สาวใช้ไฮเทค
ตอนที่ 15
หลบมายืนสูดอากาศริมทะเล นลรู้สึกว่านานแล้วที่เขาไม่รู้สึกแบบนี้ นลปรายตาไปเห็นเรืองรินถือน้ำสับปะรดตรงมาหา จึงแกล้งตำหนิว่าแค่เทน้ำกระป๋องใส่แก้วทำไมนาน เรืองรินกำลังจะอ้าปากตอบ รมณีเข้ามาทำท่าจุ๊ปากและดึงแก้วน้ำจากเรืองรินไป
รมณีเข้าโอบนลทางด้านหลัง แล้วยื่นแก้วน้ำให้ นลแปลกใจคิดว่าเป็นเรืองริน "นี่เธอ...กินอะไรผิดมารึเปล่าหือ...ริน"
รมณี แกล้งหัวเราะที่เรียกเธอว่าริน นลตกใจหมุนตัวกลับมามอง รู้สึกอายมากถามว่าเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ รมณีตีหน้าเศร้าทันที "เพิ่งมาถึงค่ะ ณีมาเข้าคอร์สรีทรีทที่สปาใกล้ๆนี่ค่ะ"
นลไม่เข้าใจ รมณีจึงขยายความ "วารีบำบัด โยคะบำบัด... สารพัดจะบำบัด"
นลกุมมือรมณีให้กำลังใจ "มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะ"
รมณีได้ทีจะเอ่ยปากขอเงิน พลันไข่ตุ๋นวักน้ำทะเลสาดใส่หน้ารมณี แล้วชวนนลเล่นน้ำด้วย นลนึกสนุกและจำได้ว่า
รมณี กับไข่ตุ๋นสนิทกันอยู่แล้ว จึงชวนรมณีเล่นน้ำกับไข่ตุ๋นรมณีเคืองแค้นไข่ตุ๋น ทำเป็นเล่นด้วยสักพักแล้วเดินหนี พอดีมาเจอกิ่งกานต์จึงแกล้งแนะนำว่านลเล่นน้ำทะเลอยู่กับไข่ตุ๋น ถ้าตีซี้กับเด็กได้รับรองกับนลก็ฉลุย...กิ่งกานต์รีบวิ่งอ้าแขนเข้า ไปหานล ไข่ตุ๋นรับขวัญด้วยการปาก้อนทรายเข้าปากกิ่งกานต์
รมณีได้พักห้อง เดียวกับนิยา พอดีนิยากำลังจะลงไปเล่นน้ำจึงถอดเครื่องประดับ แหวน สร้อยคอ นาฬิกาออกวาง รมณีเห็นจ้องมองอยากได้ของเหล่านั้นไปช่วยศักดิ์ชัยจากเสี่ยแมน แต่นิยากลับรวบของเดินออกจากห้องไปด้วย ตรงไปห้องนล รมณีมองตามเคืองๆ นลเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำ นิยาเป่าปากวี้ดวิ้ว นลยิ้มๆถอดแหวนนาฬิกาใส่ลิ้นชักก่อนจะหันมาแขวะ
"หาผู้ชายแซวไม่ได้แล้วใช่มะ"
"อุ๊ย หยาบคายนะคะคุณพี่ชาย ดูถูกกันเข้าเถอะ วันนึง น้องมีแฟนแล้วอย่าบ่นเหงาละกัน"
"คุณดนุเหรอ?"
"พูดอะไร เดี๋ยวเหอะพี่นล!" นิยาหุบยิ้มเอ็ดนล
"ฮ่ะๆ คอนเฟิร์ม ชัวร์ป้าบ แกน่ะหลงรักคุณดนุเค้าเข้าแล้วยัยนิยา"
นิ ยารีบเอามือปิดปากนลกลัวเรืองรินมาได้ยิน แล้วรีบฝากเครื่องประดับไว้ในลิ้นชักด้วยก่อนจะเดินหนีไป นลตะโกนไล่หลัง "เอ้ย...เดี๋ยวสิ ตกลงจะให้พี่บอกเค้าเลยมั้ย เผื่อเค้าจะขอแกแต่งงานริมทะเลไง ฮ่าๆๆๆ"
นิยาโกรธวิ่งไล่ทุบตีนลออก ไป รมณีซึ่งแอบดูอยู่มุมหนึ่ง อย่างลังเลใจ "ที่แท้ก็เอามาไว้ที่นี่ แล้วถ้าเกิดโดนจับได้ล่ะ ไม่เอาดีกว่า...แล้วชัยล่ะ ฮึ้ย..."
คืน นั้น มีปาร์ตี้ริมหาด นิยาควงแขนนลเข้ามาหายายชื่น ที่นั่งอยู่กับกิ่งกานต์ มีเรืองรินกับเป็ดคอยปิ้งและเสิร์ฟ กิ่งกานต์ รีบลุกไปดึงนลมานั่งข้างๆ แล้วใช้เรืองรินให้เสิร์ฟอาหารเร็วๆ นิยาไม่พอใจที่มาจิกใช้เพื่อน จึงเขยิบที่ข้างนล "น่าทานจังเลย มานั่งลงได้แล้วแม่เชฟคนเก่ง"
กิ่ง กานต์หน้ายู่ไม่พอใจ รมณีโผล่มานั่งข้างนลหน้าตาเฉย แล้วชมว่าอาหารน่าทานทุกอย่าง เรืองรินจึงเชิญให้ทานเต็มที่เพราะนลให้เตรียมไว้เยอะ คนแค่นี้ของเหลือแน่ นลจ้อง
เรืองรินอย่างมีแผนในใจ พูดขึ้นว่า "แล้วใครบอกว่ามีคนทาน แค่นี้ล่ะ"
เรือง รินทำหน้างง สักพักนลก็ลุกขึ้นเชิญเรืองริน ยศกับดนุเข้ามา ทั้งสองยกมือไหว้ยายชื่น เรืองรินกับนิยามองกันอึ้งๆ...ยิ่งดึกยิ่งครึกครื้น เป็ดทำหน้าที่ดีเจเปิดเพลงให้เต้น นลลุกขึ้นไปดึงเรืองรินออกไปเต้น ดนุจ้องเขม็ง นิยาเป็นห่วง จิตใจดนุ กิ่งกานต์ดื่มจนเมาปรับทุกข์กับเรืองยศ
นลกระซิบข้างหูเรืองรินซึ่งอยู่ในอ้อมแขน "คุณดนุเค้ามองเธอไม่วางตาเลยนี่"
"คุณนลคิดไปเอง ปล่อยรินเถอะค่ะ" เรืองรินพยายามดันตัวออก
"ฉันจะปล่อยต่อเมื่อเธอบอกฉันมาว่าเธอกับคุณดนุ มีความสัมพันธ์กันยังไง"
"รินเป็นคนใช้นะคะ จะไปเกี่ยวข้องกับคุณดนุได้ยังไง"
นลจึงเปลี่ยนมาถามถึงเรืองยศ เรืองรินยืนยันไม่รู้จักใครทั้งนั้น ให้ปล่อยเธอได้แล้ว
"ไม่ปล่อย ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร" นลกระชับกอดเรืองรินแน่นขึ้น
ดนุ ตาลุกวาวอยากจะลุกหนี เรืองรินสบตาดนุอย่างสงสาร นิยามองดนุอย่างเข้าใจ จึงชวนคุยว่าคืนนี้พระจันทร์สวย ให้ เขาช่วยถ่ายรูปให้เธอหน่อย จึงดึงดนุออกไป...รมณีหลบออกมาคุยมือถือซึ่งศักดิ์ชัยโทร.มาเร่งให้หาเงิน รมณีตัดสินใจเข้าไป ในห้องนลเพื่อขโมยเครื่องประดับทั้งของนลและนิยา พอดีกิ่งกานต์มาเข้าห้องน้ำเดินมองทั่วบ้านคิดฟุ้งซ่านว่าสักวันเธอจะเป็น เจ้าของบ้านนี้ พลันเห็นเงาคนตะคุ่มๆในห้องนลจึงร้องถามว่าใคร รมณีตกใจคว้าแจกันมาฟาดหัวกิ่งกานต์สลบ ด้วยความกลัวจึงหยิบสร้อยของนิยามาใส่ในมือกิ่งกานต์ ที่เหลือโกยใส่ถุงผ้าที่เตรียมมา แล้วเอาผ้าพันคอสีดำมาผูกคาดหน้ากิ่งกานต์พลางไม่ให้คนจำได้
ooooooo
ริม ชายหาด ดนุนั่งชันเข่ามองทะเลนิ่ง ไม่สนใจฟังสิ่งที่นิยาชวนคุย นิยาค่อยๆกระเถิบเข้าไปใกล้อย่างห่วงใยแล้วต้องผงะถอยเพราะดนุพูดโพล่งขึ้น มา
"ผมไม่รู้จะทนได้นานแค่ไหน พี่ชายคุณต้องการอะไรกันแน่...คุณนลชอบรินจริงๆหรือแค่แกล้งบีบให้พวกเราคายความลับ ผมชักไม่แน่ใจ"
"อย่างหลังค่ะฟันธง พี่นลแค่อยากรู้ว่ายัยรินเป็นใคร ไม่ได้ชอบยัยรินจริงๆจังๆหรอก คุณดนุอย่าคิดมากเลยค่ะ"
"แล้วรินล่ะ รินคิดยังไงกับคุณนล"
นิยาพูดไม่ออก ดนุหันมาถามว่าทำไมตอบเขาไม่ได้ นิยาหลุดปาก "ก็นิไม่มั่นใจนี่คะ เอ๊ย! ฮือ...คุณดนุอย่าไล่เบี้ยนิ อย่างนี้สิคะ"
"อย่า ว่าแต่คุณนิเลย ผมเองก็ไม่แน่ใจในตัวรินแล้ว รินเปลี่ยนไปมาก ผมไม่รู้ว่า ต่อให้เขาเลิกทำงานนี้แล้ว ผมกับเขาจะยังรักกันเหมือนเดิมได้รึเปล่า...ผมจะเลิกกับริน"
นิยา ตกใจถามว่าเขาพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม ดนุพูดด้วยความน้อยใจว่าเขาอยู่กับคนที่รักเขาน้อยกว่าเขารักไม่ได้... นิยาจึงถามว่าเอาอะไรมาวัดว่าใครรักใครมากกว่ากัน ดนุอึ้ง นิยาจึงตำหนิว่า ถ้ายังตอบไม่ได้ให้เปลี่ยนความคิดเสีย เพราะ
ฟังดูแล้วรู้สึกไม่ดี เรืองรินคงเสียใจถ้าได้ยิน ดนุจ้องหน้านิยาอย่างครุ่นคิดจนเธอต้องถามมองอะไร
"คนที่เข้าอกเข้าใจคนอย่างคุณนิยา ทำไมไม่มีใครรัก"
"อ้าว...ไหงพูดจาไม่ถนอมน้ำใจกันซะงั้นล่ะ"
ดนุ หัวเราะออกมาได้ นิยาเข่นเขี้ยวว่าวันหนึ่งจะมีคนรักให้ดู ดนุกลับบอกว่าอย่ามีเลย นิยาใจวาบหวิวคิดว่าดนุจะบอกว่าชอบเธอ แต่ดนุกลับพูดว่า "ผมแค่ไม่อยากเห็น คุณมีความทุกข์"
"ขอบคุณนะยะ..." นิยาผิดหวัง หน้าตูมลุกขึ้น
ดนุรีบถามจะไปไหน เขายังไม่ได้ถ่ายรูปให้เลย นิยา
บอกว่าหมดอารมณ์แล้ว เดินงอนไป
เห ลือนลยังท้าชนแก้วกับเรืองยศ เรืองรินหน้านิ่วส่งสายตาห้าม แต่เรืองยศดื่มจนเมา โดยที่นลไม่ได้ดื่มเลย เรืองยศอ้อแอ้สั่งเรืองรินไปเอากุ้งเผามาอีก นลถือโอกาสซักถามเรืองยศ
"เอ...แล้วรินทำงานที่ร้านซักรีดของคุณยศอยู่กี่ปีครับ"
"ก็ตั้งแต่มันเกิดนั่นละ ตระกูลเราทำร้านซักรีดมาตั้งแต่สมัยของปู่ของปู่นู้น...พอมาถึงรุ่นพ่อแม่ของผมกับไอ้ริน เนี่ยนะ..."
เรือง รินถือจานกุ้งเผาเข้ามาได้ยินหน้าแทบคะมำ รีบเอากุ้งยัดใส่ปากเรืองยศ นลมองอย่างสงสัย เรืองรินพยายามดึงเรืองยศให้ลุกขึ้น "คุณยศไม่ไหวแล้วจะกลับโรงแรมแล้วใช่ไหม"
"ฉันยังไม่ได้ยินคุณยศเค้าบอกว่าจะกลับเลย เสียมารยาทนักนะเธอ" นลดึงเรืองยศนั่งลง
เรืองรินยังยื้อเรืองยศไว้ "จะกลับเลยใช่มั้ยคะ บ๊ายบายนะคะ"
นลดึงเรืองยศให้นั่ง ทั้งสองยื้อยุดเรืองยศไปมา ทันใด... รมณีวิ่งหน้าตื่นมาตามนลให้ไปจับขโมย ดนุกับนิยาเดิน
กลับ มาได้ยินพอดี นลเป็นห่วงยายชื่นที่เข้านอนไปแล้ว ทุกคนตามรมณีมาที่ห้องนลซึ่งมีแสงสลัว เห็นร่างคนนอนอยู่ ดนุย่องเข้าไปเขี่ยๆจึงรู้ว่าหมดสติ จึงบอกให้นลเปิดไฟ เรืองยศ
ดึง เชือกผ้าม่านมามัดมือโจรแล้วตบๆให้ตื่น นลเข้ามาหยิบสร้อยในมือ กิ่งกานต์ค่อยๆลืมตาอย่างงงๆ ทุกคนยังจำไม่ได้ เพราะมีผ้าพันหน้าอยู่...พอกิ่งกานต์ส่งเสียงพูดแล้วยกมือที่ถูกมัดดึงผ้า ที่หน้าออก ทุกคนตกใจ รมณีรีบปรักปรำกิ่งกานต์ ทันทีว่าไม่น่าทำอย่างนี้ กิ่งกานต์ยังงง พอตั้งสติได้ก็โวยวายว่าโดนคนตีหัว...
ทุกคนมารวมกันที่ห้องโถง ยายชื่นไล่เลียงแต่ละคนว่าใครทำอะไรในเวลาที่เกิดเรื่องบ้าง
กิ่งกานต์หันขวับไปถามรมณี "เป็นคนเห็นเหตุการณ์ ไม่ใช่เหรอ เล่ามาสิ ฉันไม่ยอมเจ็บตัวฟรีหรอกนะ แล้วฉันก็ไม่ใช่ขโมยด้วย"
"แล้วของกลางในมือเธอล่ะ" รมณีย้อนถาม
"สร้อยเส้นเดียวเนี่ยนะของกลาง แล้วที่หายไปอีกทั้งกระบิล่ะ ฉันกลืนลงท้องรึยังไง กิ่งไม่ใช่ขโมยนะคะ กิ่งจะขโมยของของพี่นลกับคุณนิยาทำไมคะ"
"เอาละๆผมก็เชื่ออย่างนั้น เรื่องนี้มันมีอะไรแปลกๆ" นลเชื่อกิ่งกานต์
ดนุเตือนให้ทุกคนระวังตัว รมณีรีบเปลี่ยนเป็นโทษคนที่ตีหัวกิ่งกานต์คือโจร กิ่งกานต์รีบถามว่าแล้วคือใคร นิยาเสนอให้แจ้งตำรวจมาลากคอเข้าตะราง รมณีสะดุ้ง นลให้ทุกคนเข้านอนก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ รมณีโล่งอก แต่เรืองรินยังครุ่นคิดว่าใครคือขโมย
รมณีรีบหลบมาในสวน เพื่อคุยมือถือกับลูกน้องเสี่ยแมน "รับของพรุ่งนี้เช้า แต่นายแกต้องปล่อยแฟนฉันเดี๋ยวนี้ โอเค...เข้าใจกันง่ายๆแบบนี้ก็ดี พรุ่งนี้เช้าห้ามสายเด็ดขาดเลยนะ"
พอดีเรืองรินผ่านมาได้ยินที่รมณีพูดโทรศัพท์ เธอรีบโทร.หาดนุ "คุณต้องช่วยรินแล้วล่ะค่ะ มาหารินด่วนเลยนะคะ"
รมณีรู้สึกว่ามีคนแอบฟังจึงย้อนกลับมาดู ได้ยินที่เรืองรินพูด สีหน้าเคียดแค้นชิงชัง
"คิดจะเล่นงานฉันเหรอนังขี้ข้า"
รมณีดัดหลังด้วยการไปบอกนลว่าขโมยย้อนกลับมา นลจึงให้รมณีรออยู่ในห้อง เขาจะออกไปดูเอง รมณียิ้มเยาะ เพราะนลจะต้องเห็นเรืองรินนัดพบดนุ...
ooooooo
ท่ามกลางความมืดสลัวในสวน เรืองรินเล่าเรื่องที่ได้ยินให้ดนุฟัง ว่ารมณีนัดคนมารับของที่โรงแรม พรุ่งนี้เช้า ดนุหน้าเครียดไม่พอใจ
"คุณเรียกผมมาเพื่อให้ฟังเรื่องของคนอื่นแค่เนี้ยะเหรอครับริน"
"เรื่องของคนอื่นยังไงคะ บ้านหลังที่รินอยู่ถูกขโมยขึ้น แล้วรินก็เจอคนที่น่าสงสัย คุณไม่คิดอยากจะช่วยเลยเหรอคะ" เรืองรินสีหน้าผิดหวังมาก
"ใช่ ผมมันใจแคบไม่มีน้ำใจ ผมไม่อยากเป็นคนดีแล้วครับริน ผมเบื่อ!"
เรืองรินนิ่งงันด้วยความงง ดนุรู้สึกสับสน เขารีบขอโทษกุมมือเธอ เรืองรินสวมกอดดนุอย่างเข้าใจ "รินผิดเองค่ะ
รินลืมนึกถึงจิตใจคุณ รินขอโทษ"
นลเข้ามาเห็นภาพเรืองรินกับดนุกอดกันเต็มตา นึกชิงชังตัวเองที่หลวมตัวคิดรักคนอย่างเรืองริน เขาเมินหน้าเดินกลับ รมณีสวนเข้ามาถามว่าเจอใครไหม แต่สายตาสะใจ...
วันรุ่งขึ้น เรืองรินตื่นขึ้นมายืนสูดอากาศริมทะเลอย่างสดชื่น พลันเห็นนลว่ายน้ำอยู่ในทะเลก็นึกห่วงไม่กลัวเป็นตะคริวหรือ แต่ก็หันกลับจะเข้าบ้านไปทำอาหารเช้า ใจยังเป็นห่วงจึงหันไปมองอีกที เห็นนลตะเกียกตะกายในน้ำก็ตกใจ
รีบกระโจนลงไปช่วย
"เกาะรินไว้ค่ะ คุณนล ได้ยินรินมั้ยคะ"
แต่นลกลับผลักเธอออกเพราะยังโกรธเรื่องเมื่อคืน เรืองรินจมสำลักน้ำจึงเอ็ดนล "นี่! อยากให้รินจมน้ำรึไง...มานี่" เรืองรินฮึดสู้เข้าไปประคองตัวนลขึ้นฝั่ง
"สติดีอยู่รึเปล่า จะทรมานตัวเองทำไมคะ มานี่..." เห็นนลกุมท่อนขาจึงดึงขามาบีบคลายเส้นให้อย่างชำนาญ นลขบกรามเพราะเจ็บแต่ไม่ยอมร้อง เธอจึงดุว่าเจ็บก็ร้องออกมา
"ใครบอกฉันเจ็บ"
"ท้องผูกเหรอคะ อารมณ์เสียแต่เช้า"
นลโกรธชักขากลับและไล่เรืองรินออกไปไม่ต้องมายุ่งกับเขา แล้วร้องโอ๊ย...เพราะปวดขาขึ้นมาอีก เรืองรินคว้าขานลกลับมานวด "ไงล่ะ มันยังไม่หายดีก็ไปเกร็งขาอีก มันก็เป็นอีก คุณนลนี่น้า ชอบทำให้คนเป็นห่วง...จริงสิ!" เรืองรินนึกได้ จ้องหน้านล
"จะพูดอะไรก็พูด จ้องหน้าฉันอยู่นั่นล่ะ"
เรืองรินจะเล่าเรื่องรมณี แต่นลชิงถามขึ้นก่อนว่า เมื่อคืนเธอไปไหนมา เรืองรินตอบว่าเธอนอนหลับปุ๋ย นลโกรธทันที
ชักเท้ากลับแล้วลุกเดินหนีไปดื้อๆ เรืองรินงงเป็นอะไรของเขา
กิ่งกานต์ตื่นขึ้นมาในห้องพักโรงแรม รู้สึกมึนหัวมาก แล้วต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกับเรืองยศ แถมเป็นห้องของเขาด้วย กิ่งกานต์โวยวายใส่เรืองยศ จนเขาต้องชี้ให้ดูว่าเธอนั่นแหละรื้อเครื่องดื่มในตู้เย็นมาดื่มเต็มโต๊ะใน ห้องเขา กิ่งกานต์พยายามลำดับเหตุการณ์แล้วกระซิบถามว่าเขาทำอะไรเธอหรือเปล่า เรืองยศยักไหล่ไม่รู้เพราะเขาเมาหลับไปก่อน
"ไม่จริงๆ นายโกหก...นายโกหก..." กิ่งกานต์ไม่ยอมเชื่อ พลันดนุเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา เห็นเธอก็ไม่ตกใจสักนิด จึงทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่...
ดนุให้เรืองยศรีบแต่งตัวออกไปกับเขา ทั้งสองมาที่ลานจอดรถหน้าโรงแรม ซุ่มดูรมณีส่งถุงผ้าให้กับลูกน้องเสี่ยแมน เรืองยศถ่ายภาพนั้นไว้แต่ยังสงสัยว่าอาจจะไม่ใช่ของที่ดนุสงสัย ดนุย้อนถามว่าถ้าไม่ใช่ทำไมต้องแอบนัดกัน และที่สำคัญเขาอยากช่วยเรืองริน
รมณีสีหน้าดีใจรีบมายืนริมทะเลโทร.หาศักดิ์ชัยว่า
ได้รับการปล่อยตัวหรือยัง ระหว่างรอสาย เดินสะดุดขาไข่ตุ๋นที่นั่งเล่นกองทรายอยู่ มือถือกระเด็นตกทะเล เธอลุกขึ้นวีนไข่ตุ๋น ไข่ตุ๋นพาซื่อชวนรมณีเล่นทรายด้วยกัน รมณีจึงแกล้งฝังขาไข่ตุ๋นในกองทรายจนลุกไม่ได้ ร้องไห้แงๆ รมณีจะเดินหนี พอดีนลเดินมาถามว่าเล่นอะไรกันอยู่ รมณีรีบหันกลับไปโอ๋ไข่ตุ๋น ไข่ตุ๋นร้องให้นลช่วยฉุดเธอขึ้นจากกองทราย แล้วหันมาเอาเรื่องรมณี "
ถึงตาคุณน้าณีมั่งแล้วนะคะ"
ไข่ตุ๋นเอาคืนด้วยการกลบขารมณีด้วยทรายกองโตเป็นภูเขา รมณีไม่กล้าทำอะไรต่อหน้านล ต้องปล่อยให้ไข่ตุ๋นแกล้ง แถมยังทำปูไต่ปลายเท้าจนเธอต้องร้องลั่นด้วยความจั๊กจี้...เรืองรินยืนมอง สามคนเล่นกันอย่างเซ็งๆ ป้าบัวเดินมายืนข้างๆแล้วเปรยว่า ตั้งแต่เอาไข่ตุ๋นมาเลี้ยงเพิ่งได้ยินเสียงหัวเราะดังแบบนี้ เรืองรินขุ่นเคือง "ไม่จริงอ่ะ อยู่กับรินไข่ตุ๋นสนุกกว่านี้อีก"
หงุดหงิดใจจนต้องเดินหนี ป้าบัวเข้าใจว่าเรืองรินอิจฉารมณี เรืองรินจะเถียงแต่ตัดใจเงียบไว้เดินต่อ ดนุเดินเข้ามาหาพร้อมภาพในมือถือที่ไปถ่ายมา "ริน ผมมีอะไรมาให้แน่ะ"
"วางไว้นั่นล่ะค่ะ" เรืองรินไม่ทันมองว่าเป็นดนุ
ดนุน้อยใจที่เรืองรินไม่สนใจ พอเรืองรินเห็นว่าเป็นดนุก็รีบขอโทษ ทั้งสองดูภาพในมือถือด้วยกัน ดนุเชื่อว่ารมณีเป็นขโมยจริงๆ ให้เรืองรินเอาภาพนี้ไปให้นลดู เรืองรินหน้ามุ่ยทันที
"คุณนลไม่สนหรอก เห็นไปก็เท่านั้น" เรืองรินมองไปทางทะเล
ดนุรู้สึกเสียน้ำใจที่อุตส่าห์ทำเพื่อเรืองริน ทั้งที่ไม่ใช่ธุระ แต่เธอกลับไม่สนใจ พอดีนลผละจากรมณีและไข่ตุ๋นจะกลับที่พัก เห็นดนุจึงทักทายตามมารยาท "อ้าว คุณดนุ มาแต่เช้าเลย"
"ครับ...พอดีผมมีธุระสำคัญ..."
"อ้อครับ เชิญตามสบาย รินเค้ายินดีต้อนรับอยู่แล้ว โดยเฉพาะแขกผู้ชาย ผมขอตัวนะฮะ"
"เห็นรึยังคะ คุณนลเค้าสนซะที่ไหน หาเรื่องให้รินถูกเค้าแขวะแท้ๆเลย" เรืองรินฉุน
"ผมคงหาเรื่องให้รินจริงๆน่ะแหละ ผมขอโทษ" ดนุเจ็บจี๊ดในใจ มองเรืองรินอย่างเสียใจ
"รินขอโทษค่ะ คุณกลับไปก่อนเถอะนะคะ" เรืองรินเดินเลี่ยงไปทางทะเล
ดนุยืนนิ่งอย่างสับสน สักพักตัดสินใจเดินตามนลไปที่บังกะโล...ในห้องโถง นลกำลังหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก ดนุเข้ามาขอคุยด้วย นลประหลาดใจเล็กน้อย
"ผมมีเรื่องสำคัญมากที่ตั้งใจจะบอกคุณนล"
"เรื่องอะไรเหรอครับ"
"แต่แล้วเมื่อกี้ มันบังเอิญมีอีกเรื่องนึงที่ผมคิดว่าเราน่าจะเคลียร์กันก่อน" ดนุเปลี่ยนเรื่อง
นลเดาออกว่าดนุจะพูดเรื่องอะไร และดนุก็พูดว่า "รินไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูดเมื่อสักครู่"
"แล้วไงครับ คุณดนุก็เลยเข้ามานี่เพื่อจะออกตัวแทนสาวใช้ของผม"
"แล้วถ้าผมจะบอกคุณว่า รินไม่ใช่สาวใช้ล่ะ"
นลนิ่งสักพักแล้วหัวเราะออกมา "คุณคงโดนยัยรินปั่นหัวแล้วล่ะ ยัยนั่นคงอยากจะยกระดับตัวเองซะจนต้องสร้างเรื่องมาหลอกคุณ อย่าบอกนะว่าคุณสนใจยัยริน คุณคงไม่หน้ามืดหรอกมั้ง"
ดนุโกรธจนเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหว เหวี่ยงหมัดใส่หน้านลอย่างจัง นิยาโผล่มาเห็นพอดีร้องอย่างตกใจ "คุณดนุ...พี่นล! มันเรื่องอะไรกันคะ!"
"ผมขอบอกคุณอีกครั้งนะ รินไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูด แล้วเค้าก็เลิกรักผมแล้ว!"
นิยาอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าดนุจะโพล่งออกมา นลผลักนิยาออกแล้วก้าวเข้าหาดนุ "เมื่อกี้คุณว่าไงนะ...รินเลิกรักคุณ?"
นิยาเข้ามากัน "นิว่าอย่าเพิ่งต่อความยาวสาวความยืดกันตอนนี้เลยนะคะ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว คุณดนุเองก็ทำไมใจร้อนจังล่ะคะ"
"ออกไปก่อนนิยา พี่จะคุยกับคุณดนุสองคน"
"ไม่ค่ะ นิไม่ไป" นิยาขัดขืน ทำให้นลโกรธมากถึงกับขึ้นเสียงไล่ นิยาเสียงเครือ "นี่พี่นลกำลังเสียงดังใส่นิยานะคะ พี่นลไม่เคยเป็นอย่างนี้"
ดนุหน้าเครียดมองสองพี่น้องที่ทะเลาะกันเพราะเขาเป็นต้นเหตุ
ooooooo
จำต้องอยู่ดูแลไข่ตุ๋นเล่นน้ำทะเลเพราะรับปากนลไว้ แต่ในใจรมณีเกลียดไข่ตุ๋นมาก เธอนั่งเช็กมือถือที่ตกน้ำทะเลว่าข้อมูลอะไรเสียหายไปบ้าง จนไม่สนใจที่ไข่ตุ๋นชวนเล่นด้วยกัน พลันคลื่นซัดไข่ตุ๋นออกไป กลางทะเล...เรืองรินเดินเข้ามาเห็นรมณีนั่งอยู่คนเดียว จึงถามหาไข่ตุ๋น รมณีชี้บุ้ยใบ้ไปในทะเล เรืองรินมองไปเห็นแต่ห่วงยางลอยอยู่ไม่มีไข่ตุ๋นก็ตกใจ
"ไข่ตุ๋น! ไข่ตุ๋น!" เรืองรินวิ่งลุยทะเลลงไป ว่ายงมหาตัวไข่ตุ๋น
นล ดนุ และนิยาได้ยินเสียงเรืองรินจึงพากันวิ่งมา เห็นเรืองรินอุ้มไข่ตุ๋นขึ้นจากทะเลแทบหมดแรง พอรมณีเห็นทุกคนมาก็รีบเอาหน้า กระชากตัวไข่ตุ๋นมาอุ้มทำทีห่วงใยร้องไห้ เรืองรินหมดแรงทรุดกองกับพื้นทราย นิยาเข้าประคอง ดนุรีบอุ้มไข่ตุ๋นพาเข้าบ้าน รมณีโพล่งออกมา
"ทีหลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะริน ฉันห้ามแล้วก็ไม่ฟัง บอกว่าอย่าพาไข่ตุ๋นไปเล่นที่ลึก"
เรืองรินงงเป็นไก่ตาแตก นลหันมาถามเรืองรินว่าจริงหรือ รมณีรีบตัดบท "ช่างเถอะค่ะ อย่าไปซักเค้าเลย ณีเองก็ไม่ได้อยากฟ้องอะไร แต่แค่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก เข้าบ้านกันเถอะ"
เรืองรินเลือดขึ้นหน้า กระชากไหล่รมณีไว้ "คุณยังไปไม่ได้นะคะ"
นลปัดมือเรืองรินออก "เธอนั่นแหละจะไปไหนก็ไป... พวกเราไม่เอาเรื่องเธอก็ดีเท่าไหร่แล้ว หรือต้องให้ไข่ตุ๋นจมน้ำตายไปจริงๆเธอถึงจะสะใจ อะไรฉันก็รับได้นะ แต่เรื่องนี้ฉันรับไม่ได้จริงๆ ไปให้พ้นหน้าฉัน!"
"คุณนล!"..."พี่นลคะ!" ทั้งเรืองรินและนิยาตะลึง
น้ำตาเรืองรินคลอเบ้า จ้องนลด้วยความโกรธระคนน้อยใจ ก่อนจะสะบัดหน้าวิ่งหนีไป นิยาจะวิ่งตาม แต่นลห้ามไม่ให้ตาม นิยามองตามเรืองรินแล้วพูดว่าเรืองรินขึ้นเรือไปแล้ว นลหันมองตกใจ วิ่งลุยน้ำตามเรืองรินด้วยสีหน้าดุดัน เห็นเธอพยายามสตาร์ตเครื่องเรือ
"ทำอะไรของเธอยัยริน จะบ้าเหรอ ลงมาเดี๋ยวนี้นะ"
"คุณนลไล่รินไปให้พ้นหน้าไม่ใช่เหรอคะ นี่ไง รินจะไปแล้ว อย่ามายุ่งกับริน"
นลสั่งให้ดับเครื่อง เรืองรินไม่สนใจกระชากออกตัว
นลกำลังปีนขึ้นเรือหงายเกือบตก ร้องลั่น "เฮ้ย! เธอจะฆ่าฉันเหรอยัยริน"
เรือแล่นออกทะเลอย่างรวดเร็ว รมณีกับนิยามองตามด้วยความตกใจ รมณีพูดออกมาว่านี่มันอะไรกัน นิยาโกรธหันมาถลึงตาใส่ "ถามตัวเธอเองเถอะว่าอะไรเข้าสิง ร้ายกาจนักนะ!..."
เรือที่เรืองรินขับเลี้ยวไปมาเหมือนงูเพราะขับไม่เป็น นลพยายามดึงเธอออกแต่เธอขืนตัวไว้ นลโวยว่าขับแบบนี้เดี๋ยวก็คว่ำตาย เขาจะขับเอง เรืองรินไม่ให้เพราะกลัวนลเลี้ยวกลับ
"อย่าเข้ามานะคะ ไม่งั้นรินหักพวงมาลัยให้คว่ำจริงด้วย เอาสิ" เรืองรินยังโกรธลมออกหู
นลชะงักลดเสียงลงพูดปลอบให้เรืองรินกลับเข้าฝั่งเรืองรินพูดสวนให้เขาขอโทษ เธอก่อน นลชะงักก่อนจะหัวเราะฮึๆ "ทำไมฉันต้องขอโทษเธอด้วย เธอนั่นแหละที่ต้องขอโทษฉัน ขอโทษรมณี ขอโทษไข่ตุ๋น ขอโทษทุกคน"
"ได้...พูดอย่างนี้สวย" เรืองรินยิ่งโกรธ เร่งเครื่องเร็วขึ้นสุดตัว นลเซไปกองอยู่ท้ายเรือ...
บนฝั่ง ยายชื่นกำลังเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ นิยาไม่กล้าบอกเรื่องเรืองริน ค่อยๆดึงดนุออกมากระซิบบอกว่าเรืองรินขับเรือออกไป ดนุตกใจ พอดีนลโทร.ส่งข่าวนิยา ดนุจะหาเรือออกตาม แต่นิยาห้ามไว้ "ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณดนุหายไปอีกคน คุณยายต้องสงสัยแน่ๆ"
รมณีเข้ามาในบังกะโล แปลกใจที่เงียบก็ตกใจ "หรือว่า...นังไข่ตุ๋นมันถึงกับต้องส่งโรงพยาบาล แล้ว...แล้วถ้าเกิดมันตายล่ะ อื๊อ...ฉันจะกลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคนตายมั้ยเนี่ย"
พลันไข่ตุ๋นในสภาพหน้าซีด ปากเขียว ผมกระเซิง มายืนข้างหน้า รมณีหันมาเจอตกใจคิดว่าผีร้องลั่น วิ่งหนีไปชนป้าบัวจึงรู้จากป้าบัวว่าไข่ตุ๋นยังไม่ตายก็จะเล่นงานหาว่าไข่ ตุ๋นแกล้ง ป้าบัวจึงรู้ว่ารมณีใจร้ายแค่ไหน...
ooooooo
จากการขับเรือเลื้อยไปมาของเรืองริน ทำให้นลเมาเรืออาเจียนอย่างหนัก เรืองรินปราดมาดูแลเป็นห่วง อารมณ์โกรธคลายลง นลขอให้เอาเรือกลับเข้าฝั่ง เรืองรินรีบกลับไปที่พวงมาลัย พลันเครื่องยนต์ดับ นลร้องว่าเขาไม่ไหวแล้วไม่เล่นด้วย เรืองรินเสียงอ่อยว่าเธอก็ไม่เล่น
นลฝืนลุกมาสตาร์ตเครื่องเอง จึงพบว่า...น้ำมันหมดจึงพูดประชดว่า "สะใจเธอแล้วล่ะ"
เรืองรินตาเหลือกด้วยความกลัว สุดท้ายต้องปล่อยให้ คลื่นซัดเรือไปตามยถากรรม...นลนอนหนุนตักเรืองรินอย่างอิดโรย เรืองรินมองไปเห็นเกาะก็ดีใจรีบบอกนลให้ขึ้นไปพักบนเกาะก่อน เรืองรินประคองนลลุยทะเลมาบนฝั่ง ต้องแปลกใจที่ดูเงียบเหมือนเกาะร้าง
"คุณนลอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวรินจะกลับไปเอาหนมปังกับน้ำในเรือ แหะๆคือ...ข่าวดี เกาะนี้...ไม่มีคน" เรืองรินทำให้เป็นเรื่องตลก
นลปรือตาขึ้นมามองอย่างตำหนิ เรืองรินจ๋อย นลจึงพูดว่ากลับไม่ได้ก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วยกัน เรืองรินหน้าตาตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด พอเธอไปเอาของบนเรือ นลก็เอามือถือออกมาดู "ก่อนที่จะให้ยัยนิเอาเรือมารับ ต้องแกล้งยัยรินซะให้เข็ด หึ...หึ..."
พอเรืองรินหอบของกลับมา นลก็แกล้งครางตัวสั่นว่าเขาหนาว เรืองรินหน้าเสียจะทำยังไงดี นลร้องอีกว่ากอดเขาหน่อย เขาหนาว...เรืองรินรู้ว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ทำให้นลต้องป่วย จึงเข้าสวมกอดนล "ดีขึ้นมั้ยคะ..."
"ไม่ดี กอดแน่นกว่าเดิมอีก"...เรืองรินจึงกระชับกอดนลแน่นขึ้น นลพึมพำอย่าทิ้งเขา
เรืองรินปลอบนลด้วยความเป็นห่วง พลันมือถือนลไหลออกมาจากกระเป๋า เรืองรินเห็นดีใจมากรีบบอกนล นลลุกขึ้นคว้ามือถือคืนมา เรืองรินให้รีบโทร.หานิยา นลจำต้องโทร.ทั้งที่เจ็บใจที่ความแตก แต่แล้วพอกดโทร. หน้าจอดับพรึบเพราะแบตหมด เรืองรินหน้าตื่น
"ไม่นะคะ...ไม่ล้อเล่นแบบนี้ค่ะ"
"ไม่ได้ล้อเล่น หมดจริงๆ หยุดร้องโวยวาย มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะออกจากเกาะยังไง"
"คุณไม่ป่วยแล้วเหรอคะ...งั้นเมื่อกี้ คุณนลก็แกล้งรินน่ะสิ"
นลพยักหน้า หน้าตาเฉย เรืองรินเจ็บใจเงื้อกำปั้นจะเล่นงานนล แต่แล้วสะดุดเท้าตัวเองหน้าคะมำลงทราย จังหวะที่นลเดินไปแล้ว เธอจึงพ่นทรายที่เข้าปากออกมาอย่างแค้นใจ... นลสร้างเพิงไม้หลบแดดหลังเล็กๆแล้วก่อกองไฟ เรืองริน
ยืนมองหน้าง้ำ นลเรียกให้มาช่วยเขาบ้าง เรืองรินกลับพูดว่า "ขอโทษรินก่อน..."
"เธอนี่ท่าจะเพี้ยนนะ วันๆพูดเป็นอยู่คำเดียวขอโทษรินๆ"
เรืองรินจำต้องช่วยส่งไม้ให้ เรืองรินถามว่าก่อไฟทำไม นลหลอกว่าป้องกันเสือ เรืองรินหน้าตื่นกลัว นลหัวเราะ "ยัยรินเอ๊ย...ที่ฉันก่อกองไฟเนี่ยก็เพื่อให้เรือที่ผ่านมามองเห็นเราไง"
"คงมีผ่านมาหรอก ตั้งแต่เรามาถึงที่นี่ รินยังไม่เห็นเรือสักลำ...นี่ชีวิตรินจะจบสิ้นอยู่ที่เกาะนี้จริงๆเหรอเนี่ย"
"เอาชีวิตให้รอดคืนนี้ไปก่อนเหอะ ฉันไปเอาผ้าเช็ดตัวบนเรือ เธออยู่นี่ล่ะ อย่าเดินเพ่นพ่าน เจอเสือตะปบเอาไม่รู้ด้วย"
เรืองรินกลัวจะตามไปด้วย นลหัวเราะขำๆแล้วเดินไปไม่กี่ก้าวก็เหยียบเอาเศษแก้วตำเท้าขึ้นมา เขาทรุดฮวบลง เรืองรินคิดว่าล้อเล่น แต่พอนลยกเท้าขึ้นมา เลือดไหลโกรก เรืองรินตกใจโผเข้าไปดู เธอรีบวิ่งไปเอากล่องยาในเรือมาทำแผลให้ พันผ้าก๊อซแล้วคุยกับเท้านลว่าอย่าอักเสบนะ นลเห็นแล้วขำ เรืองรินหน้าเศร้ารู้สึกผิดที่ทำให้นลเจ็บแบบนี้
เวลาผ่านไป นลหลับสนิทเพราะเพลียจากอาการเมาเรือและบาดแผลที่เท้า เรืองรินนั่งพิงเสาสัปหงกไปคอยไล่ยุงให้นลไป ลุกขึ้นดูแผลที่เท้าเห็นมีเลือดซึมก็ตกใจ รีบหาท่อนไม้มาวางให้เท้าสูงขึ้น นลรู้สึกตัวลอบมองเรืองรินอย่างขอบคุณ...
ooooooo
