นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เนตรนาคราช

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ค่ำนั้นพวกอัศวินวางแผนอย่างรัดกุมจะบุกไปยังรังของวีรกิจ แต่ไม่ทันที่พวกเขาจะออกไป วีรกิจกับโจซิงเป็นฝ่ายบุกเข้ามาเสียก่อน

    สองฝ่ายเปิดศึกระดมกระสุนใส่กันไม่ยั้ง วีรกิจต้องการฆ่าพวกอัศวินให้หมด ใช้ระเบิดลูกแล้วลูกเล่าจนพวกอัศวินต้องพากันหนีออกไปทางประตูฉุกเฉิน แต่ชาติโชคร้ายถูกระเบิดร่างกระเด็นไปกระแทกผนังหมดสติ อัศวินอุ้มเพื่อนรักตามขบวนของตนไปที่ลานจอดรถแล้วเร่งทุกคนมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

    วีรกิจเจ็บใจที่พวกอัศวินหนีไปได้ ตะเบ็งเสียงว่า “กูไม่เชื่อว่าโชคจะเข้าข้างพวกมึงทุกวันหรอก”

    “งานนี้พวกมันต้องมีคนบาดเจ็บบ้างไม่มากก็น้อย”

    คำพูดโจซิงทำให้วีรกิจยิ้มออก หันไปสั่งลูกน้องให้ทิ้งคนบางส่วนเคลียร์ที่นี่ให้เรียบร้อย ที่เหลือแยกกันไปเช็กทุกโรงพยาบาล ได้เรื่องยังไงรีบกลับมารายงานตนด้วย

    ชาติถึงมือหมอแล้วแต่ยังหมดสติเลือดเต็มหน้า กาญจนาเป็นห่วงเขามากถึงกับร่ำไห้อย่างขวัญเสีย รัตนากรต้องคอยปลอบน้องสาว ขณะที่นายองก็เอาใจช่วย เชื่อว่าชาติเป็นคนดีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต้องคุ้มครอง

    ทุกคนชะเง้อไปทางห้องฉุกเฉินที่พยาบาลห้ามญาติเข้า ต่างเป็นห่วงชาติที่อาการสาหัส

    “แล้วจะเอายังไงต่อ หรือทั้งหมดจะคอยอยู่ที่นี่” หลินถามขึ้น

    “ตอนนี้ทุกคนเป็นห่วงนายชาติ เราจะรอจนกว่าจะรู้ว่าชาติเป็นยังไง แล้วค่อยตัดสินใจ”

    หลายเสียงเห็นด้วย หลินเลยเก้อไป บอกว่าที่ตน ถามดูก็เพราะเป็นห่วงว่าพวกมันจะตามสืบจนรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่

    ทุกคนฟังแล้วอึ้งไป หมอเปิดประตูออกจากห้องฉุกเฉิน กาญจนาวิ่งไปหาเป็นคนแรก

    “คุณหมอคะ คุณชาติเป็นยังไงบ้างคะ”

    “คนไข้ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ผลจากการเอกซเรย์พบว่าสมองบางส่วนมีอาการบวม ในเบื้องต้นหมอได้ทำการรักษาไปแล้ว ตอนนี้คนไข้ปลอดภัย”

    ทุกคนอึ้งกับอาการของชาติ อิทธิถามหมอว่าเขาจะกลับมาเป็นปกติหรือไม่ หมอบอกตอนนี้ยังตอบอะไรไม่ได้ ต้องรอจนกว่าคนไข้จะฟื้นแล้วค่อยเช็กให้ละเอียดอีกที

    คำตอบนั้นเล่นเอาทุกคนเครียด กาญจนาถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ รัตนากรเข้าใจดึงน้องเข้ามากอดด้วยความสงสาร

    ผ่านไปไม่ทันข้ามวันที่ชาติเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล วีรกิจก็ทราบข้อมูลนี้จากสมุน เขารีบมอบหมายให้โจซิงตามไปจัดการแต่สมพงษ์ไม่เห็นด้วย เตือนวีรกิจอย่าวู่วาม ขืนยกพวกไปถล่มมันตอนนี้มีหวังตำรวจได้แห่ตามเรามาแน่

    “เชื่อเถอะ พวกมันคงไม่อยู่นิ่งหรอก สักพักพวกมันก็คงออกตามล่าหาเราแน่ๆ”

    วีรกิจฟังแล้วคิดตาม อ่านเกมออกบอกว่าเราต้องหลอกให้มันกระจายกำลังกันแล้วค่อยๆจัดการพวกมันทีละกลุ่ม โจซิงเสริมอย่างหัวไวว่า ส่วนที่โรงพยาบาลก็ส่งคนไปเก็บแบบเงียบๆ สมพงษ์ยิ้มพรายสรุปอย่างมั่นใจว่าเท่านี้พวกที่รู้เรื่องเนตรนาคราชก็จะหมดไป

    วีรกิจรีบติดต่อนักฆ่าสองคนส่งไปจัดการชาติที่โรงพยาบาล เป็นเวลาที่พวกอัศวินกำลังจะไปถล่มรังของวีรกิจเพื่อชิงเนตรนาคราชกลับคืนมา เปิดโอกาสให้นักฆ่าลงมือกับชาติโดยไม่รู้ตัว แต่จังหวะที่พวกมันบุกมา ชาติรู้สึกตัวพอดี แต่สภาพเขาเหมือนคนความจำเสื่อม

    ชาติต่อสู้กับนักฆ่าในคราบหมอและพยาบาลทั้งที่ร่างกายไม่เต็มร้อย กาญจนาและนายองที่เฝ้าอยู่พากันตกใจแต่พยายามช่วยอย่างสุดความสามารถ ยิงพวกมันไปหลายนัดก่อนที่ชาติจะวิ่งมาคว้ามือกาญจนาออกไป ทิ้งนายองไว้โดยไม่ตั้งใจ

    ด้านกลุ่มอัศวินที่บุกไปยังรังของวีรกิจ พวกเขาถูกหลอกให้หลงกลเข้าไปเอาเนตรนาคราชปลอมจนเกือบเสียท่าถูกฝังไว้ข้างใน โชคดีที่แรงระเบิด

    ทำให้พวกเขากระเด็นตกลงสระน้ำจึงรอดตายกันอย่างฉิวเฉียด ส่วนวีรกิจ โจซิง และสมพงษ์พากันหนีขึ้นรถไปก่อนหน้านี้ไม่นาน

    ooooooo

    กาญจนาขับรถพาชาติออกจากโรงพยาบาลอย่างเคร่งเครียดเพราะอาการของเขาน่าเป็นห่วง เขาจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง ขับรถก็ทำไม่ได้ เธอพยายามทบทวนข้อมูลส่วนตัวให้เขาและบอกว่าเธอเป็นแฟนของเขา ชาตินึกตามและพูดทวนคำอยู่ไปมา

    “ผมชื่อชาติ...เราเป็นแฟนกัน...ผม...ผมจำไม่ได้ ผมจำได้แค่คุณเคยยิ้มให้ผม ที่คุณบอกผม คุณไม่ได้หลอกผมใช่ไหม”

    “กาญไม่ได้หลอกคุณค่ะ ทุกอย่างเป็นความจริง เราสองคนรักกัน”

    ชาติจ้องหน้าเธออีกครั้ง พยายามคิดทบทวน แต่จำได้เพียงภาพเดียวที่เธอเคยยิ้มให้เขาเท่านั้น

    “ขอโทษนะ ผมจำคุณไม่ได้จริงๆ ผมรู้สึกได้แค่ว่าคุณคือคนที่ผมไว้ใจได้มากที่สุด เพราะรอยยิ้มแบบนั้นของคุณที่ผมจำได้ ทำให้ผมเชื่อว่าคุณจะไม่มีวันทำร้ายผม”

    กาญจนาสะเทือนใจเปิดประตูรถลงไปยืนน้ำตาไหลริน ชาติตามมายืนข้างๆ ขอโทษที่ทำให้เธอร้องไห้

    “ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ไม่ใช่ความผิดของคุณ”

    ชาติสับสนถึงขีดสุด ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า วิงวอนอย่างน่าสงสาร “คุณช่วยบอกผมทีได้ไหมว่าผมเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมต้องมีคนคิดจะฆ่าผม แล้วผมฆ่าพวกเขาได้ยังไง...ทำไม...ผมไม่เข้าใจ เมื่อก่อนผมเป็นอะไร ผมจำอะไรไม่ได้เลย ผมไม่รู้อะไรเลย ผมไม่รู้ ผมไม่ไหวแล้ว”

    ชายหนุ่มกุมหัวทุรนทุราย กาญจนาเห็นแล้วยิ่งสะเทือนใจ ทรุดตัวลงดึงเขาเข้ามากอดปลอบ

    “ไม่เป็นไรนะคะ ตอนนี้จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร กาญจะอยู่ข้างๆคุณ ช่วยคุณฟื้นความจำ กาญสัญญาว่าจะไม่ทิ้งคุณไปไหน”

    “คุณต้องช่วยผมนะ สัญญานะ”

    “ค่ะ กาญสัญญา ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยนะคะ เรากลับไปที่โรงพยาบาลให้หมอตรวจคุณก่อนดีกว่านะคะ”

    กาญจนาประคองชาติขึ้นรถทั้งน้ำตา ความรักความสงสารท่วมท้นอยู่ในใจ

    ooooooo

    เจ้าหน้าที่เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยหลังเกิดเหตุร้ายในโรงพยาบาลได้ไม่นาน พวกอัศวินซึ่งรวมทั้งหลินสมาชิกใหม่ก็พากันกลับมา...

    ทุกคนตกใจและเป็นห่วงชาติกับกาญจนา นั่งหารือกันหลังฟังนายองบอกเล่าด้วยอาการตื่นตระหนก อัศวินลำดับเรื่องราวแล้วกล่าวว่า

    “ถ้าเป็นอย่างที่นายองบอก แสดงว่าตอนนี้น้องกาญน่าจะปลอดภัยแล้วอยู่กับไอ้ชาติ”

    “แต่ทำไมป่านนี้สองคนนั้นยังไม่กลับมาอีก” รัตนากรตั้งคำถามอย่างกังวล อิทธิก็หนักใจ ทราบดีว่าสองคนนั้นไม่มีโทรศัพท์เลยไม่รู้จะติดต่อได้ยังไง

    “ใจเย็นๆก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะขอให้ทางหน่วยช่วยตามทั้งสองคนให้”

    ขาดคำของอัศวิน กาญจนาเปิดประตูห้องพาชาติเข้ามาพอดี อิทธิดีใจปรี่เข้าหาเพื่อนรักก่อนใคร ตบไหล่ถามไถ่ว่าเป็นยังไงบ้าง ชาติกลับฟันศอกใส่อิทธิแล้วถีบซ้ำซะกระเด็นไป แถมยังจู่โจมเตะอัศวินที่เข้ามาห้าม ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน ยกเว้นกาญจนาที่ทราบดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับชาติ

    หลังจากอัศวินกับอิทธิทำให้ชาติสงบลงและรับฟังเรื่องราวจากกาญจนา ทุกคนรีบส่งชาติเข้ารับการรักษาก่อนจะมานั่งฟังหมออธิบายในเวลาต่อมา

    “สมองคุณชาติได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เป็นไปได้ว่าอาจทำให้ความทรงจำที่ผ่านมาสูญเสียไป”

    “แล้วจะมีทางฟื้นกลับคืนมาได้รึเปล่าครับ”

    “เรื่องนี้ตอบยากครับ บางรายอาจจะแค่ไม่กี่เดือน หรือบางทีก็เป็นปีๆ หรืออาจจะไม่สามารถกลับมาจำอะไรได้อีกเลย แต่ยังไงอย่าเพิ่งหมดหวังนะครับ เรื่องแบบนี้ทุกคนรอบๆตัวคนไข้ต้องช่วยกัน”

    ทุกคนรับฟังอย่างเคร่งเครียดกับอาการของชาติ แล้วกลับออกมาปรึกษากันนอกห้อง

    “นี่เท่ากับว่าเราต้องเสียนายชาติไปคนนึง แล้วจะต้องมีเราอีก 1-2 คนที่จะต้องคอยคุ้มกันนายชาติ น้องกาญ และนายอง”

    “ถ้าเป็นไปได้เราควรจะรีบออกจากโรงพยาบาลเถอะค่ะ เพราะมันรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่ามันจะบุกจู่โจมอีกเมื่อไหร่”

    “แล้วไอ้ชาติมันจะยอมไปกับเรามั้ย” อิทธิสีหน้าหนักใจ โรสบอกว่าขึ้นอยู่ที่กาญจนาว่าจะกล่อมเขาได้หรือไม่

    “ถ้างั้น...อิทธิ แกกับคุณโรสอยู่คุ้มกันที่นี่ ส่วนฉันกับรัตน์จะไปเคลียร์เซฟเฮาส์อีกแห่งของเราก่อน” อัศวินรวบรัดแต่หลินทักท้วงว่า

    “ไปแหล่งกบดานของฉันดีกว่า รับรองที่นี่ปลอดภัยไม่มีใครรู้ เซฟเฮาส์ของคุณอัศวิน มั่นใจไหมคะว่าไม่มีใครรู้ ...อย่าลืมนะคะว่าเครือข่ายของพวกนั้นมันไม่ธรรมดาเลย”

    “ถ้างั้นผมกับรัตน์จะไปเช็กพื้นที่กับคุณเพื่อความปลอดภัย”

    หลินพยักหน้าแล้วเดินนำอัศวินกับรัตนากรออกไป

    ooooooo

    มุมหนึ่งในโรงพยาบาล นายองนั่งเหม่อมองออกไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย คิดถึงพ่อและนึกถึงคำพูดที่เคยคุยกันก่อนที่พ่อจะตาย

    “ทำไมล่ะ นายองไม่ดีตรงไหนทำไมพี่อิทธิถึงรักนายองไม่ได้”

    “ก็เพราะเอ็งไม่คู่ควร ข้าไม่ได้ห้ามเอ็งรักคุณอิทธิ ถ้าเอ็งจะรักก็รักของเอ็งอยู่ตรงนี้ รักเขาอยู่ห่างๆ ดีกว่าอยู่ใกล้ๆ แต่เขาไม่สนใจเรา แบบนี้เอ็งว่ามันเหนื่อยไหมวะ”

    คิดแล้วยิ่งเศร้าจนน้ำตาซึม นายองรำพึงรำพันคิดถึงพ่อ...อิทธิเดินมาเจอ ถามสาวน้อยมาอยู่ที่นี่ทำไมคนเดียว นายองปาดน้ำตาก่อนบอกว่าตนอยากกลับบ้าน

    “ทำไมล่ะ”

    “นายองอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ ทุกที่ทุกทางมันแปลกไปหมด นายองไม่รู้จะอยู่ที่นี่ทำไม มันคงจริงอย่างที่พ่อพูดว่าคนป่าคนดอยอย่างนายองคงไม่เหมาะกับที่นี่”

    อิทธิเข้าใจและสงสารนายอง ขยับเข้ามาจับมือเธอบีบเบาๆพร้อมกับอธิบายว่า

    “พี่ขอโทษที่พี่ปล่อยนายองไว้คนเดียว พี่ไม่ได้ใส่ใจดูแลนายองเลย แต่นายองรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้การตามหาเนตรนาคราชกลับมามันสำคัญขนาดไหน”

    “นายองรู้ นายองถึงขอกลับบ้าน นายองไม่อยากให้พี่อิทธิต้องห่วงหน้าพะวงหลัง”

    “แต่พี่สัญญากับพรานเมิงไว้แล้วนะ ว่าพี่จะดูแลนายองอย่างดี”

    “พี่อิทธิก็คิดแค่จะทำตามสัญญา แต่พี่เคยรู้บ้างไหมว่านายองคิดยังไง รู้สึกยังไง แล้วมันทรมานขนาดไหน ที่นายองไม่เคยได้อยู่ในสายตาพี่อิทธิเลย นายองขอร้อง ปล่อยนายองไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่เถอะ”

    “นายอง...อย่าไปเลยนะ พี่สัญญา พี่จะดูแลนายองให้ดีกว่านี้”

    “อย่าทำเพราะคิดว่าต้องทำเลยจ้ะ พี่อิทธิถามตัวเองหรือยังว่าพี่อยากทำแบบนี้จริงๆหรือเปล่า ถ้าพี่ยังเห็นนายองเป็นน้องสาวก็ปล่อยนายองไปเถอะจ้ะ”

    อิทธิอึ้งพูดไม่ออก นายองตัดบททั้งน้ำตาซึมๆ อวยพรให้เขาโชคดี ดูแลตัวเองและรักโรสให้มากๆ พูดแล้วทำท่าจะเดินจากไปแต่อิทธิรวบตัวเธอไว้ สองคนกอดกันแน่นแต่ความรู้สึกแตกต่าง...อิทธิรักนายองอย่างน้องสาว แต่กับโรสเขารักแบบชู้สาว ซึ่งเวลานี้โรสยืนน้ำตาไหลอยู่ไม่ไกล เธอค่อยๆหมุนตัวกลับออกไปอย่างเงียบเชียบ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง
    27 ต.ค. 2564

    06:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 27 ตุลาคม 2564 เวลา 10:37 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์