ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มรสุมสวาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ช่อง 7 ส่งละครเข้มข้น “มรสุมสวาท” ได้ “เวียร์ ศุกลวัฒน์” ประกบ เปรี้ยว ทัศนียา”




ที่ออฟฟิศของภักดีก่อสร้าง กวางมาทำงานแต่เช้า มองหาโต๊ะทำงานของตัวเองไปรอบๆ เห็นตัวหนึ่งที่มุมห้องมีเอกสารวางไว้เต็มก็คิดว่าน่าจะเป็นของตัวเอง จัดการเก็บโต๊ะเรียบร้อย แล้วไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นมาดูดทั้งออฟฟิศอย่างขยันขันแข็ง สยมภูแอบมองมาจากในห้องท่านประธานขยับมู่ลี่เสียงดังทำให้เธอหันมอง

เขาตกใจรีบปล่อยมู่ลี่ กวางเห็นมันขยับได้จะเข้าไปดู แต่ไพบูลย์มาเรียกไว้เสียก่อน สยมภูถอนใจโล่งอก กลัวเธอจะรู้ว่าเขาอยู่เบื้องหลังการได้งานครั้งนี้ของเธอ

ไพบูลย์สรุปงานในหน้าที่ของกวางให้ฟัง แล้วบอกให้เริ่มงานได้ เธอยังคาใจเรื่องห้องทำงานที่มีมู่ลี่ ถามว่านั่นห้องใคร ได้ความว่าเป็นห้องท่านประธาน แต่ท่านไม่ได้มานั่งประจำที่นี่ จะมาตอนตรวจงานเท่านั้น

“แต่บอกไว้ซะก่อนนะ ห้ามเข้าไปยุ่มย่ามเป็นอันขาด ถึงคอขาดได้...เอาล่ะทำงาน”

กวางจะลุกออกไปจากห้องทำงานของไพบูลย์ แต่มีเสียงมือถือของเขาดังขึ้นเสียก่อน สยมภูโทร.มาสั่งให้เขาไปช่วยกวางย้ายโต๊ะทำงานของเธอมาตั้งฝั่งตรงข้ามกับห้องทำงานของเขา และให้ไพบูลย์บอกเหตุผลว่าท่านประธานถือเคล็ดเรื่องฮวงจุ้ย กวางไม่ติดใจสงสัยอะไร

ครั้นสยมภูจะต้องเข้าบริษัทใหญ่ก็จะกดอินเตอร์คอมสั่งให้ไพบูลย์เคลียร์ทางให้ เขาออกมาตะโกนเรียกกวางให้เข้ามาหาที่ห้องทำงาน เพื่อเอางานไปพิมพ์ เปิดทางให้ท่านประธานออกไปได้...

โต้งขโมยสายไฟยัดใส่ถุงปูนเปล่าอีก คราวนี้ทำตอนกลางวันแสกๆ มานพจับได้คาหนังคาเขาจะเอาไปฟ้องเตี่ยฮวด โต้งเอาถุงปูนที่ใส่สายไฟกระแทกอกเขาจนเซ แต่เขาคว้าถุงปูนไว้ได้ โต้งเห็นเขาเสียหลัก หันหลังวิ่งหนี มานพเอาถุงปูนฟาดหลังโต้งจนล้ม แล้วจะเข้าไปจับตัว แต่เขาเตะขามานพล้มกลิ้ง ตามขึ้นคร่อมแล้วชกไม่ยั้ง มานพสู้ไม่ได้ร้องเรียกให้คนมาช่วย

เตี่ยฮวดกับเจินได้ยินเสียงเอะอะวิ่งมาดู เห็นโต้งกำลังรัวกำปั้นใส่มานพสั่งให้หยุด มานพรีบฟ้องว่าโต้งขโมยสายไฟไปขายให้รถซาเล้ง โต้งกลับโยนความผิดให้เขาแทน เตี่ยฮวดเชื่อคำโป้ปดของโต้ง จะเอาเรื่องมานพให้ได้ เจินกลัวเรื่องจะลุกลามรีบโทร.ตามกวางให้มาช่วยน้องชาย...

ไม่นานนัก กวางมาถึงร้านขายของของเตี่ยฮวด พยายามกล่อมให้เตี่ยฮวดเชื่อว่ามานพไม่มีนิสัยลักขโมยแต่ไม่เป็นผล เขาจะเอามานพไปส่งตำรวจให้ได้ เพื่อตัดปัญหากวางจึงต้องต่อรอง

“เตี่ยยกโทษให้นพเถอะนะคะ กวางจะชดใช้เป็นเงินให้ค่ะ”

เตี่ยฮวดยอมรับข้อเสนอทำให้มานพรอดคุกมาได้ แต่เขากลับคิดว่าที่กวางยอมชดใช้เงินให้เตี่ยฮวดเพราะเชื่อว่าเขาทำผิดจริงอย่างที่ถูกใส่ความ ทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงกัน

สะอาดไม่ชอบขี้หน้ามานพเป็นทุนเดิมอยู่แล้วช่วยเหยียบย่ำซ้ำเติมและพาลด่าว่าไปถึงแม่ของเขาด้วย มานพโกรธมาก ไม่ขออยู่ร่วมบ้านกับสะอาด แล้ววิ่งหนีออกไป กวางวิ่งตามไปขอร้องไม่ให้เขาไป แต่เขาไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ทำให้เธอเสียใจมาก

ooooooo

เจินโกรธเตี่ยฮวดมาก รู้ทั้งรู้ว่ากวางจนกรอบยังจะให้ตนตามไปเก็บเงินชดใช้ทุกเดือนๆ วางกระแทกสินค้าที่กำลังจะจัดขึ้นชั้นแล้วเดินหนี เขาโวยวายตามหลังจะหนีไปไหน ยังจัดของไม่เสร็จ

“ไปหาที่หายใจ เตี่ยก็ทำไปเองแล้วกัน” เจินเดินออกจากร้านหน้าตาเฉย

ด้วยอารมณ์โมโห เจินเดินห่างจากร้านไปทุกที ทันใดนั้นมีรถตู้แล่นมาจอดเทียบ ลูกน้องของสยมภูลงมาอุ้มเธอขึ้นรถ แล้วนำตัวมายังตึกร้างแห่งหนึ่ง โดยจับมัดติดกับเก้าอี้และมีผ้าผูกตาไว้ เธอคิดว่าถูกจับมาเรียกค่าไถ่โอดครวญว่าเสียเวลาเปล่า เตี่ยของเธอขี้งกไม่มีทางเอาเงินมาไถ่ตัวแน่นอน

สยมภูเดินเข้ามากับคิงและม่วง เห็นเจินถูกมัดมือปิดตาไว้ก็สั่งให้แก้มัด ทันทีที่เห็นสยมภูยืนตรงหน้า เธอด่าเป็นชุดฐานหลอกลวงเพื่อนของเธอ คิงเถียงแทน เพื่อนของเธอต่างหากที่ทิ้งนายน้อยของตนวิ่งตามอัครพลไปเมืองนอก เจินโกรธแทนเพื่อนรัก เปิดปากบอกความจริงว่ากวางไม่ได้ไปเมืองนอกไม่คิดจะไปด้วยซ้ำ

“เป็นแผนของแม่พี่พลทั้งนั้น เพื่อนฉันมันใจดี มันโง่เลยต้องเป็นอย่างนี้ไง ยัยจิตราหาว่ากวางจะจับพี่พลเพื่อให้ช่วยใช้หนี้ กวางมันไม่อยากเป็นตัวถ่วงก็เลยหลอกพี่พลว่าจะตามไปเรียนด้วย ยัยจิตราน่ะตัวร้ายกาจ ยังให้กวางอัดคลิปโกหกว่าไปอยู่กับคุณแล้ว เพื่อให้ลูกชายตัวเองเลิกรอกวางอีก”

“ที่พูดนี่จริงหรือ”

“กวางมันยังอยู่เลี้ยงน้องเป็นโขยง ยังไม่ชัดอีกหรือคุณ”

“5 ปีมานี่เขาเป็นอย่างไรบ้าง”

เจินสาธยายถึงความลำบากยากแค้นที่กวางต้องเจอให้ฟังทั้งวาดรูปเอาไปขายตามตลาดนัด ได้บ้างไม่ได้บ้าง แถมเตี่ยของตนยังไล่เธอออกจากบ้านเช่า โชคดีที่มีคนใจดีให้เช่าสวนก็เลยได้เก็บผลไม้ขายบ้าง เก็บขวดขายบ้างและยังต้องเลี้ยงน้องคนเล็กแทนสะอาดเพราะยัยนั่นไม่เอาลูกเลยแถมเอาไปทิ้งอีกต่างหาก กวางต้องตามเอาตัวคืน กลางคืนเธอแทบไม่ได้นอนต้องคอยเลี้ยงน้อง ตอนกลางวันก็ต้องไปรับจ้างทำงานสารพัด

“กวางถูกคุณกระชากจากสวรรค์ลงไปในนรกขุมลึกที่สุด คุณโหดเหี้ยมมาก”

ค่ำวันเดียวกัน สยมภูไปที่บ้านอิศรเสวี ยืนมองภาพวาดกวางสี่ขาตัวน้อยฝีมือของกวางด้วยความสะเทือนใจและรู้สึกผิดที่หลงทำร้ายคนที่ตัวเองรักที่สุด

“ฉันยิงเธอให้บาดเจ็บสาหัส ทำให้เธอต้องเตลิดเข้าป่าไป เธอจะยกโทษให้ฉันได้ไหม”

ทางด้านกวางเป็นห่วงมานพมาก มายืนรออยู่ริมถนน ชะเง้อคอมองรถสองแถวที่แล่นผ่านเผื่อเขาจะกลับมา รอแล้วรอเล่าไม่เห็นแม้แต่เงา เปี๊ยกกับปลาต้องมาตามให้กลับเธอถึงได้ยอมกลับไปกับน้องๆ

ooooooo

กวางทำงานเพลินจนถึงเวลาพักเที่ยง ท้องเจ้ากรรมส่งเสียงประท้วง เธอเปิดกระเป๋าเงินดูมีแบงก์ร้อยอยู่ใบเดียว จะซื้ออะไรกินก็ไม่ได้ เพราะต้องเก็บเอาไว้ซื้อข้าวสารกลับบ้าน เธอไปกดน้ำดื่มสามแก้วรวดเพื่อให้คลายความหิว สยมภูแอบมองมาจากห้องทำงาน ก็อดสงสารไม่ได้ หยิบมือถือมาโทร.สั่งอาหารให้

สักพัก ข้าวสามกล่องถูกวางลงตรงหน้ากวางซึ่งเงยหน้ามองคนส่งอาหาร ปฏิเสธว่าไม่ได้สั่ง สงสัยจะส่งผิดไพบูลย์อ้างว่าเป็นคนสั่งเอง ให้เธอกินได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ข้าวพวกนี้เป็นงบของบริษัท

“ท่านประธานของเราห่วงใยความเป็นอยู่ของลูกน้องทุกคน กินๆไปเถอะ ท่านจะไม่ได้เสียน้ำใจ”

“ท่านช่างใจดีเหลือเกินนะคะ กวางอยากจะเห็นท่านจัง ไม่รู้ท่านประธานอายุเท่าไหร่แล้วคะ”

ไพบูลย์โกหกว่าท่านแก่แล้ว น่าจะอายุมากกว่า 50 ปี เส้นผมขาวเกือบหมดหัว...

ระหว่างกวางอยู่ที่ออฟฟิศในไซต์ก่อสร้าง สยมภูหิ้วของใช้เต็มสองมือมาที่บ้านเช่าของเธอ เห็นไม่มีใครอยู่ ย่องเอาข้าวของไปวางบนแคร่ใต้ถุนบ้านแล้วขยับจะไป แต่เกิดอยากรู้ความเป็นอยู่ของกวาง แอบขึ้นไปดูบนบ้าน เห็นสภาพที่นอนที่มีเพียงเสื่อปูกับมุ้ง สภาพห้องครัวก็ซอมซ่อ เตาก็เป็นเตาถ่าน จานชามที่ใช้ก็เป็นพลาสติกราคาถูก ยิ่งเห็นก็ยิ่งสะเทือนใจ ขณะกำลังจะกลับ ได้ยินเสียงเด็กดังแว่วเข้ามา

สยมภูหันมองตามเสียง เห็นปลาก้มๆเงยๆอยู่ริมน้ำ พยายามยื่นแขนเพื่อหย่อนเรือกระดาษที่เปี๊ยกพับให้ เขายังไม่ทันจะอ้าปากร้องเตือน เด็กน้อยตกน้ำเสียก่อน เขาตกใจมากรีบโดดลงไปช่วย ก่อนจะพาส่งโรงพยาบาลแล้วโทร.บอกไพบูลย์ให้แจ้งกวางเรื่องที่น้องสาวของเธอจมน้ำตอนนี้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

มัวแต่รอดูจนปลาอาการปลอดภัยก็เลยหลบหน้ากวางไม่ทันทำให้เธอรู้ว่าสยมภูคือท่านประธานบริษัทที่ตัวเองทำงานอยู่ เธอโกรธมาก ต่อว่าเขาว่าทำไมต้องหลอกลวงกันด้วย

“ถ้าคิดว่าฉันใจดีรับเธอเข้าทำงาน เลิกคิดไปได้เลย มันก็แค่บังเอิญ คุณไพบูลย์เขาเรียกมาสัมภาษณ์ผิดคนก็เท่านั้นเอง” สยมภูแก้ตัวน้ำขุ่นๆ กวางรับปากจะลาออกเองเขาไม่ต้องห่วง แล้วขอบคุณที่เขาช่วยปลาไว้ แต่ทีหน้าทีหลังอย่าแอบเข้าไปที่บ้านของเธออีก สวนแห่งนี้เธอแค่เช่าซุกหัวนอน ไม่มีอะไรจะให้เขายึดไปอีก

“ฉันหลงเข้าไปพอเห็นสภาพบ้านแล้ว บอกตรงๆ รำคาญความยากจน มันทุเรศลูกตา”

กวางโมโหสะบัดหน้าจะไป แต่เดินได้แค่สองก้าวเป็นลมล้มพับเพราะอดข้าว สยมภูรับตัวไว้ทัน

ooooooo

หมอตรวจกวางอย่างละเอียดพบว่าขาดสารอาหารเนื่องจากอดอาหารมากไป จึงฉีดยาบำรุงและให้น้ำเกลือเพื่อให้เธอมีเรี่ยวแรง บอกให้สยมภูดูแลเธอให้ดีๆ ต้องให้กินอาหารครบสามมื้อ และต้องเลือกกินอาหารที่ช่วยบำรุงสุขภาพ พอหมอออกไปจากห้องพักฟื้นคนไข้ สยมภูเดินมาที่เตียงซึ่งกวางนอนไม่ได้สติอยู่

“ฉันเคยสอนเธอไม่ใช่หรือ ถ้าคิดจะพายเรือให้คนในครอบครัวนั่ง เธอก็ต้องมีเรือที่แข็งแรงก่อน เด็กโง่” บ่นจบสยมภูโทร.บอกทะนงว่าวันนี้ไม่เข้าบริษัท ให้เขาเลื่อนนัดทุกอย่างให้ด้วยแล้ววางสาย คิงเปิดประตูห้องพักฟื้นเข้ามาถามเขาว่าเชื่อที่เจินพูดด้วยหรือ แต่พอเห็นสายตาดุของเขา คิงรีบสงบปากสงบคำ

“นายไปทำงานให้ฉันอย่างหนึ่ง” สยมภูสั่งการ...

ระหว่างอยู่กับกวางในห้องพักฟื้น สยมภูปัดผมที่ปรกหน้าผากให้แล้วนึกถึงตอนที่จูบเธอในงานวันเกิดตัวเอง เขาเหมือนตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ แต่พอรู้สึกตัวอีกที พบว่ากำลังจูบปากเธออยู่ รีบถอยห่าง กลัวเธอจะตื่นขึ้นมาเจอตัวเอง แล้วหยิบเงินในกระเป๋าออกมาปึกหนึ่งใส่ลงในกระเป๋าถือของกวาง...

สะอาดกับเปี๊ยกและแป้งเจอถุงข้าวของที่สยมภูทิ้งไว้ให้บนแคร่ใต้ถุนบ้าน พากันรื้อค้นออกมาดู มีทั้งของกินของใช้รวมทั้งชุดนักเรียนของทั้งสองพี่น้องด้วย เปี๊ยกสงสัยของพวกนี้มาจากไหน ในเมื่อยังไม่ถึงสิ้นเดือน พี่กวางจะเอาเงินจากไหนมาซื้อ สะอาดไม่สนใจจะมาจากไหน ก็ช่าง เรามีหน้าที่กินหน้าที่ใช้ก็ทำไปแค่นั้น

“แล้วนี่ยัยปลาหายไปไหน...นังปลานี่ยังไม่ตื่นอีกหรือ”

แป้งมองไปนอกบ้าน รีบสะกิดให้แม่ดูคิงกับม่วงที่ยืนรออยู่...

ในเวลาต่อมา กวางเดินอย่างอ่อนแรงไปยังห้องพักฟื้นของปลา เห็นสะอาดยืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่ข้างเตียงน้อง เข้าไปกระชากตัวออกห่าง ไล่ตะเพิดไปให้พ้น ตนจะดูแลน้องเอง สะอาดพยายามแก้ตัวต่างๆนานา แต่คราวนี้กวางตั้งใจจะไม่ให้อภัยเธออีก เตือนหลายครั้งแล้วอย่าปล่อยให้ลูกอยู่ตามลำพัง ปลาเกือบจมน้ำตายเพราะเธอไม่มีความรับผิดชอบ ตนจะเป็นแม่ให้น้องๆทุกคนเอง

“พี่ผิดไปแล้วอ่ะ พี่รับปากเธอนะสาบานก็ได้ พี่จะไม่ทิ้งปลาไว้คนเดียว จะไม่ออกไปเล่นไพ่อีกแล้ว”

กวางยังไม่ทันจะพูดอะไรอีก ปลารู้สึกตัวตื่นขึ้นเสียก่อน เห็นแม่น้ำตานองหน้า ร้องถามว่าร้องไห้ทำไม กวางมองสะอาดแล้วก็ใจอ่อน ตัดใจไล่ไม่ลง

ooooooo

สยมภูรู้เรื่องที่กวางจะลาออกจากงาน เรียกให้เข้ามาพบในห้อง เฉไฉถามว่าปลาเป็นอย่างไรบ้าง หมอสั่งให้อยู่พักฟื้นที่โรงพยาบาลก่อนอย่าเพิ่งให้กลับ เธอเลี่ยงไม่ตอบ

“กวางยื่นใบลาออกกับผู้จัดการแล้วค่ะสิ้นเดือนก็จะไป ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยน้องปลาไว้”

“ทำไม...ที่จะลาออกเนี่ยกลัวอดใจรักฉันไม่ได้หรือไง” สยมภูพูดยั่วประสาทเป็นทำนองถ้ากวางไม่กลัวจะตกหลุมรักเขาอีกก็ไม่ควรจะลาออกจากงาน เธอเกิดฮึดสู้ขึ้นมาประกาศจะไปเอาใบลาออกคืนจากไพบูลย์

“คุณจะได้รู้ว่าคุณน่ะหลงตัวเองแค่ไหน” กวางว่าพลางหยิบเงินที่เขาทิ้งไว้ให้วางบนโต๊ะทำงาน “อย่าขุดหลุมล่อเหยื่ออีกเลยค่ะ กวางไม่หลงเชื่อพรานป่าอย่างคุณอีกแล้ว” พูดจบเธอออกจากห้อง สยมภูยิ้มพอใจที่กวางหลงกลยอมทำงานที่นี่ต่อไป...

วันทนีย์ร้อนใจมากที่สยมภูหายหน้าไปแทบจะไม่ได้เจอกันเลย ตัดสินใจบุกมาถึงออฟฟิศของเขาเพื่อจะถามเหตุผลว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาไม่อยู่ ก็เลยแวะไปขอให้ระวิวรรณช่วยโทร.ถามเขาให้ทีว่าเธอทำอะไรไม่ถูกใจหรือ ถึงไม่อยากเจอหน้า ระวิวรรณสะใจแต่พยายามเก็บอาการ หาว่าวันทนีย์คิดมากไปเอง

“แต่ฉันสังหรณ์ใจว่าภูอาจมีผู้หญิงคนอื่น”

“มันก็เป็นธรรมดาของผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน แกเลือกที่จะอยู่กับเขาแบบนี้เองไม่ใช่หรือ แกก็ต้องอดทน ทนไม่ได้ก็ไปจากชีวิตเขาซะก็จบ”

“ฉันไม่น่ามาหาแกให้แกซ้ำเติมฉันเลย” วันทนีย์ลุกพรวดออกไป ระวิวรรณมองตามสะใจ เป็นจังหวะเดียวกับอุษาเข้ามาแจ้งว่าถึงเวลาประชุมแล้ว เห็นเธอยังยิ้มค้างอยู่ถามว่ายิ้มอะไร เธอก็แค่กำลังมีความสุข...

ระวิวรรณกับผู้บริหารระดับสูงนั่งรอสยมภูเข้าประชุมอยู่นานสองนานไม่เห็นแม้แต่เงา เธอตัดสินใจเลื่อนประชุมออกไปก่อน ขอโทษผู้บริหารทุกท่านด้วยที่ทำให้เสียเวลา จากนั้นทุกคนทยอยออกจากห้องประชุม โดยเธอออกมาเป็นคนสุดท้าย ทะนงรีบร้อนเข้ามาแจ้งว่าติดต่อท่านประธานได้แล้วแต่ท่านกำลังยุ่งอยู่ ให้เธอเลื่อนประชุมไปก่อน ระวิวรรณเริ่มสงสัย สยมภูวางแผนทำโครงการอะไรอยู่หรือเปล่าถึงไม่เห็นหน้ามาหลายวันแล้ว

ทะนงเองก็ไม่รู้เหมือนกัน พักนี้ท่านฉายเดี่ยวตลอด สั่งให้เขาอยู่เฝ้าบริษัทแล้วนึกถึงกวางขึ้นมาได้ ตัดสินใจเล่าให้ระวิวรรณฟังว่าวันก่อนเขาเจอเธอที่ตลาดน้ำ ท่านประธานก็เห็นเช่นกัน เธอไม่ได้ตามแฟนไปเมืองนอก ผู้อำนวยการใหญ่ของสยมภูกรุ๊ปถึงกับอึ้ง...

สยมภูอยากให้กวางได้กินของดีๆ มีประโยชน์ ครั้นจะพาไปกินที่ภัตตาคารจีนหรูแบบตรงไปตรงมารู้ว่าเธอต้องปฏิเสธ ก็เลยต้องหลอกว่านัดลูกค้าเอาไว้ต้องการให้เธอไปจดหัวข้อสำคัญที่เขากับลูกค้าคุยกันระหว่างกินอาหาร พอไปถึงภัตตาคารแห่งนั้น กวางถึงกับตะลึงเพราะมีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะราวกับนัดลูกค้าไว้สิบคน สยมภูหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารกินหน้าตาเฉย เธอเตือนไม่รอลูกค้ามาก่อนหรือ

“ฉันไม่สนมารยาททางสังคม เวลาหิวกินๆเข้าไปเถอะ เดี๋ยวพอคุยงานเธอจะไม่มีเวลากระดิกตัวได้กิน” สยมภูเห็นกวางกินอาหารแบบเรียบร้อยมาก สั่งให้กินๆ เข้าไปให้เต็มท้อง “เป็นลมเป็นแล้งขึ้นมา ฉันขี้เกียจแบกเธอไปหาหมออีก”

หลังจากกินอาหารอย่างอิ่มหนำสำราญ สยมภูแกล้งโทร.ตามลูกค้า เล่นละครตบตาว่าลูกค้ามาไม่ได้ แล้วสั่งให้กวางไปเรียกเด็กมาคิดเงิน เธอเห็นอาหารเหลือเต็มโต๊ะก็ทักท้วง เขาไม่สนใจ เหลือก็ให้เด็กเสิร์ฟเก็บไป จะเอาไปเททิ้งเป็นอาหารหมูก็แล้วแต่ แล้วหยิบเงินวางบนโต๊ะ ให้เธอจ่ายให้ด้วย เขาจะไปรอที่รถ กวางเสียดายอาหารดีๆก็เลยให้เด็กเสิร์ฟเอาใส่ถุงเก็บไปฝากน้องๆ สยมภูเห็นเธอหิ้วถุงใส่อาหารมาที่รถแอบยิ้มพอใจ ตั้งใจจะให้เธอเอากลับอยู่แล้วเพราะรู้ดีว่าถ้าให้ตรงๆเธอจะหยิ่งไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขา

ooooooo

กวางเห็นสยมภูเลยทางเลี้ยวจะกลับออฟฟิศก็ร้องทัก เขาอ้างมีบางอย่างต้องทำก่อน ขี้เกียจขับรถย้อนไปย้อนมา สักพักสยมภูขับรถมาจอดตรงปากทางเข้าบ้านเช่าของกวางแล้วลงจากรถ เธอรีบลงตาม ถามว่ามีธุระแถวนี้หรือ เขาทำเป็นนึกได้

“อ้าวฉันลืมไปได้ไงเนี่ย บ้านเธออยู่แถวนี้นี่ ถ้าจะเอาไอ้ของเหลือพวกนั้นไปเก็บที่บ้านเลยก็ได้นะ วันนี้ฉันใจดีให้เธอเลิกงานก่อนเวลาได้” สยมภูว่าแล้วเดินนำกวางเข้าไปยังบ้านเช่ากลางสวนของเธอ โดยมีกวางหิ้วถุงใส่อาหารเดินตาม ปรากฏว่าธุระของเขาก็คือมาจ่ายเงินค่าซื้อสวนที่กวางเช่าบ้านอยู่จากน้าเหน่งเจ้าของสวน นั่นเท่ากับเขาคือเจ้าของบ้านเช่าคนใหม่ที่กวางจะต้องจ่ายค่าเช่าให้ เธอโกรธเพราะคิดว่าเขากลั่นแกล้ง

“ท่านประธานทำอย่างนี้ต้องการอะไรกันแน่”

“แผนของฉันก็คือต้องการให้เธออยู่ที่นี่ต่อไปห้ามแม้แต่จะคิดย้ายไปไหน เธออยู่ที่ไหน พ่อเธอก็ต้องมาหาที่นั่น หนี้ที่พ่อเธอติดค้างฉันไว้ยังไม่หมด อย่าทำเป็นลืม”

“เพราะอย่างนี้นี่เองท่านประธานถึงอยากช่วยพวกเรานัก ที่แท้ก็ต้องการเอาเราเป็นตัวประกัน กวางเข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะ กวางจะไม่หนีไปไหน สวนนี้เป็นของท่านแล้ว ท่านอยากนั่งรอนอนรอคุณพ่อก็ตามแต่ใจเลยค่ะ” กวางหิ้วข้าวของเดินไปทางครัวอย่างขุ่นเคือง สยมภูยิ้มพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน...

ขณะที่สยมภูแอบช่วยเหลือกวางโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ ระวิวรรณมาที่บ้านอิศรเสวี ใช้ความเป็นผู้อำนวยการบริษัทสยมภูกรุ๊ปซักโน่นถามนี่แม่บ้าน ทำให้รู้ว่าพักหลังๆสยมภูมาที่นี่คนเดียวบ่อยครั้ง แล้วขอให้แม่บ้านช่วยพาเธอเดินดูรอบๆ อ้างท่านกำลังมีแผนจะปรับปรุงที่นี่เพื่อขายต่อ สั่งให้เธอมาตรวจดูความเรียบร้อย

ระวิวรรณตะลึงที่ภายในบ้านยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่มีการเคลื่อนย้ายข้าวของใดๆทั้งสิ้น แถมสะอาดเอี่ยมอ่องไม่มีฝุ่นเกาะ เธอแค้นใจมากที่สยมภูยังรักกวางไม่เปลี่ยนแปลงไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน...

ในเวลาเดียวกันที่บ้านสวน กวางจะล้างมือที่อ่างล้างจานแต่ก๊อกเกิดแตก น้ำพุ่งกระจายเต็มหน้า เธอพยายามเอามือปิดตรงรอยแตกแต่ไม่สำเร็จ สยมภูรีบเข้าไปช่วยเอามือกุมมือเธออีกทีหนึ่งเพื่อกันน้ำกระเด็น แล้วสั่งให้เธอไปปิดวาล์วน้ำ เธอวิ่งหายออกไปสักพักก็กลับเข้ามา น้ำหยุดพุ่งแล้วแต่สยมภูเปียกมะล่อกมะแล่ก เธอเดินไปหยิบเทปกาวสำหรับพันสายไฟมาพันก๊อกน้ำแก้ขัดไปพลางก่อน เขาเสนอให้ตามช่างประปามาซ่อม อ้างนี่เป็นบ้านของเขาแล้ว เขาจะจ่ายค่าซ่อมแซมให้เอง

“กวางเป็นคนทำเสีย สิ้นเดือนกวางจะซื้อก๊อกมาเปลี่ยนเองค่ะ”

สยมภูมองหมั่นไส้ แล้วเหลือบเห็นเสื้อของกวางที่ชุ่มไปด้วยน้ำ รู้สึกหวิวๆบอกไม่ถูก เธอรู้ตัวว่าถูกมอง รีบกอดอก เขาเสหันไปชมนกชมไม้ เธอเห็นเสื้อเขาเปียกโชก ไปหาเสื้อของมานพมาให้เปลี่ยน สยมภูสนุกไม่เลิก รับเสื้อตัวใหม่มาสวมแล้วแกล้งคันยุกยิก ก่อนจะร้องลั่นว่ามีตัวอะไรไม่รู้ในเสื้อกัดเอา กวางตกใจรีบเข้าไปช่วยหาไอ้ตัวที่ว่า เขาแกล้งรั้งตัวเธอมาใกล้ๆ เธอไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่หาไอ้ตัวที่เขาอุปโลกน์ว่ากัดเขาอยู่แต่ไม่เจอ เสนอให้ถอดเสื้อออก กวางเงยหน้าขึ้นมองเป็นจังหวะที่สยมภูก้มหน้าจะถอดเสื้อ ปากเธอจุ๊บปลายคางเขาพอดี ต่างฝ่ายต่างนิ่งงัน สยมภูโน้มตัวจะจูบปากหญิงสาว แต่เธอผละออกมาเสียก่อน เขาทำเนียนไม่รู้ไม่ชี้

“สงสัยไอ้ตัวที่มันกัดฉันคงเผ่นแน่บไปแล้ว”

“ท่านประธานน่าจะกลับได้แล้วนะคะ กวางจะรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ขออนุญาตไม่ไปส่งนะคะ” กวางรีบเดินไปทางห้องน้ำ สยมภูมองเสื้อตัวเองที่พาดบนเก้าอี้ ตั้งใจทิ้งไว้ไม่เอากลับ

ooooooo

ระหว่างที่สยมภูเดินออกจากสวน เจอเปี๊ยกกับแป้งซึ่งเพิ่งกลับจากโรงเรียน แป้งดีใจมากที่เจอคุณอาสุดหล่อของตัวเอง รีบไหว้ทักทาย ทีแรกเปี๊ยกไม่กล้าพูดด้วยเพราะกวางสั่งห้ามเอาไว้ แต่พอรู้ว่าเขาเป็นคนช่วยปลาไม่ให้จมน้ำตายก็ยอมพูดคุยด้วย แป้งเจ้าเล่ห์เหมือนแม่ หลอกขอเงินสยมภู

ขณะแป้งกำลังจะรับเงินที่เขายื่นให้ กวางดึงมือน้องออกห่าง สั่งให้ไปกินข้าวได้แล้ว แป้งรีบจับแขนสยมภูไว้ ชวนไปคุยกันที่บ้านก่อน แล้วจูงมือเขาไปหน้าตาเฉย แถมชวนให้อยู่กินข้าวอีกด้วย เขาอยากอยู่ใกล้กวางเป็นทุนเดิมอยู่แล้วรีบรับคำเชิญ...

ด้านระวิวรรณกลับมาที่ออฟฟิศด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง เหลือบไปเห็นมุมจัดงานเปิดจองคอนโดฯเฟสใหม่ พลันภาพในอดีตผ่านเข้ามาในความคิดคำนึงของเธอ ตอนนั้นเธอเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีด้านการตลาดมาใหม่ๆ และสยมภูกรุ๊ปยังเป็นแค่บริษัทขายบ้านเล็กๆ เธอจะมาสมัครงานที่นี่ เจอสยมภูกับพวกกำลังมีเรื่องกับนักเลงที่เป็นคู่แข่งซื้อขายที่ดิน เธอหลงรักเขาตั้งแต่แรกเห็น

นอกจากนี้ระวิวรรณยังมีส่วนช่วยสยมภูจัดการกับพวกคู่อริอีกด้วย สร้างความประทับใจให้จนเขารับเธอเข้าทำงาน จากนั้นเป็นต้นมา ระวิวรรณช่วยสยมภูทำบริษัทเล็กๆของเขาเติบโตก้าวหน้าจนกลายเป็นสยมภูกรุ๊ปอย่างในปัจจุบัน เธอตื่นจากภวังค์มองป้ายผ้าชื่อโครงการเฟสล่าสุดที่อยู่ตรงหน้าอย่างแค้นใจ ทะนงยืนมองเธอมาจากบนระเบียงด้วยความเห็นใจ...

ฝ่ายสยมภูกลับถึงบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นวันทนีย์นั่งหลับคออ่อนคอพับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เขาเขย่าตัวเบาๆ เธอสะดุ้งตื่นลุกพรวด สยมภูบอกให้เธอกลับไปนอนที่ตึกเล็กได้แล้ว วันหลังไม่ต้องมานั่งรอให้ลำบากแบบนี้อีก เธอพยายามอ้อนให้เขาไปนอนที่ตึกเล็กด้วยกัน เขาอ้างมีงานต้องทำพรุ่งนี้เข้าประชุมแต่เช้า เธอตื๊อสุดฤทธิ์ทวงถามเรื่องดินเนอร์ที่ยังติดค้างเธออยู่ เขาหยิบบัตรเครดิตยื่นให้

“จะช็อปจะกินจะเที่ยวเอาตามสะดวกเลย ไม่จำกัดวงเงิน”

ooooooo

สายวันรุ่งขึ้น ขณะที่สยมภูขอกุญแจรถจากคิงเพื่อขับไปหากวางที่ไซต์ก่อสร้าง ระวิวรรณบุกมาหาถึงบ้าน มีเรื่องสำคัญจะขอคุยด้วย แล้วรายงานว่าประกาศขายบ้านอิศรเสวีไปแล้ว ในเมื่อเขายึดไว้เก็งกำไรเธอก็เลยไม่อยากปล่อยร้างจะเสียประโยชน์เปล่า เขาไม่อยากขายพยายามบ่ายเบี่ยง เธอรุกไล่ไม่ยอมแพ้

“แต่ยิ่งปล่อยนานไปบ้านก็เก่าการดูแลก็ยาก”

“ไม่เห็นยากนี่มีแต่ตัวบ้านโล่งๆเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นก็ขายไปหมดแล้ว แม่บ้านก็แค่ดูดๆเช็ดๆง่ายจะตายไป”

ระวิวรรณโกรธที่เขาโกหก กำมือไว้แน่น เขารำคาญที่เธอเซ้าซี้สั่งเสียงเฉียบไม่ให้ขายบ้านอิศรเสวี และให้ไปยกเลิกการประกาศขาย ก่อนจะเดินหนีออกจากบ้าน ระวิวรรณโกรธน้ำตาไหลพราก

“คุณจะหลอกวิไปถึงไหน เห็นวิเป็นเด็กอมมือหรือยังไง”...

สยมภูเห็นกวางสวมรองเท้าเก่าๆเสื้อผ้าโทรมๆก็อยากจะซื้อให้ แต่รู้ดีว่าขืนเสนอหน้าทำอย่างนั้นให้เธอคงปฏิเสธไม่ยอมรับ ทำทีโทร.เข้าออฟฟิศ สั่งให้กวางเอาแฟ้มงานในห้องทำงานตัวเองมาให้ที่ห้างฯหรูกลางกรุง แถมขู่ถ้ามาช้าจะหักเงินเดือน ครู่ต่อมากวางมาถึงร้านขายรองเท้าของห้างฯแห่งนั้นตามที่สยมภูสั่ง แทนที่เขาจะดูแฟ้มที่เธอเอามาให้ กลับบอกให้เธอช่วยเลือกรองเท้าให้หนึ่งคู่ อ้างจะซื้อไปให้คู่ขาซึ่งเท้าเบอร์เดียวกับเธอไม่มีผิดเพี้ยน กวางหลงเชื่อเลือกแบบและลองให้ดูเสร็จสรรพ สยมภูเห็นว่ามันพอดีกับเท้าของเธอ ก็ยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานขายเพื่อชำระเงิน พนักงานมองรองเท้าคู่เก่าของกวาง อาสาจะเอาไปทิ้งให้

“อย่าทิ้งนะคะ มันยังใช้ได้อยู่” กวางเอารองเท้าตัวเองมาปัดๆด้วยความอาย

“ขอโทษนะคะ นึกว่าคุณลูกค้าจะใส่คู่ใหม่ไปเลย”

กวางรีบบอกว่ารองเท้าคู่นี้ไม่ใช่ของเธอ แค่ลองให้คนอื่นเท่านั้น พนักงานรับทราบ เก็บรองเท้าคู่ใหม่ใส่กล่องแล้วเดินไปที่แคชเชียร์ สยมภูมองกวางใส่รองเท้าคู่เก่าอย่างขัดอกขัดใจ...

นอกจากหลอกให้ลองรองเท้าแล้ว สยมภูยังหลอกให้กวางลองชุดอีกด้วย คราวนี้โกหกว่าจะซื้อไปให้เด็กนักศึกษาที่เลี้ยงต้อยเอาไว้ กวางพยายามซ่อนอารมณ์หึงหวงแล้วรีบไปทำตามคำสั่ง หลังจากได้ของครบถ้วน กวางหิ้วถุงใส่รองเท้ากับเสื้อผ้าหอบใหญ่เดินตามสยมภูซึ่งเดินตัวปลิวไม่ช่วยถือแม้แต่ถุงเดียวมายังลานจอดรถ ระหว่างเดินผ่านรถหรูที่จอดอยู่ เธอเห็นมานพพยายามขโมยยี่ห้อรถที่ติดอยู่บนฝากระโปรงหน้า

ต่างฝ่ายต่างเห็นหน้ากันก็ตกใจ มานพอายมากวิ่งหนี กวางไล่ตามจนเกือบโดนรถชน โชคดีที่สยมภูดึงตัวหลบได้ทัน เขาจะไปแจ้งความกับทางห้างฯ กวางดึงแขนเอาไว้

“ขโมยคนนั้นคือมานพน้องชายกวางเองค่ะ เขาหนีออกจากบ้านไปหลายวันแล้ว เขาโดนพี่สะอาดด่า แต่กวางไม่ได้ปกป้องเขา เป็นความผิดของกวางเอง...

จริงด้วย ถ้านพออกจากห้างฯไป ก็ต้องไปขึ้นรถเมล์ ต้องรอรถที่ป้ายรถเมล์” กวางจะวิ่งไปตามน้อง คราวนี้สยมภูเป็นฝ่ายคว้ามือเธอไว้บ้าง

“ถ้าคนคิดจะหนีคงไม่ไปยืนรอรถเมล์ให้เธอตามเจอหรอก ตอนนี้เธอควรจะนึกถึงน้องอีกคนที่นอนไม่สบายอยู่โรงพยาบาลจะดีกว่า ไม่ใช่เอาแต่วิ่งตามหาไอ้เด็กมีปัญหาเหมือนคนบ้า” คำพูดของสยมภูทำให้กวางนึกถึงปลาขึ้นมาได้ ความร้อนรุ่มเรื่องมานพก็คลายลง...

แทนที่วันนี้ปลาจะได้กลับบ้านอยู่ๆอาการกลับทรุดหนัก กวางกับสยมภูตกใจมากที่เห็นแกนอนนิ่งอยู่บนเตียงมีเครื่องมือช่วยชีวิตห้อยระโยงระยาง เธอปรี่เข้าไปเกาะขอบเตียงถามพยาบาลว่าเกิดอะไรขึ้น

“น้องหายใจไม่ออกค่ะ คุณแม่น้องไม่ได้โทร.บอกหรือคะว่าผลตรวจน้องไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“น้องปลาเป็นอะไรหรือคะ”...

กวางรู้ข่าวร้ายจากหมอว่าปลามีแนวโน้มจะเป็นโรคหัวใจและอาจต้องผ่าตัดถึงกับปล่อยโฮโผกอดสยมภูไว้แน่น เขาสงสารเธอจับใจกอดตอบปลอบใจว่าไม่ต้องเป็นกังวลไป

“ฉันจะย้ายปลาไปโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุด เดี๋ยวนี้มีหมอผ่าตัดหัวใจเก่งๆเยอะแยะไป”

กวางได้สติรีบผละออกจากอ้อมกอดสยมภู บอกด้วยน้ำเสียงเศร้าว่าไม่มีเงินขนาดนั้นและจะไม่พึ่งเงินของเขาด้วย สยมภูรีบออกตัวไม่ได้อยากจะช่วยเธอ แต่เขาเป็นคนช่วยชีวิตปลามาตั้งแต่ต้นก็ทำให้ถึงที่สุดเพราะเป็นคนไม่ชอบทำอะไรครึ่งๆกลางๆ กวางยืนกรานไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา ขอร้องให้เขากลับไป เธออยู่มาได้จนทุกวันนี้ก็ด้วยการช่วยเหลือตัวเองมาตลอด ทุกข์ครั้งนี้ก็คงจะผ่านไปได้เหมือนทุกครั้ง ทั้งคู่มีปากเสียงกัน สยมภูชักหงุดหงิดที่กวางไม่ยอมให้ช่วย

“เก่งนักก็อย่ามาร้องไห้ซบอกฉันอีกก็แล้วกัน” พูดจบสยมภูลุกหนี

ooooooo

ขณะที่ปากประกาศปาวๆว่าจะไม่ช่วยเหลืออะไรกวางอีก แต่พอกลับถึงบ้านเท่านั้น สยมภูโทร.ไปขอร้องผู้หลักผู้ใหญ่ที่เคารพให้ช่วยเป็นธุระติดต่อโรงพยาบาลให้ปลา จังหวะที่วางสาย คิงเดินหน้าเครียดเข้ามาพร้อม ยื่นมือถือตัวเองให้เขาดู ขอเหตุผลที่ส่งรูปผู้ชายคนนี้มาให้ คลับคล้ายคลับคลาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“มานพ น้องชายของกุมาริกา มันหนีออกจากบ้านนาย ไปตามหาให้ที ฉันอยากรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ลองหาจากพวกแก๊งขโมยอุปกรณ์รถหรือไม่ก็ไอ้พวกรับซื้อ”

คิงไม่อยากทำ เพราะเกลียดผู้หญิงหลายใจคนนั้น ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมนายน้อยไปใจอ่อนให้เธออีก ทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลก สยมภูแสร้งโมโห ตะคอกถามจะทำให้หรือไม่

“ก็ต้องทำอยู่แล้ว” คิงเดินฮึดฮัดออกไป สยมภูหยิบรูปที่ห่อกระดาษไว้อย่างดีขึ้นมาจากใต้โต๊ะ แกะกระดาษที่ห่อออกเผยให้เห็นรูปวาดฝีมือกวางซึ่งเอากลับมาจากบ้านอิศรเสวี...

ฝ่ายสะอาดอับจนหนทางเรื่องรักษาปลา ตัดสินใจบุกไปหาสยมภูที่ออฟฟิศเพื่อขอให้ช่วยเหลือแต่เขาไม่อยู่ ระวิวรรณออกมารับหน้าแทนและขอตามไปเยี่ยมปลาที่โรงพยาบาลด้วย...

ปลาฟื้นได้สติก็ร้องจะให้กวางพากลับบ้าน คิดถึงพี่เปี๊ยกกับพี่แป้ง เธอโกหกว่าต้องรออีกสองสามวันถึงจะได้กลับ ปลาขอให้กวางร้องเพลงกล่อมให้ฟัง เธอร้องเพลงแมงมุมลายเพื่อกลบเกลื่อนความเศร้า โดยมีปลาร้องคลอตามจนเพลงจบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“เมื่อไหร่ปลาจะตัวโตๆล่ะคะ ปลาอยากเป็นหมอ คุณหมอแค่ฉีดยาจิ๊กเดียวเด็กๆก็หายป่วย”

กวางยิ่งเศร้า สงสารน้องจับใจ รู้ดีว่าความฝันของแกไม่มีวันเป็นจริง เด็กน้อยหาวปากกว้างก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง เธอจับมือเล็กๆของน้องมากุมไว้ แล้วซบหน้ากับมือนั้น สักพักสะอาดเดินเข้ามากับระวิวรรณซึ่งมีกระเช้าของเยี่ยมติดมือมาด้วย เธอชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนจะยกมือไหว้ ระวิวรรณอยากอยู่ลำพังกับกวาง ก็เลยใช้สะอาดช่วยไปซื้อกาแฟมาให้ รอจนได้อยู่กันตามลำพัง ถึงได้ถามว่าจะพาปลาย้ายไปตรวจโรงพยาบาลไหน กวางเองก็ไม่รู้เหมือนกัน คุณหมอกำลังติดต่อให้อยู่

“มีอะไรให้ช่วยบอกพี่ได้นะไม่ต้องเกรงใจ ความจริงท่านประธานเล่าเรื่องของคุณให้พี่ฟังทุกอย่างตั้งแต่ที่คุณเข้าทำงานที่ภักดีก่อสร้างแล้ว ท่านบอกว่าคุณเคยเป็นคุณหนู ชีวิตเคยสุขสบาย แต่ต้องมาตกอับอดมื้อกินมื้อ ท่านรู้สึกเวทนาก็เลยยื่นมือเข้าช่วย” แม้น้ำเสียงของระวิวรรณจะฟังอ่อนโยนแต่ก็แฝงด้วยคำพูดจิกกัดตลอด กวางไม่ค่อยชอบใจนักกับคำว่าเวทนาฟังแล้วเหมือนดูถูกกัน จังหวะนั้นสะอาดถือถ้วยกาแฟเข้ามา

“อูย ต้องรอต่อคิวคนงี้ยุ่บยั่บ นี่ค่ะคุณวิ”

“ขอบคุณนะคะ แต่ฉันมีนัดกับลูกค้าต้องรีบไปก่อน... ย้ายโรงพยาบาลแล้วอย่าลืมบอกพี่นะคะ พี่ฝากเบอร์ไว้ที่แม่เลี้ยงคุณแล้ว” ระวิวรรณว่าแล้วลุกออกไป ทันทีที่เธอพ้นสายตา กวางหันไปเล่นงานสะอาดที่รับปากจะไม่ไปยุ่งกับสยมภูแล้วทำไมยังทำอีก เธออ้างที่ต้องผิดคำสัญญาเพราะเป็นห่วงลูก กวางขี้เกียจจะเถียงด้วย ฝากเธอดูแลปลาให้ดีๆ ตนจะต้องกลับบ้านไปอยู่กับแป้งและเปี๊ยก หากสยมภูจะให้เงินหรือความช่วยเหลือใดๆห้ามรับไว้เด็ดขาด ถ้าผิดสัญญาคราวนี้ตนจะไม่ใจอ่อนให้อีกเด็ดขาด

“ย่ะ แม่คนหยิ่งในศักดิ์ศรี มันจิ้มน้ำพริกกินเข้าไปได้ไหมไอ้ศักดิ์ศรีเนี่ย” สะอาดตะโกนไล่หลัง

ooooooo

สยมภูเรียกกวางมาพบที่ห้องทำงาน ทำเป็นโวยวายว่าเลือกรองเท้ากับเสื้อผ้าประสาอะไร เด็กๆของเขาไม่ชอบเลยสักอย่างแถมยังดูถูกว่าเขามีเงิน

แต่ไร้รสนิยม แล้วสั่งให้เธอรับผิดชอบที่ทำให้เขาต้องหน้าแตก โดยการเอาของพวกนี้ไปใส่ให้หมด แล้วชี้ ไปที่รองเท้าของเธอ สั่งห้ามใส่รองเท้าโกโรโกโสแบบนี้มาให้เห็นอีก

“ในสายตาท่านประธาน กวางคงน่าสมเพชมาก”

“ก็แหงล่ะ รู้แล้วก็เอาไปเปลี่ยนซะ” สยมภูปากไวไปหน่อย อยากจะตบปากตัวเองนัก กวางยืนกรานถึงจะไม่มีเงิน แต่เธอก็จะไม่เบียดเบียนเอาจากใคร และจะใส่รองเท้าคู่นี้ของตัวเองจนกว่าจะขาด แล้วเดินออกจากห้องโดยไม่หยิบรองเท้าและเสื้อผ้าไปด้วย...

ทางฝ่ายระวิวรรณใช้แผนยืมมือฆ่าคนอีกครั้ง บอกวันทนีย์ว่าสยมภูมีผู้หญิงคนอื่นจริงอย่างที่เธอหวั่นใจ และผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ยังเป็นนังเด็กกวางคนเดิม และใส่ไฟอีกว่าดูท่าแล้วเขาจะรักมันมาก วันทนีย์หึงสุดๆจะไปพูดกับเขาให้รู้เรื่อง ระวิวรรณเตือนขืนทำอย่างนั้น เขาคงหาเรื่องเขี่ยเธอกระเด็นเหมือนคราวก่อน วันทนีย์จนใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี ระวิวรรณบอกให้เธอกัดฟันทนต่อไป

“แล้วเตรียมรอว่าเขาจะพาแม่นั่นมาร่วมชายคาเดียวกับแกวันไหน หรือไม่แกก็นั่งสวดมนต์ภาวนาให้ยัย กุมาริกาหายไปจากโลกนี้ ฉันคงแนะนำแกได้เท่านี้”...

เลิกงานแล้ว สยมภูยังไม่ยอมให้กวางกลับ สั่งให้ไปตรวจไซต์งานด้วยกัน เพราะต้องการถ่วงเวลาให้สะอาดกับคิงย้ายปลาไปโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดเพื่อจะได้ผ่าตัดหัวใจ กวางรู้เข้าก็โกรธมากที่สะอาดยังรับความช่วยเหลือจากสยมภูจะเอาน้องออกจากที่นั่นให้ได้ สะอาดไม่ยอมให้เอาตัวปลาไปขวางไว้สุดฤทธิ์ สยมภูตามมาช่วยห้ามอีกแรงหนึ่ง แต่กวางยืนกรานคำเดิม ผลักสะอาดอย่างแรงหน้าเกือบคะมำ ก่อนจะเข้าไปในห้องพักฟื้น คว้ามือปลาจะพากลับบ้าน สะอาดขวางไว้อีก

“ยัยปลามันลูกพี่นะ พี่จะให้มันรอตรวจร่างกายที่นี่”

“ปล่อยไปเถอะครับ ลูกเลี้ยงคุณนายเขาถือศักดิ์ศรีเป็นเรื่องใหญ่ น้องจะเป็นจะตายยังไงก็ช่าง ขอกอดไอ้ศักดิ์ศรีงี่เง่าไว้ก่อน”

“กวางมั่นใจว่าดูแลยัยปลาได้ ขอบคุณนะคะ”

“ถ้าดูแลได้จริงทำไมถึงเลี้ยงน้องมาโดยไม่รู้เลยว่าปลาตัวเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกัน หรือคิดว่าให้กินข้าวครบสามมื้อก็โตตามมีตามเกิดได้เอง มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก” คำพูดของสยมภูทำให้กวางตระหนักว่าตนเองมีส่วนทำให้น้องต้องเป็นแบบนี้จึงยอมให้น้องรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้

ooooooo

เช้าวันถัดมา กวางแวะมาโรงพยาบาลเพื่อส่งปลาเข้าห้องตรวจหัวใจ ทันทีที่พยาบาลพาน้องเข้าไปด้านใน เธอหันไปกำชับสะอาดต้องรออยู่หน้าห้องตรวจจนกว่าปลาจะออกมา

“พี่ก็ต้องรออยู่แล้ว ไม่ไปไหนหรอกน่า หัดไว้ใจพี่บ้างสิ” สะอาดรอจนกวางไปพ้นแล้วรีบร้อนเดินไปอีกทางหนึ่ง “ยัยตัวขัดลาภพิรี้พิไรอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวก็ไม่ทันซื้อหวยกันพอดี เอาห้องยัยปลานี่แหละเลขเด็ด”...

กวางใช้เส้นทางด้านหลังไซต์ก่อสร้างเพื่อไปยังออฟฟิศโดยไม่รู้ว่าวันทนีย์จ้างนักเลงให้มาดักฉุด โชคดีที่สยมภูมาช่วยไว้ทันเตะต่อยจนคนร้ายกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศทาง แต่เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บถูกคนร้ายใช้

จอบฟันถากแขนเลือดซึม กวางรีบประคองเขาไปนั่งบนขอนไม้ใกล้กับรถของเขา แล้วเปิดกระเป๋าถือของตัวเองหยิบคอตตอนบัดกับยาฆ่าเชื้อที่พกไว้ให้หมาจรจัดออกมาทำแผลให้ โดยไม่ลืมปิดปลาสเตอร์ สยมภูมองปลาสเตอร์ลายการ์ตูนแล้วนึกถึงอดีตที่ตัวเองเคยทำแผลให้กวาง ทนห้ามใจตัวเองไม่ไหวดึงกวางมาจูบ

หญิงสาวพยายามดันตัวออกห่างแต่เขาไม่ยอมปล่อย เธอเองก็มีใจให้เขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเลิกขัดขืนปล่อยให้เขาจูบ อีกมุมหนึ่งไม่ไกลมากนัก วันทนีย์จอดรถซุ่มดูอยู่ เห็นสองคนแสดงความรักต่อกันทนดูไม่ได้ เร่งเครื่องออกไปทันที กวางได้สติผลักสยมภูออก ลุกหนีด้วยความเขิน เขาเดินตามมาคว้าแขนไว้ บอกให้ขึ้นรถ

“กวางไม่ไป อย่าคิดว่ากวางจะใจง่ายยอมไปไหนก็ได้กับท่านประธาน”

“เธอคิดว่าฉันจะพาเธอไปต่อที่โรงแรมม่านรูดหรือไง...เธอนี่มันตลกจริงๆ ไปขึ้นรถ ฉันจะพาไปโรงพัก ถ้าเราไม่แจ้งความ ไอ้มารสังคมพวกนั้นมันก็จะไปทำกับผู้หญิงคนอื่นอีก หรือเธออยากให้เป็นอย่างนั้น”

กวางอายมากที่เข้าใจเขาผิด รีบเดินขึ้นรถไม่ต้องให้เขาบอกซ้ำ สยมภูเห็นเธอหน้าแดงก็ยิ่งชอบใจ...

ขณะที่สยมภูกับกวางบ่ายหน้าไปที่โรงพัก มีตัวแทนจากบริษัทธาราอินดัสเตรียนมาขอพบท่านประธานของบริษัทสยมภูกรุ๊ป ทะนงร้อนใจมากสยมภูไม่อยู่จะโทร. ตามก็คงไม่ทันกาล จึงขอร้องให้ระวิวรรณรับหน้าแทนแต่เธอเก็บข้าวของไม่สนใจ อ้างมีนัด ให้เขาไปตามผู้บริหารคนอื่นมาทำหน้าที่แทน

จังหวะนั้น อุษาเอานามบัตรของตัวแทนจากบริษัทธาราอินดัสเตรียนยื่นให้ระวิวรรณซึ่งรับมาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะทำงาน แล้วคว้ากระเป๋าจะไป แต่เหลือบเห็นชื่อบนนามบัตรเสียก่อน ก็เลยเปลี่ยนใจรีบตรงไปยังห้องรับรองแขก เปิดประตูเข้าไปเห็นอัครพลนั่งวางมาดอยู่ ร้องทักทายอย่างคนคุ้นเคย

“ในแวดวงนักลงทุนในอเมริการู้จักชื่อเสียงของผมในชื่อมิสเตอร์พอลสัน แต่คนกันเองอย่างคุณระวิวรรณจะเรียกผมในชื่อไทยก็ได้ อัครพล ธนะสาสน์ดำรงกุล ซีอีโอของธาราอินดัสเตรียนประจำประเทศไทย”

“งั้นคุณพอลสันคงรู้แล้วว่าสยมภูกรุ๊ปก็เสนอตัวเป็นผู้รับเหมาให้กับโครงการธาราโฮเทล คุณถึงได้มาที่นี่”

อัครพลแค่อยากมาดูว่าสยมภูกรุ๊ปใหญ่โตพอที่จะรับแบบแปลนและโครงสร้างทันสมัยเหมือนในต่างประเทศไหวหรือเปล่า จังหวะนั้นวันทนีย์โทร.เข้ามือถือ ของระวิวรรณ เขาเชิญเธอรับสายตามสบายเพราะไม่ได้รีบ ระวิวรรณเดินเลี่ยงออกมารับสายนอกห้อง วันทนีย์โทร. มาเล่าให้ฟังว่าจ้างคนไปดักฉุดกวางแต่ไม่สำเร็จ สยมภูเสี่ยงชีวิตตัวเองช่วยนังนั่นไว้ทัน แล้วยังจูบกับมันอีกด้วย

ระวิวรรณทนฟังไม่ไหวตัดสายทิ้ง เดินกลับมาที่ห้องรับรองแขก เห็นอัครพลมองรูปสยมภูที่ติดอยู่บนผนังด้วยสีหน้าเกลียดชังก็มองออกว่าเขายังแค้นสยมภูอยู่ แล้วแกล้งถามถึงกวางว่าเป็นอย่างไรบ้าง ได้ข่าวว่าตามเขาไปเรียนต่อที่เมืองนอกด้วยกันไม่ใช่หรือ เขาขอร้องอย่าเอ่ยชื่อนี้ให้ได้ยินอีก

“ทำไมล่ะคะ หรือว่าคุณไปติดใจแหม่มทางโน้นก็เลยทิ้งสาวไทยให้อกหัก”

“เธอต่างหากที่หลอกให้ผมไปรออยู่ที่นั่น แล้วยอม ขายตัวเพื่อแลกกับเงินของเจ้านายคุณนั่นแหละ ป่านนี้คงเป็นเมียเศรษฐีสบายไปแล้ว” น้ำเสียงที่แสดงความเกลียดชังกวางของอัครพลทำให้ระวิวรรณแอบยิ้มพอใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เบลล่า-กองทัพ พีค" สร้างเคมีใหม่ ชวนฟินขยี้ใจใน ละคร “ให้รักพิพากษา”

"เบลล่า-กองทัพ พีค" สร้างเคมีใหม่ ชวนฟินขยี้ใจใน ละคร “ให้รักพิพากษา”
15 มิ.ย 2564

11:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 15 มิถุนายน 2564 เวลา 16:50 น.