รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน

สวนสวยหลังโรงแรม ริวเดินคู่มากับมายูมิ

ทั้งสองต่างเงียบไม่พูดจา จนริวทนไม่ไหว เอ่ยถามเธอไม่ชอบใจการหมั้นของเราใช่ไหม มายูมิรับว่าใช่ แต่ไม่คิดแสดงความรังเกียจว่าที่คู่หมั้นให้ใครเห็น ริวรู้สึกผิดจะขอโทษ เธอตัดบท

“ฉันไม่สนใจว่าคุณจะคิดยังไงกับฉัน แค่ทำตามหน้าที่ของตระกูลก็พอ แต่ถ้าคุณไม่อยากหมั้นก็ไปพูดกับผู้ใหญ่ตรงๆสิ การแต่งงานกับการรวมบริษัทไม่น่าจะเป็นเรื่องเดียวกัน”

ริวทึ่งในความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ของมายูมิ จึงสวน “โอะนิซึกะไม่เคยทำอะไรที่ไร้เกียรติ เรารักษาสัญญาเสมอ”

“แน่ใจเหรอ...เราต้องตกนรกทั้งเป็นนะ” มายูมิย้ำคำพูดที่ริวเคยพูด

“แต่งงานกับผมเนี่ย แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ฉันไม่อยากทำให้คุณอึดอัดใจจนต้องประจานฉันไปทั่ว...ริว โอะนิซึกะ คุณคงกล้าหาญพอที่จะยกเลิกงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” มายูมิพูดจบเดินจากไป

สองตระกูลใหญ่ยืนรอรถอยู่หน้าโรงแรม ตระกูลฮิโระขึ้นรถกลับไป ริวมองมายูมิอย่างอาลัย เธอนั่งนิ่งไม่หันมาสบตา ทาเคชิอดแซวไม่ได้

“ตอนมา ให้ช้างฉุดก็ไม่ยอม แต่พอเห็นหน้านาง...ช้างทั้งโขลงมาลากก็ไม่อยากกลับ”

ริวปรายตามอง...ขบวนรถโอะนิซึกะแล่นเข้ามา อิจิโร่ ฮิเดโกะ ไดสุเกะและคุมิโกะ ขึ้นนั่งแล่นตามรถตู้โคจิ...ทาเคชิขับรถไปกับริว ตามด้วยรถของมาซาโตะ คาซูมะกับลูกน้อง...

ในรถฮิโระถามมายูมิว่าริวเป็นอย่างไรบ้าง เธอนั่งนิ่งจนมิยูกิน้องสาวสะกิดให้รู้สึกตัว มายูมิจำใจตอบให้พ่อสบายใจว่าดี ฮิโระชื่นชมริวให้ฟัง ว่าเป็นหลานรักของอิจิโร่ ฉลาดและเก่งไม่แพ้ทาเคชิกับไดสุเกะ เมกุมิแซวเห็นริวมองพี่สาวราวกับหลงเสน่ห์เข้าแล้ว มายูมิแอบเบ้หน้า

ด้านทาเคชิ พอรู้เรื่องมายูมิก็ตำหนิริว เป็นตนก็โกรธ ริวยังปากแข็งจะยอมหมั้นเพื่อศักดิ์ศรีของตระกูล ทาเคชิเบ้ปาก “ทำพูดเป็นพระเอก ฉันว่าแกหลงรักมายูมิเข้าแล้ว”

“ไอ้บ้า! ฉันไม่ใช่หนุ่มเพ้อรักอย่างแกนะเว้ย”

“เราโตมาด้วยกัน ทำไมฉันจะไม่รู้ใจญาติเพื่อนรักอย่างแก”

ริวแขวะเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ แล้วถามทำไมสองสาวถึงมีเรื่องกันได้ ทาเคชิเล่าเรื่องให้ฟัง ริวอ่อนใจ แค่บังเอิญชนยังขนาดนี้ ถ้ารู้เรื่องจริงจะขนาดไหน ทาเคชิหน้าเสีย...

ทางไอโกะกลับถึงบ้านอาละวาดขว้างปาข้าวของระบายอารมณ์ที่ทาเคชิไม่สนใจ ซาโตชิเอือมระอาเตือนให้เลิกทำตัวน่ารำคาญ ไอโกะยิ่งร้องกรี๊ดๆ ริกิรักลูกสาวมากเข้าปลอบประโลม

“ไม่เอาน่า...นางฟ้าของพ่อ จะอารมณ์เสียให้หน้าหมองทำไม ผู้ชายถ้าถูกผู้หญิงแสดงอำนาจต่อหน้าลูกน้องตัวเอง พ่อก็ไม่ยอมเหมือนกัน โอะนิซึกะคือสายเลือดซามูไรที่เข้มแข็ง ซามูไรจะไม่ยอมก้มหัวให้คนที่อ่อนแอกว่า ลูกต้องเรียนรู้กฎข้อนี้ ถ้าจะเป็นนายหญิงของโอะนิซึกะ เราต้องรู้จักบริหารเสน่ห์เพื่ออยู่เหนือนักรบอย่างทาเคชิ”

ไอโกะต้องการแต่งงานกับทาเคชิเดี๋ยวนี้ ริกิติงยังเรียนไม่จบ เธอกลับหาว่าเรียนไปก็ไม่ได้ใช้ ซาโตชิฟังแล้วอ่อนใจเตือนน้องสาว “ตำแหน่งโอคะมิซังจะต้องเพียบพร้อมทั้งมารยาทและการศึกษา ยังไงเธอก็ต้องเรียนต่อ รึเธออยากขายหน้าบ้านโอะนิซึกะ”

ไอโกะฮึดฮัดแต่จำยอมเพื่อทาเคชิคนเดียว ซาโตชิเห็นท่าทีไอโกะฝืนใจ จึงถามทำไมต้องฝากชีวิตไว้กับทาเคชิ แล้วดักคอหรือเพราะศักดิ์ศรีและหน้าตาของทาเคชิ อย่าเข้าใจ ผิดว่าความหลงคือความรัก ไอโกะยืนยันว่ารักทาเคชิเขาย้อนถาม แล้วทาเคชิรักเธอหรือเปล่า

“ไม่สำคัญ...ยังไงเขาก็เป็นของฉัน”

“การแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เธอผูกชีวิตไว้กับคนที่ไม่ได้รักเราทำไม”

ไอโกะโวยไม่เห็นความหวังดีของพี่ชายหาว่าอิจฉาทาเคชิเพราะเก่งกว่า ซาโตชิส่ายหน้าบอกแค่หวังดีกับน้อง ไอโกะตวาดกลับไม่ต้องการแล้วไล่เขาออกไป ซาโตชิเดินไปอย่างโกรธๆ

ooooooo

บนถนนสายเปลี่ยว ขบวนรถโอะนิซึกะแล่นมาตามทาง รถตู้โคจิกับทาโร่นำหน้า รถอิจิโร่ ภรรยา ไดสุเกะและสะใภ้คันที่สอง ตามด้วยรถทาเคชิกับริว ปิดท้ายด้วยรถมาซาโตะกับสมุน

ริวเอ่ยขึ้นว่า มายูมิให้ตนยกเลิกงานแต่งงาน ทาเคชิ คิดว่าเธองอน ริวยอมรับว่าตัวเองปากเสีย ทาเคชิให้ริวไปง้อมายูมิ เขานิ่งอึ้ง ทาเคชิจึงล้อ “ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของความรัก”

“เชิญแกบ้าไปคนเดียวเถอะ” ทาเคชิเอาแต่หัวเราะ “สนุกมากรึไง หน็อย...อย่าให้ถึงทีฉันมั่งนะเว้ย”

ทาเคชิยิ่งหัวเราะ ทันใด...เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้น รถอิจิโร่ไฟลุกท่วมคัน ทาเคชิช็อกไม่ทันเบรกรถ ริวมีสติดึงพวงมาลัยหักหลบ ไม่วายเฉี่ยวท้ายรถอิจิโร่ เสียงระเบิดดังขึ้นอีกตูม แรงระเบิดกระแทกรถทาเคชิอย่างแรง ทำให้เขาหน้าฟาดกับพวงมาลัย ทุกอย่างดับวูบลง...ร่างทาเคชินอนแน่นิ่งบนเตียง เข็นเข้าห้องฉุกเฉิน หมอพยายามห้ามเลือด เครื่องวัดสัญญาณชีพจรแผ่วลง

วันต่อมาแพรวดาวตกใจมากเมื่อรู้ข่าวกลุ่มโอะนิซึกะถูกวางระเบิด โยะโกะเข้าใจว่าเพื่อนตกใจไปอย่างคนต่างบ้านต่างเมือง...แพรวดาวนึกเป็นห่วงทาเคชิจับใจ

ห้องพักผู้ป่วย ทาเคชินอนอยู่ในสภาพร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผล เขาเริ่มขยับตัวลืมตามองไปรอบห้อง เสียงโคจิดังขึ้นว่า “นายน้อยฟื้นแล้ว...”

ริวซึ่งบาดเจ็บเข้าเฝือกที่แขนมีผ้าคล้องคอ ปรี่มาข้างเตียง ล้อทาเคชินอนกินบ้านกินเมือง ทาเคชิกลับถามถึงพ่อแม่ ริวไม่สนใจถามกลับหิวบ้างไหม ป้าอายะโกะทำซุปเต้าหู้มาให้ทุกวัน

“พ่อฉันอยู่ไหน” ทาเคชิเสียงกร้าวขึ้น ทุกคนนิ่ง เขายิ่งระเบิดเสียงคาดคั้น

สุดท้ายริวประคองทาเคชิเข้ามาในห้องดับจิตซึ่งมีร่างคนนอนคลุมผ้าขาวอยู่บนเตียงสี่เตียง ทาเคชิมือไม้สั่นค่อยๆเปิดผ้าคลุมเตียงแรก เป็นร่างคุมิโกะหน้าขาวซีด ใจเขาหายวาบหันไปเปิดผ้าเตียงถัดไป น้ำตาเขาไหลอาบแก้ม เมื่อเห็นไดสุเกะพี่ชายนอนไร้ลมหายใจ...ทาเคชิแทบ

ไม่อยากเอื้อมมือไปเปิดเตียงถัดไป ริวสบตาเขาเศร้าๆ ทาเคชิตัดสินใจเปิดผ้าทั้งสองเตียงที่เหลือ เขาช็อกร้องเรียกพ่อกับแม่ โผกอดร่างแม่ ภาพความรักความเอาใจใส่ของแม่ที่มีต่อตนผุดขึ้นในความคิด ทาเคชิหันมามองร่างพ่อน้ำตาไหลพราก นึกถึงอดีตครั้งที่เขายังเด็ก ถูกเพื่อนแกล้งแย่งหนังสือไปฉีกทิ้ง...อิจิโร่ไม่ช่วยแต่กลับสอนให้รู้จักการต่อสู้ สอนฟันดาบและเคนโด้ พร้อมย้ำว่าเส้นทางนักรบ อ่อนแอคือตาย แล้วยังให้เขาเคารพดาบบรรพบุรุษ กำชับ

“ดาบประจำตระกูลคือเครื่องหมายเกียรติยศของบรรพบุรุษ หัวใจของผู้ครอบครองดาบ จะต้องแข็งแกร่งเป็นหนึ่งเดียวกัน ถึงจะเอาชนะศัตรูได้...รวบรวมความกล้า ลบล้างความกลัวในจิตใจ สายเลือดโอะนิซึกะทุกคนจะต้องเข้มแข็ง เราอ่อนโยนได้ แต่ต้องไม่อ่อนแอ”

ทาเคชิร้องไห้โฮกอดร่างไร้วิญญาณของพ่อ โคจิกำมือแน่นด้วยความแค้นใจ “พวกมันฆ่าโซเรียวและทุกคน รวมทั้งเด็กในท้องคุณหนูคุมิโกะ”

“ไม่จริง! ทุกคนยังไม่ตาย” ทาเคชิเงยหน้ามองทุกคนอย่างไม่ยอมเชื่อ

“ฉันก็ไม่อยากเชื่อ แต่เราต้องยอมรับความจริง” ริวกล่าว

ทาเคชิหันมากระชากคอเสื้อ “แกแกล้งฉัน แกหลอกอำฉันใช่ไหมริว เลิกเล่นได้แล้ว”

ริวตะโกนใส่หน้าด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดไม่แพ้กันว่าทุกคนตายหมดแล้ว ทาเคชิชะงัก ทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เสียงโคจิเอ่ยขึ้นว่า “อาเชื่อว่าท่านโซเรียวยังอยู่...ยังคุ้มครองพวกเราตลอดเวลา ท่านกำลังรอดูความเข้มแข็งของนายน้อย”

“ผมเป็นแค่คนขี้ขลาด...” เสียงทาเคชิสั่นด้วยความเจ็บปวด คาซูมะเข้าปลอบ

“ซามูไรไม่ได้เป็นจากการยกย่อง แต่มันอยู่ในสายเลือด...สายเลือดของนักรบที่ยิ่งใหญ่”

ทาเคชิเมินหน้าไม่อยากฟัง มาซาโตะเสริม “พวกเราทุกคนรู้สึกสูญเสียไม่ต่างจากนายน้อย แต่เราต้องเข้มแข็งเพื่อรักษาสิ่งที่โซเรียวทุกรุ่นสืบทอดมา”

“ฉันก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าแก แต่แกต้องลุกขึ้นมาเรียกร้องความยุติธรรมให้กับคุณลุงและทุกคน ตราบใดที่คนร้ายยังอยู่ วิญญาณของคุณลุงจะไม่สงบสุข เมืองนี้ก็จะลุกเป็นไฟ”

ทาเคชิยังรับความจริงไม่ได้ เขาลุกขึ้นผลักทุกคนออก ร้องไห้ทุบเตียงอย่างบ้าคลั่ง ไม่อยากฟังอะไรจากใครทั้งนั้น สักพักก็ช็อกล้มลงหมดสติ ริวตกใจเข้าประคองด้วยความห่วงใย ทาเคชิถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินอีกครั้ง โคจิจับไหล่ริวปลอบให้คลายความเครียด แต่เขากลับเดินออกมาเหมือนคนเลื่อนลอย น้ำตาร่วงรู้สึกว่าศักดิ์ศรีเกียรติยศของโอะนิซึกะทำไมต้องแลกมาด้วยเลือดและชีวิต จะมีประโยชน์อะไรถ้าเราต้องสูญเสียทุกคนที่รักไปจนหมด...คาซูมะจะตามไปปลอบ แต่โคจิรั้งไว้ ให้ปล่อยริวทบทวนทุกอย่างด้วยตัวเอง

ooooooo

เคนอิจิหยิบเงินปึกหนึ่งให้โกะโร่กับซุจิเป็นค่าตอบแทนที่วางระเบิดรถฆ่าอิจิโร่กับครอบครัวได้ แต่ยังไม่พอใจเพราะยังเหลือทายาทอีกสองคนคือ

ทาเคชิกับริว...ชินอิจิเสนอจะตามไปเก็บช่วงที่โอะนิซึกะกำลังวุ่นวาย แต่เคนอิจิกลับเห็นว่าเร่งขนยาสะสมเม็ดเงินจะดีกว่า

ตั้งแต่แพรวดาวรู้ข่าวทาเคชิก็ไม่มีสมาธิจะดูหนังสือหรือทำอะไร เอาบทกลอนของเขาออกมาอ่านด้วยใจสับสน...

ในขณะที่ทาเคชิได้รับยาให้นอนหลับพักผ่อน ทาโร่ออกมาบอกลูกน้องอย่าให้ใครเข้าไปรบกวน แพรวดาวแอบย่องมาได้ยินจึงคิดหาวิธีเข้าเยี่ยม ด้วยการปลอมเป็นนางพยาบาลเข้ามา เมื่อเห็นสภาพทาเคชิก็สะเทือนใจเอามือลูบแขนเขาน้ำตาคลอ

“ทาเคชิ...คุณบาดเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ”

เสียงทาเคชิสะลึมสะลือเรียกชื่อเซโกะ แล้วเขาก็ลืมตาขึ้นมอง “ผมเห็นคุณ ผมกำลังฝัน”

“ค่ะ ฉันเป็นเพียงความฝันของคุณ”

“คุณคือฝันดี...นางฟ้าที่มาต่อลมหายใจให้ผม” ทาเคชิกุมมือแพรวดาว “แค่สัมผัสคุณในฝัน ใจผมก็อบอุ่น เซโกะ...ผมคิดถึงคุณ ผมไม่เหลือใครอีกแล้ว” น้ำตาทาเคชิไหลอย่างเจ็บปวด
แพรวดาวกลั้นน้ำตาไม่อยู่โผกอดด้วยความสงสาร “เข้มแข็งนะคะทาเคชิ ฉันจะเป็นฝันดีของคุณ อยู่เคียงข้างคุณในความฝัน”

“แค่มีเซโกะ...ผมก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว” ทาเคชิกอดแพรวดาวแนบแน่นด้วยคิดว่าฝัน

หญิงสาวไม่คิดว่าเขาจะผูกพันกับตนขนาดนี้ พลัน ได้ยินเสียงไอโกะเอ็ดตะโรทาโร่กับคัตสึที่หน้าห้องเพราะไม่ยอมให้เธอเข้าเยี่ยมทาเคชิ แพรวดาวตกใจหันรีหันขวางหาทางหนี ตัดสินใจเข้าไปหลบในห้องน้ำ ไอโกะเปิดประตูพรวดเข้ามา ทาโร่ คัตสึและเซกิตามเข้ามาบอกว่านายน้อยของพวกตนหลับพักผ่อน แต่ไอโกะกลับได้กลิ่นน้ำหอมก็ไม่พอใจ เซกิรีบบอกคงเป็นของนางพยาบาล ไอโกะจะเจอนางพยาบาลคนนี้ให้ได้...แพรวดาวตัวเกร็งด้วยความกลัว ถอยไปชนประตูห้องน้ำขยับ ไอโกะหันขวับจะเข้าไปดู เผอิญโคจิมาถึงบอกไอโกะว่าหมดเวลาเยี่ยม เธอหันมาโวยวายอ้างความเป็นคู่หมั้น โคจิเสียงเฉียบสั่งทาโร่อารักขานายน้อย

“ถ้าฉันเป็นโอคะมิซังของบ้านโอะนิซึกะเมื่อไหร่ ฉันจะไล่พวกแกออก” ไอโกะโวยก่อนสะบัดหน้ากลับไป ...โคจิชำเลืองมองไปทางห้องน้ำอย่างกับรู้ว่ามีใครซ่อนอยู่

ไอโกะกลับมาบ้านอาละวาดด้วยความไม่พอใจ ซาโตชิเคืองไปด้วยที่ลูกน้องโอะนิซึกะทำกับน้องสาว แต่สีหน้าริกิกลับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขาเดินเข้าห้องทำงานหยิบรูปถ่ายตนกอดคอกับอิจิโร่สมัยหนุ่มๆมาดู สักพักโยนทิ้งลงขยะ แววตาร้ายลึกอย่างมีเลศนัย

ooooooo

เช้าวันใหม่ ทาเคชิหายไปจากเตียง โคจิตกใจให้ทาโร่กับลูกน้องตามหา ไม่ทันไรทาเคชิเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดธรรมดา เอ่ยถามโคจิ ตำรวจได้ตัวคนวางระเบิดหรือยัง โคจิก้มหน้า

ทาเคชิออกจากโรงพยาบาลทั้งที่ยังบาดเจ็บ กลับมาเคารพโลงศพที่วางเรียงรายในบ้านด้วยหัวใจหดหู่น้ำตาคลอ เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าโลงศพผู้เป็นพ่อ...

ริวตามมาคุกเข่าเคียงข้าง

“ขอให้วิญญาณทุกดวงรอ...ผมจะลากตัวคนร้ายมาลงโทษด้วยตัวเอง” ทาเคชิประกาศก้อง

“ผมจะช่วยทาเคชิดูแลโอะนิซึกะ ลากตัวคนชั่วมาลงโทษให้ได้” ริวกล่าวสำทับ

โคจิกับลูกน้องก้มหัวอย่างพร้อมเพรียงคล้ายตอบรับคำสาบานของนายน้อยทั้งสอง...หลังจากนั้นทาเคชิเข้าห้องนั่งดูดาวกระดาษด้วยคิดถึงแพรวดาว ริวตามเข้ามาถามคิดถึงเธอหรือ

“ฉันรู้สึกเหมือนเซโกะอยู่กับฉันตลอดเวลา แค่ได้กอดเธอในฝันก็ทำให้ฉันมีเรี่ยวแรงอย่างแปลกประหลาด ...ขอบคุณเซโกะ ขอบคุณที่ทำให้ผมเข้มแข็งอีกครั้ง” ทาเคชิรู้สึกอุ่นใจ

งานศพเย็นวันนั้น มีแขกมาล้นหลาม ทาเคชิกับริวนั่งคุกเข่าข้างโลงศพด้วยสีหน้าเศร้าหมอง โคจิและทาโร่พาแขกทำความเคารพศพ เริ่มด้วยครอบครัว ริกิ มิซาว่า...

ไอโกะไม่วายเข้าเกาะแขนทาเคชิ ริกิต้องดึงลูกสาวออกมา

เพราะไม่อยากให้เสียมารยาทในพิธี ตามด้วยครอบครัวมายูมิเข้าทำความเคารพ มายูมิชำเลืองมองริวอย่างเห็นใจ มาถึงผู้บัญชาการตำรวจ โอะซะมุ มากิกับฮิโระ อาเบะ...

ทาเคชิกับริวเงยหน้ามองอย่างตื่นเต้น ลุกขึ้นมายืนประจันหน้า

ในห้องประชุมใหญ่บ้านโอะนิซึกะ ผู้บัญชาการตำรวจโอะซะมุ มากิ แจ้งกำลังรวบรวมหลักฐานเพื่อหาตัวคนร้ายมาลงโทษ โคจิแย้งว่าพวกตนจะจัดการเอง โอะซะมุรีบบอกว่า

“โอะนิซึกะเป็นตระกูลนักรบที่ช่วยเหลือทางการดูแลชาวบ้านก็จริงอยู่ แต่พวกคุณไม่มีสิทธิ์สืบสวนเรื่องคดีอาชญากรรมแบบนี้ มันผิดกฎหมาย”

“กฎหมายคุ้มครองใครได้บ้าง ขนาดนักรบอย่างโอะนิซึกะยังไม่ปลอดภัยแล้วชาวบ้านจะเป็นยังไง” ริวโต้

โอะซะมุรับรองจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ทาเคชิแย้ง “เจ้าหน้าที่บ้านเมืองต้องทำตามกฎหมาย แต่บางครั้ง กฎหมายเพียงอย่างเดียวก็จัดการความเลวร้ายไม่ได้...ผมคิดว่า เราควรร่วมมือกันสืบหาคนร้าย ต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เพื่อประโยชน์ของทุกฝ่าย” โอะซะมุมองทาเคชิด้วยความทึ่งในความคิดกับท่าทีสุขุมของเขา ริกิโพล่งขึ้นว่า เรามีเรื่องกับกลุ่มซะโต้เท่านั้น ต้องเป็นฝีมือเคนอิจิแน่ๆ ท่าทางริกิโกรธแค้นแทนอิจิโร่เพื่อนรัก โคจิรับคำถ้ามีอะไรคืบหน้าจะรายงานโอะซะมุทันที

เสร็จพิธีศพ ทาเคชิกับริวท่าทางเหมือนหุ่นไร้วิญญาณคำนับขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน แพรวดาวตามมาซาโกะมาเคารพศพ เธอเอ่ยแสดงความเสียใจกับ

ทาเคชิ เขาเหมือนมีน้ำทิพย์ชโลมใจ ดวงตาวาววับขึ้นจนริวต้องกระแอมให้รู้ตัว ละสายตาจากแพรวดาวเกรงไอโกะจะเห็น

แต่ด้วยหัวใจเรียกร้อง ทาเคชิจึงให้ทาโร่ยกถ้วยน้ำชาไปให้แพรวดาว เธอก้มหัวขอบคุณแล้วต้องชะงักเมื่อพบเศษกระดาษใต้จาน มีข้อความจากทาเคชิ “สวนหลังบ้าน...อีก 15 นาที”

แพรวดาวหันไปมองทาโร่ เขาเดินหายไปแล้ว เธอชั่งใจอยู่สักพัก ตัดสินใจไปที่สวนหลังบ้าน ทาเคชิเดินออกมาจากหลังต้นซากุระ เขาดีใจและขอบคุณที่เธอมา

สีหน้าแพรวดาวรู้สึกผิด “ฉันไม่แน่ใจว่าควรจะมาไหม...ฉันไม่สมควรมาพบคุณ แต่ฉันคิดว่าคุณคงอยากพูดกับใครสักคน”

ทาเคชิจับไหล่แพรวดาว จ้องหน้าเธอและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เซโกะ คุณเป็นคนเดียวในโลกที่ผมต้องการที่สุด” เขาดึงเธอแนบอก ซบหน้าลงบนเรือนผมเธอ “ผมอยากได้ยินเสียงคุณ อยากกอดคุณ ถึงจะเป็นแค่ช่วงสั้นๆ มันก็ทำให้ผมมีกำลังใจ”

แพรวดาวตกใจ พอรู้สึกตัวก็ดันเขาออก แต่

ชายหนุ่มกลับกอดเธอแน่นขึ้น เธอไม่อาจปฏิเสธหัวใจตัวเองได้อีก จึงสวมกอดเขาด้วยความรักและสงสาร

ในบ้าน ไอโกะกำลังโวยวายใส่คัตสึกับเซกิที่ไม่บอกว่าทาเคชิอยู่ไหน พอเห็นทาโร่เดินมาจึงปรี่เข้าไปขวางถามหาทาเคชิ เขาตอบอ้อมแอ้มว่าขึ้นไปทำธุระบนห้อง ไอโกะตวาดแว้ดว่าโกหกเพราะตนเพิ่งลงมาจากห้องเขา ทาโร่จึงตอบว่าไม่ทราบ

ooooooo

สวนหลังบ้าน ทาเคชิกับแพรวดาวเดินจูงมือคุยกัน แพรวดาวไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดเรื่องร้ายกับครอบครัวเขา ทาเคชิตาวาวบอกเธอว่าตนจะล่าตัว คนร้ายมาลงโทษให้ได้ แพรวดาวเป็นห่วงเตือนให้เขาระวังตัวที่เขาต้องขึ้นเป็นโซเรียวคนต่อไป...บ่ายคล้อย แพรวดาวขอตัวกลับ
“ขอบคุณที่มาตามคำขอร้องของผม...ถึงคุณ

จะมีคนรักอยู่ที่เมืองไทยแต่ผมก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้” ทาเคชิเศร้าลง

แพรวดาวรู้สึกผิดที่หลอกเขา แต่ก็โต้ “คุณก็มีคู่หมั้นแล้ว เราไม่ควรพบกันอีก”

“ผมไม่เคยรักไอโกะ ทั้งหมดเป็นความต้องการของผู้ใหญ่”

“คุณจะเป็นโซเรียวที่ดี และแข็งแกร่งเหมือนพ่อของคุณ...ลาก่อนค่ะ” แพรวดาวส่งยิ้มราวกับถ่ายทอดกำลังใจผ่านรอยยิ้มนั้น เธอดึงมือออกจากเขา

ทาเคชิไม่อาจตัดใจได้ ดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง ราวกลัวเธอหลุดมือไป “เซโกะ...อ้อมกอดอบอุ่นนี้...คุณไม่ใช่ฝัน คุณคือตัวจริง คุณคือคนที่ทำให้ผมลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง”

แพรวดาวน้ำตาซึม ทันใดเสียงไอโกะเรียกทาเคชิดังขึ้น ทั้งสองตื่นจากภวังค์ ทาเคชิประทับจูบที่หน้าผากแพรวดาว “ผมจะไม่มีวันลืมรักแรกของผม...ชั่วชีวิต”

แพรวดาวประสานสายตาเขาน้ำตาไหลริน ทาเคชิหมุนตัวกลับเข้าหลังต้นซากุระ ส่งเสียงตอบรับไอโกะ แพรวดาวหลบเดินไปจากตรงนั้นด้วยหัวใจสั่นสะท้าน...

ไอโกะบอกทาเคชิว่าพ่ออยากคุยด้วย แต่สายตาเธอมองไปรอบๆว่าเขาอยู่กับใคร...

มาที่ห้องรับแขก ทาเคชิ ริวและโคจิ นั่งตรงข้ามริกิ ซาโตชิและไอโกะ...ทาเคชิถามมีเรื่องอะไรด่วนถึงเรียกพวกตนมาคุย ริกิเกริ่น “เป็นเรื่องเร่งด่วนของโอะนิซึกะ รอไม่ได้...โอะนิซึกะต้องมีการจัดระเบียบการทำงานหลังโซเรียวตาย...เราสองคนกลับไปเรียนต่อให้จบ กิจการทุกอย่างของโอะนิซึกะ ลุงจะช่วยดูแลให้เอง”

ทาเคชิกับริวสบตากันก่อนจะเหลือบมองโคจิที่นั่งนิ่ง ริกิเห็นทั้งสองเงียบจึงยิ้มได้ใจ กล่าวต่อว่า “ซาโตชิ

จะเข้าไปดูแลบริษัทชิปปิ้งที่ท่าเรือ ส่วนบริษัทรับเหมาก่อสร้างลุงจะดูแลเอง พวกงานเอกสารก็เหมือนกัน...บอกมาซาโตะให้จัดการเรื่องเซ็นเอกสารด้วย ฉันจะเป็นคนเซ็นเอกสารทุกอย่างเพียงคนเดียว จะได้ไม่รบกวนเวลาเรียนของทาเคชิ” ริกิหันมาสั่งโคจิ

ทาเคชิอึ้งกับท่าทีของริกิ...ริวชักสีหน้าไม่พอใจ โคจิแตะแขนปรามริวให้ควบคุมอารมณ์ ทาเคชิเอ่ยขึ้นว่า “อย่าลำบากเลยครับ โอะนิซึกะของเรายิ่งใหญ่ได้ทุกวันนี้เพราะยืนอยู่บนขาของตัวเอง ถ้าให้คนของมิซาว่ามาดูแล จะเรียกโอะนิซึกะได้ยังไง”

ซาโตชิโมโหเผลอชี้หน้าทาเคชิ “แต่แกยังต้องเรียน จะทำสองอย่างพร้อมกันได้ยังไง”

“ถ้าผมดูแลโอะนิซึกะไม่ได้ ก็อย่าเรียกผมว่า

โซเรียว...” ทาเคชิสวน

ริกิอึ้งกับท่าทีของทาเคชิ พยายามข่มอารมณ์

สักพักก็ปรบมือให้ “มันต้องให้ได้อย่างนี้สิไอ้หลานชาย...

อิจิโร่คงตายตาหลับที่มีลูกชายใจเด็ดแบบนี้ ลุงจะเอาใจช่วยอีกแรง”

ทาเคชิ ริวและโคจิแปลกใจกับท่าทีเปลี่ยนไปของริกิ...ไอโกะเห็นได้จังหวะ เสนอความคิดว่าถ้าทาเคชิไม่เรียนแล้ว ผ่านช่วงไว้ทุกข์เราก็แต่งงานกันเลย ซาโตชิถามน้องคิดจะเลิกเรียนอีกคนหรือ ไอโกะตอบว่า เรื่องเรียนไม่สำคัญเท่ากับการเป็นโอะคะมิซัง

ริวส่ายหน้าเอือมๆ “ไอโกะ...นายหญิงของโอะนิ-ซึกะไม่ใช่จะเป็นกันได้ง่ายๆ ต่อให้แต่งงานไปแล้ว แต่ถ้าคุณสมบัติไม่เพียงพอ ก็ไม่มีวันได้รับตำแหน่งเป็นโอะคะมิซัง”

ไอโกะโวยพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ริกิปรามให้ใจเย็น ไอโกะไม่วายขู่ ถ้าตนได้แต่งงานเมื่อไหร่ เจอดีแน่...ทาเคชิระเบิดอารมณ์อย่างเหลืออด เสียงดังเด็ดขาดและทรงพลัง

“งานศพผ่านไปไม่ทันข้ามวัน คิดเรื่องแต่งงานแล้วเหรอ”

ริวแทรกว่ามารยาทพื้นฐานก็ไม่ผ่าน ซาโตชิโกรธลุกขึ้นชี้หน้ากราด “อย่ามาว่าน้องสาวฉัน พวกแกไม่มีมารยาท พูดเรื่องแต่งงานทีไรก็เอาแต่บ่ายเบี่ยง ทั้งๆที่รับปากไว้แล้ว...โซเรียวต้องรักษาคำพูดของตัวเอง”

ริวไม่พอใจจะเอาเรื่อง ทาเคชิลุกขึ้นห้ามแล้วจ้องหน้าโต้ซาโตชิ “ผมไม่เคยผิดคำพูด แต่วันนี้ผมจะไม่คุยงานมงคล” สีหน้าทาเคชิเอาจริงจนไม่มีใครกล้าแย้ง

กลับถึงบ้าน ไอโกะร้องกรี๊ดๆที่พ่อไม่บังคับ

ทาเคชิให้แต่งงานกับตน ริกิไม่เคยดุลูกสาว ยังเหลืออดเสียงกร้าว “ต้องให้พวกมันชี้หน้าด่าตรงๆว่าพวกเราไม่มีมารยาทรึไง ลูกถึงจะคิดได้”

ซาโตชิโกรธที่ทาเคชิพูดจาไม่ไว้หน้าพ่อบ้าง ริกิให้ปล่อยไปก่อน เมื่อถึงเวลามันต้องชดใช้ที่กล้าหักหน้าโซเรียวอย่างตน ไอโกะหน้าเสียห้ามพ่อทำร้ายทาเคชิ...ริกิเอ็ด

“หยุดได้แล้วไอโกะ เอาเวลาไปคิดดีกว่า ควรทำ ตัวยังไงถึงจะเอาชนะใจทาเคชิ ได้ขึ้นเป็นโอะคามิซัง เพราะแบบที่ลูกเป็นอยู่ มันใช้ไม่ได้”...ไอโกะไม่พอใจแต่ไม่กล้าเถียง

ooooooo

เช้าวันใหม่ ในห้องสมุดมหาวิทยาลัย แพรวดาวกับมิโยะโกะเดินหาหนังสือตามชั้น มิโยะโกะคุยเรื่องมิซาว่าจะล้มโอะนิซึกะ แพรวดาวไม่อยากเชื่อเพราะเห็นไอโกะรักทาเคชิมาก แต่มิโยะโกะให้แง่คิดว่า ความรักชายหญิงจะสู้ความรักในสายเลือดได้อย่างไร ชาวเมืองรู้กันทั่ว

มิโยะโกะยังบ่นเสียดายที่ทาเคชิต้องแต่งงานกับไอโกะ เพราะเขาน่าจะมีผู้หญิงที่ดีกว่านั้น แพรวดาวถามแบบไหนถึงจะเหมาะ...แพรวดาวดึงหนังสือจากชั้น ต้องชะงักเมื่อเห็นหน้าทาเคชิ เขาจุ๊ปากไม่ให้เธอส่งเสียง มิโยะโกะกำลังคิดว่าผู้หญิงแบบไหนที่เหมาะกับทาเคชิ แล้วโพล่งขึ้นว่าแบบแพรวดาว เพราะทั้งสวย ฉลาด อดทน มีน้ำใจและมีเหตุผล แพรวดาวทั้งเขินทั้งอายเพราะรู้

ว่าทาเคชิได้ยิน มิโยะโกะหยิบหนังสือครบเดินไปนั่งแพรวดาวถอนใจหันมามองทาเคชิ เขายิ้มเผล่ ก่อนจะบอกว่า มิโยะโกะพูดถูก เธอเป็นผู้หญิงที่เหมาะสมกับตน

“มีผู้หญิงคนอื่นที่ดีกว่าฉันอีกเยอะค่ะ” แพรวดาวหลบตาเขินๆ

“ต่อให้ดีกว่านี้อีกร้อยเท่าก็ไม่มีความหมาย...

เพราะเขาไม่ใช่คุณ เซโกะ...คุณคือคนที่ผมอยากให้อยู่เคียงข้าง” ทาเคชิสบตาแพรวดาว ค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้ามาจะจุมพิต แพรวดาวเบือนหน้าหนีเขินๆ “ผมแค่จะมาบอกว่า ต่อไปคุณคงไม่เจอผมที่มหาวิทยาลัยอีกแล้ว ผมคงคิดถึงที่นี่ และคนที่นี่...ขอโทษ ผมชอบลืมไปว่ามีคนรอคุณอยู่ที่เมืองไทย”

“เรื่องนั้นฉัน...เอ้อ...ฉันขอตัวก่อนนะคะ” แพรวดาวพูดไม่ออกว่าตนโกหก เธอรวบหนังสือจะเดินไป หันมาส่งยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ...เท่านี้ทาเคชิก็มีกำลังใจขึ้นโข

วันต่อมาทาเคชิกับริวมาสำรวจคลังสินค้าเก่าที่ดูทรุดโทรม แล้วรู้สึกว่าไม่น่าซื้อสถานที่นี้ โคจิแจงว่าถ้าไม่ซื้อที่นี่เพื่อทำคลังสินค้าแห่งใหม่ คนที่เสียผลประโยชน์ที่สุดคือมิซาว่า ทาเคชิคิดว่ายังมีที่ดินผืนอื่น

ที่เหมาะสมมากกว่า คาซูมะเล่าว่าอิจิโร่เคยเจรจากับริกิก่อนตายครั้งหนึ่งแต่ตกลงกันไม่ได้ มาซาโตะเสริมระยะหลังมิซาว่ามีปัญหาเรื่องการเงิน ทาเคชิตัดสินใจสั่งให้ แจ้งมิซาว่า...ว่าโอะนิซึกะขอทบทวนการซื้อที่ดินผืนนี้ โคจิเห็นว่าจะทำให้ริกิไม่พอใจ

ริวนิ่งคิดก่อนเสนอ “บอกว่าโอะนิซึกะยังไม่พร้อมจะทำสัญญาฉบับใหม่กับใครทั้งนั้น ขอให้รอจนกว่าการแต่งตั้งโซเรียวคนใหม่จะเสร็จสิ้น เราจะนัดประชุมกับมิซาว่าอีกครั้ง”

โคจิยิ้มอย่างพอใจและยิ่งดีใจที่ทาเคชิกับริวทำงานร่วมกันได้เป็นอย่างดี...ทั้งหมดขึ้นรถตู้ ทาโร่มองไปรอบๆอย่างระแวดระวังความปลอดภัย รถตู้แล่นออกไป อันธพาลกลุ่มหนึ่งยืนมองท่าทางเอาเรื่อง...ระหว่างที่รถตู้แล่นไปถึงถนนสายเปลี่ยว ทาเคชิกับริวได้ยินเสียงเครื่องรถจึงหันมอง เห็นมอเตอร์ไซค์ 5 คันแล่นตามมาประกบจึงเตือนทุกคนในรถให้ระวัง ขาดคำก็มีเสียงปืนยิงใส่ ทาเคชิบอกคนขับให้ขับลงข้างทางมุ่งหน้าไปทางโรงงานร้าง ริวสั่งการให้แยกกันและสั่งทาโร่คุ้มกันโคจิ ทาเคชิกับริวกระโดดลงจากรถตู้ วิ่งเข้าไปในโรงงานร้าง ทั้งสองหันหลังชนกัน ต่างนึกถึงคำสอนของอิจิโร่ที่พร่ำสอนวิชาการต่อสู้ กลุ่มอันธพาลโผล่ออกมาให้ทั้งสองได้ใช้วิทยายุทธ์ แล้วทั้งสองก็ใช้ได้อย่างคล่องแคล่วจนเอาชนะกลุ่มอันธพาลทั้งหมดได้เสียงปืนดังขึ้น ทั้งสองเป็นห่วงรีบวิ่งออกไป ทันใดนั้นเสียงปรบมือดังลั่น ทาเคชิกับริวยืนงง โคจิ มาซาโตะ คาซูมะ ทาโร่รวมทั้งกลุ่มอันธพาลยืนปรบมือ โคจิกล่าว “ยินดีด้วย...นายน้อยสอบผ่านบททดสอบสำคัญของพวกเรา พร้อมรับตำแหน่งโซเรียวโดยภาคภูมิ...”

ทาเคชิหันสบตาริวก่อนจะกอดคอกันยิ้ม...บ่ายวันนั้น ทั้งสองเดินคุยกันบริเวณคลังสินค้า จู่ๆริวก็กระชากกุญแจรถจากมือทาเคชิ และล้วงกระเป๋าสตางค์เขาออกมาจากเสื้อคลุม โยนให้คัตซึกับเซกิเก็บไว้ อ้างกลัวเขาแอบหนีเพราะที่นี่อยู่ใกล้ร้านผลไม้ใครบางคน ทาเคชิหมั่นไส้พุ่งเข้าล็อกคอริว ทันใดมีเสียงลังสินค้าล้มครืนตามด้วยเสียงผู้หญิงกรีดร้อง ทั้งสองรีบวิ่งไปดู

เห็นผู้หญิงวัยกลางคนตื่นตระหนก ลุงยามะก้มหัวขอโทษอย่างรู้สึกผิด พอเห็นทาเคชิกับริว หญิงคนนั้นก็ฟ้องว่า ตนมาตรวจสินค้าแต่ต้องเกือบตายเพราะความสะเพร่าของคนงาน ใครจะรับผิดชอบ ริวรีบขอโทษแทนลุงยามะและพร้อมจะชดใช้ค่าเสียหายให้ ริวพาผู้เสียหายไปนั่งพักเรียกพยาบาลมาดูอาการ ด้วยความอ่อนโยนทำให้หญิงคนนั้นซาบซึ้งไม่คิดเอาเรื่องอีก

ทาเคชิให้ลุงยามะมาคุยในห้องทำงาน ลุงยามะคุกเข่าขอโทษจะหักค่าแรงตนก็ได้แต่อย่าไล่ตนออก ทาเคชิ กลับบอกว่าทำงานต้องได้ค่าตอบแทน ส่วนเรื่องวันนี้เป็นเหตุสุดวิสัย ถือเป็นบทเรียน ทางที่ดีเขาควรหาคนมาดูแลลูกสาวที่ป่วย จะได้ไม่ทำงานผิดพลาดอีก ลุงยามะเหวอที่รู้

“ลุงเป็นแบบนี้เพราะไม่ได้พักผ่อน กลางวันทำงานหนักหาเงินรักษาลูก กลับบ้านยังต้องดูแลพยาบาลลูกอีก ลุงเป็นคนไม่ใช่เครื่องจักร ต้องพักผ่อนบ้าง”

ลุงยามะน้ำตาคลอที่เจ้านายใส่ใจเรื่องของลูกน้องเล็กๆอย่างตน ทาเคชิกล่าวว่า เขาเป็นพนักงานดีเด่นที่ทำงานกับโอะนิซึกะมาหลายสิบปี ก็เหมือนคนในครอบครัว ตนจะจ่ายเงินเพิ่มเพื่อให้เขาเอาไปรักษาลูกสาวแต่ลุงต้องจ้างคนมาดูแลลูก ลุงยามะซาบซึ้งก้มหัวปฏิญาณ ชีวิตนี้ขอมอบให้นายท่าน ทาเคชิให้เขาลุกขึ้นแล้วคิดอะไรได้

“เมื่อกี้ลุงบอกจะทำทุกอย่างให้ฉัน ลุงกล้าทำได้ทุกอย่างจริงๆรึเปล่า”

หลังจากนั้น ริวกลับมาเห็นทาเคชินั่งหันหลังอ่านเอกสาร แล้วเห็นลุงยามะสวมหมวกเก่าๆปั่นจักรยานออกไปจึงตะโกนถามกลับบ้านแล้วหรือ ลุงโบกมือให้โดยไม่หันมามอง ริวหันมาเปรยกับคัตซึและเซกิขำๆว่า เจ้านายพวกเขากินยาผิดหรือเปล่าถึงขยันทำงานผิดปกติ

ooooooo

แพรวดาวกำลังจัดผลไม้อยู่หน้าร้าน มิโยะโกะนั่งอ่านบทสัมภาษณ์นิตยสารหลายฉบับที่สัมภาษณ์ทาเคชิกับริวอย่างปลาบปลื้มว่าทั้งหล่อและเก่งจริงๆ แพรวดาวเก็บอาการทำทีไม่สนใจ พลันชายคนหนึ่งในชุดคนงานสวมหมวกเก่าๆขี่จักรยานเข้ามา มิโยะโกะเห็นลูกค้ามาจึงลากลับ

“ฉันกลับละ ถ้าว่างเธอน่าจะอ่านนิตยสารเล่มนี้นะ คนเขียนเขาใช้สำนวนกับคำแสลงเยอะดีเธอจะได้ฝึกภาษาไปด้วยในตัว และที่สำคัญฉันเช็กแล้วฉบับนี้ลงรูปโอะนิซึกะหล่อที่สุด”

แพรวดาวเผลอถามมีรูปทาเคชิด้วยหรือ มิโยะโกะขำเพื่อนสาวที่ทำเป็นไม่สนใจแต่แรก จึงถามตรงๆว่าปิ๊งทาเคชิใช่ไหมตนจะได้ไม่แย่ง แพรวดาวนิ่งเขิน มิโยะโกะนึกได้กำชับ

“เรื่องงานแต่งแบบชินโตที่เธออยากไป ฉันขอพ่อให้แล้วนะ เตรียมตัวไปเลือกกิโมโนกันได้เลย ฉันกลับละ” มิโยะโกะโบกมือเดินไป

แพรวดาวหันมารับลูกค้ารับตะกร้าที่ลูกค้าเลือกผลไม้ใส่เพื่อจะคิดเงิน เสียงลูกค้าเอ่ยว่า ขอซื้อองุ่นสี่ลูก เธอชะงักเงยหน้ามองแทบทำผลไม้หล่น เพราะเป็นทาเคชิที่สวมชุดของลุงยามะ เขาคว้ามือเธอมากุม “เซโกะผมคิดถึงคุณ...”

ด้านริวชักเอะใจที่ทาเคชินั่งทำงานนานเกินไปถามอะไรก็ไม่ตอบ จึงเข้ามาหมุนเก้าอี้ให้หันมา กลายเป็นลุง ยามะสวมเสื้อและหมวกทาเคชิยิ้มแหยๆ ริวบ่น “จนได้นะทาเคชิ!”...

ทาเคชิเดินตามถามแพรวดาวว่าตนต้องซื้อผลไม้มากเท่าไหร่ถึงจะได้อยู่ใกล้เธอนานๆ แพรวดาวยิ่งเขินเดินหนีมาขายของให้ป้าเร ป้าเรแซวว่าแฟนหล่อ แพรวดาวรีบปฏิเสธ ทาเคชิรับว่าใช่ หญิงสาวกระซิบดุๆพูดแบบนั้นได้อย่างไร ทาเคชิกระซิบกลับว่าไม่อยากเถียงผู้ใหญ่

ป้าเรกระแอมให้คิดเงิน แพรวดาวนึกได้ถามป้าเรจะเอาผลไม้ที่สั่งไว้กลับไปด้วยเลยไหม ป้าเรตอบว่าถือไม่ไหว ทาเคชิอาสาเอาไปส่ง แพรวดาวหันขวับมาจ้องหน้าเขา เขาอมยิ้มกวนๆ

เย็นวันนั้น ทาเคชิปั่นจักรยานโดยมีแพรวดาวซ้อนท้ายหอบกล่องผลไม้ไว้บนตักตามจักรยานป้าเร

ทาเคชิแอบยิ้มดีใจที่ได้ใกล้ชิดหญิงที่รัก เขาแกล้งหักหลบลูกระนาดทำให้แพรวดาวตกใจโอบกอดเอวเขา ทาเคชิจับมือเธอไว้พร้อมบอกว่า

“ผมจะปล่อยมือจากคุณ แต่คุณห้ามปล่อยมือจากตัวผม” แพรวดาวยิ้มเขินกอดเอวเขานิ่ง

ooooooo