นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพชรตัดเพชร

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    พวกชาติเปิดโอกาสให้ยอดได้คุยกับรัศมีเป็นการส่วนตัว รัศมีพยายามหว่านล้อมยอดให้หยุดการทำงานให้พวกก่อการร้าย แต่ไม่เป็นผลเพราะยอดมุ่งมั่นที่จะนำเงินก้อนใหญ่ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเธอ

    ในระหว่างที่พูดคุยโดยเห็นหน้ากันตลอดเวลาผ่านเทคโนโลยีอันทันสมัย รัศมีเห็นยอดอาการแย่ลง สีหน้าท่าทางเขาเจ็บปวดทรมาน แล้วภาพก็ดับวูบไป หญิงสาวกรีดร้องด้วยความตกใจจนพวกชาติวิ่งกรูกันเข้ามา

    สภาพรัศมีน่าเวทนาเป็นที่สุด เธอรักและเป็นห่วงยอดมาก ขอร้องชาติให้ช่วยเขาด้วย ขณะที่ไป่หลูก็บอกชาติว่าปล่อยยอดไว้แบบนี้ไม่ได้ ชาติจึงตัดสินใจไปหายอดยังที่พักบนตึกสูง แต่ไม่เจอตัว พบเพียงเข็มฉีดยาใช้แล้ว แสดงว่ายอดต้องฉีดยาบรรเทาอาการเจ็บปวดเหมือนเคย

    ไม่ทันที่ชาติจะหยิบเข็มฉีดยา จู่ๆปืนในมือยอดก็จ่อเข้ามาที่ท้ายทอยจนชาติไม่กล้าขยับ

    “ฉันจำเป็นต้องใช้ยาเข็มสุดท้ายที่หมอสั่งให้ใช้ได้แค่นี้ไป นั่นหมายความว่าเวลาของฉันไม่ได้เหลือมากพอจะเสียให้แกอีกแล้วไอ้ชาติ”

    “หมายความว่าไง...ถึงเวลาที่แกจะต้องฆ่าเพื่อไม่ให้ฉันขวางทางแกงั้นเหรอ รัศมีขอให้ฉันมาดูแก แกก็น่าจะเข้าใจ น้ำตากับความเสียใจของเธอควรจะทำให้แกตาสว่างซะที”

    “แกกับไป่หลูอยากจะหาเรื่องตายทำเพื่อคนอื่นก็ทำไป แต่ฉันไม่มีวันเอาชีวิตฉันกับรัศมีไปเสี่ยงด้วยเด็ดขาด”

    “แกอย่าเห็นแก่ตัวไปหน่อยเลย แกก็รู้ว่าถ้าไม่มีพวกเราเสียสละต่อต้านพวกมัน อนาคตของคนดีๆจะอยู่กันได้ยังไง”

    “ตอนฉันเป็นแค่ไอ้กระจอก ไอ้คนดีๆที่แกอยากปกป้องพวกนั้น ฉันไม่เคยเห็นหัวพวกมันมาช่วยอะไรได้สักคน”

    “แกไม่เจอแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มี”

    “หุบปาก!!” ยอดขึ้นเสียงพร้อมกระแทกด้ามปืนที่กลางหลังชาติอย่างแรง จากนั้นบังคับให้เดินออกมาด้านนอกยืนหมิ่นเหม่ริมตึก ชาติรู้ตัวว่าเป็นรองแต่ยังพยายามเกลี้ยกล่อม แต่ยอดไม่สนใจจะฟัง

    “บอกแล้วไง ฉันไม่มีเวลาจะเสียให้แกอีกแล้ว ฟิเดลโรกำลังจะตามล่าตัวยามาดะ แต่ฉันจะชิงตัวมันมาให้แกเพื่อแลกกับรัศมี จากนั้นฉันก็จะหายตัวไปจากโลกนี้...ว่าไง ตกลงหรือไม่ตกลง”

    “แกคิดว่าหักหลังทั้งฟิเดลโร ทั้งมาดามหลุยส์แล้วแกกับรัศมีจะปลอดภัยได้เหรอวะ คิดโง่ๆ หาเรื่องตายเป็นสองเท่ายิ่งกว่าฉันซะอีก”

    “นั่นมันเรื่องของฉัน แกมีหน้าที่ตอบแค่สองคำ... ตกลงหรือไม่ตกลง”

    ชาติมองลงไปที่พื้นด้านล่าง ยอดจ่อปืนกลางหลังเขา นิ้วพร้อมแตะไกถ้าชาติจะฮึดสู้

    “แกใช้เวลามากไปแล้วไอ้ชาติ ฉันควรเอาเวลาที่แกมัวแต่ลังเลไปคุยกับคนที่ให้ทางเลือกที่ดีกับฉันมากกว่า”

    ยอดยกปืนขึ้นจะยิง ชาติตัดสินใจในนาทีนั้นตอบตกลง ให้ยอดเอายามาดะมาแลกกับรัศมี

    “ดีมากไอ้ชาติ ทีนี้แกก็จะได้รู้จักคำว่ายอมให้ฉันบ้างแล้ว” ยอดยิ้มเย้ย ผลักชาติร่วงลงจากตึกร่างกระแทกเสียงดังลั่น!
    ที่แท้ยอดแค่ขู่ให้ชาติเกร็งและกลัว! ด้านล่างมีกองฟูกเก่ารองรับ ชาติยันตัวลุกขึ้นแม้จะไม่กระแทกพื้นตายแต่ก็เล่นเอาเคล็ดเจ็บไปพอควร

    เสียงเบิ้ลเครื่องมอเตอร์ไซค์ดังกระหึ่ม ชาติหันไปเห็นยอดสวมหมวกกันน็อกส่งเสียงมา

    “ถ้าฉันจะฆ่าแกจริงๆ ฉันหาวิธีตายที่มันสะใจฉันได้ง่ายกว่านี้ว่ะไอ้ชาติ”

    ชาติเจ็บใจจะเข้าไปเอาเรื่อง แต่ชะงักเพราะเจ็บแปลบที่หลังและเอวจนขยับแทบไม่ได้

    “จำไว้ว่าอย่ายุ่งกับฉันอีก กลับไปเตรียมส่งตัวรัศมีคืนให้ฉัน แล้วแกกับไป่หลูจะไปหาเรื่องให้พวกอีกาฆ่ายังไงก็เอาที่พวกแกสบายใจเลย” ยอดทิ้งท้ายแล้วบิดมอเตอร์ไซค์ออกไป

    ชาติทำอะไรไม่ได้ นอกจากพาตัวเองกลับมาให้ไป่หลูช่วยจัดกระดูก แต่เธอออกแรงเยอะไปหน่อยชาติเจ็บถึงกับร้องเสียงหลง เล่นเอาแสบพลอยหน้าเหยเกไปด้วย

    “นี่คุณ...ผมรอดตายจากโดนผลักตกตึกเป็นสิบชั้นมาได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องมาตายเพราะโดนคุณหักกระดูกนะ”

    “ช่วยไม่ได้ ดันไปเสียรู้นายยอดเอง”

    “ผมไม่ได้เสียรู้มัน แค่ไม่คิดว่ามันจะกล้าเล่นแรงแบบนี้”

    “ระหว่างนายสองคนเคยยอมกันซะที่ไหน เจอหน้ากันทีไรจะฆ่ากันให้ได้ทุกที ยิ่งฝีมือสูสีพอฟัดพอเหวี่ยงกันแบบนี้ ถ้าไม่มีใครห้ามคงตัดสินยากว่าใครจะรอด”

    “แกร่งเหมือนเพชรด้วยกันทั้งคู่ใช่ไหมเจ๊ เพราะถ้าเอาเพชรมาตัดเพชรผลออกมาก็มีอย่างเดียว มีแต่เข้าเนื้อเจ็บตัวทั้งคู่ เสียดายเพชรแกร่งๆซะเปล่า”

    “แกไม่ต้องมาตีสำนวนชวนอ้วกเลยไอ้แสบ ฟังแล้วมันเหมือนเสียดายพวกชายรักชายว่ะ” ชาติปรามเสียงเขียว แต่ไป่หลูกลับยิ้มขำชอบใจ เย้าว่าบางทีชาติกับยอดอาจจะคิดกันแบบนั้นอยู่ลึกๆก็ได้ แสบสะดุ้งเล็กๆ บ่นอุบว่าเสียดายของ “นี่...พอเลยทั้งคู่ มัวแต่มาตีฝีปากแบบนี้ ลิงค์สัญญาณที่ฉันบอกเสร็จรึยัง”

    “โธ่ๆๆ ระหว่างไอ้แสบกับโลกดิจิตอล มีคำว่าเป็นไปไม่ได้เหรอ” แสบคุยโว ไป่หลูนิ่วหน้า ถามชาติว่าลิงค์สัญญาณอะไร?

    “เหตุผลที่ผมต้องยอมให้ไอ้ยอดเล่นงานไงคุณ ไม่งั้นผมจะแอบติดเครื่องส่ง GPS ไว้กับตัวมันให้เราตามได้ยังไง จริงมั้ย”

    ไป่หลูชะงักไปอย่างคาดไม่ถึง แล้วเธอกับเขาก็ตามแสบไปที่ห้องปฏิบัติการซึ่งเชิดศักดิ์นั่งเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของพิกัด GPS ในแผนที่บนหน้าจอ

    “ตอนนี้ไอ้ยอดมีความเคลื่อนไหวบ้างรึยังครับท่านรอง”

    “ยัง...พิกัดล่าสุดตอนนี้ยอดเดินทางไปที่บ้านพักคนชรา”

    “ในที่สุดก็สืบรู้จนได้ว่าเราส่งยายของเขาไปอยู่ที่ไหน”

    “ไอ้ยอดมีแค่สองอย่างในชีวิตที่พร้อมแลกทุกอย่างคือรัศมีกับยายของมัน แสดงว่างานนี้มันกะเชิดเงินจากฟิเดลโรแล้วหายตัวไปไม่ให้ใครตามเจอแน่”

    “งั้นก็หมายความว่าเราต้องยอมทำตามเกมของไอ้ยอดอย่างเดียว”

    “สถานการณ์ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะกุญแจสำคัญที่พวกอีกาต้องการก็คือสูตรโคคิโน ถ้าเราได้มาก็เท่ากับเราหยุดแผนการทำลายประเทศให้พ้นจากมาดามหลุยส์ได้”

    “แต่มันคงไม่หยุดแค่นั้นแน่ มาดามหลุยส์จะรู้ว่าพวกเราเป็นใครและรู้ว่าเราพร้อมสู้กับพวกอีกาเต็มที่”

    “เจ๊จะบอกว่า...เราต้องพร้อมรับมือกับศึกใหญ่ใช่ไหม”

    “ไม่ต้องกลัวไอ้แสบ นั่นแหละเวลาที่ฉันรอเลย เวลาทำลายพวกอีกาให้สิ้นซาก” ชาติกล่าวหนักแน่น สีหน้าจริงจัง ส่งสายตาไปยังไป่หลูที่พร้อมรับมือด้วยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

    รัศมีแอบฟังทุกคนคุยกัน เข้าใจทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นเพราะแผนการของยอด เธอครุ่นคิดอย่างหนักใจ ทั้งเป็นห่วงยอดและห่วงอนาคตที่จะตามมา

    ooooooo

    ยอดสวมหมวกพรางใบหน้าเอาเสื้อผ้าและอาหารมาฝากเจ้าหน้าที่บ้านพักคนชราไว้ให้ยายเอียด แล้วแอบมองยายด้วยความคิดถึง
    เมื่อยายเอียดเห็นสิ่งของเหล่านั้นก็นึกรู้ว่าน่าจะเป็นหลานชาย จึงรีบออกมาเดินตามหาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเห็นหลังยอดไวๆ ยายจำหลานได้แม่น ร้องเรียกจนยอดต้องหันกลับมาพูดคุยด้วย

    สองยายหลานน้ำตาเอ่อ ยายเชื่อมั่นความดีในตัวยอดที่ตนเคยอบรมสั่งสอน นั่นยิ่งทำให้ยอดหน้าสลดรู้สึกผิด แต่ก็ย้ำว่าตนคิดดีทำดีเพื่อยายกับรัศมีเหมือนเดิม ตนกลับมาวันนี้เพื่อจะบอกยายว่าอดทนรออีกไม่นานแล้วตนจะพายายกับรัศมีไปเริ่มชีวิตใหม่ด้วยกัน...

    ทางด้านมาดามหลุยส์หลังจากปะทะกับพวกฟิเดลโรเพื่อช่วยเหลือแองจี้ ปรากฏว่ามาดามบาดเจ็บและแองจี้ก็สาหัสปางตาย ไตรรักและห่วงมาดามมาก ไม่เห็นด้วยที่เธอลงมือเอง

    “มันเป็นเรื่องที่ฉันกับฟิเดลโรต้องสะสางกัน โดยตรง”

    “แต่มาดามเกือบเสียท่าให้มัน ถ้าแองจี้ไม่...” ไตรไม่กล้าพูดต่อเพราะขยาดกับสายตาคมกริบของมาดาม เขาถอยห่างเธอออกมา แววตาเขาครุ่นคิดลังเลจะพูดเรื่องที่เป๊กกี้ไม่ไว้ใจชาติให้มาดามฟังดีหรือไม่ แต่ที่สุดไตรก็ตัดใจไม่เล่า พอดีเฉินเข้ามาบอกมาดามว่าแองจี้รู้สึกตัวแล้ว

    “ฉันจะไปดูแองจี้ก่อน ระหว่างนี้ไตรไปเตรียมทีมให้พร้อมสำหรับการชิงตัวยามาดะ สูตรโคคิโนจะต้องเป็นของเรา ห้ามให้ตกไปอยู่ในมือของฟิเดลโรเด็ดขาด”

    ไตรรับคำโดยดี มาดามหลุยส์ตามเฉินเข้ามาในห้องพักที่แองจี้รักษาตัวหลังจากผ่าตัดเอากระสุนออก

    “ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอกแองจี้ นอนพักไปเถอะ”

    “ฉันขอโทษค่ะมาดาม งานที่มาดามสั่งไว้ฉันทำผิดพลาด ฉันควรจะต้องเอาชีวิตของฟิเดลโรมาให้มาดาม”

    “ใช่...หน้าที่ของอีกาต้องทำตามคำสั่งให้สำเร็จ ถึงต้องแลกด้วยชีวิตก็ต้องทำ”

    ขาดคำ มาดามหลุยส์ชักปืนจากเอวเฉินจะยิงแองจี้ เฉินตกใจร้องห้าม กลับโดนมาดามตวาดแว้ด

    “อยู่เฉยๆไปเลยเฉิน...แองจี้พูดถูกแล้ว คำสั่งที่ฉันสั่งไปแองจี้ต้องยอมรับมัน”

    แองจี้หน้าเสียหลับตาพร้อมรับการลงโทษ แต่มาดามหลุยส์กลับลดปืนลง

    “ถ้าเธอไม่เอาตัวมารับลูกปืนแทนฉัน เธอจะได้รับการลงโทษแน่นอนแองจี้...เฉินระหว่างรอให้ไตรจัดทีมสำหรับชิงตัวยามาดะเสร็จ เธอดูแลแองจี้ไปก่อน”

    เฉินรับคำพร้อมรับปืนคืนมาจากมาดาม...เมื่ออยู่กันตามลำพัง แองจี้สวมกอดเฉินทั้งน้ำตา ขอบคุณเขาที่ทำให้ตนรอดตาย

    ooooooo

    เช้าวันรุ่งขึ้น รัศมีเดินวนเวียนไปมาอยู่ในบริเวณที่พักของตนอย่างครุ่นคิดตัดสินใจเรื่องสำคัญ เธอเป็นห่วงยอดจนเมื่อคืนนอนไม่หลับ ไป่หลูเข้ามาเห็นสีหน้าท่าทางของรัศมีก็คาดเดาได้ไม่ยาก

    “เป็นกังวลเรื่องอาการของยอดจนไม่ได้นอนทั้งคืนเลยล่ะสิ ไม่ต้องห่วงนะ ถ้ายอดพายามาดะส่งถึงมือพวกเราได้เมื่อไหร่ อย่างแรกที่ฉันจะทำคือให้เขารีบรักษายอดให้ได้”

    “แต่เขาทำทุกอย่างเพื่อเงินและจะไม่ยอมช่วยยอดเด็ดขาด ฉันรู้จักเขาดีนะไป่หลู”

    “แต่พวกฉันมีวิธีที่จะทำให้เขายอม”

    “เหมือนที่ทำกับมานพน่ะเหรอ”

    “คนบางจำพวกไม้นวมใช้ไม่ได้ผลก็ต้องใช้ไม้แข็ง ไว้ให้ได้ตัวยามาดะมาก่อนแล้วพวกฉันจะจัดการให้ และอีกเรื่องที่ฉันอยากจะขอ...การหนีเงื้อมมือพวกอีกาไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งยอดตัดสินใจหักหลังฟิเดลโรด้วยก็เหมือนโดนตามล่าจากสองฝั่ง แต่ถ้าเธอกล่อมยอดให้ร่วมมือกับเราโอกาสรอดก็มากกว่า”

    รัศมีนิ่งไป แล้วอีกไม่นานก็ตัดสินใจได้เด็ดขาดหลังจากชาติมาตามไป่หลูเพราะมีความเคลื่อนไหวของยอด ซึ่งทั้งสองคนต้องไปปฏิบัติภารกิจตามคำสั่งของเชิดศักดิ์

    “เตรียมพร้อมไว้นะไป่หลู เธอมีหน้าที่ต้องคุมสถานการณ์ไม่ให้พวกฟิเดลโรกับพวกอีกาเข้าแทรกแซง”

    “ภารกิจนี้เราคงเลี่ยงการปะทะกันเองไม่ได้ เพราะหัวหน้าไตรเพิ่งจัดทีมให้ผมเข้าร่วมชิงตัวยามาดะด้วย แต่ผมจะพยายามช่วยคุณ”

    “แล้วพวกอีกาเขาไม่ได้สั่งให้ยอดเข้าร่วมปฏิบัติการด้วยเหรอ”

    “เรียก...แต่ไอ้ยอดให้หมอแจ้งว่ามันป่วย”

    คำตอบของชาติทำให้ไป่หลูมองทะลุปรุโปร่ง ว่างานนี้ยอดเดิมพันทุ่มหมดหน้าตัก คงไม่คิดกลับไปหาพวกอีกาอีก แต่ชาติไม่คาดเดา ขอให้ได้ตัวยามาดะมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน

    “เอาล่ะ รีบไปกันได้แล้ว”

    ชาติกับไป่หลูรับคำสั่งแล้วแยกย้ายไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คนละคัน เชิดศักดิ์ปิดประตูโดยไม่รู้ว่ารัศมีเล็ดลอดออกไปก่อนหน้านี้

    รัศมีกลับมาที่ห้องเช่าเดิมที่ยามาดะพามาหลบซ่อน เธอยังรู้สึกกลัวกับเหตุการณ์วันนั้นที่เกือบถูกเขาขืนใจ แต่เพราะตัดสินใจบางอย่างไปแล้วจึงตั้งสติค้นหาหลักฐานที่จะเป็นเบาะแสให้รู้ว่ายามาดะอยู่ไหน แล้วความพยายามก็ส่งผล เธอพบข้อมูลพร้อมเบอร์โทรศัพท์บริษัทเคมีภัณฑ์ของด็อกเตอร์สมบัติเพื่อนของยามาดะ

    ยามาดะกับสมบัติรู้จักกันมานานและเคยทำงานร่วมกันกับทีมนักวิจัยที่ญี่ปุ่น ปัจจุบันสมบัติมีห้องวิจัยเคมีภัณฑ์ที่มีอุปกรณ์ครบครัน และนี่ก็คือเหตุผลที่ยามาดะดั้นด้นมาหาเพื่อนเก่า แต่ไม่นึกว่าเขาจะโหดเหี้ยมลอบฆ่าสมบัติอย่างเลือดเย็นเพราะต้องการอุปกรณ์เหล่านี้

    หลังจากสังหารสมบัติ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้น ยามาดะลังเลเล็กน้อยก่อนจะรับสายแล้วต่างฝ่ายต่างจำเสียงกันได้

    “ยามาดะ คุณอยู่ที่นั่นจริงๆด้วย”

    “รัศมี...คุณรู้ได้ยังไง”

    “ไม่ยากเกินกว่าที่ฉันจะพยายามหรอก แล้วถ้าคนอย่างฉันหาคุณเจอ ทั้งพวกฟิเดลโรทั้งพวกอีกาก็คงหาคุณเจอได้ง่ายๆเหมือนกัน”

    “คุณทำผมไว้เจ็บมากนะรัศมี รู้ไหมว่าการขู่ผมแบบนี้จะยิ่งทำให้ความรู้สึกดีๆของผมที่มีต่อคุณลดลงจนไม่เหลือ”

    “ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันอยากเตือนคุณ แลกกับสิ่งที่อยากขอร้องให้คุณช่วย”

    “คุณจะให้ผมช่วยอะไร”

    รัศมีอยู่ในรถแท็กซี่ เธอพูดสิ่งที่ต้องการออกไป ยามาดะฟังแล้วสนใจทันที

    “เป็นข้อตกลงที่น่าสนใจมาก แต่ผมจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณไม่ได้หลอกผม”

    “ฉันช่วยชีวิตพวกคุณพ่อลูก คุณอยู่กับฉันมาตลอดน่าจะรู้ดีว่าฉันคำไหนคำนั้น”

    “ก็ได้ ผมจะยอมเสียเวลาทำตามที่คุณต้องการ แต่ถ้าคุณไม่ทำตามข้อตกลงก็เท่ากับคุณมีส่วนช่วยทำให้นายยอดตายด้วยมือคุณด้วย”

    “ขอแค่คุณรักษายอดให้หาย ฉันจะยอมไปกับคุณทุกที่”

    “งั้นตกลง”

    ยามาดะวางสายแล้วรีบเก็บอุปกรณ์ในตู้ทดลองใส่กระเป๋า รวมทั้งโน้ตบุ๊กและเครื่องมือที่จำเป็น รวบรวม ทั้งหมดแล้วขนไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว คล้อยหลังนิดเดียวพวกเชงก็มาปรากฏตัวโดยไม่สนใจเสียงห้ามปรามของพนักงานในตึก

    แต่สิ่งที่พวกเชงพบในห้องวิจัยก็คือศพของสมบัติ ไร้เงาของยามาดะ เชงแน่ใจว่าเขาเพิ่งหนีไปได้ไม่นาน ย้ำกับลูกน้องว่าต้องตามมันให้เจอ

    ยามาดะกำลังจะสตาร์ตรถออกไป แต่ช้ากว่ากลุ่มของเชงที่วิ่งกรูออกมาจากตึกเลยหมดโอกาส โดนปืนจ่อรอบคันจนนั่งอึ้ง

    “อย่าคิดโง่ๆ และก็อย่าสร้างปัญหาให้บอสมากด้วย เพราะแทนที่แกจะได้คุยกับบอสดีๆ ได้ข้อตกลงที่แกต้องการ จะกลายเป็นแกไม่ได้อะไรเลย...ลงมา!”

    เชงตวาดสั่ง ยามาดะมีปืนแค่กระบอกเดียว เขารักตัวกลัวตายจึงยอมเปิดประตูรถลงมา เชงแย่งปืนแล้วบิดข้อมือยามาดะกดไว้กับรถ เจ็บจนร้องลั่น

    “เจ็บนะโว้ย!”

    “ถ้าแกไม่คิดจะหนีก็ไม่ต้องเจอแบบนี้”

    “เพราะพวกแกเล่นตุกติกกับฉันก่อน แล้วจะให้ฉันไว้ใจได้ยังไง กลับไปบอกไอ้ฟิเดลโรเลย อย่าโลภ ให้มากนัก ของดีมันก็ต้องมีราคาที่ควรจ่ายโว้ย ไม่ใช่คิดแต่จะได้ไปฟรีๆ”

    “ฉันว่าแกไปบอกบอสเองดีกว่า ฉันไม่มีหน้าที่เจรจาต่อรอง”

    เชงกำลังจะลากยามาดะไป แต่ระหว่างนั้นชาติ เฉิน รุต และวัตรเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ทั้งหมดเปิดฉาก เล่นงานพวกเชง จึงเกิดการยิงตอบโต้กันดุเดือด ยามาดะฉวยโอกาสนี้ขับรถหนีไป ชาติรีบบอกพวกเฉินให้รับมือพวกเชง ตนจะตามยามาดะไปเอง

    “ฉันไปด้วยไอ้ชาติ คราวนี้จะไม่ให้ยามาดะหลุดมืออีกแน่”

    เฉินทำให้ชาติชะงัก แต่ต้องไม่ให้ผิดสังเกตจึงพยักหน้ารับ...วัตรกับรุตช่วยยิงเปิดทางให้ชาติกับเฉินตามยามาดะไป รถสองคันเร่งความเร็วไล่ตามกัน เฉินบ้าระห่ำบอกให้ชาติเกาะแน่นๆ แล้วกระทืบคันเร่งจนฝุ่นตลบ

    วิ่งผ่านกระดานไม้พุ่งลอยละลิ่วข้ามเนินลงมากระแทกพื้นก่อนจะปัดท้ายอย่างแรง ดักหน้ารถยามาดะได้พอดิบพอดี

    แต่เฉินไม่หยุดแค่นั้น เร่งเครื่องพุ่งชนรถยามาดะเสียงดังโครมใหญ่กระเด็นไปจอดนิ่งสนิทในสภาพบุบทั้งแถบ ส่วนรถที่เฉินขับพุ่งชนก็นิ่งสนิทอยู่กับที่ควันโขมงฝากระโปรงยุบ

    ชาติกับเฉินเจ็บนิดหน่อย ทั้งคู่เดินมึนออกมาจากรถ ชาติตวาดใส่เฉินด้วยความโมโห

    “ทำบ้าอะไรของแกวะ”

    “แองจี้ต้องเกือบตายก็เพราะไอ้งี่เง่าอย่างมัน เพราะฉะนั้น ฉันไม่สนใจวิธีเอาตัวมันกลับไป เข้าใจมั้ยไอ้ชาติ”

    “แต่ทำแบบนี้แกจะฆ่ามันมากกว่า”

    “แหกตาดูซะก่อนเถอะไอ้ชาติ มันไม่ตายหรอกโว้ย! ฉันจะลากคอมันกลับไปให้มาดาม แกหลบไป”

    เฉินผลักชาติพ้นทางแล้วเดินตรงดิ่งไป ชาติอยู่ในสถานการณ์ตัดสินใจลำบากไม่อยากให้เฉินได้ตัวยามาดะไปให้มาดามหลุยส์ เขาจำเป็นต้องยิงเฉิน แต่ไม่ทันจะเหนี่ยวไกเสียงวิทยุติดต่อจากไป่หลูดังขึ้น

    “เก็บปืนนายไปซะ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่นายจะเก็บพวกเดียวกัน”

    ชาติฟังแล้วหันขวับมากวาดสายตาครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นไป่หลูแอบในมุมสูงและใช้เป็นจุดซุ่มยิงสไนเปอร์ได้

    “นี่...กว่าจะโผล่มาได้ หายไปแต่งสวยมาหรือไง”

    “ปากเสีย...ฉันสวยมาแต่เกิด ไม่ต้องพึ่งเมกอัพไม่ต้องพึ่งศัลยกรรม หน้าสดก็ยังสวยย่ะ”

    “ของแบบนี้ให้แฟนชมดีกว่ามั้ยคุณ”

    “ทะลึ่ง! ไอ้แสบวิทยุมาบอกว่าเห็นสัญญาณ GPS ของยอดกำลังตามมาชิงตัวยามาดะ นายต้องตีบทให้แตก ถ่วงเวลาให้ยอดมาเอาตัวยามาดะไปเข้าใจมั้ย”

    “รับทราบครับที่รัก”

    ขาดคำ ไป่หลูยิงเปรี้ยง!! กระสุนพุ่งมาที่พื้นห่างจากชาตินิดเดียว เฉินหันขวับกลับมา ชาติข่มความตกใจตะโกนว่าเราถูกซุ่มโจมตี
    ไป่หลูเปิดฉากยิงอีกหลายนัดต่อเนื่องเพื่อไม่ให้เฉินเข้าถึงตัวยามาดะ เฉินร้องบอกชาติให้ยิงคุ้มกันตนจะเข้าไปเอาตัวยามาดะออกมา...ในเมื่อเฉินไม่ยอมหยุด ชาติจำเป็นต้องช่วยยิงคุ้มกันให้แต่ก็แอบคุยผ่านวิทยุติดต่อกับไป่หลูอยู่ด้วย

    “แบบนี้ถ่วงเวลาเฉินไม่ได้แน่ คุณต้องเด็ดขาดกับผมแล้วล่ะไป่หลู”

    “ให้ฉันเอาจริงเหรอ”

    “ลงมือเลย ผมไม่ตายหรอก ผมมีเสื้อเกราะ”

    “งั้นฉันเอาจริงให้ก็ได้ เจ็บหน่อยนะ”

    ไป่หลูเล็งเป้าปืนสไนเปอร์ที่กลางอกชาติแล้วลั่นไกจนเขาหงายหลังตึงก่อนที่เฉินจะไปถึงตัวยามาดะ พอเฉินถอยมาช่วยลากชาติไม่ให้เป็นเป้านิ่ง แล้วเปิดเสื้อตัวนอกเผยให้เห็นรอยกระสุนฝังอยู่ในเสื้อเกราะ

    “มันเสี่ยงเกินไปไอ้เฉิน เรากำลังตกเป็นเป้ากระสุนเข้าไม่ถึงตัวยามาดะแน่”

    ชาติทำให้เฉินชะงัก ทันใดเสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้น ยอดใส่ชุดดำและสวมหมวกกันน็อกปิดบังใบหน้า บังคับรถพุ่งทะยานเข้าไปหายามาดะที่ยังมึนไม่หายอยู่ในรถยนต์ เมื่อรู้ว่าผู้มาใหม่จะช่วยให้ตัวเองรอดชีวิต ยามาดะยอมให้เขาขับรถพาไปถึงโกดังท่าเรือ ทิ้งความเจ็บใจไว้ให้เฉินที่ตามไม่ทัน

    กว่ายามาดะจะรู้ว่าชายชุดดำคือยอดก็เล่นเอาสองฝ่ายปะทะอารมณ์กันพักหนึ่ง

    “ฉันเคยเห็นแกในรูปที่รัศมีพกติดตัวเสมอ งั้นก็แสดงว่าแกกำลังหักหลังพวกอีกา คิดจะใช้ฉันเป็นข้อต่อรองเพื่อพารัศมีไปกับแก ฮ่าๆๆๆ”

    “มีเรื่องตลกอะไรนักหนาวะ”

    “หลายเรื่อง...ที่เกี่ยวกับแกกับรัศมี ถ้าเป็นละครก็คงเป็นละครที่สนุกเรื่องนึงเลย”

    “แกหมายความว่าไง” ยอดเงื้อหมัดจะซัดยามาดะ แต่ต้องชะงักกับเสียงรัศมีที่บอกให้ปล่อยเขา

    ยอดแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาดีใจมากที่ได้พบรัศมีเสียที แต่ไม่ยอมฟังเธอหว่านล้อมให้ล้มเลิกแผนการทั้งหมด

    “ถ้าคุณหมายถึงอยากให้ผมหยุดเป็นมือสังหาร ผมกำลังทำอยู่นี่ไงรัศมี ผมได้เงินมาก้อนหนึ่ง มันมากพอที่จะพาคุณกับยายไปหาที่ปลอดภัยอยู่ พวกเราจะมีชีวิตที่สุขสบาย ไม่มีใครตามเราเจอ...ผมสัญญา”

    “เราหนีไม่พ้นหรอกยอด”

    “คุณอย่าไปฟังที่พวกไอ้ชาติมันเป่าหูคุณ ผมมีเงินมากพอที่จะทำให้เราหายตัวไปจากโลกนี้ เชื่อผมสิรัศมี ผมทำได้จริงๆ เชื่อผม”

    ยอดบีบไหล่รัศมีเพื่อให้เธอเชื่อคำพูดของเขา แต่ระหว่างนั้นเองอาการพิษจากโคคิโนกำเริบและรุนแรงกว่าทุกครั้ง ยอดหายใจติดขัด เจ็บปวดไปทั้งตัว เลือดกำเดาไหลเป็นทาง

    รัศมีตกใจประคองร่างยอดที่หนักอึ้งเข้ามาหายามาดะที่กำลังเตรียมเครื่องมือซึ่งเอามาจากห้องวิจัย ยามาดะรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น เดินเข้ามาดูอย่างใจเย็น

    “อาการแบบนี้คือขั้นสุดท้ายที่พิษของโคคิโนซึ่งไม่สมบูรณ์กำลังทำลายระบบประสาทและอวัยวะทุกอย่างในตัวยอด มันจะเจ็บเหมือนกับเอาเข็มร้อนๆ ทิ่มเข้าไปทุกส่วนของอวัยวะภายใน”

    “ฉันไม่ต้องการคำอธิบาย ฉันขอให้คุณช่วยยอด คุณทำได้ใช่ไหม”

    “คุณเห็นนั่นมั้ยรัศมี เครื่องมือที่ผมเอามาจากห้องวิจัยของเพื่อนผม ทันทีที่คุณติดต่อผมมาและทำข้อตกลงกัน ผมก็เตรียมพร้อมไว้แล้ว”

    “งั้นก็รีบลงมือ”

    “ยัง...ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นจนกว่าผมจะเชื่อใจว่าคุณจะไม่ผิดสัญญาของเรา”

    รัศมีแค้นใจน้ำตาคลอ ยามาดะยิ้มชอบใจจะยื่นมือสัมผัสแก้มรัศมี แต่ยอดฝืนแรงยกมือคว้าหมับ ถามว่าสัญญาอะไร เขาบังคับรัศมีทำอะไร

    “ฉันไม่ได้บังคับรัศมี แต่เธอเป็นคนเลือกทางนี้เอง”

    ยอดพยายามจะกระชากคอยามาดะแต่อาการกลับหนักขึ้น ร้องเจ็บปวดและดิ้นทุรนทุรายจนหมดสติ รัศมีตัดสินใจแน่วแน่ขอร้องยามาดะช่วยเขาด้วย แล้วเธอจะทำตามที่ตกลงกัน

    ooooooo

    มาดามหลุยส์โกรธมากที่เฉินกลับมาบอกว่าภารกิจผิดพลาดไม่ได้ตัวยามาดะมา เธอไม่ฟังคำอธิบายใด ทำร้ายเฉินด้วยกรงเล็บแหลมคมราวกับจะเอาชีวิต ชาติทนไม่ไหวต้องเข้ามาขวาง

    “ถ้ามาดามจะลงโทษคนผิดก็ควรลงโทษผมมากกว่า เพราะคนที่พลาดทำให้ภารกิจล้มเหลวคือผมไม่ใช่เฉิน เฉินพยายามสุดความสามารถแล้ว แต่ผมเองที่พลาดถูกพวกมันเล่นงาน ไม่ใช่ความผิดของเฉินเลยครับมาดาม”

    มาดามหลุยส์มองชาติอย่างหงุดหงิด อยากทำโทษแต่เพราะส่วนลึกในใจที่รักชาติอยู่ จึงแค่ตบเป็นการสั่งสอนก่อนเดินลิ่วออกไปอย่างหัวเสีย ไตรมองชาติด้วยแววตาจับผิดและยิ่งมั่นใจมากขึ้นกับสิ่งที่เฉินเล่าเรื่องการขัดขวางของพวกมือที่สาม แต่ไตรยังไม่พูดอะไรตอนนี้ เดินตามมาดามออกไป

    มาดามหัวเสียหนักปัดข้าวของบนโต๊ะทำงานหล่นแตกกระจาย ไตรตามเข้ามาเอ่ยอย่างรู้ทัน

    “ถ้ามาดามอึดอัดใจที่จะต้องลงโทษนายชาติ ต่อหน้าคนอื่น จะให้ผมออกไปจัดการเองก็ได้นะครับ”

    “ฉันขอให้เธอออกความเห็นหรือไงไตร”

    “เปล่าครับ แต่ผมเข้าใจว่านายชาติคือความหวังที่มาดามตั้งเอาไว้สูงมากต่างหาก การจะผลักดันให้ชาติไปถึงเป้าหมายของมาดาม ก็เป็นหน้าที่ที่ผมต้องทำเหมือนกัน”

    “เป็นผู้ชายแต่พูดจาประชดประชัน นอกจากดูไม่แมนแล้วยังไม่มีคุณสมบัติของว่าที่ผู้นำด้วยนะไตร”

    “ผมไม่ได้ประชด แต่ผมทำทุกอย่างเพื่อมาดาม จะให้พูดกี่ครั้งผมก็ยืนยันคำเดิม”

    “เอาล่ะ เรื่องนายชาติค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้เรื่องสำคัญกว่าก็คือไอ้พวกมือที่สามที่โผล่มาก่อกวนเราตลอดเวลา ฉันอยากได้คำตอบมากกว่าว่ามันคือใคร”

    ไตรบอกว่าตนพยายามสืบมาตลอดแต่ยังไม่ได้ร่องรอย แต่คราวนี้ตนมีวิธีที่หาตัวพวกมันได้ ถ้ามาดามอนุญาตให้ชาติมาช่วย มาดามสงสัยทำไมต้องเป็นชาติ

    “เพราะมีแต่นายชาติคนเดียวที่เคยเผชิญหน้ากับพวกมันมาหลายครั้งครับมาดาม”

    “ได้...ถ้านั่นเป็นวิธีที่เธอยืนยันว่าจะทำสำเร็จ”

    “แน่นอนครับ ผมจะกระชากหน้ากากไอ้โม่งที่แอบเล่นงานเรามาให้มาดามเห็นแน่ แล้วเรื่องโคคิโนล่ะครับ”

    “การแย่งชิงซึ่งหน้ากับพวกฟิเดลโรมันยืดเยื้อมานานแล้ว ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้สูตรโคคิโนหลุดมือไปแน่นอน ถึงเวลาที่ต้องใช้วิธีอื่นแล้ว” มาดามกล่าวหนักแน่นโดยไม่เห็นรอยยิ้มร้ายกาจของไตรผุดพราย

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    2 สหายจับมือจัดการเดียรถีย์ ขจัดเภทภัยให้ชาว “ไผ่แดง”

    2 สหายจับมือจัดการเดียรถีย์ ขจัดเภทภัยให้ชาว “ไผ่แดง”
    24 ต.ค. 2564

    00:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 05:04 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์