นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แฝดนะยะ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    แป้งกับปรียาคอยชะเง้อดูว่าปรางค์จะกลับมาหรือยัง  เมื่อยังไม่มาแป้งตัดสินใจโทร.บอกเจ๊ตุ่มว่า ตอนนี้ปรางค์หายไปยังตามหาไม่เจอ  แต่เดี๋ยวพวกตน จะช่วยกันตามหาอีกที

    ข่าวนี้ทำให้พวกเจ๊ตุ่มแทบช็อก

    ส่วนนักรบหว่านล้อมจนประพันธ์มีท่าทีอ่อนลงแล้ว ออกมาบอกปรียากับแป้งว่าประพันธ์น่าจะเริ่มยอมเข้าใจอะไรบ้างแล้ว  แต่ปรียากลับเห็นว่าสายไปแล้ว  จนป่านนี้ป้างยังไม่ยอมกลับมาเลย  ถามว่าเราจะไปตามหากันไหม  จะหาได้ที่ไหน  ปรียามองหน้านักรบอย่างหนักใจ

    ไม่มีใครคิดว่าปรางค์จะไปที่ค่ายมวย ปรางค์ไปที่นั่น เฮียพงษ์ทักอย่างสนิทสนมว่า "ไอ้แป้ง ทำไมวันนี้ฟิตนักวะ" แล้วฝากไปบอกพ่อว่าอย่าหักโหมนักเดี๋ยววันขึ้นชกจริงจะหมดแรงเสียก่อน

    เฮียพงษ์บอกปรางค์ที่เขาคิดว่าเป็นแป้งว่า "พ่อแกภูมิใจในตัวแกมากเลยนะไอ้แป้ง มันบอกฉันบ่อยๆว่าที่มันกลับมาเป็นผู้เป็นคนได้ก็เพราะแกคนเดียว ตอนนี้มันก็เลยทุ่มชีวิตให้กับแก มันจะทำให้แกเป็นแชมป์ให้ได้"

    ปรางค์ฟังแล้วทำให้มีกำลังใจ  พึมพำว่าแป้งไม่เคยทำให้พ่อผิดหวังเลย แต่พอคิดถึงตัวเองก็ท้อแท้ที่ไม่เคยทำให้พ่อภูมิใจเลยเหมือนกัน

    นักรบ กระบี่และแป้งช่วยกันออกตามหาปรางค์กันให้ควั่กแต่ไม่มีใครหาเจอเลย จนกระทั่งแป้งบอกนักรบให้ตามหาแถวนี้ดูอีกที  กระบี่ให้ไปดูที่ชายหาดอีกรอบ  ส่วนตนจะไปในที่ที่ไม่มีใครคิดว่าปรางค์จะไป

    ที่นั่นคือค่ายมวย  พอแป้งไปถึง  เฮียพงษ์ถามว่าทำไมกลับมาอีก ทำให้แป้งดีใจว่าปรางค์ต้องมาที่นี่ และเพิ่งกลับไปแน่ๆ เลียบเคียงถามจนรู้ว่าปรางค์เพิ่งกลับไปไม่นานนัก ปดว่าตนลืมของกลับมาเอาแล้วรีบไปเลย

    ooooooo

    จากคำพูดของนักรบ ทำให้ประพันธ์ได้คิดและ มีท่าทีอ่อนลงจนกระทั่งตัดสินใจออกไปหาปรียาปลอบใจให้กำลังใจว่าเดี๋ยวปรางค์ต้องกลับมาแน่ ปรียาสวนไปอย่างไม่หายโมโหว่า เขาด่าปรางค์เหมือนหมู เหมือนหมาอย่างนั้นยังจะกลับมาหรือ

    ประพันธ์มั่นใจว่าปรางค์ต้องกลับมาเพราะปรางค์เป็นห่วงและทิ้งเธอไปไม่ได้แน่ๆ ปรียาย้อนถามว่าแล้วถ้าปรางค์เสียใจจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ล่ะ ถ้าปรางค์หนีไปฆ่าตัวตายจะทำยังไง

    "มันไม่ทำอะไรสิ้นคิดอย่างนั้นหรอก" ประพันธ์เชื่ออย่างนั้น

    "มันทำเพื่อแกไง ไอ้พัน ถ้ามันตายไปซะแกจะได้ไม่ต้องอับอายขายหน้าที่มีลูกอย่างมัน ไอ้ป้างมันคิดถึงแต่คนอื่น มันไม่คิดถึงตัวมันเองหรอก มันหนีไปตายแน่ๆ จะได้หมดปัญหากันไป"

    ประพันธ์พูดเสียงกร้าวว่าถ้าปรางค์ไปฆ่าตัวตายก็ไม่ใช่ลูกตนแล้ว ปรียาเลยถามว่าแล้วถ้าปรางค์กลับมาเขาจะยอมรับเป็นลูกหรือ?

    "ให้มันกลับมาก่อนเถอะแล้วค่อยพูดกัน แล้วไม่ต้องร้องไห้อีกล่ะ ถึงฉันไม่ได้เลี้ยงไอ้ป้างมา ฉันก็รู้ว่ามันต้องเป็นนักสู้เหมือนเธอ มันไม่ยอมตายง่ายๆหรอก" ประพันธ์แตะไหล่ ปรียาแล้วรีบหดมือกลับเกรงๆ

    ooooooo

    กระบี่ยังเขม่นนักรบที่ใกล้ชิดกับแป้ง คุยข่มว่าตนสนิทกับแป้งมาตั้งแต่เด็ก เข้าใจและรู้จักแป้งมากกว่าเขา เชื่อว่าแป้งไม่ต้องการให้เขามายุ่งกับเรื่องในครอบครัวในเมื่อแป้งพยายามหลบหน้าแล้วยังดื้อด้านตามมาอีกทำไม

    "ฉันกับแป้งเข้าใจกันแล้ว" นักรบบอก กระบี่ถามทันทีว่าหมายความว่าไง "คุณไปถามแป้งเองแล้วกัน คุณอาจจะเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของแป้ง  เป็นเพื่อนที่แป้งไว้ใจ  แต่ฉันเป็นเพื่อนที่แป้งมอบหัวใจให้ พูดอย่างนี้คงไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้วนะ"

    นักรบบอกไปตรงๆ หมายจะให้กระบี่เลิกตอแยกับแป้ง กระบี่ฟังแล้วนิ่งอึ้งแต่ยังไม่ยอมเชื่อ

    ระหว่างที่รอการตามหาปรางค์นี่เอง ปรียาบอกแป้งด้วยความรู้สึกผิดว่าตนมัวแต่ห่วงปรางค์เลยลืมเสียสนิทว่าแป้งมาอยู่ใกล้ตัวนานแล้ว ปรียามีความหวังว่าถ้าเจอปรางค์เราแม่ลูกจะได้อยู่กันครบหน้าเสียที

    พอดีนักรบเข้ามา ปรียาถามว่าเจอป้างไหม นักรบบอกว่าไม่เจอ เสียงเจ๊ตุ่มถามเข้ามาว่าตกลงไม่เจอปรางค์หรือทุกคนหันมอง เห็นทั้งเจ๊ตุ่ม นุชและเอื้อมเดินหน้าเครียดกันเข้ามา

    เมื่อพวกเจ๊มานั่งปรึกษากันต่อหน้าประพันธ์ ปรียา และกระบี่ ประพันธ์เสียงแข็งว่ายังไงตนก็ไม่ยอมให้แป้งกลับไปปลอมตัวเป็นปรางค์อีก กระบี่ก็ไม่ยอมกลัวแป้งไปใกล้ชิดกับนักรบ

    เจ๊ตุ่มต้องชี้แจงอย่างหนักว่าแค่พาแป้งไปสแตนด์บายเท่านั้น  ถ้าเจอปรางค์เมื่อไรก็จะรีบส่งแป้งกลับมา  นุชช่วยพูดว่า เราต้องขอพาแป้งไปเพื่อเตรียมรับทุกสถานการณ์  เอื้อมอ่อยว่าไปแค่พรุ่งนี้วันเดียวเอง  กระบี่เถียงเสียงดังว่าวันเดียวก็ไม่ไว้ใจให้พาแป้งไป  สุดท้ายนักรบถามว่าทำไมไม่ให้แป้งตัดสินใจเอง

    "หนูจะกลับไปจ้ะพ่อ  ไหนๆหนูก็ช่วยพี่ปรางค์มาถึงขนาดนี้แล้ว  หนูก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด"  แป้งบอกปรียาให้กลับไปกับตนเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันก่อน ประพันธ์ทำท่าจะคัดค้านอีก แป้งตัดบทว่า

    "พ่อ...พ่อฟังหนูนะ ถ้าพี่ปรางค์กลับมาพ่อต้องพูดกับพี่เขาดีๆ ถ้าพ่อยังดื้อไม่ยอมฟังหนูละก็ หนูจะไม่กลับมาอีก หนูจะไปอยู่กับแม่ แล้วพ่อจะไม่มีลูกเหลือเลยสักคน ไปเรากลับ!" แป้งจริงจังมากแล้วชวนปรียาและนักรบกลับกัน เจ๊ตุ่มก็เลยลากลับไปด้วยความโล่งใจ

    ทุกคนกลับไปกันหมดแล้ว เหลือแต่ประพันธ์กับกระบี่นั่งมองตากันปริบๆ

    ooooooo

    กลับมาถึงบ้านแล้ว แป้งยอมรับกับนักรบว่า ที่ตนบอกแม่ให้ไปนอนเสียไม่ต้องห่วงรับรองคืนนี้ปรางค์ต้องกลับมาว่าที่จริงแล้วตนไม่รู้ว่าปรางค์จะกลับมาหรือเปล่า ไม่รู้ว่าปรางค์กลับมาแล้วพ่อจะเปิดใจรับได้ไหม ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าครอบครัวตนจะได้กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันได้อย่างที่ตนฝันไว้หรือเปล่า ตนไม่มีความแน่ใจอะไรเลย...

    "แป้ง เธอมีฉันอยู่ด้วย ทุกอย่างจะต้องจบลงด้วยดี ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรรออยู่ข้างหน้า เราจะฟันฝ่าไปด้วยกัน เธอแน่ใจได้เลยว่าฉันจะไม่มีวันทิ้งให้เธอต่อสู้คนเดียวเด็ดขาด"

    นักรบกอดแป้งไว้อย่างให้กำลังใจ

    แต่พอกลับถึงบ้าน นักรบก็ต้องหนักใจกับพ่อและแม่อีก เพราะทั้งโสภาและศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ยอมปล่อยนักรบไปง่ายๆ

    ศักดิ์สิทธิ์ยื่นคำขาดกับนักรบว่าให้เลิกคบกับกะเทยนั่นเสีย มิฉะนั้นเขาจะถูกตัดจากกองมรดก นักรบถามว่าพ่อยังมีมรดกหรือ ไหนว่าเอาไปเล่นหุ้นจนหมดตัวแล้ว ศักดิ์สิทธิ์ตัดบทว่าเรื่องนั้นไม่ต้องพูดถึง ย้ำถามว่า "ตกลงว่าไง แกเลือกเอา ทรัพย์สมบัติมหาศาลของฉันหรือว่านังกะเทยนั่น"

    "ผมเลือกความรักครับ ถ้าไม่มีเงินผมอยู่ได้ แต่ถ้าไม่มีความรักผมอยู่ไม่ได้แน่ๆ"

    ศักดิ์สิทธิ์โกรธจนเส้นเลือดแทบแตก ยืนกรานว่าเขาจะเลือกผู้หญิงข้างถนนที่ไหนตนก็ยังพอทน แต่นี่ไปเอากะเทยตนทนไม่ได้จริงๆ

    "ผมไม่ได้รักกะเทยครับ คนที่ผมรักเป็นผู้หญิง แล้วเขาก็เป็นคนดีที่ไม่มีอะไรต้องรังเกียจแม้แต่นิดเดียวผมถึงได้รักเขาไงครับ" นักรบเด็ดเดี่ยวมั่นคง

    โสภาแทบกรี๊ดออกมาบอกว่าอยากตายเสียจริงๆ พอดีโชติรสเข้ามา โสภาดีใจบอกว่ามาได้จังหวะจริงๆ ขอให้ช่วยพูดกับนักรบให้หน่อยตนจะบ้าตายอยู่แล้ว ถามอย่างมีความหวังว่าที่มานี่แสดงว่ายกโทษให้นักรบแล้วใช่ไหม

    โชติรสไม่ตอบ แต่ยืนคอแข็งมองนักรบด้วยสายตาว่างเปล่า จนเมื่อไปนั่งคุยกันในห้องทำงานของนักรบ เธอพูดอย่างไร้เยื่อใยว่าเรื่องของเราจบไปนานแล้ว แต่ที่มานี่เพราะเอาเช็คเงินเดือนมาให้เป็นเงินเดือนเดือนสุดท้าย บอกว่าเสร็จงานนี้แล้วเขาก็ไม่ต้องทำงานให้ตนอีก ทั้งยังแสดงความยินดีกับความรักของเขา

    นักรบถามเรื่องค่าหุ้นของพ่อ เธอบอกว่าตกลงกันแล้วศักดิ์สิทธิ์จะผ่อนจ่ายให้ เมื่อหมดปัญหาค่าหุ้นเขาก็เป็นอิสระ แล้วพูดตบท้ายว่า นอกจากมาพูดเรื่องงานแล้ว ยังอยากจะมาขอโทษด้วยสำหรับสิ่งที่ตนทำลงไป ไหนๆเราก็จะจากกันแล้วก็อยากจากกันด้วยดี อย่างน้อยเวลาที่เขาคิดถึงตนจะได้คิดแต่เรื่องดีๆของเราสองคน แล้วอวยพรให้เขาโชคดี

    "ผมก็ขอให้คุณโชคดีเช่นกัน"

    "แล้วพบกันพรุ่งนี้นะคะ งานสุดท้ายของพี่รบแล้ว ทุ่มให้สุดฝีมือเลยนะคะ เพราะรายการพรุ่งนี้จะเป็นรายการที่ผู้คนจะจดจำไปอีกนานแสนนาน...อ้อ...โรส ขออวยพรให้พี่รบมีความสุขกับผู้หญิงที่พี่รบรักด้วยนะคะ เธอช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีจริงๆ แต่สำหรับพี่รบ โรสไม่แน่ใจว่าพี่รบจะเป็นผู้ชายที่โชคดีด้วยหรือเปล่า"

    โชติรสไปแล้ว แม้เธอจะพูดแต่สิ่งดีๆแต่นักรบก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะมาด้วยความจริงใจอย่างที่พูด

    ooooooo

    กระบี่ยังออกตามหาปรางค์ จนค่ำนี้เขาเห็นเงาตะคุ่มๆบุคลิกเหมือนปรางค์นั่งอยู่ที่สะพานปลา พอเขาร้องเรียกร่างเงานั้นก็ลุกหนี กระบี่มั่นใจว่าต้องเป็นปรางค์ วิ่งสุดฝีเท้าไปหาจนปรางค์ยอมแพ้นั่งลงอย่างหมดแรง ถามว่ามาตามตนทำไม พ่อเกลียดตนอยากให้ตนตาย ตนก็จะหายไปจากโลกนี้เลย

    "แล้วแม่เธอล่ะ แล้วแป้งล่ะ เธอจะทิ้งสองคนนั้นไปด้วยเหรอ แล้วหน้าที่ที่เธอต้องรับผิดชอบล่ะ เธอจะทิ้งให้แป้งต้องรับภาระต่อไปใช่ไหม เธอจะให้แป้งช่วยเธอไปถึงไหน มันก็มีชีวิตของมันนะ จะให้มันมาคอยอุ้มเธออย่างนี้ตลอดชีวิตเหรอปรางค์"

    "ฉันเห็นแก่ตัวจริงๆ" ปรางค์รู้สึกตัว

    "ใช่ เธอมันเห็นแก่ตัว เธอต้องกลับไป แป้งจะได้กลับมา"

    "แป้งไปไหนเหรอ" ปรางค์เอะใจ เมื่อรู้เรื่องแล้ว ปรางค์รู้สึกตัวเองผิดมาก

    ครู่ต่อมาแป้งก็ได้รับโทรศัพท์จากกระบี่บอกว่าเจอปรางค์แล้ว แป้งดีใจมากขอคุยด้วย บอกปรางค์ว่ารู้ไหมพวกเราเป็นห่วงกันแค่ไหน เรื่องพ่อนั้น แป้งบอกปรางค์ว่า

    "เรื่องพ่อ...ไม่ต้องห่วงนะ พ่อไม่กล้าไล่พี่ไปไหนแล้วล่ะ พี่ต้องดุๆใส่พ่อไปบ้าง พรุ่งนี้ฉันจะให้น้าตุ่มไปรับพี่แต่เช้ามืดเลยนะ เดี๋ยวนะ เดี๋ยวแม่จะพูดด้วย"

    ปรียารับโทรศัพท์ไปคุย ทักปรางค์ด้วยเสียงตื่นเต้นดีใจ ปรางค์ขอโทษแม่ ปรียาบอกว่าพรุ่งนี้กลับบ้านเรานะ ถึงพ่อจะไม่รับเป็นลูกแต่ปรางค์ก็ยังมีแม่มีน้อง ให้กำลังใจว่า

    "ไม่ว่าแกจะเป็นตัวอะไรในสายตาคนอื่น แต่ในสายตาแม่ แกเป็นลูกแม่ แม่รักแก ไอ้ป้าง..."

    ปรางค์ตอบไปทั้งเสียงสะอื้นว่า "หนูก็รักแม่..." แป้งยื่นหน้าเข้าไปพูดบ้างว่า "ฉันก็รักพี่นะ พี่ปรางค์" แล้วหันไปกอดแม่อย่างมีความสุข บอกแม่ว่าปรางค์กลับมาแล้ว หมดปัญหาเสียทีนะแม่นะ...

    ooooooo

    กระบี่กับปรางค์ยังอยู่ที่สะพานปลา กระบี่ตำหนิปรางค์ว่าทีหลังอย่าแก้ปัญหาแบบนี้ รู้ไหมว่าแป้งกลุ้มใจแทบจะเป็นบ้า ตนก็พลอยกลุ้มไปกับแป้งด้วย อดไม่ได้ที่จะนึกเย้ยนักรบ บอกปรางค์ว่า

    "วันนี้มีเรื่องก็ดีเหมือนกันนะ ไอ้แป้งจะได้เห็นความดี ของฉันบ้าง งานนี้นายนักรบจะได้รู้ว่าใครเจ๋งกว่าใคร คอยดูฉัน จะพาเธอไปส่งถึงกรุงเทพฯเลย  อยากเห็นว่ามันจะทำหน้ายังไง"

    ปรางค์บอกว่าไม่ต้องเพราะเจ๊ตุ่มจะมารับตนเอง กระบี่ไม่ยอม  ยังไงก็ต้องไปด้วย  ขอร้องปรางค์อย่างเดียวว่าถ้าเจอแป้งเมื่อไรอย่าลืมช่วยเชียร์ตนด้วย นึกได้ถามปรางค์ว่า

    "อ้อ แป้งบอกหรือเปล่าว่าจะเปลี่ยนตัวกับเธอที่ไหน แล้วเธอต้องเตรียมตัวยังไงบ้าง พรุ่งนี้เธอต้องไปออกรายการทีวี เห็นเขาว่าจะถ่ายทอดสดด้วยนะ นี่ปรางค์..."

    กระบี่พูดไม่ทันจบก็ชะงักตกใจเมื่อเห็นชายสองคนโผล่พรวดมาจากข้างหลังปรางค์ มันเอาไม้หน้าสามฟาดหัวกระบี่โครมเดียวกระบี่ก็สลบแน่นิ่งไป

    "พวกแกเป็นใคร...ช่วยด้วยๆๆ" ปรางค์ตะโกนขอความ ช่วยเหลือ ถูกพวกมันเอากระสอบที่เตรียมมาคลุมตัวปรางค์ทันทีรวบปากกระสอบแล้วช่วยกันแบกไป ปรางค์ดิ้นขลุกขลักอยู่ในกระสอบ

    ส่วนกระบี่ นอนไม่ได้สติอยู่ที่สะพานปลา...

    ooooooo

    เช้าวันรุ่งขึ้น เจ๊ตุ่มไปรับปรางค์ที่บ้านประพันธ์ พอรู้ว่าทั้งปรางค์และกระบี่ไม่ได้กลับมาเจ๊ตกใจถามว่า แล้วเราจะทำยังไงดี  จะไปตามหาปรางค์ได้ที่ไหน  นุช เสนอว่าเราตามหาไม่ทันแล้วรีบกลับไปช่วยทางแป้งดีกว่า

    ประพันธ์รับอาสาจะช่วยตามหาให้ เจ๊ขอบคุณบอกว่า ถ้าเจอให้รีบโทร.แจ้งด่วนพลางส่งนามบัตรให้ นุชก็ฝากให้ ประพันธ์เป็นธุระให้ด้วย แล้วเร่งเจ๊ตุ่มให้รีบโทร.บอกให้แป้งรู้เรื่องก่อนจะได้เตรียมตัว

    พอแป้งรู้ก็เป็นห่วงปรางค์ว่าหายไปไหน ปรียาเองก็ร้อนใจ  ส่วนเอื้อมที่อยู่กับแป้งเร่งแป้งให้รีบไปสแตนด์บายที่สตูดิโอก่อนเลย  ก่อนไปแป้งยังให้กำลังใจปรียาทั้งที่ตัวเองก็ใจไม่ดีว่า

    "แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ยังไงพี่ปรางค์ก็ต้องกลับมาแน่ๆ หนูเชื่อว่าพี่ปรางค์ต้องกลับมาทันรายการ พี่เขารับปากหนูแล้ว แม่รอดูทีวีก็แล้วกัน" พูดแล้วรีบออกไปกับเอื้อม

    เมื่อไปถึงที่ล็อบบี้บริษัทของโชติรส เจอนักรบ เขารีบเข้ามาบอกว่าไม่ต้องห่วงเรายังพอมีเวลาอีกสามสี่ชั่วโมง ตอนนี้ให้แป้งสวมบทบาทเป็นปรางค์ไปก่อนก็แล้วกัน

    แป้งจำเป็นต้องปลอมตัวเป็นปรางค์อีกครั้ง เธอภาวนาว่าขอครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายเถิดเพราะไม่อยากจะโกหกหลอกลวงใครอีกต่อไปแล้ว

    ooooooo

    เมื่อไปถึงสตูดิโอ แป้งได้รับสคริปต์ให้ไปท่องและดูคำถามก่อนเพราะอีกครึ่งชั่วโมงจะเริ่มรายการแล้ว แป้งจำต้องรับหน้าที่แทนปรางค์ นักรบรู้ว่าแป้งอึดอัด ยังปลอบให้กำลังใจว่า

    "อดทนอีกนิดนะแป้ง จบรายการนี้แล้วเธอจะได้เป็นอิสระกลับไปเป็นตัวเองจริงๆเสียที แล้วอย่าลืมว่าเธอมีฉันคอยเอาใจช่วยอยู่เข้าใจไหม"

    แต่พอไปถึงหน้าสตูดิโอ เจ๊จูนก็มาป่วนทำสงครามประสาทอีกจนได้ ทำเป็นชมว่าปรางค์วันนี้สวยสง่าเหมาะสมกับรายการอำลาตำแหน่งจริงๆ แป้งฟังแล้วเอะใจว่าลาตำแหน่งอะไร เจ๊จูนเฉไฉไปว่าอำลารายการติดตามชีวิตราชินีสีรุ้ง พูด เป็นนัยอีกว่า

    "วันนี้มีไม้เด็ดอะไรก็งัดออกมาใช้ให้หมดนะคะ เพราะจบรายการนี้แล้วน้องปรางค์คงไม่มีโอกาสโผล่หน้าไปรายการไหนได้อีก"

    เจ๊จูนพูดมากเสียจนเอื้อมเบรกว่าพูดจบแล้วก็ไปได้แล้ว เจ๊ยังมีแถมอีกนิดหนึ่งว่า

    "อีกนิดนะคะ นี่ทราบกันแล้วหรือยังคะว่ารายการวันนี้คุณโรสจะเป็นพิธีกรเอง ฉะนั้นรายการส่งท้ายวันนี้จะต้องมีอะไรเด็ดๆแน่ๆ น้องปรางค์ได้ดังเป็นพลุแตกอีกครั้ง หรือไม่ก็อาจจะดับอนาถไปเลยก็ได้"

    พูดแล้วเจ๊จูนกับข้าวฟ่างก็หัวเราะกันระริกเดินไป แป้งกับนักรบมองหน้ากันรู้สึกทะแม่งๆชอบกลกับคำพูดของเจ๊จูน

    ooooooo

    รายการเริ่มแล้ว เป็นรายการสด ที่จอโทรทัศน์มีโลโก้ชื่อรายการตามติดชีวิตราชินีสีรุ้ง มีพิธีกรคือโชติรสแต่งตัวเลิศนั่งอยู่ เธอยกมือไหว้เปิดรายการ

    "สวัสดีค่ะท่านผู้ชม นี่คือรายการตามติดชีวิตราชินีสีรุ้ง เป็นรายการพิเศษถ่ายทอดสดสองชั่วโมงเต็ม เรามาพบกับแขกพิเศษ...ไม่ได้ซิคะ ดิฉันต้องเรียกว่า เธอผู้นี้เป็นเจ้าของรายการตามติดชีวิตราชินีสีรุ้งมากกว่า คุณปรางค์ธิดา วิลาสไพศาลค่ะ..."

    แป้งยกมือไหว้อย่างอ่อนช้อยสุดฤทธิ์ โชติรสหันไปทักทาย ถามว่ารู้สึกอย่างไรบ้างที่วันนี้เป็นวันสุดท้ายของรายการแล้ว  แป้งตอบว่ารู้สึกใจหายแต่ก็โล่งใจที่ภาระหน้าที่ครั้งนี้ได้จบสิ้นเสียที

    โชติรสถามว่าตลอดหนึ่งเดือนเต็มรู้สึกอึดอัดใจมากเลยหรือ แป้งบอกว่าก็มีบ้าง แต่ตอนหลังนี่ก็ปรับตัวได้แล้ว

    จากนั้นโชติรสเริ่มเข้าสู่ประเด็นเข้มขึ้นทีละน้อย...ทีละน้อย ทีแรกก็ถามเรื่องปรางค์แอบหนีทีมงานไปใช้ชีวิตส่วนตัว ถามว่าไปทำอะไร กับใคร คำถามนี้ทำให้แป้งอึกอัก

    นักรบกับเอื้อมที่เฝ้าอยู่รีบพลิกสคริปต์ดูบอกว่าไม่ได้ถามตามสคริปต์ จะทำอย่างไรดีเป็นรายการถ่ายทอดสดเสียด้วย

    โชติรสเห็นแป้งอึกอัก เธอรุกด้วยรอยยิ้ม ถามว่า "ถ้าตอบ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่คำถามต่อไปคุณปรางค์ต้องตอบให้ได้ นะคะ เพราะท่านผู้ชมทั้งประเทศต้องการทราบเรื่องนี้แน่ๆ"

    แป้งมองหน้าโชติรสอย่างคาดเดาว่าจะมาไม้ไหนกันอีก

    ooooooo

    ประพันธ์ออกตามหากระบี่กับปรางค์อย่างที่บอกเจ๊ตุ่มไว้ จนกระทั่งไปถึงที่ตลาดพัทยา เห็นมีไทยมุงอยู่กลุ่มใหญ่ เอะใจว่าดูอะไรกันเลยแทรกๆเข้าไปดูบ้าง แล้วก็ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นเป็นกระบี่ที่เพิ่งฟื้นคืนสติงัวเงียขึ้นมา

    "เฮ้ย! ไอ้บี่ แกมาอยู่ตรงนี้ได้ไงวะ"

    กระบี่ยังไม่มีแรง ประพันธ์รีบเข้าไปประคองขึ้นมาถามว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วป้างอยู่ไหน

    "ปรางค์ถูกจับตัวไป เราต้องรีบตามหาปรางค์ น้าพัน ไม่งั้นไอ้แป้งต้องแย่แน่ๆ"

    ประพันธ์รีบประคองกระบี่ออกไป

    ooooooo

    ที่สตูดิโอยังดำเนินรายการอยู่ โชติรสถามคำถาม ที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แป้งก็รู้สึกเกร็งและระวังตัวขึ้นเป็นลำดับ

    "และเรื่องที่เราจะไม่ถามคงไม่ได้ เพราะตอนนี้ใครๆก็อยากรู้จักคุณปรางค์ให้มากขึ้น ขอถามเรื่องครอบครัวหน่อยนะคะ คุณอยู่กับแม่ใช่ไหมคะ" พอแป้งตอบว่าใช่ โชติรสถามจี้ไปทันทีว่า "แล้วคุณพ่อล่ะคะ ตอนที่คุณเข้าประกวดมิสเรนโบว์ควีน คุณกรอกในใบสมัครว่าคุณพ่อเสียชีวิตไปแล้ว แต่เท่าที่ทราบมา คุณพ่อคุณยังมีชีวิตอยู่ ทำไมถึงต้องโกหกด้วยคะ"

    แป้งตอบด้วยน้ำเสียงปกติว่าตนไม่ได้โกหก แต่เพิ่งทราบไม่นานนี้เองว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่

    โชติรสไม่ซักเรื่องนี้ แต่หันไปถามเรื่องพี่น้องฝาแฝดว่าจะอธิบายอย่างไร

    แป้งอึ้งไปอย่างไม่รู้จะตอบอย่างไร ในขณะที่นักรบกับเอื้อมที่คอยติดตามอยู่มองหน้ากัน นักรบปรารภกับเอื้อมว่าโชติรสรู้เรื่องนี้ด้วย พอดีโชติรสจิกแป้งว่า

    "แหม...คำถามง่ายๆแค่นี้ทำไมถึงตอบไม่ได้คะ" แป้งจึงยอมรับว่ามีพี่ชายฝาแฝด โชติรสถามอีกว่าแล้วอยู่ด้วยกันหรือเปล่า พอแป้งบอกว่าไม่ได้อยู่ด้วยกัน เธอรุกทันทีว่า "แล้วทำไมต้องปิดเป็นความลับด้วยล่ะคะ ทำไมไม่เคยบอกกันเลยว่าคุณมีพี่ชายฝาแฝด ทราบมาว่าคุณกับพี่ชายพลัดพรากจากกันยี่สิบกว่าปี คุณคงอยากจะเจอพี่ชายใช่ไหมคะ ทางรายการก็เลยเชิญพี่ชายคุณปรางค์มาร่วมรายการนี้ด้วยค่ะ เชิญเลยค่ะ"

    แป้งตกใจแทบสิ้นสติ มองไปเห็นเจ้าหน้าที่สองคนเข็นกล่องใบโตเข้ามาแล้วช่วยกันดึงฝากล่องทั้งสี่ด้านออกทันที

    ภาพที่ปรากฏคือ ปรางค์ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่กลางกล่อง โชติรสเดินเข้าไปอย่างกระหยิ่ม

    "นี่คือคุณปิยะ ซึ่งตอนนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นคุณปรางค์ธิดาค่ะ นี่คือคุณปรางค์ธิดาตัวจริง  ส่วนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือคุณปิยธิดา หรือว่าคุณแป้ง น้องสาวของคุณปรางค์"

    แป้งหน้าซีดแล้วซีดอีกตกใจจนพูดไม่ออก

    "คุณปรางค์เกิดอุบัติเหตุเข้าประกวดในรอบสุดท้ายไม่ได้ ก็เลยให้คุณแป้งที่เป็นน้องสาวเข้าประกวดแทน สองพี่น้องคู่นี้โกหกหลอกลวงประชาชนค่ะ ท่านผู้ชม"

    กล้องเลื่อนจับใบหน้าแป้งทีปรางค์ที ทั้งสองต่างหน้าซีดพูดอะไรไม่ออก

    ooooooo

    พอภาพแพร่ออกไป ปรียาที่ดูทีวีอยู่ ตกใจลุกพรวดขึ้นยืน เผลออุทานเสียงดัง

    "ไอ้ป้าง...แป้ง...ตายจริง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้" แล้วทรุดนั่งหมดแรงตรงนั้น

    ส่วนที่บ้านนักรบ โสภากับศักดิ์สิทธิ์เห็นภาพพร้อมๆกัน ศักดิ์สิทธิ์พูดอย่างไม่พอใจว่าทำแบบนี้มันโกงกันชัดๆ โสภาโล่งใจที่นักรบไม่ได้รักกะเทย แต่ไม่ว่าจะเป็นกะเทยหรือไม่ ตนก็รับคนระดับนี้ไม่ได้แล้วก็สะใจว่าเมื่อถูกเปิดโปงอย่างนี้ จะมีหน้าไปมองหน้าใครได้อีก ไม่ได้ผุดได้เกิดแน่ๆ ศักดิ์สิทธิ์คาดหวังว่า

    "ถ้าไอ้รบมันฉลาด มันต้องรีบทิ้งนังอะไรนะ นังแป้งนี่ซะตอนนี้ ก่อนที่มันจะพาไอ้รบลงเหวไปด้วย" ส่วนโสภาคาดหวังว่ารายการวันนี้มีหวังดังระเบิดแน่ ศักดิ์สิทธิ์ยิ้มกริ่มเชื่อว่าเรตติ้งถล่มทลายแน่ๆ

    "หุ้นบริษัทเราต้องขึ้นพรวดๆ  หนูโรสนี่เก่งจริงๆ  รายการนี้มีแต่ได้กับได้ ได้ทั้งทำลายนังสองพี่น้องแล้วก็ได้กำไรมหาศาล แล้วเผลอๆก็อาจจะได้ตารบกลับมาด้วย"

    สองสามีภรรยาหัวเราะกันอย่างมีความสุขอยู่หน้าจอทีวี

    ooooooo

    โชติรสยังรุกไล่ปรางค์กับแป้งต่อ ถามว่ามีอะไรจะแก้ตัวไหม ปรางค์ชิงตอบว่า

    "เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของปรางค์คนเดียวค่ะ ถ้าปรางค์ไม่ขอร้องให้แป้งมาประกวดแทน แป้งคงไม่ต้องมาถูกกล่าวหาว่าเป็นคนโกหกหลอกลวง"

    "มันไม่ใช่ความผิดของพี่ปรางค์ ฉันเต็มใจที่จะช่วยพี่" แป้งปกป้องปรางค์

    "แสดงว่าคุณตั้งใจจะโกงการประกวดใช่ไหมคะ เพื่อให้ได้เงินรางวัลหนึ่งล้านบาท คุณกล้าทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งปลอมตัวเป็นกะเทย คุณยังเหลือศักดิ์ศรีความเป็นคนอยู่หรือเปล่าคะคุณแป้ง" โชติรสกล่าวหารุนแรงมาก แต่แป้งก็ยอมรับอย่างกล้าหาญว่า

    "ค่ะ ฉันยอมรับว่าฉันต้องการเงินรางวัล ตอนนั้นฉันมีความจำเป็นมาก..."

    "แล้วคุณคิดว่ามันยุติธรรมกับผู้เข้าประกวดคนอื่นๆ หรือเปล่า คุณไม่มีคุณสมบัติในการประกวดครั้งนี้เลย คุณปล้นตำแหน่งจากคนอื่น แล้วผลประโยชน์มากมายที่คุณได้รับจากการที่เป็นมิสเรนโบว์ควีนอีก คุณเห็นแก่ได้เกินไปหรือเปล่า คุณแป้ง คุณปรางค์"

    นักรบทนฟังไม่ได้ขยับจะเข้าไปขัดจังหวะพึมพำว่ามันจะมากเกินไปแล้ว ในขณะที่เอื้อมได้แต่งงทำอะไรไม่ถูก มีแต่ต๊อดเท่านั้นที่ยังตั้งสติได้รั้งนักรบไว้เตือนว่าอย่าทำ เพราะขืนเข้าไปก็ช่วยอะไรไม่ได้มีแต่จะทำให้ยิ่งแย่ไปใหญ่เท่านั้น

    นักรบสะบัดตัวจากต๊อดบอกว่าตนจะหาทางหยุดรายการนี้ให้ได้

    ที่หน้าเวที โชติรสยังไล่บี้แป้งกับปรางค์ต่ออย่างสะใจ ถามว่า

    "พวกคุณคิดบ้างหรือเปล่า การกระทำครั้งนี้มันส่งผลอะไรบ้าง นอกจากจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของงานประกวดมิสเรนโบว์ควีนแล้ว คุณยังได้ทำลายความรักความศรัทธาของประชาชนอีกด้วย"

    "ปรางค์ทราบค่ะ ปรางค์จะคืนตำแหน่งคืนมงกุฎคืนทุกอย่าง..."

    "สายไปแล้วล่ะค่ะ เพราะตอนนี้ทุกคนเสียความรู้สึกไปแล้ว ประชาชนทั้งประเทศจะไม่มีวันยกโทษให้พวกคุณแน่" โชติรสตัดบท หน้านิ่ง เลือดเย็น

    แป้งกับปรางค์มองหน้ากันอดหวั่นไหวไม่ได้เมื่อโชติรสอ้างถึงความรู้สึกของประชาชน

    ooooooo

    ขณะมีการออกอากาศการสัมภาษณ์นี้ ที่ล็อบบี้บริษัทของโชติรส พนักงานต่างพากันมาออดูโทรทัศน์ เจ๊ตุ่มกับนุชแทรกอยู่ในกลุ่มด้วย ได้ยินพวกพนักงานวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างไม่พอใจ เจ๊ก็สะกิดนุชค่อยๆ ล่าถอยออกมา

    แต่แล้วเจ๊กับนุชก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นกองทัพนักข่าวกับแฟนคลับกลุ่มใหญ่ฮือกันเข้ามา เจ๊พูดแทบไม่เป็นภาษา "เผ่นก่อนเถอะยัยนุช" แล้วก็พากันเร้นกายหลบแว้บไปทันที

    รายการสัมภาษณ์ยังดำเนินต่อไป โชติรสพิธีกรในฐานะตัวแทนบริษัทพูดผ่านกล้องสู่ผู้ชมว่า

    "ดิฉัน ในฐานะตัวแทนของ ซีซี.คอร์ปอเรชั่น ผู้ผลิตรายการตามติดชีวิตราชินีสีรุ้ง ขอยืนยันว่าทางรายการไม่ได้มีส่วนรู้เห็นการฉ้อโกงในครั้งนี้เลย ทางรายการถูกใช้เป็นเครื่องมือในการหาผลประโยชน์และมีความเสียใจเป็นอย่างยิ่ง การจัดรายการในวันนี้ ก็เพื่อชดเชยความผิดพลาดที่เกิดขึ้น..."

    ปรางค์กับแป้งนิ่งเงียบเหมือนจำเลยที่ถูกสั่งประหาร

    ทันใดนั้น ไฟในสตูดิโอดับวูบลง นักรบพรวดเข้าไปหาโชติรสบอกเธอว่า

    "รายการวันนี้จบลงแล้วคุณโรส"

    "แหม...เสียดายจริงๆค่ะ จบรายการกลางคันอย่างนี้ไม่สวยเลยจริงๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ โรสได้สิ่งที่ต้องการแล้ว พี่รบมาหยุดรายการช้าไปหน่อยนะคะ" โชติรสไม่วายเย้ยหยัน

    ทันใดนั้นเองเจ๊ตุ่ม เอื้อมและนุชก็กระหืดกระหอบเข้ามา เจ๊บอกแป้งกับปรางค์รีบไปจากที่นี่เร็วเข้าเพราะพวกนักข่าวแห่กันมาใหญ่แล้ว นักรบหันมาบอกว่าให้แยกกันไปดีกว่า

    ต๊อดวิ่งเข้ามาหานักรบบอกว่าเดี๋ยวตนพาปรางค์ออกไปทางด้านหลังตึกเอง เจ๊จึงสั่งเอื้อมให้ไปกับต๊อด ส่วนตัวเจ๊ กับนุชพาแป้งออกไปอีกทาง แป้งยังหันมองนักรบที่ยืนจ้องโชติรสอย่างโกรธจัด เขาถามอย่างรับไม่ได้ว่า

    "คุณทำเรื่องเลวร้ายอย่างนี้ได้ยังไงคุณโชติรส!"

    ooooooo

    โชติรสพานักรบไปนั่งคุยกันที่ห้องทำงานของเธอ นักรบพูดอย่างอารมณ์ค้างว่า

    "คุณทำอย่างนี้ทำไม คุณทำลายชีวิตคนถึงสองคนเพื่อเรตติ้งงั้นเหรอ นี่มันชีวิตมนุษย์นะ ไม่ใช่สินค้า!"

    "ถ้าโรสจะบอกว่าโรสทำเพื่อความถูกต้องล่ะคะ" เธอย้อนถามหน้านิ่ง

    "แต่ต้องไม่ใช่ด้วยวิธีนี้   คุณตั้งใจฉีกหน้าแป้งกับปรางค์ชัดๆ ถ้าคุณมีความยุติธรรมสักหน่อยคุณก็น่าจะให้โอกาสพวกเขาได้อธิบาย"

    "จะต้องอธิบายอะไรอีกล่ะคะ ก็สองพี่น้องนั่นทำผิดจริงๆ ถ้าโรสไม่ใช้วิธีนี้ คิดเหรอว่าพวกสิบแปดมงกุฎพวกนี้จะยอมรับความผิดง่ายๆ ที่จริงพี่รบควรจะขอบคุณโรสมากกว่าจะมาโวยวายใส่โรสอย่างนี้"

    "ผมต้องขอบคุณอะไรคุณ ขอบคุณที่ทำร้ายผู้หญิงที่ผมรักงั้นเหรอ" นักรบย้อนถามแสดงความรักความห่วงใยและปกป้องแป้งเต็มที่ ทำให้โชติรสยิ่งโมโหเจ็บปวดที่ตัวเองไม่อยู่ในสายตาเขาเลย แต่ยังโต้ว่า

    "พี่รบควรขอบคุณโรสที่ช่วยรักษาชื่อเสียงพี่รบไว้ให้น่ะซิคะ ถ้าหากโรสบอกออกไปทางรายการว่า พี่รบรู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้ด้วย รู้ไหมคะว่าอนาคตของพี่รบจะเป็นยังไง"

    "คุณอยากทำอะไรก็ทำไปเลย ผมไม่สน! เมื่อวานผมเกือบเชื่อว่าคุณจะเปลี่ยนตัวเองได้ แต่ไอ้ความเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้มันคงฝังลึกในตัวคุณ จนทำอะไรไม่ได้แล้ว ผมหวังว่าเราคงไม่ต้องเจอกันอีกลาขาดกันตรงนี้เลยแล้วกัน" พูดแล้วนักรบเดินออกไปอย่างไม่แยแส

    "แต่พี่รบจะต้องกลับมาหาโรส โรสยังไม่หยุดแค่นี้หรอกนะพี่รบ!" โชติรสจิกตามองตามนักรบไปอย่างโกรธแค้นมาก

    ooooooo

    เหตุการณ์ชุลมุนฉุกละหุกมาก เจ๊ตุ่มพาแป้งไปที่ห้องแต่งตัวบอกให้รีบเปลี่ยนชุดเร็วเข้า แป้งยังเสียดายบอกเจ๊ว่า ปรางค์ยังไม่เคยได้สวมมงกุฎนี้เลย นุชเสียงเข้มว่า

    "นาทีนี้แล้วไม่ต้องไปเสียดงเสียดายอะไรแล้วล่ะ เราต้องเอาชีวิตรอดไว้ก่อน"

    เหมือนคอยจังหวะอยู่แล้ว เจ๊จูนกับข้าวฟ่างเดินกระหยิ่มเข้ามาทำเป็นอุทานว่าแป้งต้องมาอำลาตำแหน่งไป แต่อย่าอาลัยอาวรณ์เลย เพราะของที่ไม่ใช่ของเรายังไงก็ไม่มีวันเป็นของเรา พูดพลางเข้าไปทวง "เอามงกุฎคืนมาค่ะ" แล้วกระชากมงกุฎจากแป้งไปเลย

    ไม่เพียงเท่านั้น เจ๊จูนยังมากระหน่ำซ้ำเติมนอกรายการอีกจนแป้งทนไม่ไหวเร่งเจ๊ตุ่มกับนุชรีบ ไปเถอะ  เจ๊จูนทวงสายสะพายคืนด้วย เจ๊ตุ่มเลยดึงสายสะพายจากแป้งเหวี่ยงคืนให้ พอเจ๊จูนได้สายสะพายก็ชวนข้าวฟ่างรีบไปเตรียมงานฉลองตำแหน่งกันเถอะ

    ข้าวฟ่างสวมมงกุฎและคล้องสายสะพายเดินเชิดออกไปราวกับนางพญา เจ๊ตุ่มมองตามน้ำตาแทบเล็ด แป้งกับนุชรีบเข้าไปกอดปลอบใจเจ๊ด้วยความเห็นใจ

    ooooooo

    ที่ล็อบบี้บริษัทโชติรส กลุ่มนักข่าวยังดักรอแป้งอยู่ พอทั้งสามออกมาเห็นก็ชะงัก เจ๊เสนอให้ออกประตูหลัง แต่นักข่าวเห็นแล้ว กรูกันเข้ามารุมล้อมแป้ง ถามกันให้แซดเรื่องถูกริบตำแหน่ง เรื่องแผนการโกงประกวด เรื่องนักรบเป็นกิ๊กกับใครแป้งหรือปรางค์ บางคนก็ถามว่าแล้วที่ยืนอยู่นี่เป็นปรางค์หรือแป้ง?

    ส่วนพวกบรรดาแฟนคลับที่ดูรายการและยังอารมณ์ค้างอยู่ ก็กรูกันเข้ามาทั้งด่าทั้งสาปแช่งแป้งมองพวกแฟนคลับอย่างเจ็บปวดเสียใจ เอ่ยขอโทษพวกเขา แต่ไม่ทันพูดอะไรมากกว่านั้น นักรบก็พรวดเข้ามาดึงแป้งออกไป เจ๊ตุ่มกับนุชเห็นดังนั้นแหวกพวกแฟนคลับตามไปติดๆ มีนักข่าวตะโกนถามว่า

    "นี่คุณนักรบร่วมขบวนการโกงในครั้งนี้ด้วยเหรอคะ"

    แป้งชะงักมองนักรบอย่างรู้สึกเสียใจกับเขา แต่นักรบไม่สนใจดึงแป้งวิ่งไป เจ๊ตุ่มกับนุชวิ่งตามกันขาแทบขวิด

    ooooooo

    เมื่อกลับมาถึงบ้านปรางค์แล้ว ปรางค์ขอโทษแป้งที่ทำให้ต้องมาเดือดร้อนไปด้วย แป้งบอกว่าไม่ใช่ ความผิดของปรางค์ ส่วนเจ๊ตุ่มกับนุชก็เข้าไปขอโทษปรียาที่ตนเป็นตัวการวางแผนการนี้จนทำให้ ทั้งปรางค์ และแป้งต้องเสียหาย

    แต่เอื้อมกลับเห็นว่าคนที่ผิดคือเจ๊จูน ถ้าเจ๊จูนไม่มา ทำให้ปรางค์เสียโฉมก็ไม่เดือดร้อนกันอย่างนี้ ปรียาจึงสรุปว่า

    เราอย่าไปโทษคนอื่นเลย ที่เราถูกเขาด่าว่าเห็นแก่ได้ก็ถูก จะว่าใครผิดหรือมันก็ผิดกันทุกคนเพราะไม่มีใครห้ามใครเลย

    แป้งถามนักรบว่าจะทำอย่างไรต่อไป นักรบเห็นว่าเราต้องคืนตำแหน่งเขาแน่ๆ และอยากให้แป้งกับปรางค์ได้ขอโทษ ประชาชนอย่างเป็นทางการเพื่อให้ประชาชนให้อภัย เพราะการถูกกระแสสังคมลงโทษนั้น บางครั้งเลวร้ายกว่าถูกลงโทษทางกฎหมายเสียอีก

    ข้อเสนอของนักรบทำให้ทุกคนมองหน้ากันอย่างหนักใจ เจ๊ตุ่ม นุช และเอื้อมออกไปสุมหัวปรึกษากันที่หน้าบ้าน แต่คุยกันคิดกันจนหัวแทบแตกก็ไม่รู้ว่าทำแล้วจะเป็นอย่างไร ทั้งยังเชื่อว่าโชติรสยังต้องมีแผนเล่นงานพวกเราต่อไปอีกแน่ๆ

    คุยกันยังไม่ทันได้ข้อยุติ ประพันธ์กับกระบี่ก็โผล่มา พอเห็นเจ๊ตุ่ม ประพันธ์ก็ปรี่เข้ามาถามทันที

    "ไอ้แป้งอยู่ไหน!"

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง
    27 ต.ค. 2564

    06:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 27 ตุลาคม 2564 เวลา 10:31 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์