ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มรสุมสวาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ช่อง 7 ส่งละครเข้มข้น “มรสุมสวาท” ได้ “เวียร์ ศุกลวัฒน์” ประกบ เปรี้ยว ทัศนียา”


เสร็จจากแจ้งความ สยมภูกับกวางมาฟังผลการตรวจหัวใจของปลา ปรากฏว่าไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิด หมออธิบายว่าเด็กน้อยมีปัญหาเส้นเลือดพีดีเอไม่ยอมปิดตามธรรมชาติหลังคลอดจากท้องแม่ การรักษา ก็แค่ให้ยากินเพื่อปิดเส้นเลือดเส้นนี้ ไม่ต้องถึงขั้นผ่าตัดแต่ต้องกินยาให้ครบและมาตรวจตามนัดทุกครั้ง

“หมายความว่าน้องปลากลับบ้านได้แล้วใช่ไหมคะ”

หมอพยักหน้ารับคำ กวางดีใจลืมตัวหันไปจับมือสยมภู พอรู้สึกตัวก็รีบชักมือออกอย่างอายๆ...

ด้านปิยะธิดาไม่ไว้ใจอัครพลกลัวจะนอกลู่นอกทาง แอบจ้างนักสืบสะกดรอยตามทุกฝีก้าว แต่พออยู่ต่อหน้าเขาก็จะเก็บอาการหึงหวงไว้อย่างดีไม่มีหลุดให้เห็น เธอจะเอาใจเขาทุกอย่างและยังเอาใจเผื่อแผ่ไปถึงจิตราด้วย โดยจะเช่าพื้นที่ให้ท่านเปิดร้านขายรังนก อัครพลทักท้วง แม่ของเขาไม่เคยค้าขายมาก่อนกลัวจะทำให้เธอขาดทุน ปิยะธิดาไม่หวั่น เจ๊งก็เจ๊งไปเธอมีเงินทุนสนับสนุนแม่ของเขาไม่อั้นอยู่แล้ว

“แต่พี่เกรงใจดา เงินลงทุนมันไม่ใช่น้อยๆ”

“ดาอยากให้พี่พลสบายใจแล้วเดินหน้าสร้างความฝันของพี่พลให้สำเร็จ เจ้าของบริษัทอสังหาฯรับรองไม่ไกลเกินเอื้อม ส่วนเรื่องทางบ้านของพี่พลปล่อยให้เป็นหน้าที่ของดาเองนะคะ”

อัครพลดึงปิยะธิดามากอดด้วยความซาบซึ้งใจ...

ทางฝ่ายคิงกับม่วงได้รับรายงานจากสายสืบว่ามานพไปมั่วสุมอยู่กับช้างและโป่ง นักเลงรับจ้างท้วงหนี้จึงไปดักรออยู่หน้าห้องเช่า เห็นเขาออกมากับพวกนั้นก็สะกดรอยตามไปจนถึงซอยปลอดคน ทั้งสามคนสวมวิญญาณหัวขโมย แยกย้ายกันไปถอดอุปกรณ์จากรถที่จอดทิ้งไว้ คิงตะโกนฝ่าความเงียบสงัดยามค่ำคืน

“เฮ้ย...นี่ตำรวจ”

ทั้งสามคนแตกฮือ ด้วยความเป็นหัวขโมยเข้าเส้น ช้างกับโป่งโดดผลุงเดียวขึ้นรถขับหนีไปอย่างรวดเร็วทิ้งมานพให้ผจญกรรมเพียงลำพัง เขาพยายามจะวิ่งหนีแต่ถูกคิงกับม่วงจับตัวไว้ได้

ooooooo

ระหว่างที่กวาง เปี๊ยกและแป้งกำลังจะไปรับปลาที่โรงพยาบาล สะอาดจูงมือปลาเข้ามากับสยมภูเสียก่อน แป้งเห็นคุณอาสุดหล่อมาด้วยรีบวิ่งเข้าไปประจบ ขณะที่ปลาวิ่งมากอดพี่ชายด้วยความคิดถึง กวางต่อว่าสะอาดว่าทำไมไม่รอให้ตนไปรับ ต้องไปรบกวนสยมภูทำไม เธออ้างว่าปลาอยากมากับเขา

“คุณอาใจดีซื้อเจ้าฟูน้อยให้ปลาด้วยค่ะ” ปลาโชว์ ตุ๊กตาหมีให้กวางดู สะอาดรีบบอกว่าไม่ได้ซื้อแค่ตุ๊กตา พูดยังไม่ทันขาดคำ ลูกน้องของสยมภูหลายคนแบกพัดลม หม้อหุงข้าวไฟฟ้า ไมโครเวฟรวมทั้งทีวีเดินขบวนกันเข้ามา สะอาดรีบเดินนำไปที่ใต้ถุนบ้านสั่งให้เอาข้าวของวางไว้บนแคร่ แป้งถึงกับร้องไชโยลั่นที่จะได้มีทีวีดู

กวางไม่พอใจมาก ขอร้องให้เอาของเหล่านี้กลับไปให้หมด สะอาดคว้าหม้อหุงข้าวมากอด ขณะที่แป้งกอดทีวีไว้แน่นไม่ยอมให้เอาไป ปลาออดอ้อนทั้งน้ำตาขอไม่คืนฟูน้อยได้ไหม

“เป็นอะไรกันไปหมด เราไม่ควรโลภเอาของของ คนอื่นนะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกว่าฉันจะให้ฟรี ฉันลงบัญชีไว้รวมกับหนี้ของพ่อเธอเรียบร้อยแล้ว ดอกเบี้ยคิดตามเรต ของธนาคาร รับรองไม่ให้ตกหล่นสักสลึง”สยมภูยิ้มหน้าเป็น ขณะที่กวางเห็นน้องๆร้องไห้แล้วอดสงสารไม่ได้...

สะอาดอยากให้ลูกเลี้ยงกับสยมภูลงเอยกัน รอจนกวางเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำกับผ้า ขนหนูสำหรับเช็ดเนื้อตัวหน้าตาให้ปลาที่เพิ่งกินยาเสร็จ ปรี่ไปตรงมุมที่นอนของเธอ ดึงผ้าปูที่นอนให้เรียบ ตบๆ หมอนให้ฟู แป้งสงสัยเดินมาถามว่าทำอะไร ไปยุ่งกับที่นอนของพี่กวางทำไม

“แม่กำลังทำเรือนหอ...อย่าเพิ่งถามได้ไหม มาช่วยแม่ก่อน” ว่าแล้วสะอาดดึงแป้งมากระซิบบางอย่างเธอส่ายหน้าดิกไม่เอาด้วยกลัวโดนกวางเล่นงาน สะอาดต้องหยิบแบงก์ยี่สิบบาทยื่นให้ แป้งรับเงินแล้ววิ่งปรู๊ด ลงบันได สะอาดมองไปที่ห้องน้ำเห็นกวางยังไม่ออกมา รีบอุ้มปลาลงข้างล่าง

ด้านแป้งเห็นสยมภูกำลังดูเปี๊ยกเหลาก้านมะพร้าวสำหรับเอาไปขายทำไม้กวาดอยู่ใต้ถุนบ้าน วิ่งเข้าไปขอให้ช่วยเธอหน่อย ครู่ต่อมาสยมภูเดินตามแป้งขึ้นไปบนบ้าน ถามว่าหน้าต่างบานไหนปิดไม่ได้ เธอชี้ม่ัวๆไปที่หน้าต่างที่อยู่ไกลจากประตูทางขึ้น แล้วเหลือบมองไปทางประตูเห็นแม่กวักมือเรียกก็วิ่งจู๊ดไปหา สะอาดจัดแจงปิดประตูเอากุญแจคล้องไว้ ก่อนจะจูงลูกลงบันได สยมภูมัวแต่สนใจหน้าต่างที่ฝืด พยายามออกแรงดึงจนมันปิดได้ในที่สุด แต่พอหันมองอีกที แป้งหายไปแล้ว

กวางถือผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำ เห็นสยมภูอยู่บนบ้านก็ร้องทักขึ้นมาทำไม เขากลับยอกย้อน ในเมื่อบ้านนี้เป็นของเขา ทำไมจะขึ้นมาไม่ได้ แล้วตำหนิว่าอยู่กันได้อย่างไร หน้าต่างผุจนปิดไม่ได้ หรือคิดจะเปิดรอให้ไอ้หนุ่มแถวนี้ปีนขึ้นมาหา กวางต่อว่าเขาว่าชอบคิดอกุศล แล้วมองไปรอบๆไม่เห็นปลาอยู่ด้วยก็ถามหา

“ไม่รู้ ขึ้นมาก็ไม่เจอแล้ว”

“น้องปลา....อยู่ข้างล่างหรือเปล่า” กวางตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงขานตอบ กวางจะลงบันไดแต่ประตูเปิดไม่ได้ พยายามดันก็ไม่สำเร็จ สยมภูพอจะเดาแผนการของสะอาดออก ก็เลยอยู่เฉยๆไม่เข้าไปช่วย เธอวิ่งไปตามหน้าต่างตะโกนเรียกสะอาดกับน้องมาเปิดประตูให้ แต่ไม่มีใครขานตอบสักคน สยมภูสรุปว่าป่านนี้คงไปกันหมดแล้ว กวางงงไปไหน

“จะไปรู้หรือ แต่สมองอันชาญฉลาดของฉันมันบอกว่าแม่เลี้ยงเธอคงอยากให้ฉันนอนที่นี่”

“ไม่ได้นะคะที่นอนเราไม่พอหรอก เด็กๆอีกตั้งหลายคน” กวางยังไม่รู้ถึงจุดประสงค์ของสะอาด

“แม่คนซื่อ เธอคิดว่าคืนนี้จะมีใครกลับมาหรือ” สยมภูว่าแล้วเดินไปล้มตัวลงนอนบนฟูกของกวาง แกล้งบ่นที่นอนอะไรแข็งราวกับพื้นกระดานจะนอนหลับได้อย่างไร กวางนึกได้ว่าเขามีมือถือ แนะให้โทร.ตามลูกน้องมาเปิดประตูให้ เขาไม่อยากโทร.อยากอยู่กับเธอแบบนี้ก็เลยแกล้งร้องโอดโอยเจ็บแขนที่ถูกจอบฟัน เธอตกใจ รีบวิ่งมาดู เขาโทษว่าเธอทำแผลไม่ดีสงสัยแผลจะอักเสบ เธอถลกแขนเสื้อของเขาดูเห็นปลาสเตอร์รูปการ์ตูนยังปิดอยู่ แกล้งกระชากออกแรงๆ เขาถึงกับร้องลั่น

กวางเห็นแผลแห้งดีไม่มีการอักเสบก็ถึงบางอ้อว่าถูกสมยภูหลอกไล่หยิกตามเนื้อตัวแก้เผ็ด เขาคว้ามือเธอไว้ ขู่จะลงโทษฐานทำร้ายท่านประธานด้วยการจูบ กวางไม่ยอมให้จูบดิ้นหนี ดิ้นไปดิ้นมาตัวเข้าไปติดในมุ้ง

ยิ่งพยายามดิ้นหนีมุ้งยิ่งพันแน่น เธอโมโหคว้ามือเขามากัดจมเขี้ยวถึงกับร้องโอ๊ยลั่น สยมภูไม่ยอมแพ้แกล้งปลุกปล้ำนอนทับบนตัวเธอซึ่งตกใจกลัวตัวสั่น ขอร้องอย่าทำแบบนี้

“ฉันไม่หื่นขนาดนั้นหรอกน่า แค่แกล้งเล่นทำเป็นแตกตื่นไปได้ ลุกขึ้น” สยมภูพยายามดึงมุ้งที่พันตัวเองออกโดยมีกวางช่วยอีกแรงหนึ่ง ในที่สุดก็แกะมุ้งออกจากตัวได้ เธอเห็นรอยกัดที่หลังมือเขารีบเข้าไปดูแลแล้วจะลุกไปหยิบยามาใส่แผลให้ สยมภูดึงเธอมากอด กวางตกใจพยายามดิ้นหนี เขายิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

“อยู่นิ่งๆฉันขอเวลาสักแป๊บ ขอแค่นี้ไม่ทำอะไรเกินเลยหรอก ฉันสัญญา” น้ำเสียงอ่อนโยนของสยมภู กอปรกับกวางมีใจอยู่แล้วก็เลยอยู่นิ่งๆให้เขากอด สยมภูเอนหลังพิงฝาบ้านจับหัวเธอซบอก

“เธอคงเหนื่อยมามากแล้ว นอนพักบ้างเถอะฉันจะอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนเธอเอง”

กวางหลับตาพริ้มรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกโลกที่เหมือนเดียวดาย บัดนี้ไม่อ้างว้างอีกต่อไป พึมพำในใจ “กวางคิดถึงอ้อมกอดของคุณมาตลอด คิดถึงที่สุด”...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน คิงมาหาสยมภูที่บ้านเพื่อรายงานเรื่องมานพ กลับพบวันทนีย์เมาอาละวาดอยู่ที่ตึกใหญ่เนื่องจากสยมภูหายไปไม่กลับบ้าน คิงต้องสั่งให้ลูกน้องมาลากเธอกลับไปสงบสติอารมณ์ที่ตึกเล็ก

ooooooo

การมาค้างคืนที่บ้านเช่าของกวางครั้งนี้ ทำให้สยมภูได้รู้ว่าตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมา กวางโอนเงินเข้าบัญชีของเขาเดือนละ 1,500 บาทบ้าง 1,000 บาท บ้างเพื่อใช้หนี้แทนบุรุษ ตามที่เคยให้สัญญากับเขาไว้ ทำให้เขาประทับใจในความซื่อสัตย์ของเธอ...

ในเวลาต่อมาที่ออฟฟิศไซต์งานก่อสร้าง ไพบูลย์เปิดประตูห้องทำงานออกมาเจอสยมภูเดินจูงมือกวางอยู่ก็ตกใจ เธอรีบชักมือออก สยมภูแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พอดีเจอเธอเดินเซ่อซ่าอยู่ข้างทางก็เลยรับมาด้วย

“ท่านประธานครับเดี๋ยวจะมีลูกค้ามาขอดูงาน บริษัทใหญ่ซะด้วย”

“ใคร?” สยมภูยังไม่ทันจะได้คำตอบจากไพบูลย์ คิงโทร.เข้ามือถือของเขาเสียก่อน รายงานเรื่องที่เจอตัวมานพแล้ว สยมภูหันมาบอกกับไพบูลย์ว่ามีธุระสำคัญต้องไปทำ ส่วนเรื่องต้อนรับลูกค้าให้เขาทำหน้าที่ไปได้เลย แล้วจ้ำพรวดๆไปขึ้นรถ ขับออกไปอย่างรวดเร็ว สวนกับรถของอัครพลที่แล่นเข้ามาโดยที่ทั้งคู่ไม่เห็นกัน

อัครพลหรือมิสเตอร์พอลสันยังเดินไม่ถึงออฟฟิศ ไพบูลย์เปิดประตูออกมาเสียก่อน ร้องทักว่าใช่มิสเตอร์พอลสันหรือเปล่า เขาขอโทษไพบูลย์ด้วยที่มาช้าเนื่องจากไปอยู่อเมริกาหลายปี ไม่คุ้นเส้นทางในกรุงเทพฯ

“ไม่เป็นไรครับเชิญไปที่ไซต์งานเลยดีกว่า” ไพบูลย์ว่าแล้วเดินนำอัครพลออกไป...ไม่นานนักสยมภูมาถึงสถานที่ที่ซึ่งคิงกับม่วงจับมานพมากักขังไว้ เขาพยายามโน้มน้าวให้มานพเห็นว่าการเป็นนักเลงหรือมาเฟียรังแต่จะหาเรื่องเจ็บตัว แล้วสั่งให้คิงกับม่วงโชว์แผลเป็นที่ได้จากการตีรันฟันแทงกับแก๊งอื่น ส่วนเขาเองก็เปิดเสื้อโชว์แผลเป็นให้ดูเช่นกัน และเล่าความเป็นมาเป็นไปว่าได้แผลนี้มาอย่างไร

“ที่แกเห็นเนี่ยเป็นแค่แผลแรก หลังจากที่ฉันตัดสินใจเป็นมาเฟียแบบเต็มตัว แผลอื่นๆก็ตามมา แต่ฉันก็เลือกที่จะเลิกมันเพราะไม่อยากตายเหมือนหมากลางถนนต่างกับพ่อฉัน” สยมภูว่าแล้วหยิบรีโมตเปิดเครื่องดีวีดี ภาพในจอทีวีเป็นภาพพ่อของสยมภูในสภาพเป็นอัมพาตครึ่งตัวนั่งอยู่ในรถเข็น เนื่องจากถูกยิงหัว ท่านช่วยเหลือตัวเองแทบไม่ได้ สยมภูเห็นสภาพของพ่อถึงกับน้ำตาซึมทนดูต่อไปไม่ไหว ต้องรีบปิดเครื่องดีวีดี แล้วหันมาทางมานพ หากเขาพร้อมจะรับผลที่ตามมาก็เชิญได้เลย

“คิง โทร.หาเฮียที่เกาะกง ฉันจะฝากมันไปเป็นเด็กคุมบ่อนอย่างที่มันเลือก”

“อย่าโทร.นะพี่” มานพร้องห้ามเสียงหลง...

อัครพลเข้ามาในออฟฟิศของไซต์งานก่อสร้างเพื่อจะขอชาร์จแบตมือถือ เจอกวางกำลังดูดฝุ่นอยู่ ต่างฝ่ายต่างชะงัก เธอไม่ได้คิดอะไรด้วย ร้องทักทายด้วยความดีใจ แต่อีกฝ่ายกลับบึ้งตึงเพราะยังโกรธเธออยู่

“เป็นคุณนายของมหาเศรษฐีแล้วไม่น่าต้องมาทำงานกระจอกอย่างนี้นะ หรือว่าเป็นแค่คุณนายขัดดอก ก็เลยต้องคอยบริการทุกอย่าง”

กวางจะแก้ตัวแต่นึกขึ้นได้ว่าควรปล่อยให้อัครพลเข้าใจผิดต่อไป ก็เลยรีบเปลี่ยนเรื่องคุย “เห็นผู้จัดการรอลูกค้าอยู่ พี่พลเป็นลูกค้าของผู้จัดการใช่ไหมคะ กวางจะได้ไปตามผู้จัดการให้”

อัครพลพยายามคุยอวดว่าตอนนี้เขามีชีวิตที่ดีขึ้นมาตั้งแต่ไม่มีตัวถ่วงอย่างเธอ หน้าที่การงานของเขาก็เจริญก้าวหน้า เป็นถึงซีอีโอ.บริษัทข้ามชาติที่ทรงอิทธิพลที่สุดในภูมิภาคเอเชีย และทีสำคัญเขากำลังจะเป็นนายจ้างของสยมภูสามีของเธอ จังหวะนั้นไพบูลย์เปิดประตูเข้ามาถามอัครพลว่าชาร์จแบตได้หรือเปล่า

“รู้สึกปลั๊กคุณมันจะเก่าไปหน่อยชาร์จยังไงก็คงไม่ติด พอดีผมมีประชุมรออยู่ต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ” อัครพลเดินออกไปทันที กวางรู้ว่าเขาตั้งใจพูดแขวะเธอแต่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไร หันไปทำงานของตัวเองต่อไป ด้านอัครพลเข้าไปนั่งในรถอย่างอารมณ์เสีย คว้ามือถือขึ้นมาโทร.นัดระวิวรรณให้ออกมาพบ

ooooooo

นอกจากปิยะธิดาจะเอาใจจิตราด้วยการเช่าพื้นที่เปิดร้านขายรังนกให้แล้ว เธอยังจะเป็นนายทุนให้วิมลมานเปิดร้านกาแฟอย่างที่ตัวเองฝัน ระหว่างนั้น นักสืบที่ให้สะกดรอยตามอัครพลส่งคลิปเขากำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟกับระวิวรรณซึ่งนั่งหันหลังให้กล้องทำให้ไม่เห็นใบหน้า เธอรีบโทร.หานักสืบทันที

“ร้านอยู่ที่ไหน”...

อัครพลต่อว่าระวิวรรณที่ไม่ยอมบอกว่ากวางทำงานที่นั่น เธอเห็นเขากำลังจะแต่งงาน และอีกอย่างหนึ่งก็คือเรื่องนี้เกิดขึ้นนานแล้ว ความรักแบบป๊อปปี้เลิฟของเขากับกวางก็น่าจะเป็นแค่อดีต

“เอ๊...หรือว่าฉันจะคิดผิด” ระวิวรรณมองอัครพลอย่างจ้องจับผิด

“ผมก็แค่อยากรู้ความเป็นมาเป็นไปของเพื่อนเก่าที่เคยอยู่ข้างบ้าน มันอดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ว่าทำไมเจ้านายของคุณถึงใช้งานเมียเยี่ยงทาสอย่างนั้น”

“เมีย!!...คุณเข้าใจผิดแล้ว กุมาริกาเป็นแค่ลูกจ้างไม่ได้เกี่ยวข้องในทางอื่นกับท่านประธานเลยสักนิด”...

ครู่ต่อมา ปิยะธิดาก็มาถึงร้านกาแฟเป้าหมาย แต่ไม่เจอใคร รีบเอาคลิปของอัครพลกับระวิวรรณที่นักสืบส่งมา ให้ผู้จัดการร้านดูว่าเห็นทั้งคู่ไหม ได้ความว่าเพิ่งออกไปไม่นาน เธอจะขอดูกล้องวงจรปิดในร้าน ผู้จัดการ ให้ดูไม่ได้ ต้องขออนุญาตจากเจ้าของร้านก่อน แต่ตอนนี้เจ้าของร้านไม่อยู่ ไปต่างประเทศ ปิยะธิดาโกรธมาก ปัดข้าวของบนเคาน์เตอร์ตกแตกแล้วคว้าโทรศัพท์ในร้านมาโทร.แจ้งตำรวจ

“ฉันมีเรื่องร้องเรียน ตำรวจปล่อยให้มีการเปิดร้านกาแฟเป็นกิจการซื้อขายเนื้อสดในพื้นที่คุณได้ยังไง ถ้าไม่มาจัดการปิดมันซะ ฉันจะโทร.ฟ้องสื่อ” พูดจบปิยะธิดากระแทกหูโทรศัพท์แล้วเดินออกจากร้าน...

ที่สยมภูกรุ๊ป อุษาเห็นท่านประธานเดินลิ่วจะเข้าห้องทำงาน รีบเอาถุงผ้าใส่อุปกรณ์วาดรูปที่เขาสั่งมาให้ พร้อมกับรายงานว่าทางฝ่ายบัญชีตรวจสอบแล้ว มีเงินโอนเข้ามาในบัญชีส่วนตัวของเขาทุกเดือนจริงๆ ทางนั้นยังรายงานอีกว่า ตอนที่คนนั้นโทร.มาขอเลขบัญชีเงินฝากบอกแค่ว่าเป็นลูกหนี้โดยไม่ได้ทิ้งชื่อไว้ สยมภูพาลใส่อุษา เลขบัญชีส่วนตัวของเขาไปบอกคนอื่นง่ายๆได้อย่างไร

“ถ้าคนมันเอาบัญชีไปฟอกเงิน ฉันมิต้องไปนอนเล่นในตะรางหรือ”

อุษากลัวลนลาน รับปากจะไปเล่นงานฝ่ายบัญชีเรียงตัวเลย เขาไม่ต้องการให้ทำอย่างนั้น แค่สรุปตัวเลขมาให้ว่าโอนเงินมาทั้งหมดเท่าไหร่ อุษารับคำ ขยับจะไปแต่เหลือบเห็นหลังมือสยมภูมีแผล รีบเปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบปลาสเตอร์ปิดแผลหลากหลายแบบออกมาวางเลือกไปบ่นไปทำไมไม่มีแบบธรรมดา สยมภูชี้จะเอาปลาสเตอร์ลายการ์ตูน อุษาหัวเราะคิก แล้วหยิบปลาสเตอร์แบบที่เขาต้องการมาปิดแผลให้...

ตกเย็น สะอาดเห็นกวางกำลังรดน้ำผักอยู่กับเปี๊ยกเข้าไปกระซิบถามอย่างไม่อายปากว่าเมื่อคืนเสร็จสยมภูไปหรือยัง กวางตกใจ กลัวน้องจะได้ยินอะไรไม่ดีไม่งามรีบบอกให้เขาช่วยไปดูให้ปลากินยาด้วย แล้วรอจนน้องไปพ้นระยะ หันไปต่อว่าสะอาดทีหน้าทีหลังอย่าพูดอะไรน่าเกลียดแบบนี้อีก เธอกับสยมภูไม่ได้มีอะไรกัน จังหวะนั้น คนที่กวางพูดถึงเดินเข้ามา จะขอฝากท้องที่นี่สักมื้อ พอดีข้าวสารที่บ้านหมด

“ฝากทุกมื้อเลยก็ได้ค่ะ เพราะแม่กวางน่ะเขาเต็มใจเสมอ”

เด็กๆวิ่งกรูกันเข้ามาหาสยมภูซึ่งกอดทักทายพวกเด็กๆแล้วส่งถุงใส่อุปกรณ์วาดรูปให้ แป้งรีบแย่งไปเปิดดูคิดว่าเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ แต่พอเห็นว่าเป็นอะไร ก็บอกว่าไม่ชอบวาดรูป ใครอยากได้เอาไปเลย เปี๊ยกรีบส่งให้กวางเพราะรู้ว่าเธอชอบวาดรูป แต่พักหลังมานี่ไม่เคยเห็นเธอวาด กวางไม่ยอมรับถุง อ้างตอนนี้ไม่ชอบแล้ว

“พี่สะอาดคะ กวางจะไปเก็บไหลบัวนะคะ” กวางเดินหนีเพราะอยากลืมความฝันที่ไม่เป็นจริงของตัวเอง สะอาดวานสยมภูไปช่วยกวางอีกแรงหนึ่ง เขารีบเดินตามเธอจนทันกันที่ศาลาท่าน้ำ จะขอไปช่วยเธอเก็บไหลบัวด้วยจะได้เสร็จเร็วขึ้น เธอไม่ยอมให้ไป เขาขู่ถ้าไม่ให้ไปด้วยจะไปฟ้องสะอาดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง กวางไม่อยากให้แม่เลี้ยงปากสว่างรู้ เพราะถ้าเธอรู้คนทั้งซอยก็จะรู้ไปด้วย

ooooooo

อัครพลตามมาคาดคั้นจิตราถึงบ้านให้บอกความจริงว่ากวางไม่ได้เป็นเมียเก็บของสยมภูอย่างที่แม่เคยบอกใช่ไหม เขาบังเอิญไปเจอเธอที่ไซต์งานก่อสร้างของสยมภูกรุ๊ป เธอเป็นแค่ธุรการกระจอกๆ ไม่ได้มีราศีคุณนายเศรษฐีสักนิด จิตราปั้นเรื่องว่าสยมภูคงจะเลี้ยงนังนั่นแบบทาสในเรือนเบี้ย

“นักธุรกิจขาโหดอย่างคุณสยมภูน่ะหรือจะโง่ยกมันขึ้นมาเชิดหน้าชูตาให้เป็นขี้ปากชาวบ้าน เนี่ยพอมันเห็นแกก็คงแทบโดนใส่กะจะเกาะแกแทนล่ะสิ” จิตราเห็นลูกอ่อนลง เข้าไปลูบหลัง “ไม่เอาไม่โง่นะลูก ตอนนี้แกกำเพชรแท้ไว้ในมืออยู่แล้ว คนอื่นมันก็แค่ขี้ดินที่แกเหยียบติดรองเท้ามา เขี่ยมันทิ้งไปลูก”

“ในคลิปเขาก็บอกธาตุแท้เขาหมดแล้วนี่ พี่พลอย่าไปใจอ่อนหลงกลเข้าอีกนะ” วิมลมานช่วยยุอีกแรงหนึ่ง อัครพลเริ่มคล้อยตาม ไหว้ขอโทษแม่ที่ใจร้อนไปหน่อย จิตรากับวิมลมานแอบสบตากันโล่งใจ...

ระหว่างที่กวางพายเรือไปเก็บไหลบัวกับสยมภู คุยอวดให้ฟังว่าตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมาเธอแกร่งขึ้นมาก ไม่ได้อ่อนหัดเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว จากนี้ไป ต่อให้เจอเรื่องหนักหนาสาหัสแค่ไหนเธอก็รับมือได้โดยไม่ต้องให้ใครมาช่วย เขาเตือนอย่าอวดเก่งว่าตัวเองรู้จักโลกนี้ดี คนเราต่อสู้ด้วยตัวเองไม่ได้ทุกเรื่อง อย่างเขาเองก็ต้องมีลูกน้อง มีผู้ใหญ่ให้การสนับสนุนและมีกุนซือคอยให้คำปรึกษา

“การที่เธอยอมให้ฉันช่วยเหลือมันไม่ได้หมายถึงว่าเธออ่อนแอหรอกนะกุมาริกา แต่หมายถึงว่าเธอมีเพื่อน” คำพูดของสยมภูทลายความเย่อหยิ่งของกวางลงจนหมดสิ้น เธอโผกอดขอบคุณเขาซึ่งกอดเธอตอบเช่นกัน “ไม่ว่าเธอจะเจอเรื่องหนักหนามากมายแค่ไหนอย่าทิ้งความฝันของเธอ”

อีกมุมหนึ่งริมตลิ่ง สะอาดแอบมองไปที่ทั้งคู่เห็นกวางซบอกสยมภูอยู่ก็ยิ้มชอบใจ ตำแหน่งแม่ยายมหาเศรษฐีคงไม่พ้นมือตนเอง...

ปิยะธิดานั่งดูคลิปภาพอัครพลกับผู้หญิงปริศนาในร้านอาหารยิ่งมองก็ยิ่งโมโห แต่แล้วสีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มเมื่อเห็นเขากลับมาปรี่เข้าไปถามว่าหิวหรือยัง เขากำลังอารมณ์บูดเรื่องกวางตอบเสียงห้วนยังไม่หิว เธอชักยัวะเผลอตัววีนใส่เขาบ้าง แต่พอเห็นเขาโกรธก็เข้าไปออเซาะ แก้ตัวว่าแซวเล่น แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด

“วันนี้คุณพ่อโทร.มาถามวันแต่งแล้วนะคะ ดาก็เลยบอกให้คุณพ่อช่วยดูให้พี่พลว่าดีไหมคะ”

“ก็ดีเหมือนกัน” อัครพลพูดไม่เต็มปากเพราะเริ่มลังเล

ooooooo

รุ่งขึ้นจิตราตามมาหาเรื่องกวางถึงที่ทำงาน เห็นชุดซอมซ่อที่เธอใส่ก็พูดจาดูถูกว่าสูบเงินสยมภูไม่สำเร็จถึงได้เบนเข็มมาลูกชายของตน เป็นเมียเก็บของสยมภูดีๆไม่ชอบ ริอ่านจะเป็นเมียน้อยแย่งผัวชาวบ้านอีกหนึ่งตำแหน่ง แล้วคว้าขวดหมึกสำหรับเครื่องพรินเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของกวางสาดใส่

“ผัวแกก็รวยล้นฟ้า ปรนเปรอเขาเข้าไปสิยะ เขาจะได้เวทนาโยนของแพงๆให้แกสมอยาก” ด่าเสร็จจิตราเดินออกไป ไพบูลย์เข้ามาเห็นเสื้อกวางเปรอะไปด้วยหมึกก็ตกใจ

“กวางทำหมึกหกน่ะค่ะ กวางจะรีบเช็ดให้สะอาดนะคะ” กวางรีบไปเอาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดพื้น เช็ดไปร้องไห้ไปด้วยความเจ็บช้ำใจที่โดนจิตราเหยียบย่ำศักดิ์ศรี...

กวางตัดสินใจเอาข้าวของที่สยมภูซื้อให้ไปคืนโดยไม่ฟังเสียงห้ามปรามของสะอาด ไม่นานนัก กวางเอาเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหมดรวมทั้งถุงใส่อุปกรณ์วาดรูปมากองไว้ข้างในประตูรั้วบ้านสยมภู ฝากลูกน้องของเขาช่วยคืนให้ท่านประธานด้วยแล้วขยับจะไป พลันมีเสียงมานพร้องให้ช่วยดังขึ้น เธอรีบวิ่งไปยังต้นเสียง เห็นม่วงกำลังดึงมานพออกมาจากใต้ท้องรถกระบะล้อยกสูงคันหนึ่ง ที่พื้นข้างๆมียี่ห้อรถ กันชนและกระจกส่องข้างวาง กองอยู่ ถามน้องชายต่างมารดาว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ม่วงหันไปเอ็ดลูกน้องที่ปล่อยให้คนนอกเข้ามา

“คุณนักเรียนออกไปก่อนเถอะ ผมกำลังฝึกเด็กอยู่”

“ฝึกเด็ก?...นี่พวกคุณสอนให้น้องฉันขโมยของพวกนี้หรือ”

ม่วงพยายามอธิบายว่าเธอเข้าใจผิด เขากำลังสอนให้มานพเอาอะไหล่พวกนี้ใส่กลับเข้าที่ต่างหากแต่เธอไม่ฟัง สั่งให้น้องชายกลับบ้านกับเธอ เขาไม่มีวันกลับไปให้สะอาดดูถูกอีก แล้ววิ่งหนี กวางวิ่งไล่จนทันกันที่ประตูรั้ว สยมภูกลับมากับคิงพอดี มานพรีบวิ่งไปหลบหลังเขา กวางเข้าใจผิดว่าสยมภูเป็นคนเอาตัวน้องชายมาแล้วไม่บอก ต่อว่าเขายกใหญ่ที่หลอกลวงเธอมาตลอด ทำเหมือนไม่รู้ว่ามานพอยู่ไหนทั้งที่เป็นคนเอาตัวเขามา มานพขอร้องให้กวางกลับไป เขาเลือกจะอยู่ที่นี่กับท่านประธาน

“ไม่ได้นะพี่ไม่มีวันให้นพกลายเป็นนักเลงตีรัน ฟันแทงทำร้ายคนอื่น” ว่าแล้วกวางเข้าไปจะดึงตัวน้องกลับ สยมภูคว้าข้อมือเธอไว้แล้วสั่งให้คิงพามานพกลับไปที่พัก กวางพยายามสะบัดมือสยมภูออกเพื่อจะตามน้องแต่เขาไม่ยอมปล่อย ทั้งคู่เปิดศึกน้ำลายกัน กวางโมโหมากระเบิดอารมณ์ใส่

“คุณมันคนไม่จริงใจ ต่อหน้าทำเป็นห่วงใยครอบครัวเราแต่ลับหลังคุณกลับเอาน้องชายฉันมาซ่อนไว้ คุณมันตีสองหน้า คุณมันร้ายกาจที่สุด”

สยมภูดึงกวางมาจูบเพื่อให้สงบสติอารมณ์ เธอยิ่งโมโหคว้าถุงใส่อุปกรณ์วาดรูปปาใส่เขาแล้วเดินจากไป กวางพาความเจ็บช้ำใจกลับไปร้องไห้ที่ศาลาริมน้ำของบ้านสวน ปลาเห็นเธอร้องไห้เข้ามากอดปลอบใจ

ooooooo

กวางทนทำงานกับคนตีสองหน้าไม่ไหว ยื่นใบลาออกในเช้าวันรุ่งขึ้น ไพบูลย์กลัวถูกสยมภูเล่นงาน บอกให้เธอไปลาออกกับท่านประธานเอาเอง เธอจึงบุกไปที่สำนักงานใหญ่ของสยมภูกรุ๊ป...

สยมภูมีนัดเซ็นสัญญากับมิสเตอร์พอลสันที่ห้องรับรองของบริษัท แต่พอรู้ว่าอัครพลคือมิสเตอร์พอลสัน ทำท่าจะไม่เซ็นสัญญาด้วย จังหวะนั้นมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น คิงเดินไปเปิดรับ กวางเข้ามาเห็นคนอื่นๆอยู่ในห้องด้วยก็ตกใจรีบขอโทษแล้วขยับจะไป สยมภูปรี่เข้าไปคว้าข้อมือไว้

“ทำไมถึงมาช้านัก เพื่อนข้างบ้านเธอไม่ใช่หรือไม่ทักทายกันก่อนล่ะ”

“ท่านประธานไม่ทราบหรอกหรือคะว่าน้องกวางกับคุณพอลสันเขาเคยเจอกันแล้วที่ไซต์ก่อสร้างที่น้องกวางทำงานอยู่” ระวิวรรณจงใจทำให้กวางกับสยมภูผิดใจกัน อัครพลได้ทีแกล้งพูดยั่วประสาท

“พอดีผมไปดูงานที่นั่นก็เลยได้เจอกันครับเสียดายวันนั้นเรามีเวลาคุยกันน้อย ไว้เรานัดกินข้าวกันบ้างนะน้องกวาง” คำพูดของอัครพลทำให้สยมภูเคืองที่กวางไม่บอกเรื่องนี้ แต่ทำเป็นยิ้มแย้มโอบเอวเธอเข้ามาใกล้

“เราสองคนยินดีรับนัด ที่ไหนเมื่อไหร่นัดมาได้เลย...กุมาริกาวันนี้เธอใส่น้ำหอมที่ฉันซื้อให้หรือ” สยมภูว่าแล้วหอมแก้มกวางหนึ่งฟอด “อื้อหอมชื่นใจ”

กวางตกใจที่ถูกขโมยหอมแก้มแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะสยมภูกอดเอาไว้แน่น จากนั้นเขาพาเธอไปที่ห้องทำงานของเขา กวางยื่นจดหมายลาออกให้ นอกจากจะไม่อนุมัติ สยมภูยังสั่งให้ทะนงกับคิงยกโต๊ะทำงานมา ตั้งในห้องนี้หนึ่งชุดและเลื่อนตำแหน่งให้กวางขึ้นเป็นผู้ช่วยเลขาฯของเขา ระวิวรรณที่ตามมาสมทบถึงกับอึ้ง

“ดิฉันไม่ขอรับงานนี้ค่ะ” กวางปฏิเสธเสียงแข็ง

สยมภูแกล้งขู่ ลืมแล้วหรือว่าน้องชายของเธออยู่ที่ไหนอยากให้เขาเอาตัวส่งตำรวจไหม กวางจำยอมทำตามที่เขาต้องการ ระวิวรรณแสร้งทำเป็นยินดีที่เธอจะมาทำงานใกล้ๆกันแล้วยื่นมือให้จับ กวางจับมือด้วยตามมารยาท สยมภูขอคุยกับระวิวรรณเป็นการส่วนตัวหน่อย แล้วเดินนำไปยังมุมปลอดคน ต่อว่าเธอที่ไม่ปรึกษากันก่อนเรื่องที่จะทำงานให้บริษัทธาราอินดัสเตรียน ทั้งที่รู้ว่าอัครพลไม่กินเส้นกับเขา แล้วสั่งให้เธอปฏิเสธงานนี้เธออยากรู้เหตุผลที่เขาไม่พอใจเป็นเพราะกวางใช่ไหม เขายังรักเธออยู่ใช่ไหม

“นี่มันยังอยู่ในเวลางานไม่ใช่หรือ ควรคุยเรื่องงานนะว่าไหม” สยมภูพูดจบเดินจากไป ระวิวรรณปรี๊ดแตกปัดของใกล้มือกระจุยกระจายระบายแค้น แล้วโทร.ไปขอโทษอัครพลที่ทำให้การเซ็นสัญญาในวันนี้ล้มเหลว

“ฉันไม่เข้าใจเลย เรื่องเก่าๆยังไม่จบกันอีกหรือคะ เขาถึงขนาดเอาตัวกุมาริกามาเป็นเลขาฯส่วนตัว ทำงานห้องเดียวกันแบบชนิดตัวติดกันไม่ให้คลาดสายตาเลยทีเดียว”

“หรือครับ เขาเลี้ยงดูกันอยู่มันก็ไม่น่าเกลียดอะไรนี่ครับ”

ระวิวรรณโกหกว่าดูท่าแล้วกวางไม่ค่อยเต็มใจนักเพราะไม่ได้รับการยกย่องจากสยมภู แม้แต่จะเข้าไปอยู่ในบ้านของเขาในฐานะเมียเก็บก็ยังไม่ได้เลย เธอสงสารกวางมากอยากจะช่วยแต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไร

ooooooo

สยมภูเอารองเท้ากับเสื้อผ้าที่เคยให้แต่กวางไม่รับมาโยนลงบนโต๊ะทำงานของเธอ สั่งให้เอาไปใส่เพราะถ้าจะร่วมทีมเลขาฯของท่านประธานก็ต้องแต่งตัวให้ดีๆ มอมแมมไม่รักษาหน้าเขาไม่ได้เด็ดขาด กวางจะขอพบกับน้องชาย สยมภูยังไม่อนุญาต ให้ทำงานในหน้าที่ของเธอไปก่อนแล้ววางเช็คเงินสดลงตรงหน้า

“แล้วก็ไม่ต้องมาแอบโอนเงินให้ฉันอีก ฉันไม่อยากรีดเลือดกับปู” สยมภูว่าแล้วออกจากห้อง ตรงไปที่ห้องประชุมเพื่อร่วมประชุมกับผู้บริหาร โดยไม่ล่วงรู้ว่าระวิวรรณรวมหัวกับอัครพลวางแผนร้ายบางอย่าง

พอถึงเวลาเลิกงาน กวางเก็บข้าวของเตรียมจะกลับบ้าน คิงเปิดประตูเข้ามาแจ้งว่าท่านประธานสั่งให้รออย่าเพิ่งกลับ ท่านจะไปส่งเธอเอง กวางอ้าปากจะปฏิเสธ แต่คิงชิงพูดขึ้นเสียก่อน

“ผมรับคำสั่งมาบอกอย่างเดียว ไม่ได้มีหน้าที่ฟังใคร คุณน่าจะหายตัวไปตั้งนานแล้วไม่รู้จะกลับมาอีกทำไม ไอ้เสี้ยมนั่นก็อีกคน เห็นแล้วอยากจะตั๊นหน้าให้หายแค้น” คิงเดินกำหมัดออกไป กวางไม่สบายใจ ตัดสินใจคว้าข้าวของรวมทั้งถุงรองเท้ากับเสื้อผ้าออกจากห้องทำงานโดยไม่รอสยมภู...

ทางด้านระวิวรรณยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาเห็นได้เวลาตามที่นัดแนะกับอัครพลไว้ รีบเข้าไปในลิฟต์แล้วแกล้งหมดสตินอนฟุบอยู่กับพื้น อุษาเรียกลิฟต์จะขึ้นไปข้างบนเจอเธอกองอยู่กับพื้นก็ร้องลั่นด้วยความตกใจแล้วรีบโทร.แจ้งทะนงว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับระวิวรรณ สยมภูถือโอกาสปิดประชุม รีบวิ่งไปที่ลิฟต์โดยมีทะนง ตามไปติดๆ เห็นอุษากำลังปฐมพยาบาลระวิวรรณที่ นอนนิ่งอยู่ ถามว่าเกิดอะไรขึ้น

“อุษาก็ไม่รู้ค่ะ พอลิฟต์เปิดก็เห็น ผอ.นอนอยู่บนพื้นแล้ว”...

อีกมุมหนึ่งหน้าบริษัท อัครพลซึ่งนั่งรออยู่ในรถเห็นกวางหอบถุงใส่ข้าวของเดินออกมา รีบลงไปหาจะขอคุยธุระด้วย เธอไม่อยากข้องแวะกับเขาโกหกว่าต้องรีบกลับบ้าน แล้วเดินหนี อัครพลไม่ละความพยายามรีบกลับขึ้นรถขับตามโดยไม่รู้ว่านักสืบของปิยะธิดาขับรถตามไปอีกทอดหนึ่ง พร้อมกับโทร.แจ้งผู้จ้างวานว่าเกิดอะไรขึ้น ปิยะธิดาสั่งให้ตามอัครพลอย่าให้คลาดสายตาและให้บอกพิกัดของเขาให้ด้วย...

ในเวลาต่อมา กวางหิ้วข้าวของมาวางบนแคร่ใต้ถุนบ้าน แปลกใจทำไมบ้านช่องเงียบนัก ร้องเรียกสะอาดกับน้องๆก็ไม่มีเสียงขานตอบ เหลือบไปเห็นโน้ตแปะอยู่ที่เสาบ้าน รีบดึงมาอ่าน

“เด็กมันตื๊อให้พี่พาไปดูทีวีที่บ้านเจ๊หน่องเพราะความใจดำของเธอนั่นแหละ”

หญิงสาวถอนใจหันไปมองหน้าบ้านอีกทีต้องตกใจที่เห็นอัครพลตามมา เขามองกองขวดพลาสติกสกปรกกับสภาพซอมซ่อของบ้านไม่ได้หรูหราสมกับเป็นเมียเก็บของมหาเศรษฐีอย่างที่เธอบอกในคลิป เข้ามากระชากแขนคาดคั้นให้บอกความจริง เธอถึงกับปล่อยโฮอย่างอัดอั้น ขอร้องให้เขากลับไป เธอไม่อยากมีปัญหากับแม่ของเขาอีก อัครพลถึงบางอ้อทันทีที่แท้กวางถูกแม่ของเขาบังคับให้ถ่ายคลิปนั่น

“กวางขอโทษค่ะ มันเป็นความผิดของกวางทั้งหมด”

“พูดง่ายดีนะ ง่ายจนพี่ยิ่งเกลียดเธอ”

กวางยอมให้เขาเกลียดและขอให้ทุกอย่างจบแค่นี้ เราต่างคนต่างอยู่ต่างไปใช้ชีวิตของตัวเอง เธอจะรับกรรมของเธอส่วนเขาก็เริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่เขารัก อัครพลไม่ยอมให้จบง่ายๆอย่างที่เธอต้องการ

“ที่ผ่านมาพี่เจ็บปวดแค่ไหน ทุกคนที่มีส่วนต้องเจ็บปวดพอๆกัน” อัครพลว่าแล้วดึงกวางเข้ามาจะจูบ เธอดิ้นหนีสุดฤทธิ์ ปิยะธิดาเข้ามาเห็นพอดีคิดว่าทั้งคู่กำลังกอดจูบกัน ปรี่เข้าไปเล่นงานกวาง ตบซ้ายตบขวาจนล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนเธอจะโดนรังแกมากไปกว่านี้ สยมภูตามมาช่วยไว้ทัน

เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้อัครพลกับปิยะธิดามีปากเสียงกันรุนแรง เขาโกรธจัดที่รู้ว่าเธอจ้างนักสืบสะกดรอยตามถึงได้รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนทำอะไร ถึงขนาดขอเลิก แล้วเดินหนีออกจากบ้านโดยไม่ฟังเสียงห้ามปราม ปิยะธิดาถึงกับปล่อยโฮ รีบกดมือถือหาดำรง

“พี่รง พี่พล...พี่พลคิดนอกใจดา พี่รงบินมาเลยนะ บินมาเดี๋ยวนี้เลยไม่งั้นดาจะตายให้ดู”

ooooooo

ระวิวรรณเจ็บใจมากอุตส่าห์แกล้งเป็นลมเพื่อจะรั้งตัวสยมภูไว้ เขากลับไม่สนใจไยดี ฝากทะนงช่วยพาเธอมาส่งบ้าน แถมยังตามไปช่วยกวางรอดเงื้อมมืออัครพลมาได้ พอทะนงยกโจ๊กมาให้กิน ระวิวรรณปัดทิ้งอย่างอารมณ์บูด ลุกพรวดขึ้นยืนไม่มีอาการป่วยใดๆให้เห็นทำเอาเขางงเป็นไก่ตาแตก

“ขอโทษค่ะ คุณเลขาฯกลับไปเถอะ ฉันไม่อยากเล่นละครเป็นคนป่วยแล้ว ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง”

“หมายความว่า ผอ.ไม่ได้เป็นอะไรหรือ แล้วทำไมถึง...”

“ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น คิดซะว่าฉันเป็นบ้าไปแล้วก็ได้ ช่วยบอกเขาทีนะคะว่าฉันลาป่วยไม่มีกำหนด” ระวิวรรณเดินเข้าห้องนอนไปเลย ทะนงมองตาม มั่นใจว่าเธอแอบชอบสยมภู...

ด้วยความช่วยเหลือของคิงกับม่วง กอปรกับมานพเองมีหัวทางด้านแต่งรถ ทำให้รถกระบะถูกตกแต่งออกมาอย่างสวยงามแม้จะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ สยมภูมาเห็นเข้าก็อดชมไม่ได้ ถามว่าชอบทางนี้หรือ

“ครับ ผมอยากเป็นช่างแต่งรถแต่พ่อไม่ยอมให้เรียนสายช่าง พอพ่อหนีไปแล้ว คิดว่าจะได้เรียนอะไรตามใจชอบก็ดันไม่มีเงินอีก ผมเคยคิดอย่างคนเห็นแก่ตัว อยากให้พี่กวางแต่งงานกับคนรวยๆที่มาจีบ แต่เขาไม่เคยอยากได้เงินของใครเลย ไม่มีผู้หญิงคนไหนโง่เหมือนพี่สาวผมอีกแล้ว”

สยมภูนึกถึงคำพูดของสะอาดขึ้นมาทันที “คุณสยมภูไม่ต้องห่วงนะคะแม่กวางเขาไม่มีทางใจอ่อนกับไอ้หนุ่มมุดรั้วนั่นหรอก ขนาดเคยมี ส.จ.เอย นายแบงก์เอยมารุมขายขนมจีบ แม่คนรักศักดิ์ศรีไล่เขาไปจนหมด”

เสียงกันชนรถที่มานพติดไว้เท่ๆหล่นพื้นดังโครม ปลุกให้สยมภูตื่นจากภวังค์ เด็กหนุ่มเกาหัวอายๆ รีบออกตัวว่าแค่ติดเล่นๆยังไม่ได้เอาจริงอะไร สยมภูเตะขาพับเขาทรุด ด่าลั่นอย่าคิดทำอะไรเล่นๆไม่อย่างนั้นจะส่งกลับไปอยู่สวน เขาปฏิเสธว่าไม่กลับ ถ้าต้องไปอยู่กับนังแม่เลี้ยง ยอมเป็นมาเฟียยังดีเสียกว่า สยมภูเตือน ถ้าคิดจะอยู่กับตนต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาก็มีดีไม่ใช่เหยาะแหยะอย่างที่พ่อกับแม่เลี้ยงของเขาดูถูก แล้วเดินออกจากโรงรถ สั่งให้คิงกับม่วงปิดประตูขังมานพไว้จนกว่าจะแต่งรถเสร็จ เด็กหนุ่มร้องห้ามเสียงหลง

“เฮ้ยอย่าปิด...พี่คิงพี่ม่วง ไม่มีใครสอนแล้วผมจะทำเป็นได้ไงล่ะพี่”

“เอ็งก็มั่วๆไปเถอะ ไอ้เวรนี่เล่นเอาอดนอนกันไปหมด” ม่วงตะโกนผ่านประตูโรงรถที่ปิดสนิท

“ไม่ใช่มันหรอก เพราะแกนั่นแหละไอ้ม่วง ถ้าไม่ใช่เพราะแกขับรถผ่านหน้าโรงเรียนยัยกุมาริกาวันนั้น นายน้อยก็ไม่ได้เจอกับเด็กนั่น ไม่ต้องโดนหลอก ไม่ต้องมาคอยตามช่วยคนทั้งบ้านเหมือนติดหนี้มาร้อยชาติ”

ooooooo

จิตราถึงกับปรี๊ดแตกเมื่อรู้ว่าอัครพลขอเลิกกับปิยะธิดาและกลับมาอยู่บ้านกับพ่อแม่ เพราะรู้ความจริงว่าแม่บังคับให้กวางอัดคลิปโกหกเขาว่าจะไปอยู่กับสยมภู จิตราสั่งห้ามเขาเลิกกับเธอเด็ดขาดเพราะเธอเป็นคนส่งเสียให้เขาเรียนจนจบ อัครพลถึงกับอ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“พี่พลเลิกกับดาไม่ได้นะ ดากำลังจะเปิดร้านกาแฟให้มล นี่ก็เซ็นสัญญาเช่าพื้นที่ไปหมดแล้วด้วย”

“เธอเห็นพี่เป็นตัวอะไร...ตัวอะไร” อัครพลตวาดลั่น แล้วขยับจะขึ้นบ้าน แต่ต้องชะงักเมื่อเจออนันต์ยืนมองอยู่ เขาไม่กล้าสบตากับพ่อ เดินเลี่ยงออกไป อนันต์ต่อว่าจิตราว่าสักวันหนึ่งจะต้องเสียใจที่ทำร้ายลูกตัวเองแบบนี้ แล้วเดินไปขึ้นรถขับออกไป คล้อยหลังไม่นาน ดำรงกับสมุนขับรถเข้ามาจอดทันทีที่เห็นอัครพล ดำรงชกหน้าเปรี้ยงลงไปก้นจ้ำเบ้า แล้วตามเข้าไปจะซ้ำ จิตราวิ่งไปขวางพร้อมกับแก้ตัวให้ลูกชายว่าไม่ได้คิดจะนอกใจปิยะธิดา นังผู้หญิงคนนั้นมายั่วลูกของเธอต่างหาก ดำรงหันไปพยักพเยิดให้สมุนเอาเงินหลายปึกมาวางกองตรงหน้าอัครพล เพื่อแลกกับการให้เขากลับไปหาน้องสาวของตน

“เล่นเอาเงินซื้อกันเลยหรือ โทษนะพี่ ผมไม่ใช่แมงดา”

ดำรงหัวเราะหยันแล้วเอาปืนออกมาวางข้างๆกองเงิน “เอางั้นก็ได้ ถ้าจะเลิกกับน้องฉันก็คืนเงินมาให้ครบทุกบาททุกสตางค์เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ ฉันจะให้แกกินลูกปืนแทน”...

ด้วยความกลัวตาย อัครพลกลับไปคืนดีกับปิยะธิดา และให้สัญญาจะไม่ไปเจอกวางอีก ขอโทษเธอด้วยที่ทำให้ไม่สบายใจ แล้วดึงเธอมากอด ก่อนจะอุ้มขึ้นบ้าน

ooooooo

วันนี้โรงเรียนปิดเทอมเป็นวันแรก เด็กๆต่างดีใจกันมากเพราะสยมภูสัญญาเอาไว้ว่าปิดเทอมเมื่อไหร่จะพาไปกินไอศกรีม ทั้งเปี๊ยก แป้งและปลาต่างแต่งตัวรอตั้งแต่เช้า จนสายแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา กวางคิดว่าสยมภูโกรธเธอเรื่องเมื่อวานก็เลยพาลผิดนัดกับพวกน้องๆไปด้วย บอกทุกคนว่าไม่ต้องรอ

“ก็ใครล่ะที่เอาแต่ไล่เขาไป ตัวเองไม่มีปัญญาแม้แต่จะพาน้องไปเลี้ยงไอติม ยังทำมาพูดดี” สะอาดต่อว่า

“อีกสองวันเงินเดือนพี่กวางก็จะออกแล้ว พี่กวางจะซื้อไอติมที่ร้านพี่สุนมาให้นะ”

เด็กๆพากันหน้าจ๋อย เปี๊ยกเกรงใจพี่สาว รีบบอกว่าไม่เป็นไร เขาจะขยันเหลาก้านมะพร้าวเพิ่มขึ้นจะได้มีเงินซื้อไอศกรีมเลี้ยงน้องๆ แล้วหันหลังจะเดินขึ้นบ้าน แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงสยมภูร้องถามว่าแต่งตัวกันเสร็จหรือยัง เด็กๆดีใจมากส่งเสียงเฮลั่น สะอาดรีบกระซิบกับกวาง

“นี่อย่าหาเรื่องเขาอีกนะ เห็นแก่น้องๆบ้าง...คุณสยมภูคะ ขอเวลาห้านาทีนะคะ แม่คนนี้แต่งตัวไม่รู้จักกาลเทศะเอาซะเลย” พูดจบสะอาดคว้ามือกวางขึ้นบ้านไปเปลี่ยนชุด

ทีแรกเธอไม่ยอมไปด้วย แต่สุดท้ายทนเสียงรบเร้าของน้องๆไม่ไหว ครู่ต่อมา สยมภูขับรถมาจอดที่ลานจอดรถของห้างฯ กวางเห็นปลายังงัวเงียอยู่ ขอพาน้องไปล้างหน้าก่อน สยมภูอาสาจะไปช่วยเธอเอง บอกให้สะอาดพาแป้งกับเปี๊ยกไปที่ร้านอาหารก่อน เขาจองโต๊ะไว้แล้ว

เมื่อสะอาดกับเด็กๆมาถึงร้านอาหาร เจอวรเทวีนั่งกินข้าวอยู่กับทศพร เธอดีใจมากรีบพาเด็กๆเข้าไปหา วรเทวีกลับพูดจาดูถูกหาว่าเธอกับลูกเป็นแค่ผ้าขี้ริ้วแล้วชวนทศพรกลับ สะอาดโมโหมากตะโกนด่าไล่หลัง

“แกสูงส่งนักหรือ ฉันผ้าขี้ริ้วแกมันก็พรมเช็ดเท้าแหละวะ”

บริกรรีบเข้ามาลากแขนสะอาดออกนอกร้าน พร้อมกับแป้งและเปี๊ยก เธอทั้งด่าทั้งดิ้นไปตลอดทาง สยมภูจูงมือปลาเข้ามากับกวาง โวยใส่บริกรว่ากล้าไล่แขกของตนหรือ บริกรถึงกับหน้าเสีย ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ สะอาดฟ้องกวาง เมื่อครู่นี้เจอวรเทวีด้วย ทำหยิ่งยโสใส่เธอกับลูก กวางตื่นเต้นมากถามว่าพี่วออยู่ไหน สะอาดเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเดินไปทางไหน บริกรรีบเอาหน้าบอกว่าแขกเมื่อสักครู่จอดรถอยู่ชั้นนี้

กวางวิ่งแจ้นไปที่ลานจอดรถ เห็นหลังวรเทวีไวๆก็ตะโกนเรียก เธอได้ยินแต่ไม่ยอมหันเพราะไม่อยากให้น้องสาวเห็นร่องรอยโดนซ้อม รีบขึ้นรถปิดประตู สั่งให้คนขับออกรถและห้ามจอดเด็ดขาด กวางเห็นพี่สาวไม่แม้แต่จะปรายตามอง ร้องไห้ด้วยความเสียใจ สยมภูซึ่งวิ่งตามมามองเธอด้วยความสงสาร...

วรเทวีนั่งนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ขณะที่ทศพรเมินหน้าไปทางอื่นไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย จังหวะนั้นมีเสียงสัญญาณว่ามีไลน์เข้ามาในมือถือของทศพร เขารีบเปิดดูเป็นภาพพริตตี้ทำปากจูจุ๊บยั่ว ทศพรเหลือบมองวรเทวีเห็นนั่งนิ่งไม่สนใจ ก็ยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วส่งไลน์กลับไป เธอปรายตามองเขาแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

ooooooo

หลังจากตบท้ายมื้อกลางวันแสนอร่อยด้วยไอศกรีม สยมภูพาเด็กๆไปเล่นที่สวนสนุกของห้างฯ ปลาติดเขามากหนีบไปเล่นเครื่องเล่นด้วยตลอด ส่วนเปี๊ยกกับแป้งแยกไปเล่นเครื่องเล่นของเด็กโต โดยมีกวางกับสะอาดยืนดูอยู่ห่างๆ เปี๊ยกโบกมือให้กวางซึ่งโบกตอบสีหน้ายิ้มแย้มไปด้วยที่เห็นน้องๆมีความสุข

“ไม่เคยคิดเลยนะว่าคนดิบๆอย่างคุณสยมภูจะมีมุมอบอุ่นกับเขาด้วยเหมือนพ่อพาลูกมาเที่ยวยังไงยังงั้น นี่...มีลูกกับเขาสักคนสิ รับรองทั้งรักทั้งหลงลูกชนิดทูนหัวทูนเกล้าเชียวแหละ”

“พี่สะอาดอย่าพูดให้เขาได้ยินนะคะ อายเขาบ้าง”

สะอาดไม่เห็นจะต้องอาย คนเรานอนด้วยกันก็ต้องมีลูก แล้วเดินไปหาลูกๆเพื่อเปลี่ยนให้สยมภูมาอยู่กับกวาง เขาเห็นเธอยังเศร้าๆเรื่องของวรเทวี พูดปลอบใจจนเธอคลายความเศร้าลงได้ แป้งวิ่งมาชวนสยมภูไปถ่ายรูปด้วยกัน เขาใช้มือถือตัวเองถ่ายรูปกับเด็กๆอย่างสนุกสนาน สะอาดอาสาจะเป็นตากล้องให้ แล้วเรียกกวางมาร่วมวงด้วย ปลาขอให้เปี๊ยกช่วยถ่ายรูปตอนสยมภูหอมแก้มตัวเองหน่อย เปี๊ยกบอกให้กวางหอมแก้มอีกข้างหนึ่งของปลา ทีแรกเธออึกอัก แต่ในที่สุดก็ยอมทำตาม เปี๊ยกกดชัตเตอร์เก็บภาพไม่ยั้งอีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก นักสืบคนเดิมที่ระวิวรรณเคยจ้างให้ตามถ่ายรูปสยมภูกับกวางเมื่อห้าปีก่อน แอบเก็บภาพทั้งคู่อยู่...

ฝ่ายระวิวรรณรออยู่ที่คอนโดฯที่พักหวังจะให้สยมภูมาเยี่ยมแต่เขากลับส่งเพียงช่อดอกไม้มาแทนตัว สักพักคลิปจากนักสืบส่งเข้ามาในมือถือ ระวิวรรณเปิดดูเห็นภาพกวางกับสยมภูหอมแก้มปลาคนละข้างเหมือนพ่อแม่ลูกสุขสันต์ก็รู้ถึงสาเหตุที่เขาไม่มาเยี่ยมทำให้ยิ่งโมโหปาช่อดอกไม้ทิ้ง ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เธอปาดน้ำตาทิ้งแล้วเดินไปเปิดประตู วันทนีย์รู้ข่าวจากทะนงว่าเธอป่วยก็เลยมาเยี่ยม ระวิวรรณถือโอกาสเสี้ยมให้เพื่อนยิ่งเกลียดชังกวาง โดยเอาคลิปที่เพิ่งได้ให้ดู และยังเล่าให้ฟังอีกว่าตอนนี้สยมภูหลงเสน่ห์กวางถึงขนาดเลื่อนตำแหน่งจากธุรการกระจอกๆขึ้นเป็นผู้ช่วยเลขาฯ คอยรับสนองงานอยู่ในห้องทำงานตัวเองชนิดตัวไม่ห่างกัน วันทนีย์ทนฟังไม่ได้ผลุนผลันออกไปทันที...

โอภาสต้องการได้งานของธาราอินดัสเตรียนจึงเชิญอัครพลมาพบที่ผับของตัวเอง ระหว่างรอการมาถึงของอัครพล โอภาสเห็นวันทนีย์นั่งดื่มเหล้าเมาแอ๋อยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ ความสวยของเธอโดนใจมาก จะเข้าไปจีบแต่เธอไม่เล่นด้วย เดินเมาแอ่นออกไปสวนกับอัครพลตรงประตูทางเข้า โอภาสรีบเข้าไปต้อนรับ พาไปยังห้องวีไอพีมอบนาฬิกาหรูแพงระยับเป็นของกำนัลหากอัครพลช่วยให้ตนได้งานชิ้นนี้ เขาคืนนาฬิกาให้

“คุณทำธุรกิจแบบนี้จะไปตามใครทัน เสียใจด้วยนะครับ ผมให้งานบริษัทอื่นไปแล้ว” อัครพลพูดจบลุกออกจากห้อง แต่โจมายืนขวางทางไว้ โอภาสอยากรู้ว่าบริษัทที่ได้งานไปใช่สยมภูกรุ๊ปหรือเปล่า

“ถ้าใช่แล้วผมจะไม่ได้กลับออกไปงั้นหรือ”

โอภาสปฏิเสธว่าเปล่า ตนแค่อยากจะเตือนเขาเท่านั้นว่าสยมภูเป็นนักธุรกิจมือเปื้อนเลือด แล้วชี้ไปที่โจพร้อมกับเล่าว่าสยมภูฆ่าพ่อของโจแล้วก็ยิงโจขาพิการ อัครพลถึงกับหูผึ่ง

ooooooo






นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เบลล่า-กองทัพ พีค" สร้างเคมีใหม่ ชวนฟินขยี้ใจใน ละคร “ให้รักพิพากษา”

"เบลล่า-กองทัพ พีค" สร้างเคมีใหม่ ชวนฟินขยี้ใจใน ละคร “ให้รักพิพากษา”
15 มิ.ย 2564

11:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 15 มิถุนายน 2564 เวลา 15:59 น.