ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มรสุมสวาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ช่อง 7 ส่งละครเข้มข้น “มรสุมสวาท” ได้ “เวียร์ ศุกลวัฒน์” ประกบ เปรี้ยว ทัศนียา”



ขณะสยมภูยืนครุ่นคิดถึงแผนการบางอย่าง วันทนีย์ในชุดนอนเซ็กซี่ออกจากห้องน้ำเข้ามาลูบไล้รอยสักบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาอย่างหลงใหล แล้วชวนไปแช่น้ำอุ่นที่เธอเตรียมไว้ด้วยกัน

“เช็คอยู่บนโต๊ะนะ” สยมภูว่าแล้วขยับจะไป วันทนีย์กอดเอวเขาไว้ ออดอ้อนว่าไม่ได้อยากได้เงิน

“วันอยากอยู่กับคุณนานๆ หรือว่าเมื่อคืนวันปรนนิบัติคุณไม่ดีพอ ให้วันแก้ตัวใหม่นะคะ”

สยมภูดันตัวเธอออกห่าง เตือนว่าอย่าตื๊อแบบนี้อีก เขาไม่ชอบ มีเสียงมือถือของเขาดังขึ้น ทะนงโทร.มาบอกว่าเรื่องที่เขาให้สืบเรียบร้อยแล้ว...

ไม่นานนัก รถของสยมภูวิ่งมาจอดหน้าประตูรั้วบ้านอิศรเสวี ทะนงหิ้วกระเป๋าเอกสารลงมาเปิดประตูให้สมยภูซึ่งอยู่ในชุดสูทก้าวลงจากรถ เขามองไปยังตัวตึกอันโอ่อ่าแถมอยู่ใจกลางย่านธุรกิจด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“มองด้วยตาผมว่าไม่น่าต่ำกว่า 30 ล้าน สวยกว่าที่ดินที่เขาเอามาเสนอขายเยอะ ถ้าเราสร้างเป็นตึกออฟฟิศให้เช่า ก็น่าจะเวิร์กครับ” ทะนงพูดไม่ทันขาดคำ แตงวิ่งมาถามว่ามาหาใคร สยมภูยิ้มหวานให้

“ผมชื่อสยมภู จะมาเรียนรบกวนของพบคุณบุรุษหน่อยครับ”

กวางวิ่งตามออกมาเห็นสยมภูยืนอยู่กับทะนงก็ตกใจ...

อีกมุมหนึ่งในห้องทำงาน บุรุษกลุ้มหนักเมื่อเห็นหน้าจอมือถือเป็นชื่อโอภาสโทร.มาหา รู้ทันทีว่าเขาโทร.มาทวงหนี้ วันก่อนเขาก็เพิ่งให้หมึกลูกน้องของเขามายึดรถเอาไปเป็นดอกเบี้ยเงินกู้ ทำให้บุรุษไปรับกวางที่โรงเรียนไม่ได้ ต้องโกหกลูกว่ารถเสีย ประมุขของบ้านอิศรเสวีเครียดจัดไม่รู้จะทำอย่างไร ตัดสินใจปิดเครื่อง

พลันมีเสียงเอะอะดังขึ้น สักพักแป้งวิ่งเข้ามาฟ้องว่าแม่ถูกรังแก ให้พ่อไปช่วยแม่ด้วย บุรุษวิ่งไปยังต้นเสียงเห็นสะอาดกับอิ๋วกำลังทะเลาะกัน โดยมีป้าหอมแม่ครัวพยายามห้ามปราม เขาตวาดลั่นให้หยุดตบตีกันได้แล้ว สะอาดปรี่เข้ามากอดแขนบุรุษ ฟ้องว่านังพวกคนใช้รุมทำร้ายเธอ

“ก็มัน...เอ๊ย ก็คุณนายมาลดเงินเดือนเรา ไม่เชื่อถามป้าหอมดูสิคะ ไม่รู้งุบงิบไว้เองหรือเปล่า” อิ๋วฟ้องกลับ

“เออ จริงค่ะจู่ๆมาลดกันอย่างนี้ มันตั้งตัวไม่ติดนะคะ”

“แกอย่ามาใส่ร้ายฉันนะนังอิ๋ว เงินมันมีอยู่เท่านี้ก็จ่ายเท่านี้...เงินขายทองที่คุณท่านให้มาจ่ายเงินเดือนมัน ไม่ได้ราคาสูงอย่างที่คุณท่านคิดนะคะ”

บุรุษรีบกลบเกลื่อนว่าแค่จะลองเก็งกำไรกับทองคำ ไม่ได้ราคาก็ช่างมัน แล้วบอกป้าหอมและอิ๋วว่าจะจ่ายเงินเดือนที่ยังขาดอยู่ให้ภายหลังไม่ต้องเป็นกังวลไป ระหว่างนั้นแตงเข้ามารายงานบุรุษว่ามีคนมาขอพบ เขาสั่งให้ไปบอกว่าไม่อยู่

“แต่คุณกวางบอกไปแล้วว่าท่านอยู่ค่ะ ให้หนูมาเชิญท่านไปที่ห้องรับแขก”...

เป็นอย่างที่อิ๋วกล่าวหา สะอาดยักยอกเงินที่ขายทองคำไปส่วนหนึ่ง ขณะหยิบเงินขึ้นมาจูบอย่างมีความสุข เปี๊ยกแย่งธนบัตรไปหนึ่งใบจะเอาไปฟ้องพ่อว่าแม่ขโมยเงินพ่อมา เธออ้อนวอนจนเขาใจอ่อนยอมคืนเงินให้

ooooooo

กวางพาแขกทั้งสองคนมารอพ่อที่ห้องรับแขกด้วยสีหน้าหวั่นๆ กลั้นใจถามสยมภูไหนว่าจะไม่แจ้งตำรวจแล้วจะมาพบพ่อของเธอทำไม ความจริงเขาไม่ได้มาเรื่องนี้แต่จะเอาเงินมาลงทุนในธุรกิจร่วมกับบุรุษ แต่เห็นเธอเดือดเนื้อร้อนใจมากก็เลยแกล้งขู่ว่าพ่อแม่ควรจะรู้เรื่องที่ลูกตัวเองทำผิด

“ถ้าคุณคิดว่ากวางทำผิด กวางยินดีจะรับไว้คนเดียว อย่าให้รู้ถึงคุณพ่อเลยค่ะ กวางไม่อยากทำให้คุณพ่อไม่สบายใจ ท่านทำงานอย่างเดียวก็เหนื่อยมากพอแล้ว คุณเองก็มีพ่อแม่ คุณคงเข้าใจนะคะ”

สยมภูของขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำว่าพ่อแม่ เสียงเขียวใส่ว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอไป พ่อแม่บางคนก็ไม่เคยทุกข์ร้อนไม่ว่าลูกจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร กวางเห็นพ่อเดินเข้ามา รีบมองสบตาสยมภูเป็นทำนองอย่าฟ้องอะไรท่าน เขายิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ แล้วหันไปยกมือไหว้บุรุษอย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับท่าน วันนี้ผมมากราบรบกวนถึงที่เพราะมีเรื่องสำคัญมากมาเรียนให้ทราบ”

บุรุษเชิญเขากับทะนงไปคุยกันที่ห้องทำงาน แล้วเดินนำออกไป สยมภูยิ้มยียวนให้กวางพร้อมกับเอานิ้วปาดคอตัวเองเป็นทำนองว่าเธอตายแน่ ก่อนจะเดินตามบุรุษ...

ธุระสำคัญของสยมภูคือเอาเงินมาลงทุนร่วมกับบุรุษ เพราะรู้มาว่าเขามีแผนจะขยายการผลิตที่โรงงานในโคราช แล้วหันไปพยักพเยิดให้ทะนงเปิดกระเป๋าเอกสารซึ่งอัดแน่นไปด้วยเงินให้บุรุษดู เขาถึงกับตาวาว

จากนั้นสยมภูกับทะนงออกจากตัวตึกใหญ่บ้านอิศรเสวี ทะนงไม่วายทักท้วงคิดดีแล้วหรือที่จะเข้าไปถือหุ้นไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แบบนี้ เท่ากับเราไม่มีสิทธิ์มีเสียงในการบริหาร สยมภูแค่ต้องการจะซื้อใจบุรุษเท่านั้น ไม่ได้ต้องการจะร่วมทุนจริงจังอะไรด้วย แต่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับทะนง สั่งให้เขาทำตามที่ตนบอก และเรื่องลูกค้าคนนี้ ต้องเก็บไว้เป็นความลับระหว่างเราสองคน สยมภูเหลือบไปเห็นกวางนั่งอยู่ในสวน บอกให้ทะนงรออยู่ตรงนี้ก่อน แล้วเดินไปหาเด็กสาว เห็นกำลังป้อนหญ้าให้กระต่ายไปพลางพูดคุยกับมันไปด้วยรีบหลบมุมแอบฟัง

“พี่กวางนี่แย่มากใช่ไหมสโนไวท์ที่ก่อเรื่องให้คุณพ่อกลุ้มใจ ทำไมนะ คนหน้าตาดีๆถึงใจดำได้ขนาดนี้ พี่กวางไม่น่ามองผู้ชายคนนั้นผิดไปแต่แรกเลย”

สยมภูไม่พอใจมากจะเดินเข้าไปหา แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นงูตัวหนึ่งเลื้อยไปทางที่กวางอยู่ เขาตกใจรีบวิ่งไปขวางพร้อมกับชักปืนจะยิง กวางขอร้องอย่าไปทำอะไรมัน ถ้าเราไม่ทำร้ายมัน มันก็ไม่ทำร้ายเรา แล้วหันไปพูดกับงูว่าต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องกลัว งูเหมือนจะเข้าใจ เลื้อยหนีไปอีกทางหนึ่ง สยมภูถึงกับถอนใจโล่งอก

“นี่เธอคุยกับงูรู้เรื่องด้วยหรือ ไม่กลัวหรือไง”

“งูต่างหากที่ต้องกลัวเรา...นี่คุณพกปืนตลอดเวลาเลยเหรอคะ”

สยมภูไม่ตอบอะไร ได้แต่เก็บปืนไว้ที่เดิม

ooooooo

ทั้งจิตราและวิมลมานต่างช่วยกันเชียร์ให้อัครพลจีบปิยะธิดาเพราะชอบใจที่เธอมีของแพงๆติดไม้ติดมือมาฝากเป็นประจำ วันนี้ก็เช่นกัน นอกจากผลไม้จากเมืองนอกสองกระเช้าใหญ่ๆ เธอยังมีอาหารจากเหลาเป็นกุ้งมังกรมาให้กินอีกด้วย แต่อัครพลไม่ใส่ใจทั้งของฝากและคนเอามาให้ นั่งก้มหน้าพิมพ์ sms ไปหากวาง

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมปิดโทรศัพท์”

อนันต์เห็นลูกชายเอาแต่ก้มหน้าอยู่กับมือถือ เตือนว่านี่เวลากินข้าวก็ควรจะกินข้าวไม่ใช่เล่นมือถือ เขาจัดแจงรวบช้อนส้อมอ้างว่าอิ่มแล้ว ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วลุกออกไป ปิยะธิดาได้แต่มองตามหน้าจ๋อย จิตราต่อว่าสามีว่าไปดุลูกทำไม แกเลยกินข้าวไม่ลง วิมลมานกลับไม่คิดเช่นนั้น

“แต่หนูว่าพี่พลกินไม่ลงเพราะเป็นอย่างอื่นมากกว่า”

ทั้งจิตราและอนันต์ถามขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมายว่าตาพลเป็นอะไร ไม่สบายเหรอ

วิมลมานเบ้ปากยักไหล่ กินข้าวต่อไปไม่พูดอะไร...

อัครพลไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำอย่างที่บอกกับพ่อ แต่แอบมุดรั้วมาหากวาง เห็นเธอกับสยมภูกำลังช่วยกันย้ายรังนกหนีงู ถึงกับหยุดกึกแอบดู พลันมีเสียงมือถือของเขาดังขึ้น อัครพลตกใจรีบตัดสายทิ้ง สยมภูหันขวับไปยังต้นเสียงตะโกนถามว่าใครแอบอยู่ตรงนั้น อัครพลก้าวออกจากที่ซ่อน กวางแปลกใจว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่

“พี่เดินเล่นอยู่ริมรั้วได้ยินเสียงน้องกวางก็เลยเข้ามาหา”

“บ้านนี้มีทั้งงูทั้งแมวขโมยเลย” สยมภูแดกดัน จบมองเลยไปยังรูโหว่ที่รั้ว อัครพลปฏิเสธว่าไม่ใช่แมวขโมย แต่เป็นเพื่อนบ้านกับกวางทำไมจะเข้ามาไม่ได้ แล้วย้อนถามเขาว่ามาที่นี่ทำไม สยมภูมาคุยธุระกับเจ้าของบ้านก็เลยต้องเข้าตามตรอกออกตามประตู ก่อนจะหันไปบอกกวางว่าขอตัวกลับก่อน วันหลังจะมาดูว่าเธอช่วยลูกนกให้รอดจากเขี้ยวงูได้นานแค่ไหน แล้วผละจากไป กวางรีบวิ่งตามมาถามว่าเขาคุยอะไรกับพ่อของเธอ

“ก็หลายเรื่อง เดี๋ยวท่านคงเล่าให้เธอฟัง” สยมภูเห็นกวางตาแดงๆจะร้องไห้กลัวตัวเองใจอ่อนรีบเมินหน้าหนี “ถ้าอยากเป็นคนดีแค่มีน้ำใจอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ แต่ต้องมีความกล้าหาญที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำด้วย” พูดจบสยมภูเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ กวางมองตามรถของเขาที่แล่นออกไปอย่างใจเสีย...

ที่หน้าประตูรั้วบ้านอิศรเสวี หมึกเห็นรถของสยมภูแล่นออกมา รีบยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ สยมภูหันมาเห็นพอดีสั่งให้ม่วงจอดรถ ตรงดิ่งไปหา หมึกเห็นท่าไม่ดีวิ่งหนี สยมภูวิ่งไล่แต่เขาอยู่ไกลเกินไป จังหวะนั้น มานพน้องชายต่างมารดาของกวางขี่จักรยานเสือหมอบผ่านมาพอดี เขาชิงจักรยานปั่นตามหมึกจนทัน ไล่ชนล้มกลิ้งล้มหงาย จากนั้นก็ตามไปอัดซ้ำ กระชากมือถือจากกระเป๋ากางเกงหมึกออกมา

“แกมาถ่ายบ้านนี้ทำไม”

จังหวะนั้นสมุนของหมึกบึ่งรถเข้าใส่ ทับจักรยานของมานพพังยับแล้วพุ่งเข้าหาสยมภูหมายจะชนให้ตาย แต่เขาหลบทัน หมึกสบช่องรีบวิ่งขึ้นรถของสมุนหนีไปได้ มานพตามมาเห็นจักรยานตัวเองกลายเป็นเศษเหล็กก็โกรธมากง้างหมัดชกสยมภู แต่เขาเบี่ยงตัวหลบแล้วจับข้อมือบิด มานพถึงกับร้องโอดโอยลั่น สยมภูเห็นทะนงกับม่วงตามมาสมทบ สั่งให้ทะนงชดใช้ค่าจักรยานให้มานพ แล้วกลับไปนั่งรอในรถโดยมีม่วงคอยตามคุ้มครอง

สักพักทะนงจัดการเรื่องค่าเสียหายเรียบร้อย วิ่งกลับมาขึ้นรถ สยมภูส่งมือถือของหมึกให้

“เอาไปเช็กดูว่ามันเป็นพวกไหน”

ooooooo

อัครพลเดินหน้าเครียดเข้ามาในบ้าน เจอวิมลมานดักรออยู่กับปิยะธิดา บอกว่าเพื่อนรักของตนจะกลับแล้ว บังเอิญวันนี้เธอไม่มีรถ วานให้เขาไปส่งบ้านให้ด้วย ปิยะธิดาไม่อยากรบกวน จะกลับแท็กซี่เอง วิมลมานไม่ยอมให้กลับ ผู้หญิงนั่งแท็กซี่คนเดียวอันตรายมากๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆพี่ชาย

“ถ้าพี่พลไม่ไปส่งเพื่อนมล มลจะบอกคุณพ่อว่าพี่พลแอบมุดรั้วไปหาสาวบ้านโน้น”

“อย่านะ เดี๋ยวพี่ไปส่งให้ก็ได้ ขอไปหยิบกุญแจรถก่อน” อัครพลวิ่งปรู๊ดขึ้นไปบนห้อง ปิยะธิดาตีหน้าซื่อ

“จะดีเหรอ พี่พลเขาดูไม่เต็มใจเลย”

วิมลมานยุส่งทำแบบนี้ดีแล้ว ขืนมัวแต่เขิน แพ้ยัยกวางสาวข้างบ้านแน่ๆ ปิยะธิดาอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นสวยมากหรือ วิมลมานชมว่าเธอสวยกว่า แต่ที่แม่ของตนปลื้มยัยนั่นเนื่องจากเป็นพวกผู้ดีเก่า

“ที่ย้ายมาซื้อบ้านอยู่ละแวกนี้ก็เพราะสาเหตุนี้แหละ นั่นไงบ้านยัยกวาง ใหญ่โตที่สุดในละแวกนี้ ชื่อจริงเธอชื่อ กุมาริกา” วิมลมานชี้มือไปยังบ้านอิศรเสวีประกอบคำพูด ปิยะธิดามองอย่างริษยา ก่อนจะตีหน้าเศร้า

“แบบนี้เราคงสู้เขาไม่ได้แล้วล่ะ”...

ปิยะธิดาเก็บความแค้นแน่นอกกลับไประเบิด

ใส่ห้องชุดในคอนโดฯที่พักของตัวเอง เอาคัตเตอร์กรีด ผ้าปูที่นอน หมอน รวมทั้งม่านและวอลเปเปอร์ขาดกระจุย เจ็บใจที่ทุกอย่างในห้องพักนี้กระจอก เชยและคับแคบ แล้วหันไปเตะกล่องกระดาษทิชชูลอยไปที่ประตูห้อง ดำรงพี่ชายของเธอเปิดประตูเข้ามาพอดี ทิชชูพุ่งเฉียดหน้าไปเส้นยาแดงผ่าแปด เขามองน้องสาวที่ร้องไห้ตีโพยตีพายด้วยความตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“ดาไม่อยากอยู่ห้องแบบรูหนูนี่แล้ว ดาต้องอยู่บ้านใหญ่กว่านี้ พี่รงต้องหาบ้านสวยๆให้ดาเดี๋ยวนี้”

“ใจเย็นๆนะ ไม่อยู่ก็ไม่อยู่ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราย้ายกันเลย ไปหาบ้านใหญ่กว่านี้นะ” ดำรงปลอบใจ...

ด้านกวางตั้งใจจะเข้าไปขอโทษพ่อซึ่งยังอยู่ในห้องทำงานเพราะคิดว่าสยมภูมาฟ้องเรื่องเธอกับอัครพล แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตร นอกจากสยมภูจะไม่ได้ฟ้องอะไรพ่อของเธอ ยังหอบเงินมาร่วมลงทุนกับท่าน แถมพูดชื่นชมเธอให้ท่านฟังว่าเป็นเด็กมีความคิด แม้จะ
อายุน้อยก็มีจิตสาธารณะ จัดทำกล่องเพื่อรับบริจาคเงินช่วยเหลือผู้อื่น บุรุษหยิบเงินให้เธอปึกใหญ่เป็นรางวัลที่ทำให้สยมภูปลื้มจนหอบเงินมาลงทุนกับท่าน

“ไม่ค่ะคุณพ่อ มันเยอะเกินไป”

“ยัยกวาง นี่มันขี้ปะติ๋วมากถ้าเทียบกับกำไรที่คุณพ่อจะได้จากการลงทุนในครั้งนี้ จริงไหมคะคุณพ่อ...คุณพ่อของวรเก่งที่สุดในโลก” วรเทวีชเลียร์พ่อตัวเองแบบไม่มีเม้ม ขณะที่บุรุษยิ้มปลื้มไปกับคำเยินยอ

ooooooo

ทะนงมาหาสยมภูที่บ้านแต่เช้าเพื่อรายงานเรื่องมือถือที่เขาให้ไปสืบ ปรากฏว่าไม่ได้ลงทะเบียนก็เลยไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ ส่วนข้อมูลข้างในเครื่องก็ไม่มีอะไรที่บ่งบอกได้เลย จังหวะนั้นคิงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา

“ม่วงมันเล่าว่ามีคนดักถ่ายรูปนายน้อยหรือครับ เห็นไหมครับ นายน้อยกำลังอยู่ในอันตราย พวกมันอาจเป็นศัตรูเก่าๆที่กลับมาล้างแค้นก็ได้ ให้ผมกลับไปคุ้มกันนายน้อยเหมือนเดิมนะครับ...นะครับนายน้อย”

สยมภูเตือนว่าหน้าที่ของคิงคือเฝ้าตึกเล็ก ดังนั้นก็จงกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง แล้วหันไปขอบใจทะนง ที่มาส่งข่าวให้รู้ หลังจากทะนงไปไม่นาน ระวิวรรณก็ขับรถมาจอด ม่วงเข้ามารายงานว่านายน้อยยังแต่งตัวไม่เสร็จ ระหว่างรอสยมภูอยู่ที่ห้องรับแขกระวิวรรณเดินคุยมือถือกับลูกน้องไปด้วยจนมาหยุดที่หน้าต่างมองไปทางตึกเล็ก เห็นวันทนีย์ออกมายืนที่ระเบียง เธอรีบตรงไปที่นั่น แต่เจอคิงขวางไว้ไม่ยอมให้เข้า เธออ้างว่าเห็นผู้หญิงอยู่ในตึกนี้ เขาโกหกว่าเป็นคนทำความสะอาดบ้านคนใหม่ เธอไม่ติดใจอะไรอีก ขยับจะไปแล้วชะงัก

“เดี๋ยวก่อน แล้วนายทำไมถึงอยู่ที่นี่ ฉันไม่เห็นนายไปติดตามท่านประธานหลายวันแล้ว”

“ผมโดนทำโทษนายน้อยไม่ได้บอกคุณวิหรือครับ” จากนั้นเรื่องราวของครูเอกก็พรั่งพรูออกจากปากคิง

ระวิวรรณถึงกับเต้นผาง ต่อว่าสยมภูยกใหญ่ว่าทำไมไม่เล่าเรื่องนี้ให้ตนเองฟัง ถ้าเกิดเล็ดลอดไปถึงหูนักข่าว สยมภูกรุ๊ปถึงคราวอวสานแน่ เขามั่นใจว่าคิงไม่ได้ฆ่าครูเอก เธอเองก็เชื่อแบบนั้น แต่ตอนนี้บริษัทของเราเจอแต่ข่าวเสียๆหายๆ พวกนักเลงคีย์บอร์ดพากันตั้งฉายาให้เขาว่ามาเฟียคอนกรีต

“อย่าซีเรียสน่า ข่าวพวกนี้ใครๆก็เขียนได้ คุณก็จ่ายเงินแก้ข่าวไปก็หมดเรื่อง ผมเชื่อฝีมือคุณ”

จังหวะนั้นทะนงโทร.มาแจ้งข่าวร้ายว่าลูกค้าแห่กันมาขอเงินจองซื้อคอนโดฯเฟสใหม่คืน ทั้งคู่ถึงกับหน้าเครียด รีบบึ่งรถไปที่ออฟฟิศ เห็นลูกค้าหลายสิบรายรุมล้อม เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อจะขอเงินคืนเพราะวิตกกังวลเกี่ยวกับข่าวลือที่ว่าบริษัทสยมภูกรุ๊ปตั้งขึ้นเพื่อเอาเงินมาฟอก

ระวิวรรณกับสยมภูรีบเดินหลบๆไปที่ห้องประชุมซึ่งมีพนักงานนับสิบคนนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊กคนละเครื่องเพื่อคอยแก้ข่าวที่แพร่สะพัดในเน็ต สักพักทะนงวิ่งหน้าตื่นเข้ามาแจ้งสยมภูว่าลูกค้าแตกตื่นข่าวลือแห่กันมาขอเงินจองคืนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแล้ว สยมภูโกรธมากสั่งให้ระวิวรรณหาต้นตอปล่อยข่าวให้เจอ

“งานนี้คงจะยาก แต่เรามีสิทธิ์ไม่คืนเงินจองได้นะ สัญญาเรามีถูกต้องแต่เราต้องชี้แจงให้เขาเข้าใจ”

สยมภูครุ่นคิดหนักจะทำอย่างไรดี ก่อนจะรีบติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย สั่งให้ระวิวรรณกับทะนงตามมา แล้วเดินลิ่วออกไป...

ขณะเกิดเรื่องวุ่นๆที่บริษัทสยมภูกรุ๊ป เจินเตือนกวางว่าอย่าเอาตัวไปออกรับแทนอัครพลขนาดนั้น อาจทำให้เขาเข้าใจผิดว่าเธอชอบเขาได้ ระหว่างนั้น เตี่ย ของเจินโทร.มาบอกว่าคอนโดฯที่เขาจองไว้มีข่าวลือว่าเจ้าของเป็นมาเฟีย เขาจะรีบไปทวงเงินจองคืนไม่อย่างนั้นพวกมันอาจปิดบริษัทหนีไปก่อน

“เราต้องรีบไปเฝ้าร้านแทนเตี่ย โอ๊ยๆไม่ใช่สิต้องไปลาครูก่อน” เจินขยับจะไป กวางดึงมือไว้ถามว่าบริษัทชื่ออะไร พอรู้ว่าเป็นสยมภูกรุ๊ปถึงกับอึ้ง

ooooooo

ไม่ได้มีแต่ลูกค้าที่ออกันแน่นห้องโถงของบริษัทสยมภูกรุ๊ป ทั้งนักข่าวทั้งกล้องทีวีแห่กันมาเต็มไปหมด ลูกค้าส่งเสียง “เอาเงินคืนๆๆ” ดังลั่น อุษาต้อง ใช้โทรโข่งประกาศขอร้องให้ใจเย็นๆ เรายังคืนเงินให้ตอนนี้ไม่ได้ สยมภูเข้ามาคว้าโทรโข่งไปจากมือเธอ

“ทุกท่านฟังทางนี้ครับ ผมสยมภู ประธานสยมภูกรุ๊ป ขอเวลาทุกท่านสักสองสามนาที” สยมภูรอจนทุกอย่างอยู่ในความสงบจึงพูดต่อไปอีกว่า “ผมเข้าใจถึงความกังวลใจของทุกคน ถึงแม้เรามีสิทธิ์ไม่คืนเงินจองได้ เพราะไม่ได้ทำผิดสัญญาข้อไหน แต่เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของผม...ผมจะคืนเงินจองให้ทุกคนครบทุกบาททุกสตางค์โดยไม่มีข้อแม้ใดๆทั้งสิ้น” ว่าแล้วสยมภูมองไปทางทะนงที่ยืนอยู่หน้าจอแอลอีดี.ขนาดใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก เห็นเขาพยักหน้าให้ สยมภูจึงประกาศต่อไปว่า

“แต่ก่อนที่ทุกท่านจะตัดสินใจพิพากษาผมผมอยากให้พวกท่านได้รับข่าวสารที่ถูกต้องมากกว่าข่าวโคมลอยที่ตั้งใจปล่อยออกมาทำลายผมโดยอาศัยทุกท่านเป็นเหยื่อ ภาพที่ทุกท่านจะเห็นต่อไปนี้คือแม่ของผม แม่ของผมคือคุณกอบกุล ภักดีนฤเบศร์” สยมภูผายมือไปที่จอแอลอีดี. มีภาพของกอบกุลกำลังอุ้มสยมภูตัวน้อยไว้ในอ้อมกอดปรากฏขึ้น ภาพบนจอเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เป็นภาพคู่ของแม่กับสยมภูจนเขาโตเป็นวัยรุ่น

สยมภูต้องการสื่อให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ใช่มาเฟียแต่เป็นถึงหลานท่านทูตที่เคยสร้างชื่อเสียงให้กับประ-เทศไทย ภาพการแถลงข่าวทั้งหมดถ่ายทอดสดเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วประเทศ บุรุษเองก็ได้ดูข่าวนี้เช่นกัน จำได้ว่ากอบกุลเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านทูตกิตตินันท์ ภักดีนฤเบศร์ผู้มีชื่อเสียง

หลังภาพประทับใจแม่ลูกผ่านพ้น สยมภูพร่ำพรรณนาผ่านโทรโข่งอีกว่าเขาพยายามทำธุรกิจอย่างโปร่งใส่เพื่อรักษาเกียรติของวงศ์ตระกูลแต่ยังถูกคู่แข่งกลั่นแกล้งและใส่ร้ายต่างๆนานา จึงต้องมาชี้แจงให้ทุกคนทราบ

การกระทำครั้งนี้ของสยมภูได้ผลดีเกินคาด ลูกค้าเชื่อคำพูดของเขาล้มเลิกการขอเงินจองคืนแล้วทยอยกันกลับ ทะนงกับระวิวรรณต่างยิ้มให้กันอย่างโล่งอก ทันทีที่ลูกค้าคนสุดท้ายออกจากบริษัท พนักงานและผู้บริหารทุกคนปรบมือให้สยมภูเสียงดังสนั่น เขาถึงกับยิ้มแก้มแทบปริ...

ครั้นกลับถึงห้องทำงานตัวเอง สยมภูสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด หยิบรูปถ่ายของแม่กับตัวเองตอนวัยรุ่นขึ้นมาฉีกแล้วขยำด้วยความแค้น ระวิวรรณเดินเข้ามาแตะไหล่เขาเป็นเชิงให้กำลังใจ

“เป็นไง วิธีแก้ปัญหาของผม อัจฉริยะไหม” สยมภูแค่นยิ้ม

ระวิวรรณรู้ว่าเขาไม่ได้ทำสิ่งนี้เพื่อตัวเองแต่ทำเพื่อพนักงานของเขาทุกคนรวมทั้งเธอด้วย เขาขอร้องอย่ามองเขาดีขนาดนั้น เขาก็แค่ใช้คนที่เขาเกลียดที่สุด เป็นเครื่องมือเพื่อเอาตัวรอด แล้วโยนรูปที่ขยำทิ้ง

“วันนี้ทุกอย่างคงจบหมดแล้วนะ ผมจะได้ขอเวลาส่วนตัวบ้าง”

เธอทักท้วงว่ายังไม่จบ แม้เราจะเรียกความเชื่อมั่นคืนจากลูกค้าได้ แต่ก็ไม่ใช่คนส่วนใหญ่โดยเฉพาะลูกค้าระดับวีไอพี. สยมภูไม่สนใจจะฟังอะไรอีก เธอจะจัดการอย่างไรต่อไปก็เชิญตามสบาย แล้วเดินออกไปขึ้นมอเตอร์ไซค์คันโปรดของตัวเอง ขี่ออกไปอย่างรวดเร็วราวกับจะระบายความอัดอั้นตันใจเรื่องของแม่ที่ทิ้งเขากับพ่อไปอยู่กับชู้

ooooooo

อัครพลไม่ละความพยายามที่จะทำให้สยมภูดูเป็นคนเลวในสายตาของกวาง เอาข้อมูลที่เขาเป็นมาเฟียมาให้เธอดูถึงหน้าโรงเรียนระหว่างที่เธอรอรถมารับ เธออดแปลกใจไม่ได้ถ้าหากเขาเป็นอย่างที่ข้อมูลบอกทำไมพ่อของเธอถึงยอมร่วมธุรกิจด้วย อัครพลตกใจ เตือนให้เธอไปบอกพ่อว่าอย่าทำธุรกิจกับคนอันตรายอย่างเขา

“ค่ะ แล้วกวางจะถามคุณพ่อดู ขอบคุณพี่พลมากนะคะ”

“พี่เป็นคนทำให้น้องกวางเดือดร้อน พี่ต้องรับผิดชอบ” ไม่พูดเปล่าอัครพลเอามือแตะแขนเธอด้วย นักเรียนเดินผ่านไปมาพากันซุบซิบนินทา กวางรีบเขยิบหนีกลัวคนจะเข้าใจผิดว่าเธอชอบเขา ก่อนจะบอกให้เขากลับไปก่อนไม่ต้องรอเป็นเพื่อนเธอ อัครพลพยักหน้ารับรู้แล้วเดินจากไป เด็กสาวถอนใจโล่งอก เหลือบไปเห็นน้องหมาที่ตัวเองคอยให้ข้าวให้น้ำเดินอยู่ รีบวิ่งไปหา

ห่างออกไปไม่มากนัก สยมภูขี่มอเตอร์ไซค์ใจลอยมาเกือบถึงโรงเรียนของกวาง หยุดรถมองไปริมทางเท้าเผื่อจะเจอเธอ แต่แล้วอดสมเพชตัวเองไม่ได้

“บ้าหรือเปล่าวะเรา มาแอบส่องเด็กเนี่ยนะ” ว่าแล้วสยมภูสตาร์ตเครื่อง...

ด้านกวางหยิบยาใส่แผลสดมาทาให้น้องหมาตรงที่ถูกหมาตัวอื่นกัด มันแสบแผลก็เลยวิ่งหนีไปกลางถนน มอเตอร์ไซค์ของสยมภูแล่นมาพอดีชนมันนอนแน่นิ่ง ส่วนมอเตอร์ไซค์เสียหลักเกือบคว่ำ กวางตกใจรีบวิ่งไปดูพร้อมกับต่อว่าคนขับที่ไม่ดูหมา พอสยมภูถอดหมวกกันน็อกออกเธอถึงกับร้องเอะอะ

“คุณมาเฟีย!”

สยมภูไม่พอใจที่เธอเรียกแบบนั้น ก็เลยพูดจายียวนใส่ สองคนมีปากเสียงกันลั่นถนน กวางขี้เกียจเถียงด้วยคว้ามือถือโทร.หาเกมจะให้พาน้องหมาไปหาหมอ แต่เขาไม่รับสาย เธอก็เลยโทร.ตามอัครพลแทนที่

“พี่พลคะ หมาที่กวางเลี้ยงไว้แถวโรงเรียนถูกรถชน กวางขอแรงพี่พลไปส่งที่คลินิกใกล้ๆ...”พูดได้แค่นั้น สยมภูเกิดหึงขึ้นมา แย่งมือถือจากมือกวางไปกดตัดสาย บอกให้เธออุ้มน้องหมาไปขึ้นมอเตอร์ไซค์ของเขา แล้วถอดเสื้อสูทยื่นให้เธอใช้ห่อตัวมัน เด็กสาวถึงกับอึ้งที่เขาสละสูทราคาแพงให้น้องหมา
กวางซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของสยมภูโดยมือหนึ่งอุ้มน้องหมาอีกมือหนึ่งเกาะไหล่เขาไว้ไม่กล้ากอดเอว สยมภูขี่ซิ่งมากกลัวเธอจะหล่น สั่งให้กอดเอวแล้วเอนตัวมาพิงหลังเขาไว้ เธอรีบทำตามอย่างว่าง่าย ไม่นานนัก น้องหมาก็ถึงมือสัตวแพทย์ โชคดีที่มันไม่เป็นอะไรมาก แต่ต้องให้นอนรักษาตัวที่คลินิกสักระยะหนึ่ง

สยมภูโทร.ตามทะนงให้มาจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายของน้องหมาทั้งหมด แล้วออกไปรอที่มอเตอร์ไซค์ซึ่งจอดอยู่หน้าคลินิก เจ้าหน้าที่ถือเสื้อสูทของสยมภูออกมาจากห้องตรวจด้านในเอามาคืนให้ กวางรับเสื้อไว้แล้วคว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งตามสยมภูจนทัน คืนเสื้อในมือให้ พร้อมกับขอบคุณเขาที่ช่วยน้องหมาของเธอเอาไว้

“เมื่อครู่นี้ฉันยังเป็นมาเฟียอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นนักบุญซะแล้ว”

“กวางขอโทษที่พูดไม่ดี กวางไม่ทราบว่าที่ผ่านมา คุณเป็นอะไร แต่วันนี้คุณเป็นคนมีน้ำใจมาก คุณไม่จำเป็นต้องช่วยน้องหมาก็ได้แต่คุณก็ทำ”

มีเสียงแตรรถดังขึ้น ทั้งคู่หันไปเห็นรถของอัครพล แล่นมาจอด เจ้าของรถวิ่งลงมาหากวาง พลางมองสยมภูอย่างไม่ไว้ใจ เธอแปลกใจเขารู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่นี่ เขาแค่ลองสุ่มดู โชคดีที่เจอ เธอเล่าให้ฟังว่าตอนนี้น้องหมาปลอดภัยแล้ว ต้องขอบคุณสยมภูที่ช่วยพามาส่งหมอได้ทันท่วงที

“งั้นก็ต้องขอบคุณแทนน้องกวางด้วย เมื่อครู่นี้พี่บอกคนรถของน้องกวางแล้วว่าพี่จะพาน้องกวางไปส่ง ไปกันเถอะ” อัครพลจูงมือกวางไปขึ้นรถ เธอขืนตัวไว้ แต่เขาฉุดไปที่รถจนได้ แล้วเปิดประตูดันเธอขึ้นไปนั่ง แต่พอจะปิดประตู สยมภูตามมายื้อไว้

สองคนดึงประตูรถกันไปดึงกันมา เขาแกล้งปล่อยมือ อัครพลถึงกับเซกระแทกรถ กวางตกใจรีบลงมาดู สยมภูสั่งเสียงเขียวให้ไปขึ้นมอเตอร์ไซค์ของตน เธอไม่ชอบท่าทีแข็งกร้าวของเขาก็เลยไม่ยอมไปด้วย เขาเสียหน้ามากกลับไปขึ้นมอเตอร์ไซค์ ขับออกไปราวกับจะแข่งกับพายุ...

สยมภูเก็บอารมณ์ขุ่นมัวไประบายกับวันทนีย์ที่ตึกเล็ก กระชากตัวมาจูบก่อนจะพากันล้มลงบนเตียง

ooooooo

บุรุษนำเงินที่ได้จากสยมภูไปให้สิงหาอีกทอดหนึ่งถึงโรงงานในโคราช เขาชมไม่หยุดปากว่าบุรุษมีบารมีสุดยอดหาเงินมากมายได้ภายในไม่กี่วัน เขาคิดไม่ผิดจริงๆที่ร่วมธุรกิจด้วย

“ผมก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะมีคนมาขอร่วมลงทุนถึงบ้าน แล้วตกลงว่าถ้าเอาเงินก้อนนี้ไปจ่ายค่าเครื่องจักรแล้วเราจะเริ่มผลิตสินค้าตามออเดอร์ของลูกค้าได้ทันใช่ไหม”

“แน่นอนครับ พรุ่งนี้เราจะเริ่มติดตั้งเครื่องจักรเพิ่มเลย รับรองว่าสินค้าลอตแรกนี่ก็เกือบคุ้มทุนแล้ว ไม่เกินสิ้นปีนี้เรามีกำไรไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้านแน่” คำสัญญาของสิงหาทำให้บุรุษยิ้มพอใจ...

ในเวลาเดียวกัน ขณะสยมภูยืนชมวิวอยู่บนดาดฟ้าของบริษัท ทะนงเข้ามารายงานว่าได้ประวัติของสิงหามาแล้ว คนคนนี้ชอบหลอกเอาเงินพวกข้าราชการเกษียณมาลงทุนแล้วสุดท้ายก็บอกว่าขาดทุน ปิดบริษัทเชิดเงินหนี เขากลัวว่าเงินที่เราให้บุรุษไปจะสูญเปล่า

“ตามดูไปก่อน อาจจะไม่เลวร้ายขนาดนั้นก็ได้”

จังหวะนั้นระวิวรรณโทร.เข้ามือถือของทะนงบอกว่ามีเรื่องด่วน รอท่านประธานอยู่ที่ห้องทำงาน ทันทีที่เจอหน้าเจ้านาย ระวิวรรณแจ้งว่าเธอจะจัดงานเบิร์ธเดย์แฟนซีให้เขาเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับบริษัทไปในตัว โดยจะเชิญแขกวีไอพีมาร่วมงาน ธีมของงานจะเป็นการแต่งแฟนซีแนวเทพนิยาย โดยเขาจะต้องแต่งตัวเป็นเจ้าชาย เขาไม่ชอบเข้าสังคมสั่งให้ยกเลิกการจัดงาน เธอทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะแจกการ์ดเชิญไปแล้ว จากนั้นขอตัวไปทำงานต่อ สยมภูหยิบการ์ดเชิญขึ้นมาดูด้วยท่าทางรังเกียจ

“ฮึ...เจ้าชาย แค่คิดก็ขนลุกแล้ว” บ่นเสร็จเขาโยนการ์ดใส่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน เห็นจดหมายของกวางอยู่ในนั้นก็อดคิดถึงเจ้าของจดหมายไม่ได้ พลันแผนการเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาในหัวของเขา รีบกดอินเตอร์คอมทันที

“ทะนง เข้ามาหน่อย มีงานด่วนให้ทำ”...

ในเวลาต่อมา ขณะที่กวางกำลังใจลอยคิดถึงสยมภู อยู่ในห้องนอน วรเทวีตะโกนเรียกให้ลงมาหา เมื่อมาถึงห้องโถง กวางแปลกใจที่เห็นราวแขวนเสื้อขนาดใหญ่มีชุดราตรีแนวแฟนซีมากมายแขวนอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนอีกฝั่งเป็นชุดแฟนซีของเด็ก มีทั้งกระโปรงฟูฟ่องและชุดแฟนซีสัตว์ต่างๆ เจ้าของร้านเสื้อกำลังวัดตัวให้เปี๊ยก

วรเทวีบอกกวางว่าชุดเหล่านี้สยมภูส่งมาให้เราใส่ไปงานแฟนซีวันเกิดของเขา ธีมงานเป็นแนวเทพนิยาย เธอเลือกชุดไว้ให้แล้วของเธอเป็นสีแดง ส่วนของกวางเป็นสีขาว แล้วเดินไปที่ราวจะหยิบชุดให้ แต่มันหายไป พอวรเทวีรู้ว่าสะอาดเอาไปลองก็โกรธมากตามไปทวงคืน เห็นยัยแม่เลี้ยงตัวดีพยายามสวมชุดที่ไซส์เล็กกว่าตัวเองอย่างทุลักทุเลโดยมีแป้งคอยช่วยรูดซิปให้ แต่รูดไม่ขึ้น วรเทวีสั่งให้ถอดชุดคืนอ้างว่าเป็นของกวาง

“ชุดนี้ไม่ใช่ของคุณกวางสักหน่อย คุณสยมภูส่งมาให้พวกเราทุกคนเลือก ใครดีใครได้”

กวางไม่อยากให้มีเรื่องกัน ถ้าสะอาดอยากใส่ชุดนี้เธอใส่ชุดอื่นก็ได้ วรเทวีไม่ยอมให้ทำอย่างนั้น สั่งให้นกเอาตัวแป้งออกไป ส่วนอิ๋วกับแตงจัดการถอดชุดที่สะอาดใส่ออก เกิดชุลมุนวุ่นวายขึ้นทันที สะอาดไม่ยอมให้ถอดชุด วิ่งหนีไปที่ห้องโถง บุรุษกลับเข้ามาพอดี ถามว่ามีเรื่องอะไรกัน เจ้าของร้านเสื้อรีบรายงาน

“คือผู้ช่วยของคุณสยมภูให้ดิฉันนำชุดมาให้ท่านกับคุณหนูๆลองเพื่อใส่ไปงานวันเกิดของคุณสยมภูค่ะ” ว่าแล้วเจ้าของร้านเสื้อหยิบการ์ดเชิญส่งให้บุรุษดู สะอาดฟ้องว่าชอบชุดนี้แต่วรเทวีจะแย่งไปให้กวางใส่ทั้งที่มีชุดอื่นให้เลือกอีกหลายชุด วรเทวีโกรธที่เธอโกหกหน้าด้านๆ จะมีเรื่องกันอีก บุรุษสั่งให้หยุดทะเลาะกัน ไล่สะอาดไปถอดชุดออก งานนี้จะมีแค่เขากับกวางและวรเทวีเท่านั้นที่ได้ไป สะอาดแค้นใจมากวิ่งหนีออกไปทั้งน้ำตา แป้งกับเปี๊ยกรีบวิ่งตาม กวางมองสามแม่ลูกที่วิ่งออกจากห้องโถงด้วยความสงสาร...

เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับพ่อ กวางขอไม่ไปงานเลี้ยงงานนี้ อ้างต้องท่องหนังสือเตรียมสอบ เขาไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ ไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับ สยมภูเป็นหุ้นส่วนของเรา เราสมควรจะไปเพื่อให้เกียรติเขา กวางอ้าปากจะทักท้วง แต่สยมภูโทร.เข้ามือถือของบุรุษเสียก่อน

“ฮัลโหล คุณสมยภู...ได้รับแล้วครับ ต้องขอบคุณมากจริงๆ ไปสิครับ ยัยวอกับยัยกวางตื่นเต้นกันใหญ่”

กวางถึงกับพูดไม่ออกที่ถูกพ่อมัดมือชก เดินเลี่ยงออกไปอย่างเซ็งจัด

ooooooo

อัครพลมารอเจอกวางอยู่หน้าโรงเรียนนานสองนานไม่เห็นออกมาสักที มีเพียงเจินเพื่อนสนิทของเธอเท่านั้นที่เดินเตร่อยู่ รีบเข้าไปถามว่ากวางหายไปไหนทำไมยังไม่ออกมา เจินแกล้งพูดยั่วประสาท

“วันนี้กวางต้องไปงานเลี้ยงวันเกิดมหาเศรษฐีกับคุณพ่อ เลยออกก่อนเวลาฮะ”

ชายหนุ่มแปลกใจมหาเศรษฐีคนไหน พอรู้ว่าเป็นสยมภูถึงกับหน้าเครียด...

สนามหญ้าบ้านสยมภูถูกเนรมิตให้เป็นบรรยากาศแบบในเทพนิยาย แขกเหรื่อที่มาร่วมงานบ้างก็สวมชุดเจ้าชายบ้างก็สวมชุดเจ้าหญิง บางคนอยู่ในชุดอัศวินอย่างเท่ สยมภูเองก็อยู่ในชุดเจ้าชายมีดาบเหน็บเอว

เช่นกัน ระวิวรรณเห็นเขาถึงกับตะลึงในความหล่อ งานนี้มีแขกวีไอพีมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง รวมทั้งครอบครัวท่าน รมต.ทวีศักดิ์ คุณหญิงพวงพรและทศพรว่าที่เจ้าบ่าวของวรเทวี

ไม่นานนัก บุรุษกับวรเทวีก็มาถึงงาน ทั้งคู่แต่งชุดตามธีมของงานยกเว้นกวางที่มาในชุดมาสคอตเป็นเป็ดตัวอ้วน ครอบครัวอิศรเสวีไม่ล่วงรู้เลยว่าถูกหมึกกับสมุนในชุดตัวร้ายในเทพนิยายแฝงตัวเข้ามาในงานนี้ด้วย

บุรุษพาวรเทวีเข้าไปทักทายกลุ่มของท่าน รมต.ที่กำลังถ่ายรูปอยู่กับสยมภูอย่างสนิทสนม เจ้าของงานไม่เห็นกวางมาด้วยก็ถามหา แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่ตรงมุมไหนของงาน ปรากฏว่าเธอถูกพวกเด็กๆที่แต่งแฟนซีเป็นนางฟ้ากับพวกสัตว์ต่างๆฉุดไปถ่ายรูป กวางหยอกล้อกับพวกนั้นสนุกสนาน

วันทนีย์ไม่ได้ถูกเชิญให้มาร่วมงานด้วย ได้แต่มองผ่านกล้องส่องทางไกลด้วยความไม่พอใจ...

สยมภูยังคงชะเง้อคอยาวมองหากวาง ตอนที่อุษาถือกล่องใส่ชุดเข้ามาชนจนกล่องหลุดมือชุดร่วงตกพื้น เขาจำได้ว่าเป็นหนึ่งในชุดที่ส่งไปให้ครอบครัว
อิศรเสวีก็ร้องถามว่าไปเอามาจากไหน

“คุณหนูคนหนึ่งที่แต่งชุดเป็ดฝากมาคืนท่านประธานไว้ตรงหน้างานค่ะ จะให้อุษาไว้ที่ไหนดีคะ”

“จะเอาไปทิ้งที่ไหนก็ไป” สยมภูโกรธที่ถูกกวางท้าทาย บริกรถือถาดใส่แชมเปญเดินผ่าน เขาคว้ามาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ระวิวรรณเดินยิ้มแย้มเข้ามาถามว่าทำไมมาหลบอยู่ตรงนี้หรือว่ารอใครอยู่ เขาปฏิเสธทันทีว่าเปล่าทั้งๆที่ชะเง้อคอยาวอยู่ จังหวะนั้นเด็กๆพากันวิ่งหนีกวางในชุดเป็ดเข้ามาชนระวิวรรณจนเซ กวางตกใจที่เจอสยมภู รีบก้มหัวขอโทษ แล้ววิ่งหลบออกไป เขานึกถึงคำพูดของอุษาที่ว่าคุณหนูในชุดเป็ดฝากเสื้อมาคืนก็หรี่ตามองตาม ทะนงเข้ามาเตือนให้สยมภูไปที่เวทีได้แล้ว ใกล้เวลาที่ต้องขึ้นกล่าวทักทายแขกในงาน

“พวกคุณไปกันก่อน ขอผมเข้าห้องน้ำเดี๋ยวเดียว” สยมภูพูดจบจ้ำพรวดๆออกไปทันที...

กวางวิ่งมาหลบตรงบ่อน้ำพุซึ่งกั้นระหว่างตึกใหญ่กับตึกเล็ก เหลียวมองไปรอบๆไม่เห็นใครแถวนั้น รีบถอดหัวเป็ดออกแล้วนั่งพักเหนื่อยที่ม้าหินใกล้ๆ มีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น อัครพลโทร.มาบอกว่ามางานนี้เช่นกัน พ่อกับแม่ของเขาได้รับเชิญแต่พวกท่านไม่ว่างเขาก็เลยมาแทน แล้วถามว่าเธออยู่ไหน เดี๋ยวจะไปหา

“อยู่สวนข้างตึกใหญ่ที่มีน้ำพุน่ะค่ะ เดี๋ยวกวางเดินออกไปก็ได้” กวางวางสายเอาหัวเป็ดสวมแล้วขยับจะไป สยมภูมาขวางไว้เสียก่อน เธอตกใจหันหลังจะวิ่งหนี เขารีบมาดักหน้า ด้วยความที่ชุดหนักทำให้เธอเบรกไม่อยู่หน้าคะมำล้มทับเขา หัวเป็ดกระเด็น กวางพยายามจะลุกแต่ลุกไม่ขึ้น เขาก็เลยผลักเธอกลิ้งไปข้างๆ แล้วยันตัวเองลุกขึ้น ก่อนจะช่วยดึงเธอให้ลุกตาม พลางต่อว่าเธอที่ไม่ยอมใส่ชุดที่เขาส่งไปให้สองคนมีปากเสียงกัน สยมภูแกล้งไม่พอใจ ตีหน้าเหี้ยมเข้าหา เธอถอยกรูดจนหงายหลังตกบ่อน้ำพุแน่นิ่งไป เขาตกใจรีบพาไปที่ห้องพักรับรองแขกภายในตึกใหญ่ เรียกจันทร์แม่บ้านที่บริษัทให้มาช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เธอและให้เอาชุดที่เธอเอามาฝากคืนไว้กับอุษามาสวมแทนชุดมาสคอตที่เปียกน้ำ

ชุดที่จันทร์เปลี่ยนให้ทำให้กวางที่นอนไม่ได้สติดูงดงามราวกับเจ้าหญิงนิทราในเทพนิยาย สยมภูจ้องมองอย่างหลงใหล เอื้อมมือเขี่ยเส้นผมที่ลงมาปรกหน้าผาก ยิ่งได้มองเธอใกล้ๆเขายิ่งหลงรักอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เขาค่อยๆโน้มตัวลงไปหา

ฝ่ายกวางฝันว่าได้เต้นรำกับสยมภูในชุดเจ้าชายไปรอบๆบ่อน้ำพุอย่างมีความสุข เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วจุมพิตที่ริมฝีปาก กวางรู้สึกตัวตื่นขึ้น เหมือนความฝันเป็นจริง จับที่ริมฝีปากตัวเองอย่างเขินอาย แล้วรีบลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆห้องที่ว่างเปล่าด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเปลี่ยนใส่ชุดนี้ได้อย่างไร

ooooooo

คิงพบว่าวันทนีย์หายไปจากตึกเล็กรีบออกตามหามาใกล้กับห้องพักรับรองแขก เห็นเงาตะคุ่มๆเหมือนมีคนซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้จะเดินเข้าไปดู แต่ม่วงเข้ามารายงานเสียก่อนว่ามีพวกแปลกปลอมแฝงตัวเข้ามาในงาน สยมภูผ่านมาได้ยินพอดี ร้องถามว่าพวกไหน ม่วงเองก็ไม่รู้เหมือนกัน จากนั้นทั้งสามคนแยกย้ายกันค้นหา

ที่มุมลับตาคนของบ้านสยมภู หมึกกับสมุนหิ้วปีกบุรุษเข้ามาเพื่อค้นหาเงินที่เขาเป็นหนี้เจ้านายของพวกตน บุรุษไม่ยอมให้ค้นต่อยหน้าหมึกหงายหลังแล้ววิ่งหนีแต่สะดุดล้มเสียก่อน หมึกโกรธจัดชักมีดขึ้นมาจะแทง สยมภูเข้ามาคว้ามือไว้ทัน เกิดการต่อสู้กันขึ้น เขาถูกหมึกกับสมุนล้อมกรอบไว้

ก่อนที่สยมภูจะเสียทีให้พวกนั้น คิง ม่วงและลูกน้องนับสิบเข้ามาช่วยไว้ทัน แล้วเอาปืนจี้หมึกกับสมุนไว้ บุรุษรีบออกตัวว่ามีเรื่องกับเจ้านายของพวกนี้นิดหน่อยไม่คิดว่าจะตามมาหาเรื่องถึงที่นี่ สยมภูบอกเขาว่าไม่ต้องเป็นกังวล ตนจะเคลียร์ทุกอย่างให้เอง บุรุษพยักหน้ารับรู้ แล้วเดินกลับไปที่งานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จากนั้นสยมภูสั่งให้คิงกับลูกน้องเอาตัวหมึกกับพวกไปที่โรงเก็บอุปกรณ์ทำสวน หมึกขู่ว่าห้ามทำอะไรพวกตน เพราะเจ้านายของพวกตนเป็นผู้มีอิทธิพลคับฟ้า ไม่อย่างนั้นสมยภูได้อายุสั้นแน่นอน คิงหมั่นไส้อัดเขาร่วงลงไปกองกับพื้น สยมภูสั่งให้หยุดซ้อมก่อน ตนอยากรู้ว่าเจ้านายของเขาคือใคร

“เสี่ยโอภาส เจ้าพ่อตะวันออก รู้จักไหม...ฮ่ะๆๆๆ อึ้งล่ะสิ ถ้ารู้ตัวก็รีบก้มหัวขอโทษพวกอั๊วซะไม่งั้นเจ็บตัวแน่” หมึกโม้ยังไม่ทันขาดคำ ถูกคิงกระโดดถีบหงายท้องแล้วชักปืนจะยิง ม่วงกับพวกชักปืนตาม

อีกมุมหนึ่งด้านนอกอาคาร อัครพลเดินผ่านมาได้ยินเสียงเอะอะรีบแอบดู ตกใจที่เห็นลูกน้องของสยมภูถือปืนจ่อคนกลุ่มหนึ่งอยู่ รีบเอามือถือขึ้นมาถ่ายคลิปเก็บไว้ สยมภูสั่งให้คิงถอยไป แล้วล้วงเอานามบัตรของตัวเองออกจากอกเสื้อยัดใส่ปากหมึก สั่งให้คาบไปบอกเจ้านายของเขา

“ปัญหาของคุณบุรุษ ฉันจะรับผิดชอบให้เอง นัดเวลามาที่ไหนเมื่อไหร่ไปเคลียร์ได้ตัวๆเลย”

คิงไล่ตะเพิดหมึกกับพวกไปให้พ้นหน้า พวกนั้นไม่รอให้ไล่ซ้ำพากันเผ่นแน่บ สยมภูชมคิงว่าทำงานได้ดีมาก บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปสนุกสนานได้แล้ว เขารอจนพวกลูกน้องไปกันหมด จึงออกจากโรงเก็บอุปกรณ์ แต่เห็นเงาใครบางคนทางหางตาก็หันขวับไปมอง อัครพลกลัวจัดวิ่งหนี สยมภูไล่ตาม

อัครพลเห็นจวนตัวหันมายกมือถือขู่ ถ้าทำอะไรตนคลิปที่ตนถ่ายไว้รับรองว่อนเน็ตแน่ คนจะได้รู้ว่าแท้ จริงแล้วเขาก็แค่นักเลงหัวไม้ที่ชอบไล่ทำร้ายคนไม่มีทางสู้ สยมภูเอาดาบที่เหน็บเอวตวัดใส่มือถือกระเด็น

“เหรอ ต้องอย่างนายใช่ไหมถึงจะดูเท่ ก๊อบปี้ผลงานออกแบบของคนอื่นมาตบตากรรมการ ถึงได้รางวัลไปก็อย่ามั่นใจว่าไม่มีใครรู้ทัน”สยมภูยอกย้อนอย่างเจ็บแสบ อัครพลอึ้งที่เขารู้ความลับ

สยมภูก้มหยิบมือถือ อัครพลเห็นเขาเผลอชักดาบจะฟันแต่เขาหลบทัน สองคนต่อสู้กันด้วยเพลงดาบ อัครพลต้องการยั่วประสาทสยมภู คุยอวดเป็นคนปล่อยข่าวเสียๆหายๆของเขาเอง สยมภูฟิวส์ขาดรุกไล่ฟันดาบใส่อัครพลไม่ยั้งจนเสียหลักหงายหลัง แล้วคร่อมตัวเขาไว้

ในเวลาเดียวกัน วันทนีย์เข้าไปข่มขู่กวางถึงหน้าห้องรับรองแขกให้บอกมาว่าเธอเป็นใคร เป็นอะไรกับสยมภู โชคดีที่ระวิวรรณเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน วันทนีย์เห็นท่าไม่ดีวิ่งหนี ระวิวรรณยังไม่ทันจะซักกวางถึงเรื่องที่เกิดขึ้น มีเสียงอัครพลร้องว่าอย่าดังลั่น สองสาวตกใจรีบวิ่งไปดู เห็นสยมภูเงื้อดาบจะแทงอัครพล

แต่สุดท้ายก็ปักดาบลงข้างตัวเขาแทน กวางรีบวิ่งเข้าไปหา พลางต่อว่าสยมภูทำไมต้องทำรุนแรงแบบนี้ด้วย อัครพลได้ทีฟ้องเธอว่าเห็นกับตาว่าสยมภูใช้ปืนข่มขู่คนอื่น แล้วเหลือบเห็นมือถือของตัวเองจะพุ่งไปเอา สยมภูไวกว่าคว้าได้ก่อน แล้วหักซิมทิ้งพร้อมกับลบภาพทั้งหมดออก ระวิวรรณได้แต่มองเจ้านายงงๆ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สะใภ้เจ้าสัว EP.26 สาวปริศนาโชว์ที่ตรวจครรภ์ อ้างท้องกับเจ้าสัวเทียน

สะใภ้เจ้าสัว EP.26 สาวปริศนาโชว์ที่ตรวจครรภ์ อ้างท้องกับเจ้าสัวเทียน
12 พ.ค. 2564

03:05 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 12 พฤษภาคม 2564 เวลา 04:31 น.