หวานใจกับนายจอมหยิ่ง

ลลิลกับนิลรัตน์ เพื่อนร่วมชั้นเรียนของพวกจอมใจ...สองสาวแสดงตัวเป็นศัตรูคู่แข่งของจอมใจ แก้วใสและกุลในทุกๆเรื่อง

ลลิลมาจากครอบครัวร่ำรวยและไฮโซไม่แพ้จอมใจ เธอเคยคิดว่าตัวเองแสนจะเด่นและเป็นสาวที่น่าสนใจที่สุดในมหาวิทยาลัย แต่เมื่อมีจอมใจ กลับเป็นว่าจอมใจสวยกว่า รวยกว่า และเด่นกว่า ลลิลจึงทนไม่ได้ พยายามทำทุกทางเพื่อเอาชนะ นิลรัตน์เองก็อิจฉาแก้วใสที่จนเหมือนกัน แต่กลับสวยกว่า และเรียนเก่งกว่าเธอมากนัก ลลิลกับนิลรัตน์จึงเป็นอริกับสามสาวอย่างเปิดเผย เว้นแต่ข้าวปุ้นที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด จนนิลรัตน์กับลลิลอดหมั่นไส้ไม่ได้ในความอัธยาศัยดีของข้าวปุ้น

สายวันนี้ขณะพวกจอมใจจะเดินผ่านห้องพักอาจารย์พิกุล แก้วใสเหลือบเห็นลลิลกับนิลรัตน์ดึงแขนข้าวปุ้นเข้าไปในห้อง ให้สงสัยว่าพวกนั้นกำลังจะทำอะไรกัน พอแก้วใสสะกิดบอกจอมใจกับกุล จอมใจรู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงชวนเพื่อนๆแอบดูแอบฟังอยู่หน้าห้อง แล้วไม่นานนักทุกคนก็ได้รู้ว่าพวกลลิลคิดไม่ซื่อในการแข่งทำอาหารที่จะมีขึ้นวันพรุ่งนี้ โดยพวกลลิลต้องการให้อาจารย์พิกุลช่วยเปลี่ยนคณะกรรมการตัดสิน ซึ่งลลิลมีนักชิมคนดังหลายคนที่พร้อมอยู่แล้ว ถ้าอาจารย์พิกุลตกลง งานนี้อาจารย์ก็จะพลอยเป็นคนดังไปด้วย เพราะถ้ามีคนดังมาเป็นกรรมการก็ต้องมีนักข่าวมาทำข่าวอย่างแน่นอน

หลังรู้แผนเจ้าเล่ห์ของพวกลลิลแล้ว จอมใจหรือจะอยู่นิ่งเฉย เธอนำเรื่องไปฟ้องคณบดีในทันที...ไม่ช้าพวกลลิลก็ถูกตามตัวไปสอบสวน แต่ยังไม่ทันได้พบคณบดี เกิดมี

เรื่องกับพวกจอมใจเสียก่อน เพราะลลิลรู้ดีว่างานนี้เป็นฝีมือของพวกจอมใจ จนอาจารย์พิกุลต้องเข้ามาห้ามศึก และให้สองฝ่ายจับมือคืนดี เลิกแล้วต่อกัน ให้ไปแข่งขันกันในเกมด้วยน้ำใจนักกีฬา แข่งขันกันอย่างขาวสะอาดและยอมรับในคำตัดสินของคณะกรรมการซึ่งเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัย

ooooooo

เพลินจิตยังหงุดหงิดงุ่นง่านไม่หายเรื่องทศวิน ขนาดมอบตำแหน่งแค่ผู้ช่วยเชฟ ทศวินยังดื้อด้านไม่ไปไหน คงคิดจะกลับมาฮุบตำแหน่งของพ่อให้ได้ ซึ่งเพลินจิตไม่มีทางยอมแน่ๆ จึงวางแผนกดดันบีบคั้นทศวิน โดยดึงเชฟเต่าเข้ามาเป็นแนวร่วม และถ้าเชฟเต่าทำสำเร็จ เธอจะมอบตำแหน่งผู้บริหารให้เป็นการตอบแทน

เชฟเต่าหวังความก้าวหน้ายอมทำตามคำสั่งของเพลินจิตอย่างเต็มที่ ไม่ว่าทศวินจะทำอาหารชนิดไหนแบบไหน ทั้งหน้าตาและรสชาติก็ไม่เคยถูกใจถูกปากเชฟเต่าสักอย่าง โดนสั่งให้ทำใหม่ พร้อมกับให้เวลาแบบจวนเจียน แต่ทศวินก็ทำได้ไม่ย่อท้อ เมื่อบีบเรื่องอาหารไม่สำเร็จ เชฟเต่ายังพยายามจะทำให้ทศวินถอดใจ คืนนี้หลังครัวปิดแล้ว เชฟเต่ายังไม่ให้ทศวินกลับบ้าน สั่งให้ขนขยะกองโตไปทิ้ง ทศวินโต้ทันทีว่า มันไม่ใช่หน้าที่ของตน

"ในฐานะน้องใหม่ นายต้องทำ เพราะที่นี่เขาก็รับน้องกันอย่างนี้ทั้งนั้น หรือถ้านายไม่เต็มใจทำ ก็เชิญลาออกไปซะ ว่าไงล่ะ"

ทศวินมองเชฟเต่าอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจยกเข่งขยะเดินออกไป...เชฟเต่าเลยบ่นอุบอย่างสุดเซ็ง

"อะไรวะ ใช้ขนาดนี้ยังจะทำอีก อย่างนี้เมื่อไหร่มันจะลาออกวะเนี่ย"

เมื่อกลับไปถึงบ้าน ทศวินเหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็ไม่ท้อ เพราะเขามีจุดหมายปลายทางในการมาเมืองไทยครั้งนี้เพื่อพ่อของเขาว่า

"ตราบใดที่ยังไม่รู้ความจริง ผมจะไม่ถอดใจเด็ดขาด"

ooooooo

เช้าวันใหม่ การแข่งขันทำอาหารเริ่มขึ้นแล้ว นักศึกษาที่เข้าแข่งขันทั้งห้าทีมต่างมุ่งมั่นตั้งใจเต็มที่เพื่อชัยชนะ ซึ่งนั่นหมายถึงพวกเธอจะได้เข้าไปฝึกงานในโรงแรมระดับห้าดาวอย่างสยามธารา

เวลาผ่านไปจนสิ้นสุดเวลาตามกำหนด ผลปรากฏว่าทีมของจอมใจชนะขาดทั้งรสชาติและการจัดแต่ง สามสาวกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ขณะที่ผู้แพ้อย่างพวกลลิลผิดหวังมาก ถึงกับสะบัดพรืดออกจากห้องแข่งขันทันที

แล้วรุ่งขึ้น จอมใจ แก้วใส และกุลต่างก็มุ่งหน้าสู่โรงแรมสยามธาราในฐานะนักศึกษาฝึกงาน กุลมาถึงคนแรก ตามด้วยแก้วใส...แก้วใสได้เห็นชัชวินหนุ่มในฝัน แต่เธอไม่กล้ามองเขาตรงๆ ได้แต่เดินตัวลีบเข้าไปหากุลที่นั่งรออยู่ด้านใน

เวลานั้น จอมใจยังอยู่ในรถส่วนตัวบนท้องถนน เธอพยายามเร่งความเร็วแซงคันโน้นคันนี้ แต่จู่ๆรถของเธอเกิดกระตุกกึกก่อนดับสนิท สตาร์ตใหม่อีกหลายครั้งก็ไม่ติด ที่สุดเธอต้องจอดมันทิ้งไว้แล้วไปเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างรีบไปยังสยามธาราให้ทันเวลา

ถึงหน้าโรงแรม เธอลงจากรถส่งเงินให้คนขับ ระหว่างนี้เองทศวินขี่มอเตอร์ไซค์คันใหม่เอี่ยมเข้ามา แล้วเกิดแฉลบไปที่แอ่งน้ำ ทำให้น้ำกระเด็นใส่จอมใจอย่างไม่ตั้งใจ จอมใจตกใจร้องว้าย โวยวายใส่เขาทั้งที่ยังไม่ได้มองหน้า

"นายขี่รถภาษาอะไร ดูสิเลอะหมด...นาย...นี่...นายโหดพกมีดคนนั้น"

"เธอ?...ยัยตัวแสบ" ทศวินจำได้เช่นกัน

"นี่นายเรียกสุภาพสตรียังงี้เหรอ"

"สุภาพสตรีเค้าไม่ทำอย่างที่เธอทำหรอก เรายังไม่ได้ เคลียร์กันเรื่องที่เธอทำแสบไว้วันนั้น นี่แต่งตัวมาซะเว่อร์ ต้องมาหมดสภาพ ฉันไม่ถือสาแล้วก็ได้" ว่าแล้วทศวินเดินหนีกลับไปที่รถตัวเอง จอมใจอยากจะตามไปเอาเรื่อง แต่มองดูนาฬิกาแล้วไม่ทันแน่

"ตายล่ะ ไม่ทันแล้ว...ครั้งนี้ถือว่านายโชคดีไปละกันนะที่ฉันรีบ แต่ถ้ามีคราวหน้าอีก ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่"

จอมใจฮึ่มๆแล้วรีบเดินเข้าไปในโรงแรมทั้งเสื้อผ้ามอมแมม ทศวินหันกลับมามอง ถอนหายใจเซ็งๆ ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์วนไปด้านหลังโรงแรม

แต่แล้วทั้งคู่ก็เข้าไปเจอกันในห้องครัวอีกจนได้...จอมใจเข้ามาหาน้ำล้างเนื้อตัว ขณะที่ทศวินก็เข้ามาเตรียมทำหน้าที่พ่อครัว

"นี่เธอมาทำอะไรในครัวของฉัน"

"ครัวของนาย...นี่มันโรงแรมนะ จะเป็นครัวของนายได้ไง"

"ฉันถามว่าเธอเป็นใครเข้ามาในนี้ทำไม จะมาขโมยของเหรอ"

"คิดได้ไง มีแต่ครกแต่สากเนี่ยนะ จะเอาไปทำไม ฉันมาฝึกงานที่นี่"

"ฝึกงาน หน้าตาอย่างเธอเนี่ยนะจะทำอะไรเป็น"

"นายนี่นอกจากจะทำผิดแล้วไม่รู้สำนึกแล้ว ยังชอบดูถูกคนอื่นอีกนะ ได้ ฉันถือว่านายยังไม่รู้จักฉันดีพอ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน"

ทศวินส่ายหน้าไม่อยากเสวนา หันไปจัดเตรียมอาหาร จอมใจหมั่นไส้ แต่ไม่กล้าโต้แย้งอะไรมาก เพราะที่นี่มันเป็นครัวของเขา

ooooooo

ในห้องพักผ่อนของพนักงาน กุล และแก้วใสยืนตัวตรงอยู่ต่อหน้าคุณสะอาด หัวหน้าแม่บ้านที่เคยอยู่ฝ่ายบุคคลมาก่อน ซึ่งตอนนี้สะอาดได้รับมอบหมายให้มาควบคุมดูแลนักศึกษาฝึกงานโดยตรง กุล และแก้วใสเห็นมาดเคร่งขรึมของสะอาดแล้วนึกสยองอยู่ในใจ

"ฉันชื่อคุณสะอาด เป็นแม่บ้าน...เอ๊ย...พนักงานอาวุโสของที่นี่ ฉันจะเป็นคนดูแลพวกเธอในการฝึกงาน ไหนว่ามาสามคน แล้วไงโผล่มาแค่สอง อีกหนึ่งหายไปไหน" สองสาวสบตากันอึกๆอักๆ "ยังไม่มาล่ะสิ โอ๊ย เด็กสมัยนี้ ไม่ได้รู้จักคำว่ารับผิดชอบกันเลย แค่วันแรกก็สายแล้ว แบบนี้จะฝึกงานผ่านได้ยังไง ไม่ได้ เดี๋ยวต้องรายงานอาจารย์พิกุล จะได้เล่นงาน ให้เข็ด"
สองสาวตกใจร้องห้ามเสียงหลง "อย่านะคะ"

"อย่าอะไร คนที่ไม่รู้จักรักษาเวลาก็ต้องโดนลงโทษ"

"แต่...จอมใจมาแล้วนะคะ" แก้วใสโพล่งขึ้นมา

"มาแล้ว ถ้ามาแล้ว แล้วอยู่ไหน...ไหน?"

"เอ่อ...ไป...ไปห้องน้ำค่ะ" แก้วใสจำใจโกหก

"โอเค ฉันจะเชื่อเธอก็ได้ แต่ถ้าอีกสองนาทียังไม่มา ฉันจะรายงานไปทางมหาวิทยาลัย แล้วเธอสองคนจะโดนด้วย ข้อหาสมรู้ร่วมคิดช่วยกันโกหก ปิดบังความผิดของเพื่อน"

สองสาวหน้าเสีย หนักใจ พอสะอาดเริ่มจับเวลา จอมใจก็โผล่พรวดเข้ามาในวินาทีสุดท้ายพอดี จอมใจผมเปียกน้ำจนลีบ ยืนหน้าเหลอหลา

"เข้าห้องน้ำประสาอะไรยะ น้ำเปียกถึงหัว" สะอาดค้อนขวับ...จากนั้นก็สัมภาษณ์กันพอหอมปากหอมคอ ก่อนจะนำพาออกไป แต่แล้วจอมใจไม่ทันระวัง ผลักประตูออกไปเกือบกระแทกหน้าเพลินจิตที่กำลังจะเข้ามา เพลินจิตโวยวายไม่พอใจ จอมใจหน้าซีดขอโทษแล้วขอโทษอีก

"สะอาด นี่เด็กฝึกงานในความดูแลของเธอใช่ไหม"

"ค่ะ"

"เธอต้องดูแลเด็กของเธอให้ดีกว่านี้นะสะอาด ปล่อยให้เดินซุ่มซ่ามมาเปิดประตูกระแทกใส่คนอื่นได้ยังไง นี่ดีนะที่เป็นฉัน ถ้าเกิดเป็นแขกวีไอพีจะทำยังไง"

"ดิฉันต้องขอโทษแทนเด็กด้วยนะคะ ต่อไปดิฉันจะเข้มงวดกว่านี้ค่ะ"

เพลินจิตจิกสายตาใส่จอมใจอย่างไม่พอใจ...สะอาดหันไปบ่นไม่ดังนัก

"เป็นไง มาวันแรกก็หาเรื่องให้ฉันแล้วนะ เมื่อเช้าก็มาสาย แต่งตัวก็มอมแมมไม่เรียบร้อย แถมยังจะซุ่มซ่ามอีก นี่ถ้าเกิดไปฝึกงานอยู่ในครัวไม่เผาครัวจนไหม้หมดเลยรึไง"

"ขอโทษค่ะ ต่อไปหนูจะระวังกว่านี้ค่ะ"

"หมดธุระแล้ว พวกเธอไปได้"

สามสาวยกมือไหว้สะอาดและเพลินจิต พอสะอาดจะผละไปอีกทาง เพลินจิตเรียกสะอาดไว้ สนใจหน่วยก้านของจอมใจขึ้นมา สั่งให้สะอาดเอาประวัติเด็กฝึกงานคนนั้นตามเอาไปให้เธอที่ห้องด้วย

เมื่อได้ดูประวัติของจอมใจแล้ว เพลินจิตชะงักไปอย่างคาดไม่ถึง ไม่นึกว่าจะจุดใต้ตำตอขนาดนี้...แล้วบ่ายนั้นเอง เพลินจิตจึงตามตัววิชาเข้ามาพบ

"มีอะไรสำคัญรึเปล่า ถึงได้ตามผมมา"

"มีสิ เมื่อเช้าฉันเจอเด็กฝึกงานใหม่ ท่าทางซุ่มซ่ามไม่เรียบร้อย เลยตั้งใจจะใช้เด็กนี่จัดการกับไอ้ทศวิน แต่นี่ฉันเพิ่งรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกสาวของบดีกับยัยนงนุช"

"อย่าบอกนะว่า พอเห็นเป็นลูกสาวแฟนเก่าก็เลยใจอ่อน เปลี่ยนใจไม่ทำแล้ว"

"ใครบอกล่ะ ฉันยิ่งคิดว่ายัยเด็กนี่เหมาะที่สุดแล้ว ที่จะใช้เป็นเครื่องมือจัดการไอ้ทศวิน ฉันยังจำที่บดีปฏิเสธฉันได้ไม่ลืม คราวนี้แหละฉันจะทำให้ลูกสาวที่มันรักต้องลำบากแสนสาหัส พร้อมๆกับไอ้ทศวินที่มันจะต้องทนไม่ไหวจนต้องไปจากที่นี่ให้ได้"

หลังจากนั้นไม่นาน เชฟเต่าก็ได้มอบหมายหน้าที่ดูแลเด็กฝึกงานให้ทศวิน อ้างว่าทางฝ่ายบริหารสั่งมา ให้เขาเป็นคนสอนงานเด็กฝึกงานทั้งสามคน ที่สำคัญเขาจะต้องเป็นคนประเมินผลให้เด็กทั้งสามคนด้วย แล้วขณะเดียวกัน ทางโรงแรมก็จะประเมินผลเขาเหมือนกัน ถ้าเขาสอนงานไม่ได้ เขาก็ต้องพิจารณาตัวเอง

"สรุปว่า ผมไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเลยงั้นสิ"

"มี...แต่นั่นหมายความว่านายต้องลาออกไปแล้ว นายถึงจะปฏิเสธได้ ว่าไงล่ะ ตกลงนายจะยอมทำมั้ย"

ทศวินสีหน้าลำบากใจสุดๆ เชฟเต่าซ่อนยิ้มเจ้าเล่ห์... แล้วอีกพักหนึ่ง สะอาดก็นำพาจอมใจ แก้วใส และกุลมายังห้องครัว สถานที่ฝึกงานของทั้งสามสาว

"อ้าว มากันแล้วเหรอครับคุณสะอาด" เชฟเต่าทักถาม

"ค่ะ ฉันพาเด็กฝึกงานมาแนะนำให้รู้จัก...นี่คือเชฟเต่า เป็นหัวหน้าพ่อครัวที่นี่"

สามสาวยกมือไหว้นอบน้อม เชฟเต่ารับไหว้ยิ้มๆ

"เชฟเต่าจะเป็นคนดูแลการฝึกงานครัวกับพวกเธอและเป็นคนประเมินผลด้วย"

"เดี๋ยวก่อนครับคุณสะอาด ผมว่าตอนนี้คงไม่ใช่หน้าที่ผมแล้วล่ะครับ"

"อ้าว ทุกทีเชฟก็เป็นคนดูแลเด็กฝึกงานไม่ใช่เหรอคะ"

"แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ครับ เพราะผมมีคนทำหน้าที่แทนผมแล้ว เขาเป็นเชฟคนใหม่ของที่นี่ จะเป็นคนดูแลสอนงานให้น้องๆทั้งสามคน รวมไปถึงเป็นคนประเมินผลให้ด้วย"

"ใครเหรอคะเชฟ"

"ผมเอง..." ทศวินเดินออกมาจากด้านใน...จอมใจหันขวับไปมอง แล้วตะลึงจังงัง ไม่นึกว่าจะเป็นนายคนนี้!

ไม่เพียงแต่จอมใจที่อึ้งตะลึงงัน ทศวินเองก็มองจอมใจอย่างไม่อยากเชื่อสายตาเหมือนกัน เขาถึงกับอุทานออกมา "ยัยลิงหัวฟู" จอมใจเลยของขึ้นสวนด้วยเสียงที่ดังกว่า "นายโหด!"

การทักทายของทั้งคู่ทำให้คนอื่นๆแปลกใจ แต่พอเชฟเต่าถามว่ารู้จักกันมาก่อนเหรอ ต่างคนก็ต่างเมินหน้าใส่กันทันที...เชฟเต่าเริ่มแนะนำนักศึกษาฝึกงานให้รู้จักเชฟทศ พอจะบอกนามสกุลกลับไม่รู้ซะงั้น ทำให้ทศวินซึ่งไม่อยากเปิดเผยตัวตนอยู่แล้ว รีบตัดบทว่า

"ผมชื่อทศ รายละเอียดอื่นๆของผม พวกคุณไม่จำเป็นต้องรู้"

"เชฟทศจะมาเป็นคนดูแลและเซ็นใบอนุมัติผ่านการฝึกงานจากแผนกครัวให้กับพวกเธอ และอย่าลืมว่าถึงจะเป็นคนรู้จักก็ห้ามลำเอียงเด็ดขาด  การประเมินผลต้องเป็นไปตามมาตรฐานการฝึกงาน"

"อันมีมาเก่าแก่ดั้งเดิมและยาวนานของโรงแรมเรา"

เชฟเต่าไม่พอใจเล็กน้อยที่สะอาดแทรกขึ้นมา...แล้วย้ำเพิ่มเติมกับทศวินว่า อย่าลืมที่เราตกลงกันไว้ ทศวินเอือมเล็กๆแต่ไม่ต่อคำ หลังจากนั้นสะอาดก็ให้สามสาวไปแต่งตัวก่อนจะฝึกงานในครัวกับเชฟทศ ขณะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จอมใจเล่าให้เพื่อนทั้งสองฟังว่าเชฟทศคือต้นเหตุที่ทำให้เธอมาสาย แล้วเขายังโหด เก๊ก ไม่ให้เกียรติผู้หญิง เธอผิดหวังจริงๆที่ต้องมาฝึกงานกับคนแบบนี้

"ถ้าเขามีเรื่องกับเธอ แล้วมาเป็นคนประเมินผลพวกเรา แบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอ"

ขาดคำของแก้วใส เสียงเคาะประตูดังรัวข้างนอก พอจอมใจเปิดประตูก็เห็นสะอาดยืนหน้าตูม บ่นอุบว่าพวกเธอทำอะไรตั้งนานสองนาน ก่อนจะพาทั้งสามไปรับชุดฟอร์มของโรงแรมแทนชุดเก๋ไก๋ที่จอมใจสรรหามาอย่างสวยหรู จากนั้นสะอาดก็ส่งต่อพวกเธอให้เชฟทศถึงในครัว

"ดูจากเอกสารรายงานผลการเรียนของพวกเธอ เห็นได้ชัดว่าเรียนทฤษฎีกันมามากพอแล้ว เพราะฉะนั้น ฉันจะให้พวกเธอฝึกปฏิบัติกันเลย มีอะไรขัดข้องไหม"

"หมายความว่า...เชฟจะให้เราลงมือทำอาหารเลยใช่ไหมคะ"

ทศวินพยักหน้ารับ แก้วใสดีใจแอบเขย่ามือจอมใจ พร้อมกับกระซิบว่า

"ไหนเธอว่าเขาร้ายไง ให้เราได้ฝึกฝีมือทันทีแบบนี้ ก็ไม่เลวนะ"

แต่แก้วใสก็ดีใจได้ไม่นาน เพราะงานแรกที่เชฟทศให้พวกเธอทำก็คือล้างพืชผักวัตถุดิบกองพะเนิน ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆจนมือไม้แทบจะเปื่อยไปตามกัน หนำซ้ำพอ

ของเก่าจะหมดพนักงานก็ขนเข้ามาเพิ่มอีกเป็นเข่ง จอมใจถึงกับทนไม่ได้ลุกพรวดเดินลิ่วไปเอาเรื่องเชฟทศ

จอมใจโวยวายว่างานที่เชฟมอบหมายให้พวกเรามันมากเกินไป  แล้วเธอก็อยากจะถามด้วยว่าจุดประสงค์ที่สยามธารารับเด็กฝึกงานเพราะอะไร

"เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้ว มันเป็นการให้ความรู้กับคนที่สนใจในธุรกิจนี้ และยังเป็นประโยชน์ต่อโรงแรม ถ้าเจอคนมีฝีมือก็จะรับมาเป็นบุคลากรของโรงแรมต่อไปได้ด้วย"

"แต่สิ่งที่คุณให้เราทำไม่เห็นเหมือนกับที่พูดมา

เลยค่ะ พวกเราเรียนการเรือนการจัดการมาสี่ปีเต็ม เราเข้ามาฝึกงานที่สยามธาราเพื่อหวังจะได้เรียนรู้การปรุงอาหารและการให้บริการอย่างมืออาชีพ ไม่ใช่ว่าเราจะปฏิเสธขั้นตอนอื่น เช่นการเตรียมวัตถุดิบหรอกนะคะ แต่มันควรอยู่ในปริมาณที่เหมาะสม คุณให้เราเตรียมวัตถุดิบมากขนาดนั้น ฉันเกรงว่ามันจะเป็นการเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ค่ะ"

แก้วใสและกุลอึ้งกับความกล้าของเพื่อน พยายามสะกิดเพื่อนให้หยุด

"ไม่ต้องกลัวหรอกแก้ว ก็เราพูดความจริงนี่ หรือว่า... ถ้าหากว่าจริงๆแล้วเชฟมีอะไรไม่พอใจดิฉันเป็นการส่วนตัว ก็ไม่ควรจะทำให้เพื่อนของดิฉันเดือดร้อนไปด้วย"

"ฉันน่ะเหรอ ไม่พอใจเธอเป็นการส่วนตัว"

"ก็เรื่องวันก่อนนั่นไง"

ทศวินถามทันทีว่าเรื่องอะไร จอมใจสุดหมั่นไส้ ตอบเสียงแข็งว่า

"ก็เรื่องที่คุณทำน้ำกระเด็นเลอะเสื้อผ้าฉัน แล้วฉันก็ต่อว่าคุณว่าไม่มีความรับผิดชอบ แล้วคุณก็เรียกฉันว่า..."

"ลิงหัวฟู" ทศวินพูดนิ่งๆ แต่พนักงานอื่นๆแอบขำกันใหญ่ จอมใจยิ่งเจ็บใจ จ้องหน้าเขาเขม็ง...ทศวินไม่สนว่าต่อด้วยมาดนิ่งขรึม "ขอบอกให้รู้ไว้ว่าเรื่องของเธอน่ะมันเด็กๆ ฉันไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว และที่ฉันให้พวกเธอฝึกงานแบบนี้ก็เพราะมีเหตุผล ที่บอกว่าจะให้ทำอาหาร ฉันหมายความตามนั้นจริงๆ ตามมาสิ"

ทศวินเดินนำไป สามสาวเดินตาม แล้วต้องตะลึงกับหม้อซุปไซส์ยักษ์สูงท่วมหัวตั้งตระหง่าน และนี่ก็คือเหตุผลที่เชฟทศให้พวกเธอเตรียมวัตถุดิบจำนวนมาก

"ซุปหรือน้ำสต๊อกเป็นส่วนผสมที่จำเป็นในการประกอบอาหารแทบทุกชนิด ถ้าน้ำซุปไม่มีคุณภาพ การทำอาหารทั้งหมดจะแย่ตามไปด้วย ฉันจึงให้พวกเธอเรียนรู้เรื่องซุปก่อนเป็นอันดับแรก ถ้าหายข้องใจก็คงจะกลับไปทำงานกันได้แล้ว"

"เดี๋ยวค่ะ ถ้าฉันบอกว่า ฉันต้มน้ำซุปเป็นแล้วล่ะ" จอมใจโพล่งขึ้น แก้วใสกับกุลหน้าเสีย พยายามปรามแต่เพื่อนก็ไม่ฟัง "ในรายงานผลการเรียนของพวกเราอาจจะไม่ได้บอกไว้ แต่น้ำซุปก็เป็นสิ่งที่เราฝึกฝนมาแล้วเป็นอย่างดี ถ้าคุณไม่เชื่อจะลองพิสูจน์ดูก็ได้ค่ะ"

ทศวินนิ่ง จอมใจลุ้นและข่มใจให้เข้มแข็ง ขณะที่พนักงานอื่นๆที่แอบดูต่างก็ฮือฮากันว่าเด็กฝึกงานปีนี้แรง กล้าต่อรองกับเชฟ...

เป็นอันว่าเชฟทศเปิดโอกาสให้จอมใจพิสูจน์ฝีมือ กุลกับแก้วใสจึงมองเห็นความใจดีของเขาบ้าง แต่จอมใจกลับยังคงหมั่นไส้เขาไม่หาย...ตกเย็นสามสาวเตรียมกลับบ้าน ขณะพวกเธอเดินบ่นเมื่อยล้ากันออกมาถึงหน้าประตู หนุ่มยุทธแถเข้ามาเจ๊าะแจ๊ะ ยุทธพอจะรู้ว่าพวกเธอคือนักศึกษาฝึกงาน เขาเลยวางมาดเจ้าถิ่น สอบถามชื่อแซ่ของพวกเธอ แต่ก็ไม่ได้รับความร่วมมือ  แถมยังหน้าแตกซ้ำเข้าไปอีกเมื่อหัวหน้างานตะโกนเรียกเขาไปยกกระเป๋าให้แขก สามสาวเลยรู้ได้ทันทีว่ายุทธคือพนักงานระดับไหนของโรงแรมนี้

ooooooo