นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพชรตัดเพชร

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    แสบเพิ่งรู้ว่ารัศมีกับลูกชายยามาดะหายไปจากฐานปฏิบัติการ เมื่อพวกเชิดศักดิ์กลับมาและส่งมานพให้หมอเยียวยารักษาก็พากันตกใจหลังทราบข่าวนี้

    ลูกชายยามาดะพารัศมีไปที่ห้องเช่าแห่งหนึ่ง หญิงสาวฟื้นขึ้นมาด้วยท่าทีหวาดกลัว ถอยหนีไม่ให้เขาเข้าใกล้

    “ไม่ต้องกลัว ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณอีก”

    “คุณทำแบบนี้ทำไม”

    “มันเป็นเรื่องอธิบายยาก”

    “ถ้าฉันถูกขังไว้แบบนี้คงมีเวลาว่างฟังคุณอธิบายแน่ เว้นแต่ว่าคุณจะฆ่าฉัน”

    “ไม่...ผมยืนยันว่าผมไม่มีทางทำให้คุณเจ็บ ทุกอย่างที่ผมทำไปก็เพื่อความปลอดภัยของเรา และถ้าผมทำสำเร็จผมจะพาคุณหนีไปมีชีวิตที่มีแต่คนอิจฉา”

    “คุณจะทำอย่างนั้นได้ยังไง”

    “ได้สิ สูตรผลิตโคคิโนจะทำให้ผมสมหวังทุกอย่าง”

    “สูตรโคคิโน? คุณรู้เหรอ”

    “สูตรผลิตโคคิโนไม่ได้ตายไปพร้อมกับพ่อผมหรอก แต่มันอยู่ที่นี่สมองผมมาตลอด พ่อผมไม่ได้เป็นคนคิดสูตรโคคิโนหรอก แต่ผมต่างหากที่เป็นคนคิดค้นสูตรนั่นขึ้นมา”

    “คุณโกหกฉันมาตลอด”

    “ผมขอโทษ แต่ผมจำเป็นต้องทำ เพราะโคคิโนมันคือการพลิกโฉมหน้าวงการค้ายา มูลค่าของมันมหาศาล มากพอที่จะทำให้ผมใช้กินทั้งชาติก็ไม่หมด”

    “เพราะอย่างนี้ใช่มั้ย คุณถึงให้ด็อกเตอร์พ่อคุณหนีออกมาจากพวกพ่อค้ายาที่คิวบา”

    “ใช่...พ่อเคยทำงานให้พวกฟิเดลโร จนวันนึงพ่อมาปรึกษาผมว่าฟิเดลโรพร้อมทุ่มไม่อั้นเพื่อยาเสพติดชนิดใหม่ ตอนนั้นผมกำลังทำวิจัยด้านระบบประสาทอยู่และได้ค้นพบสูตรเคมีที่ดัดแปลงเป็นโคคิโนได้ ผมเลยเริ่มทดลองตัวอย่างเพื่อให้พ่อเอาไปให้ฟิเดลโร”

    “โดยให้พ่อคุณสมอ้างเป็นเจ้าของสูตร?”

    “ผมเป็นนักวิจัยอยู่ในมหาวิทยาลัย ผมออกตัวไม่ได้ และที่สำคัญฟิเดลโรมันกดราคาให้ต่ำเกินไปผมเลยต้องให้พ่อหนีออกมา”

    “ทั้งๆที่คุณเป็นนักวิจัย คุณต้องมีหน้าที่หาทางช่วยเหลือคนแต่กลับหันไปสร้างยานรกขึ้นมาแทน คุณมันเลวที่สุด” เธอไม่พอใจตบหน้าเขาฉาดใหญ่

    “ใช่...สิ่งที่ผมทำมันเลว แต่การเป็นแค่นักวิจัยคิดยาขึ้นมาเพื่อช่วยคนมันก็ไม่ได้ช่วยให้ผมได้อะไรหรอก โน่น...คนที่ได้คือพวกบริษัทยาที่มันออกทุนให้ต่างหาก เพราะฉะนั้นโคคิโนจะทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป ถ้าใครจ่ายให้ผมมากที่สุด ผมก็พร้อมขายให้ทันที”

    “ข้ออ้างของคนเห็นแก่ตัว คนอื่นเลวใส่คุณก็เลยต้องเลวตาม”

    “แล้วนายยอดแฟนคุณล่ะ มันดีนักหนาหรือไง มันก็เป็นมือสังหารฆ่าคนไม่เลือกหน้าเหมือนกัน”

    “หยุด!! ยอดไม่ใช่คนแบบนั้น” รัศมีเงื้อมือจะตบอีก แต่เขาจับมือเธอบีบอย่างแรง ตะคอกด้วยความโมโห

    “ถ้าคุณรักคนอย่างนายยอดได้ คุณก็ต้องรักผมได้เหมือนกัน” ว่าแล้วเขากดเธอลงบนเตียงพยายามปลุกปล้ำขืนใจพร้อมพูดจาหว่านล้อม “ผมรักคุณนะรัศมี ยอมเป็นของผมแล้วผมสัญญาว่าผมจะพาคุณหนีไป จะไม่มีใครเจอคุณอีก ชีวิตคุณจะมีทุกอย่างที่คุณอยากได้”

    “ฉันไม่ได้อยากได้อะไรจากแก ฉันอยากได้ชีวิตฉันคืน”

    “แต่คุณไม่มีทางเลือก”

    ที่สุดเขาก็เผยธาตุแท้ออกมา แสดงความดิบเถื่อนชกท้องรัศมีจนจุกนอนน้ำตานองหน้า แต่ยังร้องเรียกหายอดให้มาช่วย

    “ไม่ต้องไปเรียกหามันหรอกรัศมี มันทิ้งเธอไปได้ก็แสดงว่ามันไม่ได้อยากจะกลับมาหาเธออีกแล้ว ต่อไปนี้เธอต้องลืมมันแล้วมีแต่ฉันคนเดียว”

    เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเธอแล้วซุกไซ้ซอกคอรัศมีรวบรวมกำลังฮึดสู้คว้าโคมไฟหัวเตียงฟาดหัวเขาเลือดอาบแล้วฉวยโอกาสวิ่งหนีออกจากห้องด้วยท่าทีตื่นตระหนก

    ชายหนุ่มเจ็บตัวและเจ็บใจวิ่งไล่ตาม แต่เพราะความมืดทำให้ยากลำบาก รัศมีซ่อนตัวเงียบกริบในตรอกเปลี่ยว

    “รัศมี...อย่าทำแบบนี้เลย เธอหนีไปไหนไม่ได้หรอก จะกลับไปหาชีวิตเก่าเธอก็ต้องกลับไปเจอกับคนที่เธอหนีมา จะรอไอ้ยอดก็เสียเวลาเปล่า เพราะมันไม่มีทางกลับมาหาเธอ”

    รัศมีกลัวตัวเนื้อสั่น ปิดปากเงียบ ขณะที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ทุกที

    “ไอ้ยอดมันเป็นมือสังหารอีกา ชีวิตมันมีใครอีกไม่ได้ ดีไม่ดีถ้าเธอเจอมัน มันก็ต้องฆ่าเธอตามกฎของพวกอีกาที่จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่ามันเป็นใคร...เชื่อฉันเถอะรัศมี เธอมีแต่ฉันเท่านั้นที่จะสร้างชีวิตใหม่ให้เธอได้” ขาดคำเขาตรงเข้าไปที่รัศมีซ่อนตัว แต่บริเวณนั้นไม่มีร่องรอยของเธอ

    รัศมีหนีไปได้อย่างหวุดหวิด ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนหมุนคว้างด้วยความเจ็บใจ จำต้องพาตัวเองกลับห้องเช่าทำแผลที่หัว เสร็จแล้วปัดอุปกรณ์ทำแผลลงพื้นเกลื่อนกระจาย

    “รัศมี! ฉันอุตส่าห์หวังดี แต่กลับมาทำกับฉันแบบนี้... รอให้เห็นเงินจำนวนมหาศาลมากองตรงหน้าฉันก่อนเถอะ แล้วเธอจะต้องเปลี่ยนใจ” บ่นเสร็จเขาก็คว้าโทรศัพท์มาโทร.หาใครบางคน...

    ooooooo

    ฟิเดลโรไว้ชีวิตยอดแต่ก็ซ้อมเขาสะบักสะบอมแทบหยอดน้ำข้าวต้ม หลังจากหนำใจแล้วเชงอดทักท้วงเขาไม่ได้ว่าเชื่อที่ยอดพูดได้หรือ มันอาจจะโกหกเพื่อเอาตัวรอดก็ได้

    “คนอย่างมาดามหลุยส์มันเจ้าเล่ห์ เป็นไปได้สูงที่มันจะส่งสายเข้ามาในกลุ่มพวกเราจริง”

    ขาดคำ ลูกน้องคนหนึ่งถือโทรศัพท์เข้ามารายงานฟิเดลโรว่ามีคนอ้างว่าชื่อยามาดะเป็นลูกชายของด็อกเตอร์ต้องการคุยเรื่องขายสูตรโคคิโน...ฟิเดลโรชะงักด้วยสีหน้าแปลกใจ

    “ลูกชายด็อกเตอร์...คนที่รอดจากการตามล่าของพวกเราที่แคมป์บนดอยครับบอส”

    ฟิเดลโรคิดอยู่ครู่แล้วรับโทรศัพท์มาคุย “ฉันฟิเดลโร...ด็อกเตอร์เคยพูดถึงลูกชายมันให้ฉันฟังอยู่บ้าง แกมีอะไรทำให้ฉันแน่ใจว่าแกคือลูกชายของด็อกเตอร์จริงๆ”

    “พ่อฉันเป็นมันสมองทำงานให้แกมาตลอด แต่แกกลับตอบแทนเขาด้วยการกดราคาค่าสูตรโคคิโนที่ฉันคิดขึ้นมา แล้วจับเขาขังบังคับให้ผลิตโคคิโนที่ไม่เคยเสร็จสมบูรณ์ จนฉันต้องช่วยวางแผนหนีทำให้แกวิ่งพล่านมาถึงเมืองไทย...แค่นี้พอจะทำให้ยืนยันได้ไหมฟิเดลโร”

    “ฮ่าๆๆ ฉันเชื่อแล้วว่าแกคือลูกชายจอมเจ้าเล่ห์ของด็อกเตอร์ เก่งมากที่ซ่อนตัวอยู่หลังพ่อแก ให้เขาออกหน้าแทนมาตลอด”

    “ฉันโทร.มา ไม่ได้อยากได้คำชม แกทำให้ฉันกับพ่อต้องลำบาก มันถึงเวลาแล้วที่ฉันจะเรียกค่าเสียหายให้มันคุ้มค่าที่สุด”

    “ฉลาด...แกรู้ดีว่าถ้าขายสูตรโคคิโนให้ฉัน ฉันจะเป็นคนที่ทำกำไรจากมันได้มากที่สุด”

    “ราชาค้ายาเสพติดกับยาเสพติดที่ดีที่สุด แกจะทำกำไรมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เพราะฉะนั้นส่งลูกน้องแกมาพร้อมกับเงินสดมัดจำ 300 ล้านดอลลาร์”

    ฟิเดลโรไม่พอใจ ติงว่าแค่เงินมัดจำยังขนาดนั้นมันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ

    “แกพูดเองว่าค่าของมันมหาศาล หรือว่าแกอยากจะให้ฉันเอาไปให้พวกอีกา...ส่งลูกน้องแกมาแค่คนเดียว อย่าเล่นตุกติก ไว้ฉันได้มัดจำแล้วจะติดต่อไป” พูดแค่นั้นเขาตัดสายทันที

    ฟิเดลโรกำโทรศัพท์แน่น ใช้ความคิดอยู่ครู่ก่อนสั่งเชงกระจายข่าวไปในกลุ่มพวกเราให้ทุกคนรู้ว่ากำลังจะได้ตัวลูกชายยามาดะ

    “ทำไมต้องให้ทุกคนรู้ครับบอส”

    ฟิเดลโรเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนตอบออกไปจนเชงหมดข้อสงสัย “แกอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าไอ้ยอดพูดมาเป็นเรื่องจริงหรือโกหก”

    ooooooo

    หลังจากได้รับการรักษา มานพปลอดภัยแต่คงอีกนานกว่าจะหายเป็นปกติ แสบโกรธแค้นมานพจนไม่อยากดูดำดูดี แต่เพราะมีคำสั่งจากเชิดศักดิ์ทำให้ไม่กล้าปฏิเสธ อีกทั้งตัวเองก็มีความผิดที่ไม่ระมัดระวังปล่อยให้รัศมีกับลูกชายยามาดะหนีไป

    “กรณีของสองคนนั้นผมไม่ได้ประมาทนะครับ แค่เผลอไม่ทันมองไปนิดเดียว”

    “นิดเดียวของแกแต่ทำให้หลักประกันว่านายยอดจะไม่เปิดเผยเรื่องนายชาติต้องหายไป เนี่ยนะ ไม่นิดแล้วไอ้แสบ ถ้านายยอดรู้เข้าได้พังกันหมดแน่”

    “โธ่เจ๊...อย่าดุผมนักสิครับ สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์อย่างผมก็ต้องพลั้งบ้างเป็นธรรมดา”

    “ยังกะล่อนอีก”

    “ไม่ต้องไปว่าไอ้แสบมันหรอกคุณ ผมว่ารัศมีไม่ได้คิดจะหนีเอง แต่คนที่วางแผนหนีคือหมอนั่นต่างหากที่เราไว้ใจไม่ได้”

    “นายชาติพูดถูก...เท่าที่ดูจากวงจรปิดที่จับภาพสุดท้ายของสองคนนั้นเอาไว้ได้ หมอนั่นเป็นคนพารัศมีไป ฉันเลยให้ไอ้แสบตรวจสอบดูประวัติของเขาละเอียดอีกที”

    “แล้วผมก็ได้เรื่องที่น่าสนใจมาอย่างนึง”

    เชิดศักดิ์ ชาติ และไป่หลูมองแสบอย่างสนใจ แสบจึงพาทุกคนมาดูที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

    “ตอนแรกที่เราไม่ได้สนใจประวัติเขา เพราะเชื่อตามที่บอกว่าเป็นลูกชายของด็อกเตอร์ เจ้าของสูตรโคคิโน แต่พอลองสืบค้นประวัติดูกลับพบว่าประวัติของเขาไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลไหนๆเลย ทุกอย่างถูกลบไปเหมือนจงใจให้เป็นบุคคลสาบสูญ”

    “ถ้าไม่มีข้อมูลให้ตามแล้วเรียกมาดูอะไร”

    “ใจเย็นสิเจ๊...ระหว่างผมกับโลกระบบดิจิทัลไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ข้อมูลของยามาดะไม่ได้ถูกลบไปจริงๆ มันแค่ถูกไวรัสที่สร้างขึ้นมาด้วยฝีมือของยามาดะเองเพื่อปกป้องข้อมูลไม่ให้ใครเข้าถึง”

    “แล้วนายก็จัดการกับไวรัสตัวนั้นได้”

    “เป๊ะเลยครับ จีเนียสซะอย่าง ผมก็เลยได้ข้อมูลของยามาดะมารับรองว่าทุกคนฟังแล้วต้องสนใจแน่”

    ทุกคนมองหน้าแสบอย่างอยากรู้ แสบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ภูมิใจตัวเองสุดๆ

    ooooooo

    บ่ายนั้นลูกชายยามาดะแต่งตัวรัดกุม สวมหมวกปิดบังหน้าตาเดินปะปนกับผู้คนก่อนจะไปนั่งที่ม้านั่งบริเวณลานร้านกาแฟ เขากวาดตามองลอดแว่นดำไปรอบๆเหมือนหาใครสักคน

    เชงเดินเข้ามาคนเดียวพร้อมกระเป๋าเงินมัดจำตามที่โทรศัพท์คุยตกลงกันไว้ ลูกชายยามาดะเห็นแล้วลุกยืนรอ...สถานการณ์เหมือนจะเป็นไปตามที่ตกลงกัน สองฝ่ายเดินมาพบกันตรงกลางลานกว้าง แต่แล้วลูกชายมายาดะไหวตัวทันเพราะบริเวณนั้นมีลูกน้องฟิเดลโรปะปนอยู่กับกลุ่มคน จึงวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

    พวกเชงไล่ตามและยิงปืนขึ้นฟ้าเป็นการขู่ เสียงปืนทำให้ผู้คนบริเวณนั้นตกใจกรีดร้องและพากันก้มหมอบ ลูกชายยามาดะจวนตัวกลัวตาย แต่ทันใดนั้นเสียงปืนพร้อมเสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นด้วยฝีมือเฉิน

    เฉินบิดมอเตอร์ไซค์พร้อมยิงใส่พวกเชง ทำให้ผู้ถูกไล่ล่าได้โอกาสหนีออกไป เชงรีบแบ่งคนตามจับตัวและต่อสู้กับเฉิน

    ในเวลาเดียวกัน แสบได้ข้อมูลของลูกชายยามาดะครบถ้วน และเช็กจนทราบด้วยว่าเวลานี้เกิดเหตุยิงกันมีชาวบ้านได้รับบาดเจ็บ ชาติ เชิดศักดิ์ และไป่หลูเห็นภาพการไล่ยิงจากหน้าจอที่แสบลิงค์ข้อมูลมาได้ก็พากันตื่นตัว

    “ไม่มีเวลาแล้ว...ไป่หลู”

    “รับทราบคำสั่งค่ะท่าน”

    ไป่หลูผละไปเตรียมอาวุธพร้อมออกปฏิบัติภารกิจ ชาติตามเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรนไม่แพ้กัน

    “งานนี้คุณต้องฉายเดี่ยว ผมไปด้วยไม่ได้ เสี่ยงเกินไปที่พวกอีกาจะรู้”

    “ฉันรู้อยู่แล้ว จะรีบกลับรังก็ไปซะ อย่ามาเกะกะ ยังไงฉันก็ต้องได้ตัวรัศมีกลับมาเพื่อยังเป็นหลักประกันว่ายอดจะไม่เล่นงานนาย”

    “ตอนนี้ไอ้ยอดยังไม่โผล่มา ผมไม่รู้ว่ามันหายหัวไปไหน คุณยังพอมีเวลาตามหารัศมี ส่วนเรื่องมานพผมต้องกลับไปเคลียร์กับมาดามหลุยส์ เธอจะได้ไม่สงสัยผม”

    “รีบกลับไปเคลียร์หรือว่าคิดถึงเมียไม่ทราบ”

    “พูดแบบนี้แสดงว่าหึงผมแล้วสินะ”

    “ฉันเนี่ยนะหึง อย่าเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย”

    ไป่หลูพูดดักคอชาติแล้วเหน็บปืนเข้าที่เอวก่อนคว้ากุญแจกับหมวกกันน็อกเตรียมขึ้นมอเตอร์ไซค์ ขณะที่ชาติยังยิ้มกวนๆ ตามมาตอแย

    “ผมไม่กล้าเข้าข้างตัวเองหรอกถ้าคุณไม่ให้ท่าผม”

    “นี่...พูดให้ดี ฉันให้ท่านายตอนไหน”

    “อยากรู้เหรอ เดี๋ยวคุยกันยาวนะคุณ”

    หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างหมั่นไส้ “ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้าไม่รีบล่ะก็...โดนแน่”

    ไป่หลูสวมหมวกกันน็อกจงใจบิดคันเร่งพ่นควันใส่หน้าชาติ แล้วเหลียวมายิ้มเยาะก่อนจะปิดหน้าหมวก เร่งเครื่องออกไปอย่างเร็ว

    ooooooo

    ภายในอาคารลานจอด ลูกชายยามาดะวิ่งหนีมาที่รถเช่า ลูกน้องฟิเดลโรตามมายิงขู่ให้หยุด เขาจำต้องหยุดเพราะตัวเองไม่มีอาวุธอะไรเลย

    “อย่า!! ถ้าฉันเป็นอะไรไป เจ้านายพวกแกต้องไม่พอใจแน่”

    ลูกน้องฟิเดลโรยังไม่ลดปืนแถมขยับเข้าใกล้สั่งให้คุกเข่าลง เอามือประสานหัว เขาทำตามอย่างว่าง่าย ทันใดนั้นเฉินปรากฏตัวสังหารลูกน้องฟิเดลโรตายเรียบ แล้วเอาปืนจ่อลูกชายยามาดะ บอกว่าตนไม่ได้มาช่วยเขาฟรีๆ พร้อมเฉลยว่าตนคืออีกายมทูตมีหน้าที่นำตัวเขาไปพบหัวหน้า ถ้ายอมไปด้วยกันดีๆจะไม่เจ็บตัว

    “พวกอีกา?”

    เฉินเดินถือปืนเข้าใกล้ ลูกชายยามาดะนึกว่าตัวเอง โดนยิงแน่ แต่เฉินกลับพยุงเขาขึ้นมา ย้ำอีกครั้งว่า

    “หัวหน้าฉันต้องการเจอแก”

    เฉินกำลังจะพาเขาไป แต่อุปสรรคเกิดขึ้นอีกจนได้! เชงกระโจนเข้ามาถีบกลางหลังเฉินอย่างแรงจนเซถลา

    “ในที่สุดแกกับฉันก็ได้เจอกันซึ่งๆหน้าซะที...ไอ้เฉิน”

    เฉินลุกขึ้นกำหมัดเปิดฉากสู้มือเปล่ากับเชง เชิงมวยของทั้งคู่เป็นกังฟูเลยแลกกันมัน! ส่วนคนที่ใครๆก็ต้องการตัวตั้งท่าจะหนีแต่ไม่รอด โดนเชงที่ผละจาก

    เฉินตามมาทำร้ายจนแทบทรุด ส่วนเฉินก็ไม่ลดละเล่นงานเชงจนหมดสติไปในที่สุด แล้วจับลูกชายยามาดะเพื่อเอาตัวไปให้มาดามหลุยส์

    แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สำเร็จอยู่ดี เพราะไป่หลูบิดมอเตอร์ไซค์เสียงดังกระหึ่มเข้ามายิงใส่เฉินไม่ยั้ง!

    เปรี้ยงๆๆๆ เฉินถูกยิงเฉี่ยวที่แขนรีบกระโจนกลิ้งหนี ไป่หลูสบโอกาสพยักหน้าให้ลูกชายยามาดะขึ้นซ้อนท้ายแล้วเครื่องเร่งออกไปด้วยความเร็ว เฉินเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากลุกขึ้นตะโกนโวยวายระบายอารมณ์

    “โธ่เว้ย!!”

    ooooooo

    เชงกลับมามือเปล่าไม่ได้ตัวเจ้าของสูตรโคคิโนมาให้ฟิเดลโร ส่วนคนที่ได้เขาไปคือไป่หลูที่ซิ่งมอเตอร์ไซค์มาช่วย แต่แล้วเธอกลับโดนเขาทำร้ายด้วยการฉีดยาลบเลือนความจำชั่วคราวโดยเธอไม่ทันตั้งตัว

    ยานี้ทำให้ไป่หลูไร้เรี่ยวแรงและความจำหายไปสามชั่วโมง ยอดที่หว่านล้อมฟิเดลโรจนได้รับการปล่อยตัวตามมาเจอเธอจึงช่วยเหลือ ฝ่ายยามาดะหนีเอาตัวรอดไปได้ด้วยความเจ็บใจ เพราะเขาตั้งใจจะเอาไป่หลูไว้ต่อรองเอาตัวรัศมีคืน

    ยอดรู้มาตลอดว่าไป่หลูคือคนที่ชาติรัก และเขาเองก็พยายามเล่นงานชาติอยู่ตลอด เมื่อได้เธอมาอยู่ในมือจึงยัดเยียดข้อมูลใหม่ในขณะที่ความทรงจำของเธอหายไป

    ไป่หลูรับข้อมูลว่าชาติคือนักฆ่าที่ต้องการเอาชีวิตเธอและเขา ครั้นชาติตามมาช่วยเธอ ยอดจึงโน้มน้าวให้เธอฆ่าเขาโดยแต่งเรื่องหลอกจนไป่หลูเชื่อสนิท ยิงชาติในระยะประชิดแต่โชคดีที่เขาหลบทัน ส่วนยอดเห็นท่าไม่ดีรีบหลบหนีไป เพราะแน่ใจว่าชาติไม่มีรัศมีมาด้วย

    ชาติพาไป่หลูกลับมายังฐานปฏิบัติการในสภาพยายังไม่หมดฤทธิ์ แล้วช่วยกันกับแสบรื้อฟื้นความจำให้เธอ จนเวลาผ่านไปครบสามชั่วโมงทุกอย่างก็เริ่มคลี่คลาย

    เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับไป่หลูทำให้ชาติโกรธแค้นยอด ถึงกับประกาศต้องเล่นงานให้ได้ เจอกันอีกเมื่อไหร่ได้เห็นดีกันแน่ หลังจากนั้นชาติกลับไปที่บริษัทของมาดามหลุยส์ ไม่คาดคิดว่าจะเจอยอดลอยหน้าอยู่ที่นี่

    แน่นอนว่าชาติกำลังโกรธแค้นยอดเต็มพิกัด สองหนุ่มแลกหมัดซัดกันไม่ยั้งต่อหน้าพนักงานหลายคน จนกระทั่งไตรมาเจอแล้วพาเขาไปพบมาดามหลุยส์ด้วยความไม่พอใจ

    มาดามหลุยส์อยากรู้ว่าสองคนมีปัญหาอะไรกัน ยอดกับชาติเหลือบมองหน้ากันอย่างไว้เชิง ต่างคนต่างมีความลับของตัวเอง ก่อนที่ชาติจะเป็นคนตอบคำถาม

    “ระหว่างปฏิบัติภารกิจผมกับไอ้ยอดมีความเห็นไม่ตรงกันครับ”

    “เรื่อง?”

    “เรื่องมานพครับ ทุกอย่างเกือบเป็นไปตามแผน เราบุกเข้าไปช่วยมานพจากพวกฟิเดลโรได้ แต่มานพถูกทำร้ายจนอาการสาหัสทำให้พวกเราถูกตามล่า ยอดยืนยันทำตามคำสั่งให้พามานพกลับมา แต่ผมเห็นตรงกันข้ามไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครรอด”

    ยอดฟังชาติกุเรื่องทั้งหมดขึ้นมาได้หน้าตาเฉย เขาจิกหน้ามองอย่างรู้ทัน ขณะที่ไตรตำหนิชาติว่า

    “แกก็เลยฝ่าฝืนคำสั่งฆ่ามานพทิ้งทั้งๆที่ต้องเอาตัวมันกลับมา”

    “ครับหัวหน้า เพราะยังไงเอาตัวกลับมาก็ต้องฆ่าทิ้งอยู่ดี เสียคนอย่างนั้นไปกับเสียผมกับไอ้ยอด...เป็นหัวหน้าอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นก็คงทำเหมือนผม”

    “ไอ้ชาติ...แกย้อนฉัน” ไตรกระชากคอเสื้อชาติอย่างไม่พอใจ มาดามหลุยส์ปรามเสียงดังแล้วหันมาถามยอดว่าจริงหรือเปล่า

    “ครับมาดาม...ไอ้ชาติฝ่าฝืนคำสั่งทำตามใจตัวเอง”

    “เอาล่ะ สถานการณ์แบบนั้นจะยึดคำสั่งเป็นหลักก็คงไม่ได้ ถ้าต้องเสียมือดีของเราไปสองคนแลกกับหมอนั่นก็คงไม่คุ้ม”

    ชาติพอใจที่มาดามหลุยส์เห็นด้วย ส่วนไตรออกอาการหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด

    “ที่สำคัญสถานการณ์ตอนนี้ของเรากับฟิเดลโรได้เปลี่ยนไปแล้ว สายของเราที่ฉันส่งไปแฝงตัวอยู่ในกลุ่มพวกฟิเดลโรรายงานมาว่าคนที่คิดค้นสูตรโคคิโนตัวจริงคือยามาดะลูกชายของด็อกเตอร์ ฉันเลยส่งเฉินให้ไปชิงตัวมาแต่ปฏิบัติการล้มเหลว”

    มาดามพูดแล้วพยักหน้าให้ไตรเปิดจอโปรเจกเตอร์กลางห้องให้ชาติกับยอดดู ครู่เดียวหน้าจอก็ปรากฏภาพของยามาดะที่ถูกถ่ายเอาไว้โดยกล้องวงจรปิดที่ช็อปปิ้งมอลล์

    “เฉินเกือบได้ตัวยามาดะมาแล้ว แต่มีคนมาช่วยยามาดะไป ที่น่าสนใจคือมันไม่ใช่คนของฟิเดลโร ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นใครและเป็นพวกไหน เพราะฉะนั้นหน้าที่ต่อไปของพวกเธอก็คือรับผิดชอบเรื่องนี้ต่อจากเฉิน”

    “ครับมาดาม” ชาติกับยอดตอบรับคำสั่งแต่หันมาเหลือบมองเขม่นกัน...

    ooooooo

    เมื่ออยู่กันสองคนในห้องทำงาน มาดามหลุยส์เตือนไตรว่าต้องคุมอารมณ์ให้นิ่งกว่านี้ เธอสร้างเขาให้มาไกลมากกว่าการเป็นแค่หัวหน้าดูแลมือสังหาร เขาควรทำตัวให้เหมาะสม

    “แต่การจะคุมคนอย่างไอ้ชาติได้ใช้ไม้นวมไม่ได้ผลหรอกครับมาดาม”

    “ชาติก็เป็นอีกคนที่ฉันสร้างขึ้นมา ฉันรู้วิธีที่จะควบคุมเขา ให้เป็นหน้าที่ของฉันคนเดียว”

    ไตรขัดใจแต่ไม่กล้าคัดค้าน จำใจรับคำด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่แล้วคำพูดต่อไปของมาดามกลับทำให้เขานิ่งไม่ไหว

    “หลังจากชาติเคลียร์เรื่องยามาดะจนได้สูตรโคคิโนมาแล้ว ฉันจะย้ายเขาไปรับตำแหน่งรอง ผอ.KCAS รอให้คุ้นเคยระบบสักพักแล้วฉันก็จะให้เขาขึ้นเป็น ผอ.แทนเธอ”

    “แล้วผมล่ะครับมาดาม”

    “ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะไม่เห็นความสำคัญของเธอ เธอยังเป็นคนที่ฉันไว้ใจเสมอ ฉันถึงวางอนาคตเธอให้ไปไกลกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้”

    ไตรมองมาดามด้วยแววตาสงสัย มาดามเลื่อนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะให้เขาดู

    “นั่นเป็นข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับการทุจริตของท่านคมสันต์ที่ฉันให้จอห์นเก็บข้อมูลเอาไว้เพื่อลบเขาออกจากเกมหมากรุกของเรา”

    “มาดามจะให้ผมไปอยู่ในวงการเมืองเต็มตัวเหรอครับ”

    “ใช่...ถ้าได้สูตรโคคิโนมาเมื่อไหร่ ทุกอย่างใน ประเทศนี้จะเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทั้งระบบการเมือง เศรฐกิจ สังคม เธอคือฉากหน้าที่กำหนดทิศทาง ส่วนพี่น้องอีกาของเราจะคอยเป็นกำลังหนุนให้เธอ”

    “แต่ผมไม่ได้อยากทำงานแบบนี้ มาดามฝึกผมมาเพื่อเป็นอีกายมทูต ผมยินดียืนเคียงข้างมาดามมากกว่าถูกส่งไปเป็นหุ่นเชิด”

    “ไตร! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าความหมายของคำพูดนั่นคืออะไร เธอกำลังปล่อยให้ความรักที่เธอมีต่อฉันมาขัดขวางการทำงาน”

    “ผมยอมรับครับว่าผมรักมาดาม ผมถึงยอมทำทุกอย่างตามที่มาดามสั่ง”

    “แต่ระหว่างเธอกับฉันเป็นไปไม่ได้ เก็บความรักนั้นไว้ให้องค์กร”

    “แล้วมาดามล่ะครับ สำหรับไอ้ชาติมาดามมีให้มันได้ใช่ไหม”

    มาดามหลุยส์ไม่พอใจใช้กรงเล็บคมกริบอาวุธประจำตัวจิกคอไตร “เธอกำลังวอนหาเรื่องให้ฉันฆ่าเธอ”

    “ผมพูดมาเสมอว่าผมตายได้เพื่อมาดาม ผมก็ยังยืนยันคำนั้น”

    เธอจิกกรงเล็บที่คอไตรเลือดซิบ แล้วใช้เชิงมวยกังฟูกระแทกฝ่ามือใส่อกอย่างแรงจนเขาเซถลา

    “ออกไปได้แล้ว...แล้วอย่าให้ฉันเห็นเธอตั้งคำถามโง่ๆแบบนั้นกับฉันอีก เพราะสำหรับฉันความรักมันทำลายได้ทุกอย่าง ยิ่งมีมันเราก็ยิ่งอ่อนแอ...จำไว้! ไปได้แล้ว”

    ไตรก้มหัวให้อย่างเข้าใจก่อนกลับออกไป มาดามทรุดนั่งที่โซฟาทอดสายตามองออกไปนอกตึกอย่างเหม่อลอย...หวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมา

    คืนหนึ่งในญี่ปุ่น มาดามหลุยส์รับงานฆ่าสามคนพ่อแม่ลูกแก๊งยากูซ่า แต่เธอละเว้นชีวิตเด็กน้อยแล้วกลับไปยังห้องพักในโรงแรม

    โอนิรอเธออยู่ในห้อง เธอกลับมาเห็นเขาก็ชะงักส่อพิรุธ โอนิสีหน้าขึงขังไม่พอใจ รอยแผลจากระเบิดทำให้ใบหน้าเขาน่าเกลียดน่ากลัวดุดันยิ่งขึ้น

    “โอนิ...กลับมาแล้วเหรอ”

    “เธอหายไปไหนมา”

    “ฉัน...ฉันแวะไปหาหมอมา”

    “โกหก! ฉันรู้หมดแล้ว ไหนเธอบอกว่าจะไม่รับงานให้องค์กรอีก เธอรับปากว่าจะหยุดเพื่อลูกของเราไง”

    “ฉันขอเป็นงานสุดท้ายไม่ได้เหรอโอนิ องค์กรสร้างฉันขึ้นมาเพื่อให้เป็นยมทูต ไม่ใช่สร้างฉันขึ้นมาเพื่อให้เป็นแม่คน...เธอให้โอกาสฉันปรับตัวบ้างไม่ได้เหรอ”

    “ปรับตัว? นี่ไม่ได้เรียกว่าการปรับตัวหรอกหลุยส์ เธอแยกไม่ออกระหว่างชีวิตจริงกับชีวิตการเป็นมือสังหารไม่ได้แล้วต่างหาก”

    “ฉันพยายามอยู่นะ เพราะว่ารักเธอ ฉันถึงยอมทำผิดกฎขององค์กร ถ้าเขารู้ว่าเราวางแผนจะทิ้งชีวิตที่เขาสร้างเราขึ้นมา เราจะไม่มีที่ยืนบนโลกนี้นะโอนิ”

    “เธอต้องมั่นใจในตัวฉัน ฉันวางแผนเริ่มต้นชีวิตใหม่เอาไว้หมดแล้ว ขอแค่ทำตามที่ฉันบอก เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่พร้อมกันทั้งครอบครัว”

    “ครอบครัว...”

    “ใช่ ครอบครัว” พูดแล้วเขาคุกเข่าลงเอามือลูบท้องเธอด้วยแววตาเปี่ยมสุข ผิดกับเธอที่ดูเคร่งเครียดและคิดหนักน้ำตาคลอเบ้า...

    กลางดึกโอนิหลับสนิทไปแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงยืนมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกอึดอัดคับข้องใจ รำพึงแผ่วเบา

    “เพราะว่าฉันรักเธอนะโอนิ ฉันถึงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอต้องการไม่ได้”

    หญิงสาวน้ำตารื้นเต็มสองตา ตัดสินใจเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานนักเสียงข้าวของหล่นแตกกระจายทำให้โอนิรู้สึกตัว สัญชาตญาณมือสังหารทำให้คว้าปืนที่ซุกอยู่ใต้หมอนขึ้นมาระวังตัว

    เมื่อเห็นว่าหลุยส์หายไปก็รู้สึกเป็นห่วง ได้ยินเสียงครางเบาๆดังออกมาจากห้องน้ำ โอนิรีบวิ่งไปแล้วตกใจถึงกับผงะ หลุยส์นั่งพิงอ่างอาบน้ำเลือดไหลเป็นทางตามขา สีหน้าเธออิดโรยเจ็บปวดน้ำตาไหลอาบแก้ม

    “หลุยส์...เกิดอะไรขึ้น...เธอเป็นอะไร”

    “โอนิ...ฉันขอโทษ ฉันจำเป็นต้องทำ ฉันให้เขาเกิดมาไม่ได้...ฉันขอโทษ”

    “ไม่จริง...เธอโกหก”

    “ฉันรักเธอนะโอนิ ฉันต้องทำเพื่อความอยู่รอดของเรา ฉันขอโทษ”

    หลุยส์พยายามเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยเลือดยื่นไปหาเขา แต่โอนิกลับปัดมือเธอด้วยความโกรธ

    “ไม่จริง! เธอไม่ได้ทำเพื่อความอยู่รอดของเรา เธอทำเพราะมันคือสัญชาตญาณนักฆ่าของเธอ ฆ่าได้แม้กระทั่งลูกตัวเอง ฉันเกลียดเธอ หลุยส์...ฉันเกลียดเธอ”

    โอนิถอยออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ยากที่จะทำใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า...

    ooooooo

    เมื่อกลางวันเกือบวิวาทฟาดปากกันจนโดนไตรกับมาดามหลุยส์ตำหนิ คืนนี้ชาติกับยอดมาเจอกันอีกครั้งที่บาร์แห่งหนึ่ง

    “แกคงหาตัวฉันอยู่ล่ะสิไอ้ชาติ”

    “ใช่...อยากเลี้ยงเหล้าแกที่เล่นตามน้ำได้ดี ไม่ทำให้มาดามสงสัยเรื่องมานพ”

    “แกอย่าเพิ่งได้ใจไป ฉันก็แค่ต้องยอมตามน้ำแกไปก่อน ไว้ถึงเวลาของฉันเมื่อไหร่ ฉันคิดทบต้นทบดอกเรียกคืนจากแกคุ้มแน่”

    “ไว้ถึงเวลานั้นก่อนแล้วค่อยมาดูกันว่าดอกเบี้ยความแค้นของแกกับฉันมันจะมหาศาลแค่ไหน ส่วนตอนนี้ให้ฉันเลี้ยงเหล้าแกก่อนแล้วกัน...ฉันขอดื่มให้กับความสามารถพิเศษที่ช่างตายยากตายเย็นของแกเหลือเกิน”

    “ขอบใจไอ้ชาติสำหรับคำชม แต่เหล้ามันต้องไว้ชนแก้วกับคนรู้ใจไม่ใช่กับคนที่ฉันเรียกมันว่าศัตรู”

    ยอดไม่ชนแก้วด้วยแถมหยิบมันเทลงพื้นต่อหน้าชาติอย่างไม่แคร์

    “จำไว้...อีกไม่นานหรอกไอ้ชาติ ฉันจะเอาตัวรัศมีคืนจากแกมาให้ได้ แล้วไป่หลูจะต้องได้รับบทเรียนจากฉันอย่างสาสม”

    “ถ้าแกแตะต้องไป่หลู แกเจอศึกหนักจากฉันแน่”

    สองหนุ่มจ้องหน้ากันเขม็ง เสียงโทรศัพท์ชาติดังขัดจังหวะ เขาหยิบมาดูแต่ไม่พูดอะไร นอกจากบอกยอดก่อนเดินจากไปว่า

    “ทำตัวเนียนๆตามน้ำไปแบบนี้แหละดีแล้วไอ้ยอด แล้วรัศมีจะปลอดภัย ฉันสัญญา”

    ยอดมองตามด้วยความสงสัย นึกอยากจะตามไปแต่ตัวเองมีอาการกล้ามเนื้อสั่นเกร็ง เป็นอาการเดิมที่เคยเกิดขึ้นและรุนแรงจนประคองตัวแทบไม่ได้ เดินเซออกไปมุมหนึ่ง แต่ไม่รอดพ้นสายตาของเฉินที่จ้องมองอย่างประหลาดใจ

    ยอดเดินซวนเซเข้ามาในห้องน้ำ เขาไล่คนอื่นออกไปหมดแล้วล็อกประตูแน่นหนาก่อนใช้เข็มฉีดยาแทงขาตัวเองฉีดยาระงับอาการเจ็บปวด

    ยาชนิดนี้ยอดขอมาจากหมอเป็นการส่วนตัวแลกกับเงินก้อนหนึ่ง รวมทั้งขอให้หมอปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ไม่ให้ไตรรู้ ซึ่งหมอรับปากพร้อมกับเตือนว่า หากเริ่มเป็นถี่มากขึ้นยานี้อาจช่วยบรรเทาอาการให้เขาไม่ได้ โคคิโนเป็นสารเคมีชนิดใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบ คนที่จะแก้ปัญหาให้เขาได้มีแต่คนที่คิดค้นมันขึ้นมาเท่านั้น

    ยอดรับรู้อย่างมีความหวัง และครั้งนี้ยาของหมอก็ยังทำให้อาการเจ็บปวดของเขาบรรเทาลงได้ แต่ไม่ทันที่ยอดจะกลับออกมาจากห้องน้ำ เฉินก็มาร้องเรียกอยากรู้ว่าเขาเป็นอะไร ยอดเปิดประตูออกมาบอกว่าตนไม่ได้เป็นอะไร แค่ปวดท้องเพราะกินเยอะ แล้วถามกึ่งเยาะเรื่องตามล่าเจ้าของสูตรโคคิโนตัวจริงแต่ทำงานพลาด

    เฉินฟังแล้วฉุน ผลักอกยอดพร้อมโวยวายว่าอย่ามาดูถูกกัน ถ้างานนี้ไม่มีมือที่สามโผล่มาตนทำเสร็จไปแล้ว

    “ฉันไม่ได้ดูถูก รู้ว่าฝีมือแกมันดีแค่ไหน ถ้าจะโทษก็น่าจะโทษสายของมาดามที่ส่งข่าวไม่เคลียร์มาให้แกมากกว่า”

    “ไม่เกี่ยวกับสายของมาดาม”

    “แสดงว่าแกรู้จักมัน ใครวะไอ้เฉิน พวกเดียวกับที่ฝึกมาพร้อมเราหรือเปล่า”

    “ไม่ใช่หน้าที่ที่แกต้องรู้”

    เฉินไม่หลงกล ตัดบทการสนทนาแล้วเดินจากไป ยอดมีหรือจะปล่อยผ่าน เขาแอบสะกดรอยตามเฉินจนกระทั่งพบแองจี้และได้ยินสองคนคุยกันเรื่องฟิเดลโร จึง มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าแองจี้นี่เองที่เป็นสายให้มาดามหลุยส์

    ooooooo

    รัศมีตัดสินใจกลับมาที่ฐานปฏิบัติการของเชิดศักดิ์ และได้รับความช่วยเหลือจากไป่หลูดูแลอาการเจ็บบริเวณหัวไหล่ที่เกิดจากการต่อสู้กับยามาดะเพราะเขาจะลวนลามปลุกปล้ำเธอ

    การกลับมาของรัศมีเท่ากับว่าเธอไว้ใจพวกไป่หลู แต่อีกจุดประสงค์หนึ่งก็คืออยากรู้ว่ายอดเป็นมือสังหารของพวกอีกาพญายมจริงหรือไม่ แล้วเมื่อไหร่เธอจะได้เจอเขา

    ไป่หลูยินดีเล่าเรื่องของยอดที่รู้มาจากชาติให้รัศมีฟังอย่างละเอียด และตบท้ายว่าทั้งเธอและชาติช่วยกันโน้มน้าวยอดให้ร่วมมือกันกำจัดพวกอีกาแต่เขา

    ไม่ยินยอม และทุกวันนี้ยอดก็ตกเป็นหนูทดลองยาโคคิโน เมื่ออาการกำเริบจะทุกข์ทรมานมาก

    “ฉันไม่อยากเชื่อเลย...เขาไม่เหมือนกับยอดที่ฉันเคยรู้จัก ถึงเขาจะใจร้อนแต่เขาก็ไม่เคยคิดฆ่าใคร ยอดเป็นคนดีจริงๆนะไป่หลู ฉันยืนยัน”

    “รัศมี...เพื่อผู้หญิงที่รักสุดหัวใจแล้ว ผู้ชายสามารถทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด”

    “ฉันเข้าใจว่ายอดทำเพราะรักฉัน แต่ยามาดะบอกว่าเขาจะไม่มีวันพ้นจากการเป็นอีกา”

    “ใช่...ถ้าใครเป็นศัตรูกับอีกาก็จะถูกตามล่าจนกว่าจะตาย มีทางเดียวก็คือต้องล้มพวกมัน”

    “แล้วลำพังพวกเธอจะทำได้เหรอ”

    “ต้องได้สิถ้ายอดร่วมมือ แต่เราพยายามกล่อมยอดมาหลายครั้งแล้วไม่เคยได้ผล...เราถึงต้องใช้เธอเป็นเครื่องมือและถ้าเธอยอมรับร่วมมือกับเรา ความหวังก็ยังมีนะ เชื่อมั่นไว้รัศมี ความรักทำให้ยอดหลงผิด ความรักก็ทำให้ยอดกลับมาเดินทางที่ถูกได้”

    รัศมีพยักหน้าน้ำตาคลอ ระหว่างนั้นโทรศัพท์ไป่หลูดัง เธอแปลกใจว่าชาติโทร.มาทำไม?

    ชาติกำลังถูกเป๊กกี้ยั่วยวนชวนเล่นเกมรักหลังจากเขาบ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลบเธอมาหลายครั้ง ไป่หลูเห็นภาพจากกล้องแอบถ่ายภายในห้องพักชัดแจ๋ว ถึงกับเผลอตัวโมโหหึงรีบออกไปโดยบอกแสบว่าจะไปปฏิบัติงานภาคสนาม

    เป๊กกี้ใส่ชุดนอนบางเบาสุดเซ็กซี่ เธอสารภาพรักชาติและเป็นฝ่ายรุกหนักมาดหมายว่าคืนนี้เขาไม่หลุดมือไปแน่

    ชาติหมดทางไม่รู้จะหาข้ออ้างยังไง ทันใดนั้นเสียงประตูเปิดผางเข้ามาทำให้สองคนในห้องนอนหยุดชะงัก ชาติรู้ว่าใครมาแต่ทำไก๋ให้เป๊กกี้ไม่สงสัย กำชับเธอให้อยู่ในห้อง เขาขอไปจัดการผู้บุกรุกเอง

    กลายเป็นชาติไม่ได้จัดการไป่หลู แต่ถูกเธอเล่นงาน ด้วยความโมโหหึง เสียงปืนทำให้เป๊กกี้อดรนทนไม่ไหวฝ่าฝืนคำสั่งชาติออกมาสมทบ แล้วพบว่าผู้บุกรุกคือผู้หญิงที่เคยเจอและพยายามควานหาตัว แต่ยังไงก็ยังไม่เห็นหน้าค่าตาชัดๆ เพราะไป่หลูพรางตัวทุกครั้งและคืนนี้เธอก็ใส่หมวกกันน็อกปิดบัง

    เป๊กกี้ใช้ปืนขู่ไป่หลูให้ถอดหมวกกันน็อก ชาติไม่ต้องการให้เธอเปิดเผยตัวตนจึงแกล้งตะโกนเตือนเป๊กกี้ให้ระวังตัว ทำให้ไป่หลูสบโอกาสปัดปืนในมือเป๊กกี้กระเด็นแล้วล็อกคอเป็นตัวประกันไว้ขู่ชาติเพื่อความแนบเนียนว่าไม่ใช่พวกเดียวกัน ก่อนจะซัดเธอสลบเหมือดแล้วหลบไปที่บ้านเก่าของชาติ

    ชาติไม่ค่อยพอใจการกระทำของไป่หลู พอเขาตามมาต่อว่าเลยกลายเป็นทะเลาะกันยกใหญ่ ก่อนที่ชาติจะใช้ความจริงใจสารภาพรักไป่หลู พร้อมทั้งท้าทายให้เธอยิงเขาหากไม่เชื่อ

    ไป่หลูจำฝังใจที่ชาติยิงเธอปางตายและรอยแผลเป็นบริเวณหน้าท้องยังคงตอกย้ำอยู่ทุกวันนี้ เมื่อโดนเขาท้าทายเธอยิงเฉี่ยวไปที่แขนเขา แต่แล้วตัวเองก็ร้องไห้อย่างกดดันคับแค้น ชาติปลุกปลอบจนเธอโอนอ่อนและเกือบตกเป็นของกันและกันถ้าเชิดศักดิ์
    ไม่โทร.มาตามเพราะเกิดเรื่องที่ฐานปฏิบัติการ

    มานพรู้สึกตัวหลังจากพักฟื้นอยู่หลายวัน พอมีเรี่ยวแรงเขาก็ก่อเรื่องขึ้นทันทีด้วยการจับแสบเป็นตัวประกันต่อรองกับเชิดศักดิ์ แต่สุดท้ายเขาก็ถูกรัศมีใช้ท่อนเหล็กฟาดท้ายทอยจนหมดสติ ส่วนไป่หลูพอกลับ มาถึงก็โดนเชิดศักดิ์ตำหนิเล็กน้อยที่ไปไหนไม่บอก

    ooooooo

    เป๊กกี้รู้สึกตัวในเช้าวันใหม่ ชาติทำทีห่วงใยและแต่งเรื่องหลอกเธอว่าเขาถูกผู้บุกรุกยิงแขน หญิงสาวทำเหมือนไม่ติดใจ แต่ความจริงเธอสงสัยจึงนำ เรื่องนี้มาเล่าให้ไตรฟัง

    “ฉันไม่เชื่อคำพูดของชาติค่ะหัวหน้า ถ้าชาติเอาจริงขึ้นมา ฝีมือของผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางหนีพ้นชาติได้ถึงสองครั้งแน่นอน”

    “เธอมั่นใจว่าเป็นคนเดียวกับที่เคยก่อเรื่องในงานเลี้ยงอาหารผู้ถือหุ้น”

    “ค่ะหัวหน้า ยิ่งมันโผล่มาเป็นครั้งที่สอง และเป้าหมายเดิมคือเล่นงานชาติ ฉันก็ยิ่งเชื่อว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่”

    “ดี...เธอทำถูกแล้วที่มารายงานฉัน”

    เป๊กกี้อยากรู้ว่าไตรจะรายงานมาดามหรือเปล่า และถ้ามาดามรู้จะเกิดอะไรขึ้นกับชาติ

    “ชาติเป็นคนที่มาดามไว้ใจมาก ฉันจะสืบเรื่องนี้ให้แน่ใจก่อนแล้วค่อยรายงาน ส่วนเธอทำตัวปกติไปคอยจับตาดูถ้ามีอะไรก็รายงานฉันโดยตรง”

    “ค่ะหัวหน้า” เป๊กกี้รับคำแล้วกลับออกไป

    ไตรพึมพำกับตัวเองสีหน้าท่าทางเอาเรื่อง “ไอ้ชาติ... คิดไว้ไม่ผิด แกมันไว้ใจไม่ได้ ฉันจะกระชากหน้ากากแกให้มาดามเห็นเอง”

    แล้ววันเดียวกันนี้เป๊กกี้ก็หาหลักฐานเพื่อจะนำไปสู่การติดตามตัวผู้หญิงคนเมื่อคืนจากคนขับแท็กซี่

    ที่ถ่ายรูปไป่หลูเอาไว้ขณะเธอเดินตัดหน้ารถด้วยความรีบร้อนจนเขาเกือบเบรกไม่อยู่

    ขณะเดียวกันชาติก็เพิ่งรู้จากไป่หลูว่ามีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น จึงคิดหาทางป้องกันไว้ก่อนด้วยการรับอาสาเป๊กกี้ที่มาเล่าให้ฟังว่าจะไปหาข้อมูลจากคนขับแท็กซี่ให้เอง

    “ระวังตัวนะคะชาติ มันเคยหนีคุณไปได้ถึงสองครั้ง แสดงว่านังนั่นฝีมือมันต้องไม่ธรรมดา”

    ชาติดึงเป๊กกี้มากอดเพื่อให้เธอตายใจ แต่หารู้ไม่ว่าหญิงสาวระแวงแคลงใจในตัวเขาเข้าแล้ว

    “คราวนี้ผมจะไม่ให้พลาดอีกเด็ดขาด จะเอาคืน ให้คุณ และต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร”

    ชาติยิ้มบางๆ หอมหน้าผากหญิงสาวแล้วรีบออกไป เป๊กกี้มองตามก่อนจะแสยะยิ้มร้ายกาจ

    “เดี๋ยวก็รู้ค่ะชาติ...ว่าสิ่งที่ฉันสงสัยจะเป็นจริงรึเปล่า”

    จบคำเป๊กกี้ก็สาวเท้าออกไปอีกทาง คล้อยหลังเธอได้ครู่เดียว เท้าคู่หนึ่งก้าวออกมาจากหลังบานประตูที่ชาติกับเป๊กกี้คุยกัน...
    ตลอดเวลาเขาคนนี้ได้ยินการสนทนาทุกถ้อยคำของทั้งคู่ และเขาก็คือยอดที่ยังคงป้วนเปี้ยนติดตามความเคลื่อนไหวของชาติ!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    ดวงตาที่ 3 ตอนจบ เคราะห์ร้ายมาถึง "ปุ้ม" แทบขาดใจ "ตรีกาล" หมดสติไม่ฟื้นกลับมา

    ดวงตาที่ 3 ตอนจบ เคราะห์ร้ายมาถึง "ปุ้ม" แทบขาดใจ "ตรีกาล" หมดสติไม่ฟื้นกลับมา
    17 ต.ค. 2564

    06:30 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันจันทร์ที่ 18 ตุลาคม 2564 เวลา 00:12 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์