สาวใช้ไฮเทค

ตอนที่ 14

ถึงเวลาสำคัญ  พิธีกรประกาศรายชื่อผู้เข้ารอบ ประกวดมาลางาม ซึ่งได้รับคัดเลือกจากคณะสื่อมวลชนหน้างาน โดยค่ำคืนนี้มีทั้งหมด 3 ท่าน...ภาพบนจอโปรเจกเตอร์ขึ้นภาพคนที่มาในงานและได้รับเลือก คนแรกเป็นสุภาพสตรีสูงวัย คนที่สองเป็นภาพเรืองริน
ขณะนั้น เธอกำลังย่องออกจากงานกับเรืองยศ นิยาและดนุ พอเห็นภาพตัวเองบนจอก็ตกใจ   นิยาให้ดนุกับเรืองยศพาเรืองรินออกไปก่อนเธอจะรับหน้าเอง แต่ช้าไป กนกวรรณเข้ามาขวาง

"เวทีอยู่ทางโน้นค่ะท่านหญิง"  กนกวรรณเชื้อเชิญ

เรืองรินไปขึ้นเวที

นลสะดุดตาท่าทางเดินขึ้นเวทีว่าช่างเหมือนเรืองรินจนต้องสะบัดหัวตัวเอง กิ่งกานต์เห็นนลจ้องเรืองรินบนเวทีก็ยิ้มเยาะถากถางรมณี "อ๋อ...ที่แท้พี่นลก็หลงเสน่ห์ ท่านหญิงอะไรนั่นเข้าแล้วใช่มั้ยล่ะคะ หึ...น่าเห็นใจคนดันทุรังแถวนี้ จริงจริ๊ง ฮ่ะๆๆๆ"


รมณีเม้มปากด้วยความโกรธ ยกส้นรองเท้าขึ้นกะกระทืบลงบนเท้ากิ่งกานต์ แต่เผอิญพลาดโดนเรืองยศร้องลั่น รมณีตกใจกลบเกลื่อนด้วยการชี้ชวนนลให้ดูว่าอีกคนที่ได้รับเลือกเป็น ผู้ชาย...และแล้วพิธีกรก็ประกาศให้แขกในงานประมูลหมวกของผู้ที่ได้รับเลือก ของใครได้ราคาสูงสุดเป็นผู้ชนะ จากนั้นก็จะมีการแลกหมวกกันระหว่างผู้ประมูลได้กับเจ้าของหมวก

นลจ้องมองเรืองรินอย่างสงสัยอยากให้เธอถอดหมวก รมณีบอกนลว่าเธอจะประมูลหมวกผู้ชายให้เขา แต่นลกลับตอบว่า "ผมชอบหมวกผู้หญิงมากกว่า"

รมณี สะดุ้งหันมองหน้านล นิยาเดินกระวนกระวายจะช่วยเรืองรินอย่างไรดี ดนุปลอบว่าอย่าเพิ่งร้อนใจ อาจไม่มีใครประมูลหมวกของเรืองรินเลยก็ได้ เสียงคนประมูลแข่งกัน พลันเสียงนลดังขึ้น ประมูลหมวกเรืองรินด้วยราคาแสนห้า...ทุกคนตกตะลึง

"แสนห้าหมื่นแล้ว นะครับ ผมจะนับสามครั้งเช่นเคยนะครับ หนึ่งแสนห้าหมื่นครั้งที่หนึ่ง หนึ่งแสนห้าหมื่นครั้งที่สอง... หนึ่งแสนห้าหมื่นครั้งที่..."

"แสนหกหมื่น" เสียงเรืองยศดังขึ้นเพราะดนุกระตุกให้ พูดออกไป

ทั้ง ห้องฮือฮาหันไปมองเรืองยศที่มีนิยากับดนุหลบอยู่ ข้างหลัง เรืองยศกระซิบถามดนุจะไปเอาเงินที่ไหนมาจ่าย ดนุตอบว่า ดีกว่าให้เรืองรินต้องถอดหมวก นิยาตัดสินใจจะไปฉุดเรืองรินลงจากเวที แต่ต้องชะงัก
เพราะเสียงนลประมูลด้วยจำนวนเงิน...ห้าแสน แถมสายตาเขายังจับจ้องไปที่เรืองรินบนเวที รมณีกับกิ่งกานต์เผลอมองหน้ากันอึ้งๆ กนกวรรณซึ่งอยู่ในกลุ่มเพื่อนต้องลุกขึ้นมองลูกชายอย่างสงสัย "หรือว่า จะปิ๊งท่านหญิงเข้าจริงๆ"

พิธีกรเริ่มนับ เรืองยศหันมาถามดนุจะเอาอย่างไรดี ดนุเห็นท่าทางนลเอาจริง จึงให้เรืองยศสู้ แต่เรืองยศลังเลเพราะยอดเงินสูงมาก สุดท้ายก็ไม่ทัน พิธีกรนับสาม เรืองรินเป็นผู้ชนะได้รางวัลมาลางาม "และขั้นตอนสำคัญสุดท้ายคือการแลกหมวก ขอเชิญผู้ชนะประมูลบนเวทีครับ"

เรืองรินหน้าเจื่อนจ้องมองนลที่กำลังเดินขึ้นมาด้วยใจเต้นระทึก

"ตื่น เต้นกันทั้งงานนะครับ ผมว่าแขกหลายท่านในที่นี้คงอยากเห็นใบหน้าของเจ้าของหมวกท่านนี้เช่นเดียว กับผมใช่มั้ยครับ" พิธีกรเชื้อเชิญแขกปรบมือเชียร์

นลขึ้นมาบนเวที ถอดหมวกออกยื่นให้ ขณะที่เรืองรินค่อยๆแตะหมวกของตน ทันใดนั้นเอง หญิงสูงวัยที่เข้ารอบมาด้วยกันเกิดเป็นลมล้มตึงลง ทีมงานกรูเข้ามา เรืองรินตั้งสติได้ บอกให้ทุกคนอย่ามุง นลชะงักจำเสียงเรืองรินได้ เรืองรินจับชีพจรหญิงสูงวัย พอรู้ว่าไม่เต้นก็ร้องบอกให้คนเรียกรถพยาบาลด่วน แล้วหันไปถามคนอื่นๆ

"ใครทำซีพีอาร์เป็นบ้างคะ...เป็นมั้ยคะ" เรืองรินหันไปถามนล

นล ส่ายหัว เรืองรินกวาดตามองทุกคน พลันนึกได้ว่าตัวเองทำเป็น  จึงรีบประสานมือลงบนหน้าอกหญิงสูงวัย  กดขึ้นลงเป็นจังหวะ ทำซ้ำอีกครั้ง ยังคงนิ่งไม่ไหวติง เรืองรินพยายามทำอีกครั้ง หมวกที่สวมอยู่
เคลื่อน หลุดจากหัว นลตะลึงเมื่อเห็นหน้าชัดเจนว่าใช่เรืองริน เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ เรืองรินยังไม่รู้ตัว จับชีพจรรู้สึกว่าเต้นแล้วก็ดีใจ "ชีพจรเต้นแล้ว! หายใจแล้วค่ะ"

ทุก คนปรบมือดีใจ หน่วยกู้ภัยเข้ามานำหญิงสูงวัยขึ้นรถพยาบาล กนกวรรณชี้นิ้วไปที่เรืองรินอย่างไม่อยากเชื่อ "แม่ไม่ได้ ตาฝาดใช่มั้ยยัยนิ ท่านหญิงกลายเป็น...กลายเป็น..."

นิยาเสียงอ่อยยอมรับว่าเป็นเรืองริน กนกวรรณเซจะเป็นลม ดนุรีบเข้าประคอง...

กลับถึงบ้าน เสียงเอ็ดตะโรลั่นของกนกวรรณให้ไล่

เรือง รินออกจากบ้าน ยายชื่นปกป้องเรืองรินหาว่าเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว กนกวรรณโกรธมาก  ไม่ยอมเพราะเธอโดนหลอกให้ก้มหัวถอนสายบัวให้คนใช้จึงยื่นคำขาด ถ้าไม่ไล่เรืองรินออก เธอจะออกไปจากบ้านนี้เอง ยายชื่นถอนใจให้พรุ่งนี้อารมณ์เย็นค่อยมาคุยกันใหม่ แต่กนกวรรณยืนกรานว่าครั้งนี้เธอไม่ลืมแน่

ด้านหน้าบ้าน เรืองรินกับนิยานั่งยองๆฟังกนกวรรณ

วีนใส่ยายชื่นด้วนความหนักใจ

"สงสารคุณวรรณจังเลย" เรืองรินรำพึง

"สงสาร ตัวแกก่อนเหอะ แม่ฉันน่ะเจอคุณยายเอาเครื่องเพชรให้ชุดสองชุดเดี๋ยวก็ลืม แต่แกเนี่ยสิ...ขอโทษที่พาแกมาเดือดร้อนนะเพื่อน" นิยาเอาหัวพิงเรืองรินอย่างหมดหนทาง

"ขอโทษฉันทำไม ฉันรับค่าจ้างจากคุณยาย ไม่ได้มาทำให้แกฟรีๆซะหน่อย มันคืองานของฉันเข้าใจซะใหม่ด้วยย่ะ"

"งานของแก? งั้นไป เข้าไปหาพี่นลกัน ต้องกำลังอยากเจอเราสองคนแน่ๆ"

เรืองรินขยาด รีบบอกว่าหมดเวลางานแล้ว นิยาขำๆ จึงจะแยกย้ายไปนอน ต่างโบกมือบ๊ายบายให้กัน "ไนต์ริน..."

"ไนต์จ้ะนิ" เรืองรินโบกมือเดินไป

"ไนต์จ้ะริน" เสียงนลพูดขึ้น นิยาหันมาเจอนลยืนพิงกำแพงมอง ก็ตะลึงอ้าปากหวอ

"เออ...จะย้ำทำไมนัก...เอ๊ะ!...คุณนล!" เรืองรินหันกลับมามอง ตาค้าง

นล เข้าไปคว้าข้อมือนิยาให้มาคุยกับเขา เรืองรินรีบบอกว่านิยาไม่เกี่ยว นลเสียงเขียวใส่ว่าพรุ่งนี้ถึงคิวเธอแน่ คืนนี้เขาจะซักถามนิยา และพรุ่งนี้จะถามเธอคำถามเดียวกัน...

วันรุ่งขึ้น เรืองรินยืนกุมมือที่ชุ่มเหงื่ออยู่ต่อหน้านลในห้องทำงานที่บ้าน นลเริ่มคำถามว่าใครเป็นคนริเริ่มความคิดให้เธอไปงานเมื่อคืน เรืองรินตอบว่าเธออยากไปเอง เลยปลอมตัว...นลยิ้มๆเพราะคำตอบของนิยาเมื่อคืนคือ "นิเองค่ะ นิไม่มีใครไปด้วย ก็เลยชวนรินไป"

นิยาแอบฟังด้วยใจระทึก "เริ่มต้นก็เหลวเป๋ว...ชะตาขาดแล้วแก ยัยริน"

คำถาม ต่อไปของนลคือ เสื้อผ้าเอามาจากไหน นิยาตอบไว้ว่า เธอให้เรืองรินยืมใส่ แต่เรืองรินกลับตอบว่ายืมเพื่อนมา นลจึงถามว่ามีเพื่อนแต่งตัวแบบนี้ด้วยหรือ เรืองรินทำเสียงเคือง

"โห...พูดงี้ดูถูกสาวใช้นี่คะ เพื่อนรินน่ะเดิ้นๆทั้งนั้นนะคะ"

นล จึงถามว่าเพื่อนชื่ออะไร เรืองรินอึกอักสักพักก่อนจะตอบว่า เพื่อนชื่อ...อีหนูหิ่น นิยาหน้าซีด เรืองรินถามนลว่าเธอไปได้หรือยัง แต่นลว่าเธอโกหกและให้โอกาสพูดความจริงอีกครั้ง นลหันไปเรียกนิยาให้เข้ามา นิยาสะดุ้ง...เวลาผ่านไป สองสาวยังยืนห่อเหี่ยวต่อหน้านล

"ใครจะพูดก่อน หรือต้องให้เชิญคุณดนุผู้สมรู้ร่วมคิดของพวกเธอมาอีกคน"

"โอ๊ะ อย่านะคะ คุณดนุไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย"

นล โกรธที่เรืองรินปกป้องดนุ    หยิบมือถือออกมาส่งให้นิยาโทร.ตามดนุ เขายืนยันว่าวันนี้จะต้องรู้เรื่องให้ได้ว่าเรืองรินเป็นใคร พลันป้าบัววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา บอก
ทุกคนว่ากนกวรรณหนีออกจากบ้าน นลไม่อยากเชื่อ "นี่เธอสองคนเล่นตลกอะไรกับฉันอีก"

เรือง รินกับนิยามองนลหน่ายๆ แล้วเดินตามป้าบัวออกไป นลคิดทบทวนสักพักถึงตกใจที่แม่หนีออกจากบ้าน... นิยากับเรืองรินมาหายายชื่นในห้อง เห็นยายชื่นเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าจะไปหัวหิน นิยาต่อว่าที่ยายชื่นไม่ห่วงแม่ ยายชื่นไม่สนใจหันไปสั่งนล

"เราต้อง ถึงหัวหินก่อนบ่ายนะ ถ้าไปถึงเย็นจะมองไม่เห็นอะไรที่โครงการ...ไม่ได้ลืมใช่มั้ยว่าวันนี้ต้องไป เซ็นอนุมัติก่อสร้างมินิดราก้อนที่หัวหินน่ะท่านประธาน" ยายชื่นถามนล

"ไม่ลืมครับ ผมให้นายเป็ดเตรียมตัวแล้ว แต่คุณยายครับ คุณแม่"

"จะไม่มีการเลื่อนนัดอะไรทั้งสิ้น งานคืองาน อย่าพูดถึงแม่แกให้ยายได้ยินอีก"

เรือง รินช่วยป้าบัวยกกระเป๋า ยายชื่นหันมาเอ็ดว่าใครสั่งให้เรืองรินยก เธอให้ไปเก็บของขึ้นรถไปกับนล ถ้านลไปเซ็นสัญญาสาย ถือเป็นความรับผิดชอบของเรืองริน นี่เป็นคำสั่งยายชื่น

ooooooo

ให้ ต้องตกใจ เมื่อรมณีกลับมาถึงห้องพัก พบลูกน้องเสี่ยแมนสองคนกำลังรื้อค้นขนข้าวของของเธอ เธอพยายามตั้งสติและถามหาศักดิ์ชัย ลูกน้องเสี่ยแมนบอกว่า ศักดิ์ชัยเป็นคนให้กุญแจบ้านมาขนของทุกอย่างที่มีค่าไปให้หมด รมณีรีบโทร.หาศักดิ์ชัย แต่ลูกน้องเสี่ยแมนกลับบอกว่าไม่ต้องโทร.ให้เสียเวลา เขายื่นมือถือให้คุยกับศักดิ์ชัย พอรมณีรับมาแนบหูฟัง เสียงศักดิ์ชัยก็ร้องให้เธอช่วยเขาด้วย ยกของทุกอย่างให้พวกมันไป และหาเงินห้าแสนมาช่วยเขาด้วย

"ห้าแสน วันนี้เดี๋ยวนี้ ณีจะไปเอามาจากไหน แล้วนี่..."

พูด ไม่ทันจบ ก็โดนกระชากมือถือคืนไป ลูกน้องเสี่ยแมนบอกให้เธอรีบไปหาเงินมา อย่าปล่อยให้เสี่ยแมนโมโหมากไปกว่านี้ ว่าแล้วก็ขนของเครื่องใช้ของเธอออกไปต่อหน้าต่อตา...

ระหว่างเดินทาง ไปหัวหิน นลแกล้งโอ้เอ้แวะเข้าห้องน้ำที่ปั๊มน้ำมัน เรืองรินยืนรอหงุดหงิดงุ่นง่านเพราะยายชื่นสั่งให้พานลไปให้ทันการเซ็นสัญญา ก่อนบ่ายโมง นลเดินออกมาจังหวะที่เรืองรินก้มหน้าก้มตา เขามายืนรอที่รถ เห็นเรืองรินเดินไปตะโกนเรียกเขาหน้าห้องน้ำสักพักก็ตะโกนขึ้นมาว่า "ไฟไหม้ค่า ไฟไหม้!"

ชายกลางคนคนหนึ่งวิ่งออกมาทั้งที่ยังนุ่งกางเกงไม่

เรียบร้อย เรืองรินหัวเราะก๊าก แต่พอเห็นว่าไม่ใช่นลก็ตกใจ ชายคนนั้นมองเรืองรินอย่างดุๆก่อนจะกลับเข้าไปในห้องน้ำใหม่ เรืองรินยังไม่รู้ว่านลออกมาแล้ว ก็งุ่นง่านบ่น "คิดว่าจะเอาชนะรินได้งั้นเหรอคุณนล..."

จู่ๆเรืองรินก็ตะโกนขึ้นมา ว่า...งู...งูเลื้อยเข้าไปในห้องน้ำ...ชายคนเดิมวิ่งทะเล่อทะล่าออกมาอีก จ๊ะเอ๋กับเรืองรินก็โกรธจัด "อุวะ! เล่นอะไรของเธอฮ้า!"

เรือนรินเอง ก็ตกใจ จึงถามว่ามีใครอยู่ในห้องน้ำอีก ชายคนนั้นจึงให้เธอเข้าไปดูด้วยกัน เรืองรินถอยกรูดออกมา เจอนลยืนหัวเราะเยาะอยู่ก็อายหน้าแดงก่ำ ก้มหน้างุดๆไปขึ้นรถ...ขณะที่นลขับรถไปก็ชำเลืองมองเรืองรินขำๆ เรืองรินสีหน้าร้อนใจ

"แค่ไปสายนิดๆหน่อยๆคุณยายฉันไม่ฆ่าเธอหรอกน่ะ อย่าบ้าจี้ทำตามคำสั่งท่านนักเลย"

"คนไม่รับผิดชอบก็พูดได้"

"เธอว่าไงนะ!" นลโกรธจอดรถพรืด เรืองรินตกใจถามจอดทำไม นลหันมาพูดใส่หน้า "เธอคิดว่าผู้ชายกับผู้หญิงเค้าหยุดรถทำอะไรกันล่ะ"

"ไม่ตลกนะคะคุณนล อ...ออกรถเหอะค่ะ" เรืองรินชี้นิ้วไปข้างหน้า

นล คว้านิ้วเธอหมับแล้วจ้องถามว่าเธอเป็นใครให้บอกมา เรืองรินผงะ นลดักคอว่าอย่าตอบว่าเป็นคนใช้ เรืองรินอึกอักถามแล้วจะให้เธอตอบว่าอย่างไร นลดึงเรืองร่างเรืองรินเข้าประชิด
"ไม่รู้ใช่มั้ย งั้นฉันจะบอกให้"

เรืองรินตาเบิ่งโพลง ละล่ำละลัก "คุณนล...อย่า...อย่านะคะ"

พลันเครื่องรถดับ นลชะงักถามเรืองรินดับเครื่องหรือ เรืองรินร้องลั่น "จะบ้าเหรอคะ คุณนลจับรินไว้ซะแน่น จะขยับยังไม่ได้เลยค้า"

นล ผลักเรืองรินออก หันไปจับกุญแจ ลองสตาร์ตใหม่ รถเงียบ นลหันมาโวยวายโทษเรืองริน เธองงที่มาโทษเธอ นลอ้างว่าเพราะเธอไปยืนทำบ้าอยู่หน้าห้องน้ำ เขาเลยลืมเติมน้ำมันรถ เรืองรินเกาหัวงงๆตกลงเธอผิดหรือนี่...

ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร รมณีจึงคิดมาขอเงินจากนล แต่พอมาถึงออฟฟิศนลกลับเจอกับกิ่งกานต์ที่ทำซูชิมาให้นล ทั้งสองทะเลาะตบตีกันอยู่ในห้องทำงานของนล...กุ๋งกิ๋งในชุดเดินทางหอบหิ้ว เอกสารพลางพูดโทรศัพท์กับยายชื่นว่าเธอเตรียมเอกสารทุกอย่างพร้อมกำลังจะตาม ไป พูดไปก็ใส่กุญแจล็อกห้องทำงานของนลโดยไม่รู้ว่ามีใครอยู่

พอกิ่ง กานต์กับรมณีตบตีกันจนเหนื่อย นั่งหอบสักพักแล้วจะแยกกันกลับจึงรู้ว่าประตูโดนล็อก กิ่งกานต์รีบโทร.เรียก รปภ.เปิดประตูให้จึงได้รู้ว่าทั้งแผนกไปทำงานที่หัวหิน ต่างคนต่างรีบตามไป...

มีลุงชาวสวนตาลขับรถกระบะเก่าๆผ่านมา นลกับเรืองรินจึงอาศัยไปหาปั๊มน้ำมัน ลุงบอกว่า "ปั๊มน้ำมันแถวนี้น่ะไม่มีหรอก มีแต่ปั๊มหลอด รู้จักเปล่า"

นลไม่รู้จักเรืองรินจึงอธิบายว่า "ปั๊มน้ำมันที่เป็นหลอดใสๆไงคะ มีที่หมุนๆเวลาเติมน่ะค่ะ"

ลุง ชมว่านลมีเมียฉลาด เรืองรินหน้าเจื่อนนลยิ้มขำ ลุงชมอีกว่าเรืองรินมีผัวหล่อแล้วชวนสองคนไปค้างที่บ้านเขาก่อน พูดพลางกระดกเหล้าแบนดื่ม ชวนนลแต่นลไม่ดื่ม เรืองรินสีหน้ากลัวๆ นลสงสารบีบมือเธอ
ปลอบใจ...พอมาถึงปั๊มน้ำมัน ปรากฏว่าปั๊มน้ำมันเจ๊งไปแล้ว นลจึงขอกลับไปที่รถ ทันใดมีมอเตอร์ไซค์มาจอดขวางหน้ารถ ชายหน้าโหดหนวดครึ้ม รอยสักเต็มตัวย่างสามขุมเข้ามา เรืองรินตัวสั่นเกาะแขนนล
นลตั้งรับเต็มที่ แต่แล้วชายคนนั้นก็พูดเสียงเล็กจิ๊ดเดียว "ไปไหนกันล่ะจ๊ะพ่อ"

"เอ็งมาก็ดีเลย ข้ากำลังจะไปเอาน้ำมันให้พ่อหนุ่มนี่"

"ใช่รถเก๋งที่จอดตายอยู่ถนนใหญ่รึเปล่า...เดี๋ยวหนูจัดการให้ เจอกันที่รถนะจ๊ะ"

ลุงบอกนลกับเรืองริน นี่คือลูกชายคนเล็กของเขา ลุง

พาสองคนนั่งรถไปส่ง ถนนขรุขระทำให้น้ำในขวดแบนของลุง

หกกระฉอกใส่นล ลุงรีบขอโทษ นลจึงรู้ว่าไม่ใช่เหล้าแต่เป็นน้ำชา นลกับเรืองรินมองหน้ากันแล้วกลั้นหัวเราะ

ooooooo

ด้วย ความเป็นห่วงเรืองริน ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ดนุจึงชวนเรืองยศตามเรืองรินไปหัวหิน "เรื่องมันชักไปกันใหญ่ คุณนลเห็นรินเต็มๆตาในงาน แกเริ่มเห็นด้วยกับฉันแล้วใช่มั้ยว่าเราควรบอกให้รินเลิกงานสาวใช้อะไรนี่ น่ะ"

"ไม่เลิกก็ต้องเลิก ความลับแตกแล้วนี่ แต่น้องสาวฉันมันก็ดื้อใช้ได้ เป็นพี่น้องกันมาไม่เห็นมันเคยฟังฉันสักเรื่อง บางทีฉันยังคิดว่ารึกูเป็นน้องมันวะ"

ดนุขับรถไปคุยไปหันมาอีกที เรืองยศหลับไปแล้ว พลันเห็นรถนลจอดอยู่ข้างทางก็แปลกใจ แถมมีชายหน้าโหดยืนลูบคลำอยู่ข้างรถ ดนุปลุกเรืองยศขึ้นมาช่วยดู ทั้งสองเป็นห่วงนลกับเรืองริน...

รถกระบะของลุงมาส่งนลกับเรืองริน ทั้งสามตกใจเมื่อเห็นดนุกับเรืองยศจับลูกชายลุงมัดมือมัดปากอยู่ข้างรถ ดนุรีบบอกว่า "พอดีผมขับรถผ่ามมา เห็นเจ้านี่ด้อมๆมองๆรถคุณนลอยู่"

"ก็เลยจัดการซะ"เรืองยศเสริมต่อ

ลุง เห็นลูกชายก็โวยลั่นว่าใครทำ ชักปืนออกมายิงขึ้นฟ้า ทั้งนล เรืองริน ดนุ และเรืองยศต่างชูมือขึ้น พร้อมกับบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ลุงโวย "เข้าใจผิดยังไง ดูสภาพลูกฉันสิ มาช่วยพวกเอ็งแท้ๆตอบแทนกันอย่างนี้น่ะเหรอ แก้มัดไอ้หนู แล้วไปให้พ้น..."

ทั้งสี่รีบลาลุงแยกย้ายกันไป...รมณี กับกิ่งกานต์ต่างขับรถมุ่งหน้ามาหัวหิน รมณีเข้าใจว่ากิ่งกานต์ขับรถตามเธอจึงเลี้ยวเข้าไปหลบในปั๊ม ทำให้กิ่งกานต์มาถึงโรงแรมที่จะพักก่อน

พอเรืองรินแยกจากนลมาได้ ก็ตามมาหาดนุกับเรืองยศที่โรงแรม ทั้งสองรออยู่ที่ล็อบบี้ เรืองรินมาถึงก็ตีเพียะเข้าที่แขนเรืองยศที่ตามเธอมาทำไมไม่บอก

"ฉันก็มาพาตัวแกกลับน่ะสิ เลิกเล่นเกมหลอกชาวบ้านได้แล้ว"

"อะไรของพี่ยศอีกเนี่ย อธิบายไปไม่รู้กี่รอบยังไม่เข้าใจอีก รินทำงานๆน่ะเข้าใจมั้ย"

เรืองยศ ถามว่าถ้าวันใดนลกับแม่ของเขารู้เข้าแล้วลุกขึ้นมาแจ้งความจับฐานต้มตุ๋นจะ ทำอย่างไร นิยากับยายชื่นจะช่วยออกจากตารางทันไหม เรืองรินเคืองหาว่ามาแช่งให้เธอติดคุก ดนุรีบช่วยพูดว่าเขาก็ห่วงเธอ
เรือง รินซึ้งใจ แต่แล้วก็ยืนยันว่าเธอจำเป็นต้องทำงานต่อ เรืองยศโกรธที่พูดตั้งนานไม่เชื่อฟัง เรืองรินจึงเล่าให้ฟังว่าเธอกำลังตามสืบพฤติกรรมรมณี ดนุจึงเสนอว่าพวกเขาจะช่วยอีกแรงจะได้จบเร็วขึ้น เรืองยศเห็นดีด้วย อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเรืองรินทำอะไรอยู่

กิ่งกานต์เดินเข้ามาใน โรงแรม เห็นดนุคุยกับเรืองยศ มีผู้หญิงนั่งหันหลังอยู่ เรืองยศลุกขึ้นเห็นกิ่งกานต์เข้าพอดี รีบจับหัวเรืองรินไม่ให้หันมา เรืองรินตกใจ "อะไรเหรอพี่ยศ!"

เรืองยศกดหัวเรืองรินไว้ แล้วรีบเข้าไปทักกิ่งกานต์ "ยินดีต้อนรับสู่หัวหินครับ"

"ฉันไม่ได้มาหานาย...สวัสดีค่ะ เอ๊ะ นายมาขวางฉันทำไมเนี่ย" กิ่งกานต์เอ็ดเรืองยศ

ดนุ รีบก้าวมาบังเรืองรินไว้อีกคน ทักทายกิ่งกานต์ เรืองรินจำเสียงได้รีบมุดหนีออกทางประตู ไม่วายชนเข้ากับรถเข็นกระเป๋าอย่างจัง เรืองรินกุมหัวเห็นดาวยิบยับ ดนุกับเรืองยศซี้ดปากเจ็บแทนแต่ช่วยอะไรไม่ได้
กิ่งกานต์แปลกใจท่าทางสองหนุ่มแต่ไม่เห็นเรืองริน

การ เซ็นสัญญาต้องเลื่อนออกไป ยายชื่นนั่งตำหนินลที่มาช้า ทำให้ผู้รับเหมาได้ทีขอปรับราคาใหม่ ยายชื่นบ่นว่ายังต้องจัดการเรืองรินอีกคนที่รับผิดชอบพานลมาไม่ทัน นลรีบออกรับแทนเรืองริน "มันสุดวิสัยจริงๆ อย่าไปโทษรินเลยครับ"

เรืองรินเข้ามาได้ยินเข้าพอดี แทบไม่เชื่อหูตัวเอง จึงฟังนลพูดต่ออีกว่า เขาโอ้เอ้เอง เธอเร่งเขาแล้ว ยายชื่นจึงเปลี่ยนเป็นชม "ตกลงยัยรินก็พอจะมีดีอยู่เหมือนกันสินะ"

นลกำลังจะตอบ เหลือบไปเห็นเรืองรินจึงตีหน้าเชิด "ไม่หรอกครับ ไม่เห็นจะมีอะไรดี จุ้นจ้านก็เท่านั้น...ที่ผมมา ไม่ทันเป็นความผิดของยัยรินทั้งหมด คุณยายจัดการกันเองก็แล้วกัน"

นลลุกเดินออกไป เรืองรินหน้าเจื่อนเข้ามาปฏิเสธ "รินพยายามแล้วจริงๆนะคะคุณยาย"

"ฉันเข้าใจ ตานลเอ้ยตานล" ยายชื่นส่ายหน้าหัวเราะมองตามหลังนล

เรือง รินรู้สึกผิดเกรงงานเสียหาย แต่ยายชื่นกลับปลอบว่า แค่พานลออกมาจากกรุงเทพฯปลอดเสียงรมณีกับกิ่งกานต์ ดูนลสดชื่นขึ้น เธอก็พอใจแล้ว ไม่ทันไรเสียงรมณีเจื้อยแจ้วมา...

ooooooo