นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แรงตะวัน

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เคทไม่กล้าโทร.หาเอกณัติเพราะรู้ว่ามือถือตัวเอง ถูกดักฟัง ได้แต่ร้อนรนเมื่อไหร่เขาจะมาถึง พลันมีคนโทร.เข้ามาเป็นเบอร์รหัสทางไกลจากภูทับดาวก็แปลกใจ จึงรับสายแล้วต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงนพสิทธิ์ เขาบอกว่าเขาอยู่ภูทับดาว

    “หา! พี่ไม่ต้องโทร.หาเคทอีก มันไม่ปลอดภัย เขาดักฟังมือถือเคท” พูดจบเคทตัดสายทิ้ง

    นพสิทธิ์ตกใจมากเมื่อรู้ว่าเครื่องเคทถูกดักฟัง ทำให้หวาดกลัวผู้คนแถวนั้นไปหมดถึงกับมีคนเรียกก็วิ่งหนี ปรากฏว่าคนนั้นเก็บเงินที่เขาทำหล่นมาคืนให้...ส่วนเคทช็อกอยู่สักพักก็รีบวิ่งออกมาหน้าบ้าน สุริเยนทร์ยืนรอหน้าเครียดที่รถ พอเห็นท่าทางมีพิรุธของเธอก็ถามเป็นอะไร เธอลังเลจะบอกความจริงหรือนิ่งเฉยดี เขาดึง
    แขนเธอจ้องหน้าให้พูด จู่ๆบอดี้การ์ดเข้ามายื่นมือถือให้บอกว่าสายจากสุพล เคทหวั่นใจจะเป็นเรื่องนพสิทธิ์ เสียงสุริเยนทร์คุย

    “...ฝากบอกสารวัตรด้วยนะ จะสอบปากคำฉันเรื่องไม้เถื่อนก็ได้ แต่คำตอบฉันก็เหมือนเดิม ไม่มีมากกว่านั้น” สุริเยนทร์เห็นเงาเคทยืนฟัง หันมาถามแอบฟังทำไม

    เคทสะดุ้งปฏิเสธไม่ได้แอบฟัง แล้วทำทีมองหา น้องพีท...เคทเดินแยกออกมาใจเต้นรัวเกรงเขาจะรู้ว่านพสิทธิ์โทร.มา ลังเลจะบอกหรือไม่บอกดี สุดท้ายเคทตัดสินใจเดินไปบอกสุริเยนทร์ว่าเมื่อครู่นพสิทธิ์โทร.มา ท่าทางเขาไม่ตกใจกลับบอกว่า

    “ฉันรู้แล้ว ฉันให้คนของฉันเฝ้ารอสายนี้มาตั้งกี่วันแล้ว คิดว่าฉันจะพลาดเหรอ” เคทต่อว่าทำไมไม่บอก “ฉันแค่จะรอดูว่าเธอจริงใจแค่ไหน”

    เคททวงสัญญาที่จะไม่ทำอะไรนพสิทธิ์ เขาพยักหน้า เธอย้ำถ้าเขาผิดสัญญาจะให้น้องพีทเกลียดเขาไปตลอดชีวิต สุริเยนทร์ย้ำไม่ฆ่าพี่ชายเธอแน่ เธอให้เขาสาบานเขาสวนคนโกหกเท่านั้นที่ต้องพึ่งการสาบาน เคทขอให้จริง เขาสวน “งั้นมาพูดความจริงกัน ยังมีอะไรที่ฉันควรรู้ แต่ยังไม่รู้อีกไหม...ตอบมาตามตรง อย่าทำลายความไว้ใจของฉัน”

    เคทเสียวสันหลังวาบเพราะอีกเรื่องที่ไม่ได้บอกคือเอกณัติจะพารุจิรามาที่นี่ จึงรีบชวนเขาขึ้นรถกลับ สุริเยนทร์รู้สึกว่าเธอยังมีอะไรปิดบัง บอกให้โอกาส

    อีกครั้งถ้าเธอไม่จริงใจสิ่งที่เธอจะได้รับคืนก็คือความไม่จริงใจเหมือนกัน เคทลังเล พอเขาจะขึ้นรถเธอก็คว้ามือเขาหมับ

    ทันใดรถรุจิราก็เลี้ยวเข้ามาในบ้าน รุจิราถามเอกณัติว่าบ้านใคร สุริเยนทร์อยู่ที่นี่หรือตนไม่ต้องการเจอ เอกณัติปลอบให้เชื่อใจ ตนจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายเธอ...บอดี้การ์ดสุริเยนทร์เข้าล้อมรถ เอกณัติพารุจิราลงจากรถเดินไปหาสุริเยนทร์ เขาถามเสียงขุ่น

    “พาขิมมาเซอร์ไพรส์ผม ต้องการอะไรเหรอผู้หมวด”

    เอกณัติย้อนถาม รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ สุริเยนทร์ว่าเขาควรจะสืบคดีสุรีย์หรือไม่ก็สืบหาตัวนพสิทธิ์ แต่เพราะสงสัยตนถึงตามสืบจากรุจิรา ตนไม่เข้าใจว่าพาเธอมาทำไม เอกณัติโพล่งขึ้น

    “ผม...รักคุณขิม” รุจิราตกใจ เอกณัติกุมมือเธอยิ้มหวานบอก “ไม่ต้องปิดบังหรอก...คุณภูผมอยากคบกับคุณขิมอย่างเปิดเผย คุณช่วยเลิกยุ่งเกี่ยวกับคุณขิมได้ไหมครับ”

    สุริเยนทร์มองออกว่าเอกณัติมีแผนซ่อนอยู่ จึงถามกำลังยั่วโมโหตนใช่ไหม ต้องการอะไร เขายืนยันว่าขอให้เลิกยุ่งกับรุจิรา สุริเยนทร์ไม่เชื่อ เอกณัติจึงโอบรุจิราแต่เธอไม่เล่นด้วยลุกพรวด ประกาศกร้าว จะเล่นเกมอะไรกันไม่ต้องมายุ่งกับตน เอกณัติตามไปคว้ามือเธอ เท่านั้นสุริเยนทร์ก็พุ่งพรวดเข้าปัดและจับเอกณัติ ล็อกดันไปกระแทกกำแพง ทุกคนตกใจ

    ภาพความทรงจำในอดีตของสุริเยนทร์ที่ตอนเป็นเด็กโดนเพื่อนๆหัวเราะเยาะว่าฆ่าแม่เลี้ยงตายจะต้องติดคุกหัวโต มี ด.ญ.ขิมที่เข้ามาปกป้อง จับมือเขาปลอบและชวนไปเล่นด้วย

    ด้วยเหตุนี้ทำให้สุริเยนทร์ต้องคอยปกป้องรุจิราตลอดมา “ฟังนะหมวด อยากจะสืบเรื่องของฉันยังไงก็สืบไป แต่อย่ามายุ่งกับขิม เพราะฉันจะไม่ให้ใครทำขิมเสียใจเด็ดขาด”

    “คนที่ทำขิมเสียใจก็คุณนั่นแหละ” เอกณัติสวน สุริเยนทร์โกรธเงื้อหมัด

    รุจิราพุ่งเข้าผลักสุริเยนทร์ ตวาดทำไมเป็นอย่างนี้ตลอด...เขาเหมือนเห็นภาพอดีตครั้งมีเรื่องกับชายรุ่นราวคราวเดียวกัน รุจิราเข้ามาห้ามแล้วโดนลูกหลงล้มลง เขาตกใจมากแต่กลับโดนเธอตวาด “ทำไมเป็นคนอย่างนี้ ขิมไม่ยุ่งกับภูแล้ว!” แล้วรุจิราก็ไปจากเขา

    รุจิราโกรธมากเดินหนี สุริเยนทร์ผละจากเอกณัติ วิ่งตาม เคทเข้ามาต่อว่าเอกณัติทำบ้าอะไร...สุริเยนทร์ ตามมาขอโทษรุจิรา เธอโวย “ภูไม่ต้องมายุ่งกับขิมเลย ทำไมต้องอาละวาดใส่ทุกคนที่มายุ่งกับขิม ภูจะไม่ให้ขิมมีความสุขได้เลยใช่ไหม” สุริเยนทร์บอกไม่ใช่ รุจิราถามแล้วทำไม เขาบอกแค่ไม่อยากให้ใครทำเธอเสียใจ “ขิมไม่ต้องการ ภู...ขิมขอได้ไหม ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของขิมอีก ขิมจะสุขจะทุกข์ก็ปล่อยขิมไป”

    สุริเยนทร์พึมพำว่าทำไม รุจิราโพล่งออกมาว่าไม่ได้รักเขา “ผมก็ไม่ได้ต้องการให้ขิมมารัก ผมแค่อยากให้ขิม...อยู่กับผม อย่าทิ้งผมไปหรืออย่างน้อยก็อย่าตัดขาดกัน”

    “ขิมทำไม่ได้...ภูอย่าทำให้ขิมรู้สึกผิดได้ไหม ขิมไม่อยากอยู่กับความรู้สึกนั้นไปตลอดชีวิต ขิมอยากให้มันจบ...จบซะที”

    “รู้สึกผิดเรื่องอะไร”

    รุจิราส่ายหน้าน้ำตาไหลพราก ไม่อาจบอกเหตุผลได้ สุริเยนทร์ถามว่าเรื่องที่ตนฆ่าโสภาหรือ เธอคิดว่าตนฆ่าหรือ เธอส่ายหน้า “ไม่...ภูไม่ต้องรู้สึกผิดเพราะเรื่องนี้เลย ขิมรู้ว่าภูไม่ได้ทำ และเพราะว่าขิมรู้ ขิมเลยอยู่กับภูไม่ได้”

    “ทำไม ทำไมไม่ได้ ขิมไม่ต้องแต่งงานกับผมก็ได้ แต่แค่อย่าตัดผมออกจากชีวิตได้ไหม แค่อยู่กับผม เป็นเพื่อนผม ผมขอแค่นี้เองได้ไหม”

    “ภู...ถ้าภูไม่อยากให้ขิมเสียใจ ภูแค่อยู่ให้ห่างๆขิมก็พอ ขิมไม่อยากรู้สึกผิดไปกว่านี้อีกแล้ว” รุจิราเดินหนีจะขึ้นรถ แต่ไม่มีกุญแจจึงปิดประตูเปรี้ยงแล้วเดินออกจากบ้านแทน

    สุริเยนทร์ยืนมองด้วยความสับสนทำไมต้องเป็นแบบนี้...รุจิราเดินน้ำตานองหน้า ภาพอดีตผุดขึ้น เมื่อคราวได้ยินเสียงร้องของโสภา ด.ญ.ขิมก็เข้าไปดูในคอกม้าแล้วต้องตะลึง เห็นเดชาเอามือปิดตาภูไว้ โสภานอนเลือดไหลยื่นมือขอความช่วยเหลือจากพี่ชาย แต่เดชากลับเอื้อมมือไปปลดเชือกอีกเส้น รอกหล่นลงมาใส่โสภาทันที ไม่คาดคิด เดชาหันมาเห็นขิมยืนตะลึง...

    คฑาวุธเข้ามาเรียกดึงสติรุจิรากลับมา “พี่มาทำอะไรที่นี่...มันพาพี่มาทำอะไรที่บ้านสุรีย์”

    เคทและเอกณัติยืนอึ้งมองสุริเยนทร์ เอกณัติถามเคท “ได้ยินไหมเรื่องแม่เลี้ยงโสภา ถ้านายภูไม่ได้ทำแล้วใครทำ”

    เคทไม่ได้สนใจเรื่องนั้นกลับห่วงว่าทำไมเขาถึงยืนนิ่งแบบนั้น...น้องพีทเห็นสุริเยนทร์เหมือนร้องไห้

    ก็ลงจากรถวิ่งไปหา ลออตกใจร้องเรียก เคทพลอยตกใจเกรงสุริเยนทร์จะทำร้ายน้องพีท แต่แล้วน้องพีทมายืนตรงหน้าสุริเยนทร์และยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ทุกคนชะงักหยุดมอง

    สุริเยนทร์ถามน้องพีทไม่กลัวตนแล้วหรือ หนูน้อย ตอบว่ากลัวนิดนึง แล้วจุ๊ปากสัญญาจะไม่บอกใครว่าเขาร้องไห้ สุริเยนทร์ซึ้งใจทรุดลงน้ำตาปริ่ม น้องพีทค่อยๆเอื้อมมือไปแตะไหล่ เอาผ้าเช็ดหน้าใส่มือเขาปลอบจนกลายเป็นกอด “โอ๋ๆไม่ร้องนะไม่ร้องๆอย่าร้องสิ”

    สุริเยนทร์ดึงน้องพีทมากอด เป็นสัมผัสที่เขาต้องการอย่างมากในชีวิต

    ooooooo

    ท่ารถตู้ในเมืองภูทับดาว นพสิทธิ์เดินอย่างหวาดระแวงมาที่รถตู้ ต่อท้ายแถวกับคนอื่นๆ แต่พอถึงคิวคนขับก็บอกว่าเต็มแล้วให้ไปคันหน้า เขาจึงเดินหลบๆหน้ามาขึ้นรถอีกคัน ทันใดประตูรถก็ปิดปัง! และมีมือเอื้อมมาล็อกคอ...

    ด้วยรู้สึกผิด วิสุทธิ์ทำช่อดอกไม้ด้วยตัวเองมายื่นให้เคทที่ไร่ภูทับดาว เพื่อขอโทษและสัญญาจะเป็นคนดี เพ็ญสิริช่วยพูดให้เพื่อนให้อภัยวิสุทธิ์ เคทรับดอกไม้ด้วยความทึ่ง

    “ขอบคุณนะคะ เคทไม่โกรธเลยและเอาจริงๆ วิธีของคุณก็เวิร์กมาก”

    ทั้งวิสุทธิ์และเพ็ญสิริแปลกใจเวิร์กอย่างไร เคทชี้ไปที่สนามขี่ม้า สุริเยนทร์กำลังขี่ม้ามีน้องพีทนั่งหน้ามาด้วย น้องพีทหัวเราะมีความสุข หนูน้อยเลิกกลัวสุริเยนทร์แล้ว...ทุกคนในไร่ทึ่งเพราะเจ้านายไม่เคยให้ใครขี่ม้าด้วยแม้แต่แขไขที่ตื๊อขอมาตลอดก็ไม่เคย

    น้องพีทเกาะสุริเยนทร์แจ เพ็ญสิริเห็นแล้วไม่อยากเชื่อ เคทบอกว่าสุริเยนทร์มีมุมที่ไม่มีใครเคยเห็น คือมุมอ่อนโยน ชีวิตเขาคงถูกพ่อเข้มงวดมามาก พอต้องมาดูแลไร่แทนพ่อจึงต้องเข้มหนักไปอีก ทั้งที่จริงเป็นคนอ่อนโยน เหมือนผู้ใหญ่ที่ตอนเด็กไม่มีเงินซื้อของเล่น พอโตมาก็ซื้อชดเชยให้ตัวเอง ตนว่าเขาคงเป็นแบบนั้น วิสุทธิ์อึ้งที่ดูเคทจะเข้าอกเข้าใจสุริเยนทร์ดีมาก

    “แกจำสิ่งที่เขาทำกับแกไม่ได้แล้วเหรอ” เพ็ญสิริท้วง

    “จำได้...แต่ก็เข้าใจเขาด้วย พอเข้าใจแล้วก็เลยไม่รู้จะไปถือโทษโกรธไปทำไม”

    “ไม่โกรธเขา แล้วรู้สึกอะไรกับเขา คงไม่ได้รักหรอกนะ”

    เคทอึ้งไม่รู้จริงๆว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไรกับสุริเยนทร์ สงสารหรือรักแต่ปฏิเสธไว้ก่อน เฉไฉไปหัวเราะกับภาพสุริเยนทร์เล่นกับน้องพีท วิสุทธิ์ใจแป้วสังหรณ์ใจ

    บ่ายวันนั้น สุริเยนทร์เอาโกศใส่อัฐิแม่อัมพรมาฝังข้างๆสุรีย์ เคทอธิบายกับน้องพีทว่า น้าหมีภูพาคุณยายมาอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ จะได้ไม่เหงา สุริเยนทร์เปรย

    “ตอนเป็นไม่ได้อยู่ ตอนตายก็มาอยู่ด้วยกัน

    ที่นี่แหละ ถ้าผมตายผมก็จะให้เอาผมมาไว้ที่นี่ สุรีย์คงดีใจที่เราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าอีกครั้ง ขาดแต่ก็...หนีเอาตัวรอดไปไหนแล้วก็ไม่รู้”

    เคทเห็นใจสงสารสุริเยนทร์ที่เขาคงหมายถึงพ่อของเขา น้องพีทเข้ามาขัดอารมณ์เศร้า จูงมือสุริเยนทร์

    ให้รีบเดินไป พร้อมร้องบอกให้เคทตามมา เขาปรับอารมณ์เดินไปตามที่หลานดึง

    ด้านวิสุทธิ์นั่งถอนใจอย่างคนอกหัก เพ็ญสิริเข้ามาปลอบอย่าทำเป็นคนไม่สู้ มะเขือเผา วิสุทธิ์ชะงักมองหน้าบอกมันคนละสู้กัน เธอจึงเปลี่ยนคำพูดเป็นอย่าท้อ เขาอ้อนขอให้เธอช่วย หญิงสาวจึงเปิดเว็บไซต์การประกวด รุจิราสไตล์ดีไซน์คอนเทสต์ ให้เขาสมัครให้กับเคท

    “ยัยเคทชื่นชมคุณรุจิรามาก การประกวดนี้เป็นความฝันมัน แต่ตั้งแต่มันกลับมา มันก็มีเรื่องวุ่นๆจนทิ้งเรื่องแฟชั่นไปเลย ถ้านายเป็นคนกระตุ้นให้ยัยเคทตามฝันตัวเองต่อ มันก็คงจะทำให้ยัยเคทแฮปปี้”

    วิสุทธิ์ตาโตมีความหวังขึ้น เพ็ญสิริย้ำใครจะไม่รักคนที่คอยช่วยเหลือและอยู่เคียงข้าง วิสุทธิ์ปลาบปลื้มเผลอดึงเธอเข้ามากอดและจุ๊บเหม่งเธอเน้นๆ ทำเอาสาวเจ้าเหวอใจสั่น กว่าจะตั้งสติให้ข้อมูลเขากรอกใบสมัครในคอมพ์ พอเสร็จวิสุทธิ์ตั้งใจจะไปบอกข่าวเคทวันพรุ่งนี้

    “ผมจะบอกคุณเคทว่าผมคิดเองทำให้เองนะ ไม่ให้ เครดิตคุณ คุณโอเคไหม”

    เพ็ญสิริหน้าเสียนิดๆแต่ก็บอกเขาตามสบายเลย ...พอสบายใจแล้ววิสุทธิ์ก็ผล็อยหลับ เพ็ญสิริแอบมองใบหน้าเขาแล้วสบถ เป็นบ้าอะไร พลันต้องตัวแข็งทื่อเมื่อเขาพลิกตัวมาก่ายตัวเธอ

    บ่ายวันนั้น เพ็ญสิรินอนพักผ่อนแต่วิสุทธิ์โทร.ตามให้ไปหาที่ล็อบบี้ เธอไปยืนรออยู่นานพอเขามาก็โวยแทนที่จะได้นอนต่อต้องมายืนรอ เขาส่งกล่องของขวัญให้ เธอคิดว่าเขาออกไปซื้อของให้เคท แต่เขากลับบอกว่า สำหรับเพื่อนที่คอยช่วยตนมาตลอด เพ็ญสิริตื่นเต้นแกะออกมาเห็นเป็นแว่นกันแดดเก๋ไก๋ก็ดีใจมาก เขายัง
    อวยพรให้เธอเปิดร้านแว่นได้สมใจ

    ooooooo

    สุริเยนทร์เล่นกับน้องพีท อุ้มเหาะไปมา หนูน้อย หัวเราะชอบใจ เคทเสียวกลัวจะหล่นปรามให้พักบ้าง น้องพีทดูจะเชื่อฟังสุริเยนทร์มากขึ้น เคทจึงเตือนเขาอย่าเล่นฉวัดเฉวียนนัก น้องพีทเป็นเด็กอ่อนแอ เขาโต้ว่าเพราะน้องพีทเล่นแบบผู้หญิงมานานต่างหาก

    เคทปอกส้มโอของชอบของน้องพีทมาล่อให้หยุดเล่น แต่หนูน้อยไม่สนใจกลับชวนสุริเยนทร์ออกไปขี่ม้าอีก เธอชักรู้สึกน้อยใจที่หลานหันไปรักน้าชายมากกว่า ...แต่พอน้องพีทเข้ามาเล่นในบ้านเด็กเล่นของตัวเอง

    สุริเยนทร์ตามมาเล่นด้วย น้องพีทบอกคนนอกห้ามเข้า แต่เคทเข้าได้ เธอหันไปยิ้มเย้ย เขาหมั่นไส้ถามต้องทำอย่างไรถึงจะได้เป็นคนใน น้องพีทต่อรอง

    “นี่บ้านลับ ถ้าจะเข้าต้องแลกกัน ต้องพาน้องพีทไปบ้านลับของน้าหมีภู ตกลงไหม”

    สุริเยนทร์คิดเอาชนะเคทจึงรับปากจับมือตกลงกับน้องพีท เคทกำลังคลานออกจังหวะเดียวกับที่สุริเยนทร์ คลานเข้า ทั้งสองจึงหน้าชนกัน เคทรีบถอยกรูด เขายิ้มเย้ยบ้าง...หลังจากนั้นสุริเยนทร์ก็พาน้องพีทกับเคทมาที่ห้องเก็บของส่วนตัวของเขา ท่าทีไม่อยากให้ใครเข้ามาเท่าไหร่จึงกำชับเข้ามาดูแต่ห้ามรื้อ ห้ามแตะต้องอะไรทั้งนั้น น้องพีทถามตรงไหนที่เขาหวงที่สุด เขาบอกว่าทุกตรง หนูน้อยเย้างั้นจะสำรวจทุกตรง ว่าแล้วก็เดินไล่สำรวจ จับโน่นแตะนี่ไม่สนใจคำห้าม สุริเยนทร์ต้องตามประกบดึงของทุกชิ้นที่หนูน้อยหยิบกลับคืนมาวางที่

    สุริเยนทร์หันมาเอ็ดเคทให้ดูแลหลานไม่ใช่นั่งเฉย เธอยักไหล่ไม่สนใจ น้องพีทให้สุริเยนทร์อุ้มขี่คอ จึงเห็นที่วางหุ่นยนต์ก็ขอเอามาเล่น เขาส่ายหน้า น้องพีท ตื่นเต้นที่หุ่นยนต์จัดวางไว้มากมาย ขอเข้าไปมองใกล้ๆก็ยังดี เคทถามขำๆเขาชอบเล่นหุ่นยนต์หรือ เขาตอบว่า ไม่ได้ซื้อเอง มีคนให้ก็เก็บๆไว้ เคทรีบถามว่าใช่สุรีย์ไหม เขาอึกอักๆ

    “ของขวัญวันเกิด วันปีใหม่ วันอะไรพี่สุรีย์ก็ให้แต่หุ่นยนต์ ได้มาก็โยนเก็บๆไว้ไม่ได้ตั้งใจจะเก็บหรอก” พลันหันมาเห็นน้องพีทหยิบมาเล่น เขาโวย “บอกว่าอย่าแตะไง!”

    “คืนให้น้าหมีภูนะครับน้องพีท หุ่นยนต์พวกนี้คุณแม่ของน้องพีทเป็นคนซื้อให้น้าหมีภู น้าหมีภูเลยหวงมันมาก” ท่าทางน้องพีทตื่นเต้นถามจริงหรือ “จริงสิครับ ก็น้าหมีภูเป็นน้องชายฝาแฝดของคุณแม่น้องพีทไง... คุณมีอัลบั้มรูปไหม เอามาให้น้องพีทดูหน่อยสิ”

    สุริเยนทร์เสียงขุ่นว่าไม่มี น้องพีทจะหาเองแล้ววิ่งไปรื้อนั่นนี่ เขารีบปรามให้หยุดและยอมหยิบอัลบั้มเก่าๆมีภาพคู่เขากับสุรีย์วัยเด็กเพียงไม่กี่รูป เคทชี้ให้น้องพีทดูว่าทั้งสองคล้ายกันมากถึงเรียกว่าฝาแฝด น้องพีท

    ไม่อยากเชื่อว่าสุริเยนทร์จะเหมือนแม่ของตน แล้วหนูน้อยก็ชี้ไปที่ภาพหมู่ว่านี่คุณยาย เหมือนรูปที่อยู่บ้านกรุงเทพฯ เคทรับว่าใช่ น้องพีทชี้ไปที่อาทิตย์

    “คนนี้พ่อของน้าหมีภูหรือ” สุริเยนทร์พยักหน้า

    เคทบอกนี่คือคุณตาอาทิตย์ น้องพีทถาม “แล้วคุณตาอยู่ไหน น้องพีทไม่เคยเจอ อยู่ที่นี่รึเปล่าครับ”

    สุริเยนทร์บอกห้วนๆว่าไม่อยู่ น้องพีทถามอีกว่าอยู่ไหน เคทรอฟังด้วยความอยากรู้ เขาอึกอักๆ เคทจึงกระตุ้นให้น้องพีทขอให้เขาพาไปพบคุณตา หนูน้อยหันมาอ้อนขอ เขาลุกพรวดเดินหนีออกไป เคทกำชับน้องพีท ถ้าอยากเจอคุณตาให้อ้อนขอน้าหมีภูบ่อยๆ

    กลับเข้ามาในบ้าน สุริเยนทร์เล่นกับน้องพีทช่วยกันไขลานหุ่นยนต์ทุกตัวให้เดินต๊อกแต๊กๆ แล้วเขาก็บอกว่ายังเหลืออีกตัว น้องพีทงงว่าตัวไหน สุริเยนทร์หันมาทำท่าไขลานที่หลังเคท บอกให้เธอเดิน เคทเหวอแล้ว จึงทำกลับไขที่หลังเขาบ้าง สุริเยนทร์ทำท่าเดินเป็นหุ่นยนต์ เคททึ่งไม่คิดว่าเขาจะเล่นเป็นเด็กได้ ทั้งสามหัวเราะสนุกสนาน

    ป้าอุ่นยืนมองอึ้งๆก่อนจะเข้ามากล่าว “นายภูคะ คุณหนูพีท ยัย...เอ่อ...คุณทานตะวัน ป้าเตรียมอาหารกลางวันเอาไว้ให้รับประทานแล้วนะคะ และมีลอดช่องน้ำกะทิสำหรับคุณหนูด้วย”

    สุริเยนทร์แปลกใจทำไมวันนี้ป้าอุ่นพูดจาไพเราะ ลออแทรกคงเพิ่งเห็นว่าน้องพีทเป็นหลานเจ้านายก็วันนี้ ถึงเอาใจ ป้าอุ่นปฏิเสธเสียงหลง เคทตัดบทให้ไปทานข้าวกัน แต่จ่ายักษ์เข้ามาขัด สุริเยนทร์ให้เคทพาน้องพีทไปทานข้าวก่อน...เคทกังวลใจกระซิบกับลออว่าจะเกี่ยวกับนพสิทธิ์ไหม เสือโคร่งบอกเป็นเรื่องไม้เถื่อน แต่เคทยังกังวล

    ในรถ จ่ายักษ์รายงานสุริเยนทร์ว่าคนที่จ้างให้ลักลอบตัดไม้คือเสี่ยบวร เป็นคนต่างถิ่นแต่สนิทสนมกับเดชามาก เพิ่งมาเปิดร้านอยู่ในเมือง และอีกเรื่องคือเบอร์ที่นพสิทธิ์โทร.หาเคท เป็นเบอร์ของแขไข สุริเยนทร์ฉงนเป็นไปได้อย่างไร...พอมาถึงโกดังเก็บของ สุริเยนทร์เดินเข้ามาต้องตะลึงเมื่อเห็นนพสิทธิ์ถูกมัดอยู่ เนื้อตัวไม่มีร่องรอยบาดแผลแต่อย่างใด...

    ขณะเดียวกันวิสุทธิ์เอาใบสมัครประกวดแฟชั่นมาให้เคท เธอตื่นเต้นแล้วเจื่อนลง บอกเหลือเวลาแค่เดือนเศษ ตนจะเอาเวลาไหนไปทำ เพ็ญสิริบอกเวลานี้แหละเพราะสุริเยนทร์กับน้องพีทก็เข้ากันได้แล้ว เคทยังกังวลเพราะถ้าปล่อยให้น้องพีทสนิทกับสุริเยนทร์มากขึ้นเขาเอาหลานไปจากตนแน่ วิสุทธิ์ให้กำลังใจว่าเป็นไปไม่ได้เพราะน้องพีทรักเธอมาก

    “อย่าลืมแผนที่คุณตั้งใจสิครับ ยิ่งคุณทำให้เขารักหลานมากแค่ไหน เขายิ่งไม่กล้าทำร้ายพ่อแท้ๆของหลานรักได้ลงคอ และตอนนี้เท่ากับคุณทำสำเร็จไปขั้นนึงแล้ว”

    เคทคลายกังวลเห็นจริง วิสุทธิ์ย้ำอย่ายอมให้สุริเยนทร์ทำลายความฝันของเธอ ตนอยากเห็นเธอมีความสุขบ้าง เพ็ญสิริเห็นภาพบาดใจเดินเลี่ยงออกมา...

    วิสุทธิ์วิ่งตามมากอด เพ็ญสิริรีบหยิบแว่นมาใส่ปิดบังความเศร้า ตำหนิให้เขาเก็บอาการบ้าง เขาแปลกใจ ทำไมเธอต้องดุ เขาเพียงจะมาบอกว่าเคทจะออกเดตกับเขาพรุ่งนี้ ความจริงก็แค่ออกไปซื้อของมาทำงาน แต่ไปกันสองคนจึงเรียกว่าออกเดต เพ็ญสิริพยักหน้ารับรู้แล้วเดินหนี เขาแปลกใจว่าเธอเป็นอะไร

    เคทเข้าห้องมารื้อแบบสเกตช์ที่เคยออกแบบไว้ รู้สึกว่ามันแข็งทื่อไม่น่าสนใจ สุริเยนทร์เดินเข้ามาถามทำอะไร น้องพีทบอกว่าเคทกำลังจะออกแบบเสื้อประกวด... เคททำหน้าพะอืดพะอม เดินออกมาคุยกับสุริเยนทร์

    “ฉันรู้ว่าคุณคงไม่แฮปปี้ แต่ชีวิตเราต้องโกออนนะ คุณจะเจ็บปวดไม่จบไม่สิ้นกับเรื่องเก่าๆก็เรื่องของคุณ แต่ฉันไม่...นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการและฉันจะทำมันให้สำเร็จ คุณก็ห้ามไม่ได้”

    สุริเยนทร์บอกไม่คิดจะห้ามเพียงแต่ไม่อยากให้เอ่ยชื่อแบรนด์รุจิราให้ได้ยิน เคทยิ่งแกล้งพูดย้ำๆ เขาเริ่มเคือง เธอติง “แค่เอ่ยชื่อก็ไม่ได้ นี่เข้าขั้นจิตหลอนนะ กลัวอะไรของคุณ”

    “ไม่ได้กลัว แต่...แต่มันทำให้ฉันรู้สึก...ไม่เข้าใจ ทำไมขิมต้องกลัวฉัน ไม่อยากเจอ ไม่อยากพูดด้วย หน้ายังไม่อยากมองเลย ฉันทำอะไรผิด ทำไมถึงอยากตัดฉัน ออกไปจากชีวิต ทำไมแค่เพื่อนก็เป็นไม่ได้ ทำไม..ทำไมมันมีแต่คำถาม ฉันถึงไม่อยากได้ยินชื่อของขิมอีก เข้าใจไหม”

    ooooooo

    วันนั้นเอกณัติไปหารุจิราที่ร้านเธอไม่มาทำงาน จึงมาหาที่ห้อง กดกริ่งอยู่นานกว่าเธอจะเปิด เขาก้าวเข้ามาเธอยืนโงนเงนๆแล้วล้มลง เขารีบรับร่างเธอไว้ จึงรู้สึกว่าเธอตัวร้อนจัด ก็รีบเช็ดเนื้อตัวเพื่อให้ไข้ลด รุจิราเพ้อว่า พ่อ...อย่าตีขิม อย่าตี...เขาแปลกใจ รู้สึกสงสารเธอมากขึ้น

    เช้าวันใหม่ สุริเยนทร์เห็นน้องพีทเล่นกับเพ็ญสิริ ลออ และเสือโคร่งก็แปลกใจว่าเคทหายไปไหน น้องพีท บอกว่าเคทไปกับวิสุทธิ์ เขาชะงักไม่พอใจใครอนุญาต สั่งสุพลโทร.หาเคท น้องพีทรีบบอกว่าตนอนุญาตเองจะว่าอะไรไหม ทุกคนแอบขำที่สุริเยนทร์อึ้งไม่เถียงสักคำ

    “ไม่ว่าหรอกครับ เพราะน้าหมีภูรู้ว่าคุณเคทออกไปซื้อของมาตัดชุดส่งประกวดครับ น้าหมีภูก็แค่เป็นห่วง ถ้ารู้ก่อนจะได้เป็นคนพาไปเอง จริงไหมครับน้าหมีภู” สุพลชิงตอบ

    สุริเยนทร์เออออไปแต่ก็ตำหนิที่น้องพีทปล่อยเคทไปกับคนแปลกหน้า น้องพีทแย้งว่าวิสุทธิ์ไม่ใช่คนแปลกหน้า เป็นแฟนเคท เพ็ญสิริหน้าเจื่อนถามใครสอนให้พูดแบบนั้น เสือโคร่งสะดุ้งโหยง อึกอักๆเพราะตนแค่พูดเฉยๆไม่ได้สอน สุริเยนทร์มองอย่างโกรธๆ

    สุพลเดินตามสุริเยนทร์ออกมาถามจะไปไหน เขาบอกจะไปพาเคทกลับมาดูแลน้องพีท จะทิ้งหลานไปเที่ยวได้อย่างไร สุพลแย้งว่าเคทให้เพ็ญสิริมาดูแลแทนเพราะเธอออกไปหาซื้ออุปกรณ์ที่จะทำงานส่งประกวด สุริเยนทร์ฮึดฮัดไม่พอใจอ้างเป็นห่วงหลาน สุพลจึงบอกว่าอย่างไรเสียก็ไม่ได้เพราะเขามีนัดวันนี้ สุริเยนทร์คิดๆแล้วชะงักนึกได้

    วันนี้สุริเยนทร์นัดแขไขออกมาทานกลางวัน เพื่อจะเลียบเคียงถามเรื่องนพสิทธิ์ แขไขตื่นเต้นมาถึงก่อน และสั่งอาหารโปรดของเขาไว้ให้ พอสุริเยนทร์มาถึงก็เอาใจสั่งของชอบเธอเพิ่ม ทำให้เธอปลาบปลื้ม...สุริเยนทร์ เห็นมือถือเธอวางบนโต๊ะก็เอ่ยถามมือถือใหม่หรือ

    “อ๋อค่ะ เครื่องเก่าถูกขโมยค่ะ เอ่อ...ก็...ก็หัวขโมยนั่นแหละค่ะ แขไม่รู้จักหรอก”

    สุริเยนทร์สังเกตว่าเธอมีอะไรปิดบังหรือไม่...

    เผอิญวิสุทธิ์พาเคทมาทานอาหารร้านเดียวกัน แต่นั่งคนละฝั่ง เคทรู้สึกมีความสุขเพราะนานแล้วที่ไม่ได้ทานอาหารนอกไร่ วิสุทธิ์พยายามคุยว่ายังมีอีกหลายอย่างที่อยากให้เธอได้เจอ ตนยินดีพาไป เคทขอบคุณอย่างจริงใจ ทันใดเธอมองไปเหมือนเห็นสุริเยนทร์ จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

    ระหว่างนั้นสุริเยนทร์ถามแขไขว่ารู้จักคนชื่อนพสิทธิ์ไหม ตอนนี้เขาอยู่กับตน แขไขตกใจ...เคทย่องมาดูเห็นสุริเยนทร์อยู่กับแขไขก็สงสัยว่าคุยอะไรกันอยากเข้าไปฟังใกล้ๆ แต่ต้องสะดุ้งเพราะมีคนมาจับไหล่ไว้ พอหันมาเป็นวิสุทธิ์จุ๊ปากให้เงียบ สุริเยนทร์ซักแขไขว่านพสิทธิ์คือคนที่ขโมยมือถือเธอใช่ไหม แล้วเธอเจอเขาที่ไหน แขไขถามคุยกับพ่อหรือยัง สุริเยนทร์แปลกใจที่เดชารู้เรื่องนี้ด้วย เธอกำลังจะบอก “ก็...พ่อบอกว่าจะมาเตือน...”

    เสียงเดชาขัดขึ้น แขไขสะดุ้ง หันมองเห็นเดชายืนอยู่...เคทแปลกใจเดชามาทำไม วิสุทธิ์ดึงเคทให้กลับเกรงสุริเยนทร์จะเห็น เคทยังหันมองเห็นสุริเยนทร์จับมือกับเดชาและนั่งร่วมโต๊ะ

    เดชาพยายามทำตัวปกติ แขไขต่อว่าที่พ่อยังคอยตาม ตนอยากอยู่กับสุริเยนทร์ลำพัง เขาอ้างเพื่อความปลอดภัย สุริเยนทร์เอ่ยถามเรื่องนพสิทธิ์ เดชาชะงัก แขไขไม่รู้อะไรคะยั้นคะยอให้พ่อเล่าเรื่องนพสิทธิ์ว่าทำไมให้มาอยู่ที่บ้าน เดชาหน้าเสีย สุริเยนทร์ดักคอ

    “ถ้าลุงไม่มีอะไรจะบอก งั้นผมบอกเอง ผมคิดว่า ผมรู้แล้วว่าใครคือคนที่คิดไม่ดีกับผม อยากฆ่าผมให้ตาย” แขไขแทรกว่านพสิทธิ์ใช่ไหม “ไม่ใช่...แต่เป็นคนที่พี่เคารพมากคนนึง ต่อหน้ากันเขาก็ดีกับพี่ แต่ความจริงมันไม่ใช่ และพี่ก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับเขาดี”

    “ฆ่ามันเลยค่ะ จะเก็บไว้ทำไม”

    สุริเยนทร์ยิ้มกระหยิ่มใจกับคำตอบของแขไขถามเดชาเห็นด้วยไหม เดชารู้ว่าเขากำลังประกาศศึกจึงตะล่อม “จริงๆแล้วภูก็น่าจะรู้ว่ามันต้องการอะไร ตกลงกันง่ายๆให้มันจบไป แล้วก็ต่างคนต่างอยู่ไม่ง่ายกว่าเหรอ”

    “มันอยากได้อะไรเหรอครับ”

    “อะไรที่ซ่อนอยู่ในไร่ภูทับดาว แต่ไม่เคยมีใครรู้...ภูรู้ใช่ไหม”

    สุริเยนทร์อึ้งรู้ว่าเดชาต้องการอะไรแต่ไม่อาจยกให้ได้ จึงกล่าวว่าทานอาหารกันเถอะเพราะไม่รู้จะได้ร่วมโต๊ะกันอีกเมื่อไหร่...

    วิสุทธิ์พาเคทมาที่ไร่ปลายฟ้า เพ็ญสิริบอกเรื่องที่เอกณัติเตือนอย่าไว้ใจคฑาวุธเพราะเขาเป็นคนที่จะเสียผลประโยชน์จากสุริเยนทร์ แล้วเธอก็สงสัยว่าเดชากับแขไขจะรู้เรื่องด้วย วิสุทธิ์เห็นด้วย เคทไม่อยากเชื่อว่าสุริเยนทร์จะเป็นพวกเดียวกัน เพ็ญสิริติงถึงเขาจะมีพาร์ตอ่อนโยนกับน้องพีท อีกพาร์ตก็เป็นเจ้าพ่อที่เคยประกาศล่าหัวนพสิทธิ์แบบไม่แคร์กฎหมาย เคทหนักใจ

    ด้านสุริเยนทร์กลับมาที่ไร่สีหน้าเครียดด้วยผิดหวังจากเดชา สุพลเข้ามาปลอบ เขากลับถามว่าไว้ใจได้อยู่ไหม สุพลย้ำหนักแน่นว่ายังมีตนกับจ่ายักษ์และมีเคทกับน้องพีทที่เขาไว้ใจได้

    ส่วนแขไขถูกเดชาสั่งห้ามคบกับสุริเยนทร์อีก แต่ไม่อาจให้เหตุผลได้ เธอไม่ยอมโดนตบหน้า เธอตกใจมากระเบิดอารมณ์ “พ่อจะทำกับแขเหมือนที่ทำกับพี่ขิมหรือ เพราะอย่างนี้ใช่ไหม พี่ขิมถึงทิ้งบ้านเราไป พ่อทำร้ายพี่ขิม พ่อจะฆ่าพี่ขิม พ่อเป็นบ้า พ่อโรคจิต แขเกลียดพ่อ!”

    เดชาตกใจอยากบอกที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกๆ แต่แขไขร้องไห้วิ่งหนีขึ้นห้องไปเสียก่อน

    ooooooo

    ในห้องคอนโด รุจิราตื่นขึ้นมาต้องแปลกใจที่มีผ้าขนหนูแปะบนหน้าผาก และมีเสียงคนผิวปากดังมา เธอตกใจรีบลุกไปชะโงกมองมุมครัว “นาย...ผม! เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง!”

    เอกณัติเล่าว่าเธอเป็นคนเปิดประตูให้ ตนเป็นห่วงซื้อโจ๊กมาฝาก เธอเดินหนีไม่กิน เขาโพล่งขึ้นว่า “ผมไม่ทำร้ายคุณเหมือนพ่อคุณหรอก...แผลเป็นที่หลังคอคุณ ฝีมือพ่อคุณใช่ไหม”

    รุจิราชะงักหันมาจ้องด้วยสายตาดุกร้าว เอกณัติรุกให้เธอพูดปัญหาออกมาบ้างจะทำให้รู้สึกดีขึ้น การเหวี่ยงวีนทำตัวร้ายกาจไม่ได้แปลว่ารู้สึกดี แต่เพราะกลัว ตนถูกฝึกให้อ่านอากัปกิริยาคน สำหรับเธออ่านง่ายมาก รุจิราประหม่าตวาดไล่ให้เขากลับไป เขาจี้ไล่ต้อน

    “ถ้าไม่อยากพูดเรื่องพ่อ งั้นพูดเรื่องแม่เลี้ยงนายภูที่ชื่อโสภาดีไหม...วันนั้นผมได้ยินคุณบอกนายภูว่าเขาไม่ได้ฆ่าแม่เลี้ยงตัวเอง แล้วใครทำ” รุจิราเสียงสั่นมันคืออุบัติเหตุ “ไม่ใช่อุบัติเหตุ! คุณรู้แต่ไม่ยอมบอก...พ่อคุณใช่ไหม”

    ท่าทางรุจิราช็อกทำให้เอกณัติมั่นใจ เธอตั้งสติได้ไล่ให้เขาออกไปจากห้อง เขาพยายามเข้าปลอบประโลมให้เธอพูด เธอถอยหนีจนชนหุ่นลองเสื้อล้ม เขาคว้าตัวเธอแล้วล้มไปด้วยกัน รุจิรามีอาการหวาดกลัวมองหุ่นซ้อนเป็นภาพโสภาเลือดอาบนอนพะงาบๆ เดชาวิ่งเข้ามาปลอบ ด.ช.ภูแล้วปิดตาเขาไว้ กล่าวขอบใจโสภาแล้วปลดเชือกหล่นใส่เธอที่ยื่นมือขอให้ช่วย

    รุจิรามองหุ่นที่ล้มกับพื้นด้วยท่าทางหวาดกลัว เอกณัติจับตัวเรียกให้ได้สติ แต่ภาพอดีตยังพรั่งพรูในสมองเธอ ...ด.ญ.ขิมถามพ่อฆ่าอาโสภาทำไม เดชาใส่ข้อมูลไม่มีใครทำร้ายโสภา ทุกอย่างคืออุบัติเหตุ ให้รับปากจะไม่พูดเรื่องนี้กับใคร...หลังจากนั้นหลายปี เธอก็ถูกเดชาบังคับให้แต่งงานกับสุริเยนทร์ แต่เธอรับไม่ได้เพราะรู้สึกผิดต่อเขามาก ต่อว่าพ่อไม่เคยแคร์ความรู้สึกตน บังคับเหมือนที่เคยบังคับโสภา สุดท้ายตนก็จะมีจุดจบเหมือนอา เดชาโกรธพุ่งเข้าบีบคอกดติดผนัง เผอิญลูกน้องมาบอกว่าอาทิตย์กำลังออกไปเจอกับวิทย์ เขาก็ผละจากเธอผลุนผลันออกไป

    รุจิราฉวยโอกาสหนีแต่สุริเยนทร์มาขวางรถขอร้องอย่าทิ้งกันไป เธอไม่ยอมจะไปให้ได้จนเขาแสดงอาการกราดเกรี้ยว เธอจึงกรีดร้องจะยอมตายถ้ายังบังคับกันแบบนี้ สุริเยนทร์สุดห้าม แต่แล้วเธอก็ถูกลูกน้องเดชาจับตัวกลับมา...เดชาโกรธจัดระเบิดอารมณ์ใส่จนพลาดพลั้งทำรุจิราล้มทับเศษแจกันที่แตกปักหลังคอเลือดอาบ ก็ไม่คิดดูดำดูดียังบังคับต้องแต่งงานกับสุริเยนทร์...

    เอกณัติพยายามดึงสติรุจิรากลับมา ปลอบประโลมขอดูแผลที่ต้นคอ เธอยอมรับว่าพ่อเป็นคนทำร้ายเธอ และให้เขารู้ไว้ว่าสุริเยนทร์ไม่ได้เป็นคนฆ่าแม่เลี้ยง พูดจบก็ไล่เขากลับไป

    ooooooo

    วันต่อมาขณะที่สุริเยนทร์กำลังซ้อมการต่อสู้กับลูกน้อง น้องพีทวิ่งเข้ามากระซิบข้างหู เขาเก๊กหน้าขรึมอายลูกน้อง...ในขณะที่เคทกำลังใช้ความคิดออกแบบชุดที่จะส่งประกวด แต่ต้องหงุดหงิดใจเพราะไปนึกถึงชุดที่แขไขใส่ทานข้าวกับสุริเยนทร์

    จู่ๆน้องพีทพาสุริเยนทร์เข้ามาและชวนเธอออกไปที่แปลงปลูกพืชที่ยังว่างเปล่า น้องพีทกระซิบบอกว่าชวนมาปลูกดอกไม้ เคททำหน้างงๆแต่สุริเยนทร์ส่งสายตาว่าเอาจริงก่อนจะบอก

    “น้องพีทรู้ว่าน้าเคทจะประกวดแฟชั่น เลยอยากให้ดอกไม้เป็นกำลังใจ แต่อยากปลูกเองเลยชวนน้าหมีภูมาปลูกให้...ครับ”

    เคทอึ้ง ไม่ทันไรเสือโคร่งขี่รถมีลออซ้อนท้ายมาพร้อมอุปกรณ์และเมล็ดทานตะวัน...ทุกคนช่วยกันขุดหลุม แล้วน้องพีทคอยหยอดเมล็ดพันธุ์ หน้าสุริเยนทร์เปื้อนดิน น้องพีทหัวเราะขำ เคทจึงช่วยเช็ดให้ เขาตะลึงมองหน้าเธอที่อยู่ใกล้ชิด...ผ่านไปพักใหญ่ น้องพีทเอาน้ำมาให้สุริเยนทร์ดูดจากหลอดแล้วดึงมาดูดบ้าง เคทมองรู้สึกดีที่น้องพีทมีน้ำใจกับสุริเยนทร์

    แล้วน้องพีทก็ดึงสุริเยนทร์กับเคทให้มาขุดหลุมห่างออกมาโดยบอกว่าที่ทำตรงโน้นเป็นกำลังใจให้เคท แต่ตรงนี้เป็นของเราสามคน ว่าแล้วก็ให้ทั้งสองหยอดเมล็ดพันธุ์พร้อมกับตัวเอง...พอทำเสร็จน้องพีทก็นอนแผ่หมดแรงใต้ร่มไม้ เคทมาล้มตัวนอนข้างๆ น้องพีทชะโงกเรียกสุริเยนทร์ให้มานอนด้วยกัน เขาค่อยๆมาล้มตัว นอนรู้สึกดีที่ได้ใกล้ชิดเคท ไม่ทันไรน้องพีทก็ลุกวิ่งไปช่วยลออกับเสือโคร่งรดน้ำต้นไม้ เคทหันมามองหน้าสุริเยนทร์แล้วเอ่ยถาม

    “เมื่อวานคุณไปไหนมา”

    สุริเยนทร์บอกรู้อยู่แล้วจะถามทำไม เคทชะงักที่เขารู้ เขาบอกว่าเธออยู่ในสายตาคนของเขาตลอด เธอจึงถามว่าเขานัดเดชาทำไม เกี่ยวอะไรกับนพสิทธิ์ไหม เขารับว่าเกี่ยว เคทลุกพรวดนั่ง ถามเกี่ยวอย่างไร เขารับปากแล้วจะไม่ทำอะไรนพสิทธิ์ จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ตำรวจ เขานิ่งไม่ตอบ เธอจึงถามตอนนี้พี่ชายตนอยู่ไหน เขาก็ยังนิ่ง เคทชักกังวลมากขึ้น

    ด้านไร่ปลายฟ้า เอกณัติมาเล่าเรื่องที่รู้จากรุจิราให้เพ็ญสิริและวิสุทธิ์ฟัง และคิดว่ารุจิรารู้สึกผิดต่อสุริเยนทร์ถึงไปจากเขาจากภูทับดาว และเซ้นส์ตนก็บอกว่าเดชาเป็นคนฆ่าโสภาน้องสาวตัวเอง เผลอๆเดชานี่แหละอยู่เบื้องหลังการตายของสุรีย์ด้วย

    เพ็ญสิริรีบโทร.มาเล่าให้เคทฟัง ส่วนวิสุทธิ์จะไปถามเดชาให้รู้จริง เพ็ญสิริรีบวางสายหันมาปรามให้เขาตั้งสติ...ด้านเดชาโทร.มาหาสุริเยนทร์ ยื่นข้อเสนอให้ เคทผ่านมาได้ยินเขาคุยโทรศัพท์กับเดชาก็สงสัย เสียงเขาบอกว่า...เอาไว้จะคิดดู ก่อนจะวางสายแล้วขึ้นรถออกไป เคทสังหรณ์ใจแอบขี่มอเตอร์ไซค์ตาม โดยทิ้งมือถือไว้ตรงนั้นไม่ให้ตามสัญญาณได้

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด
    24 ต.ค. 2564

    10:00 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 11:40 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์