สาวใช้ไฮเทค
ตอนที่ 20
พอเห็นนลเข้ามาแก้ตัวช่วยเรืองรินเป็นฉากๆยายชื่นอดขำไม่ได้ ที่นลพูดอย่างจริงจังว่า ช่วงที่เธอไม่อยู่ เรืองรินทำงานได้ครบถ้วน ไม่ได้ละเลยหน้าที่ตามที่เข้าใจเลย
"เอาล่ะ ถือว่าโชคเข้าข้างเธอนะยัยริน ที่เจ้านายเค้าอุตส่าห์ออกตัวให้ฉอดๆๆน่ะ"
นลรู้ตัวเข้าก็อายหน้าแดง เก๊กดุเหมือนเดิม "เอ่อ...เพิ่งนึกได้ว่าผมมีประชุม ผมไปทำงานก่อนนะครับคุณยาย" พูดจบ นลก็เดินหนีไปอย่างเขินๆ...
มาถึงออฟฟิศ นลกับเรืองรินต่างนั่งทำงานของแต่ละคน แล้วพลันทั้งสองก็เงยหน้ามามองกันแล้วปล่อยหัวเราะขำเหตุการณ์ วุ่นวายที่เกิดขึ้นออกมา นลหยุดแล้วถาม เรืองรินขำอะไร
"คุณนลนั่นล่ะค่ะ ขำอะไร"
"ก็ขำตัวเองที่จู่ๆกลายมาอยู่ข้างเดียวกับเธอ คอยเถียงแทนเธอต่อหน้าคุณยายมั้ง"
"ขอบคุณนะคะ" เรืองรินมองนลรู้สึกดีขึ้น
"ขอบคุณอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรให้เธอสักหน่อย"
"ทุกๆเรื่องค่ะ รวมทั้งโต๊ะทำงานนี่ด้วย"
นลเกือบยิ้มรีบเก๊กหน้าดุชี้หน้าคาดโทษ "ไม่ต้องมาทำปากหวาน ถ้าทำงานพลาดเธอโดนฉันเฉ่งแน่"
นลก้มหน้าทำงานต่อแต่แอบยิ้ม เรืองรินเผลอมองเขาเพลิน นลเงยหน้ามาเจอ เรืองรินกระตุกวูบรีบก้มหน้าทำงาน นลยิ้มขำความเป๋อของเรืองริน...
พักจากงาน เรืองรินเดินอยู่เห็นดนุเดินมาอีกทาง จึงทำท่าจะเรียกไว้ พอดีนิยาตรงมาหาดนุเสียก่อน ดนุทักนิยา นิยามองสำรวจใบหน้าดนุอย่างร้อนใจ
"เป็นไงบ้างคะ เมื่อคืนนิโทร.หาคุณ คุณก็ไม่รับสาย"
ดนุจับมุมปากตัวเอง แล้วบอกนิยาว่า เรื่องชกต่อยมันธรรมดาสำหรับผู้ชาย นิยาถอนใจ
"อย่างที่คุณดนุว่าไว้จริงๆนะคะว่างานนี้ต้องเกิดเรื่อง เมื่อเช้าที่บ้านก็เจอท่านประมุขยายเล่นงานกันถ้วนหน้า"
"ใครครับประมุขยาย"
นิยาตีปากตัวเองเพียะก่อนจะกระซิบ "หลุดปากน่ะค่ะ คือนิหมายถึง...คุณยายค่ะ"
"อุ๊ย! บาปนะครับ" ดนุพูดยิ้มๆ
"แล้วยิ้มอะไรคะ?"
"ก็...ประมุขยาย ฮะๆๆๆ" ทั้งดนุและนิยาหัวเราะไปพร้อมกัน
เรืองรินเห็นแล้วหน้าเจื่อน ที่เห็นความสนิทสนมของทั้งสองคน พอดีมีแม่บ้านเข็นรถมาส่งเสียงไล่เรืองรินให้หลบอย่างคุ้นเคย "เอ้อ...หลีกหน่อยแม่คู้น แม่รินคน
สวย"
ดนุและนิยาได้ยินหันมองเรืองริน เธอจึงต้องยิ้มแหยๆให้ทั้งสองคน...
ooooooo
ร้านน้ำปั่นของสามสาว ขณะที่เจนนี่กำลังเสิร์ฟน้ำให้ลูกค้า มองไปเห็นนิยาเดินมาก็ตื่นเต้นทำอะไรไม่ถูก รีบบอกแพรวกับทิพว่านิยามา แพรวกับทิพเห็นว่าดีเสียอีก
แต่เจนนี่กลัว
"เจนกลัวเจนเก็บความลับเรื่องยัยรินไม่อยู่น่ะสิ ดูสิ มือเย็นไปหมดแล้ว"
"เก็บไม่อยู่ก็เปิดสิยะ ยัยนินั่นล่ะเป็นฝ่ายต้องกลัวเรา" แพรวคิดว่าตัวเองเป็นต่อ
ทิพเห็นด้วย เพราะนิยาปิดบังไม่บอกพวกเธอเรื่องเรืองรินไปทำงานเป็นคนใช้ที่บ้าน ทั้งสามจึงยืนรอนิยาเดินเข้ามาด้วยท่าทีห่างเหิน นิยางง ไม่ทันไรเธอก็โดนสาม
สาวซักฟอกยกใหญ่
นิยายอมเล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่ทิพยังงอนๆที่นิยายอมให้เรืองรินได้ใกล้ชิดนลคนเดียว พอดีเรืองรินเดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่พอเห็นนิยาก็ฝืดลง...นิยา
กับเรืองรินได้นั่งคุยกันตามลำพัง เรืองรินยอมรับ
"เป็นความผิดของฉันเอง ฉันมันห่วยแตก ไม่ดูแลคุณดนุ จนเค้า..."
"ฉันกับเค้าเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น คุณดนุรักแกคนเดียวนะริน"
"แล้วแกล่ะ...รักใคร"
นิยาอึ้งเมื่อโดนย้อนถาม เรืองรินพูดดักคอ "ถ้าแกจะโกหกฉันก็ไม่ต้องตอบอะไร"
เรืองรินเห็นนิยายังอ้ำอึ้งพูดไม่ออก จึงพูดขึ้นว่า "ฉันได้คำตอบแล้วล่ะ"
นิยาน้ำตารื้นขึ้นมา มองเรืองรินอย่างรู้สึกผิด "ริน...ฉัน..."
เรืองรินน้ำตารื้นเช่นกัน จับมือนิยาเชิงปลอบ "ฉันฝากคุณดนุด้วยนะ แกเหมาะกับเค้ามากกว่าฉัน"
"ฉันไม่รับฝาก คุณดนุเค้ารักแก" นิยาส่ายหน้าน้ำตาร่วง
เรืองรินน้ำตาไหลเช่นกัน ส่ายหน้าเบาๆจ้องมองนิยาอย่างไม่โกรธเคือง...ขณะเดียวกัน นลชวนดนุมาเลือกซื้อออร์แกไนซ์ที่แผนกเครื่องเขียนด้วยกัน ดนุว่าของแค่นี้
ให้ลูกน้องเขามาซื้อให้ก็ได้ แต่นลกลับบอกว่า "ปกติก็ให้คุณกุ๋งกิ๋งคอยดูแลเรื่องพวกนี้อยู่แล้วละฮะ แต่เล่มนี้ผมอยากเลือกเอง"
ดนุเห็นนลหยิบเล่มสีชมพู จึงทักว่าไม่น่าเหมาะกับรมณี นลจึงบอกว่าเขาเลือกให้เรืองริน ดนุกระตุกเล็กน้อยไม่ค่อยพอใจที่นลหลายใจ แต่พอนลพูดว่าเรืองรินมีความ
สามารถมากกว่าที่จะเป็นคนใช้ ดนุเริ่มมีสีหน้าดีขึ้น นลพูดอีกว่า
"ผมอยากเห็นรินมีอนาคต ก็เลยให้เข้ามาช่วยงานที่ออฟฟิศ"
"แล้วถ้ารินไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็นล่ะครับ"
นลสะดุดหู คิดตามที่ดนุพูด...นลเอาออร์แกไนซ์ที่เลือกมาวางบนโต๊ะทำงานเรืองริน แต่พอเรืองรินกลับเข้ามาพร้อมหอบแฟ้มงานมาวางบนโต๊ะทับออร์แกไนซ์ นลทำ
เป็นเครียดดุเรืองรินที่หายไปไหนมา งานการเต็มโต๊ะ เรืองรินย้อนว่าที่หอบมานี่ไม่ใช่งานหรือ นลหงุดหงิดที่เรืองรินไม่มองบนโต๊ะบ้างเลย กลับเอาแฟ้มมาทับอีก
"ปกติเธอวางแฟ้มงานทับกันสุมๆแบบนี้น่ะเหรอ ทำอะไรให้มันเป็นระเบียบหน่อยสิ"
เรืองรินจึงยกแฟ้มออกจัดวางใหม่ จึงเห็นออร์แกไนซ์ "ของใครวางลืมไว้คะเนี่ย คุณนลทราบมั้ยคะ ชมพูแปร๋นซะ...อี๋..."
นลทำหน้าโกรธ พอดีดนุเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ถามนลว่างานยุ่งหรือ นลกลับตอบว่า
"ไม่ยุ่งครับ กำลังจะฆ่าคน"
ดนุมองเรืองริน แต่เธอกลับยักไหล่ไม่รู้เรื่อง...ดนุมาชวนเรืองรินไปทานอาหารค่ำเพราะเขา ตั้งใจจะคุยกับเธอให้เคลียร์ เรืองรินเองก็เตรียมใจรับฟังเพราะนึกถึง
ภาพดนุกับนิยาดูสนิทสนมกัน แต่ไม่ทันจะคุย เรืองยศโทร.มาตามดนุ ไปหาด่วน เรืองรินจึงไปด้วย แต่พอเรืองยศเห็นเรืองรินก็ไล่ให้กลับไป เขามีเรื่องจะปรึกษาดนุ
ด้วยความอยากรู้ เรืองรินจึงแอบฟัง
เรืองยศกลุ้มใจเพราะเมื่อกลางวันกิ่งกานต์มาหาและเกิดหน้ามืด อาเจียน มีอาการเหมือนคนท้อง จึงกลัวว่าจะท้อง กับเขา เพราะคืนที่เมาที่ทะเลแล้วตื่นมาเจอนอนอยู่
ด้วยกัน
ดนุหัวเราะขำกลิ้ง เรืองยศโกรธ "หัวเราะอะไรวะ แทนที่จะช่วยกันคิด เอาไงดีเนี่ย"
"ไม่ต้องเอายังไง ฉันขำว่ะ ในที่สุด...ไอ้ยศเอ๊ย ประคองตัวมาได้ตั้งนาน มาเสร็จลูกสาวหมอผี ฮ่าๆๆๆ..." เรืองยศโกรธยกขาที่เข้าเฝือกเตะดนุ เรืองรินได้ยิน ทั้ง
โกรธทั้งเห็นใจพี่ชาย
กลับมาบ้าน เรืองรินจัดห้องทำงานให้นลอย่างเหม่อลอยจนลืมเสียบกุญแจคาทิ้งไว้ที่ตู้ เอกสาร รมณีคิดจะเข้ามาหาเอกสารโอนหุ้นเอง จึงเปิดประตูเข้ามา เจอเรือง
รินยืนเหม่อก็ตกใจ รีบแก้ตัวว่าเข้ามาหานล พอรู้ว่านลไม่อยู่จึงกลับออกไป พอเรืองรินออกจากห้อง รมณีก็ย่องเข้ามาใหม่เห็นกุญแจคาตู้อยู่ก็ดีใจ รีบดึงกุญแจมาถือ
ในมืออย่างมีความสุข...
วันต่อมา เรืองรินถูกนลใช้ให้เอาบัตรละครเพลงมาให้ดนุเพื่อไปกับนิยา เรืองรินหนักใจมาก เพราะกลัวเป็นการทำร้ายจิตใจดนุเกินไป ขณะที่กำลังหาวิธีพูดต่อหน้าดนุ นลมายืนกอดอกด้านหลังดนุเพื่อดูว่าเรืองรินจะพูดอย่างไร เรืองรินปาดเหงื่อตัวเองยื่นบัตรละครให้ดนุ
"ละครเพลงสนู้กสนุกค่ะ เอาไปให้คุณนิยาด้วยนะคะ"
"คุณนิยางั้นเหรอ...ผมไม่เคยเห็นรินเรียกคุณนิยาอย่างนี้เลย เคยได้ยินแต่ยัยนิ ยัยนิ"
นลสะดุดหู เรืองรินเหงื่อแตกซิก ส่งสายตาบอกให้ดนุรู้ว่านลยืนอยู่ด้านหลัง แต่ดนุไม่เข้าใจ เรืองรินจึงสรุปว่าคืนนี้ให้ดนุไปดูละครกับนิยา แล้วรีบเดินหนีไป ดนุหันมองตามจึงเจอนล นลจึงบอกว่า "คุณแม่เป็นคนเอาบัตรมาให้คุณกับยัยนิน่ะครับ ผมก็เลยใช้ยัยรินอีกต่อ ไม่นึกว่ายัยนี่จะทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก"
"ฝากขอบคุณคุณกนกวรรณด้วยนะครับ แต่ผมคง..."
"ไปเถอะครับ ละครเพลงเรื่องนี้น่าดูมาก ผมยังอยากไปเลยถ้าไม่ติดงานซะก่อน ยัยนิก็คงจะดีใจ ถ้ารู้ว่าไปกับคุณดนุ"
ดนุรับบัตรไว้ด้วยความเกรงใจ นลเอาบัตรอีกใบมาให้นิยาที่บ้าน นิยาบ่ายเบี่ยงไม่อยากไปเพราะเกรงใจเรืองรินแต่นลพูดดักคอ "...พี่เป็นพี่แก ทำไมพี่จะดูไม่ออกว่าแกน่ะ ปิ๊งคุณดนุ"
นิยาหน้าถอดสีเพราะเรืิองรินเข้ามาได้ยินพอดี นิยารีบบอกเรืองรินว่าเธอไม่ไปดูละครหรอกไม่ต้องเตรียมชุด
เรืองรินยิ้มให้และบอกให้นิยาไปเถอะ
"แต่ไปกับคุณดนุนะ?"
"ไม่ดียังไงล่ะคะ คิดซะว่าไปกับเพื่อนคนนึง"
"เอางี้ ฉันปล่อยให้เป็นหน้าที่เธอก็แล้วกันริน แต่งตัวคุณนิยาให้สวยที่สุด ให้คุณดนุประทับใจน้องสาวฉัน ทำได้มั้ย" นลพูดเชิงสั่ง
นิยาฟังแล้วสงสารเรืิองรินเป็นที่สุด เรืองรินฝืนยิ้มรับปากนล นลยิ้มพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกไปว่า เอาสวยแบบดนุ ขอแต่งงานเลยนะ นลหัวเราะร่าเดินไป นิยารีบหันมาบีบมือเรืองริน ขอโทษแทนนลและให้เรืองรินไปแทนเธอ เรืองรินส่ายหน้าไม่เอา กลัวโดนนลกับกนกวรรณฆ่า แต่นิยาก็ไม่ยอมเช่นกัน ให้เรืองรินเลือกจะให้ดนุคอยเก้อหรือจะไปแทน เรืองรินว้าวุ่นใจอย่างยิ่ง
"ขอเลือกไม่รู้จักแกสองคนพี่น้อง นล...นิยา"
"หึๆสายเสียแล้ว" นิยาหัวเราะ แล้วจับเรืองรินแต่งตัว
เรืองรินหวาดหวั่นใจกลัวนลกับกนกวรรณรู้เรื่อง...ขณะเดียวกัน ดนุกำลังคุมช่างติดฝ้าเพดาน พอดีช่างพลาดตกลงมา ดนุต้องวุ่นวายดูแลจึงโทร.บอกนลให้ไปดูละครแทน นลถอนใจ
"ในที่สุดก็หนีไม่พ้น กลายเป็นฉันต้องไปนั่งดูละครกับแกยัยนิ...เฮ้อ..."
ooooooo
ตรงที่นั่งวีไอพี เรืองรินนั่งจิบเครื่องดื่ม ชะเง้อมองทำไมดนุยังไม่มา จนละครเริ่มแสดงไปสักพัก นลเข้ามาพร้อมดอกกุหลาบในมือ หวังแกล้งนิยา เขาคุกเข่าลงข้างๆและยื่นกุหลาบให้
"แต่งงานกับผมนะครับ"
เรืองรินตาค้าง พอนลเงยหน้ามาเห็นเป็นเรืองรินก็ตกใจอายหน้าแดง "ทำไมมาอยู่ที่นี่!"
เรืองรินดึงนลให้ลุกขึ้นพร้อมกับตอบว่านิยาไม่สบายให้เธอมาแทน นลแขวะว่าเธอขอมาเอง เรืองรินรีบบอกว่าเธอไม่อยากมาหรอก ดูเป็นเสียที่ไหน แล้วย้อนถามว่านลมาทำไม
"ทำไม ผิดหวังล่ะสิที่เป็นฉัน ไม่ใช่คุณดนุ"
เรืองรินอ้าปากจะเถียง นลเอามือปิดปาก และบอกว่าเกรงใจคนอื่นบ้าง ทั้งสองนั่งดูละครนิ่งๆแอบเหล่มองกัน พอสายตาเจอกันก็สะบัดหน้ากลับ เรืองรินเคืองสะกิดบอกนลให้กลับก่อน
"เสียมารยาท" นลเอ็ด..เรืองรินสะบัดหน้าหนี นลสะกิดเธอบ้าง จังหวะนั้น ทั้งสองหันมาพร้อมกัน ปากชนกันโดยบังเอิญ ทั้งสองตะลึงงัน
พอดีละครจบ ทุกคนปรบมือ นลกับเรืองรินจึงสะดุ้ง ผละออกจากกันแล้วลุกขึ้นปรบมือบ้าง...นักแสดงลงมาทักทายขอบคุณแขกในงาน เรืองรินตื่นเต้นที่เห็นดารา จะเข้าไปขอลายเซ็น นลหมั่นไส้ดึงเรืองรินให้กลับ นักข่าวเห็นถ่ายภาพนลกับเรืองรินไว้ได้
ระหว่างนั่งรถกลับ เรืองรินนั่งนิ่งเงียบ มองถนนที่ไม่มี ไฟประดับแล้วซึมๆ นลเหลือบเห็นจึงถามว่า "ฉันยังค้างเธอเรื่องดูไฟใช่มั้ย"
"ลืมมันไปเถอะค่ะ เค้าเก็บไปหมดแล้ว" เรืองรินหน้าบูดบึ้ง
"รู้ได้ไง บอกมาคำเดียวว่าอยากดู ฉันจะพาไป"
เรืองรินพยักหน้างงๆ นลพาเธอมาที่ดราก้อนมอลล์ แล้วดึงเธอขึ้นไปบนดาดฟ้า เรืองรินตะลึงกับภาพไฟในกรุงเทพฯ กว้างสุดสายตา "สวยจังเลย..."
นลบอกว่าเขายังไม่เก็บไฟไปหมด เรืองรินกางแขนออกรับลมแล้วตะโกนออกไป "วู้ฮู้...มีใครอยู่มั้ยค้า"
นลขำแล้วบอกว่า "เดี๋ยวเค้าก็ตอบกลับมาหรอก"
เรืองรินบอกให้นลทำดูบ้าง นลว่าเขาไม่บ้าอย่างเธอ แต่แล้วก็ตะโกนออกไป "คุณรักผมม้าย..."
เรืองรินชะงักมองหน้านลตาแป๋ว นลตะโกนอีกครั้ง เรืองรินมองเขาอึ้งๆ นลหันมาพูดว่า
"ฉันไม่ได้ถามเธอนะ"
เรืองรินเม้มปากโกรธๆแล้วป้องปากตะโกนบ้างว่า "ฉันรัก...คุณ..."
นลหันมองเรืองริน เธอพูดบ้างว่า "รินไม่ได้พูดกับคุณนลนะคะ...ฮ่าๆๆ แบร่"
เรืองรินแลบลิ้นปลิ้นตาใส่แล้วจะวิ่งหนี นลคว้าตัวเธอมากอดไว้ "ถ้าคืนนี้ไม่ต้องเช้าเลยเธอว่าดีมั้ย"
เรืองรินมองไปเห็นยามสองคนเดินมา "รินว่าไม่ดีแล้วล่ะค่ะ อยากให้เช้าเดี๋ยวนี้เลย"
นลมองตามสายตาเรืองรินเห็นว่าเป็นยามจึงไม่กลัวอะไร แต่ยามสองคนเป็นกะกลางคืนไม่รู้จักนล จึงโวยวายว่ามาทำอะไรบนนี้ นลรู้ว่ายามทั้งสองไม่รู้จักเขามีสิทธิ์หัวแตกได้จึงดึงเรืองรินให้วิ่งหนี ยามทั้งสองจับนลกับเรืองรินได้เอาตัวมาให้หัวหน้ายาม เรืองรินพยายามบอกว่านี่คือท่านประธาน ยามหัวเราะ ไม่เชื่อ และคิดจะโทร.รายงานกนกวรรณ
เรืองรินหน้าเสีย "คุณวรรณรู้เรื่องนี้เข้ามีหวังรินถูกฆ่าแน่ค่ะ"
นลเข้าใจส่งนามบัตรให้ดูว่าเป็นใครแต่ยามไม่เชื่ออีก นลจึงคว้ามือถือยามมาทำเป็นโทร.หากนกวรรณอธิบายเรื่องราว ยามหน้าเสียขอโทรศัพท์มาพูดบ้าง ปรากฏว่าเป็นสายว่าง นลฉวยโอกาสดึงเรืองรินวิ่งหนีขึ้นรถขับออกไปได้
ooooooo
นิยาอยู่ในชุดนอนชะเง้อคอยเรืองรินไม่กลับมาเสียที จึงคว้าเสื้อแจ็กเกตมาสวมทับแล้วขับรถออกไปร้านสะดวกซื้อปากซอย เผอิญเจอดนุที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงสามส่วน ทั้งสองมองกันตะลึงที่ต่างฝ่ายไม่ได้ไปดูละคร นิยาผิดหวังที่แผนล่ม ดนุใจแป้วเมื่อรู้ว่าเรืองรินไปกับนล พอทั้งสองแยกย้ายกันไปขึ้นรถ นิยาเดินตามมาสะกิดหลังดนุ "ไปด้วยสิคะพี่ขา"
ดนุหันมามองงงๆ นิยาพูดตลกๆว่า "หนูไม่มีรถกลับบ้านอ่ะค่ะ พี่ไปส่งหนูหน่อยน้า..."
"เอ่อ...คุณนิยาเล่นแบบนี้เดี๋ยวผมคิดเลยเถิดนะครับ"
นิยารีบทำตัวปกติแล้วบอกว่ารถเธอโดนล็อกล้อ ดนุหัวเราะก๊าก นิยาค้อนขวับว่าเธอเครียดยังมาหัวเราะอีก...ดนุยิ้มให้แล้วทั้งสองพากันเดินคุยกันไปตามถนน นิยาเดินกินแตงโมตุ้ยๆแล้วชวนดนุกิน ดนุบอกว่าเขาขี้เกียจคายเม็ด นิยารีบบอกว่า
"คายทำไมคะ ทำแบบนี้ดิ พี่ชายจอมเก็กของนิสอนมา" ว่าแล้วก็พ่นเม็ดโด่งไปข้างทาง
"คุณนิยามีมุมหน้าเกลียดแบบนี้ด้วยเหรอครับไม่อยากจะเชื่อเลย" ดนุมองอย่างประทับใจ
นิยาบอกว่า วันหลังมาเดินอีกทีอาจเห็นต้นแตงโมขึ้นข้างทางให้ทานฟรีๆ ดนุหันมาถามว่าแล้วเธอจะมาเดินกับเขา อีกไหม นิยาหุบยิ้มเขิน ดนุขอบคุณนิยาที่หวังดีกับเขาเสมอมา นิยาพึมพำว่าแต่เธอประสงค์ร้าย ดนุยิ่งยิ้มขำนิยา...
จากนั้น ดนุก็ขับรถมาส่งนิยาที่บ้าน กนกวรรณออกมาพอดียังเข้าใจว่าทั้งสองไปดูละครกันมา แต่แปลกใจกับชุดที่ทั้งสองคนใส่ นิยารีบหาวเดินเข้าบ้านไป ดนุรีบยกมือไหว้ขึ้นรถขับออกไป
พอเช้า บนโต๊ะอาหารกนกวรรณซักถามนิยาถึงละครเมื่อคืนเรื่องราวเป็นอย่างไร นิยาอึกอักเหลียวมองเรืองริน นลรีบตอบแทนว่าเป็นเรื่องนางเอกข้ามเวลามาเจอพระเอก เรืองรินช่วยเสริม กนกวรรณสงสัยว่าทั้งสองคนรู้เรื่องได้อย่างไร ยายชื่นต้องช่วยแก้ให้ว่านิยายคลาสสิกใครๆก็จำเนื้อเรื่องได้ เรืองรินกับนลยิ้มเจื่อนๆ
ในห้องโถง เป็ดกับอ่อนเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ มีรูปนลกับเรืองรินไปดูละครเพลง ทั้งสองคนตะลึงรีบซ่อนหนังสือพิมพ์ไม่ให้กนกวรรณกับรมณีเห็น กนกวรรณพูดปลอบใจ รมณีไม่ให้น้อยใจที่เธอไม่ได้ให้บัตรไปดูละครด้วย...รมณีเดินมาเห็นยายชื่นก้มๆเงยๆหาของจนเซจะล้มจึงเข้าไปประคอง แล้วถามว่าหากระเป๋ายาใช่ไหม ยายชื่นแปลกใจว่าไปอยู่กับรมณีได้อย่างไร รมณีตอบว่ายายชื่นวางลืมไว้ที่โต๊ะอาหาร ยายชื่นขอบใจแล้วเดินไปลืมหยิบกระเป๋ายาไปอีก รมณีเอะใจจึงลองเปิดกระเป๋ายาดูเห็นยามากมายจึงจดชื่อยาเอาไปถามเพื่อนที่เป็นเภสัชว่าเป็นยาโรคอะไร เพื่อนตอบมาว่าเป็นยาชะลอการสูญเสียความจำ
"ยายแก่นั่นเป็นโรคความจำเสื่อม หึๆ มีอะไรเล่นสนุกๆล่ะ..." รมณียิ้มอย่างมีเลศนัย...
ยายชื่นมานั่งฟังเรืองรินรายงานเรื่องนลกับรมณี เรืองรินแนะนำว่าต้องทำให้รมณีย้ายกลับไป เรืองรินเห็นยายชื่นท่าทาง เนือยๆจึงถามว่าไม่สบายหรือเปล่า
"โรคคนแก่น่ะ พักนี้ฉันไม่รู้เป็นไง ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ มันหดหู่บอกไม่ถูก"
"ลงสระหน่อยมั้ยคะ รินไม่เห็นคุณยายออกกำลังกายนานแล้ว"
"ไม่ล่ะ ไม่อยากทำอะไร อืม...เรื่องตานลกับรมณี
คืบหน้าไปถึงไหน ไม่เห็นรายงาน"
เรืองรินทำหน้าประหลาดใจ เพราะเธอนั่งรายงานเรื่องนี้ อยู่ตั้งนาน เรืองรินชักแปลกใจว่ายายชื่นต้องเป็นอะไรแน่
ooooooo
และแล้วรมณีก็ขโมยเอกสารการโอน หุ้นที่นลเคยทำให้เธอตอนก่อนมาได้ เกสรดูจะกระดี๊กระด๊าออกนอกหน้า จนรมณีแปลกใจว่าเกี่ยวอะไรด้วย รมณี บอกเกสรว่า
เธอยังไม่ขายหุ้นมา ใช้หนี้ให้ศักดิ์ชัย จนกว่าจะสืบรู้ว่าศักดิ์ชัยมีผู้หญิงที่ไหนอีก เกสรกระตุกวูบ บอกรมณีว่าเป็นเรืองริน แต่รมณีไม่เชื่อเพราะวันที่เธอเจอเสื้อยกทรงในห้อง เรืองรินทำงานอยู่กับนล
ใน ห้องทำงานนล เรืองรินนั่งสัปหงกเพราะเมื่อคืนผจญภัยกับนลมา นลมองอย่างขำๆแต่แล้วตัวเองก็ฟุบหลับเช่นกัน ศักดิ์ชัยโผล่เข้ามาเห็นทั้งสองคนหลับจึงแกล้งร้องว่า... ไฟไหม้...ทั้งนลและเรืองรินสะดุ้งตื่น นลโวยศักดิ์ชัยแล้วถามว่ามีธุระอะไร ศักดิ์ชัยบอกเขามาหาเรืองริน
"ทำไมไม่นัดเจอกันที่อื่นวะ นี่มันห้องทำงานฉันนะเว้ย" นลไม่ค่อยพอใจ
"เอ้าไอ้นี่ ไม่ดีรึไง คนอย่างฉันน่ะ เข้าตามตรอกออกตามประตูเว้ย" ศักดิ์ชัยย้อน
"รินไปไม่นานหรอกค่ะ พอดีมีธุระต้องคุยกับคุณศักดิ์ชัยน่ะค่ะ"
"ใครถาม" นลก้มหน้าทำงานต่อ เรืองรินเบ้ปากใส่แล้วหันมายิ้มกับศักดิ์ชัย...
ทั้ง สองนัดเจอกันหลังเลิกงานที่ล็อบบี้โรงแรมเล็กๆ...เรืองรินกลับบ้านไปแต่งตัว ใหม่สะพายกระเป๋าเดินออกมา เจอนลยืนอยู่ นลมองแล้วบอกให้เธอไปเปลี่ยนชุดใหม่
เรืองริน งงเข้าไปเปลี่ยนชุดใหม่สองสามครั้งก็ไม่ถูกใจนล สุดท้ายเขาดึงมือเธอไปในห้อง แล้วกลับออกมาในชุดเสื้อแขนยาวติดกระดุมชิดคอ กระโปรงยาวกรอมเท้า
เรืองรินทำหน้าเอือมๆ
"ขาดแว่นอีกอันนึงก็คุณป้าเลยล่ะค่ะ"
"อ้าว พูดงี้ดูถูกรสนิยมฉันนี่"
"โธ่ คุณนลคะ ใจคอจะให้รินไปดินเนอร์กับชายหนุ่มในสภาพอย่างนี้จริงๆน่ะเหรอคะ"
"ไม่ต้องไปก็สิ้นเรื่อง"
เรือง รินเกรงศักดิ์ชัยจะโกรธ ป่านนี้คงรอนานแล้ว นลจึงบอกให้รีบไป เรืองรินมองตัวเองอย่างเซ็งๆ...ศักดิ์ชัยรอจนหงุดหงิด เพราะที่เขานัดเรืองริน เพียงอยากจะรู้ว่าเรืองรินจะหลอกอะไรเขาอีก ถึงได้บอกเขาว่าเจอเอกสารที่ให้หา ทั้งๆที่เอกสารนั่นอยู่ในมือรมณีแล้ว
อีก มุมหนึ่ง แพรว ทิพ และเจนนี่ในชุดนักสืบสวมหมวกสวมแว่นดำ แอบมองศักดิ์ชัยอยู่ เพราะเรืองรินให้มาคอยช่วย เรืองรินตรงมาหาสามสาว ทั้งสามตกใจกับชุดที่เธอใส่
"ผียัยแก่เข้าสิงเหรอยะ ใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวแบบนี้" ทิพบ่นว่าเรืองริน
ทั้ง สามดึงเรืองรินไปเปลี่ยนชุดใหม่ที่ดูเซ็กซี่ ศักดิ์ชัย หงุดหงิดคิดว่าโดนหลอกกำลังจะกลับ เรืองรินรีบส่งเสียงเข้ามา พอศักดิ์ชัยเห็นเรืองรินก็ตะลึงลุกขึ้นโอบไหล่พาเธอเดินไปหาที่เงียบๆคุยกัน แพรว ทิพ และเจนนี่เห็นรีบตามไปด้วย ศักดิ์ชัยพาเรืองรินขึ้นมาบนห้องพัก เรืองรินหลอกล่อให้ช่วยหามือถือว่าเธอคงลืมไว้ที่ล็อบบี้
เพื่อให้ เพื่อนทั้งสามหลบเข้าไปในห้องก่อน ทั้งสามไปเตรียมเครื่องดื่มใส่ยานอนหลับอย่างแรงวางไว้ให้ โดยแก้วของเรืองรินมีมะนาวปักอยู่ปากแก้วเป็นสัญลักษณ์
พอเข้ามาอยู่ ในห้อง ศักดิ์ชัยก็จะรวบหัวรวบหางเรืองริน เธอเอาตัวรอดส่งเครื่องดื่มให้ดื่มและยื่นซองเอกสารให้ ศักดิ์ชัยคว้ามาเปิดดูเป็นกระดาษเปล่าจึงปาใส่เรืองริน
"ฉันว่าแล้วเธอต้องทำอย่างนี้ นังตัวดีมานี่" ศักดิ์ชัยรวบตัวเรืองริน
เรือง รินพยายามแก้ตัวและดิ้นรนเอาตัวรอด เพื่อนๆอยากออกมาช่วย แต่เชื่อว่าเดี๋ยวยาต้องออกฤทธิ์ ไม่นาน... ศักดิ์ชัยก็ล้มคว่ำหมดสติไป เรืองรินกับสามสาวช่วยกันถอดเสื้อผ้าศักดิ์ชัยเหลือแต่บ็อกเซอร์ และตั้งกล้องอัดวีดิโอไว้ โทร.เรียกรมณีมาพาศักดิ์ชัยกลับไป
รมณียัง คุยอยู่กับเกสร พอมีคนโทร.บอกให้ไปช่วยศักดิ์ชัยก็ตกใจ เกสรออกอาการเป็นห่วงศักดิ์ชัยเกินเหตุจนรมณีสงสัย...ทั้งสองมาถึงห้องใน โรงแรม พยายามปลุกศักดิ์ชัย เขางัวเงียกอดเกสร "ว่าไงจ๊ะเกสรที่รัก"
รมณีหน้าตึง เกสรรีบพูดว่า "เอ้อ...แหะๆคุณเมามากนะคะคุณศักดิ์ชัย"
"นั่นๆๆแน้ เรียกซะเต็มยศเลย วันก่อนยังชัยคะชัยขาอยู่เลย" ศักดิ์ชัยกอดเกสรอีก
"อ้าย...นี่แกเองเหรอนังเกสร" รมณีปรี๊ดแตก
ศักดิ์ชัยสะดุ้ง แล้วระเบิดหัวเราะออกมา "ฮะฮ่าๆๆ มากันครบเลยเว้ย...เมียจ๋า"
เกสรรีบแก้ตัวว่าเธอไม่รู้เรื่อง รมณีพยายามสงบอารมณ์ แล้วให้เกสรช่วยกันประคองศักดิ์ชัยกลับ แต่กลับพบว่าศักดิ์ชัยอยู่ในกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว กล้องยังคงบันทึกไปเรื่อย
ooooooo
เสร็จงาน เรืองรินเอาภาพในกล้องมาเปิดดูที่ร้านกับเรืองยศ แต่ท่าทางเรืองยศเหม่อลอยทำอะไรผิดๆถูกๆ เรืองรินรู้ว่าพี่ชายกำลังกลุ้มใจเรื่องกิ่งกานต์ท้อง
วันรุ่งขึ้น ขณะที่เรืองรินนั่งทำงานในห้องนล กิ่งกานต์ ทำอาหารมาฝาก พอเจอเรืองรินก็ไม่พอใจ หงุดหงิดจนคลื่นไส้ อาเจียน เรืองรินกลับเป็นห่วงเข้าใจดีว่าคนท้องมักหงุดหงิดง่าย กนกวรรณเดินเข้ามากับนล เรืองรินกำลังพากิ่งกานต์ไปอาเจียนในห้องน้ำ กนกวรรณไม่พอใจที่นลให้เรืองรินมานั่งทำงานในห้อง พลันเห็นหนังสือคู่มือการตั้งครรภ์บนโต๊ะเรืองริน
"ลูกอย่าบอกนะว่านี่คืองานเอกสารที่ลูกให้นังรินมันทำ"
นลหน้าเจื่อนแก้ตัวให้ว่า "ยัยรินจะอ่านอะไรก็เรื่องของเขาสิครับ"
"ถ้าหนังสือนี่เป็นของนังริน งั้นก็หมายความว่า โอ้ว... ไม่ๆๆ ไม่นะ"...
เรืองรินสงสัยว่ากิ่งกานต์คงยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองท้องจึงวิ่งออกไปซื้อ เครื่องมือทดสอบ พอดีนลเห็นจึงสะกดรอยตามจึงเห็นว่าเรืองรินซื้ออะไร เรืองรินกลับมาที่ห้องทำงานนลกิ่งกานต์กำลังลากนกวรรณจะกลับ เรืองรินพยายามจะหยอดเครื่องทดสอบตั้งครรภ์ใส่กระเป๋ากิ่งกานต์เผอิญหล่น พื้น กิ่งกานต์เดินไปแล้วกนกวรรณเห็นของก็ตกใจ นลเองก็สงสัยว่าท้องกับใคร...
กนกวรรณมาถามป้าบัวว่าเรืองรินมีอาการอะไรผิดปกติบ้าง หรืออยากกินอะไรแปลกๆ นลเองก็เลียบเคียงถามเป็ดถึงอาการของคนท้องเป็นอย่างไร แต่ดูจะไม่ค่อยได้เรื่อง...
หลังจากอัดรูปมาได้หลายใบ เรืองรินก็แอบเอามาให้ยายชื่นดู ว่าศักดิ์ชัยกับรมณีมีความสัมพันธ์กัน แต่ดูท่ายายชื่นจะรู้อยู่แล้ว
"ฉันเคยบอกทั้งแม่วรรณ ตานลแล้ว ก็ไม่มีใครเชื่อ ทุกคนเถียงแทนยัยณี ตาชัย ว่าเป็นแค่เพื่อนกัน แต่สายตาฉันว่า มันไม่ใช่...แล้วนี่จะทำยังไงต่อไปอีก"
"เอาหุ้นดราก้อนมอลล์คืนให้คุณยายค่ะ" เรืองรินมั่นใจจะทำให้ได้...
กลัดกลุ้มจนกนกวรรณต้องมาให้อาจารย์คงดูดวงให้ ขณะดูเสียงกิ่งกานต์อาเจียนโอ้กอ้ากดังมาเป็นระยะ อาจารย์คงเสียสมาธิทายไปว่ากนกวรรณจะได้ทายาท กนกวรรณยิ่งกลุ้มใจ
อดเป็นห่วงกิ่งกานต์ไม่ได้เรืองรินจึงแอบไปที่คลินิกฝากครรภ์เพื่อไปเอาโบร ชัวร์มาให้กิ่งกานต์ไปศึกษา ไม่รอดพ้นสายตานลไปได้ เขาดักรอจับผิดเรืองริน "เธอมาที่นี่ทำไม?"
"คุณนล! แหะๆสวัสดีค่ะ...อายเค้านะคะ ไปคุยกันที่บ้านดีกว่าค่ะ"
นลไม่ยอมไปจนกว่าเธอจะตอบคำถาม เรืองรินเหลือบเห็นคำว่าริดสีดวง จึงพูดไปว่าเธอมาตรวจริดสีดวง นลตกใจและไม่อยากเชื่อ "โรคริดสีดวงเค้ารักษาด้วยการฝากครรภ์งั้นสิ"
นลลากเรืองรินขึ้นรถกลับบ้าน เผอิญตอนนั้น กนกวรรณขับรถผ่านมาเห็นเข้าพอดี ยิ่งเข้าใจผิดคิดว่าเรืองรินท้องกับนล พอกลับถึงบ้าน นลกำลังคาดคั้นให้เรืองริน
ยอมรับว่าท้องกนกวรรณนึกถึงคำทำนายของอาจารย์คงว่าทายาทที่กำลังจะเกิดเป็น บุพการีของเธอในชาติก่อนจึงต้องมาช่วยเรืองรินไม่ให้ นลทำอะไรรุนแรง ทั้งสองแปลกใจที่กนกวรรณเป็นห่วงเรืองริน
"ให้แม่สงบลงกว่านี้อีกหน่อยแล้วเราคุยกัน อย่าเพิ่งบอกคุณยายให้ท่านคิดมากไปอีกคนล่ะ" ...ยิ่งทำให้นลกับเรืองรินงงมากยิ่งขึ้น...
