มงกุฎดอกส้ม
ตอนที่ 7
ทรงชัยไม่อาจทนปรารถนาของหัวใจได้ เขาขับรถไปที่บ้านเจ้าสัว พอมาถึงก็เหงื่อแตกเพราะตื่นเต้นจนต้องหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อก่อนเปิดประตูรถลงไปหาคนสวนที่อยู่แถวนั้น
โรสในชุดที่พร้อมจะออกข้างนอก กำลังโวยวายที่ถูกอาจูทักท้วงเตือนว่ายามยังเฝ้าอยู่ยังไงก็ต้องขอนายท่านก่อน โรสไม่ฟังเสียงหันไปหยิบกระเป๋าบนโต๊ะตรงหน้าต่าง มองไปข้างล่างแล้วก็ต้องตาโตตื่นเต้นสุดขีด เมื่อเห็นทรงชัยยืนคุย อยู่กับคนสวน หันมาร้องเรียกอาจูพล่านไปหมด
ที่ข้างล่าง รถของทรงชัยกำลังขับเคลื่อนเข้ามาที่หน้าบ้าน จอดรถแล้วแหงนมองตัวตึก เปิดประตูรถลงไป แม้จะหวั่นๆ แต่ปรารถนาของหัวใจรุ่มร้อนรุนแรงกว่าจนกล้าที่จะเผชิญทุกอย่างที่อาจเกิดขึ้น
ขณะทรงชัยถือกระเป๋าหมอเดินเข้ามาในบ้านนั่นเอง อาจูก็วิ่งลงบันไดมาหาราวกับนัดกันไว้
"คุณนายสามให้เชิญไปที่ห้องของคุณนายค่ะ เชิญค่ะ" บอกแล้วอาจูเดินนำขึ้นไป ทรงชัยมีความมั่นใจขึ้น เขากวาดตามองไปรอบๆ อย่างไม่คุ้นเคย
แต่พอถึงโถงบันไดชั้น 2 ก็เจออาอึ้มที่เพิ่งออกจากห้องคำแก้ว อาอึ้มหยุดมองทรงชัยอย่างแปลกใจว่าเป็นใคร อาจูรีบบอกว่าเป็นคุณหมอ ทรงชัยค้อมศีรษะให้อาอึ้มอย่างสุภาพ
อาอึ้มถามอาจูว่าใครเป็นอะไร อาจูตอบอย่างไร้พิรุธว่า "อาคุณนายสามอีไม่สบาย" พูดแล้วเดินผ่านไปเลย อาอึ้มยังหันมองตามทรงชัยไปก่อนเดินลงไปชั้นล่าง
พออาจูพาทรงชัยเดินมาถึงประตูห้องโรส อาอู๋ที่เจ้าสัวให้เฝ้าประตูห้องโรสอยู่เดินเข้ามาถามอาจูว่านั่นใคร อาจูอึกอักนึกคำตอบไม่ทัน โรสที่แอบดูอยู่ก็รีบเปิดประตูออกมาด้วยท่าทางที่บอกให้รู้ว่ากำลังไม่สบาย ร้องทักทรงชัยเสียงระโหย
"คุงหมอ...มาเลี้ยวเหรอ..." หันไปเห็นอาอู๋มองเขม็งก็ตวาดถามว่ามองอะไร คุณหมอมาตรวจตน จนอาอู๋ถอยออกไป โรสสั่งอาจูว่า "อาจูลื้อไปหาน้ำมาให้คุงหมอล่วย"
เมื่ออาจูเดินลงบันไดไป โรสก็ผายมือเชื้อเชิญทรงชัยให้เข้าห้อง ทรงชัยหิ้วกระเป๋ายาตามโรสเข้าไป พอมาถึงโถงห้องต่างหันมองหน้ากันอย่างตื่นเต้น
"คุณกรุณามากที่ให้ผมพบ"
"คุงหมอก็การุณาเหมืองกันที่มาพบฉัน" โรสตาเป็นประกายไม่มีแววของคนป่วยแม้แต่น้อย
ทั้งสองเดินเข้าหากัน มองกันด้วยแววตาหวานซึ้ง...
ooooooo
ที่โถงบันไดชั้น 3 อาอึ้มกำลังเดินนำเจ้าสัวจะมาที่ห้องโรส เจ้าสัวถามอาอึ้มว่าโรสเรียกหมอที่ไหนมา อาอึ้มบอกว่าต้องถามอาจู พอดีอาจูถือถาดถ้วยน้ำชาเข้ามาอย่างรีบร้อน อาจูตกใจเมื่อเห็นเจ้าสัวกำลังจะไปที่ห้องโรส ร้องเสียงดัง "นายท่านคะ" เจ้าสัวหันมองถามอย่างตำหนิว่าทำไมต้องเสียงดังด้วย อาจูรู้สึกตัวรีบขอโทษ แต่ใบหน้าซีดเผือดเมื่อนึกถึงว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น
แต่พอเปิดประตูเข้าไป เห็นทรงชัยกำลังแมะข้อมือโรสอยู่ เจ้าสัวเดินเข้าไปหาโรส เธอทำเป็นป่วยหนัก แนะนำทรงชัยว่า "หมอคะ นี่เจ้าสัวเชงสือเกียงค่ะ"
"ผมหมอซุ่นไช้ครับ" ทรงชัยหันไปยกมือไหว้เจ้าสัวอย่างรวดเร็ว
เจ้าสัวหันไปถามโรสว่าเป็นอะไร เธอบอกว่าหมอกำลังตรวจอยู่ พอเจ้าสัวหันไปทางหมอ ทรงชัยบอกว่า
"คุณนายที่สามมีปัญหาที่ไตครับ ไตอ่อน การขับถ่ายไม่ดี"
โรสรีบผสมโรงว่าจริงแล้วทำหน้าท้อแท้ ทรงชัยให้ กำลังใจว่าไม่ต้องวิตกพรุ่งนี้ตนจะเอายามาให้ บุคลิกและการพูด ของทรงชัยนั้นแสนสุภาพนุ่มนวลเรียบร้อย จนเจ้าสัวถามว่า ร้านหมออยู่ไหน
ฟังทรงชัยแล้ว เจ้าสัวไม่วางใจ ส่งอาจิวไปสืบ เจอร้านจริง หมอจริง และมีการขายยาจริง อาจิวกลับมารายงานเจ้าสัวว่า
"อานายท่าน ร้านอีอยู่ที่ถนนเจริญกรุง อีเป็นหมอจริงๆ เปิดร้านมาหลายปีแล้ว ขายยาด้วย"
เจ้าสัวพยักหน้ารับรู้ ถามย้ำว่าขายยาจีนหรือ เมื่ออาจิวยืนยัน เจ้าสัวกระซิบถามว่า
"อีคงมียาโป๊ขายนะ"
เยนหลิง คุณนายที่สองผู้มีมาดลุ่มลึก เฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของโรสและคำแก้วที่ห้องชั้น 3 ของตึกด้วยอารมณ์ร้อนแรงภายใน สายตาที่มองไปยังสองห้องนั้น เครียดและแค้น
ooooooo
คืนนี้ โรสเรียกกิมลั้งเข้าไปพบที่ห้อง อาจูยืนมอง อยู่ห่างๆ
จู่ๆโรสก็ส่งเงินให้กิมลั้งหนึ่งร้อย กิมลั้งรับไปงงๆโรสบอกว่า
"ไม่ใช่ให้เงินอย่างเลียวนะ มีอย่างอื่งให้อีก" พูดแล้วหันไปหยิบชุดสวยที่วางเตรียมไว้แล้วให้กิมลั้ง "เอ้า...เอาเสื้อไปอีกตัวนึง"
กิมลั้งดีใจมากรีบรับเอาไปทาบกับตัวชมว่าสวยจังแล้วตนจะใส่ไปไหนดีเพราะสวยมาก
"วันนึงลื้อต้องล่ายใส่เชื่ออั๊วซิ" โรสพูดแล้วเชยคาง กิมลั้งขึ้นมองหน้า "สวยนะลื้อน่ะ มิน่านาย" โรสพูดทิ้งไว้แค่นั้นแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย กิมลั้งดูแววตาและสีหน้าโรสก็รู้ว่าหมายถึงอะไร พูดเหมือนน้อยใจว่า
"ท่านเจ้าสัวเห็นหนูเป็นเด็กทุกที"
โรสบอกว่านัยน์ตาอย่างนาย นายรู้หรอกน่า กิมลั้งถามว่าเรียกตนมามีอะไรจะใช้ไหม
"ใช่...เพราะอั๊วใช้อาจูม่ายล่าย มันไม่ล่ายหลั่งใจเลย อาลั้งลื้อจาล่ายฝึกวิทยายุทธ์ไว้"
กิมลั้งมองหน้าโรสงงๆว่าจะใช้ให้ตนทำอะไร
เพียงครู่ต่อมา...
กิมลั้งเปิดประตูห้องโรสเดินออกมา เห็นอาอู๋ยังยืนเฝ้าหน้าห้องโรสอยู่ กิมลั้งยิ้มหวานให้ อาอู๋เริ่มมีแววตาวิบวับแต่ยังยืนทำหน้าตาย
อึดใจเดียวอาจูก็เดินออกมา กิมลั้งถามว่าจะไปไหน อาจูบอกว่าจะไปอาบน้ำนอนเพราะคุณนายหลับแล้ว ว่าแล้วก็เดินลงบันไดไป อาอู๋ได้ยินอาจูบอกว่าคุณนายหลับแล้วก็สีหน้าผ่อนคลายลง กิมลั้งรุกทันทีเข้าไปกระซิบข้างหูอาอู๋ว่า ท่านเจ้าสัวอยู่ในห้องคุณนายสี่หรือ
พออาอู๋พยักหน้า กิมลั้งอ่อยว่าเจ้าสัวคงหลับแล้ว บอกอาอู๋ว่าให้ไปหลังบ้านแป๊บนึงตนจะรอ อาอู๋มองหน้ากิมลั้ง อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง กิมลั้งบีบแขนที่มีกล้ามเป็นมัดๆของอาอู๋แรงๆแถมตุ๊ยท้องหยอกแล้วเดินยั่วยวนลงบันไดไป
อาอู๋อ้าปากค้าง ประสาทตื่นไปทั้งตัว มองตามกิมลั้ง เหลียวซ้ายแลขวาว้าวุ่นใจว่าจะเอาไงดี
พอกิมลั้งล่ออาอู๋ไปแล้ว โรสก็แต่งตัวจะออกไปดูงิ้ว อาจูทัดทานก็ไม่ได้ผลสุดท้ายเลยเดินลงไปส่ง เจอเยนหลิงที่คอยจับผิดเข้าอย่างจัง โรสตกใจไม่ทันตั้งตัว พอถูกเยนหลิงรุกว่าโรสสมคบกับอาจูจะหนีเที่ยวหรือ อาจูรีบปฏิเสธลนลาน เยนหลิงเลยทำเสียงเย้ยว่า "อ๋อ...งันก็คุณนายสามไปคนเดียว"
"อย่ามาแส่เลื่องของอั๊ว" โรสแผดเสียงใส่ พอเยนหลิงอ้างว่าตนต้องดูแลความประพฤติของทุกคนในตระกูลไม่ให้ทำเสื่อมเสีย โรสเถียงว่าตนไม่ได้ทำผิด ไม่ต้องมายุ่ง เยนหลิงย้อนว่า "ถ้าเธอไม่ได้ทำผิดก็ไม่ต้องเดือดร้อน ฉันก็แค่บอกนายเท่านั้น เธอไม่ได้ทำผิดเธอก็บอกนายเองสิ ว่าอย่างเนี้ยมันไม่ผิด"
โรสท้าว่าจะบอกก็บอกเลย จ้องหน้าเยนหลิงตาเขียวปั๊ด
ooooooo
คืนนี้เจ้าสัวนอนอยู่ที่ห้องคำแก้ว เจ้าสัวหงุดหงิดมากเมื่อไม่สามารถสมปรารถนาในอารมณ์ได้ เจ้าสัวทิ้งตัวนอนหงายอย่างหมดสภาพ คำแก้วปลอบใจว่าให้นอนเอาแรงก่อน เจ้าสัวกลับตอบอย่างฉุนเฉียวว่า ไม่ต้องมาโกหกว่านอนหลับแล้วจะแข็งแรง
คำแก้วถามว่าแล้วจะให้ทำอย่างไร เจ้าสัวตอบอย่างไม่พอใจว่าคิดเอาเองหน้าที่เมียต้องทำให้ตนมีความสุขให้ได้ แล้วพยายามสงบสติอารมณ์ กอดคำแก้วกระซิบอะไรบางอย่าง
คำแก้วตกใจตาโต สีหน้าช็อกหวาดกลัว ขยับหนีไปจนสุดขอบเตียงทั้งกลัวทั้งอาย นอนหันหลังให้เจ้าสัวปฏิเสธเสียงเครือ
"ไม่ ฉันไม่ทำ ฉันทำไม่ได้ จะให้ฉันทำแบบอีหยำฉ่า อีนังโคมเขียว ฉันทำไม่ได้"
"อั๊วไม่ได้บังคับ ไม่เต็มใจก็ไม่ต้อง" น้ำเสียงเจ้าสัวไม่พอใจมาก คำแก้วได้แต่ร้องไห้
ที่ข้างนอก โรสกับเยนหลิงยังโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ต่างด่าอีกฝ่ายว่าเป็นแมงป่องมีพิษและเป็นนางงิ้วข้างถนน ไม่รู้นายตาบอดเอามาเป็นเมียได้ยังไง
เยนหลิงขวางสุดฤทธิ์ไม่ให้โรสออกไปดูงิ้ว จากที่ใช้ ปากพูดก็กลายเป็นจะใช้กำลังต่อกัน
แล้วทั้งสองก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงคำแก้วร้องไห้โฮๆแว่วออกมาจากในห้อง เจ้าสัวโมโหจัดด่าคำแก้วลั่น
"ถ้าลื้อไม่หยุดล้องอั๊วจาไปนอนที่อื่น ผู้หญิงซี้ซั้วแบบลื้อเกิดมาอั๊วไม่เคยเห็น หรือถือตัวว่าเป็นคนไทย ช็อกการี กับหยำฉ่ามันผิดกันตรงไหนหา! มันก็ขายตัวเหมืองๆกัน ใครมีเงินก็ซื้อล่าย อีพวกนังบำเรอ!" ด่าแล้วเจ้าสัวผลุนผลันออกจากห้อง ปล่อยให้คำแก้วเจ็บปวดกับคำด่าอย่างหยาบคายของเจ้าสัวอยู่บนเตียง
ooooooo
เจ้าสัวโมโหคำแก้วเปิดประตูผลัวะออกมาเดินพรวดๆออกจากห้อง โรส เยนหลิง และอาจูอยู่โถงบันไดชั้น 2 มองขวับขึ้นไปที่ชั้น 3 พริบตานั้นเองเยนหลิงก็ส่งเสียงทักเจ้าสัวแล้วรีบเดินไปดักที่ทางลงบันได
เจ้าสัวมองกราดไปที่ทุกคน ถามว่ามาทำอะไรกันตรงนี้ เยนหลิงไม่ตอบกลับอ้อนว่า
"นายคะ อย่าโมโหมากนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย" เจ้าสัวไม่สนใจย้ำถามว่ามาทำอะไรกันแถวนี้ เยนหลิงเลยอึกอัก "ฉันออกมา แล้ว..." พูดแค่นั้นเยนหลิงก็ทำเป็นไม่อยากพูด เจ้าสัวเสียงเขียวถามว่าแล้วทำไม ทำไม!
"พอดีเจอกับโรส เขากำลัง...จะออกไปข้างนอกค่ะ ฉันถามว่าขอนายหรือยัง เขาบอกว่าไม่ต้องขอหรอกเขาไม่กลัว"
เจ้าสัวโกรธจัดหันขวับมองโรส สั่งให้กลับห้อง โรสโวยวายเสียงแหลมว่าจะไป นัดเพื่อนไว้จะไปดูงิ้วซื้อตั๋วไว้ แล้วด้วย พอเจ้าสัวถามว่าแล้วทำไมไม่บอกก่อน โรสฉวยโอกาสตัดพ้อต่อว่าทันที
"แหม...ก็นายอยู่ให้บอกซะเมื่อหล่ายล่ะ เห็นเข้าออกแต่ห้องโน้น ห้องอื่นเหมือนห้องเก็บผี นายกลัวไม่กล้าเข้า"
"เฮ้ย! อย่านะ อย่าพูดซี้ซั้ว อย่านะนังเหม่เกว่ ลื้อกำเริบเสิบสานมาก อย่ามาหึงอั๊ว ลื้อไม่มีสิทธิ์ ลื้อไม่ใช่พวกอั่งม้อ ลื้อเป็นคนจีน ผัวจามีเมียเท่าหล่ายก็ล่ายลื้อต้องเงียบ!"
คำด่าของเจ้าสัวกระทบทุกคน โรสหน้าเครียดอย่างกดดัน เยนหลิงเย็นชา แม้จะสะเทือนใจคำพูดของเจ้าสัวแต่ก็เก็บอาการ
ส่วนที่ห้องเม่งฮวย เจ้าตัวมายืนฟังเสียงเถียงกันโวยวาย พอได้ยินเจ้าสัวพูดเช่นนั้นก็ก้มหน้าเปิดประตูเดินไปทางเจ้าแม่กวนอิม มือถือลูกประคำแต่ใจไม่สงบที่จะนับ หายใจหอบถี่ อย่างกดดันเจ็บปวด
ooooooo
เจ้าสัวด่า ปราม ทั้งโรสและเยนหลิงแล้ว เดินเข้าไปหาโรส พูดอย่างวางอำนาจว่า
"นังเหม่เกว่ ถ้าลื้อเก่งจริง ลื้อออกไปจากบ้าน ไปทำงานหากินเอาเอง ลื้อไม่ต้องมาให้อั๊วเลี้ยง ลื้อเลี้ยงตัวเองให้ ล่ายเสียก่อง แล้วค่อยมาบอกให้อั๊วมีเมียคนเลียว"
เป็นคำด่าที่เหมือนตบหน้าทั้งโรสและเยนหลิง เพียงแต่โรสแสดงสีหน้าเจ็บแค้น แต่เยนหลิงยังคงสงบเป็นน้ำนิ่ง ไหลลึกอยู่
เจ้าสัวยังด่าไม่เสร็จ จ้องหน้าโรสปรามว่าไม่ว่าจะเป็น เมียคนจีนหรือเมียคนไทยก็ต้องฟังผัวอย่ามีปากเสียง แล้วไล่ ให้กลับห้องเสีย ต่อไปไม่ให้ออกไปข้างนอกอีก
"อ๊าย..." โรสแผดเสียงออกมาอย่างอัดอั้น พอเจ้าสัวตวาดว่าจะทำไม ก็กระชากเสียงไปว่า "ป่าวนี่" สิ้นเสียงก็ระเบิดน้ำตาออกมาทันทีใช้มือแตะที่ตาอย่างนางละคร พร้อมกับบีบเสียงร้องไห้อย่างโหยหวน จนเยนหลิงเตือนว่า
"โรส อย่าเล่นละครนักเลย เล่นจนไม่รู้ว่าเวลาไหนจริงเวลาไหนปลอม"
โรสหันขวับขยับจะด่า ก็ถูกเจ้าสัวสั่งให้กลับห้อง โรสเดินกระแทกกระทั้นผ่านหน้าเจ้าสัวไปกระแทกไหล่เยนหลิงจนเซ เยนหลิงพูดประชดว่าขอโทษด้วยที่ยืนขวางทาง แล้วเข้าไปออดอ้อนเจ้าสัวบอกให้ไปนอนเถอะ หมายจะฉกตัวเจ้าสัวเข้าห้องตัวเอง แต่เจ้าสัวยังโมโห บอกให้เยนหลิงไปก่อน
เยนหลิงก้มหน้าอย่างผิดหวัง แต่คอยสังเกตเจ้าสัวอยู่ เห็นเจ้าสัวมองขึ้นไปที่ห้องโรสแล้วตัดสินใจเดินไปที่ห้องของตน ตาเธอเป็นประกายวาบขึ้น รีบเดินตามเจ้าสัวเข้าห้องปิดประตูทันที
ooooooo
ที่โรงงิ้ว ทรงชัยไปนั่งดูงิ้ว ผู้ชมคนอื่นๆพากันหัวเราะพากันร้องไห้ไปตามบทบาทของตัวแสดง แต่ ทรงชัยแทบไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องราวบนเวทีเลย เพราะคอยมองหาแต่โรสตลอดเวลา
ส่วนโรส เมื่อไม่ได้ไปดูงิ้ว ก็กลับเข้าห้องร้องไห้เสียใจอย่างหนัก
ระหว่างที่เจ้าสัวอยู่ในห้องเยนหลิงนั้น อาจิวยืนเฝ้าอยู่ ที่หน้าห้อง พอเห็นเจ้าสัวเปิดประตูออกมา อาจิวก็พร้อมรับคำสั่ง
"อาจิว...ตามตัวไอ้อู๋มา มันเฝ้ายามยังไงวะ"
กิมลั้งมาซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ตกใจแทบช็อก พอเห็นเจ้าสัวกลับเข้าห้องเยนหลิงและอาจิวเดินลงบันไดไปชั้นล่าง กิมลั้งก็ลนลานไม่รู้จะทำอย่างไรดี สุดท้ายวิ่งไปที่สนามหลังตึก เจออาอู๋ยืนตบยุงคอยอยู่ กิมลั้งบอกอาอู๋ให้รีบหลบไปเร็วๆเพราะเจ้าสัวรู้แล้วว่าอาอู๋ไม่อยู่ทำหน้าที่
อาอู๋ตกใจมากถามว่าแล้วกิมลั้งจะไม่หนีไปกับตนหรือ กิมลั้งไม่รอฟังจบวิ่งอ้าวออกไปเลย อาอู๋เห็นท่าไม่ดีเลยวิ่งไปอีกทางหนึ่ง
กิมลั้งค่อยๆโผล่จากที่ซ่อน เห็นที่ตรงนั้นไม่มีใครแล้วก็ถอนใจโล่งอก
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้น กิมลั้งลอยหน้าเข้าไปในครัวถาม เจ็กหลีว่าอาหารว่างเสร็จหรือยัง เจ็กหลีบอกว่าเสร็จแล้วพลางยกชามซุปมาวางบนถาดที่มีอาหารว่างอยู่แล้วสองอย่าง
อาย้งเดินยิ้มหวานเข้ามาบอกกิมลั้งว่า เดี๋ยวตนทำเองมันเป็นหน้าที่ของตนพลางจะเข้ามายกถาด ถูกกิมลั้งถองเข้าที่อกจนสะอึกด่า "ยุ่งน่า" แล้วยกถาดอาหารไปจากครัว
กิมลั้งยกถาดอาหารตรงมาที่ห้องส่วนตัวของเจ้าสัวด้วยสีหน้าหมายมั่นลึกๆ แต่พอยกถาดอาหารเข้าไปกลับถูกเจ้าสัวตวาดเสียงดังอย่างไม่พอใจว่าเข้ามาทำไม
แม้จะตกใจแต่กิมลั้งทำใจดีสู้เสือ ยิ้มหวานบอกเจ้าสัวว่าเอาของว่างมาให้ ถูกเจ้าสัวไล่ให้ออกไปเดี๋ยวนี้เพราะเคยบอกแล้วว่าใครก็เข้ามาที่นี่ไม่ได้
ตวาดกิมลั้งไม่ทันสิ้นเสียงเจ้าสัวก็เข่าอ่อนทรุดนั่งกับพื้น กิมลั้งตกใจถามว่าเป็นอะไร เจ้าสัวไล่ตะเพิดอีก อาจิว ได้ยินเสียงเอะอะรีบเข้ามาดู เจ้าสัวก็ยังสั่งอาจิวว่าให้ไล่กิมลั้ง ออกไปเดี๋ยวนี้!
อาจิวจึงดันหลังกิมลั้งออกจากห้อง กิมลั้งขืนตัวแต่พอออกไปแล้วก็ยังหันมาถามอีกว่าเจ้าสัวเป็นอะไร ถูกอาจิวไล่ว่าไปเร็วๆเลยไม่ต้องยุ่งตนดูแลอยู่ ไม่ใช่เรื่องของเด็ก
กิมลั้งโกรธจี๊ดขึ้นมาเมื่อถูกมองว่าเป็นเด็ก เลยแหวะอกเสื้อให้ดูว่าตนเป็นสาวแล้ว ถูกอาจิวมองอย่างสมเพชแล้วปิดประตูเลย
ooooooo
โรสร้อนรนกระวนกระวายใจจนทนไม่ได้ ตกเย็นก็ให้อาจูดูต้นทางแล้วแอบไปโทรศัพท์ที่ห้องรับแขก ครู่หนึ่งก็เดินกลับมาอย่างผิดหวังเพราะทรงชัยออกจากบ้านไปที่โรงงิ้วแล้ว
โรสอัดอั้นใจแทบจะคลั่งจนอาจูต้องกระซิบบอกให้กลับห้องเดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเป็นเรื่อง
พอประคองโรสกลับห้องแล้ว โรสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็บอกอาจูให้ออกไปหาหมอทรงชัยให้ตน ทำเอาอาจูตาโตตกใจถามว่าให้ไปหาที่โรงงิ้วน่ะหรือ ปฏิเสธลนลานว่าไม่ได้ ตนไม่กล้า
"เฮ้อ...ลื้อนี่มันไม่ล่ายหลั่งใจเลยจิงๆนะอาจู" โรสบ่นอย่างขัดใจแล้วสั่งให้ไปตามกิมลั้งมาเดี๋ยวนี้
แล้วโรสก็ "ล่ายหลั่งใจ" เมื่อใช้กิมลั้งให้เอาจดหมายไปให้ทรงชัยที่โรงงิ้วด้วยค่าจ้างหนึ่งร้อยบาท แต่ด้วยนิสัยสอดรู้สอดเห็น กิมลั้งเดินไปถึงที่ปลอดคนก็ควักจดหมายที่โรสฝากไปให้ทรงชัยออกเปิดอ่าน
อาจูไม่สบายใจ ถามโรสว่าเอาจดหมายฝากกิมลั้งไปแต่ไม่ปิดผนึกไม่กลัวกิมลั้งเปิดอ่านหรือ โรสไม่สะทกสะท้านบอกว่าเปิดอ่านก็ไม่เห็นเป็นไร เพราะเขียนบอกให้หมอมาตรวจอาการของตนเท่านั้น
"อาคุณนายบอกรึเปล่าว่าให้มาเมื่อไหร่"
"อั๊วบอกให้อีมาบ่ายพรุ่งนี้ อั๊วจาใส่ชุดสีแดงตัวใหม่ รออีเลยนะอาจู" โรสยิ้มอย่างคาดหวัง
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้น อาจูตึงเครียดมากจนโรสถามว่าเป็นอะไร อาจูขอร้องโรสอย่าให้หมอทรงชัยมาที่นี่อีกเลย ถูกโรสขู่ว่าไปให้พ้นถ้ามาให้เห็นหน้าอีกจะเอาไอ้นี่ปาหัวเลย พลางหยิบของใกล้มือขึ้นมา
อาจูใจเย็นเข้าไปเอาของในมือโรสออก ขอร้องให้เปลี่ยนเสื้อเสียเถอะเพราะจะแปดโมงแล้ว โรสไม่แยแสบอกอาจูว่าปล่อยให้อีคุณนายใหญ่คอยไปตนไม่กลัว
เม่งฮวยรออยู่ที่โต๊ะอาหารจน 8 โมงยังไม่มีใครมาเลย เม่งฮวยเอาตะเกียบเคาะโต๊ะอย่างขัดใจ
ส่วนพวกเด็กๆ เตรียมตัวจะไปโรงเรียนกันแล้ว เยนหลิงมาส่งยี่ฮุยกับยี่หรง ส่วนตี๋เล็กยืนหน้าง้ำคอยแม่มาส่งก็ไม่เห็นมาสักที
จนกระทั่งอาจูวิ่งลงมาส่งบอกว่าอาม้าไม่สบายให้ตนมาส่งแทนแล้วพาตี๋เล็กไปขึ้นรถ
เยนหลิงเงี่ยหูฟังอยู่ พอได้ยินอาจูบอกว่าโรสไม่สบายก็เชื่อว่าโรสต้องมีแผนการอะไรแน่ๆ
ooooooo
ส่งลูกไปโรงเรียนแล้ว เยนหลิงกลับมาที่โต๊ะอาหาร ขอโทษเม่งฮวยที่ตนมาผิดเวลา ถูกคุณนายใหญ่ปรามและอบรมตามระเบียบว่าทีหลังอย่ามาผิดเวลา ถ้ามาช้าก็ไม่ต้องเจี๊ยะ
เจ้าสัวถามขึ้นว่าแล้วเหม่เกว่ล่ะ อาจูรีบรายงานว่าโรสไม่สบาย เจ้าสัวมองขวับถามว่า
"เป็งอาไล" อาจูตอบไม่เต็มเสียงว่าโรคเดิม เจ้าสัวตวาด "อาไลล่ะวะโรคเดิมน่ะ"
อาจูตกใจตัวสั่นตอบไม่ได้ เจ้าสัวไม่พอใจหันไปถาม
กิมลั้งต่อว่าคุณนายของลื้อทำไมยังไม่มาเจี๊ยะ กิมลั้งฟ้องฉอดๆว่า
"คุณนายที่สี่ไม่ให้หนูเข้าห้องค่ะ หนูเคาะประตูก็เอาของปาใส่"
เสียงเม่งฮวยสบถออกมาว่า "เลื่องมักเจ้าปังหา" เจ้าสัวกระแทกตะเกียบอย่างไม่พอใจ เม่งฮวยก็ยังยืนยันว่า "จิงๆนี่เฮีย"
เจ้าสัวลุกขึ้นจะไปตามคำแก้ว เม่งฮวยถามอย่างขัดใจว่าเฮียต้องไปตามด้วยหรือ เลยถูกเจ้าสัวตวาดให้หยุด เยนหลิงจึงอาสาจะไปดูคำแก้วให้
"ลี...ไปลูอีหน่อย ไม่ซาบายก็หายาให้อีล่วย" เจ้าสัวเสียงอ่อนลง พอเยนหลิงลุกเดินไปเจ้าสัวก็หันมาสั่งอาจูว่า "อาจู บอกอาคุงนายลื้อว่าวังนี้อั๊วจาไปเจี๊ยะปึ่งที่สมาคมพ่อค้าจีน ให้อีไปกะอั๊ว ออกจากบ้านสิบเอ็ดโมง"
อาจูรับคำด้วยความไม่สบายใจ ส่วนเยนหลิงชะงักฟังเจ้าสัวสั่งอาจูแล้วเดินหน้าบึ้งขึ้นไปหาคำแก้ว พอมาถึงก็เคาะประตูห้องอย่างแรง ตะโกนบอกคำแก้วให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้
คำแก้วลุกมาเปิดประตูถูกตำหนิว่าทำอะไรอยู่ปล่อยให้เคาะประตูตั้งนาน
"ขอโทษค่ะคุณพี่ แก้วไม่ค่อยสบาย" คำแก้วยกมือไหว้
"เป็งอาไล" เยนหลิงกวาดตามองอย่างสำรวจทั่วตัว "ดูก็ดีๆนี่ อย่าทำเป็นสำออยนักเลย ยังไงๆนายก็เป็นห่วงอยู่แล้วหรอกน่า"
คำแก้วไม่สบายใจถามว่านายว่าอะไรหรือ ถูกเยนหลิงพูดกระแทกประชดว่า
"โอ๊ย! ไม่ว่าอะไรหรอก เทิดทูนอยู่สองคนเท่านั้นแหละ" พอนึกได้เยนหลิงเปลี่ยนเสียงพูดอ่อนลงว่า "ไม่เป็นอะไรมากก็ควรจะแข็งใจลงไปกินข้าว ไม่งั้นนายคงไม่ให้นังงิ้วหน้าขาวไปออกงานกับนายหรอก นายคงอยากเอาแก้วไปมากกว่า"
ooooooo
ยุแยงคำแก้วแล้ว เยนหลิงเดินออกจากห้องคำ-แก้วจะไปที่โต๊ะอาหาร แต่พอผ่านหน้าห้องโรสก็ได้ยินเสียงโรสคร่ำครวญออกมาอย่างโหยหวนคลุ้มคลั่ง
"อั๊วไม่ไป ไม่ซาบายไปไม่ล่าย...สมาคมบ้าบอคอแตก อั๊วไม่ไป ทำไมลื้อไม่บอกนายไปหา! โง่บัดซบ!" โรสเอานิ้ว จิ้มหน้าผากอาจูจนหงะหงาย
"ก็...อาคุณนายไม่ได้เป็นอะไร" อาจูเสียงอ่อย ถูกโรสกรี๊ดใส่หน้าจนอาจูต้องเอามืออุดหูไว้
ส่วนอาเง็กอยู่ในห้องเยนหลิงได้ยินเสียงโรสโวยวายกรี๊ดลั่นก็เปิดประตูออกมา เจอเยนหลิงพอดี พออาเง็กทัก
เยนหลิงรีบทำมือให้อาเง็กเงียบแล้วเงี่ยหูฟังโรสอาละวาดต่อด้วยสีหน้าสงสัย
พอจับความได้ว่าโรสไม่ยอมไปงานสมาคมกับเจ้าสัว เยนหลิงจะเปิดประตูเข้าไป โรสผลุนผลันออกมาพอดี กำลังจะไปบอกเจ้าสัวว่าไม่ไป เยนหลิงมองโรสอย่างจับผิด รู้ทัน โรสโกรธจี๊ดตวาดถาม "มองอาไลอีผู้ดีตีนแดง"
"ทำไมต้องอารมณ์เสียด้วยโรส ผิดหวังมากเหรอที่ต้องไปกับนาย แปลกดีนี่ ทีเมื่อก่อนแย่งกันไปจะตาย" เยนหลิงถามน้ำเสียงอ่อนโยนแววตาลุ่มลึก
โรสอ้างว่าตนไม่สบาย ถูกเยนหลิงดักคอว่านายคงเชื่อหรอก เตือนโรสให้เลิกเล่นละครเสียที โรสพรวดเข้าเกือบถึงตัวพูดเสียงแหลมตาแวว "ขอตบหน่อยเถอะ" อาจูรีบถลาเข้ากอดเอวรั้งโรสไว้ขอร้องอย่ามีเรื่องกันเลย ยิ่งถูกห้ามโรสก็ยิ่งจะตบให้ได้
อาจูกอดและรั้งโรสไว้ขอร้องให้กลับห้อง แล้วลากโรสกลับเข้าห้องไปจนได้
เยนหลิงยืนครุ่นคิดอยู่ตรงนั้นว่า "แปลกจริงๆ ทำไมมันไม่อยากไป?" เป็นคำถามที่เยนหลิงจะต้องหาคำตอบให้ได้
จนเกือบสิบโมงแล้ว อาจูเร่งโรสให้แต่งตัวเถิด โรสถึงกับถลาเข้าไปร้องไห้ฟูมฟายกับอาจู บอกอาจูว่าจะไปบอกนายว่าไม่ไป อาจูรั้งตัวโรสไว้พูดเสียงเฉียบขาดว่า
"อาคุณนาย ถ้าไม่ฟังจู จูจะไม่อยู่แล้ว จูจะไปให้พ้นๆ อาคุณนายเลย พูดจริงๆด้วย"
เห็นความขึงขังของอาจูโรสก็อึ้งไป อารมณ์ที่พลุ่งพล่านก็สงบลง
ooooooo
เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว เจ้าสัวแต่งตัวเสร็จมายืนหน้าตึงดูนาฬิกาอยู่ที่หน้าประตูตึก ครู่หนึ่งได้ยินเสียง เยนหลิงพูดจากข้างหลังว่า
"ฉันนึกว่านายไปแล้วเสียอีกค่ะ เอ...โรสเขาไม่สบายจะไปได้หรือคะ"
"หายเลี้ยว..." โรสเสียงแหลมแทรกเข้ามา พอเจ้าสัวกับเยนหลิงมองไปเห็นโรสย่างกรายยิ้มแย้มลงบันไดมา เธอแต่งตัวสวยสง่าหน้าผมไม่มีที่ติ
เยนหลิงหน้าเย็นเฉียบมองโรสอย่างไม่พอใจ ส่วนโรสทำไม่รู้ไม่ชี้เดินยิ้มหวานเข้าไปกอดแขนเจ้าสัวอ้อนๆ ชวน "ไปฮ่ะนาย..." แล้วเดินเกาะแขนเจ้าสัวออกไป
เยนหลิงจ้องตามโรสไปตาแทบลุกเป็นไฟ ยิ่งสงสัยว่าโรสต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่แน่ๆ
ส่วนกิมลั้งก็ได้รับค่าจ้างให้โทร.แจ้งหมอทรงชัยที่ร้านหมอว่าวันนี้โรสไม่ไปดูงิ้ว หมอรับสายฟังแล้วสีหน้าผิดหวังยืนนิ่ง แต่พอหันมาก็เห็นอาจิวยืนรออยู่ เขารีบทักทาย "สวัสดีครับ"
"หมอซุ่นไช้ใช่ไหมครับ" อาจิวถามพอเป็นพิธีเพราะรู้จักดีอยู่แล้ว
"ใช่ครับ แต่ขอโทษนะครับ วันนี้ผมไม่ค่อยสบาย คุณมาวันหลังได้ไหมครับ ผมกลัวจัดยาผิด"
"แต่คุงหมอครับ นึกว่าช่วยอั๊วหน่อยเถอะนะ ไม่งั้นเมียอั๊วเอาอั๊วตายแน่ๆ คืออั๊วมันบ่อลัดเต็มที"
อาจิวอ้อนวอนทั้งด้วยสีหน้าและคำพูดจนทรงชัยใจอ่อนเจียดยาให้ อาจิวถามว่าช่วยอะไรได้บ้าง ทรงชัยบอกว่าอย่างที่อาจิวเป็น ยาตัวนี้ช่วยได้ดีที่สุด แล้วกระซิบถามว่าลื้อแย่มากเลยหรือ
"ฮ่อๆ แย่มักๆ ไม่ไหวเลย"
"ไม่น่าเชื่อ ลื้อยังไม่แก่เท่าไหร่เลยนี่" ทรงชัยมองอย่างคาดไม่ถึง อาจิวยิ้มแหยๆ ให้ดูน่าเชื่อยิ่งขึ้น
ooooooo
ที่แท้ อาจิวไปซื้อยาให้เจ้าสัว เมื่อเอากลับมาให้เจ้าสัวในสภาพพร้อมใช้แล้ว เจ้าสัวถามว่ากินกี่วันถึงจะได้ผล อาจิวบอกว่าหลายวันหน่อย เจ้าสัวดูยาแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ ยิ้มอย่างมีความหวัง
ส่วนป้าพุ่ม วันนี้เอาโคมแดงมาปัดฝุ่นอย่างดี ปัดเสร็จให้เป้าเอาไปเก็บ
"เก็บทำไม ไม่ใช้หรือป้า" เป้าถามงงๆ
"ฮื่อ...ไม่ใช้มาหลายวันแล้ว" ป้าพุ่มตอบแค่นั้นแล้วลุกเดินออกไปเงียบๆ
ooooooo
หลังจากต้องไปงานสมาคมกับเจ้าสัวจนผิดนัดกับทรงชัยแล้ว ต่อมาโรสวางแผนใหม่เขียนจดหมายนัดทรงชัยมาเล่นไพ่นกกระจอกกัน พออาจูทักท้วง โรสก็ย้อนถามเสียงแข็งว่ามาเล่นไพ่ก็ไม่ได้หรือ
อาจูไม่ตอบแต่สีหน้ากังวลกลัวจะมีเรื่อง
หลังจากนั้นโรสก็ให้ตามคำแก้วมาที่ศาลาในสวนหลังตึก สอนคำแก้วให้เล่นไพ่นกกระจอกกัน สอนไม่กี่ทีคำแก้วก็เล่นได้ โรสชมว่าเก่งฉลาด คำแก้วบอกว่าตนไม่เก่งหรอกคนสอนต่างหากที่เก่ง
"งั้นเหรอ เหลียววังนี้ไปเล่งที่ห้องอั๊วนะ" โรสชวน คำแก้วถามว่าต้องมีสี่คนถึงจะเล่นได้ไม่ใช่หรือ โรสตอบเสียงสูงว่า "มีซี้...มีคนครบน่า"
"ไปเล่นก็ได้ แต่อย่าว่าแก้วงก ได้เครื่องเพชรเครื่องทองแล้วนั่งกกแต่นายท่านอีกนะ"
"แหม...พูกเล่งๆ เท่าน้าน..." โรสตบแก้มคำแก้วหยอกเบาๆ "ถึงจาจิงก็ไม่เป็งไลนี่ นายยอมให้เธอกกอยู่เลี้ยว" พอคำแก้วบอกว่าตนไม่คิดทำแบบนั้น โรสโผเข้ากอดอ้อน "ขอโทกนะ... ขอโทกที่สุดเลย..."
ทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของเยนหลิงที่มองจากระเบียงหลังตึก และโรสก็เห็นเยนหลิงมาแต่ต้น เลยยิ่งแสดงความสนิทสนมกับคำแก้วให้บาดหูบาดตาเยนหลิงยิ่งขึ้น
ooooooo
เมื่อคำแก้วกลับห้อง เยนหลิงไปเคาะประตูเข้าไปนั่งคุยในห้อง เปรยๆว่า
"ตอนนี้รักกับโรสเหลือเกินนะแก้ว ลืมแล้วหรือเขาเคยตวาดเธอตั้งหลายครั้ง"
คำแก้วบอกว่าไม่ลืม แต่ตนสงสารโรส "เพราะเคยเป็นดาราเล่นอุปรากรคงมีคนห้อมล้อม แต่พอมาเป็นเมียนาย..." เยนหลิงเสริมทันทีว่า "ซึ่งแก่แล้ว" คำแก้วรับคำว่าใช่ "เป็นเมียนายไม่เจอใครเลย"
เยนหลิงเบ้ปากนิดๆ พูดเยาะ "เฮอะ...ไม่เจอใคร"
ทันใดนั้นเอง รถของทรงชัยก็ขับเข้ามาจอดที่หน้าตึก เขาลงจากรถเดินเข้าตึกและตรงไปที่ห้องโรสอย่างรู้ทาง ครู่เดียว โรสก็เปิดประตูห้องคำแก้วเข้ามา ถูกเยนหลิงตำหนิว่าไม่รู้จักเคาะประตู
"ม่ายช่ายผู้ลี ไปอาคำแก้ว" โรสเดินเข้ามาจูงมือคำแก้วออกไปเลย
"นังมารยา" เยนหลิงด่า หลังจากประตูถูกกระแทกปิดจนสะเทือนไปทั้งห้อง
ooooooo
