ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มรสุมสวาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ช่อง 7 ส่งละครเข้มข้น “มรสุมสวาท” ได้ “เวียร์ ศุกลวัฒน์” ประกบ เปรี้ยว ทัศนียา”



อนันต์กำลังจะออกไปทำงาน อัครพลปรี่เข้ามาช่วยถือกระเป๋าเอกสารให้ เขารู้ทันทีว่าลูกต้องการบางอย่างถึงได้มีแก่ใจมาช่วย เป็นอย่างที่เขาคาด อัครพลขอเงินห้าแสนบาท จะเอาไปลงทุนเปิดร้านขายรูปภาพกับเพื่อน นอกจากจะไม่ได้เงินยังถูกท่านดุอีกต่างหาก อัครพลเซ็งจัดจะเดินไปขึ้นรถ จิตราขวางไว้ไม่ยอมให้ไป

“อย่านึกว่าฉันไม่รู้ทันแก ที่แกขอเงินพ่อเพราะจะไปช่วยบ้านโน้นใช่ไหม”

“บ้านโน้นบ้านไหน” อนันต์งง จิตราเอาหนังสือพิมพ์ ยัดใส่มือเขา บอกให้หัดอ่านมันบ้างข่าวของบุรุษขึ้นหน้าหนึ่งฉาวไปทั้งเมือง เป็นหนี้ไม่มีเงินใช้ก็เลยวางเพลิงโรงงานตัวเองเพื่อเอาเงินประกัน ตอนนี้หนีตำรวจหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว อัครพลแก้ตัวให้เขาว่าเป็นแค่ข้อกล่าวหา ยังไม่มีหลักฐานสักอย่าง

“ตำรวจบุกถึงงานหมั้นแค่นั้นมันก็เน่าสนิทแล้ว ฉะนั้นฉันขอสั่งห้ามแกไปคบไปสุงสิงอะไรกับคนบ้านโน้นอีก เป็นลูกฉันต้องไม่โง่ เข้าใจไหม”...

สยมภูรู้เรื่องที่บุรุษถูกหลอกให้ซื้อเครื่องจักรที่ใช้งานไม่ได้จนต้องหมดตัวเป็นรอบที่สอง ก็ให้คิงกับสมุนไปลากคอเซลส์ขายเครื่องจักรมาซ้อมเพื่อให้บอกชื่อคนที่อยู่เบื้องหลังแผนชั่วนี้ เขาไม่ยอมปริปาก สยมภูสั่งให้คิงตัดลิ้นเซลส์จะได้ไม่ต้องพูดอะไรอีก แล้วโยนมีดพับให้ เซลส์พยายามดิ้นหนีพร้อมกับร้องลั่นว่าอย่า

จังหวะนั้น ระวิวรรณวิ่งนำทะนงเข้ามาร้องห้ามไม่ให้คิงทำร้ายเซลส์ สยมภูสั่งให้เธอกลับไปที่บริษัทก่อน แล้วจะตามไปเล่าให้ฟังทุกเรื่องที่เธออยากรู้ เธอเดาได้ไม่ยากว่ากวางคือต้นเหตุที่ทำให้เขาไล่จับคนมารุมซ้อมจนเสี่ยงกับการเสียชื่อเสียงที่อุตส่าห์สั่งสมมา สยมภูไม่อยากทะเลาะด้วยสั่งให้ทะนงพาเธอกลับ

“ผมเห็นด้วยกับคุณวินะครับ คุณบุรุษทำความผิดต้องถูกลงโทษตามกฎหมาย ท่านประธานไม่น่าเอาชื่อเสียงของสยมภูกรุ๊ปเข้าไปเสี่ยงด้วย”

“ตามใจนะถ้าอยากจะอยู่ดู...คิงรออะไรอยู่”

คิงง้างปากเซลส์ทำท่าจะตัดลิ้น ระวิวรรณจะเข้าไปห้าม แต่สยมภูคว้าแขนไว้ เซลส์กลัวจัด ยอมเปิดปากบอกว่าเป็นฝีมือของโอภาส พูดได้แค่นั้นก็เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ระวิวรรณไม่พอใจมากสะบัดแขนออกแล้วเดินหนี สยมภูตามมาต่อว่าว่าทีหน้าทีหลังถ้าอยู่ต่อหน้าลูกน้องของเขาอย่าเข้ามาขวางแบบนี้อีก เขาก็แค่ขู่เซลส์เล่นๆไม่เห็นต้องตื่นตูม

“ไม่แปลกใจเลยหรือที่คุณบุรุษหายตัวไปทั้งๆที่รู้ว่าท่านประธานพยายามช่วยเขาหลบหนี ทำไมถึงทิ้งลูกไปโดยไม่ห่วง ไม่ติดต่อมาเลยสักนิด”

“กลับมาก็ติดคุกสิ คนขี้ขลาดอย่างนั้นโผล่มาก็แปลก”

ระวิวรรณพยายามยุแยงตะแคงรั่วว่าทั้งหมดนี่เป็นแผนการของบุรุษซึ่งตั้งใจขุดหลุมพรางดักเขา กวางก็ร่วมมือกับพ่อตัวเองด้วย และที่สยมภูยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือก็แค่หลงเสน่ห์เด็กสาวไม่ใช่เพราะรักเธอจริงๆ สยมภูสั่งให้เธอหยุดพูดได้แล้ว ระวิวรรณไม่ยอมหยุดพูด หาว่าเขาโกรธเพราะไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน

“กุมาริกาเรียนจบเมื่อไหร่ ผมจะแต่งงานด้วยทันที เทวดาหน้าไหนก็ห้ามผมไม่ได้ ชัดไหม”

“ชัดค่ะ วิชัดแล้วค่ะว่าควรวางตัวเองไว้ตรงไหน วิขอลาออก”

สยมภูไม่ง้อ ถ้าเธอแยกเรื่องงานออกจากเรื่องส่วนตัวไม่ได้ก็เชิญตามสบาย ระวิวรรณน้อยใจมากที่เขาไม่แคร์ จ้ำพรวดๆออกไป ทะนงวิ่งตามมาขอร้องอย่าเพิ่งลาออก ขืนทิ้งไปแบบนี้ ท่านประธานได้โดนสูบเงินหมดตัวแน่ เธอยืนกรานเคลียร์งานเสร็จเมื่อไหร่จะลาออกทันที

ooooooo

เจินเห็นข่าวบุรุษในหน้าหนังสือพิมพ์ รีบโทร.ถามกวางว่าเป็นอย่างไรกันแน่ เธอไม่เชื่อว่าบุรุษจะทำอย่างที่เป็นข่าว กวางเองก็ไม่เชื่อว่าพ่อจะติดหนี้ใครมากมายขนาดนั้น เพราะพ่อให้เงินทุกคนใช้ไม่เคยขาดมือ

“มีอะไรให้เราช่วยบอกเรานะ ไม่ต้องเกรงใจ...” เจินพูดได้แค่นั้น เตี่ยมาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือ ต่อว่าว่าตัวเองยังเอาตัวไม่รอดคิดจะไปช่วยคนอื่น แล้วไล่ให้ไปขายของ...

ตั้งแต่เกิดเรื่องวรเทวีเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่ยอมรับโทรศัพท์จากใครและไม่ยอมให้ใครเปิดทีวี เพราะไม่อยากเห็นข่าวของพ่อที่ฉาวโฉ่ไปทั่ว กวางเห็นพี่สาวยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน ยกข้าวต้มมาให้ เธอถึงกับปล่อยโฮโผกอดน้องไว้ ตัดพ้อว่าทศพรคงคิดจะถอนหมั้นเธอถึงได้เงียบหายไปเลย

“กวางว่าพี่ทศพยายามโทร.หาพี่วอแล้ว แต่พี่วอปิดโทรศัพท์หมด กวางจะเปิดให้นะคะ”

“ไม่นะ มันมีแต่พวกไม่หวังดีโทร.มาเยาะเย้ยพี่พี่ไม่อยากได้ยิน พี่ไม่เชื่อว่าเราจะหมดตัวจริงๆ ไม่มีวันเชื่อ” วรเทวีซบหน้ากับมือตัวเองร้องไห้ กวางกลุ้มใจมากไม่รู้จะทำอย่างไร...

เกิดเรื่องวุ่นวายในบ้านอิศรเสวีไม่หยุดหย่อน ขณะกวางเดินมาส่งแป้งกับเปี๊ยกขึ้นรถตู้ที่เกมจอดรอจะไปส่งโรงเรียน มีเจ้าหน้าที่จากไฟแนนซ์ 3 คนบุกมายึดรถตู้สองคันและรถเก๋งคันใหม่เอี่ยมที่เพิ่งซื้อ อ้างว่าบุรุษค้างค่ารถมาหลายงวด แป้งเข้าไปตีเจ้าหน้าที่ไฟแนนซ์ไม่ยอมให้เอารถไป กวางต้องดึงน้องมากอดไว้ ทั้งที่ตัวเองก็ช็อกที่รู้ว่าพ่อมีหนี้สินรุงรัง เท่านั้นยังไม่พอ สะอาดที่พยายามค้นหาของมีค่าในตู้เซฟของบุรุษ กลับเจอตั๋วจำนำเป็นปึก แต่ไม่มีของมีค่าอยู่ในนั้นแม้แต่ชิ้นเดียว นั่นเท่ากับตอกย้ำว่าบุรุษหมดตัว

สะอาดลองเช็กวันที่ในตั๋วจำนำทำให้รู้ว่าบุรุษปิดเรื่องไม่มีเงินมานานแล้ว เธอยังไม่ทันจะพูดอะไรอีก รู้สึกพะอืดพะอม ต้องวิ่งไปอาเจียน กวางมองตามด้วยความเป็นห่วง บอกให้เปี๊ยกกับแป้งรอตรงนี้ก่อน ขอไปดูสะอาดก่อนแล้วจะพาไปส่งโรงเรียน แป้งอายเพื่อนๆไม่ยอมไป วิ่งหนีขึ้นบ้าน กวางวานเปี๊ยกไปดูน้องให้ ส่วนเธอวิ่งตามสะอาดไปที่ห้องน้ำ...

พวกคนรับใช้ในบ้านอิศรเสวีรู้เรื่องที่รถถูกไฟแนนซ์ยึด กลัวจะไม่มีเงินเดือนมาจ่ายให้พวกตน พากันหยิบข้าวของในครัวติดไม้ติดมือจะเอาไปขายแลกเงิน อิ๋วทักท้วงว่าทำแบบนี้เกินกว่าเหตุไปหรือเปล่า บุรุษดีกับพวกเรามาตลอด ขึ้นเดือนให้ ปลายปีมีโบนัสให้ทุกปี จะทำอะไรก็ควรให้เกียรติกับลูกๆของท่านบ้าง

ลืมคุณสยมภูไปแล้วหรือ เขาประกาศตัวชัดเจนว่าเป็นแฟนคุณหนูกวาง เขารวยล้นฟ้าขนาดนั้น ต้องยื่นมือเข้ามาช่วยอยู่แล้ว” คำพูดของอิ๋วทำให้ทุกคนใจชื้นขึ้น ยอมวางข้าวของเครื่องใช้ในมือตัวเอง...

กวางเข้าไปช่วยลูบหลังให้สะอาดที่กำลังอาเจียนอยู่ในห้องน้ำ พร้อมกับแนะให้ไปหาหมอ เธอปล่อยโฮทันที บอกว่าตนเองไม่ได้ป่วยแต่ตั้งท้อง แล้วทุบท้องน้อยตัวเองด้วยความหงุดหงิด

“ไอ้เด็กบ้า ทำไมต้องมาอยากเกิดเอาตอนนี้”

เด็กสาวคว้ามือสะอาดไว้ ขอร้องอย่าทำแบบนี้ เธอสั่งไม่ให้มายุ่ง เป็นเพราะบุรุษคนเดียวที่ก่อหนี้แล้วหายหัวไป อย่าหวังว่าเธอจะช่วยชดใช้หนี้ให้เขา...

การวาดรูปไม่ได้ช่วยให้ความทุกข์ใจของกวางบรรเทาลง ยิ่งวาดก็ยิ่งว้าวุ่นใจจนภาพเละเทะไปหมด

“พ่อคงลำบากมากที่ต้องปกปิดเรื่องหนี้ไว้ กวางมันแย่ที่ไม่เคยรับรู้ถึงความทุกข์ของพ่อ ดีแต่มีความสุขกับเรื่องของตัวเอง” ว่าพลางมองกระต่ายตัวโปรดที่อยู่ในกรง “พี่มันเป็นลูกที่ใช้ไม่ได้เลยใช่ไหมสโนไวท์” กวางสะอื้นตัวโยน สงสารพ่อจับใจ

ooooooo

สยมภูส่งคิงกับม่วงปลอมตัวเป็นช่างไฟฟ้าเข้ายึดห้องควบคุมทีวีวงจรปิดของบ่อนเถื่อนของโอภาสเป็นอย่างแรก แล้วถึงยกพวกบุกเข้าไปในตัวบ่อน นักพนันพากันแตกฮือวิ่งหนีอลหม่าน หมึกกับสมุนเข้าชกต่อยกับสยมภูและพวก แต่สู้ไม่ได้ถูกอัดลงไปนอนร้องครวญคราง หมดสภาพไปตามๆกัน

จากนั้นสยมภูสั่งให้คิงซึ่งอยู่ในห้องควบคุม ประกาศเรียกโอภาสที่กำลังนัวเนียอยู่กับเด็กเสิร์ฟในห้องทำงานให้ออกมาคุยกัน สักพักโอภาสเดินยิ้มร่าเข้ามาหา สยมภูอยากรู้ว่าเขาจะเอาอย่างไรกันแน่ เสี่ยใหญ่ทำเนียนไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไร
“เสี่ยพยายามจะหาเรื่องคุณบุรุษเพราะต้องการให้ผมกลับมาหาเสี่ยที่นี่อีกไม่ใช่เหรอ”

“ฮ่าๆๆว่าแล้วหลานภูต้องรู้ใจอา อาก็แค่อยากทำให้หลานเห็นว่านักเลงอย่างเราจะเปลี่ยนไปผูกไทจับปากกานั่งกระดิกตีน... เอ๊ย เท้าในห้องแอร์เป็นไปไม่ได้หรอก กลับมาช่วยงานอาดีกว่าเราจะได้มาสร้างอาณาจักรแก๊งโพธิ์ดำให้กลับคืนมาอีกครั้ง”

“เฮอะ สร้างอาณาจักรงั้นเหรอ เสี่ยความจำเสื่อมหรือเปล่า ถึงจำไม่ได้ว่าเสี่ยทำอะไรกับพ่อไว้บ้าง”

พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความทรงจำของสยมภู ตอนนั้นภักดีจับได้ว่าโอภาสทรยศหันไปซบแก๊งเห่าดง ซึ่งเป็นคู่แข่งของแก๊งโพธิ์ดำ บทลงโทษของคนทรยศคือต้องถูกน้ำกรดราดรอยสักรูปโพธิ์ดำสัญลักษณ์ของแก๊งที่สักไว้บนแผ่นหลังออก โอภาสพยายามขอร้องไม่ให้ทำอย่างนั้น เขาสำนึกผิดแล้วที่เขาไปช่วยแก๊งคู่อริก็เพราะอยากได้เงินไปแต่งเมีย รับปากจะไม่ทำอีกแล้ว

“แกคิดว่าฉันจะยังเลี้ยงงูเห่าไว้ข้างตัวอีกเหรอ ที่มีคนของแก๊งเห่าดงลอบยิงฉันคราวที่แล้ว ฉันรู้แกก็มีส่วน...ลบรอยสักมัน” ภักดีสั่งเสียงเข้ม ลูกน้องเทขวดน้ำกรดราดรอยสักของโอภาสอย่างไม่ปรานี เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นบ้าน สยมภูวิ่งเข้ามาปัดขวดน้ำกรดในมือลูกน้องทิ้ง ขอร้องพ่อให้โอกาสโอภาสสักครั้ง ภักดีเองก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้อยู่แล้ว สั่งให้ลูกน้องเอาตัวคนทรยศออกไป...

ด้านโอภาสคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็ยิ่งแค้น ในเมื่อสยมภูเตือนความจำให้ ตนก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เอาคืนที่ถูกราดน้ำกรดคราวนั้น แล้วชักปืนเล็งเขาพร้อมกันสองกระบอก เขายืนนิ่งไม่ได้เกรงกลัว แล้วเอาแผ่นดีวีดี ที่อัดภาพนักพนันไฮโซซึ่งมาเล่นพนันที่นี่ขึ้นมาพร้อมกับดีดนิ้วส่งสัญญาณให้ม่วงเปิดภาพนักพนันเหล่านั้นขึ้นบนจอทีวีใหญ่กลางบ่อน ขู่ถ้าภาพนี้ถูกแชร์ออกไป

“คนดังๆมีชื่อเสียงที่เห็นอยู่ในภาพคงไม่เอาเสี่ยไว้แน่เพราะใครล่ะจะมีภาพพวกนี้นอกจากเสี่ย”

โอภาสถึงกับหน้าเสีย ค่อยๆลดปืนในมือลงถามว่าจะเอาอย่างไร สยมภูแค่อยากรู้ว่าบุรุษอยู่ไหน เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ให้คนตามอยู่แต่ไม่เจอ สยมภูจะลองเชื่อคำพูดของเขาดู แต่ต่อไปนี้ให้ต่างคนต่างอยู่ อย่าล้ำเส้นเข้ามาอีก ถ้าเขาล้ำเส้นเมื่อไหร่ดีวีดีแผ่นนี้จะถูกปล่อยออกไปทันที แล้วหันหลังเดินจากไป คิงกับพวกซึ่งคอยระวังหลังให้เจ้านายรีบเดินตาม ทันทีที่สยมภูกับพวกไปพ้นสายตา โอภาสแค้นมากกราดยิงข้าวของในบ่อนกระจุยกระจาย เหล่าสมุนของเขาพากันโดดหลบจ้าละหวั่น

เสร็จจากจัดการกับโอภาส สยมภูสั่งให้ม่วงขับรถพาไปหาทวีศักดิ์ที่บ้านแล้วค่อยไปบ้านอิศรเสวี

ooooooo

วรเทวีซึ่งปล่อยตัวโทรมและเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อกวางเข้ามาบอกว่าทศพรมาหารออยู่ที่ห้องรับแขก เธอรีบลุกขึ้นแต่งหน้าทาแป้ง สวมชุดสวยลงไปหา ทันทีที่เจอหน้าคู่หมั้น วรเทวีโผกอดเขาร้องไห้โฮ ทศพรขอโทษที่มาหาเธอช้า แต่เขาพยายามโทร.หาเธอหลายครั้งแต่ติดต่อไม่ได้

“วอผิดเองค่ะที่ตัดการติดต่อทั้งหมดเพราะวอกลัวว่าคุณจะเลิกกับวอวอรับไม่ได้อีกแล้วนะคะ”

“คิดมาก ผมไม่มีทางเลิกกับคุณหรอก”

กวางเห็นพี่สาวยิ้มแย้มมีความสุขก็พลอยสุขใจไปด้วย เดินหลบออกไปปล่อยให้คู่รักได้อยู่กันตามลำพัง เธอเดินยิ้มออกมาที่สวนหลังบ้าน สยมภูซึ่งซุ่มดูอยู่โผล่พรวดเข้ามาแซวว่ายิ้มออกแล้วหรือ

“อุ๊ย...คุณ ทำไมมาเงียบๆคะ”

สยมภูกระเซ้าจะมาดูว่าเธอแอบนัดหนุ่มๆไว้หรือเปล่า แล้วถามสีหน้าเคร่งเครียดว่าวันนี้มีเจ้าหนี้กี่รายมาทวงเงิน กวางไล่ให้ฟังว่ามีทั้งมายึดรถไปหมดบ้านทำให้น้องๆไม่มีรถไปโรงเรียน ไหนจะบริษัท รปภ.โทร.มาทวงเงินที่พ่อค้างจ่าย รวมทั้งพนักงานในบริษัทของท่านที่ยังไม่ได้รับเงินเดือนและยังมีโรงแรมที่พ่อของเธอเคยไปใช้บริการห้องจัดเลี้ยงแล้วไม่จ่ายเงิน สยมภูอดสงสัยไม่ได้เธอบอกเจ้าหนี้พวกนั้นว่าอย่างไร

“กวางจะพยายามหาเงินมาใช้คืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์”

“เธอมีเงินหรือ”

กวางพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่คงต้องกันไว้ให้สะอาดคลอดน้อง สยมภูตกใจที่รู้เรื่องนี้ แล้วบอกให้เธอปล่อยปัญหาเหล่านี้เป็นหน้าที่ของเขา เขาจะดูแลทุกคนในบ้านอิศรเสวีเอง กวางยังคาใจเรื่องที่อัครพลบอกเมื่อวานนี้ไม่หาย ตัดสินใจถามสยมภูว่าพ่อของเธอเอาบ้านหลังนี้ไปจำนองเขาจริงหรือ เขาถึงกับอึ้ง...

ด้านวรเทวีแปลกใจมากทำไมทวีศักดิ์พ่อของทศพรถึงได้ยอมให้ทศพรกลับมาคบหากับเธออีก ทั้งที่พ่อของเธอทำเรื่องฉาวที่อาจจะกระทบถึงชื่อเสียงของท่านได้ ทศพรเล่าให้ฟังว่าท่านมีข้อแม้คือจะให้เราสองคนเดินทางไปเรียนต่อเมืองนอกให้เร็วที่สุด วรเทวีชะงัก จะให้ทิ้งน้องไปตอนนี้ได้อย่างไร

“กวางมีคุณสยมภูอยู่ทั้งคน เขาดูแลครอบครัววอได้แน่ นี่เป็นทางเดียวที่จะทำให้เราแต่งงานกันนะ คุณต้องตัดสินใจ”...

หลังจากนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง สยมภูตัดสินใจบอกกวางว่าบุรุษเอาบ้านหลังนี้มาจำนองกับเขาจริง ตอนนั้นท่านกำลังแย่เรื่องโรงงาน แต่ที่เขาไม่เคยบอกเธอก็เพราะบุรุษขอไว้ กวางยกมือไหว้ขอบคุณเขา สัญญาว่าเรียนจบเมื่อไหร่จะผ่อนใช้คืนให้ เขาแกล้งแหย่ไม่ต้องเป็นห่วงเขาคิดดอกเบี้ยสูงอยู่แล้ว เธอตกใจคิดว่าเขาพูดจริง

“มีดอกเบี้ยด้วยหรือคะ...ไม่รู้กี่ชาติกว่าจะใช้หนี้หมด”

“ก็ดีแล้วนี่ฉันก็จะได้ตามทวงหนี้เธอไปจนกว่าจะแก่ตายกันไปข้างหนึ่ง” สยมภูเห็นเธอหน้าเศร้าพยายามสรรหาคำพูดมาแหย่สารพัดเผื่อจะทำให้เธอรื่นเริงได้บ้าง เธอรื่นเริงไม่ออกในเมื่อไม่รู้ว่าพ่อไปลำบากอยู่ที่ไหน เขาสงสารเธอมากจับมือมากุมไว้อย่างปลอบโยน สัญญาว่าต่อให้พ่อของเธอล่องหนได้ เขาก็จะตามหาจนเจอ แล้วจับเธอโยกหัวเล่น กวางรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที เพราะพ่อก็ชอบจับหัวเธอแบบนี้

“แล้วคอยถามว่ากวางเรียนเป็นยังไงบ้าง ทำข้อสอบได้ไหม แต่...ไม่รู้เมื่อไหร่จะมีวันนั้นอีก”

“ใกล้ถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่ใช่หรือ ฝึกวาดรูปไปถึงไหนแล้ว...” เขาพูดได้แค่นั้น กวางโผกอดเขาไว้อย่างต้องการที่พึ่ง เขากอดตอบด้วยความรัก “ฉันอาจทำทุกอย่างให้เหมือนพ่อเธอไม่ได้ แต่ฉันจะให้ทุกอย่างที่ฉันมีกับเธอ กวางน้อย”

กำลังหวานซึ้งกันอยู่ดีๆ วรเทวีเข้ามาขัดจังหวะ กวางเขินจัด รีบผละออกจากอ้อมกอดสยมภู...

ครู่ต่อมากวางเดินจูงมือกับวรเทวีมาส่งทศพรหน้าบ้านโดยมีสยมภูเดินตามมา กวางขอบคุณทศพรมากที่ไม่ทิ้งกันไป เขายกความดีความชอบให้แฟนของเธอ แค่ไปคุยกับคุณพ่อของเขาที่บ้านไม่กี่คำ ท่านก็อ่อนลงทันที กวางหันมองสยมภูด้วยความซาบซึ้งใจที่เขาแอบไปแก้ปัญหาเรื่องพี่สาวของเธอให้

ooooooo

ระวิวรรณแค้นกวางมากที่บังอาจมาแย่งสยมภูที่ตัวเองแอบหลงรักมานาน วางแผนหลอกใช้วันทนีย์เป็นเครื่องมือในการจัดการกับนังเด็กนั่น เป่าหูว่าหากเธอคิดจะกลับไปหาสยมภูอีกคงจะยาก เพราะตอนนี้ เขาหูหนวกตาบอดหลงกวางหัวปักหัวปำ ทั้งที่ตนเองเตือนแล้วว่าเด็กคนนี้มีแฟนซ่อนไว้อีกคนเขาก็ไม่ฟัง

“ขนาดฉันลาออก เขายังทำเฉยไม่ห้ามสักคำ”

“เด็กคนนี้มันร้ายกาจขนาดนี้เลยหรือ”

“คาดไม่ถึงเลยล่ะ นี่พ่อเขายืมเงินท่านประธานไปแล้วหายตัวเข้ากลีบเมฆ คงตั้งใจทิ้งลูกไว้ให้หลอกเงินต่อ ถ้าเด็กกวางได้แต่งงานกับท่านประธานเมื่อไหร่ คงสูบทุกอย่างไปหมดแน่ๆ” คำยุแยงของระวิวรรณได้ผล วันทนีย์กำแก้วกระดาษในมือแน่น แล้วลุกพรวดออกไป ระวิวรรณตามมาคว้าแขนไว้ถามว่าจะไปไหน เธอจะเอาน้ำกรดไปสาดหน้านังเด็กนั่น อยากจะรู้ ถ้ามันเสียโฉมสยมภูยังจะหลงมันอีกไหม ระวิวรรณทักท้วงถ้าอยากเป็นขยะในสายตาเขาก็เชิญทำอย่างที่อยากทำได้เลย ตนจะไม่ห้ามแล้วแกล้งเดินหนี วันทนีย์รีบวิ่งตาม

“วิ...แล้วฉันควรจะทำยังไง แกก็บอกมาสิ แต่ไหนแต่ไรมาแกก็ฉลาดกว่าฉันอยู่แล้ว”

ระวิวรรณแอบยิ้มพอใจที่วันทนีย์หลงกล...ทั้งป้าหอม อิ๋ว แตงกับนกและเกมต่างโห่ร้องด้วยความดีใจที่รู้จากกวางว่าสยมภูยื่นมือเข้ามาช่วยไม่ให้บ้านอิศรเสวีถูกเจ้าหนี้ตามยึดและที่สำคัญทุกคนยังได้รับเงินเดือนกันถ้วนหน้า ดังนั้นเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจ กวางจะลงมือเข้าครัวทำกับข้าวเลี้ยงเขา ขอให้ป้าหอมช่วยเป็นลูกมือให้ ด้วยความร่วมมือร่วมใจของทุกคน ผ่านไปไม่นานอาหารหน้าตาน่ากินมากมายถูกนำมาจัดวางบนโต๊ะอาหาร...

พอสยมภูรู้ว่ากวางเตรียมอาหารไว้รอ รีบสั่งปิดประชุม ทะนงต้องการถ่วงเวลาเจ้านายตามแผนการที่ ระวิวรรณวางไว้เพื่อให้วันทนีย์ปั่นหัวกวางเสร็จก่อน จึงทักท้วงว่าเอกสารพวกนี้ยังไม่ได้เซ็น เขาสั่งให้คิงหอบเอกสารเหล่านี้ไปด้วย จะเอาไปทำต่อที่บ้านอิศรเสวีแล้วขยับจะไป ทะนงเห็นไม่ได้การรีบร้องเรียกเอาไว้

“เดี๋ยวครับท่านประธาน มีงานด่วนอีกงานหนึ่งเข้ามา เป็นงานที่เราต้องพิจารณาให้เสร็จวันนี้”

แม้อยากจะไปหากวางใจแทบขาด แต่สยมภูยังเห็นว่าพอมีเวลา สั่งให้ทะนงรีบไปหยิบเอกสารมาให้ดู

ooooooo

สะอาดรู้เรื่องสยมภูช่วยจัดการหนี้สินของบุรุษ พยายามซักถามจากกวางว่าทำไมเขาถึงยอมทุ่มเงินทองให้มากมายขนาดนี้หรือว่าเธอเสียตัวให้เขาแลกกับหนี้สิน เด็กสาวขอร้องอย่าพูดแบบนี้อีก

“กวางไม่เคยมีอะไรกับเขาและไม่มีทางทำอย่างนั้นเพื่อให้ได้เงินมา ที่คุณสยมภูเข้ามาช่วยเพราะเขาเป็น หุ้นส่วนกับคุณพ่อเขาเห็นใจสงสารพวกเรา เงินทั้งหมดกวางยืมเขาและก็ต้องใช้คืนเมื่อเรามีเข้าใจตามนี้นะคะ”

สะอาดเบ้ปากหมั่นไส้ จังหวะนั้นนกเข้ามาบอกกวางว่ามีแขกมาขอพบ ครู่ต่อมา กวางมาถึงห้องรับแขกวันทนีย์ซึ่งรอท่าอยู่ก่อนแล้ว รีบแนะนำว่าตัวเองชื่อเรียงเสียงไรและเป็นคนส่งคลิปให้เธอวันนั้น กวางหน้าตึงทันทีไม่อยากเสวนาด้วยขอตัวไปทำงานต่อ แล้วเดินหนี วันทนีย์ร้องเรียกไว้

“น้องไม่อยากรู้หรือว่าอดีตสามีของพี่โกหกอะไรน้องไว้บ้าง”

กวางชะงักหันขวับ จากนั้นคำโกหกก็พรั่งพรูออกจากปากวันทนีย์เป็นทำนองว่าครั้งหนึ่งตนเองก็เคยเป็นเหมือนเธอ เริ่มต้นจากเป็นลูกหนี้ของสยมภู พอหาเงินมาคืนไม่ได้ เขาก็ยึดบ้านแต่ก็ยังไม่พอใช้หนี้ เขาก็เลยยื่นข้อเสนอให้ไปเป็นนางบำเรอของเขา วันทนีย์เคยคิดจะหนีแต่ก็โดนเขาจับได้ แล้วแกล้งบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสาร กวางขอร้องไม่ต้องเล่าอะไรอีกเพราะเธอไม่เชื่อ วันทนีย์ลงทุนกระชากแขนเสื้อตัวเองโชว์รอยช้ำที่ต้นแขนให้ดู แต่งเรื่องว่าโดนสยมภูทำร้ายเพราะจับได้ว่าคิดจะหนี...

ขณะที่วันทนีย์พยายามเป่าหูกวางให้เชื่อว่าสยมภูไม่ใช่คนดี ระวิวรรณอ้างตัวเป็นผู้หวังดีส่งข้อความไปถึงอัครพล “ถ้าอยากรู้เบื้องหลังเรื่องบุรุษเผาโรงงาน ให้ไปหา ความจริงจากอมร”...

ที่สวนหลังบ้านอิศรเสวี กวางเสียใจกับสิ่งที่ได้ยินจากวันทนีย์ซึ่งแตกต่างจากคำพูดของสยมภูราวกับเป็นหนังคนละม้วน เธอเฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ตั้งแต่เย็นจนฟ้ามืด เสียงร้องเรียก “กวาง” ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์ หันมองตามเสียงเห็นอัครพลมุดรั้วบ้านเข้ามา เขาขอโทษที่ยังเข้ามาทางนี้อีก แต่เขาร้อนใจมากอยากเจอเธอเร็วๆ

“พี่พลร้อนใจเรื่องอะไรคะ”

อัครพลสืบได้แล้วว่าคนที่จ้างเผาโรงงานไม่ใช่พ่อของเธอแต่เป็นสยมภู เธอไม่เชื่อ ขอร้องเขาให้กลับไป ถ้ายังใส่ความสยมภูแบบนี้อีกไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกัน แล้วหันหลังเดินหนี เขาคว้ามือเธอไว้ อ้างมีอยู่คนหนึ่งที่จะช่วยยืนยันคำพูดของเขาได้ คล้อยหลังกวางออกไปไม่นาน สยมภูเดินเข้ามาในบ้านอิศรเสวี โดยมีคิงหอบแฟ้มเอกสารตาม อิ๋วซึ่งยืนรอท่าอยู่รายงานว่าคุณหนูไม่อยู่ออกไปข้างนอก ให้เรียนเขาว่าอาหารเสร็จแล้ว เชิญกินไปก่อนได้เลย สยมภูแปลกใจมืดค่ำแบบนี้เธอยังจะไปไหนอีก อิ๋วเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอบอกแค่ว่าไปธุระ...

ครู่ต่อมา อัครพลพากวางมาหาอมรที่บ้าน เด็กสาวถึงกับช็อก เมื่ออมรยืนยันว่าสยมภูเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการเผาโรงงาน อัครพลยุให้เธอไปแจ้งความเอาผิดกับไอ้มาเฟียคอนกรีต เพื่อที่บุรุษจะได้ไม่ต้องหนีอีกต่อไป อมรร้องห้ามเสียงหลงขืนทำอย่างนั้นเขาอาจถูกฆ่าเพราะคนอย่างสยมภูทำได้ทุกอย่าง

“ผมขอร้องนะครับ เขาประกันตัวผมออกมาแล้วยังสัญญาว่าจะวิ่งเต้นให้ผมหลุดคดี ผมอยากอยู่กับลูก เรามีกันแค่สองคน ถ้าผมตายไปลูกผมจะอยู่กับใคร” อมรเล่นละครตบตาได้เนียนจนทำให้กวางหลงเชื่อ

อัครพลได้ทีใส่ไฟซ้ำ ที่สยมภูต้องการกำจัดพ่อของกวางก็เพราะจะได้เข้ามาทำตัวเป็นพ่อพระช่วยเหลือเธอทุกอย่าง เมื่อมันซื้อใจเธอได้ เรื่องได้ตัวเธอก็ไม่ไกลเกินเอื้อม กวางเสียใจมาก ถึงกับเข่าอ่อนจะเป็นลม ขอร้องให้เขาช่วยพากลับบ้าน อัครพลจะประคอง แต่เธอดันตัวออกห่าง กัดฟันเดินไปขึ้นรถเอง

ooooooo

สยมภูนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารบ้านอิศรเสวีอยู่นานสองนานไม่เห็นกวางกลับมาสักที ก็เริ่มจะหงุดหงิด หันไปต่อว่าอิ๋วที่ยืนรอปรนนิบัติว่าสถานการณ์แบบนี้ทำไมปล่อยให้กวางออกจากบ้านค่ำๆมืดๆ มานพมาทันได้ยิน บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง พี่สาวของตนไม่เป็นอะไรแน่นอนเพราะออกไปกับกิ๊กข้างบ้าน

“อย่าพูดพล่อยๆถึงพี่สาวตัวเองแบบนี้” ไม่พูดเปล่า สยมภูขยุ้มไหล่มานพสีหน้าเอาเรื่อง มานพยืนยันว่าพูดเรื่องจริง เขากำลังซื้อของอยู่ปากซอยตอนที่กวางนั่งรถออกไปกับอัครพล สยมภูยัวะมาก คว้ามือถือขึ้นมาโทร.หากวางแต่ไม่มีใครรับสาย ลุกพรวดออกไปโดยมีคิงตามติด พอมาถึงห้องโถงของบ้าน เจอเจ้าหนี้บริษัท รปภ.กับสมุนอีกสองคนกำลังซ้อมเกมและขู่จะพังข้าวของโทษฐานที่กวางนัดให้มารับเงินแล้วดันไม่อยู่ สยมภูกำลังอารมณ์บูด ก็เลยอัดพวกนั้นระบายแค้น เจ้าหนี้ปากปีจอว่ากวางเสียๆหายๆ สยมภูถึงกับของขึ้นจับหัวเขาโขกพื้นหลายทีจนหัวแตกเลือดอาบ กวางกับอัครพลเข้ามาเห็นพอดี

“เห็นกับตาหรือยังน้องกวาง นี่แหละธาตุแท้มัน เวลามันโกรธมันบ้าเลือดเหมือนวันที่จะฆ่าพี่ในงานวันเกิดมันไม่มีผิด” อัครพลได้ทีใส่ไฟเป็นชุด กวางตะโกนบอกให้พอได้แล้ว เดี๋ยวเจ้าหนี้จะตายเสียก่อน สยมภูหันไปเห็นอัครพลประคองกวางอยู่ก็ไม่พอใจ ปล่อยมือจากเจ้าหนี้ ลุกพรวดทันที เจ้าหนี้รีบคลานไปหากวาง

“ช่วยผมด้วยเขาจะฆ่าผม ผมแค่จะมาเอาเงินตามที่นัดไว้ พูดขอร้องดีๆแต่เขากลับข่มขู่ให้ผมยกหนี้ให้คุณ”

คิงโกรธที่เจ้าหนี้โกหก คว้าปืนที่ตกพื้นจะยิง สยมภูรีบกระชากปืนไปจากมือ แล้วดึงแมกกาซีนออก โยนปืนคืนเจ้าหนี้ จากนั้นหยิบเช็คที่เขียนไว้เรียบร้อยพร้อมกับนามบัตรของตัวเองยื่นให้เจ้าหนี้

“เสียเงินค่ารักษาเท่าไหร่มาเบิกกับฉันได้ ถ้ากล้ามาฉันจะแถมเงินค่าเสียหายให้ด้วย เห็นไหมว่าฉันใจดี” ประโยคหลังสยมภูตั้งใจประชดกวาง เจ้าหนี้กลัวลนลานพากันเผ่นแน่บ สยมภูยังเห็นอัครพลประคองกวางอยู่ สั่งการให้คิงส่งแขกกลับ ตนกับกวางจะกินข้าวกัน อัครพลเห็นท่าทางเอาเรื่องของคิง รีบจ้ำอ้าวออกไป...

กวางผิดหวังในตัวสยมภูเพราะเชื่อที่วันทนีย์ อมรและอัครพลช่วยกันปั่นหัว ทนนั่งกินข้าวด้วยไม่ไหว ลุกขึ้นขอตัวไปนอน อ้างมึนหัว แล้วเดินหนีไปหน้าตาเฉย สยมภูถึงกับงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ด้านกวางเดินเซื่องซึม ขึ้นมาบนห้องตัวเอง ยิ่งเห็นเรือกระดาษที่สยมภูพับให้ ถึงกับน้ำตาร่วง

จังหวะนั้นเจินโทร.มาถามข่าวคราวว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง โกหกว่าพี่วอของเธอขายที่ได้ก็เลยมีเงินเคลียร์หนี้ของพ่อเรียบร้อยแล้ว เจินดีใจกับเธอด้วย เตือนว่าพรุ่งนี้ต้องไปสอบลืมหรือเปล่า กวางตกใจเพราะลืมสนิท แต่โกหกว่าไม่ลืม

“งั้นเจอกันที่หน้าห้องสอบเลยล่ะกันบาย”

กวางวางสายสีหน้าเป็นกังวล มีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น สยมภูโทร.มาเธอไม่อยากพูดด้วยปิดเครื่องหนี

ooooooo

หลังจากครุ่นคิดหนักมาทั้งคืน กวางตัดสินใจไม่เข้าสอบ ได้แต่แอบดูเจินเข้าห้องสอบเพียงลำพัง ทั้งที่อยากตามเข้าไปด้วยใจแทบขาด แล้วตัดใจเดินจากมาทั้งน้ำตา สยมภูนั่งมองอยู่ในรถสงสารเธอจับใจ ค่อยๆขับรถตามไปห่างๆ กวางเดินใจลอยเรื่อยเปื่อยจนลงไปที่ถนน ไม่ได้มองรถที่แล่นเข้าหาด้วยความเร็ว

โชคดีที่สยมภูคว้าตัวเธอหลบได้ทัน กอดเอาไว้แน่น ด้วยความเป็นห่วง กวางได้สติรีบดันตัวออกห่าง เขารู้ว่า มีบางอย่างผิดปกติ ลากเธอไปที่รถของเขาเพื่อคุยกัน เธอสะบัดมือออกวิ่งหนี เขาวิ่งตามจนทันคว้ามือไว้

ทั้งสองคนมีปากเสียงกัน กวางหาว่าสยมภูหลอกให้พ่อของเธอเป็นหนี้ และเขาเองที่สั่งเผาโรงงานแล้วโยนความผิดให้ท่าน ทำให้ท่านต้องหนีหัวซุกหัวซุนทำให้เธอบ้านแตก แล้วตัดสินใจขอเลิกคบหาเป็นแฟนกัน เขาพยายามอธิบายว่าเธอเข้าใจผิด แต่เธอไม่เชื่อยืนกรานจะเลิกให้ได้ สยมภูจำต้องปล่อยเธอไป...

ปิยะธิดาแวะมาที่บ้านของจิตราเพื่อเอาเช็คเงินสดสำหรับค่าที่ดินมาจ่าย อัครพลเห็นช่องทางจะเอาเงินไปช่วยกวางหลอกว่าแม่ไม่อยู่ ให้เธอฝากเช็คไว้กับเขาก็ได้ กว่าท่านจะกลับก็ค่ำๆ เธอหลงเชื่อส่งเช็คให้

“เออ พี่ขอตัวไปขยับรถเข้าโรงรถแป๊บนะ ดานั่งเล่นไปก่อนได้ไหมเดี๋ยวพี่มาคุยด้วย” อัครพลผลุนผลันออกไป ทันทีที่เขาคล้อยหลัง วิมลมานกับจิตราเดินเข้า ปิยะธิดางงไหนอัครพลบอกว่าท่านไม่อยู่จะกลับค่ำๆ...

ด้านอัครพลรีบเอาเช็คไปให้กวางที่บ้าน อ้างยืมแม่มาให้เธอเอาไปใช้หนี้สยมภูก่อน ถึงจะไม่ครบตามจำนวนแต่อย่างน้อยเธอจะได้ต่อรองไม่ให้เขายึดบ้านหลังนี้ กวางยังไม่ทันจะว่าอะไร จิตราเดินนำวิมลมานและปิยะธิดาเข้ามากระชากเช็คคืน แถมตบหน้าเธอฉาดใหญ่ ฐานที่คิดจะมาสูบเงินจากลูกชายของตน

“ข้าวของในบ้านมีก็เร่ขายเข้าไปสิ มือตีนมีก็ไปหาเงินเอาเอง อย่ามาเกาะลูกชายฉัน”

“กวางไม่เคยอยากได้เงินใคร ถึงอดตายก็ไม่เอา ขอเชิญทุกคนออกไปจากบ้านกวางได้แล้ว”

อัครพลกลัวจะมีเรื่องกันอีก รีบดึงแม่กลับ อิ๋วปรี่เข้าไปดูเจ้านายด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับสอนว่าจากนี้ไปอย่ายอมให้ใครรังแกข้างเดียว ต้องตอบโต้กลับไปบ้าง กวางได้แต่พยักหน้ารับคำ...

จิตรายังโกรธลูกชายตัวเองไม่หายสะบัดมือเขาออกทันทีที่กลับถึงบ้าน ด่าซ้ำที่ไม่รู้จักฉลาดเสียบ้าง ท่านอุตส่าห์ย้ายบ้านมาอยู่กรุงเทพฯเพื่อให้เขาได้อยู่ในสังคมที่มีหน้ามีตา จะได้แต่งงานกับคนมีเงินอย่างปิยะธิดา เขาไม่ต้องการใครทั้งนั้น เขารักกวางคนเดียวแล้วเดินหนี จิตราโมโหมากความดันขึ้นจะเป็นลม วิมลมานรีบประคองแม่เอาไว้ ปิยะธิดาเสนอแผนแยบยล ให้ส่งอัครพลไปเรียนต่อเมืองนอกจะได้อยู่ไกลจากสาวข้างบ้านคนนั้น ไม่ช้าเขาก็จะลืมเธอไปเอง จิตราเห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่ติดตรงที่ไม่มีเงินส่งเสีย

“ถ้าคุณแม่ทำให้พี่พลยอมไป ดายินดีจะออกเงินให้ทั้งหมดค่ะ”

ooooooo

สยมภูไม่มีอารมณ์จะทำงาน เข้าไปหยิบโฉนดบ้านอิศรเสวีในตู้เอกสาร แล้วรีบร้อนออกจากห้องทำงาน โดยไม่ลืมสั่งอุษาว่าจะออกไปข้างนอก มีเรื่องด่วนอะไรให้ฝากทะนงไว้...

ด้านจิตราลงทุนมาขอร้องให้กวางร่วมมือกันส่งอัครพลไปเรียนต่อเมืองนอก หากเธอต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่าไม่ได้คิดจะเกาะเขา กวางตัดสินใจยอมร่วมมือด้วย จิตราเดินตามแผนขั้นต่อไปทันที โดยหลอกอัครพลว่าไม่คิดจะขัดขวางความรักของเขา แล้วส่งตั๋วเครื่องบินให้เขาสองใบให้ไปชวนกวางไปเรียนต่อเมืองนอก ส่วนเงินค่าใช้จ่ายท่านจะออกให้เอง อัครพลดีใจมาก คว้าตั๋วเครื่องบินไปหากวางที่บ้าน ชวนไปเรียนต่อเมืองนอกด้วยกัน แล้วคว้ามือเธอมากุมสารภาพว่ารักเธอตั้งแต่แรกเห็นแล้ว เธอดึงมือออกขอร้องอย่าทำแบบนี้

“เพราะมาเฟียคอนกรีตนั่นใช่ไหม น้องกวางหลงรักเขาหรือเปล่า” อัครพลตัดพ้อ กวางเล่นละครตบตาว่าเขาเข้าใจผิด ตั้งแต่เธอรู้ความจริงว่าสยมภูเป็นคนสั่งเผาโรงงานเพื่อใส่ร้ายคุณพ่อ เธอก็เกลียดเขาไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าและที่เธอยอมไปไหนมาไหนด้วยทีแรกก็แค่ต้องการล้างหนี้ให้คุณพ่อ ความจริงเรื่องท่านล้มละลายเธอรู้มานานแล้ว แต่ท่านให้เธอช่วยปิดเอาไว้

“คิดว่ากวางไม่อึดอัดหรือคะที่ต้องเดินควงกับเขา”

สยมภูซึ่งตั้งใจจะมาง้อและเอาโฉนดบ้านอิศรเสวี มาคืน ได้ยินทุกคำพูดก็เสียใจมาก กวางรับปากจะไปเมืองนอกกับอัครพลแต่ขอให้เขาล่วงหน้าไปก่อน เธอขออยู่ส่งพี่วอบินไปกับพี่ทศก่อน อีกหนึ่งอาทิตย์เธอจะตามไปสมทบกับเขา แล้วเกี่ยวก้อยให้สัญญา อัครพล ดีใจมากขโมยหอมแก้มกวางซึ่งไม่ทันตั้งตัว สยมภูทนดูไม่ได้เดินหนี อัครพลเห็นหลังเขาไวๆ แอบตามไปเยาะเย้ยท่ามกลางสายฝนเทกระหน่ำ คิงทนไม่ได้ชกอัครพลปากแตก แล้วตามเข้าไปจะต่อยซ้ำ สยมภูคว้าหมัดไว้สั่งให้พอได้แล้ว

กวางเดินกางร่มออกมาเห็นอัครพลปากแตกถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาใส่ไฟว่าถูกสยมภูต่อย ด้วยความหมั่นไส้ สยมภูก็เลยชกเขาจริงๆแล้วเดินจากไปด้วยความเสียใจ...

เพื่อเป็นการแก้แค้นที่ถูกกวางหลอกลวง วันรุ่งขึ้นสยมภูสั่งให้คิงยกพวกมาที่บ้านอิศรเสวี ขู่จะยึดบ้านภายใน 3 วันถ้าไม่มีเงินมาใช้หนี้ วรเทวีตกใจถามน้องสาวว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมสยมภูถึงทำแบบนี้ทั้งที่บอกว่าจะยกบ้านหลังนี้ให้เธอ พอรู้ว่าเป็นเพราะเธอบอกเลิกเขา วรเทวีขอร้องให้เธอกลับไปคืนดีกับสยมภู ถ้าพ่อของทศพรรู้ว่าบ้านเราถูกยึด คงไม่ยอมให้เราสองคนคบกัน

“กวางพี่ขอร้อง พี่รักทศพี่อยากแต่งงานกับเขา ถ้าพี่ต้องเสียทศไปอีกคนพี่คงไม่มีหน้าอยู่ในวงสังคม ถ้าพี่ต้องอยู่อย่างอับอาย สู้ให้พี่ตายซะดีกว่า” คำพูด กดดันของวรเทวีทำให้กวางลำบากใจมาก...

กวางคิดทบทวนอยู่หลายตลบสุดท้ายตัดสินใจไปขอร้องสยมภูถึงที่บ้านไม่ให้ยึดบ้านอิศรเสวี เขายินดีจะยกหนี้สินทั้งหมดให้ แต่มีข้อแม้ เธอจะต้องมาอยู่กับเขาแบบวันทนีย์ โดยจะให้อยู่ตึกเล็กมีเงินเดือนให้ใช้ เซอร์วิสเขาแค่อาทิตย์ละสองสามวันแล้วแต่ความอยาก กวางตบหน้าเขาฉาดใหญ่

“กวางจะไม่ยอมขายศักดิ์ศรีตัวเองให้ใครไม่ว่าคนนั้นจะใช้เงินหรือเอาความรุนแรงมาบีบบังคับกัน”

“จำไว้นี่เป็นทางที่เธอเลือกเองนะ กุมาริกา” สยมภูฝืนยิ้มหยันทั้งที่ใจเจ็บปวด เดินกลับไปที่ห้องนอนตัวเองเห็นภาพวาดฝีมือกวางที่แขวนไว้บนผนังก็ยิ่งแค้นใจ เหวี่ยงรูปทิ้งลงพื้น...

ระวิวรรณรู้เรื่องที่สยมภูเลิกกับกวางเพราะไปเจอ เธอสวีตหวานกับกิ๊กข้างบ้าน รีบแจ้นมาหาหวังจะช่วยปลอบใจ กลับเจอวันทนีย์ในชุดนอนวาบหวิวอยู่ในห้อง ของเขา ถึงกับตะลึงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร วันทนีย์โผกอด เธอไว้ขอบใจมากที่ช่วยทำให้สยมภูยอมให้ตนกลับมาอยู่ที่นี่อีก สยมภูออกจากห้องน้ำเห็นระวิวรรณก็ชะงัก

“อ้าว...คุณเอง”

“ขอโทษนะคะที่มาขัดความสุขท่านประธาน” พูดจบระวิวรรณขอตัวออกไปรอที่ห้องทำงาน

ครู่ต่อมา สยมภูเดินเข้ามาหาระวิวรรณที่นั่งรอท่าอยู่ ถามว่าทำไมมาที่นี่ได้ เธอแค่จะเอาจดหมายลาออกให้เขาเซ็น เขาขอให้เธอกลับมาทำงานด้วยกันอีกครั้ง โดยจะจ่ายเงินเดือนเพิ่มขึ้นอีกสี่เท่า เธอขอเงินเดือนเท่าเดิมแต่ทุกโครงการที่เธอดีลสำเร็จเขาจะต้องจ่ายให้เธอสิบเปอร์เซ็นต์ สยมภูตกลงตามที่เธอต้องการ...

วรเทวีจะเดินทางไปเรียนต่อเมืองนอกกับทศพรโดยจะเอากวางไปด้วย แต่เธอไม่ยอมไป ถ้าไปแล้วใครจะดูแลพวกน้องๆ วรเทวีพยายามกล่อมให้กวางเปลี่ยนใจแต่เธอยืนกรานจะอยู่ที่นี่

“เธอเลือกเองนะกวาง ต่อไปจะมาว่าพี่ทิ้งเธอไม่ได้” พูดจบวรเทวีเดินจากไปกับทศพร

ooooooo

เมื่อถึงกำหนดเส้นตาย คิงกับพวกก็เข้ามายึดบ้านอิศรเสวี กวาง มานพกับสะอาด รวมทั้งแป้งกับเปี๊ยกจึงต้องขนเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้จำเป็นพากันออกไป สะอาดซึ่งจูงมือแป้งออกมาเป็นคนสุดท้ายเดินผ่านคิงกับพวกก็หงุดหงิดใส่

“มองอะไรไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง” สะอาดมองไปที่กรงสโนไวท์ในมือเปี๊ยก “อีนี่ก็เหมือนกัน ไม่รู้จะกระเตงไปด้วยทำไม จะออกไปทำมาหากินอะไรก็ยังไม่รู้เลย เอามานี่ไอ้เปี๊ยก” ว่าแล้วกระชากกรงสโนไวท์ไปจากมือลูกชาย ยัดใส่มือลูกน้องของสยมภู “อยากจะยึดนักใช่ไหม เอานังสโนไวท์ไปด้วย ฉันให้”

คิงหมั่นไส้ สั่งให้ม่วงปิดประตู ใครยังไม่ออกไปก็ขังเอาไว้ที่นี่เลย สะอาดรีบจูงแป้งกับเปี๊ยกไปที่ประตูรั้ว ทันทีที่ทุกคนไปกันหมด คิงโทร.บอกทะนงซึ่งรายงานให้สยมภูทราบอีกทอดหนึ่ง และในวันเดียวกัน สยมภูเดินทางไปติดต่อธุรกิจที่เซี่ยงไฮ้เพื่อหนีจากเรื่องของกวางเพราะเข้าใจว่าเธอจะตามไปหาอัครพลที่เมืองนอก

ooooooo








นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 15:10 น.