รักปาฏิหาริย์
ตอนที่ 14
พรพรรณคิดหาทางออกให้กับนมล ด้วยการส่งหลานสาวให้ไปทำงานกับพงษ์เทพที่รีสอร์ตเทพสุธา หวังจะให้พงษ์เทพช่วยดามหัวใจ นมลยอมรับปาก แต่อดถามไม่ได้ว่า ทำไมต้องให้ณิชมนตามมาด้วย
ณิชาภัทรเข้ามาได้ยิน รีบอธิบายว่าเธอเป็นคนโทร.ไปขอร้องพรพรรณให้พาประนอมมาด้วย เพราะจะให้มาช่วยงานเธอ แล้วหันมาถามณิชมนว่า คงไม่มีปัญหาใช่ไหม
“ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ นอมยินดีช่วยงานทุกอย่างค่ะ คุณณิชา” ณิชมนมองณิชาภัทรอย่างจับอารมณ์ไม่ได้
ณิชาภัทรส่งยิ้มให้ แล้วชวนณิชมนไปคุยกันในมุมลับตา ณิชมนเอ่ยถามว่า จะให้เธอช่วยงานอะไร แต่กลับโดนณิชาภัทรสาดกลับ
“เลิกแสดงละครซักที ฉันรู้ความจริงแล้วว่าเธอไม่ใช่แม่บ้านประนอม ฉันไม่รู้ว่าเธอไปออดอ้อนขอร้องธัชยังไง ธัชถึงได้ไม่จับเธอส่งตำรวจ แต่อย่าคิดนะว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ” ณิชาภัทรจู่โจม
“คุณณิชาคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงใครจริงๆนะคะ ฉันตั้งใจจะไปจากที่นี่อยู่แล้ว แต่ฉันมีเรื่องสำคัญที่จะต้องจัดการก่อน”
“เธอบอกว่าจะไปๆ แล้วเธอก็กลับมาหาธัชทุกที ฉันจะไม่ให้โอกาสเธออีกแล้ว เธอต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ออกไปจากชีวิตทุกคน ออกไปให้ไกลๆ แล้วอย่าได้กลับมาอีก”
“ตอนนี้ฉันยังไปไหนไม่ได้จริงๆ ค่ะ คุณเชื่อใจฉันเถอะนะคะว่า ฉันจะไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อน...ที่ผ่านมาฉันก็ไม่ได้คดโกงใคร...”
“ถ้าเธอไม่ไปจากที่นี่ดีๆ ฉันจะไปบอกคุณพรพรรณว่า เธอไม่ใช่แม่บ้านประนอม ดูซิว่า คุณพรพรรณจะจัดการสิบแปดมงกุฎอย่างเธอยังไง” ณิชาภัทรหันกลับจะเดินออกไปแล้วต้องถอยร่นกลับมา เมื่อเจอพงษ์เทพขู่
“ผมไว้ใจคุณนอม แล้วคุณก็ต้องไว้ใจด้วย ห้ามคุณบอกเรื่องคุณนอมกับใครเด็ดขาด ไม่งั้นรีสอร์ตเทพสุธาไม่ได้เปิดตัวแน่”
“ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคุณต้องปกป้องผู้หญิงคนนี้นัก หรือว่าผู้หญิงคนนี้ ี้เป็นคนพิเศษของคุณอีกราย คุณอย่าลืมก็แล้วกันว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นคนพิเศษของคุณคนเดียว ไม่เชื่อก็ลองถามเธอก็ได้ว่า สองวันที่หายไปไหนหายไปกับผู้ชายคนไหน” ณิชาภัทรทิ้งท้ายก่อนเดินออกไป
พงษ์เทพหันมามองณิชมนอย่างต้องการคำตอบอยู่เหมือนกัน แต่ณิชมนเดินหนี
“คุณณิช...คุณยังไม่บอกผมเลยว่า คุณหายไปไหน” พงษ์เทพตามมาดึงตัวณิชมนไว้
“ฉันจะหายไปไหนก็ช่างเถอะค่ะ คุณก็เห็นว่า ฉันกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องเป็นห่วง”
“แล้วคุณจะทำให้ผมเป็นห่วงอย่างนี้อีกหรือเปล่า คุณแน่ใจนะว่าจะไม่หายไปกับคุณชายธัชอีก”
“ไม่แล้วจริงๆค่ะ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ฉันจะไม่เจอคุณชายธัชอีก แล้วเขาก็คงไม่อยากจะยุ่งอะไรกับฉันแล้ว ตอนนี้ฉันทำงานให้บ้านสรณาลัย เขาก็คงเห็นฉันเป็นศัตรูไปด้วยอีกคน” ณิชมนชะงัก เพิ่งรู้สึกตัวว่าถูกหลอกถาม
“คุณหายไปกับคุณชายธัชจริงๆ”
“ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาตอบคำถามเรื่องนี้หรอกนะคะ ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่ฉันจะช่วยคุณนมลได้ ฉันไปก่อนล่ะ”
“คุณจะไปไหน ผมไปส่งคุณเอง”
“ฉันจะไปตามหาคุณภาสค่ะ” ณิชมนมุ่งมั่นไม่สนใจเรื่องอะไรอื่นแล้ว
ooooooo
ในไร่บุริศราวัณ รวิภาสขับรถตะบึงด้วยความเร็ว คนงานวิ่งนำหน้าบุรธัชเข้ามาพลางชี้ให้ดู
“ทางนี้ครับ คุณชาย ดูซิครับ เดี๋ยวได้เจ็บตัวกันบ้าง ล่ะครับ”
“มันทำบ้าอะไรของมัน” บุรธัชมองน้องชายที่ยังคงขับรถเอทีวีตะลุยไปตามทางในไร่
รวิภาสตีโค้งกลับมาแต่แล้วรถก็เสียหลักพลิกคว่ำไป ร่างของเขาหลุดกระเด็นออกจากรถไปนอนข้างทาง
“นายภาส” บุรธัชตกใจวิ่งพรวดไปหา “เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนบ้าง” บุรธัชช่วยพยุง
“ไม่ต้อง ผมเดินเองได้” รวิภาสผลักบุรธัชออกไป
“แกคิดจะทำอะไร คิดจะฆ่าตัวตายงั้นเหรอ นายภาส ถ้าแกอยากตายเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว แกก็ไม่ควรจะเกิดมาเป็นน้องของฉัน”
“แล้วพี่ธัชคิดว่า ผมอยากจะเกิดมาเป็นน้องของพี่งั้นเหรอ เป็นแค่พี่ แต่ทำตัวเหมือนพ่อ กำหนดกฎเกณฑ์ชีวิตผมไปทุกเรื่อง รู้ไหมว่า ผมเกลียด เกลียดที่มีชีวิตอย่างนี้ ทำไมผมไม่อยู่ในรถคันนั้นกับท่านพ่อ จะได้ตายๆไปพร้อมกันเลย”
บุรธัชชกเข้าที่หน้ารวิภาส “ไอ้ภาส แกพูดอย่างนี้ได้ยังไง ถ้าแกยอมตายดีกว่าที่จะมีพี่อย่างฉัน งั้นแกอยากไปไหนก็ไปเลย อยากทำอะไรก็ตามใจ ฉันจะไม่ห้ามอะไรแกอีก ถ้าความรักของแกยิ่งใหญ่นัก ทำไมมันจบง่ายนักล่ะ ฉันไปพูดแค่ไม่กี่ประโยค นมลก็ตัดใจจากแกได้ทันที”
“พี่ธัชไปพูดอะไรกับนมล เพราะพี่ธัชคนเดียว นมลถึงได้ไปจากผม ผมจะบอกให้นะ คนที่ทำลายครอบครัวเรา ไม่ใช่คนบ้านสรณาลัยหรอก แต่เป็นพี่ธัช” รวิภาสขยับจะเดินหนี
“แกจะไปไหน ไอ้ภาส”
“ผมจะไปจากที่นี่ ผมไปแล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีก”
รวิภาส ผลุนผลันออกไป ไม่สนบุรธัชที่มองตามด้วยความรู้สึกใจเสีย
พงษ์เทพพาณิชมนมาส่งที่บ้านบุริศราวัณ ลุงอาจออกมาต้อนรับ ณิชมนถามหารวิภาส ลุงอาจว่า ออกไปนอนที่ไร่ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
“คุณภาสคงอยากจะประท้วงคุณชายน่ะครับ ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยออกจากบ้านไป ดีที่ยังไม่ไปไหนไกล”
“คงต้องรอให้คุณภาสหนีออกนอกประเทศไปเลยมั้งคะ คุณชายของลุงอาจถึงจะยอมเลิกบังคับใจคุณภาส”
“คุณนอมลองเกลี้ยกล่อมดีๆซิครับ มีคุณนอมคนเดียวแหละครับที่จะทำให้คุณชายใจอ่อนได้” ลุงอาจแซว
ณิชมนเก้อเขินแต่ทำเป็นไม่รับรู้ พงษ์เทพที่ตามไม่ทันรีบสนับสนุนลุงอาจ
“แผนนี้ก็ไม่เลวนะ คุณนอม น่าจะได้ผลกว่าไปเกลี้ยกล่อมภาสให้ไปปรับความเข้าใจกับนมลอีกนะ”
“คนไม่มีหัวใจอย่างนั้น ไม่มีใครเกลี้ยกล่อมได้หรอกค่ะ” ณิชมนพูดจบ บุรธัชก็พรวดพราดเข้ามาด้วยความกังวลใจ พลางถามหารวิภาสว่า กลับมาหรือยัง
“คุณภาสไม่ได้อยู่ที่ไร่หรือครับ คุณชาย” ลุงอาจแปลกใจ
“ถ้าอยู่ แล้วฉันจะมาตามที่นี่ไหมล่ะ ลุงอาจโทร.
ไปบ้านเพื่อนนายภาสทุกคนเลยนะ ถามดูว่านายภาสไปพักอยู่ด้วยหรือเปล่า”
“นี่คุณภาสหนีออกจากบ้านหรือคะ” ณิชมนร้อนใจ
“เรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัวฉัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ” บุรธัชรีบร้อนออกไป
ณิชมนตามติด ทิ้งให้พงษ์เทพมองตามอย่างงงๆ
“คุณชายธัช คุณเห็นหรือยังว่า เกิดอะไรขึ้น คุณบีบบังคับหัวใจคุณภาสมากเกินไป มากจนคุณภาสทนไม่ไหวจนต้องหนีไปจากคุณ” ณิชมนตามมาต่อว่าบุรธัชถึงที่รถ
“ยังไงฉันก็ต้องตามตัวนายภาสกลับมาให้ได้”
“ถึงคุณไปลากตัวคุณภาสกลับมาได้ คุณภาสก็หนีไปได้อีก”
“นายภาสมันบ้าไปแล้ว แค่ผู้หญิงคนเดียว มันจะยอมทิ้งทุกอย่างไปงั้นเหรอ”
“คุณภาสยอมทิ้งทุกอย่างไป เพราะคุณนมลเป็นผู้หญิงที่คุณภาสรัก ถ้าหากคุณรักใครมากๆ รักมากจนคิดว่า มีชีวิตอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ คุณจะเข้าใจคุณภาส”
“สำหรับฉัน หน้าที่ความรับผิดชอบ... ครอบครัว มาก่อนความรักเสมอ ฉันอาจอยู่ได้โดยไม่ต้องมีความรัก แต่ก็ไม่ใช่ว่า ฉันจะไม่รู้จักรักใคร” บุรธัชมองณิชมนนิ่ง ให้รู้ว่าเขาหมายถึงใคร แต่ณิชมนเมินใส่พลางตอกกลับ
“แต่สำหรับบางคน ความรักมาเป็นที่หนึ่งเสมอ ยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับคนที่รัก ถ้าคุณยึดมั่นอยู่กับความคิดตัวเอง คุณอาจจะไม่ได้เห็นหน้าคุณภาสไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ คุณต้องการอย่างนั้นหรือคะคุณชายธัช”
บุรธัชอึ้ง เริ่มกังวลใจเป็นห่วงรวิภาสมากขึ้นทุกทีๆ
ooooooo
นมลกำลังช่วยพนักงานจัดเตรียมของแจก สำหรับงานเปิดตัวตัวรีสอร์ต พรพรรณเดินเข้ามาหา
“เป็นไงบ้างนมล คุณพงษ์เทพให้ทำอะไรบ้าง อ้อ นี่ให้นมลมาช่วยฝ่ายพีอาร์เหรอ คุณพงษ์เทพนี่เลือกงานได้เก่งจริงๆ อย่างนมลนี่เหมาะกับงานประชาสัมพันธ์ที่สุดแล้ว”
“คุณณิชาเป็นคนให้นมลมาช่วยงานที่แผนกนี้ค่ะ
น้าพร ไม่ใช่คุณพงษ์เทพ ตั้งแต่นมลมาถึง นมลก็ยังไม่เห็นคุณพงษ์เทพเลยนะคะ สงสัยวันนี้จะไม่มาทำงานมั้งคะ”
“ไม่มาได้ไง เมื่อเช้าน้าเพิ่งคุยกับคุณพงษ์เทพเองนะ” พรพรรณบ่นเบาๆ แต่ณิชาภัทรก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน เธอรีบใส่ไฟ
“คุณพงษ์เทพมาแล้ว แล้วก็ไปแล้วค่ะ ไปกับแม่บ้านประนอมของคุณพรพรรณไงคะ”
“ไปกับประนอม ไปไหนเหรอคะ” พรพรรณงงหนัก
“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ คุณพรพรรณคงต้องไปถามแม่บ้านประนอมเอง ถ้าเจ้าตัวจะกลับมาให้ถามนะคะ”
“หมายความว่าไงคะ ประนอมจะไม่กลับมาเหรอคะ”
“ลูกจ้างที่เปลี่ยนเจ้านายบ่อยๆ ไว้ใจไม่ค่อยได้หรอกค่ะ ถ้าว่างๆ คุณพรพรรณน่าจะเช็กประวัติประนอมอีกซักครั้งนะคะ อาจจะได้เจออะไรที่ไม่คิดไม่ฝันก็ได้” ณิชาภัทรทิ้งท้ายให้คาใจเล่น แล้วเดินออกไป
นมลมองตามอย่างไม่เข้าใจว่า ณิชาภัทรพยายามจะบอกอะไรกันแน่
ด้านณิชมน เธอยังคงยืนประจันหน้าอยู่กับบุรธัช และได้ยินชายหนุ่มยื่นคำขาด
“เลิกยุ่งเรื่องของคนอื่นซักที ประนอม เรื่องของนายภาส ฉันจัดการเองได้ยังไงฉันก็ต้องหาตัวมันเจอจนได้ แล้วฉันก็จะไม่ยอมให้มันทำอะไรโง่ๆ อย่างนี้อีก”
“ตอนนี้คุณภาสไม่ยอมเชื่ออะไรคุณแล้วล่ะค่ะ ตอนนี้ทางออกที่ดีที่สุดคือ คุณต้องปล่อยให้คุณภาสมีอิสระได้เลือกทางเดินชีวิตเอง”
“เธอหมายถึงปล่อยให้นายภาสไปคบกับนมลน่ะเหรอ ไม่มีทาง”
พงษ์เทพเดินเข้ามาหยุดมองณิชมนอย่างไม่เห็นด้วยที่วุ่นวายกับเรื่องรวิภาสกับนมล ได้ยินเสียงต่อรองกับบุรธัช
“แล้วถ้าฉันหาหลักฐานได้ล่ะคะ หลักฐานที่จะพิสูจน์ว่า คุณพ่อคุณนมลไม่ได้มีส่วนทำให้ท่านพ่อของคุณตาย คุณจะยอมวางมือจากเรื่องนี้ไหม”
“เรากลับกันเถอะ คุณนอม” พงษ์เทพเข้ามาดึงณิชมน แต่ณิชมนฝืนตัวไว้ จะเอาคำตอบจากบุรธัช
“ว่าไงคะ คุณชายธัช ถ้าฉันหาหลักฐานมาได้ คุณจะหยุดทำลายความรักของคุณภาสกับคุณนมลไหม”
“ได้ ไปหาหลักฐานมา แต่ขอบอกเลยว่า เธอไม่มีทางหาได้หรอก ที่คุณพรรณอรหลบอยู่แต่ในบ้านไม่กล้าพบผู้คนเป็นสิบปี ไม่ใช่เพราะไม่มีปัญญาหาหลักฐานมาได้หรอกเหรอ”
บุรธัชเดินไปขึ้นรถ ไม่สนใจณิชมนที่มองตามอย่างขัดใจ
พงษ์เทพกลัวเรื่องจะยาว รีบลากณิชมนมาที่รถของเขา ณิชมนยังคิดหมกมุ่นอยู่กับเรื่องรวิภาสกับนมลไม่เลิก เธอเอ่ยชวนพงษ์เทพ
“ฉันจะต้องตามหาตัวคุณภาสให้เจอก่อนคุณชายธัช เรารีบไปกันดีกว่าค่ะคุณพงษ์เทพ คุณนมลน่าจะรู้ว่า คุณภาสหนีไปไหน”
“เดี๋ยวก่อน คุณณิช แล้วตกลงคุณจะกลับซิดนีย์เมื่อไหร่” พงษ์เทพทวงสัญญา
“ฉันต้องจัดการปัญหาของคุณภาสกับคุณนมลให้ได้ซะก่อน แล้วฉันถึงจะกลับไปได้ค่ะ”
“คุณจะไปสนใจอะไรกับความรักของเด็กๆ...สอง
คนนั้นรักกันจริงจังจะไปกันได้นานแค่ไหนก็ไม่รู้ คุณควรจะคิดถึงตัวเองก่อน ผมไม่คิดว่า คุณณิชาจะยอมปิดเรื่องคุณไปได้นานหรอกนะครับ”
“เรื่องนั้นช่างเถอะค่ะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด”
“ถ้าคุณขืนอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่ใช่แค่ว่าทุกคนจะรู้ว่า คุณไม่ใช่แม่บ้านประนอมเท่านั้น แต่อาจจะรู้ไปถึงว่า คุณคือ คุณณิชมนหลานของคุณหญิงนวลแข หรือว่าลึกๆแล้วคุณก็อยากให้ความจริงเปิดเผยซะ บางทีเรื่องของคุณกับคุณชายธัชอาจจะมีทางเป็นไปได้”
“เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณชายธัช ถ้าคุณไม่เห็นด้วยกับฉันล่ะก็ คุณกลับไปเถอะค่ะ ฉันจะหาทางตามหาคุณภาสเอง” ณิชมนเดินหนีออกไป
พงษ์เทพมองตามตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เพื่อให้ณิชมนเลิกวุ่นวายกับสองครอบครัวนี้เสียที
ooooooo
นมลเดินคุยกับพนักงานรีสอร์ตเรื่องงานเปิดตัวมาที่หน้าโครงการ รวิภาสเดินดุ่มๆ เข้ามาหาบอกว่ามีเรื่องต้องคุยกัน
“นมลไม่ว่างค่ะ นมลมีงานต้องทำ”
“พี่ขอคุยด้วยแป๊บเดียว ไปด้วยกันหน่อย หรือจะคุยกันตรงนี้เลยก็ได้” รวิภาสมองพนักงานที่ยืนอยู่ข้างนมล ให้รู้ว่ามีคนนอกยืนฟังอยู่ด้วย
“นมลไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ภาสแล้ว”
“เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะเลย ไปด้วยกัน ไป” รวิภาสดึงตัวนมลไปจนได้
“นมลไม่ไป ปล่อยนมลนะ คุณพัดคะ แจ้ง รปภ.เลยค่ะ มีคนบ้ามาฉุดนมล เร็วซิคะ” นมลร้องสั่งก่อนถูก รวิภาสพาตัวไปขึ้นรถ
พนักงานยืนหน้าเด๋อด๋า มองตามทั้งคู่ก่อนไปขอความช่วยเหลือ
“พี่ภาสปล่อยนมลได้แล้ว พี่ภาสทำอย่างนี้ก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น” นมลต่อรองเมื่อมาถึงรถ
“แล้วที่นมลบอกเลิกกับพี่นี่มันทำให้อะไรดีขึ้นงั้นเหรอ บอกมาซิ เกิดอะไร พี่ธัชไปพูดอะไรกับนมล นมลถึงได้ตัดสินใจอย่างนี้”
“นมลบอกพี่ภาสแล้วว่าเรื่องของเราไม่มีทางออก อื่นแล้ว”
“อย่าเปลี่ยนเรื่อง ตอบพี่มา พี่ธัชไปพูดอะไรกับนมล”
“คุณชายธัชพูดอะไร มันไม่สำคัญแล้วล่ะค่ะ เรื่องของเรามันจบไปแล้ว ได้ยินไหมคะพี่ภาส ไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน เราก็ทำอะไรไม่ได้หรอก” รวิภาสเปิดประตูพยายามจับตัวนมลเข้าไปในรถ
“พี่ภาสบ้าไปแล้วหรือไง จะพานมลไปไหน”
“ไหนๆ ก็ถูกหาว่าบ้าแล้ว ก็จะบ้าให้ดู นมลต้องไปกับพี่ ไปคุยกันให้รู้เรื่อง พี่ไม่ยอมให้เรื่องของเราจบลงแบบนี้” รวิภาสออกรถ
เป็นจังหวะเดียวกับที่รถสองแถวคันหนึ่งก็แล่นมาจอด ณิชมนกระโดดลงมาทันได้เห็นรวิภาสกำลังพาตัวนมลไป
“คุณภาส” ณิชมนวิ่งตามแต่ไม่ทัน เธอมองหาคนช่วย ก็เห็นพรพรรณวิ่งออกมา มีพนักงาน และ รปภ.ตามมาเป็นขบวน
“ประนอม ประนอมเห็นนมลไหม มีคนบอกว่า มีผู้ชายมาฉุดนมลไป ใครมันกล้ามาฉุดกันถึงในนี้ได้”
“คุณภาสค่ะ คุณภาสเป็นคนฉุดคุณนมลไป”
“อะไรนะ” พรพรรณตกใจ รีบกลับไปแจ้งข่าวร้ายกับพรรณอร
พรรณอรยังคงมองโลกในแง่ดี เธอปลอบใจน้องสาวพลางหันไปขอความมั่นใจจากณิชมน
“นมลคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง นมลไปกับภาสนี่ ไม่ได้ไปกับใครอื่นที่ไหนใช่ไหม ประนอม ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงใช่ไหมประนอม”
“นมลไม่ได้เต็มใจไปด้วยนะคะ พี่อร ประนอมเห็นกับตาว่า ภาสน่ะฉุดตัวนมลไป นี่พรไปตามมาหลายที่แล้วนะคะ แต่ก็ไม่มีแม้แต่วี่แววสงสัยจะต้องแจ้งตำรวจแล้วล่ะค่ะ” พรพรรณจะเอาเรื่อง
ณิชมนรีบอ้อนวอน “อย่าแจ้งตำรวจเลยนะคะเดี๋ยวคุณภาสก็คงจะพาคุณนมลกลับมาเอง”
“ให้ฉันอยู่รอเฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ ต้องโทร.หาคุณชายธัชก่อน ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ไหน ดูซิว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง” พรพรรณเตรียมจัดการ
“คุณแม่ครับๆ พี่นมลถูกโจรจับตัวไปเหรอครับ” พันสรวิ่งนำชัยวัฒน์เข้ามา
“ไม่ใช่จ้ะ ไม่ใช่ เรื่องไปกันใหญ่แล้ว พี่นมลหายไปกับพี่ภาสน่ะจ้ะ ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวเราก็ตามหาตัวเจอ”
“วันนี้พันสรต้องไปสอบวัดผลไม่ใช่เหรอ ครูชัยรีบพาไปซิ มาทำอะไรแถวนี้ ปล่อยให้เด็กมาวุ่นวายเรื่องผู้ใหญ่ได้ยังไง” พรพรรณดุ
“ครับๆ ไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ ขอให้ตามหาตัวคุณนมลกลับมาได้เร็วๆนะครับ แปลกจริงๆ มีคุณประนอมอยู่ด้วยทีไร บ้านนี้มีเรื่องทุกทีเลยนะครับ” ชัยวัฒน์ทิ้งท้ายก่อนพาพันสรออกไป
พรพรรณไม่ใส่ใจ เธอออกคำสั่งกับณิชมน “ประนอม เธออยู่บ้านรอฟังข่าวจากนมลนะ เผื่อนมลอาจจะโทร.กลับมา พรไปก่อนนะคะ พี่อร”
“เดี๋ยวพร พี่ไปด้วย” พรรณอรลุกขึ้นเดินตาม
ณิชมนกับพรพรรณหันไปมองพรรณอรอย่างแปลกใจ
ooooooo
บุรธัชเดินคอตกเข้ามาหานวลแขกับณิชาภัทรที่กำลังรอฟังข่าวรวิภาสอยู่ในบ้านสุธาสิน
“เป็นไงบ้าง ตามหาภาสเจอไหม คุณชาย”
“ยังไม่เจอครับ คุณหญิงย่า”
“ธัชไม่ต้องเป็นห่วงไปนะคะ ยังไงภาสก็เป็นผู้ชาย ดูแลตัวเองได้ เขาหายโกรธเมื่อไหร่ก็คงจะกลับมาเองแหละค่ะ”
“แต่นายภาสไปครั้งนี้ ผมกลัวว่าเขาจะไม่กลับมาน่ะซิ”
“คุณชายก็ไม่น่าจะทำกับภาสรุนแรงอย่างนั้นเลย จะโกรธจะโมโหแค่ไหนก็ต้องรู้จักระงับอารมณ์ เห็นไหมล่ะ ใช้กำลังตัดสินปัญหา ผลก็เลยออกมาเป็นอย่างนี้”
“ตอนนั้นผมควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆครับ คุณหญิงย่า ถ้าตามตัวนายภาสกลับมาได้ ผมจะพยายามพูดดีๆ กับเขา ก็แล้วกัน แต่ถ้าพูดดีๆ แล้วยังไม่เชื่อกันล่ะก็ ผมก็คงต้องทำอะไรให้เด็ดขาดไปแล้วล่ะครับ”
“คุณชายธัชจะทำอะไร ก็ตัดสินใจดีๆ ก็แล้วกัน ดูย่าไว้เป็นตัวอย่าง อย่าได้ทำผิดพลาดเหมือนย่า ไม่งั้นคุณชายจะเสียใจไปตลอดชีวิต” นวลแขเตือนสติ
บุรธัชฟังแล้วต้องอึ้ง
เช่นเดียวกับพรพรรณ และณิชมนที่กำลังยืนอึ้งรอลุ้นว่า พรรณอรจะออกไปจากบ้านได้หรือเปล่า เพราะเห็นเธอยืนอยู่หน้าประตูทางออกอย่างกล้าๆกลัวๆมาพักใหญ่แล้ว
“ไหวไหมคะ พี่อร ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนใจหรอกค่ะ พรไปคนเดียวก็ได้” พรพรรณเห็นใจ
“พี่ต้องทำได้ซิ พี่ต้องทำได้” พรรณอรมองออกไปข้างนอกเห็นทุกอย่างดูเวิ้งว้างไปหมด
“ค่ะ คุณผู้หญิงต้องทำได้ค่ะ แค่ก้าวเท้าออกไปเท่านั้นเองค่ะ ถ้าก้าวออกไปก้าวแรกได้ ก้าวต่อไปก็ง่ายขึ้น” ณิชมนให้กำลังใจ เธอเห็นพรรณอรแหย่เท้าออกไปแล้วชักเท้ากลับมาจึงเอ่ยต่อ “คุณผู้หญิงคะ คราวที่คุณพันสรหนีออกจากบ้าน คุณผู้หญิงก็ไม่ได้ออกไปตามหา คราวนี้คุณนมลหายไป คุณผู้หญิงก็จะรออยู่เฉยๆให้คุณนมลกลับมาเองเหรอคะ คุณผู้หญิงเป็นแม่แบบไหนกันคะ ถ้าคุณผู้หญิงรักคุณนมล คุณผู้หญิงต้องก้าวออกไปจากบ้านนี้ได้ค่ะ” พรรณอรนิ่งอึ้งเพราะสะเทือนใจ
พรพรรณสงสารพี่สาวรีบตัดบท“พอได้แล้ว ประนอม พาคุณผู้หญิงกลับเข้าบ้านไป ฉันไปคนเดียวดีกว่า พรไปนะคะ พี่อร” พรพรรณเดินก้าวออกจากประตูบ้าน
“รอพี่ด้วย” พรรณอรเรียก
พรพรรณหันกลับมามอง เห็นพรรณอรแข็งใจค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากบ้านจนได้
“คุณผู้หญิงทำได้แล้ว นอม...นอมขอโทษนะคะ” ณิชมนดีใจ
“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ฉันเข้าใจ ประนอมพยายามช่วยฉัน ขอบใจนะประนอม ในที่สุดฉันก็ชนะความกลัวได้แล้ว ตอนนี้ ฉันพร้อมจะเผชิญปัญหาทุกอย่างแล้ว”
“พี่อรพร้อมแล้วใช่ไหมคะ งั้นเราไปกันได้เลย ขอบใจนะประนอม” พรพรรณหันมามองณิชมนอย่างตื้นตันใจ
“นอมจะรอฟังข่าวดีนะคะ คุณผู้หญิง” ณิชมนมองทั้งสองอย่างดีใจ
ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับเรื่องของรวิภาสและนมล พงษ์เทพก็แอบไปพบดาวเรืองที่วิทยาลัยพลพิทักษ์ เพื่อบอกความจริงเรื่องณิชมน ชุติมันต์ หลานสาวของนวลแข ที่ทุกคนรู้จักเธอในชื่อของประนอม
ดาวเรืองถึงกับยืนตะลึงไม่อยากเชื่อ
ooooooo
บุรธัชตัดสินใจออกตามหารวิภาสอีกรอบ นวลแขกับณิชาภัทรเดินมาส่งที่หน้าบ้าน
“คุณชายใจเย็นๆ นะ ตอนนี้อาจจะยังคิดไม่ออกว่าภาสหนีไปอยู่ที่ไหน แต่ถ้าลองตั้งสติให้ดีๆ เดี๋ยวก็คงคิดออกเอง” นวลแขเตือน
“แล้วถ้าธัชตามตัวภาสเจอล่ะก็ ต้องพูดดีๆกับภาสตามที่สัญญาไว้กับคุณย่านะคะ ไม่งั้นภาสได้เตลิดหนีไปอีกแน่ๆ” ณิชาภัทรรีบย้ำ
“มีปัญหาอะไรหรือคะ สงสัยว่า เรากำลังมีปัญหาเรื่องเดียวกันอยู่แน่ๆ” พรพรรณกับพรรณอรเดินเข้ามาหาบุรธัช ณิชาภัทร และนวลแขหันไปมองทั้งสองอย่างแปลกใจ พรรณอรกับพรพรรณยกมือไหว้นวลแข
“สวัสดีค่ะ คุณหญิง ขอโทษนะคะที่มาโดยไม่ได้เรียนให้ทราบล่วงหน้า” พรรณอรเอ่ยก่อน ตามด้วยพรพรรณ
“เรามีเรื่องด่วนที่จะต้องคุยกับคุณชายธัชน่ะค่ะ ก็เลยต้องตามมาเจอที่นี่”
“มีเรื่องอะไร เรื่องนายภาสเหรอ นี่นมลรู้ใช่มั้ยว่า นายภาสหนีไปไหน” บุรธัชรีบซัก
“นมลต้องรู้แน่ค่ะว่า ภาสหนีไปไหน ตอนนี้นมลอยู่กับภาสค่ะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ นมลไม่ได้เต็มใจไป แต่ถูกภาสบังคับพาตัวไปด้วย”พรพรรณจ้องบุรธัชอย่างเอาเรื่อง
“ว่าไงนะ” บุรธัช ณิชาภัทรและนวลแขตกใจ
“ถ้ายังได้ยินไม่ชัด ฉันพูดอีกครั้งก็ได้ ภาสฉุดตัวนมลไปค่ะ คุณชายบุรธัช ทีนี้คุณชายจะรับผิดชอบกับการกระทำของน้องชายตัวเองยังไง” พรพรรณเริ่มเสียงดัง บุรธัชถึงอึ้งพูดไม่ออก
เป็นเวลาเดียวกับที่รวิภาสพานมลมาถึงหน้าบ้านพักของครูมงคล นมลรีบลงจากรถแล้วเดินหนีรวิภาสหวังหาทางกลับบ้านเอง แต่รวิภาสไม่ยอม ตามมาลากนมลให้ไปด้วยกัน
“ตอนนี้นมลเกลียดพี่ภาสที่สุด พี่ภาสพานมลมาอย่างนี้ได้ไง รู้ไหมว่ามันจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก” นมลต่อว่า
“ไม่มีอะไรจะแย่ลงไปกว่านี้แล้ว ที่พี่พานมลมาที่นี่ เพราะพี่ต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พี่ธัชไปข่มขู่อะไรนมล บอกพี่มา”
“ได้ นมลบอกก็ได้ คุณชายขู่เราว่า ถ้าหากนมลไม่เลิกยุ่งเกี่ยวกับพี่ภาส คุณชายธัชจะทำลายครอบครัวนมล ถ้านมลจะต้องเลือก นมลก็ต้องเลือกครอบครัว พี่ภาสเข้าใจแล้วหรือยังล่ะ”
“พี่ธัช...ทำไมพี่ธัชต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย”
“นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นนะคะ พี่ภาส แค่คุณชายมาที่บ้านเราวันนั้น ก็แทบจะทำให้บ้านเราแตกเป็นเสี่ยงๆ นมลปล่อยให้คุณชายธัชทำลายความสุขของครอบครัวต่อไปไม่ได้หรอกค่ะ”
“นมลก็น่าจะบอกพี่เรื่องนี้ ไม่ใช่คิดเองตัดสินใจเอง บอกเลิกกันง่ายๆอย่างนี้ บอกเลิกเหมือนเราไม่เคยรักกันเลย”
“ถ้าพี่ภาสจะคิดอย่างนั้นก็ตามใจ นมลบอกทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้ว เรากลับกันได้หรือยัง”
“ยัง เรายังไม่กลับ พี่จะไม่กลับไปบ้านอีก พี่ไม่กลับ นมลก็ไม่ต้องกลับเหมือนกัน”
“พี่ภาส ทำไมเป็นคนไม่มีเหตุผลอย่างนี้” นมลมอง รวิภาสอย่างโมโห
แต่รวิภาสไม่สน ลากนมลเข้าไปในบ้าน ครูมงคลออกมาเห็นก็ตกใจ รวิภาสกับนมลยกมือไหว้ครู
“คุณภาส มาได้ยังไงครับเนี่ย มีอะไรหรือเปล่าครับ นี่คงไม่ได้มาเยี่ยมกันเฉยๆ” ครูมงคลมองนมลที่มีท่าทีมึนตึงแปลกออกไป
“เรา...เรามาเรื่องบ้านพักนักเรียนครับครู ที่พี่ธัชเคยรับปากว่าจะช่วยสร้างบ้านพักนักเรียนให้ไงครับ”
“แล้วคุณชายธัชล่ะครับ ทำไมไม่มาด้วย”
“พี่ธัชให้เรามาวัดพื้นที่ก่อนน่ะครับ เราคงต้องขอพักอยู่ที่บ้านครูซักสองสามวัน ขอรบกวนหน่อยนะครับ ครู”
“พี่ภาสจะพักที่นี่เพียงคนเดียวค่ะ นมลแค่มาเป็นเพื่อนพี่ภาสเฉยๆ พี่ภาสขับรถมาไกลเหนื่อยมากแล้ว นมล รบกวนครูไปส่งในเมืองได้ไหมคะ แล้วเดี๋ยวนมลหารถกลับบ้านเอง” นมลรีบบอก
“อย่าไปฟังครับครู ทะเลาะกันทีไร นมลเป็นได้งอนอย่างนี้ทุกที”
“เอาล่ะครับ ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณสองคน ตอนนี้ก็ใกล้พลบแล้ว ผมคงต้องให้พวกคุณพักอยู่ที่บ้านผมไปก่อน ผมจะไปจัดเตรียมห้องให้ ตอนนี้มีเวลาก็ลองทบทวนดูว่าพวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่” ครูมงคลเดินกลับเข้าบ้านไป
รวิภาสมองตาม ไม่คิดว่าครูมงคลจะรู้ทัน
ooooooo
บรรยากาศในบ้านสุธาสินกำลังตึงเครียด นวล-แขนั่งเป็นประธาน บุรธัชหน้าตาขึงขังทั้งโกรธทั้งตกใจที่รวิภาสพาตัวนมลไป ส่วนพรรณอรนั่งนิ่ง ยังสงบสติได้อยู่กับพรพรรณที่ยังฮึดฮัดโมโหรวิภาส
“ณิชาว่า ทุกคนใจเย็นๆก่อนนะคะ นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเอง ภาสอาจจะแค่พานมลไปปรับความเข้าใจเท่านั้น คงไม่ได้คิดพานมลหนีไปอยู่ด้วยกันหรอกค่ะ”ณิชาภัทรนั่งลงข้างบุรธัชแตะแขนให้กำลังใจ
“ถ้าหากคุณชายควบคุมน้องชายไว้ให้ดี ก็คงไม่เกิดเรื่องอย่างนี้ แล้วนี่คุณชายยังไม่ตอบเลยว่า จะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง” พรพรรณขอคำตอบ
“ผมจะรีบตามตัวนายภาสให้เจออย่างเร็วที่สุด”
“นั่นไม่ได้เรียกว่ารับผิดชอบหรอกนะคะ คุณชาย เรียกว่าแก้ปัญหาที่ปลายเหตุมากกว่า คุณชายจะจัดการน้องชายตัวต้นเหตุยังไง ภาสฉุดนมลไปอย่างนี้ นมลเสียหายแค่ไหน คุณชายจะชดใช้ยังไงไม่ทราบ”
“ผมเชื่อมั่นในตัวน้องชายของผม นายภาสไม่มีวันทำให้นมลเสียหายแน่ นี่คุณอย่าฉวยโอกาสหาผลประโยชน์จากเรื่องนี้เลย คุณคิดจะให้ผมชดใช้ยังไง ยอมให้นมลแต่งงานกับนายภาสเพื่อช่วยกอบกู้ชื่อเสียงให้นมลงั้นเหรอ งั้นก็เข้าแผนคุณเลยน่ะซิ”
“แผนอะไรของคุณชาย ฉันไม่ได้คิดอะไรไปถึงขนาดนั้น ฉันก็แค่ต้องการคำขอโทษจากทางบ้านบุริศราวัณเท่านั้น” พรพรรณชักเหลืออด
“พอเถอะ พร ที่เรามาที่นี่ก็เพื่อขอคำปรึกษาว่า เราจะช่วยกันตามหาตัวภาสกับนมลกันยังไงดี” พรรณอรปรามน้องสาวแล้วหันมาทางบุรธัช แต่เขายังคงนิ่งไม่ตอบอะไร
“คุณชายธัช นี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาตั้งแง่ใส่กัน วางปัญหาบาดหมางที่ผ่านมาไว้ก่อน เราต้องมาร่วมมือกันตามหาภาสกับนมล รอให้เจอตัวเมื่อไหร่ ค่อยมาว่ากันว่าใครถูกใครผิด ว่าไงล่ะคุณชาย” นวลแขออกความเห็น
“ถ้าภาสพานมลไปด้วย ให้ผมเป็นคนไปตามหาเด็กสองคนดีกว่าครับเรื่องนี้ให้คนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี นมลจะได้ไม่เสียหายไปมากกว่านี้ ผมสัญญานะครับ คุณพรรณอร ผมจะต้องตามหานมลกลับมาให้ได้” บุรธัชยอมรับปาก
พรรณอรมองบุรธัชอย่างขอบคุณ
ระหว่างที่พรรณอรกับพรพรรณออกไปจัดการปัญหาเรื่องนมลกับรวิภาส พงษ์เทพก็มาที่บ้านสรณาลัยเพื่อจัดการปัญหาให้ณิชมน
“คุณพงษ์เทพ ถ้าคุณจะมาห้ามฉันอีกล่ะก็ กลับไปได้เลยนะคะ ยังไงฉันก็จะต้องอยู่ช่วยคุณนมล รู้ไหมว่าคุณภาสพาคุณนมลหนีไปด้วย อย่างนี้แล้ว คุณจะให้ฉันเห็นแก่ตัวหนีไปตอนนี้งั้นเหรอ” ณิชมนต่อว่า
“คุณวุ่นวายกับเรื่องคนอื่นจนลืมไปแล้วว่า คุณมาที่นี่ทำไม ผมจะช่วยเตือนความจำให้ คุณมาที่นี่เพื่อมาหาคุณยายของคุณ คุณหญิงนวลแข...”
“คุณหญิงนวลแขไม่เคยต้องการหลานอย่างฉัน”
“ให้คนที่รู้จักคุณหญิงนวลแขดีที่สุดตอบคุณเองดีกว่ามั้ยครับคุณณิชมน เชิญครับอาจารย์ดาวเรือง” พงษ์เทพ หันไป
ณิชมนมองตามแล้วต้องตกใจเมื่อเห็นดาวเรืองเดินเข้ามา
ดาวเรืองหยุดมองณิชมนนิ่งอย่างพิจารณาก่อนเอ่ย “มิน่าล่ะ ฉันถึงได้รู้สึกว่าคุ้นหน้าหนูเหลือเกิน เหมือนกับเคยรู้จักหนูมาก่อน ที่แท้หนูก็เป็นลูกสาวของณัชชานั่นเอง หนูณิชมน...”
ooooooo
รถของพรพรรณแล่นออกไปจากบ้านสุธาสิน ณิชาภัทรที่ออกมาส่งหันมาคุยกับบุรธัชที่ยืนคิดหนัก
“ธัชไม่แน่ใจใช่ไหมคะว่า จะตามหาภาสเจอ”
“ผมรู้จักอยู่ไม่กี่ที่ ที่คิดว่านายภาสจะไป ที่ไร่ บ้านเพื่อนสองสามคน นอกนั้นผมไม่รู้แล้วว่านายภาสจะไปที่ไหนได้อีก ผมไม่รู้จักน้องชายตัวเองเลย ไม่รู้เลยว่ามันจะบ้าดีเดือดจนฉุดนมลไปกับมันด้วย เป็นเพราะผม ผมเองเป็นคนบีบให้มันทำเรื่องโง่ๆอย่างนี้”
“ธัชอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ เด็กวัยขนาดอย่างภาสนี่มักคิดว่า ความรักของตัวเองยิ่งใหญ่กว่าอะไรทั้งหมด ยอมทุ่มเททำทุกอย่างให้ได้รักมา ภาสก็เลยหุนหันทำอะไรไปโดยไม่ทันยั้งคิด”
“ยังไงผมก็มีส่วนผิดที่ทำให้นายภาสหนีไป”
“ธัชเป็นพี่ชายจอมเผด็จการไปหน่อย แต่ธัชก็ทำทุกอย่างไปเพราะความหวังดีไม่ใช่เหรอคะ น่า...อย่าเพิ่งใจเสียไป ธัชมีณิชาช่วยอยู่อีกคน เราสองคนจะต้องตามหาภาสจนเจอแหละค่ะ”
“ขอบคุณนะ ณิชา...” บุรธัชจับมือณิชาภัทรไว้
ณิชาภัทรยิ้มมองบุรธัชนึกว่าความรู้สึกดีๆต่อกันกลับมาอีก แต่บุรธัชรีบบอกต่อ “แต่คุณไม่ต้องไปช่วยผมตามหานายภาสหรอก ผมจะต้องจัดการปัญหาเรื่องนี้เอง ผมต้องเป็นคนพานมลไปส่งคืนบ้านสรณาลัยด้วยตัวผมเอง ถ้าผมทำไม่ได้ ผมคงไม่มีหน้าจะไปมองใครได้ ผมทำให้เขาผิดหวังในตัวผมมามากพอแล้ว”
“ธัชหมายถึงใคร ธัชทำให้ใครผิดหวัง ประนอมงั้นเหรอ ธัชบอกว่าจะไม่สนใจประนอมอีก แต่ธัชก็ยังคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาใช่ไหมคะ ธัชลองห้ามใจตัวเองดูก่อนไหมคะ ห้ามใจไม่ให้คิดถึงผู้หญิงที่ไม่คู่ควรกับธัช ก่อนที่จะคิดไปห้ามใจคนอื่น” ณิชาภัทมองบุรธัชอย่างปวดใจ ก่อนจะเดินหนีไปด้วยความน้อยใจ
เวลาเดียวกัน ณิชมนที่เพิ่งตั้งสติได้ก็ตัดสินใจเดินหนี
พงษ์เทพกับดาวเรืองออกมา แต่พงษ์เทพก็พาดาวเรืองตามมาคาดคั้น เพราะต้องการให้เธอยอมรับความจริง ณิชมนหันมาปฏิเสธว่า เธอไม่ใช่ณิชมน
“คุณไม่ใช่คุณณิชมน คุณไม่ใช่แม่บ้านประนอม แล้วคุณเป็นใครล่ะบอกมาซิครับ คุณเป็นใครไปได้อีก”
“ฉันเป็นใครก็ช่าง ฉันไม่ใช่ณิชมนก็แล้วกัน”
“หนูณิชมน หนูมีเหตุผลอะไรถึงต้องปิดบังความจริง ถ้าหากหนูน้อยใจคิดว่าไม่มีใครตามหาหนูล่ะก็ หนูกำลังเข้าใจผิด...” ดาวเรืองจะอธิบาย แต่ณิชมนรีบขัด
“หนูไม่ใช่ณิชมนจริงๆ ค่ะ อาจารย์ หนู...หนูโกหกคุณพงษ์เทพค่ะว่า หนูเป็นคุณณิชมน ตอนนั้นคุณพงษ์เทพจับได้ว่า หนูไม่ใช่ประนอม หนูก็เลยต้องโกหกเอาตัวรอดไปก่อน”
“คุณจะโกหกเป็นใครก็ได้ ทำไมต้องโกหกว่าเป็นคุณณิชมน แล้วที่สำคัญคุณรู้เรื่องคุณณิชมนมาจากไหน”
“เรื่องแค่นี้ สิบแปดมงกุฎอย่างฉันสืบรู้ไม่ยากหรอกค่ะ”
พงษ์เทพอึ้งไปนิด แล้วคิดได้รีบบอกกับดาวเรือง “สร้อยครับ คุณได้สร้อยคืนมาแล้วนี่ สร้อยคุณแม่คุณที่คุณใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา อาจารย์น่าจะเคยเห็นนะครับ สร้อยเส้นนี้แหละจะพิสูจน์ได้ว่า ผมพูดความจริง”
ณิชมนถอยกรูดไม่ยอมให้ดาวเรืองได้เห็นสร้อยที่เพิ่งได้คืนมาจากบุรธัช เมื่อครั้งไปบ้านริมทะเลด้วยกัน เธอรวบคอเสื้อไว้อย่างลืมตัวพลางอ้อนวอน
“จับหนูส่งตำรวจเถอะค่ะ อาจารย์ หนูแอบอ้างเป็นคนของอาจารย์เพื่อมาทำงานที่บ้านนี้ หนูเป็นได้แค่สิบแปดมงกุฎที่หากินด้วยการหลอกลวงคนอื่นไปวันๆ หนูไม่มีทางที่จะเป็นหลานคุณหญิงนวลแขได้หรอกค่ะ”
ดาวเรืองเดินเข้าไปใกล้ณิชมนทำเหมือนจะดึงสร้อยที่คอมาดู แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเลื่อนมือมาแตะไหล่ณิชมนอย่างอ่อนโยน
“ฉันไม่จับหนูส่งตำรวจหรอก ฉันเชื่อใจหนู หนูคงมีความจำเป็นจริงๆ ที่จะต้องปลอมตัวเป็นประนอม แล้วถึงหนูจะปลอมตัวเป็นใครอื่นอีกหนูก็ต้องกลับมาเป็นตัวหนูเองวันยังค่ำ วันนั้นคงจะมาถึงในอีกไม่นานหรอก ฉันเชื่ออย่างนั้น”ดาวเรืองเดินออกไป
“อาจารย์ครับ เดี๋ยวก่อนซิครับ อาจารย์จะไปเฉยๆ อย่างนี้หรือครับ”
พงษ์เทพมองตามดาวเรืองอย่างไม่เข้าใจ และเมื่อหันกลับมา ก็พบณิชมนยืนมองด้วยความโกรธ ก่อนเดินหนีกลับเข้าบ้าน
ooooooo
