นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพชรตัดเพชร

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ชาติมาตามนายจอมคนขับแท็กซี่ถึงอู่ซ่อมรถของเฮียซ้ง จอมไม่พอใจไป่หลูตัดหน้ารถจึงถ่ายรูปไว้แล้วเอาไปลงยูทูบจนเป๊กกี้เห็นเข้าและอยากจะสืบให้ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร จึงทำทีมาไหว้วานชาติเพื่อจะจับผิดเขา

    เมื่อชาติมาถึงอู่ซ่อมรถซึ่งเป็นแหล่งชำแหละชิ้นส่วนรถส่งขายอย่างผิดกฎหมาย ปรากฏว่าสองฝ่ายพูดจากันไม่รู้เรื่อง เฮียซ้งยกพวกเล่นงานชาติแต่ไม่ง่ายอย่างใจคิดเพราะยอดมาร่วมด้วย แถมไป่หลูก็ตามมาช่วย พวกเฮียซ้งเลยเจอศึกหนักถึงกับวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง

    เหตุผลที่ไป่หลูตามมาเพราะเธอล่วงรู้ว่าเป๊กกี้ไม่ไว้ใจชาติและวางแผนจะจับผิดเขา เมื่อรู้แบบนี้สองคนจึงรีบหลบออกมาก่อนที่เป๊กกี้จะลอบเข้าไปแล้วเจอยอดอย่างไม่คาดคิด

    ยอดสังหารเฮียซ้งกับลูกน้องตายเรียบ ยกเว้นจอมที่หนีรอดไปได้ เป๊กกี้ไม่พอใจเพราะงานนี้ไม่ใช่ภารกิจของเขา ยอดยอกย้อนว่า

    “ไม่ใช่ไอ้ชาติคนเดียวหรอกที่ไม่ชอบทนอึดอัดปลอมตัวเป็นพนักงานบริษัทนั่งโต๊ะ พอผมเห็นคุณเอาภารกิจมาให้ไอ้ชาติทำก็เลยตามมาสนุกด้วย”

    “ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

    “ทำไมเหรอครับคุณเป๊กกี้ หรือว่าภารกิจของไอ้ชาติคราวนี้เป็นเรื่องส่วนตัวที่คุณบอกใครไม่ได้ เพราะเท่าที่ผมเช็กดูที่ตึกแล้วไม่มีใครรู้เรื่องปฏิบัติการนี้เลยสักคน”

    “ไม่ใช่กงการอะไรของนาย กลับไปได้แล้ว”

    “แล้วคุณไม่อยากรู้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ไอ้ชาติมาปฏิบัติภารกิจตามที่คุณให้มันมา แต่เจอเรื่องขรุขระนิดหน่อยเพราะไม่คิดว่าต้องมารับมือกับแก๊งลักรถพวกนี้ ผมก็เลยต้องออกมาช่วยมันสนุกด้วยอย่างที่เห็น”

    “แล้วชาติล่ะ”

    “มันเกือบจะได้ตัวเป้าหมายที่คุณให้มาจับตัวอยู่แล้ว แต่ผู้หญิงคนนั้นโผล่เข้ามาแล้วชิงตัวไปตอนผมกับไอ้ชาติกำลังติดพันกับพวกนี้ ไอ้ชาติก็เลยไปตามล่าเอาตัวคืนอยู่ ผมกะว่าจะไปสนุกกับมันอยู่เหมือนกัน เพราะฝีมือผู้หญิงคนนั้นไม่เบาเลย อย่าห้ามเลยนะ งานนี้ผมอยากสนุกด้วยจริงๆ”

    ยอดหัวเราะชอบใจแล้วเดินออกไป เป๊กกี้มองตามสีหน้าครุ่นคิดจะเชื่อคำพูดหมอนี่ได้หรือไม่...

    บริเวณโกดังร้างไม่ไกลจากอู่ซ่อมรถ ชาติกับไป่หลูตามจับตัวจอมมาได้ในสภาพหมดสติ ชาติแปลกใจว่ายอดมาช่วยตนไม่ให้ถูกเป๊กกี้วางแผนจับผิดเพื่ออะไร

    “ความปลอดภัยของชีวิตรัศมีไง ถ้านายถูกเป๊กกี้จับผิดได้ว่าหักหลังพวกอีกาอยู่ พวกเราทุกคนที่ฐานจะถูกเล่นงาน แล้วชีวิตรัศมีที่อยู่กับเราก็ต้องได้รับอันตรายไปด้วย”

    “ไอ้ยอด...ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานมันก็รู้จักทำตัวเป็นประโยชน์ได้เหมือนกัน”

    “ความจริงมันจะไม่ยุ่งยากขนาดนี้หรอก ถ้าคุณไหวตัวทันว่าถูกเมียหลอก”

    “คุณโทษผมได้ไง ลองตั้งสติไม่เอาอคติกับความหึงหวงมาทบทวนกันอีกที เพราะคุณไม่ระวังตัวใช่ไหม หมอนั่นถึงถ่ายคลิปแล้วตามไปจนรู้ว่าฐานปฏิบัติการเราอยู่ไหน”

    “หึงหวง!! นี่นายหาว่าฉันหึงนายงั้นเหรอ”

    “หรือไม่ใช่ล่ะ”

    “ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนาย ทำไมต้องหึงด้วย”

    “อ้าว...พูดแบบนี้ผมเสียหายนะ ผมบอกรักคุณ ผมจูบคุณ แล้วผมก็...”

    “หยุด! ไม่ต้องพูด”

    “นั่นแหละ...เรารู้กันอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คุณกลับไม่รับผิดชอบผมแบบนี้ ผมเสียหายนะ”

    “ไอ้บ้า ฉันเป็นผู้หญิงฉันต่างหากที่เสียหาย”

    “งั้นถ้าคุณยอมรับว่าคุณเสียหาย ก็แสดงว่าผมต้องรับผิดชอบ พอผมต้องรับผิดชอบก็หมายความว่า...เราได้ขยับความสัมพันธ์กันไปจนถึงขั้นที่ต้องเรียกว่าคนรัก”

    “ไอ้เจ้าเล่ห์ ไอ้หัวหมอ ขอเอาเลือดออกจากปากสักทีเถอะ” ไป่หลูพุ่งหมัดใส่แต่ชาติเอี้ยวหลบแล้วสวมกอดเธอไว้

    “ไม่เอาน่า อย่ามาทะเลาะกันเลยนะ เอาเป็นว่าปัญหามันเกิดจากเราสองคน เราก็ควรมาช่วยกันแก้ปัญหาให้มันจบ รักกันไว้ดีจะตาย จริงมั้ย”

    ชาติไม่พูดเปล่า ขโมยหอมแก้มเธอสองฟอด ไป่หลูดิ้นขลุกขลักครู่เดียวก็โอนอ่อน ระหว่างนั้นจอมฟื้นขึ้นมาคว้าไม้จะฟาดทั้งสองคนแต่ช้ากว่าหมัดของมือสังหารกับสายลับสาวที่พร้อมใจกันตะบันหน้ามันจนหมอบกระแต

    ooooooo

    ยอดกับเป๊กกี้คืบคลานเข้ามาบริเวณโกดังร้าง ยอดเดินตามหลังและตั้งใจจะเก็บเป๊กกี้แต่โดนชาติขัดขวางกระชากตัวเขาออกมาโดยที่เป๊กกี้ไม่รู้เห็น

    เมื่ออยู่กันตามลำพังชาติต่อว่ายอดด้วยความไม่พอใจว่าทำไมจะต้องฆ่าเป๊กกี้

    “ก็ช่วยไอ้หน้าโง่อย่างแกอยู่ไง เป๊กกี้กำลังสงสัยแก ถ้าไม่รีบกำจัดไปให้พ้นทาง ความซวยจะตามไปถึงรัศมีของฉันด้วย”

    “แต่แกฆ่าเป๊กกี้ไม่ได้”

    “ทำไม ติดใจเป๊กกี้จนนึกเสียดายขึ้นมาเหรอไงวะ”

    “ฉันกับเป๊กกี้ไม่ได้มีอะไรกัน”

    “ใครจะเชื่อวะไอ้ชาติ อยู่กินกับผู้หญิงสวยครบเครื่องแบบนั้น จะต้องเสียเวลาไปลุ้นกับไป่หลูทำไมในเมื่อของตายรออยู่บนเตียงแล้ว”

    “ปากแกนี่มันวอน” ชาติจะซัดปากสั่งสอนยอด แต่เจอยอดใช้มีดพกจิ้มที่สีข้าง

    “งานนี้ฉันกำลังช่วยแกอยู่ คิดให้ดีไอ้ชาติ จะพังเพราะอารมณ์อยากเอาชนะหรือจะรอดกันหมดเพราะฉัน”

    ชาติกัดฟันเจ็บใจผลักยอดออกห่างตัว ยอดขยับคอเสื้อตัวเองแล้วยิ้มยียวน

    “คิดถูกแล้ว...การยอมรับว่าแกต้องแพ้ฉันซะบ้างมันจะทำให้แกมีลมหายใจได้นานขึ้นอีกนิด”

    “ฉันยอมให้แกเข้ามายุ่งด้วย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้แกฆ่าใครก็ได้ตามใจ ยิ่งกับเป๊กกี้แกห้ามทำอะไรเธอเด็ดขาด เพราะเธอคือคนใกล้ชิดของหัวหน้าไตร ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ หัวหน้าไตรจะลงมาสอบสวนเรื่องนี้ด้วยตัวเองแน่”

    “ได้...ถ้าอยากเก็บเป๊กกี้เอาไว้ก็เอาที่แกสบายใจ แต่แกจะทำยังไงถึงจะช่วยไป่หลูแล้วสลัดเป๊กกี้ออกไปให้พ้น” ยอดถามย้อนทำให้ชาติชะงัก ครุ่นคิดวางแผนอย่างเร่งด่วน...

    เป๊กกี้เดินเข้ามาในโกดังโดยไม่สนใจว่ายอดจะอยู่หรือไป เธอตั้งใจจับผิดชาติให้ได้ แล้วภาพที่เห็นก็คือชาติเล่นงานหญิงสาวสวมหมวกกันน็อกจนทรุดนอนนิ่งอยู่กับพื้น

    เสียงฝีเท้าทำให้ชาติหันขวับพร้อมชี้ปืนไปที่เป๊กกี้ แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าเธอตามมา

    “เป๊กกี้...คุณตามมาทำไม”

    เป๊กกี้ไม่ตอบเพราะกำลังตัดสินใจจากสิ่งที่เห็น

    “ผมเข้าใจแล้ว คุณมีสิทธิ์สงสัยว่าทำไมผมถึงจัดการกับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สักที แต่คราวนี้คุณคงไม่มีอะไรต้องสงสัยอีกแล้ว เพราะผมจัดการกับมันได้แล้ว ทีนี้เราก็จะได้รู้ว่ามันเป็นใคร ทำงานให้ใคร”

    ชาติลดปืนลงแล้วไปพลิกตัวไป่หลูที่นอนแน่นิ่งสวมหมวกกันน็อก เขาทำท่าจะปลดหมวกเปิดเผยโฉมหน้าให้เป๊กกี้เห็น แต่ระหว่างนั้นเสียงปืนดังเปรี้ยง!!

    ชาติถูกซุ่มยิงจากระยะไกลจนกระเด็น เป๊กกี้ตกใจหันขวับไปทางต้นเสียงแล้วยิงใส่ไม่ยั้ง ไป่หลูที่สวมหมวกกันน็อกฉวยโอกาสรีบลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปทันที เป๊กกี้จะไล่ยิงแต่กระสุนจากทิศทางอื่นก็กระหน่ำเข้ามาอีก ทำให้ไล่ตามไม่ทัน

    ไป่หลูหนีรอดไปได้ เป๊กกี้เจ็บใจอยากไล่ตาม แต่อดเป็นห่วงชาติที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นไม่ได้ ทำให้ไป่หลูลอยนวล...เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา ไป่หลูถอดหมวกกันน็อกออกและเป่าปากอย่างโล่งอกที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน แต่พอเดินไปดูจอมที่ถูกมัดไว้กับเสาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเขาถูกฆ่าตายเสียแล้ว!

    ในโกดัง เป๊กกี้เขย่าตัวชาติเพื่อเรียกสติ ยอดถือปืนวิ่งเข้ามาเล่นละครแนบเนียนถามเป๊กกี้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชาติ

    “ชาติถูกลอบยิง นังนั่นมีพวกมาช่วยมัน”

    “ผมดูไอ้ชาติให้เอง” ยอดกระตือรือร้นตรวจร่างกายชาติก่อนฉีกเสื้อออกเผยให้เห็นเสื้อกันกระสุน “ไอ้ชาติไม่ตายหรอก ดวงมันยังแข็ง ผมว่าคุณรีบพา ไอ้ชาติกลับไปก่อน ผมจะตามไปดูพวกนั้นให้เอง...รีบไปเถอะ”

    เป๊กกี้หลงกลช่วยพยุงชาติที่เริ่มรู้สึกตัวออกไป ส่วนยอดย้อนกลับไปยังจุดที่สังหารจอม เลยโดนไป่หลูจ่อปืนใส่พร้อมตั้งคำถามว่าทำไมต้องฆ่าเขา

    ยอดไม่ตอบแต่ทักท้วงทวงบุญคุณแทน “ฉันเพิ่งช่วยเคลียร์ปัญหายุ่งๆที่เธอกับไอ้ชาติเคลียร์กันเองไม่ได้ไปไม่ทันไร เธอก็ยัดลูกปืนใส่หัวฉันเป็นการตอบแทนเหรอไป่หลู”

    “นายช่วยฉันกับชาติเพราะห่วงความปลอดภัยของรัศมี”

    “แต่เศษบุญก็เผื่อไปถึงเธอกับไอ้ชาติเต็มๆ”

    “ไม่ต้องมาเล่นลิ้น หมอนั่นไม่ได้ทำอะไรแล้วไปฆ่าเขาทำไม”

    “สันดานมันไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว คดีทำร้ายผู้หญิง ลวงไปข่มขืนยาวเป็นหางว่าว จะเก็บมันไว้ให้พวกอีกาตามมาเอาตัวไปสืบหาตัวพวกเธอหรือไง”

    “ฉันมีเซฟเฮาส์ไว้ซ่อนตัวพยาน”

    “แต่ฉันไม่อยากให้เธอเก็บคนเลวๆไว้ใกล้ตัวรัศมีของฉันหรอก เก็บปืนไปซะแล้วเปลี่ยนมาเป็นคำขอบคุณเพราะๆ หรือจะให้ฉันเล่นงานเธอแล้วบังคับให้เธอพาฉันไปชิงตัวรัศมีกลับคืน...เลือกเอา”

    “ถ้านายอยากชิงตัวรัศมีตอนนี้จริงๆคงทำไปแล้ว แต่ที่ยังไม่ทำเพราะรู้ตัวดีว่าพิษของโคคิโนจะทำให้สภาพร่างกายไม่ไหวรับมือพวกฉันไม่ได้มากกว่า”

    ยอดอึ้งกับความจริงข้อนี้ แต่ยังทำกร่างตัดบทเสียงหนักแน่นเอาจริง

    “ฉันก็ไม่อยากได้คำขอบคุณจากพวกเธอเท่าไหร่หรอก เอาเป็นว่าดูแลรัศมีของฉันให้ดีก็แล้วกัน ถ้ารัศมีมีตำหนิแม้แต่รอยเล็บข่วน ทั้งเธอทั้งไอ้ชาติชดใช้ให้ฉันไม่ไหวแน่”

    ไป่หลูลดปืนลงทั้งที่ไม่สบอารมณ์กับถ้อยคำอวดดีท้าทายของยอด

    ooooooo

    กลับถึงฐานปฏิบัติการรู้จากแสบว่ามานพยังไม่ยอมปริปากเหตุการณ์ฆ่าพวกเดียวกันแทบไม่มีเหลือที่เขาร่วมมือกับพวกอีกา ทำให้ไป่หลูยิ่งหัวเสียหนักขึ้นไปอีก คาดคั้นมานพให้พูดมาต่อหน้าพวกตน

    “พูดเดี๋ยวนี้! พูดออกมาทุกอย่างถึงความเลวที่แกทำไว้กับพวกเราทุกคน ใครที่มันสั่งให้แกฆ่าพ่อฉันแล้วโยนความผิดให้เขา”

    “เธอคิดว่าการให้ฉันสารภาพทุกอย่างจะช่วยแก้ไขอะไรได้เหรอไป่หลู พ่อเธอตายไป แล้ว KCAS ก็อยู่ในมือพวกอีกาแล้ว คำสารภาพของฉันมันช่วยเธอไม่ได้หรอก”

    “กวนตีนแล้วแบบนี้แสดงว่าที่โดนอัดไปทั้งคืนยังเจ็บไม่เข้าเส้น ขอผมบ้างเถอะเจ๊ จะเลาะฟันมันออกจากปากมาให้หมด แล้วดูดิว่ามันจะสารภาพมั้ย” แสบจะอัดมานพแต่เชิดศักดิ์ขัดขวาง บอกทำไปก็เสียเวลา “ถ้าเป็นเรื่องแก้แค้นให้พวกเพื่อนๆผมที่ถูกมันฆ่าตายไปล่ะก็...ผมมีเวลาเหลือเฝือครับ”

    ขาดคำ แสบพุ่งเข้าไปถีบอกมานพทีเดียวล้มลงแล้วจะอัดซ้ำแต่โดนเชิดศักดิ์กระชากออกมาเสียก่อน

    “ถ้าฉันสั่งให้หยุดแกก็ต้องหยุด ไม่งั้นก็ไม่ต้องมีหน้าที่อยู่ที่นี่อีกต่อไป...เอาไงไอ้แสบ”

    แสบหยุดชะงัก ไป่หลูเดือดแทน ถามเชิดศักดิ์ว่า “แล้วจะปล่อยเขาไว้แบบนี้เหรอคะ อย่างน้อยได้คำสารภาพมาก็ยังช่วยล้างมลทินให้พ่อฉันได้นะคะท่านรอง”

    “เรื่องนั้นฉันทำเพื่อท่านปราชญ์แน่ ถ้าไม่ใช่เพราะการเสียสละของท่านฉันคงไม่รอดมาถึงวันนี้”

    เชิดศักดิ์บอกไป่หลูแล้วพยุงมานพขึ้นนั่ง ไป่หลูกับแสบรู้สึกขัดใจ

    “ยังไงแกก็ต้องรับผิดชอบต่อเรื่องชั่วๆที่แกทำไว้ ฉันมีคนที่อาสาทำหน้าที่นี้ เขารู้ดีว่าจะง้างปากแกมันต้องใช้ความรุนแรงถึงระดับไหน”

    คนที่เชิดศักดิ์พูดถึงก็คือชาติ เขาเดินอาดๆเข้ามาจ้องมานพเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ มานพผงะหน้าซีดเผือด

    “ตอนอยู่ที่เกาะอีกาพวกมันสอนให้ฉันรู้จักความเจ็บปวดทรมานยังไง วันนี้ฉันจะสอนแกให้รู้จักแบบนั้นบ้าง”

    “ไอ้ชาติ...อย่านะโว้ย! แกไม่มีทางหลอกมาดามหลุยส์ได้นานหรอก ถ้าเขารู้เมื่อไหร่ว่าแกทรยศเขา พวกแกทุกคนที่นี่จะต้องตายอย่างทรมาน”

    มานพแหกปากเอาตัวรอด แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะชาติได้ไฟเขียวจากเชิดศักดิ์ให้ทำตามใจชอบ ขณะที่แสบก็ฝากจัดหนักจัดเต็มไปเลย ชาติยิ้มรับ

    แต่ไม่ยอมให้ไป่หลูอยู่ด้วย

    “สำหรับคุณ...ไม่ต้องขออยู่ด้วยเลย ผมกลัวคุณจำวิธีการโหดๆไปใช้กับผม ตอนที่ผมเผลอทำให้คุณโกรธ ลิขสิทธิ์แบบนี้ห้ามลอกเลียนแบบ”

    “ไอ้บ้า...หวังว่าจะได้ผลนะ”

    ด่าเสร็จเธอก้าวตามเชิดศักดิ์กับแสบออกไป

    ทิ้งชาติเล่นงานมานพได้ตามอำเภอใจ...หลังจากนั้น

    ไม่นานทุกคนก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของมานพดังลั่น รัศมีถึงกับสะดุ้งตกใจ ไป่หลูคาดเดาว่าเธอกลัว

    “ไม่ได้กลัวแต่ไม่ชอบ ฉันไม่ได้มาทางนี้เหมือนพวกเธอ”

    “แต่เธอก็เก่งพอตัวอยู่นะ ไม่งั้นคงช่วยพวกเราจัดการมานพไม่ได้ ขอบใจมากนะรัศมี”

    “ถ้าสิ่งที่พวกนั้นทำคือการทำร้ายคนบริสุทธิ์ ฉันก็ยินดี เพราะฉันไม่อยากให้คนอย่างยอดต้องเป็นเหยื่ออีก”

    “นี่แหละคือสิ่งที่จะช่วยเปลี่ยนยอดได้” ไป่หลูให้กำลังใจรัศมี จังหวะนี้ชาติเดินออกมารายงาน

    “ไป่หลู...ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว มานพยอมสารภาพทุกอย่าง แต่ตอนนี้คงยังใช้เป็นหลักฐานไม่ได้ เพราะพวกอีกายังควบคุม KCAS อยู่ แล้วไหนจะพวกนักการเมืองที่เป็นแบ็กให้มาดามหลุยส์อีก”

    “ฉันเข้าใจ ถึงเวลาของเราเมื่อไหร่ หลักฐานนี่แหละจะช่วยล้างมลทินให้พ่อฉัน”

    รัศมีมองชายหนุ่มร่างกายกำยำอย่างพิจารณาก่อนถามให้แน่ใจว่าเขาคือชาติใช่ไหม ชาติพยักหน้าแทนคำตอบ

    “ตอนนี้ยอดเป็นยังไงบ้างคะ ไป่หลูบอกฉันเรื่องที่เขาอาการไม่ดีเพราะพิษของโคคิโน”

    น้ำเสียงและท่าทีกระตือรือร้นของรัศมีทำให้ชาตินิ่งอย่างหนักใจ ไป่หลูสงสัยถามเขาว่ามีอะไร

    “ก่อนที่ผมจะมาผมเจอหมอที่ดูแลอาการให้ ไอ้ยอดอยู่ก็เลยได้คุยกัน ผมต้องบังคับหมออยู่นานกว่าหมอจะยอมเล่า เพราะยอดสั่งให้หมอปิดเป็นความลับ”

    “หมอเขาว่ายังไงคะ” รัศมีเร่งด้วยท่าทีร้อนรน

    “หมอเขาว่าอาการมันแย่ลงเรื่อยๆ ถ้าไม่รีบรักษาอย่างถูกต้องไอ้ยอดไม่รอดแน่ และคนที่จะรักษามันได้ก็มีแต่คนที่สร้างโคคิโนขึ้นมาเท่านั้น”

    รัศมีได้ยินแล้วตกใจถึงกับหน้าซีดใจเสีย

    ooooooo

    วันเดียวกันนี้ยอดจอดมอเตอร์ไซค์มุมตึกเหมือนจดจ่อรอคอยใครบางคน พอเห็นรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด ยอดทำท่าจะเดินออกไป แต่ต้องชะงักเพราะอาการพิษของโคคิโนจู่โจมร่างกายกะทันหัน

    รถของฟิเดลโรจอดที่ลานโล่ง ลูกน้องลงมาก่อนพร้อมอาวุธเพื่อตรวจความปลอดภัยให้เจ้านาย

    ยอดจับตามองทั้งที่ตัวเองมีอาการมือสั่นเหงื่อแตกเต็มหน้า และที่เพิ่มขึ้นมาคือเลือดกำเดาไหลเป็นทาง เขาปาดเลือดกำเดายืนพิงกำแพงพยุงตัวเองไว้อย่างยากลำบาก

    เสียงฟิเดลโรถามลูกน้องว่า “ไอ้ยอดล่ะ”

    “ยังไม่เห็นมันเลยครับบอส หรือว่ามันจะตุกติกกับเรา”

    “ถ้ามันคิดจะตุกติก มันคงไม่โทร.กลับมารายงานว่ารู้ตัวหนอนบ่อนไส้หรอก” ฟิเดลโรมั่นใจอย่างที่พูด เขาเลื่อนกระจกขึ้นแล้วเปิดประตูลงจากรถกวาดตามองไปรอบทิศ

    ฟิเดลโรมั่นใจว่ายอดอยู่บริเวณนี้จึงตะโกนออกไป

    “ไอ้ยอด...ศึกระหว่างฉันกับมาดามเดิมพันมันสูง เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวว่าฉันจะหักหลังแก ค่าตัวการ ร่วมงานกันของเรา ฉันพร้อมจ่ายให้ไม่อั้น แล้วถ้าแกยัง อยากได้อะไรนอกจากนั้นอีกก็บอกมาได้เลย ฉันพร้อมจัดให้ทุกอย่าง”

    ยอดไม่ส่งเสียงหรือปรากฏตัวแต่ยืนพิงกำแพงรอให้ยาออกฤทธิ์ช่วยบรรเทาความเจ็บปวด จนกระทั่งเห็นฟิเดลโรหันหลังจะกลับไปขึ้นรถ ยอดจึงเดินออกมา

    “เดี๋ยว...แกรับปากแล้วนะฟิเดลโร ถ้าไม่ทำตามที่บอก เดิมพันของแกกับมาดามหลุยส์จะจบเกมด้วยการที่แกเป็นผู้แพ้”

    ฟิเดลโรยิ้มเยาะก่อนหันกลับมาถามว่า “เดิมพันนี้ฉันต้องชนะเท่านั้น แกอยากได้อะไรบอกมา”

    “100 ล้านดอลลาร์กับเซฟเฮาส์ ให้ฉันกับคนของฉันหนีไปอย่างปลอดภัย ไม่ให้พวกอีกาตามมาเจออีก...ว่าไง แค่นั้นมันไม่ได้ยากไปสำหรับแกเลย”

    ฟิเดลโรคิดนิดเดียวก็พยักหน้าให้ลูกน้องหยิบบางอย่างจากในรถ ยอดรีบชักปืนระวังตัวเต็มที่

    “ใจเย็นๆไอ้ยอด เพื่อความไว้ใจกันและกัน ฉันจะให้แกล่วงหน้าไปครึ่งหนึ่งก่อน มันพร้อมจะโอนเข้าบัญชีแกทันที”

    ลูกน้องถือคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กมาให้ยอดกดหมายเลขบัญชี แล้วฟิเดลโรกดปุ่มสแกนนิ้วมือเพื่อยืนยันการโอน ก็เป็นอันเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

    “ทีนี้แกก็บอกฉันมาได้แล้วว่านังมาดามหลุยส์ส่งใครมาเป็นหนอนบ่อนไส้”

    แน่นอนว่าเมื่อรู้ตัวหนอนบ่อนไส้แล้วฟิเดลโรก็เร่งกลับไปจัดการกับแองจี้ ขณะเดียวกันเชงเพิ่งได้เบาะแสของยามาดะ แต่แองจี้ล่วงรู้จึงจะส่งข่าวให้เฉินรู้ แต่โดนพวกฟิเดลโรเล่นงานเสียก่อน

    แองจี้สู้ยิบตาแต่ก็โดนยิงบาดเจ็บก่อนที่มาดามหลุยส์กับสมุนจะมาช่วย สองฝ่ายปะทะกันดุเดือด สมุนของฟิเดลโรตายไปหลายคนด้วยกรงเล็บคมกริบของมาดามหลุยส์ แต่ช่วงหนึ่งมาดามก็เสียทีฟิเดลโรจนได้ โดนทำรายจนปากแตกแล้วเอาปืนจ่อ

    “หยุดได้แล้วหลุยส์ หยุดพยายามทำในสิ่งที่คนอย่างแกไม่มีวันไปถึงได้แล้ว”

    “คิดว่าแค่เอาปืนจ่อหน้าฉันแล้วจะสั่งให้ฉันหยุดได้เหรอฟิเดลโร ทำอย่างกับว่าแกไม่รู้จักฉันมาก่อน”

    “ฉันรู้จักแกดี ขนาดโอนิมันยอมแลกชีวิตเพื่อช่วยแก...แต่แกก็ยังฆ่ามันได้”

    “หุบปาก!!”

    “ฆ่าได้แม้แต่คนที่แกรัก...เพื่อให้พวกอีกาเชิดหน้าชูแกขึ้นมาเป็นใหญ่ แต่มันถึงเวลาที่แกควรจะพอได้แล้ว อีกาควรกลับไปอยู่ในรังของตัวเอง ไม่ควรมายุ่งกับธุรกิจค้ายาของฉัน...จำไว้!”

    ฟิเดลโรลั่นไกเปรี้ยง!! แองจี้พุ่งเข้ามารับกระสุนแทน เฉินที่เพิ่งซัดเชงจนเสียท่าหันมาเห็นก็รีบคว้าปืน ยิงใส่ ฟิเดลโรยิงสวนกลับแล้วฉวยโอกาสหนีออกไปพร้อมเชง

    แองจี้ทรุดลงนอนหายใจรวยรินโดยที่มาดามหลุยส์ประคองร่างไว้ แต่ถึงจะบาดเจ็บปางตายแองจี้ก็ยังมีแก่ใจถามมาดามด้วยความเป็นห่วงว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?

    ooooooo

    เวลาเดียวกันที่ฐานปฏิบัติการของเชิดศักดิ์...ชาติเฝ้ามองไป่หลูปลอบใจรัศมีเรื่องยอดที่เธอเพิ่งรู้ข้อมูลจากชาติไปก่อนหน้านี้ไม่นาน
    ไป่หลูสงสารรัศมีจึงไม่ค่อยชอบใจที่ชาติพูดมากเกินไป เธอผละจากรัศมีมาต่อว่าเขา

    “ทำไมต้องไปบอกความจริงว่านายยอดอาการแย่จนไม่มีทางรอดถ้าไม่ได้รับการรักษา”

    “ถ้าผมปิดรัศมีแล้ววันหนึ่งไอ้ยอดตายขึ้นมา รัศมีจะคิดว่าเรารู้เห็นแต่ไม่ช่วยอะไร”

    “ฉันสงสารรัศมี ต่อให้ใครพูดว่ายอดเป็นยังไงเธอก็ยังมั่นใจว่ายอดไม่เป็นอย่างที่ใครว่า”

    “ความรักไงคุณที่เปลี่ยนแปลงได้ทุกอย่าง ขาวเป็นดำ ดำเป็นขาว รักเป็นเกลียด เกลียดเป็นรัก ผมพูดถูกใช่ไหม”

    “แล้วมันใช่เวลามั้ย”

    “ก็แค่ไม่อยากให้คุณคิดมากหลายเรื่อง เพราะเรายังต้องเจออีกหลายปัญหา เรื่องเป๊กกี้ก็ด้วย ถึงจะไม่ทันเห็นว่าคุณเป็นใคร แต่เป็กกี้ทำงานกับพวกอีกายมทูตมาหลายคนแล้ว เธอไม่ใช่คนโง่ ป่านนี้คงสงสัยผมไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

    “ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ นายจะได้รับมือหลายๆสถาน– การณ์พร้อมกัน พ่อสายลับคนเก่ง”

    แสบมีเรื่องด่วนพรวดพราดเข้ามาขัดจังหวะ “เจ๊... นายชาติ รีบเข้าไปข้างในเถอะ ไอ้ยอดติดต่อมาอยากคุยด้วย”

    รัศมีได้ยินรีบเข้ามาถามด้วยความดีใจ แสบจึงพาทุกคนไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยอดติดต่อเข้ามา ไป่หลูรอบคอบมากถามให้แน่ใจว่า

    “สายที่ยอดติดต่อมาปลอดภัยรึเปล่า ตามไม่ได้แน่นะว่าเราอยู่ที่ไหน”

    “ปลอดภัยแน่นอนเจ๊”

    “ไอ้ยอดต้องมีเรื่องอะไรแน่ไม่งั้นมันคงไม่ติดต่อมา มันบอกรึเปล่า”

    แสบมองชาติแล้วเลยไปที่รัศมี ก่อนบอกทุกคนให้ดูเอาเองดีกว่า...แล้วแสบก็กดปุ่มคีย์บอร์ดเพื่อให้ภาพไปขึ้นที่หน้าจอทีวี

    ไม่ช้าหน้าจอก็ปรากฏภาพยอดที่ถ่ายด้วยกล้องจากโทรศัพท์มือถือ สภาพของเขาเหงื่อแตกเต็มหน้า ปากซีด ตาแดง ท่าทางอิดโรย แค่นี้ทุกคนก็ดูออกว่า ยอดอาการไม่สู้ดี และน่าจะเกิดจากพิษโคคิโนที่ตกค้างในร่างกาย รัศมีไม่เคยเห็นมาก่อน เธอรับไม่ได้ถึงกับอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะร้องไห้ออกมา...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    ดวงตาที่ 3 ตอนจบ เคราะห์ร้ายมาถึง "ปุ้ม" แทบขาดใจ "ตรีกาล" หมดสติไม่ฟื้นกลับมา

    ดวงตาที่ 3 ตอนจบ เคราะห์ร้ายมาถึง "ปุ้ม" แทบขาดใจ "ตรีกาล" หมดสติไม่ฟื้นกลับมา
    17 ต.ค. 2564

    06:30 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันจันทร์ที่ 18 ตุลาคม 2564 เวลา 00:10 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์