สาวใช้ไฮเทค

วันต่อมา นลตื่นขึ้นมาเดินเข้าห้องน้ำจะล้างหน้า เขาต้องแปลกใจเมื่อเห็นกล่องเครื่องโกนหนวดวางอยู่ และมีกระดาษโน้ตแปะไว้ข้อความว่า...โกนหนวดซะ ถ้ายังอยากหล่อ...นลไม่พอใจหาว่าเรืองรินตีเสมอจึงออกมาตามเอาเรื่องเรืองริน

พบเรืองรินนั่งดื่มกาแฟอยู่กับนิยาในสวน จึงเข้าไปเอ็ดตะโรใส่ว่าเป็นใครมานั่งโต๊ะกับเจ้านาย นิยาตกใจรีบเสริมว่าจริงด้วยแล้วดึงคุกกี้ในมือเรืองรินคืนมา นลคว้าคอเสื้อเรืองรินดึงลากมาที่ห้องของเขา เข้าไปในห้องน้ำให้ดูว่ากระดาษโน้ตนี่เป็นของเธอใช่ไหม

"ค่ะ...รินเองค่ะ รินทำอะไรผิดเหรอคะ"

นลโวยว่าผิด เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งหรือสั่งให้เขาทำอะไร เรืองรินเถียงว่าเธอหวังดีกับเจ้านาย ไม่อยากให้หน้าตาเหมือนโจร นลยิ่งโมโหคว้ากระป๋องโฟมมาเขย่าแล้วบีบใส่หน้าเรืองรินอย่างสะใจ หัวเราะเยาะก่อนจะเดินออกไป เรืองรินผูกใจเจ็บจะต้องเอาคืนให้ได้...

กลับมาหานิยาด้วยใบหน้าขาวโพลนโผล่แต่ดวงตา นิยาหัวเราะก๊ากว่าเรืองรินเหมือนหมีแพนด้า เรืองรินยิ่งโกรธประกาศว่าเธอจะโกนหนวดนลให้ได้ในคืนนี้...และคืนนั้นเรืองรินก็ชงโกโก้ร้อนใส่เหยือก แอบหยดยานอนหลับลงไปหวังให้นลหลับสนิทแล้วจัดการโกนหนวดให้ แต่นลกลับไม่ยอมดื่มโกโก้ เรืองรินเทโกโก้ใส่แก้วแล้วตื๊อให้นลดื่ม

"เอ๊ะ...เธอบ้ารึเปล่า ทำไมถึงอยากให้ฉันกินนัก...หา!?"

"ก็..เอ่อ...คือว่าของมันแพงน่ะค่ะ ป้าบัวบอกว่าผงโกโก้นี่กระป๋องนึงเป็นพัน รินเสียดาย"

นลจึงบอกว่าเสียดายก็เอาไปกินเอง เรืองรินรีบนึกข้ออ้างให้เขาดื่ม จึงสาธยายสรรพคุณของโกโก้ว่ามีประโยชน์ อะไรบ้างจนนลรำคาญดึงแก้วโกโก้มาดื่มไปครึ่งแก้ว แล้วที่เหลือกรอกปากเรืองริน เป็ดเคาะประตูเข้ามาถามนลว่าจะให้เขาล้างรถเคลือบเงาด้วยไหม

"ล้างอย่างเดียวก็พอ อ้อ...นายเป็ด เก็บตรงนี้ลงไปที" นลให้เป็ดยกโกโก้ไปด้วย

เป็ดเห็นของเหลือก็เสียดาย นลจึงบอกให้เอาไปแบ่งกันกิน เรืองรินตกใจรีบห้ามให้ทิ้งไปให้หมด นลเอ็ดเรืองรินไหนบอกเสียดาย ว่าแล้วก็ไล่ทุกคนอกไปเพราะเขาง่วงแล้ว... เป็ดเอาเหยือกโกโก้มาแบ่งกันกินทั้งอ่อนและป้าบัว จากนั้นก็ไปล้างรถ เรืองรินเห็นว่านลคงจะหลับไปแล้ว จึงถือมีดโกนหนวดกลับเข้ามาในห้องนล "เอาล่ะ นังรินบาร์เบอร์เปิดแล้ว"

เรืองรินเขย่ากระป๋องโฟมโกนหนวดอย่างเมามัน ฉีดไปทั่วหน้าของนลอย่างสะใจ แล้วลงมือโกนหนวดเคราของนล โกนไปได้ครึ่งหน้ารู้สึกง่วงนอนเพราะโกโก้ที่โดนกรอก...

เช้าวันใหม่ นลตื่นขึ้นมารู้สึกมึนหัวจึงลุกเดินไปเข้าห้องน้ำจะล้างหน้า ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นหน้าตัวเองในกระจกที่เหลือหนวดเคราเพียงครึ่งหน้ากับคราบโฟมที่เหลือบนหน้า เขาร้องลั่น

"เย้ย!! หนวดฉัน...ยัยริน..." นลคิดทบทวนมั่นใจว่าเป็นเรืองริน

เขาพรวดพราดออกมาจากห้องน้ำจะไปเล่นงานเรืองริน พลันต้องชะงักเมื่อเห็นมือโผล่ที่ขอบเตียงอีกด้าน แล้วเห็นเรืองรินงัวเงียตะกายขึ้นนอนบนเตียงของเขา นลตวาดลั่น

"ยัยริน! เธอทำอะไรกับหนวดฉัน"

เรืองรินสะดุ้งลืมตาโพลง เห็นนลเดินเข้ามาท่าทางโกรธจัดก็เด้งตัวหนี นลดักซ้ายดักขวา "จะหนีไปไหน ฉันต้องเอาคืนเธอให้ได้"

เรืองรินปฏิเสธพัลวันแล้วมุดลอดแขนนลหนี...ที่ห้องอาหาร กนกวรรณเดินเข้ามาเห็นยายชื่นนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ บนโต๊ะว่างเปล่าไม่มีอาหารเช้าจึงไปโวยในครัว พบอ่อนฟุบหลับกับโต๊ะ ป้าบัวนั่งพับเพียบหลับพิงตู้ซิงค์ล้างจานอยู่ กนกวรรณหงุดหงิดปลุกแต่ไม่มีใครตื่น จึงตะโกนเรียกเรืองรินและเดินออกมาหน้าบ้าน ยิ่งหนักใหญ่เมื่อเห็นเป็ดยืนถือสายยางล้างรถหลับ

"ไอ้นี่หนักกว่าใครเพื่อน นี่มันเป็นอะไรกันไปหมด ฉันจ้างพวกแกมาทำงานนะ ไม่ได้จ้างให้มาหลับ...ตื่นให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ!" กนกวรรณตะโกนลั่นบ้าน เดินบ่นกลับมาหายายชื่น

"มันเกิดอะไรขึ้นกันคะเนี่ย คนใช้บ้านนี้นอนหลับกันเป็นตาย งานการไม่ต้องทำกัน แล้วนังรินของคุณแม่ก็ไม่รู้อยู่ไหน"

"อยู่นี่ครับ..." นลโกนหนวดเคราเรียบร้อย เดินลากคอเสื้อเรืองรินเข้ามา

กนกวรรณและยายชื่นเห็นหน้านลแล้วตะลึง ลืมเรื่องที่โกรธอยู่ นลเข้าใจว่าทั้งสองคิดว่าเขาทำร้ายเรืองรินจึงรีบออกตัวว่าเขาเป็นลูกผู้ชายพอไม่ทำร้ายผู้หญิง แค่เอาตัวมาให้แม่กับยายเขกหัวสั่งสอนฐานแอบโกนหนวดเขาตอนที่หลับ ยายชื่นกับกนกวรรณเดินเข้ามาลูบหน้านลอย่างชื่นชม "เห็นอย่างนี้แล้วยายค่อยชื่นใจหน่อย"

"นี่ไง เห็นมั้ย แม่บอกแล้วว่าอย่าไปไว้เลย หนวดเคราอะไรนั่น พอโกนแล้วหน้าใสหล่อเนียนเลยเห็นมั้ย"

"เอ่อ...เดี๋ยวสิคุณแม่ แล้วเรื่องยัยรินล่ะครับ หรือถ้าคุณแม่ไม่ขัดข้อง ผมก็จะไล่มันออก"

กนกวรรณไม่ขัดข้อง แต่ยายชื่นโพล่งขึ้นว่าเธอขัดข้อง นลโอดโอยว่าเรืองรินกล้าเอามีดโกนมาปาดหน้าเขา อีกหน่อยอาจจะกล้าปาดคอเขา กนกวรรณเห็นด้วย แต่พอยายชื่นบอกว่าเรืองรินทำตามคำสั่ง ทั้งสองก็ตกตะลึง กนกวรรณไม่พอใจ

"อู้ย...งั้นถ้าคุณแม่รักมันมากนักก็เอามันไปเป็นคนรับใช้ส่วนตัวดูแลคุณแม่คนเดียวเลย"

"ไม่! ฉันตั้งใจไว้แล้วว่า ต่อไปนี้จะให้ยัยรินคอยดูแลตานลอย่างใกล้ชิด เรียกว่ามีตานลอยู่ที่ไหน ต้องมียัยรินอยู่ที่นั่น"

นลโวยทันทีไม่ปรึกษาเขาบ้าง ยายชื่นทำท่าเจ็บอกไม่สบาย ไล่นลกับกนกวรรณออกไป ทั้งสองตกใจเป็นห่วงยายชื่นแต่ไม่กล้าขัดใจ กนกวรรณดึงนลออกมาแล้วเตือนว่า อย่างไรก็ต้องยอมตามใจยายชื่นเพราะทั้งที่ซุกหัวนอน เงินที่ใช้จ่ายรวมทั้งกิจการยังเป็นของยายชื่น ถ้านลไม่อยากมีคนใช้มาคอยตามดูแล ก็เล่นงานให้หนักจนยอมลาออกไปเอง นลยิ้มออกมาได้ นึกสนุกที่จะได้ประลองกับเรืองรินซักตั้ง

ooooooo

ภารกิจต่อไปที่เรืองรินได้รับมอบหมายจากยายชื่น คือพรุ่งนี้ต้องพาตัวนลเข้าห้องประชุมบริษัทให้ได้ เรืองรินจึงวางแผนกับเป็ดและอ่อนให้ช่วย ระหว่างพูดคุยอยู่ ป้าบัวมาตามเรืองรินให้ขึ้นไปล้างห้องน้ำในห้องนล เรืองรินแปลกใจเพราะดึกมากแล้ว แต่ป้าบัวย้ำว่า นลกำชับให้เรืองรินขึ้นไปทำคนเดียว... เรืองรินหอบกระป๋องอุปกรณ์ล้างห้องน้ำมาเต็มสองมือ เข้ามาในห้อง

"คุณนล...คุณนลขา...รินมาแล้วค่า...ไม่อยู่หรอกเรอะ เฮ้อ...คนเรา เรียกมาล้างส้วมตอนดึกๆ ไม่นึกหรือไงว่าคนใช้ก็ต้องหลับต้องนอนเหมือนกัน"

บ่นไป เดินไปดันประตูห้องน้ำเข้าไป พอเงยหน้าต้องตะลึงเมื่อเห็นนลเพิ่งอาบน้ำเสร็จนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวดูขาวสะอาดมีหยดน้ำเกาะตามตัว เรืองรินกระดากทำอะไรไม่ถูก จนนลต้องถามว่าจะยืนมองเขาอีกนานไหม เรืองรินอึกอักขอโทษเธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ นลจึงสั่งให้ขัดพื้น ล้างส้วมจนกว่าจะสะอาด พลัน...ผ้าขนหนูที่พันกายนลเกิดหลุดไปกองกับพื้น เรืองรินตาโพลงอ้าปากค้าง
ของในมือหล่นไม่รู้ตัว นลก้มคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันตามเดิมแล้วยื่นหน้ามาประชิด

"เป็นอะไร ไม่เคยเห็นของดีเหรอไง" นลยิ้มกวนๆ เดินกระแทกไหล่เรืองรินออกไป

เรืองรินย่อตัวลงเก็บของหน้าเหย "โห...สามมิติเห็นกันเต็มๆ ฮื้อ...จะตากุ้งยิงมั้ยเนี่ยฉัน"

กลางดึก นลตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำจะปลดทุกข์ ต้องตกใจเมื่อเห็นเรืองรินหลับฟุบอยู่ข้างโถส้วม นลตวาดเรียก เรืองรินสะดุ้งลุกขึ้นขัดพื้นต่อแต่ขัดไปบนเท้าของนล นลโวยวายทำไมมาหลับอยู่ตรงนี้ เรืองรินว่าเขาเป็นคนสั่งให้ขัดห้องน้ำลืมแล้วหรือ นลเอือมระอาที่มายอกย้อน

"เออๆ สะอาดแล้วก็กลับไปห้องเธอสิ เอาไว้ฉันจะพาเธอไปล้างส้วมที่ห้างฉัน"

"หา...รินต้องไปล้างส้วมที่ห้างด้วยเนี่ยนะ"

"ใช่ ออกไปได้แล้ว ฉันจะฉี่" นลทำท่าจะปลดกางเกง

"ว้าย! รอเดี๋ยวค่ะ ให้รินออกไปก่อน" เรืองรินตะลีตะลานเก็บของวิ่งออกไป

นลสะใจที่ได้แกล้ง และจะแกล้งใช้ให้ทนไม่ไหวเลยทีเดียว...

วันรุ่งขึ้น...เรืองรินทำตามแผนที่วางไว้ โดยบอกนลว่ายายชื่นลืมกระเป๋าให้เขาเอาไปให้ที่บริษัท ห้ามใช้คนอื่นเพราะเป็นของสำคัญ แถมกำชับให้แต่งตัวสุภาพ...กนกวรรณกับกุ๋งกิ๋งเลขาฯกำลังร้อนอกร้อนใจเพราะบรรดาผู้ถือหุ้นทยอยกันเข้าห้องปะชุม เกรงว่านลจะไม่ยอมมาแต่ยายชื่นมั่นใจฝีมือเรืองริน

หน้าห้างดราก้อนมอลล์ เรืองรินกำลังดึงลากนลให้เข้าไปจนไปถึงหน้าห้องประชุม นลยึกยักไม่ยอมเดินต่อจนเรืองรินต้องถาม "รออะไรอยู่ล่ะคะ รีบเข้าห้องประชุมไปสิคะคุณนล"

นลลังเลไม่อยากเข้าเพราะกลัวต้องคุยเรื่องงาน จึงส่งกระเป๋าให้เรืองรินเอาเข้าไปให้แทน เรืองรินตัดสินใจคล้องแขนนลดันประตูเข้าไป แต่เพราะนลแข็งขืนจึงทำให้ล้มไปทั้งคู่ ทุกคนในห้องประชุมตกใจที่เห็นนลทับอยู่บนตัวเรืองรินเหมือนกอดก่ายกัน ผิดกับยายชื่นที่ยิ้มชอบใจ

ทั้งสองรีบลุกขึ้นเก้อๆ นลเอากระเป๋าให้ยายชื่นแล้วจะกลับออกไป ยายชื่นคว้าแขนนลไว้แล้วประกาศ "นี่ไงคะคุณนล รัศมิมาน ท่านประธานห้างสรรพสินค้าของเรา"

นลจำต้องยกมือไหว้ทุกคน ยายชื่นให้นลชี้แจงและแสดงวิสัยทัศน์ว่าจะดำเนินการต่อไปอย่างไรให้ผลประกอบการกลับมาเป็นบวกอีกครั้ง กนกวรรณรู้ว่านลยังไม่มีข้อมูลอะไร จึงแทรกขึ้นว่า อีกสองวันจะร่างแผนธุรกิจให้ผู้ถือหุ้นทุกท่านดู ทุกคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้ารับ

ยายชื่นเอ่ยขึ้นอีกว่า "เดี๋ยว ฉันขออนุญาตแทรกเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่อยากจะชี้แจงให้ทุกท่านในที่นี้ทราบ คือว่า... ต่อไปนี้ คุณนลท่านประธานของเราจะมีผู้ช่วยเพิ่มขึ้นอีกคนหนึ่ง ขอแนะนำให้ทุกท่านรู้จัก คุณเรืองรินค่ะ"

ยายชื่นผายมือไปที่เรืองริน และย้ำว่านอกจากเลขาฯกุ๋งกิ๋งแล้ว ขอให้ทุกคนรับทราบว่าเรืองรินเป็นมือขวาคนสำคัญของท่านประธาน ทุกคนพยักหน้ารับทราบ เรืองรินยิ้มเก้อๆ แต่นลตกตะลึง ส่วนกนกวรรณยิ่งหมั่นไส้และอิจฉาเรืองรินมากขึ้น

ooooooo

ร้านไอคลีน...ร้านซักรีดของเรืองยศพี่ชายเรืองริน ที่เพิ่งถูกเกสรโกงเงินในร้านไปจนแทบเจ๊ง ไม่วายเกสร ยังกล้ากลับมาเปิดร้านซักรีดแข่งข้างๆร่วมหุ้นกับรมณี แถมเข้ามาเย้ยเรืองยศถึงในร้าน ไม่เพียงเท่านั้น ยังตั้งชื่อร้านว่า...ไอคลีนทู เสียด้วย

กนกวรรณกำลังต่อว่ายายชื่นที่ตั้งสาวใช้มาเป็นมือขวาของนล ยายชื่นไม่สนใจหันไปกำชับนล "ตั้งใจทำงานได้แล้วนะ ผู้ถือหุ้นให้โอกาสเราแก้ตัวแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุด"

นลรู้ว่ายายชื่นกำลังจะพูดว่าดราก้อนมอลล์เติบโตมาจากมังกรพาณิชย์ของคุณตากับคุณยายที่ช่วยกันบุกเบิกมา นลฟังเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กๆ เขารีบดักคอว่าเขายังไม่พร้อมจะทำงาน กนกวรรณค้านเรื่องที่จะให้สาวใช้อย่างเรืองรินมาทำงานด้วย ยายชื่นตัดบทว่าถ้าดูถูกเรืองรินก็เท่ากับดูถูกการตัดสินใจของเธอ กนกวรรณต้องนิ่งอึ้งไป แต่นลไม่พอใจ

นิยาถือแฟ้มงานเข้ามา พอเห็นนลก็ดีใจที่กลับมาทำงาน นิยาพาเรืองรินมาที่ห้องทำงานของเธอเพื่อซักถามว่าพานลมาได้อย่างไร เรืองรินแปลกใจที่หน้าห้องนิยามีพนักงานเต็มไปหมด

"ก็ฝ่ายจัดซื้อจัดจ้างที่ฉันดูแลอยู่ทั้งนั้นแหละ อีกหน่อยเธอก็จะคุ้น...วันนี้มากันพร้อมหน้ากว่าปกติ เพราะเดี๋ยวมีประชุมผู้ชนะประมูลตกแต่งภายในออฟฟิศทั้งหมด"

หารู้ไม่ว่าบริษัทที่ประมูลได้คือดนุ...ดนุมาพร้อมลูกน้องกำลังจะเข้าไปพบนิยา พอดีเรืองรินเดินออกจากห้องนิยาแต่ ดนุไม่ทันเห็น พอนิยาเห็นหน้าดนุก็ตะลึงจำได้ว่าคือคนที่เธอปิ๊ง ดนุจำได้ว่านิยาเป็นเพื่อนเรืองริน จึงง่ายต่อการพูดคุย

เรื่องงาน...เรืองรินเดินออกมาสักพัก เรืองยศโทร.เข้ามือถือฟ้องเรื่องเกสร เรืองรินโกรธมากจึงมาขออนุญาตยายชื่นไปจัดการธุระ ยายชื่นเตือน

"ตานลยังพยศไม่เลิกนะ ฉันยังไม่อยากให้เธอวางใจ... หน้าที่ของเธอต่อจากนี้ก็คือ ทำให้ตานลเข้าทำงานทุกวัน"

"โอ๊ย...สบายมากค่ะ"

"ไม่สบายหรอกเพราะเธอจะต้องตามประกบตานลทุกฝีก้าวในดราก้อนมอลล์"

เรืองรินย้อนถามว่าที่พูดในห้องประชุมเอาจริงหรือ เธอนึกว่าแค่ขู่ ยายชื่นจึงบอกว่าห้างฯสาขาที่อีสานและเชียงใหม่ กำลังจะเลิกจ้างพนักงานเพราะขาดทุน ทำให้ที่นี่ต้องรับผลกระทบหนัก เธอหวังให้นลกอบกู้ ยายชื่นโทร.เรียกนลเข้ามาหาและสั่งให้พาเรืองรินไปทำธุระแล้วรอรับกลับบ้าน ทั้งสองร้อง... หา...มองหน้ากันอย่างอึดอัด

ระหว่างนั่งรถมาด้วยกันก็เถียงกันประปราย เรืองรินไม่บอกว่าธุระของเธอที่ไหนแต่ชี้ทางให้ขับรถไป นลไม่พอใจ "เอ๊ะเธอนี่ ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอนะ กล้าดียังไงถึงมาชี้นิ้วสั่ง"

"หรือว่าคุณนลอยากให้รินใช้อย่างอื่นชี้" เรืองรินหดนิ้วแล้วพูดกวน

นลโกรธอยากจะไล่เรืองรินลงจากรถ พอดีถึงที่หมาย เรืองรินรีบลงจากรถวิ่งข้ามถนนไปที่ร้านซักรีด เผอิญรมณีข้ามถนนมาที่รถซึ่งจอดอยู่หน้ารถของนล นลตะลึงเมื่อเห็นรมณีกำลังขึ้นรถ พอตั้งสติได้ก็พรวดพราดออกจากรถมาเรียกแต่รมณีออกรถไปเสียแล้ว

เรืองรินเข้ามาในร้านของเกสรเพื่อต่อว่าที่โกงเงินพี่ชายเธอแล้วยังกล้ามาเปิดร้านแข่งข้างๆอีก เกสรไม่พอใจจึงเกิดการตบตีกันขึ้น เรืองรินเสียทีล้มลงโดนเกสรคร่อมบนตัวจะรัวตบ นลเข้ามาจับแขนเกสรไว้แล้วตวาดให้ทั้งสองหยุด พอดีรมณีกลับมาเพราะลืมมือถือไว้ เห็นนลก็ยืนตะลึงงัน เกสรเห็นร้องเรียกให้รมณีช่วยด้วย นลสะดุดชื่อหันไปมองแต่รมณีหายไปแล้ว เรืองยศโผล่เข้ามาแทนเข้าดึงเรืองรินออกมา "ไอ้หมอนี่เป็นใคร?"

"นายนั่นล่ะเป็นใคร...มานี่" นลโกรธกระชากเรืองรินกลับมา

เกสรโวยวายไล่ทุกคนออกไป เรืองรินกลัวความแตกหาวิธีดึงนลกลับด้วยการร้องเอะอะว่ามีใครมาทำอะไรที่รถของนล ทุกคนหันไปมอง เรืองรินฉวยโอกาสดึงนลออกจากร้าน

ooooooo

กลับมาที่คอนโดฯ รมณีเล่าให้ศักดิ์ชัยฟังว่า พบนล เธอกลัวเขาทวงเงินสินสอดและเครื่องเพชรคืน เธอเอาเงินไปลงทุนหมดแล้ว ศักดิ์ชัยไม่พอใจเพราะกำลังต้องการเงินมาจ่ายค่าเสียพนันบอล จึงนึกได้ว่า

รมณียังมีหุ้นของห้างดราก้อนมอลล์ที่น่าจะผันเป็นเงินได้ แต่เธอกลับบอกว่าเธอไม่ได้มา เพราะนลยังไม่ทันโอนให้ ศักดิ์ชัยยิ่งหงุดหงิด...พอดีศักดิ์ชัยพาแมน เสี่ยโต๊ะบอลมาบ้านเพื่อเอาใจขอกู้เงินแทงบอลอีกครั้งเผื่อเคลียร์หนี้เก่า ตอนแรกแมนไม่ให้แต่พอเห็นหน้า รมณีก็พอใจจึงยอมให้ศักดิ์ชัยกู้อีกครั้ง...

ระหว่างขับรถกลับ นลถามว่าเรืองยศเป็นใครแต่เรืองรินเล่นลิ้นกวนไปกวนมาไม่ตอบและแกล้งทำเป็นหลับ จนเผลอหลับไปจริงๆ นลจึงแกล้งขังไว้ในรถไม่ปลุกเมื่อถึงบ้าน เรืองรินตื่นมาออกจากรถไม่ได้หายใจไม่ออกแทบตายจนเป็ดมาล้างรถจึงช่วยเปิดประตูรถออกมาได้ เรืองรินอ่อนเพลียจึงนอนตื่นสาย นิยาเข้ามาหาในห้องเพื่อจะเตือนเรื่องที่ดนุมาทำงานที่ห้างฯ แต่ไม่ทันจะบอก อ่อนวิ่งตัวเปียกมาเรียกให้เรืองรินไปช่วยซ่อมก๊อกน้ำ

คำสั่งยายชื่นให้เรืองรินจัดการเก็บรูปรมณีออกจากห้องทำงานของนลในบ้านให้หมด และจัดใหม่เพื่อให้นลตั้งใจทำงาน เรืองรินเห็นความสวยของรมณีจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมนลจึงลืมไม่ลงเสียที เรืองรินเก็บรูปรมณีทั้งหมดลงกล่องหอบหิ้วออกจากห้องปะทะกับนลเข้าพอดี

"คุณนล! จะเข้าไปทำงานเหรอคะ"

"เกี่ยวอะไรกับเธอ หลีกไป"

"คือ...รินเพิ่งถูพื้น คุณนลจะลื่นเอานะคะ อย่าเพิ่งเข้าไปเลยค่ะ" เรืองรินหวั่นๆ

"เมื่อคืนถูกขังลืมไว้ในรถยังไม่เข็ดใช่มั้ย"

"เข็ดค่า เข็ดแล้ว แต่ให้รินไปพ้นๆหน้าก่อนได้มั้ยคะคุณนลค่อยเข้าไป"

นลรู้สึกแปลกๆจึงแกล้งขัดขาเรืองรินล้มลง ของในกล่องหล่นกระจายแตก นลเห็นรูปรมณีก็โกรธมาก เรืองรินรีบเก็บ นลผลักเธอให้หลีกไปมือเธอจึงโดนเศษกระจกบาด ร้องโอ๊ย...นลไม่ทันเห็นผลักไสเรืองรินออกไป พร้อมตวาด "ยายฉันให้ เงินเดือนเธอเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้อีกสิบเท่าร้อยเท่าก็ได้...เลิกยุ่งกับฉัน...เลิกยุ่งกับฉัน!"

"ไม่!   ไล่ให้ตายรินก็ไม่มีวันปล่อยให้คุณยายชื่นตรอมใจเพราะมีหลานงี่เง่าจมอยู่กับความทุกข์ไม่จบไม่สิ้นอย่างคุณ" เรืองรินสวนกลับอย่างเหลือทน

นลอึ้งสักพักแล้วลากเรืองรินจะไปให้ยายชื่นเลือกว่าจะให้เรืองรินอยู่หรือเขาอยู่ เรืองรินร้องโอ๊ยเพราะเจ็บมือ นลชะงักเห็นเลือดที่มือก็ตกใจ "จะบ้าเหรอ มือเจ็บอย่างนี้ยังจะทำงานอีก"

"ก็มันหน้าที่คนใช้อย่างรินนี่คะ ปล่อยๆให้รินเก็บกวาดตรงนี้เถอะนะคะ  เดี๋ยวคุณยายหรือใครมาเจอเข้าจะตกใจ" เรืองรินดันนลให้หลบ เธอจะเก็บกวาดเศษกระจก

นลนิ่งไปเพราะห่วงแผลที่มือเรืองรินจนลืมเรื่องที่โกรธ... เรืองรินโล่งใจที่รอดมาได้ พอทำแผลเสร็จจึงออกมากินข้าวที่ร้านคิตตี้ ขากลับเดินพูดมือถือกับเรืองยศเพลิน...ศักดิ์ชัยซึ่งแอบขโมยเครื่องเพชรของรมณีมาขายแล้วสั่งทำของปลอมไปไว้แทน ขับรถผ่านมาด้วยความเร็ว ทำน้ำที่ถนนสาดใส่เรืองรินอย่างจัง เธอโกรธมากปาของในมือใส่รถเขา ศักดิ์ชัยจอดรถจะลงมาต่อว่า แต่พอเห็นเรืองรินก็สะดุดตาจึงหลีใส่จะพาไปส่งบ้าน เรืองรินด่าแล้วเดินหนีด้วยความฉุน

ปรากฏว่าศักดิ์ชัยมาหานลที่บ้านเพื่อค้นหาใบโอนหุ้น พบนิยากำลังสั่งอ่อนเอาของใส่รถจึงทักทายหยอดคำหวานตามประสา "ดุอะไรคนใช้แต่เช้า เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก"

นิยายกมือไหว้ "หายไปเลยนะคะพี่ศักดิ์ชัย คิดว่าจะลืมพี่นลกับคนบ้านนี้ไปซะแล้ว"

"ลืมได้ซะที่ไหนล่ะ ไอ้นลมันเพื่อนรักพี่ แต่งานพี่ก็ต้องทำ ไม่งั้นจะเอาอะไรมาสร้างฐานะเพื่อขอน้องนิยาแต่งงานล่ะจ๊ะ"

"โอ๊ะๆอย่าค่ะ นิยาเพิ่งทานอาหารเช้ามา เดี๋ยวจะเสียของ" นิยาทำท่าขย้อน

"ฮ่ะๆๆอืม...ว่าแต่ไอ้นลล่ะ" ศักดิ์ชัยกวาดตามองหานล

"รินกำลังงัดออกจากที่นอนมังคะ"

"ไอ้นลมันมีแฟนใหม่แล้วเหรอ ชื่ออะไรนะ...ริน?" ศักดิ์ชัยตื่นเต้นที่นลมีแฟนใหม่...

ooooooo