สาวใช้ไฮเทค

ระหว่างที่เป็ดขับรถพานลกับเรืองรินไปทำงาน เขาพยายามส่งซิกให้นลรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเขา แต่นลเอาแต่หงุดหงิดอารมณ์เสียเรื่องนั้นเรื่องนี้

ตอนกลางวัน เรืองรินมาเลือกซื้อบลัชออนตามที่อ่อนสั่ง และแวะแผนกเสื้อชายเลือกเสื้อเป็นของขวัญให้เป็ด พอดีพนักงานเป็นประเภทเดียวกับเป็ด เรืองรินจึงให้ช่วยเลือกให้ พนักงานมาใหม่ไม่รู้จักเรืองรินจึงพูดมาก "ให้หนูลองใส่ให้ดูเหรอคะ ไม่ได้หรอกค่ะ  เดี๋ยวได้ตายในหน้าที่  ได้ข่าวว่าผู้บริหารที่นี่น่ะดุมาก บรื๋อ..."

เผอิญนลมาตรวจงาน สั่งกุ๋งกิ๋งให้จดทุกอย่างที่ต้องปรับปรุงแล้วไปจัดการต่อให้เขา พอเห็นเรืองรินจึงเดินมาหา ได้ยินพนักงานพูดถึงเขา "เค้าว่าฮีถูกแฟนทิ้ง เลยกลายเป็นพวกชอบสันโดษ หน้าตาคงขี้เหร่อ่ะเนอะ พี่ว่ามั้ย"

เรืองรินกลืนน้ำลายเอื๊อกเพราะเห็นนลยืนอยู่ด้านหลัง พยายามชี้บอกพนักงานให้หยุดพูด พนักงานหันมาเห็นนลกลับเข้าใจว่าเป็นแฟนที่เรืองรินจะซื้อเสื้อให้

"น้องเค้าเพิ่งมาใหม่ รินขอนะคะ"

นลตีหน้าซื่อเล่นด้วย "ขออะไรเหรอคะที่รัก ไหน...ซื้ออะไรอยู่"

"อ๋อ...เจ้าตัวอยู่นี่เอง งั้นให้เค้าลองเองเลยซี่ มาๆหนูจัดให้" พนักงานยังพาซื่อ

นลตกกระไดพลอยโจน ต้องลองเสื้อที่เรืองรินจะเลือกซื้อให้เป็ด ล้วนเป็นเสื้อลายฉูดฉาดทั้งหมด พอดีกุ๋งกิ๋งเข้ามาเอาเอกสารให้เซ็นเห็นนลก็ตกตะลึง พนักงานถามเรืองรินงงๆ

"พี่คนนี้เค้าเป็นใครกันแน่อ่ะ"

"ท่านประธานดราก้อนมอลล์" เรืองรินพูดแค่นั้น พนักงานก็เป็นลมหงายตึงไป...

ตกเย็น เรืองรินวางถุงกล่องของขวัญที่พื้นในรถ นลอยาก รู้ว่าเป็นของใคร แต่วางฟอร์ม "ฉันจะไม่ถามว่าเธอซื้อให้ใคร... แต่ฉันพูดขนาดนี้แล้วเธอก็ควรจะบอกสิว่าซื้อให้ใคร"

เรืองรินทำมือชู่ว์...ให้นลเบาๆ นลยังไม่เข้าใจ พอถึงบ้านจึงเดินลงจากรถอย่างหงุดหงิด เป็ดขอลาเย็นนี้เขามีปาร์ตี้กับเพื่อน นลพยักหน้า "จะไปไหนก็ไป กลับมาอย่าลืมล้างรถล่ะ"

เรืองรินสงสารเป็ดพยายามจะพูดปลอบใจแต่เป็ดน้อยใจไม่ฟัง สะบัดหน้าเดินหนีไป...

ระหว่างทานอาหารเย็น กนกวรรณไม่วายหาเรื่องเอ็ดเรืองริน แต่นิยากับนลช่วยออกรับแทน ยายชื่นเห็นท่าทีเรืองรินดูลุกลี้ลุกลนจึงถามจะไปไหน เรืองรินตอบว่าเธอมีเรื่องสำคัญจะคุยกับนล แล้วบอกนลว่าเธอไปคอยที่ห้อง กนกวรรณแว้ดใส่ทันที

"ต๊ายคุณแม่ดูนังนี่มันพูด บัดสีบัดเถลิง น่าละอายที่สุด"

นิยารีบแก้ให้ว่าเรืองรินไม่ได้คิดอย่างนั้น กนกวรรณบ่นว่าอีกหน่อยต้องตกกระป๋อง เมื่อนลคืนดีกับรมณี นลจี๊ดทันทีลุกขึ้นคว้ามือเรืองรินออกไป ยายชื่นส่ายหน้าหาเรื่องใส่ตัวจริ๊ง

พอนลเห็นเรืองรินไปถือถุงของขวัญออกมาก็ยิ้มกริ่ม "โธ่...ว่าแล้ว ที่แท้ก็ซื้อให้ฉัน ถึงรสนิยมห่วยแตก แต่ฉันก็ยินดีรับไว้นะ"

เรืองรินบอกว่าวันนี้วันเกิดเป็ด และนี่เธอซื้อของขวัญเผื่อให้แล้ว นลจึงนึกได้ เรืองรินรีบพานลไปร่วมปาร์ตี้ของเป็ดที่ร้านคิตตี้ เป็ดกำลังเสียใจร้องคาราโอเกะไม่หยุดหย่อนจนนลกับเรืองรินถือของขวัญคนละ กล่องเข้าไปให้ เท่านั้นเป็ดก็ร้องไห้ โฮโผกอดนล...จากนั้นคิตตี้ก็เอายาดองมาเสิร์ฟทุกคน นลดื่มจนเมาหลับ เป็ดแกะของขวัญคิตตี้เป็นชุดนอนก็เอามาสวม พอแกะของอ่อนเป็นบลัชออนก็ดีใจเอามาลองปัดแก้มนลซึ่งหลับอยู่ เรืองรินนึกสนุกช่วยปัดเป็นวงกลมบนแก้มทั้งสองข้างของนล... ปาร์ตี้จบลงด้วยการที่เป็ดกับเรืองรินแบกนลกลับบ้าน เรืองรินกลับไปนอนที่ห้อง เป็ดเมามากยังอยู่ในชุดนอนผล็อยหลับไปบนเตียงเคียงข้างนล

ooooooo

วันรุ่งขึ้น  รมณีเอาชุดของนิยาที่ใส่กลับไปมาคืน  กนกวรรณดีใจที่รมณีมา  พอดีวันนี้มีเลี้ยงรับรองลูกค้า ที่ร้านอาหารฝรั่งเศสจึงชวนรมณีไปด้วย   แต่ตอนนี้

ให้ขึ้นไปปลุกนลบนห้องก่อน  รมณีหน้าเบ้บ่นคนเดียว  "ให้ฉันขึ้นมาตายชัดๆ   ไม่รู้จริงๆเหรอว่าลูกตัวเองดุยังกะหมา"

รมณีตั้งสติเตรียมโดนนลด่า แต่พอเปิดประตูเข้าไปต้องร้องกรี๊ดจนกนกวรรณตกใจวิ่งตามขึ้นมา รมณีเห็นนล นอนก่ายอยู่กับเป็ดซึ่งสวมชุดนอนบางพลิ้ว นลงัวเงียตื่นขึ้นมาทั้งที่แก้มแดงเป็นลูกตำลึง รมณีถามอย่างขุ่นเคือง "นี่ใช่มั้ยเหตุผลที่คุณไม่กลับมาคืนดีกับณี"

"ผมควรจะถามคุณมากกว่าว่าคุณมายืนทำอะไรตรงนี้ แล้วใครอนุญาตให้ขึ้นมาห้องผม"

พลันเป็ดตื่นขึ้นมา นลสะดุ้ง กนกวรรณมาเห็นลมแทบจับปรี่เข้าเล่นงานเป็ดจนอ่วมกว่าจะรู้ความจริง ทั้งหมด...เรืองรินกำลังเล่าให้อ่อนฟังอย่างสนุกปาก แถมเปิดคลิปที่ถ่ายนลตอนเมาร้องเพลงให้อ่อนดู นลเดินเข้ามาพอดี อ่อนรีบชิ่งออกไป นลสะกิดเรืองริน

"ฮ่าๆๆๆ ขำมากมั้ย แอบถ่ายฉันเหรอ เอามานี่นะ"

เรืองรินหันมาเจอนลรีบกระโดดหนี "จับให้ได้ ไม่งั้นรินเอาไปเปิดให้ที่ออฟฟิศดู ฮ่ะๆ"

"ไม่นะริน อย่าทำอย่างนั้น ฉันขอร้องล่ะ"

"งั้นรับปากก่อนว่าต่อไปนี้จะไม่ดุด่าว่ารินต่อหน้าคนอื่นอีก"

นลรับปาก เรืองรินจะยื่นมือถือให้ แต่แล้วนึกได้เก็บไว้ดูเองดีกว่าจึงวิ่งหนีไป นลฮึดฮัดตามไม่ทัน...กนกวรรณพารมณีมาที่ห้าง ให้ช่างทำผมแต่งหน้าและหาชุดสวยหรูให้ใส่ รมณีกลัวนลไม่พอใจที่เธอไปงานด้วย กนกวรรณจึงขอให้รมณีช่วยดึงนลออกจากเรืองรินให้ที   แต่พอนลได้รับโทรศัพท์จาก

กนกวรรณ เขาก็ตะโกนลั่นว่าไม่ไป นลให้กุ๋งกิ๋งไปตามเรืองรินมาพบ พอเรืองรินมานลก็โอบเอวเธอ เรืองรินสะดุ้ง "เฮ้ย! ทำไมคุณนลทำงี้ล่ะ"

"ฮึม...เดี๋ยวก็จี้เอวให้ดิ้นเลย อยู่เฉยๆ"

กุ๋งกิ๋งกับพนักงานขายมองตาค้าง นลเลือกชุดราตรีให้เรืองรินใส่เพื่อพาไปกินเลี้ยงกับเขา จากนั้นก็ไปเลือกเครื่องประดับ กุ๋งกิ๋งอดอิจฉาเรืองรินไม่ได้...

ในร้านอาหารฝรั่งเศส รมณีกำลังคุยกับมิสเตอร์ลีว่ากนกวรรณติดประชุมให้เธอกับนลมาต้อนรับเขาก่อน นลกำลังตามมา มิสเตอร์ลีแสดงความยินดีที่นลกับรมณียังคบหากันดีอยู่เพราะได้ยินว่ามีปัญหา ในวันแต่งงาน    รมณีบอกว่าเธอกำลังทำทุกอย่างให้กลับมาเหมือนเดิม...

เป็ดขับรถมาส่งเรืองรินที่หน้าโรงแรม เรืองรินลงจากรถมาในชุดหรู นลก้าวออกมาในชุดสูทโก้ ประจวบกับเรืองรินรองเท้าพลิกจะล้ม นลเข้ารับร่างเธอไว้ได้พอดี ต่างตะลึงมองกัน... เรืองรินควงแขนนลเดินเข้ามา รมณีเดินออกมาเห็นทั้งสองจึงรีบหลบ ฟังนลคุยกับเรืองริน

"มิสเตอร์ลีเป็นลูกค้าสำคัญของดราก้อนมอลล์ คุณแม่ส่งรมณีมามัดมือชกฉัน หน้าที่ของเธอคือทำยังไงก็ได้ให้มิสเตอร์ลีรับทราบว่าฉันกับรมณีไม่ เกี่ยวข้องกันแล้ว"

"คุณวรรณหวังดีกับคุณนะ" เรืองรินสงสารรมณี

แต่พอนลย้อนถามว่าถ้าเป็นเธอถูกทิ้งวันแต่งงาน แล้ววันหนึ่งกลับมา เธอจะรักเขาได้อีกไหม เรืองรินพูดไม่ออก รมณีได้ยินสีหน้าแววตาเอาเรื่อง "วิธีตื้นๆ..."

รมณีกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าเครียดขรึม น้ำตาซึม พอมิสเตอร์ลีถามมีปัญหาอะไร รมณีก็เล่าให้ฟังอย่างน่าสงสาร "หลังจากที่เรามีปัญหากันเรื่องงานแต่งงาน ณีพยายามปรับความเข้าใจแต่คุณนลก็เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเพื่อประชดณี... คนล่าสุดเป็นสาวใช้"

ดังนั้น  พอนลควงเรืองรินเข้ามาแนะนำ  มิสเตอร์ลีก็ตั้งแง่ ดูถูกถามถึงหน้าที่การงาน

"ถ้าไม่สะดวกจะตอบก็ไม่เป็นไรนะครับ"

"ทำไมต้องไม่สะดวกตอบด้วยล่ะคะ หน้าที่ของรินคือดูแลคุณนลค่ะ"

"แบบที่คนใช้ทำรึเปล่าครับ"

นลสะอึก รมณีอมยิ้ม เรืองรินตั้งสติแล้วตอบอย่างฉะฉานว่าผู้หญิงไทยถูกสอนมาแต่โบราณว่าต้องดูแล คู่ชีวิตอย่างดีที่สุด ฉะนั้นไม่แปลกถ้าจะเรียกว่า...คนใช้...มิสเตอร์ลีถูกใจคำตอบของเรืองรินจึง ชมว่าเป็นสาวใช้ที่สวยที่สุด เรืองรินยิ้มๆกระซิบว่า "โฮ้ย ศัลยกรรมทั้งนั้น"

เท่านั้น มิสเตอร์ลีก็คุยอย่างถูกคอกับเรืองริน ว่าภรรยาเขาชอบเรื่องนี้มาก   คงต้องมาปรึกษาว่าทำที่ไหนถึงได้เนียนขนาดนี้ รมณีอึ้งขัดใจมากที่กลายเป็นแบบนี้...

ooooooo

พอดีคืนนี้ ดนุซื้อของชอบตั้งใจเอามาฝากเรืองริน เขาเดินลัดเลาะมาทางเรือนคนใช้ พลันกนกวรรณผ่านมาเห็นรีบเข้าไปทักและรับของฝากมาเพราะคิดว่าดนุเดินหลงทาง "มาคุยเรื่องงานกับยัยนิหรือจ๊ะ เชิญทางโน้นเลยจ้ะ นี่น่ะมันเรือนคนใช้"

กนกวรรณพรวดพราดมาที่สระน้ำเพราะนิยากำลังว่ายน้ำอยู่  เธอรีบคว้าผ้าเช็ดตัวมาเรียกให้นิยาขึ้นจากน้ำ บอกว่าดนุมา นิยาตกใจ "มาหานิ? มาทำไมตอนนี้ ดูสารรูปนิสิคะ แม่ ฮื้อ..."

"ลูกก็ใส่เสื้อคลุมซะสิ จะเป็นไรไป ไม่ได้โป๊จนน่าเกลียดซะหน่อย"

นิยาไม่ได้กังวลเรื่องโป๊ เธอชี้ที่คิ้วของเธอเพราะมันจางหายไปกับน้ำ กนกวรรณพลอยตกใจไปด้วยรีบค้นกระเป๋าหาดินสอเขียนคิ้วมาเขียนให้นิยา แต่เขียนได้เพียงข้างเดียว ดนุก็เดินเข้ามาทัก ดินสอหล่น นิยาเอามือตะปบคิ้วอีกข้างไว้ กนกวรรณชิ่งหนีเปิดทางให้หนุ่มสาว

นิยารีบออกตัว "โทษทีนะคะที่นิดูไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ ว่าแต่คุณดนุมีธุระอะไรกับนิคะ"

"ยังไม่พูดเรื่องธุระดีกว่าครับ อืม...คุณนิทราบมั้ยครับว่าผมแต่งหน้าผู้หญิงเป็นด้วย" ดนุเก็บดินสอเขียนคิ้วขึ้นมา ให้นิยาเอามือออกจากคิ้ว แล้วเขียนให้อย่างสวยงาม

นิยาเขินกลัวดนุจะขำ แต่เขากลับสุขุมเป็นสุภาพบุรุษจนนิยาพึมพำ "โอ้พระเจ้า ยัยรินทำไมแฟนแกน่ารักอย่างนี้..."

"คุณนิว่าไงนะครับ"

"คุณดนุต้องเลิกทำตัวน่ารักกับนิได้แล้วล่ะค่ะ" นิยาเผลอพูดออกไป พอรู้สึกตัวก็กลบเกลื่อนว่าไม่มีอะไรให้ดนุคุยธุระมา

อ่อนเอาขนมที่ดนุซื้อมาวางบนโต๊ะ นิยากินอย่างเอร็ดอร่อย ดนุจึงบอกว่าเป็นของชอบของเรืองรินทั้งนั้น นิยาสำลัก พลันกนกวรรณแต่งตัวสวยเดินมาบอกว่าต้องพามิสเตอร์ลีไปแดนซ์ แต่เธอไม่ค่อยสันทัดจึงอยากให้นิยากับดนุไปแทน...

ในคลับหรู มิสเตอร์ลีควงเรืองรินออกไปเต้นอย่างเมามัน เรืองรินพยายามส่งซิกบอกนลว่าเธอไม่ไหวแล้ว แต่นลนั่งคุยอยู่กับรมณีอย่างซีเรียส นลบอกรมณีว่าทีหลังไม่ต้องทำอะไรตามที่แม่เขาบอก รมณีน้อยใจแต่ยังพยายามพูดโน้มน้าวให้นลเห็นว่าเรืองรินไวไฟจะจับมิสเตอร์ลี

ดนุกับนิยามาถึงที่คลับ นิยาตื่นเต้นเพราะไม่ค่อยได้มาสถานที่แบบนี้ ทั้งสองมองหาโต๊ะที่นลนั่ง มิสเตอร์ลีประคองเรืองรินกลับมาหานล "คุณรินสุดยอดเลยนะคุณนล นั่งก่อนๆ"

มิสเตอร์ลีจับไหล่เรืองรินให้นั่ง พลันข้อศอกชนแก้วเครื่องดื่มหกใส่กระโปรงเรืองริน เขารีบปัดให้ตามสัญชาตญาณ แต่ดูเหมือนตะปบก้นเรืองริน เธอตกใจเบี่ยงตัวหลบ นลไม่พอใจคว้าคอเสื้อมิสเตอร์ลีออกจากเรืองรินแล้วชกหน้ามิสเตอร์ลีล้มคว่ำ รมณีร้องลั่นรีบเข้าประคองร่างมิสเตอร์ลีซึ่งสลบเหมือด เรืองรินก็ตกใจต่อว่านล "คุณนล ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ"

"ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอ อยากได้สามีเป็นเศรษฐีจนตัวสั่นนักรึไง ให้เค้าจับโน่นนี่ ไม่อายฉันก็อายตัวเองซะบ้าง"

เรืองรินโกรธมากถึงขนาดกำหมัดแน่น นลถามจะทำไมเขา เรืองรินกัดปากตัวเองระงับอารมณ์ก่อนจะผลุนผลันออกไป นลทำท่าจะตาม รมณีดึงเขาไว้จนเกือบคะมำ เธอบอกให้ช่วยดู มิสเตอร์ลีก่อน นลกลับสมน้ำหน้าแล้วเดินตามเรืองรินไป...ดนุกับนิยากำลังมองหานล พลันเรืองรินวิ่งร้องไห้ผ่านไปก็ตกใจ  ดนุวิ่งตามไปจับไหล่เรืองริน  เธอคิดว่าเป็นนล  ด้วยความแค้นใจ

"เป็นไงเป็นกัน ออกเป็นออก คุณมันใจสกปรกที่สุด" เรืองรินหันมาตบเข้าให้ที่หน้าดนุ

นิยาตกตะลึง ส่วนเรืองรินกับดนุต่างมองกันอึ้งๆ ดนุถามว่าตบเขาทำไม เรืองรินรีบลูบหน้าลูบตาดนุ "เอ่อ...มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดแล้วรินจะอธิบายให้ฟัง คุณไม่เจ็บนะ ว้า... ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยเนี่ย"

นิยาเข้ามาต่อว่าเรืองรินเป็นอะไร เรืองรินรีบบอกให้ นิยาเข้าไปดูแลมิสเตอร์ลีให้ก่อน...นลโทร.เข้ามือถือเรืองรินสั่งให้กลับมา เพื่อกลับบ้านด้วยกัน แต่เธอยืนกรานว่ากลับเองได้ นลพูดไปมองหาเธอไปอยู่หน้าคลับจนเห็นเธอนั่งหลบมุมอยู่ จึงฉุดให้ลุกขึ้น  เรืองรินขืนไว้ถามถึงรมณี  นลนึกได้หันไปมองหาเพราะเมื่อสักครู่ยังยืนอยู่ด้วยกัน เรืองรินต่อว่ายกใหญ่ว่าปล่อยให้รมณีกลับบ้านเองได้อย่างไร  นลทนไม่ไหวเอามือปิดปากเรืองริน

"หุบปากซะที ฉันปวดหัวเสียงเธอที่สุด มานี่" นลลากเรืองรินไปขึ้นรถ

นลขับรถตามรมณีซึ่งนั่งแท็กซี่กลับ คนขับรถกร่นด่าที่มีคนขับรถตาม รมณีหันไปมองจำได้ว่าเป็นรถนลก็ตกใจกลัวนลรู้ว่าเธอพักที่ไหนกับใคร  จึงให้แท็กซี่เลยไปส่งที่ร้านสะดวก ซื้อแห่งหนึ่ง เรืองรินวิ่งเข้ามาช่วยเปิดประตูร้านให้ รมณีตกใจแล้วทำเป็นจะซื้อของเข้าบ้านไล่เรืองรินให้กลับไป เรืองรินกลับมาขึ้นรถ แต่ดันขึ้นผิดคัน พอหันมาเห็นวัยรุ่นชายสองสามคนก็เหวอเกือบโดนแฟนสาวคนขับตบเอา รีบออกจากรถวิ่งหนี นลเห็นแล้วทั้งขำทั้งสมเพชต้องลงมาช่วยขอโทษขอโพยว่าแฟนเขาขึ้นรถผิดจริงๆ

"ยัยเฟอะฟะ ตัวเองยังเอาไม่รอด ริจะเป็นแม่พระไปห่วงชาวบ้าน ไปกลับบ้าน เอ้าลุกซิ"

เรืองรินขาสั่นลุกไม่ไหว นลหัวเราะประคองเรืองรินไปขึ้นรถ รมณีหงุดหงิดเพราะออกจากร้านไม่ได้เสียที

ooooooo

กลับถึงบ้าน เรืองรินถอดสร้อยคอและต่างหูเพชรวางไว้ก่อนจะเข้านอนหลับเป็นตาย เช้าขึ้น อ่อนตื่นมาเห็นสร้อยสวยๆวางอยู่ก็เอามาลองสวม แล้วลืมถอดเผลอติดคอออกไปตลาด เรืองรินตื่นมาพบว่าสร้อยราคาเป็นล้านหายไปก็ตกใจ

ตั้งใจจะมาสารภาพกับนลแต่พูดไม่ออก เช้านี้เธอจึงสำรวมยอมให้นลจิกด่าทุกเรื่องไม่เถียงสักคำจนนลแปลกใจมาก... วันนี้เป็นวันหยุด เป็ดลืมเอาเอกสารลงจากรถ นลจึงออกมาเอาเห็นอ่อนกลับจากตลาดมีสร้อยที่คอ เป็ดกำลังแซวว่าสร้อยสวย อ่อนจึงนึกได้รีบถอดคืนให้นล

"โธ่เอ๊ย ยัยรินผู้น่าสงสาร หึๆ" นลแกล้งเก็บสร้อยไว้ แล้วเรียกเรืองรินมาใช้งานสารพัด

แกล้งให้ไปเปลี่ยนจากน้ำส้มคั้นเป็นน้ำส้มโอคั้น เรืองรินงงจะไปหาจากไหน นลจึงให้ร้องเพลงและเต้นแทน เรืองรินจำต้องยอมทำจนอายแทบทนไม่ไหวแล้ว อยากจะสารภาพ พอดี ดนุมา นิยากับกนกวรรณกำลังต้อนรับ

"คุณดนุแวะไปดูมิสเตอร์ลีที่โรงแรม แล้วก็แวะมาหาเราน่ะค่ะ" นิยาบอกกนกวรรณ

"โถอุตส่าห์เป็นธุระให้ ต้องขอบคุณคุณดนุมากเลยนะจ๊ะ เมื่อคืนถ้าไม่ได้คุณดนุมาช่วยอะไรๆคงแย่ไปกว่านี้"

"ดีที่มิสเตอร์ลีเมานะคะ ไม่งั้นโปรเจกต์ที่ดิวๆกันอยู่ มีหวังต้องพับ" นิยารู้สึกโล่งใจ

กนกวรรณบ่นว่าเรืองรินเป็นต้นเหตุยั่วยวนผู้ชายจนเกิดเรื่อง นิยาเหล่มองดนุอย่างไม่สบายใจ กระแอมให้แม่หยุดพูด แต่กนกวรรณยิ่งพูดเลยไปถึงรมณีที่อุตส่าห์ไปช่วยงานแต่ต้องกลับบ้านคนเดียว ค่ำๆมืดๆ...

ไม่ทันไร รมณีขับรถมาที่บ้านนล กำลังจะถอยจอดในโรงรถ กิ่งกานต์ขับรถพรวดมาแย่งจอด กิ่งกานต์พาเรืองยศ มาเพื่อให้ช่วยดึงเรืองรินออกจากนล สองสาวลงมาทะเลาะตบตีกันใหญ่ เรืองยศพยายามห้าม เรืองรินออกมาเห็นเข้าไปช่วยห้าม กิ่งกานต์โวยวาย

"หนอยเล่นพวกเหรอ นี่ไงนังคนใช้หน้าด้านคางคกขึ้นวอที่ฉันเล่าให้นายฟัง จัดการเลย"

เรืองยศเห็นหน้าเรืองรินก็ตกใจ หันมาดุกิ่งกานต์ "จัดการคุณนั่นละครับ ถ้าขืนยังด่าว่ารินอีกคำเดียว"

กิ่งกานต์เหวอ  เรืองรินพยายามสั่นหัวห้ามเรืองยศพูดอะไร  แต่เขายังจะพูด  เธอจึงตะปบปากเขาไว้  นลออกมาเห็น เข้าใจผิด  "ทำอะไรของเธอ  แล้วคุณเป็นใคร  เอ๊ะ!  ผมเคยเจอคุณนี่"

ดนุตามออกมาร้องทักเรืองยศ นิยากับกนกวรรณออกมาด้วย กิ่งกานต์กับรมณีแย่งกันฟ้องว่าโดนทำร้าย นิยากับกนกวรรณจึงดึงรมณีกับกิ่งกานต์ไปคนละคน...กนกวรรณพารมณีมาทางหนึ่ง ปลอบโยนให้ใจเย็นแล้วจะออกไปตามนล มาให้ รมณีแกล้งหยิบมือถือมาทำเป็นคุยให้กนกวรรณได้ยิน "ถ้าพี่หมอจะคุยเรื่องนัดผ่าตัด ณีไม่สะดวกคุยตอนนี้ ณีสูญเสียการแต่งงานไปเพราะการผ่าตัดครั้งที่แล้ว ครั้งนี้ณีไม่รู้ว่าต้องสูญเสียอะไรอีก ขอเวลาณีหน่อยเถอะนะคะ..."

กนกวรรณหูผึ่งฟังรมณีพูดแล้วสงสารจับใจ...

นลจำได้ว่าเคยเจอเรืองยศที่ร้านซักรีด เรืองรินรีบบอกว่าเธอเคยเป็นลูกจ้างร้านเรืองยศ ดนุเอาศอกกระทุ้งเรืองยศให้เออออ แล้วพูดกลบเกลื่อนว่าโลกกลมจริงๆ เรืองยศเป็นเพื่อนเขา พอดีกนกวรรณมาตามนล ดนุกับเรืองรินจึงได้โอกาสบอกเรื่องทุกอย่างกับเรืองยศ...กนกวรรณบอกนลที่ รมณีต้องหนีไปวันแต่งงานเพราะป่วย ให้นลเคียร์กับรมณีเอง

นิยาดึงรั้งกิ่งกานต์ไว้ได้สักพัก ก็ดึงดันวิ่งออกมา เห็นเรืองรินพูดคุยใกล้ชิดกับเรืองยศก็กรี๊ดลั่น หาว่าเรืองรินหน้าด้านเจอผู้ชายแป๊บเดียวก็จะจับ เรืองยศปกป้อง "อย่าทำรินนะ..."

"อ๊าย...ออกรับแทนมัน มันเป็นญาตินายเรอะไง" กิ่งกานต์ โกรธทุบตีเรืองยศ

"ก็เออสิครับ" เรืองยศโมโห

เรืองรินกับดนุร้องเฮ้ย...ดนุรีบให้เรืองยศพากิ่งกานต์ กลับไป เรืองรินแทบทรุดหมดแรง นิยามาถามหานล ดนุบอกว่าคงอยู่กับรมณี เรืองรินตกใจกลัวงานไม่สำเร็จไม่ได้เงินแถมต้องหาเงินใช้หนี้ค่าสร้อยคออีก จึงรีบมาทำหน้าที่...ขณะนั้น รมณีแกล้งเศร้าแต่งเรื่องว่าตัวเองมารู้ว่าป่วยหนักต้องผ่าตัดมดลูกทิ้ง จึงตัดสินใจทิ้งนลไปเพราะกลัวนลเสียใจที่มีลูกไม่ได้ แต่ที่แย่ที่สุดคืออีก

ไม่นานเธอต้องตาย นลเสียใจที่หลงโกรธเธอมานาน เขากุมมือขอโทษ เรืองรินวิ่งเข้ามาเห็นก็รู้สึกร้อนผ่าวในอก แต่ทำเป็นชวนนลออกไปทานของว่าง รมณียิ้มให้นลแล้วบอกให้เขาไปเถอะ เธอก็ต้องไปแล้วเพราะนัดกับหมอไว้ นลใจแป้ว หันไปบอกเรืองรินให้ออกไปก่อนเขามีเรื่องคุยกับรมณี เรืองรินน้ำตาคลอแต่ฝืนมานั่งคั่นกลาง รมณีจึงลุกขึ้นจะกลับ นลตามไป...

ooooooo