มงกุฎดอกส้ม

คืนนี้ โรสสดชื่นมากเพราะมีนัดกับทรงชัย แต่งตัวอย่างสวยที่สุด อาจูเป็นห่วงเตือนให้ระวังตัว นัดว่าคืนนี้ จะคอยคุณนายที่ข้างตึก แล้วรีบลงไปเพื่อเรียกสามล้อให้ไปส่งโรสที่ท่าเรือ

แต่พอลงมาถึงที่พักบันได เจอเจ้าสัวออกมาพอดี เจ้าสัวถามว่าโรสอยู่ในห้องรึเปล่า อาจูตกใจยิ้มแหยๆแล้วรีบกลับขึ้นไปบอกโรสว่าเจ้าสัวกำลังจะขึ้นมาหาที่ห้อง

"ทำยังไงลีอาจู อั๊วจาทำยังไงลี" โรสลนลาน อาจูขอร้องว่าวันนี้คุณนายอย่าเพิ่งไปเลยก็ถูกโรสตวาด "เงียบ!" พลางก็คิดหาทางให้อาจูโกหกเจ้าสัวว่าตนไปหาเพื่อนที่เยาวราช แล้วพรวดพราดจะรีบออกจากห้อง

พอโรสเปิดประตูออกมาก็เจอป้าพุ่มกับเป้าถือโคมแดงมาแขวนกับเตรียมมานวดเท้าให้ โรสชนจนทั้งสองเซเกือบล้มแล้วเดินอ้าวไป อาจูเดินตามมาติดๆด้วยความเป็นห่วง

แต่พอจะลงบันได มองลงไปเห็นเจ้าสัวกำลังยืนมองขึ้นมาจากโถงบันไดชั้น 2 โรสยืนอึ้งหน้าถอดสี ส่วนเจ้าสัวสีหน้าเคร่งขรึมจ้องมองโรสอย่างไม่พอใจ รู้ว่าโรสกำลังจะหนีเที่ยวอีกแล้ว

ในที่สุด โรสต้องกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้านั่งให้เป้านวดเท้าน้ำตาคลอด้วยความระทมทุกข์

เวลาเดียวกันนั้น ทรงชัยเปิดห้องโรมแรมหรูนอนรอโรสอยู่อย่างกระวนกระวายใจ

ooooooo

โรสระทมระทวยอย่างหมดเรี่ยวแรงมือตกลงข้างเก้าอี้อย่างสิ้นหวัง เจ้าสัวเดินมาเห็นเข้าไปแตะมือโรสเบาๆแต่ทำเอาโรสกระตุกแล้วนิ่งไป

"ลื้อเป็นอะไรอาเหม่เกว่" เจ้าสัวถามอย่างเป็นห่วง โรสเอาแต่นิ่งไม่ไหวติงจนเจ้าสัวถามอีกครั้งจึงบอกว่าตนไม่ค่อยสบายเจ็บๆในท้อง ครั้นเจ้าสัวจับถามว่าเจ็บตรงไหน โรสก็ร้องครวญคราง เจ้าสัวแตะตรงไหนก็เจ็บไปหมด หลบเลี่ยงไม่ให้จับ จนเจ้าสัวฉุน สบถ "วะ!" โรสรู้สึกตัวเลยเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนโยน ถามอ้อนๆว่า

"นาย...นายไม่ล่ายไปนอนที่ห้องไหนเลยมาหลายคืนเลี้ยวนี่ นายมาที่ห้องอั๊วเป็นคืนแรกเลยใช่ไหม"

"ใช่...ลื้อยังไม่ดีใจอีกเหรอ" เจ้าสัวถามมองอ่อนโยน

โรสทำเป็นน้อยใจว่านายถามแบบนี้แสดงว่าไม่รู้ใจตนแบบนี้นายไม่ต้องมาหาตนหรอก เจ้าสัวถามว่าแล้วจะให้ไปหาใคร โรสทำเป็นน้อยใจบ่นงอนๆว่าถามอีกแล้ว พลางก็พูดว่า

"อั๊วรู้หรอกน่าว่านายไม่อยากมาหาอั๊ว นายอยากไปหาอาคำแก้วอีมากกว่า  เพราะอาคำแก้วอียังสาว อียังสวย เนื้อหนังของอีก็ยังดูเต่งตึง มองส่วนไหนๆก็น่าลูบน่าคลำ"

เจ้าสัวฟังโรสก็พลอยเคลิ้มไปด้วย โรสยังพร่ำชมคำแก้วหมายให้เจ้าสัวเปลี่ยนใจไปหาคำแก้ว จนเมื่อโรสพูดตรงๆว่าเจ้าสัวจะไปหาคำแก้วก็ได้ตนไม่ว่าอะไร เพราะอยากเห็นเจ้าสัวมีความสุขพูดเอาใจว่า

"นายเปียบเหมือนร่มโพธิ์ร่มไทร...ถ้านายมีความสุขอั๊วก็มีความสุขไปล่วย"

โรสพูดเสียจนเจ้าสัวสงสัยถามว่าตนหูฝาดไปหรือเปล่า โรสก็ยังยืนยันอีก จนเจ้าสัวเอามือป”ดปากโรสอย่างอ่อนโยนก้มจูบที่ข้างใบหูแผ่วเบา ทำให้โรสรู้ว่าหนีไม่พ้นแล้ว แอบทำหน้าเหยเกอย่างผิดหวัง แต่พอเจ้าสัวเงยหน้าขึ้นโรสก็ยิ้มแย้ม อ่อนหวาน เจ้าสัวมองหน้าโรสอย่างแสนรักเล่าให้ฟังว่า

"อั๊วจาบอกอาไลให้ลื้อฟัง อั๊วบอกลื้อคนเดียว

ไม่ได้บอกคนอื่นเลย อาจิวน่ะอีไปซื้อยาโป๊วจากร้านของอาคุงหมอเพื่อนลื้อมาให้อั๊วเจี๊ยะ" เจ้าสัวเล่าอย่างมีความหวังในขณะที่โรสฟังแล้วยิ่งเซ็ง เจ้าสัวกระซิบอีกว่า "เหลียวลื้อช่วยบอกอั๊วหน่อยนะว่ายาของอาคุงหมอเพื่อนลื้อน่ะ ใช้ล่ายผลไหม..."

เจ้าสัวยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วประคองโรสไปยังเตียงนอนอย่างมีความหวัง...

โรสกล้ำกลืนไปตามการประคองของเจ้าสัวทั้งที่ใจโลดแล่นไปหาทรงชัย...

ดึกแล้ว...เจ้าสัวนอนหายใจอย่างเหนื่อยหอบ มือก่ายกอดโรสที่นอนลืมตาโพลงอยู่ เจ้าสัวหลับตาอย่างอิ่มเอิบมีความสุข

โรสนอนลืมตาโพลงอย่างเจ็บปวดใจ...

เวลาเดียวกัน ทรงชัยนอนอย่างทรมานใจอยู่ที่โรงแรม ผุดลุกผุดนั่งอย่างกระวนกระวาย...

ooooooo

เช้านี้ เยนหลิงจะถักเสื้อไหมพรมสีแดงให้เด็ก ปรากฏว่าไหมสีแดงหมดจึงเรียกอาเง็ก พออาเง็กมาถึงก็ถูกเยนหลิงด่าว่าอย่างเกรี้ยวกราดที่มาไม่ทันใจ จากนั้นสั่งให้ไปซื้อไหมพรมสีแดง พออาเง็กจะไปก็เรียกไว้ถามว่า เมื่อคืนนายนอนอยู่ห้องโรสทั้งคืนใช่ไหม พออาเง็กบอกว่าใช่จนป่านนี้ยังไม่ออกมาเลย เยนหลิงก็แทบจะคลั่งด้วยความริษยา

เจ้าสัวยังนอนอยู่บนเตียง สีหน้าเจ้าสัวครุ่นคิด เหลือบมองโรสที่หลับอยู่ข้างๆแต่ใบหน้าโรสไม่มีความสุข เจ้าสัวมองอย่างพินิจคิดถึงเมื่อคืน รู้สึกถึงความผิดปกติของโรสที่ไม่ตอบสนองอารมณ์ของตนเลย

เมื่อลุกจากเตียงเดินออกจากห้องป”ดประตูเบาๆ เจ้าสัวเดินผ่านห้องคำแก้ว หยุดมอง ยกมือเคาะประตู เป“นจังหวะเดียวกับที่คำแก้วเป”ดประตูออกมา เธอมองเจ้าสัวอย่างไม่หายงอนจากที่ถูกดุที่โต๊ะอาหาร เธอมองหน้าเจ้าสัวด้วยแววตาไร้ความรู้สึก

ครู่เดียว คำแก้วตัดสินใจผลักเจ้าสัวออกแล้วจะป”ดประตู ถูกเจ้าสัวยันไว้ ดันกันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง คำแก้วรู้ว่าสู้แรงเจ้าสัวไม่ได้จึงปล่อยแล้ววิ่งเข้าห้อง เจ้าสัวหันไปป”ดประตูอย่างเร็ว อย่างแรง แล้วเดินตามคำแก้วเข้ามาในห้อง

"อาคำแก้ว ลื้อกำเริบ กำเริบมาก...มานี่อั๊วจะทำโทษลื้อ ลื้อทำผิดมากๆ" เจ้าสัวตวาดเสียงดัง เมื่อคำแก้วดื้อแพ่งไม่ยอมมาหา เจ้าสัวตวาดเสียงดังกว่าเก่า เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็ลุกพรวดไปจับตัว

คำแก้วโกรธและตกใจวิ่งเข้าห้องน้ำลงกลอนทันที ทำให้เจ้าสัวยิ่งโมโห

กิมลั้งถือถาดน้ำชามาได้ยินเสียงดังผิดปกติในห้องก็แอบฟัง พอจับความได้ก็ทำสะดิ้งเข้าไปเรียก "นายท่านคะ"

เจ้าสัวหันมาเห็นกิมลั้งก็ไล่ตะเพิด พอกิมลั้งออกไปเจ้าสัวก็หันมาตบประตูเรียก

"เป”กปาตูเหลียวนี้คำแก้ว!"

ooooooo

ก้องเกียรติกำลังเดินมาหาเม่งฮวย เจอกิมลั้งเข้า แม่นั่นเปลี่ยนสีหน้าอารมณ์ทันที ระริกระรี้เรียก "คุณชายใหญ่ขา..." ก้องเกียรติเดินผ่านกิมลั้งไปเหมือนผ่านท่อนไม้  สายตาจับจ้องอยู่ที่ประตูห้องคำแก้วที่ชั้น 3 ด้วยความรู้สึกเป“นห่วง ส่วนกิมลั้งหน้าหงิกเดินพรวดๆลงข้างล่างไปทันที

พอไปที่โต๊ะรวมหน้าห้องครัว กิมลั้งก็เล่าฉอดๆ ใส่สีตีไข่ ปั้นน้ำเป“นตัวสารพัดแล้วสรุปว่า

"คราวนี้เจ้าสัวโกรธจัด เรียกจิกเรียกอีคำแก้วเลย อีคำแก้วมานี่!" กิมลั้งยิ้มอย่างสะใจที่ได้จิกเรียกคำแก้วว่าอี จากนั้นถามพวกที่มารุมล้อมฟังว่า "แล้วเกิดอะไรขึ้นรู้ไหม"

ป้าพุ่มถามอย่างอยากรู้เต็มแก่ว่าเกิดอะไรขึ้น เล่ามาเร็วๆเลย

"ไม่บอก" กิมลั้งเล่นตัว ยักท่า เห็นอาอึ้มฟังอยู่ห่างๆ ก็ยื่นปากถามว่าอาอึ้มก็อยากรู้ใช่ไหม "แต่อั๊วไม่บอก"

"ไม่เสือกกาโหลกเรื่องของเจ้านายน่ะลีเลี้ยว" อาอึ้มด่า กิมลั้งฉุนขาดจะตามมาเอาเรื่อง ถูกอาอึ้มขัดขาจนหัวคะมำ คราวนี้ทั้งโกรธทั้งเสียหน้าแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรอาอึ้ม ได้แต่ด่างึมงำ "ยายซิ้มเฮงฮวย" แล้วสะบัดหน้าไปทางอื่น อาอึ้มมองอย่างสะใจแล้วเดินออกจากตรงนั้นไป

ooooooo

เจ้าสัวกลับมาที่ห้องส่วนตัวแล้ว นั่งครุ่นคิดโมโหคำแก้วที่บังอาจขัดใจตน พอดีอาจิวมาเคาะประตู ถือแฟ้มและถุงใส่ของเข้ามาบอกเจ้าสัวว่า วันนี้เจ้าสัวเบ๊กิมทงเชิญไปเจียะเต๊และต้าอ่วยกัน เชิญไปที่บ้านบางรักไม่ใช่ที่ร้านเยาวราชเหมือนเคย

อาจิวถามเจ้าสัวว่าจะให้เจ้าสัวเบ๊กิมทงชิมชาที่คุณชายใหญ่เพิ่งสั่งมาจากเมืองจีนหรือ พลางหยิบกล่องชาขึ้นดู ชมว่าเป“นชาชั้นยอดทั้งสองกล่อง อาจิวนึกได้บอกเจ้าสัวว่า

"เมื่อคืนเจ้าสัวเบ๊กิมทงโทร.มาหาอั๊ว เห็นว่าอีโทร.เข้ามาที่ห้องอานายท่านแล้วไม่มีใครรับสาย" พูดแล้วเห็นเจ้าสัวพยักหน้า อาจิวถามว่า "อานายท่างไปไหนหรือครับเมื่อคืง"

เจ้าสัวไม่ตอบแต่บอกอาจิวให้ไปซื้อยาที่ร้านหมอทรงชัยมาให้อีก อาจิวนึกๆแล้วยิ้มกริ่ม ถามว่ายาได้ผลดีเหมือนที่หมอคุยไหม เจ้าสัวนิ่งไปอึดใจ แล้วยิ้มกรุ้มกริ่มบอกอาจิวว่า

"ลีกว่า..."

เจ้าสัวนั่งยิ้มกริ่มพอใจกับยาที่ทำให้ตัวเองมีสมรรถภาพ ได้เหมือนเดิม

ooooooo

คืนนี้ โรสแอบหนีไปดูงิ้วกับทรงชัย ทั้งคู่นั่งเบียดกุมมือกันแนบแน่น โรสหัวเราะคิกคักชมว่างิ้วคณะนี้พอเล่นตลกก็สนุกดี ทรงชัยเห็นด้วย พูดอย่างตัดพ้อว่า

"ถ้าเป็นเมื่อคืนก่อน ต่อให้งิ้วแสดงเรื่องตลกยังไง เฮียก็รู้นึกว่ามันเป็นบทโศกเศร้าที่สุด"

โรสรู้ความหมายอ้อนว่าตนมาไม่ได้จริงๆ ต้องขอโทษด้วยที่ปล่อยให้รอทั้งคืน

"เฮียถามหน่อยได้ไหมว่าทำไมโรสถึงมาไม่ได้" ถามแล้วเห็นโรสนิ่งอึ้งจึงถามต่อ "ไหนว่าเจ้าสัวท่านไม่มาหาโรสเป็นเดือนแล้วไง"

โรสต่อว่าทรงชัยว่าเพราะยาของเขาแท้ๆทีเดียว ไม่ อย่างนั้นนายก็ไม่มาหาตนหรอก ถามทรงชัยว่ารู้ไหมว่าเจ้าสัวบอกกับตนว่า อยากรู้ว่ายาที่ซื้อจากทรงชัยนั้นได้ผลหรือเปล่า

"โรส...แล้วยานั่นได้ผลไหม" ทรงชัยถามทันที โรสอ้ำอึ้ง ทรงชัยขอร้องให้บอก โรสจึงหันมองหน้าทำตาละห้อยว่า

"ไม่ล่ายผล...นายทำไม่ล่าย..."

แต่พอวันรุ่งขึ้นอาจิวมาขอซื้อยาโป๊วอีก ทรงชัยแทบไม่เชื่อหูตัวเองให้อาจิวพูดใหม่อีกที

"อั๊วบอกว่ายาของอาคุงหมอ...ชั้งหนึ่ง...เยี่ยม อาคุง หมอเก่งมากจิงๆ" อาจิวยกแม่โป้งให้ทรงชัย แล้วรับห่อยาเดินตัวปลิวกลับไป

ทรงชัยยืนอึ้ง ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง

เช้าวันต่อมาทรงชัยโทรศัพท์ไปหาโรสบอกโรสว่า

"เฮียแค่จะโทร.มาขอบใจโรสน่ะ" โรสถามว่าเรื่องอะไร "ก็เรื่องยาโป๊ว ขอบใจโรสมากที่ยังทำให้เฮียรู้สึกดี"

ฟังทรงชัยแล้วโรสอึ้งสนิท เพราะรู้ว่าทรงชัยรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว...

ooooooo

เช้านี้ ขณะที่คำแก้วเอาชุดนอนมาใส่ตะกร้าผ้าซักจึงเห็นว่ากิมลั้งไม่ได้มาเอาไปซักหลายวันจนผ้าเกือบเต็มตะกร้าแล้ว ตะโกนเรียกกิมลั้งอย่างฉุนเฉียว เกรี้ยวกราดจนอาอึ้มต้องมาปลอบให้ใจเย็นๆ

"แก้วจะไม่กลัวใครอีกต่อไปแล้ว ต่อไปนี้แก้วจะอาละวาดให้หมดคอยดู" อาอึ้มถามว่าทำไมต้องอาละวาดด้วย คำแก้วตอบอย่างกดดันว่า "เพราะ...เพราะแก้วเคยแต่เป็นคนโดนอาละวาดนะสิอาอึ้ม"

เพื่อตัดปัญหา อาอึ้มจะเอาตะกร้าผ้าลงไปให้กิมลั้งเอง คำแก้วร้องเรียกอาอึ้มไว้ พออาอึ้มหันมาคำแก้วก็ร้องไห้โฮ อาอึ้มตกใจถามว่าเป็นอะไร

"อาอึ้ม แก้วคิดถึงบ้าน แก้วอยากกลับบ้าน" คำแก้วร้องไห้สะอึกสะอื้น อาอึ้มถามว่าแล้วจะกลับบ้านไปหาใคร ทำให้คำแก้วชะงักนึกขึ้นได้ว่าตนไม่มีใครอยู่ที่บ้านแล้ว  เวลานี้ตนไม่มีใครแล้วจริงๆ

คิดแล้วยิ่งน้อยใจเสียใจ อาอึ้มต้องกอดปลอบด้วยความสงสาร

หลังจากนั้น อาอึ้มเอาตะกร้าผ้าซักออกไปทางระเบียงหลังตึก ส่วนคำแก้วเปิดประตูห้องเดินออกไป เจอก้องเกียรติออกจากห้องเม่งฮวยพอดี มองไปอีกเห็นเม่งฮวยตามออกมาติดๆ คำแก้วรีบเดิน

"คำแก้วจะไปไหนเหรอ" ก้องเกียรติร้องทัก ถูกเม่งฮวยห้ามพูดกับคนหน้าด้านอย่างนี้

คำแก้วได้ยินก็ชะงักหันมาถามว่ามาว่าตนหน้าด้านเรื่องอะไร  เม่งฮวยเล่นลิ้นอยู่นาน  สุดท้ายก็โพล่งออกไปว่าหน้าด้านเพราะจูบเจ้าสัวต่อหน้าคนอื่น อย่างนี้ไม่เรียกว่าหน้าด้านอีกหรือ

คำแก้วตะลึงอึ้งคิดไม่ถึงว่าเม่งฮวยจะด่าตนเรื่องนี้ รู้สึกอายวูบขึ้นมา   ซ้ำยังถูกเม่งฮวยเรียกอาฮุ้งให้มาดูคนหน้าด้านอีก

ก้องเกียรติทนฟังแม่ด่าคำแก้วสาดเสียเทเสียไม่ได้

คว้ามือคำแก้วพาเดินไปข้างล่าง เม่งฮวยแทบช็อกตะโกนเรียกก้องเกียรติให้กลับมาเดี๋ยวนี้ พลางจ้ำลงบันไดตามไป

อารามรีบทำให้ก้าวพลาดเกือบล้ม   ดีที่อาฮุ้งรีบคว้าไว้ทันและเม่งฮวยก็จับราวบันไดไว้แน่น

คำแก้วไม่สบายใจขืนตัวไว้ เขาบอกเธอว่าไม่ต้องฟังอะไรทั้งนั้น คำแก้วขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ แต่พอได้ยินเสียงเม่งฮวยร้องอย่างตกใจที่จะตกบันได ก้องเกียรติก็ปล่อยมือคำแก้วรีบไปดูแม่ เม่งฮวยสะบัดมือจากก้องเกียรติ ชี้หน้าด่าคำแก้ว

"นังคำแก้ว ลื้ออย่าหวัง...อย่าหวัง อั๊วไม่มีวันยอม!" คำแก้วงงว่าเม่งฮวยพูดอะไร แต่ก็หันหลังเดินลงบันไดตรงไปทางประตูระเบียงหลังตึก เม่งฮวยก็ยังมองตามแต่พอเห็นก้องเกียรติมองคำแก้วอย่างเห็นใจก็เอ็ดลูก "มองทำมาย พาม้ากลับห้องเหลียวนี้!"

ooooooo

ด้วยความกดดัน กลัดกลุ้ม และสับสน คำแก้วเดินไปที่บ่อเก่า ชะโงกมองลงไปในบ่อแล้วบอกตัวเองว่า

"ไม่...ฉันจะไม่มีวันกระโดดลงไปหาเธอ เง็กท้อ" พูดแล้วหันหลังจะวิ่งกลับ

โรสยืนมองคำแก้วอยู่ ถามคำแก้วว่าจะกระโดดลงไปในบ่อหรือ พอคำแก้วถามว่าทำไมถามอย่างนี้ โรสก็พูดอย่างรู้เรื่องดีว่าก็เธอถูกคุณนายใหญ่ด่าจนเสียงดังคับบ้าน แล้วทำเป็นคนดีบอกคำแก้วว่าอย่าสะดุ้งสะเทือนกับคำด่าของเม่งฮวย ยุว่า

"เพราะถึงยังไงลื้อก็แน่กว่าอีอยู่เลี้ยว เพราะลื้อกล้าจูบนายต่อหน้าคนอื่นๆ อั๊วสะใจจิงๆ"

คำแก้วขอให้พอได้แล้วตนไม่อยากฟัง โรสยุต่ออีกว่าอย่าไปคิดมากเรื่องจูบนายและไม่ต้องน้อยใจที่เจ้าสัวไม่มาหา คำแก้วบอกว่าเรื่องนั้นตนไม่เดือดร้อนอะไร

โรสยุว่านายมีความจำเป็น รู้ไว้แค่นี้ก็พอ ส่วนคำแก้วก็ยังสงสัย โรสตัดบท ถามว่าตอนนี้คำแก้วกินยาคุมหรือเปล่า ใส่ห่วงหรือเปล่า คำแก้วยิ่งงงเพราะไม่ประสากับสิ่งเหล่านั้น ถามว่ามีด้วยหรือ

โรสอธิบายให้คำแก้วฟังแล้วถามว่าถ้าคำแก้วไม่ได้กินยาคุม ไม่ได้ใส่ห่วงแล้วทำไมไม่มีลูกหรือว่าเป็นหมัน เป่าหูว่า ตระกูลเชงนั้นเป็นตระกูลใหญ่ พวกเขาอยากมีลูกผู้ชาย คำแก้วต้องมีลูกผู้ชายให้เขาสักคนแล้วตัวเองจะปลอดภัยไม่มีวันตกกระป๋อง ไม่มีใครมาว่า และไม่มีใครมาสงสัยอะไร

"แล้วใครจะมาสงสัยอะไรแก้ว" คำแก้วยิ่งงง

โรสไม่ตอบแต่ยุคำแก้วว่าต้องยั่วนายให้มาหาทุกคืนแล้วเธอก็จะต้องท้องแน่นอน ทางเดียวที่คำแก้วจะปลอดภัยและไม่ตกกระป๋องคือต้องท้องและมีลูก ฉะนั้นต้องยั่วยวนให้เจ้าสัวมานอนทุกคืน...ทุกคืนแล้วจะท้องเอง

คำแก้วคิดไม่ตกที่ต้องทำอย่างนั้น ยิ่งเมื่อคิดถึงสมัยที่ตัวเองรับมงกุฎดอกส้มของเจ้าสาวได้แล้วเอาใส่หัวตัวเองบอกเอื้องว่าวันแต่งงานตนจะใส่มงกุฎดอกส้มแบบนี้ คิดแล้วก็ได้ แต่ร้องไห้ด้วยความเสียใจกับความจริงในวันนี้...

ooooooo

แล้วคำแก้วก็มีเรื่องต้องคิดหนักอีก เมื่อวิ่งมาจากระเบียงหลังถึงโถงบันไดกำลังจะขึ้นบันไดก็ชนเข้ากับก้องเกียรติเข้าเต็มแรง เธอเซจะล้มเขารีบประคองไว้ ตัวต่อตัวแนบชิดกัน ตาต่อตามองกันนิ่งนาน จนกระทั่งเรืองยศที่เดินตามหลังก้องเกียรติมาเข้าไปดึงตัวเขาออกจากคำแก้ว

พอก้องเกียรติถูกดึงไปคำแก้วก็เสียหลักเกือบล้มแต่ทรงตัวได้ทัน เธอมองไปที่เรืองยศเห็นสายตาเขามองตนอย่างรังเกียจเหยียดหยาม คำแก้วยิ่งงง เรืองยศเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า

"คงต้องลากันตรงนี้นะครับคุณนายสี่ เพราะเรากำลังจะกลับไปบ้านสาทร"

คำแก้วมองก้องเกียรติด้วยสายตาอาลัย เรืองยศตัดบท ผายมือเชิญคำแก้วให้ขึ้นบันไดต่อ พอคำแก้วขึ้นบันไดไป ก้องเกียรติมองตาม เขาสะบัดมือจากเรืองยศพูดอย่างไม่พอใจว่า

"ฉันไม่ชอบให้นายทำอย่างนี้เลย"

"กลับขึ้นไปลาอาม้าเถอะก้องเกียรติ" เรืองยศทำไม่รู้ ไม่ชี้ แต่เห็นก้องเกียรติยังแสดงความไม่พอใจ เรืองยศจึงพูดเสียงต่ำๆ "นายเห็นนัยน์ตาของเธอแล้วใช่ไหม นัยน์ตาที่เธอมองมาที่นาย ถ้านายยังจะอยู่ต่อก็เท่ากับนายร่วมมือกับเมียของอาเตียตัวเองเพื่อเป็นชู้กัน"

ก้องเกียรติอึ้งสนิท! สีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวภายในความรู้สึก...

แล้วก้องเกียรติก็ไปลาเม่งฮวยทั้งที่เพิ่งบอกแม่ไปว่าจะไปทำงานเย็นนี้จะรีบกลับ พอเม่งฮวยถามว่าทำไมต้องรีบกลับ ก้องเกียรติตอบสั้นๆแค่ว่าต้องรีบไปธุระและเรืองยศรออยู่ในรถ

ลาเม่งฮวยแล้วก้องเกียรติไปลาอาอึ้มที่ศาลาหลังตึก เดินจากอาอึ้มหันมาเห็นคำแก้วมองอยู่เขาเอ่ยเบาๆ "คำแก้ว ฉันไปนะ" พูดจบก็เดินไปทันที

คำแก้วจะยกมือไหว้เลยยกค้างอยู่อย่างนั้น รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินจากไป อาอึ้ม สังเกตอยู่ได้แต่มองคำแก้วด้วยความเป็นห่วง

ooooooo

วันนี้โรสมาคะยั้นคะยอจะพาคำแก้วไปหาเจ้าสัวอีกอ้างว่าเพื่อจะได้มีลูกเร็วๆ คำแก้วไม่ยอมไป คืนนี้โรสจึงต้องฝืนใจนอนกับเจ้าสัวอย่างขมขื่นใจ

รุ่งขึ้น โรสมาเร่งคำแก้วอีกเมื่อคำแก้วบอกว่าถ้าจะไปตนจะไปเอง โรสฉุนขาดแผดเสียงถาม

"เลี้ยวเมื่อหล่ายล่า...เมื่อหล่าย..." พอกลับถึงห้องก็พูดใส่อาจูว่า "มังม่ายไป ไม่ล่ายหลั่งใจ...ไม่ล่ายหลั่งใจเลย..." แล้วโรสก็ร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น อาจูได้แต่มองอย่างเห็นใจ

วันต่อมา คำแก้วก็ไปหาเจ้าสัวที่ห้องส่วนตัว เจ้าสัวดีใจมาก ยิ่งเมื่อคำแก้วบอกว่ามาขอโทษ อ้อนว่าอย่าโกรธตนพลางโอบกอดเจ้าสัวไว้อย่างอ่อนโยน รักใคร่ กระซิบเบาๆ

"คืนนี้ แก้วจะคอยนายนะคะ"

"ไม่นาน...คอยนายไม่นานหรอก" เจ้าสัวยิ้มกรุ้มกริ่มลูบผมคำแก้วที่ซบอยู่กับอกอย่างพอใจ

ooooooo

คืนนี้คำแก้วอ้อนเจ้าสัวว่าอยากมีลูกกับนาย

รุ่งขึ้น คำแก้วเริ่มแผนการของตนทันที สั่งกิมลั้งว่าต่อไปไม่ต้องเอาชุดชั้นในของตนไปซักอีกแล้วเพราะซักไม่สะอาด พอกิมลั้งออกไป คำแก้วก็เอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ ทำเหมือนแพ้ท้อง

จากนั้นก็ลงไปที่ครัวไทย บอกป้าพุ่มว่าขอมะขามเปียกสักก้อนตนอยากกิน พอได้มะขามเปียกก็หยิบกินทันทีพลางเดินกลับไปที่ตึกใหญ่

ป้าพุ่มตื่นเต้นดีใจมากรีบวิ่งไปทางท่าน้ำเพื่อบอกข่าวดี แก่อาอึ้มที่นั่งเด็ดถั่วงอกอยู่ที่นั่นว่า คำแก้วแพ้ท้อง มาขอมะขามเปียกและยังอ้วกโอ้กอ้ากด้วย

อาอึ้มดีใจสุดชีวิต รีบกลับไปหาคำแก้วถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ระดูไม่มาแล้วใช่ไหมนานรึยัง คำแก้วอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบว่าใช่ แต่นานเท่าไรตนไม่ได้สังเกต

พอแน่ใจอาอึ้มรีบวิ่งลงบันไดมาเคาะประตูห้องเยนหลิง ที่เจ้าสัวนั่งดื่มน้ำชาอยู่ เยนหลิงไม่พอใจที่อาอึ้มมาขัดจังหวะตน แต่เจ้าสัวบอกให้เปิดประตูจึงจำต้องไปเปิด พอเห็นเจ้าสัวอาอึ้มก็บอกอย่างตื่นเต้น

"อานายท่าน...อาคุงนายที่สี่อีท้องเลี้ยวฮ่ะ"

เจ้าสัวดีใจมากที่จะได้มีลูกอีกคน ส่วนเยนหลิงตะลึงอึ้งอย่างคาดไม่ถึง

ooooooo

เมื่ออยู่ในห้องคนเดียว คำแก้วบอกกล่าวกับพ่อแม่ว่า ตนจำเป็นต้องทำอย่างนี้ จำเป็นต้องโกหก ไม่ได้ทำตัวดีงามอย่างที่พ่อแม่สอนไว้

ครู่เดียวเจ้าสัวก็เดินเร็วๆเข้ามาในห้อง มองคำแก้วด้วยประกายตายินดีเป็นล้นพ้น รีบเข้าไปกอดไหล่คำแก้วก้มมองหน้าอย่างแสนรัก พูดอย่างยินดีว่า

"ขอบใจ...ขอบใจมากที่แก้วกำลังจะมีลูกให้นาย ลูกชาย หรือลูกสาวฮึ..." แล้วเจ้าสัวก็หันไปถามอาอึ้มว่า "อาอึ้ม ลื้อว่าเป็นลูกชายหรือลูกสาว"

อาอึ้มพูดอย่างเอาใจว่าต้องเป็นลูกชาย เจ้าสัวก้มบอกคำแก้วอีกว่า

"แก้วมีลูกชายให้นายนะ"

"ค่ะ" คำแก้วรับคำยิ้มแย้มแล้วซบหน้ากับอกเจ้าสัวอย่างอ้อนๆ ทั้งที่ภายในนั้นรู้สึกกดดันอย่างหนักที่ต้องแก้ สถานการณ์ที่คาดไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในภายภาคหน้า...

ดังนั้น คืนนี้ เมื่อเจ้าสัวมานอนที่ห้อง คำแก้วอ้อนเจ้าสัวถามว่ารักตนไหม เจ้าสัวบอกว่ารัก ยิ่งแก้วมีลูกชายให้อย่างนี้นายยิ่งรักมาก แต่เห็นหน้าคำแก้วเป็นกังวล เจ้าสัวปลอบใจว่า

"อาคำแก้ว อย่าทำหน้าอย่างนั้นซี่ ผู้หญิงมีลูกนี่เป็นเรื่องธรรมชาติ แค่ท้องนิดหน่อยพอถึงเวลาก็คลอดออกมาแล้ว"

คำแก้วฉุนขึ้นมาถามว่านายพูดเหมือนผู้หญิงเป็น

โรงงานผลิตลูก เจ้าสัวหัวเราะบอกว่าก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ คำแก้วทำใจอ้อนเจ้าสัวอีก

"นายรักแก้วสิคะ รักแก้วเดี๋ยวนี้เลย" เจ้าสัวถามงงๆ ว่าพูดจริงหรือแกล้งพูด "แก้วพูดจริงๆค่ะนาย แก้วอยากให้นายรักแก้ว"

เจ้าสัวสนองคำขอของคำแก้วทันที คำแก้วกอดรัดเจ้าสัวไว้แน่น ภาวนาขอให้สิ่งที่คาดหวังสำเร็จ

ooooooo

ข่าวคำแก้วท้องแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว เยนหลิงทนเก็บความริษยาไว้ไม่ได้ ถามอาเง็กว่า คุณนายใหญ่กับคุณนายที่สามว่ายังไงมั่ง รู้ไหม

ส่วนเม่งฮวย พออาฮุ้งมาบอกว่าคำแก้วท้องและจะมี ลูกชายด้วย ก็ตะลึงอึ้งแทบหมดแรง พอตั้งสติได้ก็ตะคอกถาม อาฮุ้งว่าใครบอกว่าคำแก้วจะมีลูกชาย รู้ได้ยังไง อาฮุ้งเห็นอารมณ์ ของเม่งฮวยแล้วไม่กล้าตอบ เม่งฮวยพึมพำเบาๆในลำคอ

"อีไม่มีวังจะมีลูกชาย ไม่มีวังที่ใครจามีลูกชายล่ายอีก" แล้วหันขวับพูด "อาฮุ้ง นังคำแก้วมังไม่มีวังจามีลูกชาย มังมาจากนรก มังเป็นอีนังหยำฉ่าที่มาจากนรก มังไม่มีวังจามีลูกชาย"

อาฮุ้งไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่มองหน้าเม่งฮวยที่มีแต่ความเคียดแค้นชิงชังกลัวๆ

ooooooo

กิมลั้งวิ่งโร่ไปบอกโรสเรื่องคำแก้วท้องทั้งยังสาระแนบอกว่าจะได้ลูกชายด้วย เป่าหูว่าถ้าคำแก้วได้ ลูกชาย โซ่ยตี๋ของโรสมีหวังตกกระเป๋งแน่ เลยถูกอาจูปรามว่าพูดจาไม่ดีแบบนี้ถ้าเจ้าสัวรู้ตัวเองนั่นแหละจะเดือดร้อน
กลายเป็นอาจูโต้เถียงกับกิมลั้ง โรสชอบใจที่เห็นอาจูลุกขึ้นสู้คน ปรบมือชมเชยว่า อาจูเพิ่งจะ "ล่ายหลั่งใจเหลียวนี้เอง" กิมลั้งโกรธที่ตัวเองยุโรสไม่ขึ้นเลยปึงปังออกไป โรสเรียกไว้ บอกกิมลั้งว่า

"ลื้อไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องที่อาโซ่ยตี๋จาตกกาป๋องหรอก นายมีลูกชายหลายคนสิดี โตมาจะล่ายช่วยกันทำมาหากิน" โรสอ่อยว่าถ้ากิจการดีมีเงินเยอะๆกิมลั้งเองก็จะได้สบายไปด้วย ยุว่าทุกวันนี้กิมลั้งสบายกว่าคนใช้อื่นๆใช่ไหม เมื่อสบายแล้วก็อย่าหาเรื่องให้ตัวเองลำบาก แล้วชี้ช่องว่า "อั๊วจาเตืองลื้อไว้ ว่านั่งพูดกับนอนพูดมันไม่เหมือนกัน"

กิมลั้งสีหน้าตื่นเต้นทำท่าจะถามต่อ แต่โรสตัดบทหัน ไปสั่งอาจูว่าอยากอาบน้ำแล้ว พออาจูลุกเดินไปเตรียมเครื่องอาบน้ำ โรสก็บอกกิมลั้งตบท้ายว่า ที่เตือนเพราะหวังดี แต่ถ้าเห็นว่าสิ่งที่เตือนมันผิดก็ไม่ต้องคุยกับคนอื่น ไม่ต้องคุยกับตนด้วย

พอกิมลั้งออกไป โรสก็ยิ้มอย่างพอใจที่รู้ว่าคำแก้วตั้งท้องแล้ว

ออกจากห้องโรสกิมลั้งไปยุแหย่เยนหลิงต่อ แต่พอเยนหลิง เห็นหน้าเท่านั้นก็ไล่ตะเพิดไปให้พ้นทันทีทั้งที่กิมลั้งยังไม่ทันพูดอะไร กิมลั้งเลยเดาได้ว่าเยนหลิงรู้เรื่องนี้แล้วเลยอารมณ์เสีย

จากนั้นไปหาเม่งฮวย แต่เห็นหน้ากิมลั้งเม่งฮวยก็ไล่ตะเพิด แต่กิมลั้งยังตื๊อดื้อด้านบอกจนได้ว่าคำแก้วท้องและ เจ้าสัวก็ดีใจมากด้วย กิมลั้งเล่าไม่ทันจบดีก็ถูกเม่ยฮวยเอาพัดปาหัวดังโป๊กถามว่าที่มาบอกต้องการอะไร กิมลั้งบอกว่าเปล่า เม่งฮวยพูดอย่างรู้ทันว่า

"อากิมลั้ง อั๊วเห็นลื้อมาตั้งแต่เกิด ลื้ออย่าคิกมาตบตาอั๊วให้ยากเลย ไปให้พ้นหน้าอั๊วเหลียวนี้!"

พอกิมลั้งหุนหันออกไป เม่งฮวยก็สั่งอาฮุ้งให้ปิดประตูทันที

ooooooo

ข่าวคำแก้วท้องเป็นเรื่องตื่นเต้นยินดีไปถึงห้องครัวทั้งครัวไทยและครัวจีน ต่างทำอาหารบำรุงกันเต็มที่ ครัวจีนทำฟักตุ๋นเห็ดหอม และรังนกตุ๋น ครัวไทยทำแกงเลียง

เมื่อทำเสร็จ ทั้งสองครัวก็ยกมาวางไว้ในถาด อาอึ้ม เห็นกิมลั้งนั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บอกให้มายกอาหารไปห้องคุณนายสี่เร็วเข้า กิมลั้งไม่ยอมยก อาอึ้มเลยบอกให้ทุกคนเป็นพยานว่ากิมลั้งไม่ยอมยกอาหารไปให้คุณนายที่สี่ กิมลั้งเลยยกไปอย่างกระแทกกระทั้น

เมื่อยกไปถึงห้องคำแก้ว เจ้าสัวกำลังนวดไหล่ให้คำแก้ว อยู่ ถามอาอึ้มที่เดินนำเข้ามาว่ามีอะไรเจี๊ยะบ้าง อาอึ้มบอกว่ามีฟักตุ๋นเห็ดหอม รังนกตุ๋น และแกงเลียง แล้วถามคำแก้วว่าจะกินแหนมไหม คำแก้วไม่ทันตอบเจ้าสัวก็ชิงตัดบทว่าไม่กินเดี๋ยวท้องเสีย

กิมลั้งกระแทกถาดอาหารลงอย่างแรงจนอาอึ้มตกใจบอกว่าเดี๋ยวแตกหมด คำแก้วมองไม่พอใจเรียกปราม แต่กิมลั้งก็ทำเชิดอย่างท้าทาย คำแก้วเลยหันไปพึ่งเจ้าสัว

วางถาดอาหารแล้วกิมลั้งเดินอย่างเร็วจะออกไป เจ้าสัวเรียก ต้องตวาดถึงสองครั้งกิมลั้งจึงตะบึงตะบอนกลับมา เจ้าสัวสั่งให้นั่งลง ไหว้ขอโทษคำแก้ว กิมลั้งบีบน้ำตาสะอึกสะอื้นจนเจ้าสัวเสียงอ่อนลง อบรมว่า

"กิมลั้ง ถึงอาเตียลื้อจาเป็นคนเก่าคนแก่อยู่กะอั๊วมานาน ถึงอาม้าอั๊วจะรักอาม้าลื้อมากแค่ไหน แต่ลื้อต้องรู้ล่วยว่า นี่คือคุณนาย อาคำแก้วเป็นคุณนายของลื้อ เลี่ยวอีก็กำลังจะมีลูกชายให้อั๊ว"

กิมลั้งทำเป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเจ้าสัวสั่งให้ขอโทษคำแก้วอีกครั้ง กิมลั้งจึงยกมือไหว้ขอโทษอย่างขอไปที

คำแก้วถือโอกาสที่อยู่ต่อหน้าเจ้าสัวนี้ สั่งให้กิมลั้งพูดตามว่าต่อไปจะไม่กำเริบกับคุณนายอีก พอกิมลั้งพูดตาม คำแก้วก็ให้พูดต่อว่า "ถ้ากำเริบเมื่อไหร่ให้คุณนายไล่ออกจากบ้านทันที"

คราวนี้กิมลั้งสะอึกเงยขวับจ้องหน้าคำแก้ว เจ้าสัวเอง

ก็อึ้ง อาอึ้มยกมือทาบอกอย่างตกใจแต่คำแก้วไม่สนใจ สั่งกิมลั้งให้พูดตามที่ตนบอก เมื่อกิมลั้งพูดอย่างเสียไม่ได้ คำแก้วจึงสั่งให้ไปได้

พอกิมลั้งออกไป เจ้าสัวพูดอย่างคิดไม่ถึงว่า "อาคำแก้ว... ลื้อนี่ใจร้ายเหมืองกังนะ"

"แก้วจะหัดทำอะไรให้มันเด็ดขาดเหมือนคุณนาย

คนอื่นๆบ้างน่ะค่ะนาย" คำแก้วตอบหน้าตาเฉย แต่ทำเอาเจ้าสัวอึ้งไปทันที

ooooooo

อาอึ้มเดินตามกิมลั้งออกมา เห็นกิมลั้งนั่งร้องไห้ฮือๆอยู่ตรงบันไดก็เข้าไปปลอบโยน กิมลั้งแช่งให้คำแก้วออกลูกตาย อาอึ้มเลยฉุนบอกว่าพูดอย่างนี้ไม่พูดด้วยแล้ว

พอดีอาฮุ้งออกมาตามอาอึ้มบอกว่าคุณนายใหญ่เรียกให้ไปหา อาฮุ้งเตือนอาอึ้มว่าให้ระวังตัวด้วยเพราะคุณนายใหญ่ อารมณ์ไม่ดีเดี๋ยวอาอึ้มจะโดนไปด้วย

เม่งฮวยเรียกอาอึ้มไปถามความรู้สึกของเจ้าสัวว่าจะมี

ลูกชายคนใหม่เป็นอย่างไร อาอึ้มพูดอย่างรู้ใจและป้องกันตัวว่า เจ้าสัวดีใจแต่ไม่ดีใจเท่าได้ลูกชายคนแรกจากคุณนายใหญ่หรอก

ฟังอาอึ้มแล้วเม่งฮวยสะใจนักที่คาดได้ว่าคนที่จะคลุ้มคลั่งกับข่าวนี้มากที่สุดคือเยนหลิงเพราะมีลูกสาวถึงสองคน เม่งฮวยสาปแช่งให้คำแก้วตายทั้งแม่ทั้งลูก

ขณะที่เยนหลิงกำลังหงุดหงิดงุ่นง่านกับข่าวคำแก้วจะได้ลูกชายนั้นเอง คนสวนมาบอกว่ามีคนมาหา พอเยนหลิงมองไปเห็นอาโกวเดินเลี้ยวโค้งมาพอดี เยนหลิงโกรธจี๊ดทันที ต่อว่าอาโกวว่าไม่ให้เข้ามาในบ้านแล้วเข้ามาทำไม ในเมื่อไม่ฟังตนก็ให้กลับไปเสีย อาโกวมองอย่างอ้อนวอนเตือนว่าอย่าอกตัญญู

เยนหลิงย้อนไปทันทีว่าให้อาโกวกลับไปถามน้องชายตัวเองดูว่าที่ขายตนไปนั้นมีเหตุผลอะไร เลี้ยงตนมาได้ แค่หกเจ็ดปี ขายตนก็ได้เงินไปแล้วถือว่าตนตอบแทนบุญคุณไปหมดแล้วไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วไล่อาโกวออกไปให้พ้นแล้วอย่ามาให้เห็นหน้าอีก

"ลืมตัวอย่างนี้ ลาวังเหอะ ฟ้าดินจาลงโทก" อาโกวสาปแช่งก่อนเดินออกไป เยนหลิงโกรธจนน้ำตาคลอ หันหลังเดินกลับมาทั้งที่น้ำตายังคลอเต็มตา...

ooooooo