันคิดผิดแล้วฉันสู้มันได้

    กฤตพนธ์ทั้งโกรธและห่วงเธอแทบบ้าโธ่คุณนัน...แล้วถ้าเกิดคุณสู้มันไม่ได้ล่ะอะไรจะเกิดขึ้น

    นันทนัชต้องปลอบไม่อยากให้คิดมากอย่าห่วงเลยค่ะฉันจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดคุณเองก็ต้องระวังตัวให้ดีแล้วกันบ้าเลือดอย่างนายรณมันไม่ขู่เล่นๆหรอกฉันว่ามันเอาจริง

    ยังจะมาห่วงผมอีกผมสิต้องห่วงคุณตัวคนเดียวในบ้านหลังนั้นนะ

    แววตาจริงจังของเขาทำให้นันทนัชอึ้งไปอึดใจอุ่นใจมากขึ้นเมื่อรู้ว่ามีคนเป็นห่วงนันทนัชตั้งท่าจะกลับแต่ถูกกฤตพนธ์รั้งไว้สัญญากับผมก่อนถ้าคุณไม่ไหวจริงๆอย่าทนอยู่คุณต้องบอกผมผมจะช่วยคุณ

    นันทนัชฝืนยิ้มน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้งใจแต่กลับเลือกพูดตรงข้ามกับที่คิดฉันไม่สัญญาค่ะ

    นันทนัชปลดมือเขาออกอย่างนุ่มนวลแล้วเดินจากไปโดยไม่ทันสังเกตว่าทิพย์แอบดูที่หน้าห้องสักพักใหญ่แล้วแต่ไม่ได้ยินว่าสองหนุ่มสาวคุยอะไรกันแต่ที่แน่ๆคือความใกล้ชิดของกฤตพนธ์กับนันทนัชที่เริ่มจะแน่นแฟ้นและลึกซึ้งมากขึ้นทุกทีจนเธอก็รู้สึก...ไม่ได้การแล้วฉันต้องหาทางแยกสองคนนั่นออกจากกันให้ได้!

    ooooooo

    ขณะที่นันทนัชออกไปคุยกับกฤตพนธ์ที่ร้านแฟนต้าพวกฤทัยเลยฉวยโอกาสบุกเข้าห้องนอนเธอเพื่อค้นหาพินัยกรรมของลิตรสภาพห้องใหญ่โตและหรูหรากว่าห้องอื่นๆทำให้พวกฤทัยอิจฉาตาร้อนรื้อข้าวของระบายอารมณ์จนกระจุยกระจายไม่มีชิ้นดี... สมน้ำหน้านังนันอยากได้อยู่ห้องใหญ่ดีกว่าพวกเราดีนัก!

    ฟากนันทนัชกลับถึงเรือนรัตนะในบ่ายวันเดียวกันแต่ไม่ทันเข้าบ้านไกรภัทรซึ่งถูกทิพย์ส่งมาเพื่อแทรกแซงความสัมพันธ์ระหว่างนันทนัชกับกฤตพนธ์โผล่มาขวางท่าทีอ่อนโยนและเป็นห่วงเป็นใยของทนายหนุ่มทำให้นันทนัชรู้สึกดีและไว้ใจมากพอจะสนทนาด้วยไกรภัทรยิ้มบางๆและพยายามบอกให้เธอเข้าใจเจตนาที่ดีกับเธอเสมอ

    อย่าเข้าใจผิดนะครับผมเป็นห่วงคุณนันด้วยความจริงใจนะครับไม่ได้หวังอะไรทางการงาน

    สายตาจริงใจของไกรภัทรทำให้นันทนัชรู้สึกมีความหวังขึ้นนิดหน่อยค่ะ...นันขอบคุณมากมีคุณอีกคนที่เป็นห่วงนันตอนนี้คุณก็กำลังช่วยนันอยู่...บัญชีโรงสีที่ให้ตรวจสอบมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ

    ไกรภัทรถอนใจเบาๆบอกว่าคงต้องขอเวลาอีกหน่อยนันทนัชพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจตราบใดที่ยังไม่พบพินัยกรรมของพ่อเธอก็รอได้เสมอสองหนุ่มสาวส่งยิ้มให้กันแต่ไม่ทันขยับไปไหนก็ต้องหน้าเสียเมื่อพวกฤทัยโผล่มาเอาเรื่องหมั่นไส้นันทนัชมากที่มีแต่คนเอาอกเอาใจไกรภัทรขยับตัวอย่างอึดอัดได้แต่มองตามนันทนัชที่ขอตัวเข้าบ้านไปแล้วทิ้งเขาไว้กับพวกฤทัยที่ค่อนแคะใหญ่ว่าเขาทำตัวลำเอียงเอาใจลูกสาวลิตรมากกว่าภรรยาอย่างฤทัย

    ฤทัยขู่ว่าหากค้นพินัยกรรมพบไกรภัทรกับสมุทรชัยอาจต้องเด้งจากตำแหน่งหากไม่หันมาเอาใจเธอกับลูกๆแต่ไกรภัทรกลับไม่สะทกสะท้านเพราะเชื่อว่าพินัยกรรมของลิตรคงไม่ใจร้ายแบบนั้น

    อย่ามาขู่ผมเลยครับผมช่วยให้คุณฤทัยได้มรดกไม่ได้หรอกคุณลิตรทำพินัยกรรมยกให้ใครคนนั้นก็ได้มรดกไปผมว่ารีบเอาเวลาไปหาพินัยกรรมให้พบเร็วๆดีกว่ามาขู่ผมนะครับ

    แล้วฉันไม่หาหรือไงนี่ฉันก็หาจะตายอยู่แล้วแต่มันไม่เจอ!”

    ไกรภัทรลอบยิ้มหยันแล้วขอตัวกลับทิ้งให้พวกฤทัยมองตามเซ็งๆ...ไอ้นี่มันชักจะไว้ใจไม่ได้!

    ฝ่ายนันทนัชตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าห้องนอนของพ่อถูกรื้อกระจุยกระจายจนแทบหาทางเดินไม่เจอกำลังใจที่เคยมีหมดลงดื้อๆจนถึงกับทรุดตัวร้องไห้กับพื้นอย่างหมดท่ารู้สึกตัวว่าพ่ายแพ้และอยากจะหนีไปให้ไกลจากเรื่องบ้าๆพวกนี้สักทีนาทีนี้คนเดียวที่นึกถึงก็คือกฤตพนธ์หญิงสาวไม่รอช้ารีบควักมือถือกดหาเขาทันที

    กฤตพนธ์มองชื่อบนหน้าจอมือถือด้วยความตื่นเต้นยินดีมากที่นันทนัชโทร.หาแต่เมื่อรับสายก็ต้องเปลี่ยนเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวดอารมณ์ที่เคยดีจนเกือบจะชวนภานุไปเลี้ยงฉลองต้องหยุดชะงักเพราะเสียงร้องไห้ของนันทนัช

    ฉันไม่ไหวแล้วฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแพ้พวกนั้นรื้อข้าวของในห้องฉันหมดเลย

    น้ำเสียงอ่อนแรงของนันทนัชทำให้กฤตพนธ์ละทิ้งทุกอย่างและตัดสินใจจะไปรับเธอภายในครึ่งชั่วโมงท่าทีเร่งรีบของเพื่อนรักทำให้ภานุอดทึ่งไม่ได้...ไอ้นี่ท่าทางจะเป็นเอามากถึงขั้นลางานสามวันไปอยู่กับสาว!

    ด้านนันทนัช...หลังจากวางสายกับกฤตพนธ์ก็พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้เข้าที่เข้าทางล้างหน้าล้างตาแล้วเดินลงไปรอหน้าบ้านด้วยท่าทีนิ่งสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนสร้างความประหลาดใจให้แก่พวกฤทัยมากทั้งที่เตรียมจะเอาเรื่องอยู่แล้วแต่นันทนัช

    กลับไม่แสดงอาการใดๆนอกจากไปยืนรอใครบางคนที่หน้าบ้านพวกฤทัยมองตามด้วยความสงสัยสุดท้ายเลยตัดสินใจส่งเดือนไปแอบดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับนันทนัช

    เดือนทำตามคำสั่งอย่างกระตือรือร้นอยากรู้เหมือนกันว่าลูกสาวคนเดียวของลิตรเป็นอะไรถึงได้เซื่องซึมไม่เหมือนเดิมแล้วก็ได้อ้าปากค้างเมื่อเห็นนันทนัชซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปกับกฤตพนธ์ท่าทีอ่อนโยนของทหารหนุ่มทำให้เดือนอดเป็นเดือดเป็นแค้นแทนไม่ได้จนต้องวิ่งแจ้นไปฟ้องกนกกรว่ากำลังจะถูกแย่งคนรักไปต่อหน้าต่อตา!

    เวลาเดียวกันที่หน้ารั้วเรือนรัตนะ...นอกจากเดือนที่ถูกพวกฤทัยส่งมาแล้วลูกสมุนของเชนจำนวนสองคนก็เป็นอีกพวกที่เห็นนันทนัชซ้อนท้ายไปกับกฤตพนธ์ทั้งหมดแสยะยิ้มร้ายแอบสะกดรอยตามรถของกฤตพนธ์ไปเรื่อยๆหวังเผด็จศึกและล้างแค้นให้พวกตัวเอง...อย่าหวังจะรอดเลยวันนี้!

    ในขณะที่กนกกรปรี๊ดแตกเมื่อได้ยินจากเดือนว่ากฤตพนธ์มารับนันทนัชไปสองหนุ่มสาวที่ถูกพูดถึงกำลังใช้เวลาด้วยกันอย่างมีความสุขโดยเฉพาะนันทนัชที่ผ่อนคลายมากจากเรื่องราวเลวร้ายในเรือนรัตนะกฤตพนธ์ขี่มอเตอร์ไซค์พาเธอมาไกลถึงบ้านพักของตระกูลที่เขาใหญ่โดยแวะที่ทุ่งหญ้ากว้างระหว่างทางให้เธอซึมซับบรรยากาศดีๆลบเลือนเรื่องวุ่นวายที่ทำให้หมองใจ

    ท่าทางทุกข์ใจของนันทนัชทำให้กฤตพนธ์ร้อนรนไปด้วยจึงตัดสินใจสารภาพความในใจท่ามกลางบรรยากาศดีๆในทุ่งหญ้ากว้างโดยแอบไปเก็บดอกไม้ป่ามายื่นให้นันทนัชอึ้งไปอึดใจย้อนถามเสียงเบาว่าให้เธอหรือให้ใคร

    ครับ...ผมให้คุณแต่ไม่ใช่แค่ให้ดอกไม้

    รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเขาทำให้นันทนัชหน้าแดงเพราะเขินแต่ยังแกล้งทำงงไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

    คุณรับดอกไม้ไปก่อนสิครับแล้วคุณจะได้เห็น

    นันทนัชยื่นมือไปรับดอกไม้แต่กลับถูกกฤตพนธ์รวบมือไปกุมดื้อๆพร้อมกับคำถามเย้าเสียงหวาน

    ทีนี้คุณเห็นหรือยังครับว่าผมให้อะไรคุณ

    นันทนัชเข้าใจความนัยของเขาดีแต่ยังทำมึนไม่รู้เรื่องกฤตพนธ์ดูออกว่าเธอน่าจะมีใจกับเขาบ้างไม่มากก็น้อยจึงลอบมองใบหน้าแดงก่ำเพราะความเขินด้วยความเอ็นดู...เขาจะต้องเอาชนะใจเธอให้ได้สักวัน

    ooooooo

    กว่าสองหนุ่มสาวจะถึงบ้านพักตากอากาศก็เป็นเวลาเย็นมากแล้วนันทนัชมองบรรยากาศรอบตัวด้วยความตื่นตาตื่นใจแต่เมื่อเขาบอกว่าเป็นบ้านพักของตระกูลก็ถึงกับก้าวขาไม่ออกยังระแวงตามประสาคนหวงเนื้อหวงตัวกลัวใครจะมองว่าไม่ดีที่ต้องอยู่กับเขาในบ้านหลังใหญ่ตามลำพัง

    กฤตพนธ์มองท่าทางหยิ่งๆของเธอยิ้มๆแกล้งแหย่ให้กลับเรือนรัตนะก็ได้เขาจะขี่รถไปส่งเองถ้าเธอไม่อยากผ่อนคลายในบรรยากาศเงียบๆแบบนี้นันทนัช

    มองตาเขาอย่างค้นหาเห็นแต่ความซื่อตรงและจริงใจเลยตัดสินใจพักที่นี่ตามคำเชิญกฤตพนธ์ดีใจมากรีบพาไปดูห้องพักซึ่งจัดเตรียมมาอย่างดีโดยมีลุงคน

    เฝ้าบ้านมองตามยิ้มๆ...แปลกใจนิดหน่อยเพราะไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มพาใครมาพักที่นี่มาก่อน

    เพราะบรรยากาศเป็นใจแท้ๆทำให้กฤตพนธ์เผลอพูดความในใจจีบนันทนัชแบบซึ่งหน้านันทนัชไม่รู้เรื่องและรับมุกเพราะคิดว่าเขาหมายถึงบรรยากาศดีรอบบ้านจริงๆกฤตพนธ์เลยต้องขยายความ

    เวลาเครียดๆคุณน่าจะหาเวลามาพักผ่อนหน่อยมาที่นี่ก็ได้ที่นี่ยินดีต้อนรับคุณตลอด

    ขอบคุณค่ะที่คอยยืนข้างๆนี่ฉันคงกำลังใช้กรรมอยู่ใช่ไหม

    ท่าทางหมองลงของนันทนัชทำให้กฤตพนธ์ชิงพูดตัดบทไม่อยากให้เธอต้องทุกข์ใจระหว่างอยู่ที่นี่

    ผมว่าเราอย่าพูดเรื่องนี้กันเลยคุณมาพักผ่อนก็พักให้สบายใจดีกว่าอยากอยู่นานแค่ไหนก็ได้ผมไม่คิดเงิน

    นันทนัชยิ้มขำบอกว่าถึงเขาคิดเก็บเงินจริงเธอก็คงไม่มีให้กฤตพนธ์หัวเราะเบาๆมีความสุขมากที่ใช้เวลาร่วมกับเธอโดยไม่สนใจจะรับโทรศัพท์ของกนกกรที่โทร.มาไม่หยุดตั้งแต่เขาไปรับนันทนัชมาจากเรือนรัตนะ

    เวลาเดียวกันที่เรือนรัตนะ...ฤทัยปรึกษากับไม้เรื่องพินัยกรรมของลิตรที่หาไม่เจอเสียทีสุดท้ายก็เกิดความคิดชั่วร้ายจะฉวยโอกาสทำบางสิ่งบางอย่างในช่วงที่นันทนัชไม่อยู่บ้านขวางหูขวางตา

    ฉันคิดอะไรออกแล้วนังนันมันไม่อยู่ก็ดีเหมือนกันเราจะได้จัดการพินัยกรรมให้เรียบร้อยก่อนมันจะกลับมามัวแต่หาพินัยกรรมกันอยู่ไม่ทันกินหรอกปลอมมันขึ้นมาซะก็สิ้นเรื่อง

    ไม้ตกใจมากไม่คิดว่าฤทัยจะกล้าทำเรื่องอุกอาจขนาดนี้แต่เมื่อเธอยกเรื่องสมบัติมูลค่าหลายพันล้านมายั่วเลยตกลงใจให้ความร่วมมือและจะจัดหาคนมาปลอมแปลงเอกสารพินัยกรรมของลิตรเองฤทัยยิ้มกว้างดีใจมองคนขับรถคู่ขาด้วยความชื่นชม...ให้มันได้

    อย่างนี้สิไม้ได้อย่างใจพี่ทุกอย่างจริงๆ

    ด้านนันทนัช...แอบออกไปเดินเล่นนอกบ้านคนเดียวอยากใช้เวลาที่มีดื่มด่ำกับบรรยากาศและคิดทบทวนอะไรบางอย่างโดยไม่รู้เลยว่ากฤตพนธ์ร้อนรนด้วยความเป็นห่วงแค่ไหนที่ไม่เห็นเธออยู่ในบ้านทหารหนุ่มออกตามหาจนเจอเธอที่ริมหน้าผาเลยเข้าใจผิดคิดว่าเธอจะฆ่าตัวตายนันทนัชเดินไปเรื่อยๆเพื่อรับบรรยากาศดีๆ

    แต่กลับถูกกฤตพนธ์คว้าตัวไว้พร้อมเสียงโวยวายที่เธอไม่ยอมหยุดเดินทำตามที่เขาบอก

    ทำบ้าอะไรผมบอกให้หยุดทำไมไม่หยุด

    แล้วทำไมฉันต้องทำตามที่คุณสั่งด้วยทำไมฉันต้องหยุด

     กฤตพนธ์สวนว่าเธอจะคิดสั้นทำไมนันทนัชเลยถึงบางอ้อรีบบอกว่าแค่จะเดินเล่นดูวิวที่หน้าผาเท่านั้น

    ประสาท...คุณคิดเองเออเองฉันไม่คิดสั้นทำร้ายตัวเองขนาดนั้นหรอก

    กฤตพนธ์หน้าจ๋อยดึงเธอมาใกล้แล้วแก้ตัวแกนๆว่าเป็นห่วงถึงได้โพล่งออกไปแบบนั้นนันทนัชอึ้งไปอึดใจเขินเป็นกำลังแต่กลับบอกไม่ให้เขาเป็นห่วงเพราะเธอดูแลตัวเองได้พร้อมกับดึงตัวออกห่างแต่กลับทำให้เขาเสียหลักล้มไปกองกับพื้นนันทนัชตกใจรีบไปพยุงและถามว่าเป็นอะไรมากไหมทหารหนุ่มยิ้มขำๆแล้วแกล้งลุกขึ้นวิ่งไล่จับกับเธอเหมือนเด็กๆนันทนัชวิ่งหนีมีความสุขและสบายใจมากกับทุกนาทีที่มีเขาคอยดูแลใกล้ๆ

    ooooooo

    หลังจากวางแผนเรียบร้อยไม้ก็ออกไปหาคนปลอมแปลงเอกสารที่รู้จักมานานและจ้างให้ทำพินัยกรรมปลอมตามความต้องการของฤทัยจนดึกดื่นถึงได้กลับมาที่เรือนรัตนะพร้อมกับยื่นเอกสารปลอมให้ตรวจดูฤทัยพอใจมาก...เท่านี้ก็เรียบร้อยตามแผนขั้นแรก

    คราวนี้ก็ถึงเวลาของตัวช่วยของแผนการขั้นต่อไป

    ตัวช่วยที่ว่าได้แก่เดือนไม้อาสาทำหน้าที่นี้ให้เพราะรู้ดีว่าเดือนจะยอมทำทุกอย่างตามที่ตนสั่งแล้วก็จริงดังคาดสาวใช้ขี้อิจฉาแห่งเรือนรัตนะจ้องเงินปึกใหญ่ในมือคู่ขาหนุ่มตาเป็นมันไม้เหยียดยิ้มร้ายและยื่นพินัยกรรมปลอมให้

    เอาไอ้นี่ไปใส่ไว้ในแจกันใหญ่ในห้องทำงานของไอ้ลิตรนะ

    ทำไมต้องเอาไปใส่ด้วยแล้วข้างในเป็นอะไร

    ไม่ต้องถามเชื่อพี่แล้วทุกอย่างจะดีเองแล้วถ้าสำเร็จเดือนจะได้เงินอีกก้อนมากกว่านี้ด้วย

    เดือนเนื้อเต้นด้วยความงกเต็มใจเสียยิ่งกว่าอะไรจะได้ทำงานให้คู่ขาหนุ่มที่หลงใหลแถมได้เงินก้อนโต

    ฟากลูกสมุนของเชนเฝ้ามองท่าทางหวานชื่นของกฤตพนธ์กับนันทนัชด้วยความชิงชังยิ่งเมื่อเห็นสองหนุ่มสาวหัวร่อต่อกระซิกแถมอิงแอบแนบซบกันยิ่งหมั่นไส้...คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่พวกมึงได้มีความสุข!

    นันทนัชกับกฤตพนธ์ไม่รู้เรื่องว่าจะถูกปองร้ายผละตัวจากกันด้วยความขวยเขินก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องตัวเองเพื่อพักผ่อนเพราะเหนื่อยกันมามากแล้วแต่ถึงกระนั้น...สองหนุ่มสาวก็นอนไม่หลับเพราะใจเป็นกังวลนันทนัชเครียดจัดถึงเรื่องราววุ่นวายในเรือนรัตนะรวมถึงเรื่องพินัยกรรมของพ่อส่วนกฤตพนธ์ใจเต้นแรงเพราะความรู้สึกเสน่หาในตัวนันทนัชสุดท้ายสองหนุ่มสาวก็ทนไม่ไหวและตัดสินใจออกมาเดินเล่นข้างนอกแต่คนละมุม

    ฝ่ายนันทนัชสูดลมหายใจยาวสัมผัสอากาศหนาวเย็นในเวลากลางคืนอย่างเพลิดเพลินคิดถึงเวลาวัยเด็กที่เคยทำตัวไม่ดีกับพ่อแต่ไม่ทันคิดไปไกลกว่านั้น...ก็รู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆรอบตัวเหมือนมีใครหรืออะไรบางอย่างมองมาที่เธอนันทนัชใจหายวาบค่อยๆขยับถอยหลังทีละก้าวตามสัญชาตญาณเอาตัวรอดเมื่อเห็นทางเดินเข้าบ้านจึงตัดสินใจวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตแต่แล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อปะทะกับอะไรบางอย่างพร้อมกับอ้อมแขนแกร่งรัดรอบตัวเธอ!

    นันทนัชไม่รอช้าส่งเสียงกรี๊ดลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีดกฤตพนธ์กระชับอ้อมแขนแน่นแล้วรีบบอกว่าเป็นเขาเองที่เธอวิ่งมาชนนันทนัชดีใจมากโผกอดเขาเหมือนเด็กๆโล่งใจเหลือเกินที่ไม่ใช่คนหรือสัตว์ร้ายอย่างที่เข้าใจส่วนกฤตพนธ์ยิ้มกรุ้มกริ่มที่ได้ใกล้ชิดหญิงสาวที่แอบรักแต่ต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นไอ้โม่งสองคนเล็งปืนมาทหารหนุ่มรีบดึงตัวนันทนัชหลบพร้อมคว้าปืนพกที่เหน็บเอวมาถือพร้อมสู้และปกป้องนันทนัชเต็มที่

    นันทนัชตัวสั่นด้วยความกลัวจับจิตมั่นใจว่าสองไอ้โม่งปริศนาต้องมาตามเก็บเธอแน่กฤตพนธ์ไม่สนและยืนยันจะคุ้มครองเธอสุดความสามารถนันทนัชซาบซึ้งใจมากกระชับมือเขาแน่นและวิ่งหนีไปด้วยกันเข้าไปในป่าลึกสองหนุ่มสาวเร่งฝีเท้าจนแทบหมดแรงแต่ก็ยังหนีไม่พ้นต้องคอยหลบกระสุนปืนของสองไอ้โม่งอย่างทุลักทุเลนันทนัชพยายามช่วยยิงตอบโต้แต่กลับทำให้วุ่นขึ้นมากกว่า  เพราะกฤตพนธ์เกือบต้องกลายเป็นเป้านิ่งเมื่อเอาตัวมากันเธอ!

    ooooooo

    กฤตพนธ์พานันทนัชวิ่งไปจนถึงลำธารกลางป่าเกือบจะถูกสองไอ้โม่งจับได้อยู่แล้วแต่ก็หนีเอาตัวรอดมาได้อย่างหวุดหวิดสองหนุ่มสาวว่ายน้ำห่างออกไปไกลพอสมควรจึงตัดสินใจหยุดพักเพราะอ่อนแรงเต็มทีกฤตพนธ์ถอนใจโล่งอกที่พาเธอหนีมาได้แต่นันทนัชยังไม่ไว้ใจจะไปต่อทหารหนุ่มต้องคว้าตัวไว้และเตือนสติเสียงอ่อน

    นี่...ต่อให้คุณหนีไปไกลแค่ไหนถ้าคุณไม่มีสติคุณก็สู้มันไม่ได้หรอก

     “เอ๊ะ...คุณกำลังว่าฉันไม่มีสติงั้นหรือ

     “ใช่...คุณน่ะชอบใช้อารมณ์เหนือสติรับมือกับทุกเรื่อง

    นันทนัชกระวนกระวายด้วยความหวาดระแวงนึกเคืองเขาไม่น้อยที่เอาแต่ซ้ำเติมไม่ปลอบใจอย่างที่ควรจะเป็นกฤตพนธ์หน้าเสียเมื่อเห็นเธอจะผละไปเลยตัดสินใจดึงตัวมาใกล้แล้วโอบกอดแนบชิด

    ถ้าคุณไม่ยอมฟังที่ผมพูดงั้นก็ฟังนี่...ได้ยินไหม

    เสียงหัวใจเต้นแรงของเขาทำให้นันทนัชเขินอายอารมณ์ร้อนค่อยๆผ่อนคลายจนกฤตพนธ์เริ่มเบาใจ

    คุณได้ยินเสียงหัวใจผมแล้วใช่ไหมถ้าไม่เชื่อที่ผมบอกก็ช่วยฟังหัวใจของผมที่เป็นห่วงคุณ

    คำพูดและท่าทีปลอบประโลมของเขาทำให้นันทนัชล้มเลิกความคิดจะขัดขืนแต่ยังมีฟอร์ม

    ฉันไม่รับปากนะว่าจะมีสติทุกครั้งที่เกิดเรื่องแต่ฉันจะพยายามค่ะอย่างน้อยก็ไม่ทำให้การเสี่ยงตายของคุณทุกครั้งที่ช่วยฉันไว้ไร้ประโยชน์เดี๋ยวจะมาว่าฉัน... ว่ายายโง่เอ๊ยช่วยตั้งไม่รู้กี่ครั้งยังจะรนหาที่อีก

    กฤตพนธ์ยิ้มกรุ้มกริ่มอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่าถึงจะโง่แต่ก็น่ารักมากแต่เห็นสีหน้าสงสัยของเธอเลยเปลี่ยนใจไม่บอกได้แต่มองท่าทางงอนๆด้วยความเอ็นดู...สักวันเขาต้องทำให้เธอรับรักเขาให้ได้

    หลังจากผจญภัยกันมาเกือบค่อนคืนกฤตพนธ์ก็หาที่ทางให้นันทนัชนั่งพักพร้อมก่อไฟกองเล็กๆให้ความอบอุ่นและขับไล่สัตว์ป่าที่อาจเข้ามาทำอันตรายนันทนัชนั่งกอดอกตาปรือด้วยความอ่อนเพลียแต่ยังมีน้ำใจถามไถ่ทหารหนุ่มด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นแผลฟกช้ำตามตัวเพราะต้องปกป้องเธอตลอดทางกฤตพนธ์ยิ้มปลื้มใจออกตัวว่าเป็นทหารแผลพวกนี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยแล้วย้อนถามเธอที่ทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่างแทน

    ฉันคิดผิดเรื่องพ่อ...ฉันคิดมาตลอดว่าพ่อไม่เคยรักฉันฉันเลยทำตัวไม่รักพ่อ

    ท่าทางเศร้าสร้อยของเธอทำให้กฤตพนธ์ใจอ่อนยวบได้แต่ปลอบว่าลิตรคงรักเธอมากนันทนัชพยักหน้ารับ

    และนี่คงเป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะสามารถทำอะไรเพื่อพ่อได้บ้าง

    กฤตพนธ์แกล้งแหย่โอกาสสุดท้ายที่จะแย่งชิงมรดกกับคุณน้าฤทัยน่ะหรือครับ

    นันทนัชโมโหที่เขาเข้าใจเจตนาเธอผิดเลยแหวเสียงเขียวคุณจะให้ฉันนั่งเฉยๆมองทรัพย์สมบัติของครอบครัวฉันที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงถูกผู้หญิงหิวโซคนหนึ่งเอาไปผลาญจนหมดแล้วเหรอ

    แต่ถ้าการแย่งชิงทำให้เสียเลือดเนื้อคุณคิดว่าได้มรดกไปแล้วจะมีความสุขเหรอ

    ฉันต้องการทวงความยุติธรรมให้พ่อเท่านั้นเอาฆาตกรที่ฆ่าพ่อเข้าคุกได้แล้วฉันจะยกมรดกทั้งหมดให้น้าทิพย์ที่เลี้ยงฉันมาแล้วฉันก็จะกลับไปเรียนต่อท่องเที่ยวไปทุกๆที่ที่ฉันอยากไปเพราะชีวิตฉันไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว

    กฤตพนธ์ทึ่งมากเป็นครั้งแรกที่ได้ยินความในใจของนันทนัชแต่ไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องยิ้มขำเมื่อเห็นเธอผล็อยหลับด้วยความอ่อนเพลียทหารหนุ่มนั่งจ้องด้วยความเอ็นดูพร้อมขยับตัวไล่ความเหนื่อยล้าที่ต้องเฝ้าระวังตัวตลอดเวลาเบาๆเพราะกลัวอีกฝ่ายจะตื่นแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นนันทนัชมีอาการหนาวสั่นยกมือขึ้นกอดอกแน่นด้วยความทรมานเลยตัดสินใจดึงเธอมากอดลูบผมอย่างอ่อนโยนพร้อมกระซิบเบาๆที่ข้างหู

    ผมตัดสินใจให้ใจกับคุณแล้วต่อจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นผมสัญญาว่าจะดูแลคุณ

    ขาดคำก็ก้มลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบาอย่างแสนรักมั่นใจแล้วว่าอยากจะร่วมทุกข์และสุขกับเธอตลอดชีวิต

    ooooooo

    กนกกรทนเก็บความอึดอัดใจไม่ไหวตื่นแต่เช้าไปหามานพถึงบ้านอัศวัติและใส่ไฟนันทนัชใหญ่ว่าเป็นตัวการทำให้กฤตพนธ์ทิ้งงานทิ้งการและทำตัวหมางเมินเธออย่างที่ไม่เคยมาก่อนมานพหน้าเครียดโมโหหลานชายที่ทำตัวเหลวไหลเพราะผู้หญิงคนเดียว... แถมเป็นผู้หญิงที่ไม่คู่ควรจะเป็นสะใภ้ของตระกูลอัศวัติอีกต่างหาก!

    ท่าทางเอาเรื่องของมานพพร้อมคำมั่นสัญญาจะจัดการขั้นเด็ดขาดทำให้กนกกรพอใจมากแล้วนึกเย้ยหยันนันทนัชในใจ...คิดมาแย่งของฉันมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกฉันต้องทำให้คุณกฤตกลับมารักฉันให้ได้

    เช้าวันเดียวกันในป่าลึก...กฤตพนธ์นอนกอดนันทนัชอย่างมีความสุขแต่ต้องสะดุ้งเมื่อเธอตื่นแล้วพยายามผละตัวออกด้วยความเขินใบหน้าบึ้งตึงของเธอทำให้เขาต้องรีบอธิบายกลัวเธอเข้าใจผิด

    คือว่า...เมื่อคืนคุณนอนหนาวสั่นมากผมกลัวคุณจะเป็นไข้ผมเลยจำเป็นต้องกอดเพื่อให้ไออุ่นคุณผมไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสกับคุณเลยนะ

    เอ่อ...ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนี่ขอบคุณมากที่ช่วยเหลือฉันฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณหลายเรื่องมาก

    อย่าคิดว่าเป็นเรื่องบุญคุณเลยผมบอกแล้วไงว่าผมทำทุกอย่างเพื่อคุณเพราะหัวใจผมมันสั่งให้ทำหัวใจที่สั่งว่าต้องปกป้องคุณสุดชีวิตของผม

    คำมั่นสัญญาของเขาทำให้เธออดยิ้มตอบไม่ได้ปลื้มใจที่เขาดูแลอย่างดีและจริงใจกับเธอเสมอมาสองหนุ่มสาวจ้องตากันยิ้มๆแล้วตัดสินใจกลับไปเก็บข้าวของเพื่อกลับกรุงเทพฯเพราะดูท่าบ้านพักแสนสงบกลางเขาใหญ่คงจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

    แต่ความสุขความสบายใจก็อยู่กับกฤตพนธ์ไม่นานเพราะมานพให้ธรรมพ่อบ้านประจำตระกูลอัศวัติโทร.เรียกตัวกลับบ้านโดยด่วนนันทนัชเห็นท่าทางแปลกๆ

    ของเขาเลยซักถามด้วยความเป็นห่วงแต่กฤตพนธ์ปัดว่าไม่มีอะไรมากไม่อยากให้เธอกังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง...

    แค่นี้นันทนัชก็ต้องปวดประสาทมากพอแล้ว

    กฤตพนธ์ไปส่งเธอที่เรือนรัตนะไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้นเตือนให้ระวังตัวอย่างจริงจังแต่นันทนัชกลับมีทีท่าสบายๆแถมตอบกลับกวนๆเสียอีกว่าดูแลตัวเองได้สองหนุ่มสาวร่ำลากันเชื่องช้ารู้สึกอาลัยอาวรณ์อย่างบอกไม่ถูกสุดท้ายกฤตพนธ์ก็เป็นฝ่ายทนไม่ไหวรั้งข้อมือเธอไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

    เข้าบ้านแล้วก็อย่าใช้อารมณ์เหนือสติ...จำได้ไหม

    ที่จับมือฉันอยู่นี่คุณกำลังใช้อารมณ์หรือสติอยู่ล่ะ

    คำพูดเย้าแหย่ของเธอทำให้อดยิ้มไม่ได้กฤตพนธ์นั่งมองนันทนัชเดินเข้าบ้านเรียบร้อยแล้วจึงขี่รถกลับบ้านใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มค่อยๆเลือนหายกลายเป็นเคร่งเครียดรู้ดีว่าต้องไปรับศึกหนักจากมานพเมื่อกลับถึงบ้านแน่!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 19:52 น.