สาวใช้ไฮเทค

รู้ทั้งรู้ว่ากนกวรรณพยายามจับคู่ตัวเองกับดนุ นิยายุ่งยากใจสุดๆ "โธ่คุณแม่คะ นิบอกคุณแม่กี่ครั้งแล้วว่าคุณดนุน่ะเค้ามีแฟนแล้ว เลิกพยายามเอาเค้ามาเกี่ยวกับนิซะทีเถอะค่ะ"

"แต่แม่ก็เห็นเค้าไปไหนมาไหนกับลูกอยู่เรื่อย"

นิ ยาบอกว่าเป็นเรื่องงาน แต่กนกวรรณไม่เชื่อ หาว่านิยาหลอก แต่หลอกเธอไม่สำเร็จ อย่างไรเสีย เธอก็ให้บัตรนิยาไปงานเลี้ยงกับดนุ นิยาอ่อนใจเอาหน้าซุกหมอน พลันมือก็ล้วงไปใต้หมอนเจอกล่องยาทาแก้ฟกช้ำที่ดนุซื้อให้เธอ นิยามองกล่องยาพึมพำว่า...ทาแก้ช้ำใจได้ไหมนี่

วันรุ่งขึ้น นลทำงานอยู่ที่บ้าน เป็ดกำลังค้นหาแฟ้มงานขณะที่เสียบหูคุยโทรศัพท์ไปด้วยอย่างสนุกสนาน จนนลรำคาญถามว่าหาเจอหรือยัง เป็ดเม้าท์เพลินไม่ได้ยิน นลโมโหร่อนแฟ้มเล็กๆใส่ เป็ดตกใจร้องลั่น "ว้าย! คุณนล ทำไมทำผมอย่างนี้ล่ะครับ"

"ฉันให้แกหาแฟ้มให้เป็นชั่วโมงแล้ว คุยอยู่นั่นล่ะ โทรศัพท์น่ะ"

"ก็มันหาไม่เจอน่ะครับ"

"ฉันบอกแกตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่ายัยริน

เป็นคนเก็บ ทำไมไม่เรียกยัยรินมาหา"

"นั่นละครับหาไม่เจอ" เป็ดตอบกวนๆ

"แล้วยัยรินหายไปไหน"

"ถ้าผมรู้ก็หามันเจอแล้วสิครับ"

"ไอ้เป็ด!"นลเริ่มโมโห

เป็ดยกมือไหว้แต้รีบบอกว่าจะไปตามหาเรืองริน

อีก ครั้ง...เรืองรินกำลังรดน้ำต้นไม้แต่หูฟังรมณีคุยกับเกสรจากอุปกรณ์ดักฟัง  แต่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่  รมณีนั่งรถไปกับเกสร คุยกันถึงแผนที่จะหลอกเอาเงินจากกนกวรรณ เกสรว่ามันไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยากเกินความสามารถ เรืองรินข้องใจว่าคืออะไร พลันเป็ดเข้ามาส่งเสียงโวยวายว่าเรืองรินปล่อยน้ำท่วม หมดแล้ว เรืองรินสะดุ้ง เป็ดหาว่าเรืองรินมาแอบคุยโทรศัพท์ กับแฟน

"นี่ แล้วทีหลังจะอู้งานน่ะ ไม่ต้องลงทุนเปิดน้ำเปิดท่ามารดน้ำต้นไม้ให้มันสมจริงนักหรอก...ว้าย..." เรืองรินหมั่นไส้ ฉีดน้ำเข้าปากเป็ด

เรืองรินบอกเป็ดให้เลิกบ่น เธอกำลังฟังเครื่องดักฟังที่ฝากให้ซื้ออยู่ เป็ดรีบถาม "จริงเหรอ งั้นอย่างนี้พี่สาวแกก็จับนังเมียน้อยได้แล้วละสิ"

"จับได้ที่ไหนกันล่ะ ก็พี่เป็ดน่ะแหละมาขัดจังหวะ" เรืองรินพยายามกดเครื่องจะฟังต่อ

พอดีนลออกมาตาม ไข่ตุ๋นกำลังเล่นกองดินอยู่ใต้ต้นไม้ ทำกองดินเป็นอุโมงค์ ทำวังเจ้าชาย พลันนลเดินไม่ทันมองเข้ามาเหยียบพัง ไข่ตุ๋นร้องไห้โฮ นลตกใจรีบนั่งลงช่วยสร้างให้ใหม่แล้วเลยพลอยเล่นไปด้วย เรืองรินเดินผ่านมาเห็นยืนมองทึ่งๆเพราะไม่เคยเห็น
อารมณ์นี้ของนลมาก่อน นลทำเสียงเล็กเสียงน้อยเป็นเจ้าหญิง เรืองรินเผลอหัวเราะก๊ากออกมา

"เพิ่งรู้ว่าคุณนลชอบเล่นแบบนี้ ขอตำซั่วจานนึงเพคะ ฮ่ะๆๆ" เรืองรินพูดจบรีบวิ่งหนี

"ยัยริน!"นลโกรธลุกขึ้นวิ่งตาม

ไข่ตุ๋นร้องไห้อีก นลจึงชะงักหันกลับมานั่งเล่นกับไข่ตุ๋นต่อ แต่สายตายังแค้นเรืองริน

ooooooo

แผนการ ที่เกสรวางให้รมณีรีดเงินจากกนกวรรณ ทั้งสองมาที่โรงพยาบาลเพราะเกสรเคยได้ยินกนกวรรณคุยกับหมอว่าต้องพายายชื่น มาวันนี้ เกสรทำเป็นปลอบใจรมณีให้หยุดร้องไห้ ขณะที่กนกวรรณกำลังเดินผ่านมา กนกวรรณชะงักเมื่อเห็นรมณีร้องไห้สะอึก
สะอื้น จะเข้า ไปทักถาม เกสรบุ้ยใบ้ทำมือว่าจะโทร.ไปหา กนกวรรณพยักหน้าแล้วเดินเลี่ยงไปอย่างสงสัย

มุมประจำที่ยายชื่นชอบนั่งทำงาน นิยาเดินเข้ามา "คุณยายเรียกหานิมีอะไรหรือคะ?"

มีด อกบัวจำนวนมากวางอยู่บนโต๊ะ นิยาเข้าใจว่าคงให้เธอมาช่วยจัดแจกัน ไม่ทันไร เรืองรินยกถาดใบเตยเข้ามา ทั้งสองชะงักสบตากัน ยายชื่นเอ่ยปาก "ยัยนิจัดดอกบัว ส่วนยัยรินก็เสียบช่อเตย  หน้าที่ใครหน้าที่มัน  ช่วยกันทำทีละแจกัน เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ"

ยายชื่นลุกจะเดินออกไป นิยากับเรืองรินถามพร้อมกันว่าจะไปไหน ยายชื่นพูดเพียงว่าเดี๋ยวเธอกลับมาต้องเสร็จทุกแจกัน...ยายชื่นเดินออกไป นิยากับเรืองรินหันมาทำงานเงียบๆบรรยากาศดูเงียบไปพักใหญ่ เรืองรินพูดขึ้นก่อนว่า "ฉันว่าแจกันนี้ใหญ่ เพิ่มบัวหน่อยมั้ย"

นิยาเสียบบัวใส่แจกันตามที่เรืองรินบอก แล้วเธอก็บอกเรืองรินว่า "ตรงนี้ดูโหว่ๆ เพิ่มช่อเตยหน่อยสิ"

ต่างคนดูอึดอัดจึงพูดขึ้นพร้อมกัน "นิ...ริน..."

สองสาวมองหน้ากัน นิยาตัดสินใจพูดก่อน "ฉันไม่ได้เข้าใจแกผิดหรอกนะ วันนั้นฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะ ฉันขอโทษนะ"

"ฉันก็เหมือนกัน มัวแต่รู้สึกน้อยใจแกน่ะ ก็เลยเสียงดังไปนิดนึง ขอโทษนะนิ"

นิยาตื้นตัน รู้สึกผิดต่อเพื่อนเรื่องดนุจึงน้ำตาคลอ เรืองรินตกใจโผกอดปลอบอย่าร้องไห้ ยายชื่นเดินกลับเข้ามามองสองสาวอย่างเอ็นดู...

ใน ร้านกาแฟของโรงพยาบาล กนกวรรณนั่งรอเกสรอย่างร้อนใจอยากรู้เรื่องของรมณี  พอเกสรมาถึงก็บอกข่าวร้ายว่าโรคร้ายของรมณีหนักขึ้นกว่าเดิม

"นี่คุณวรรณไม่ทราบเหรอคะว่าน้องณีมีโรคแทรกซ้อน ผ่าตัดไม่ได้น่ะค่ะ"

"คุณพระคุณเจ้าช่วย! หนูณีเอ๊ยหนูณี"

"ยาสลายก้อนเนื้อก็ต้องเป็นแบบพิเศษสั่งจากนอกด้วยนะคะ ที่ใช้กันทั่วๆไปก็เอาไม่อยู่ตกครั้งละหมื่นกว่าแน่ะค่ะ"

กนก วรรณตกใจไปด้วย เกสรทำเป็นคนดีบอกว่าเธอช่วยเหลือไปนิดๆหน่อยๆ กนกวรรณหยิบสมุดเช็คจากกระเป๋ามาเซ็นยิกๆแล้วยื่นให้เกสรให้เอาไปให้รมณี

"ไม่ได้หรอกค่ะ ก็อย่างที่บอกไงคะว่าเกสรเองยังต้องแอบช่วยเธอเลย"

"เธอ ก็แค่เอาเช็คเข้าบัญชีหนูณีซะสิ เค้าจะรู้ได้ไงว่าเงินมันมาจากไหน" กนกวรรณว่าแล้วก็ขอตัวไปรับยายชื่นที่ห้องตรวจ และย้ำกับเกสรว่าถ้ารมณีเดือดร้อนให้รีบบอกเธอ

เกสรทำเป็นซับน้ำตา ซึ้งใจ พอคล้อยหลังกนกวรรณก็เอาเช็คมาโบกตรงหน้าอย่างชอบใจ จากนั้นก็เอาเช็คมาให้รมณีที่คอนโดฯ...แพรว ทิพ เจนนี่ และคิตตี้ ปลอมเป็นแม่บ้านกับรปภ.มาแอบดูว่ารมณีกับเกสรมีลับลมอะไรกัน แต่แล้วเจนนี่กับทิพทำเสียแผนเพราะดัน
ไปแอบดูห้องดารารูปหล่อจนเป็นเรื่อง ต้องวิ่งหนีออกจากคอนโดฯแทบไม่ทัน

ooooooo

เย็น วันนั้น เรืองรินปรนนิบัติยายชื่นเสร็จก็จะออกไปงานที่นัดดนุไว้ ยายชื่นถามเธอว่าคืนดีกับนิยาแล้วใช่ไหม เรืองรินรู้ว่าเป็นแผนของยายชื่น ยายชื่นยิ้มๆแล้วเตือนว่าอย่ากลับดึกเดี๋ยวกนกวรรณกับนลจะสงสัย เรืองรินจะบอกว่าเธอจะไปไหน   แต่ยายชื่นกลับ
บอกว่าไม่ต้องจารนัยเพราะโตๆกันแล้ว และเธอก็ไม่อยากรู้เรื่องของสาวใช้ไฮเทคเท่าไหร่

น ลนอนอ่านหนังสือไปเรื่อยเปื่อย แปลกใจทำไมวันนี้ เรืองรินไม่มาตามไปทานข้าว  พลันกนกวรรณเข้ามา  "ทำไมป่านนี้ยังไม่แต่งตัวอีกล่ะลูก"

"ผมไม่อยากออกงานกับรมณี"

"เรื่องนั้นมันเรื่องรอง   แต่งานมาลางามเป็นงานของแม่กับคุณยายนะ นลไม่ไปได้ยังไง"

"ถ้าเป็นเรื่องรอง งั้นก็แสดงว่าแม่อนุญาตให้ผมควงคนอื่นไปแทนรมณีได้"

"ได้...แต่ต้องไม่ใช่นังริน"

นล ผิดหวังแต่ก็พูดเอาใจแม่ว่าเขาจะควงแม่กับยายไป กนกวรรณรีบบอกว่าไม่ได้ทั้งสองคน  เพราะยายชื่นไม่สบาย ส่วนเธอจะตามไปงานทีหลังเพราะต้องไปงานตัดริบบิ้นอีกงานก่อน เธอให้นิยาเตรียมหมวกที่ต้องใส่ไปในงานไว้ให้แล้ว นลนั่งบื้อสีหน้าเซ็งโลกสุดๆ...


ชุดที่เรืองรินใช้ใส่ไปงานมาลา งามกับนล เรืองยศช่วยเตรียมให้อย่างฉุกละหุก เรืองรินสวมใส่แล้วโพสท่าให้เรืองยศดู แต่กลับโดนแขวะว่าใส่ชุดสาวใช้สวยกว่า พลันเรืองยศหันมาเห็นชุดราตรีสีแดงของกิ่งกานต์ก็ตกใจที่เด็กลืมเอาไปส่งให้ เรืองรินบอกให้รีบไปไม่ต้องห่วงเธอ เดี๋ยวดนุก็มารับ เรืองยศบ่น "หาเรื่องตายแท้ๆเลยตู"

"พี่ยศนี่พูดอะไรอย่างนั้น เดี๋ยวเหอะ ก็ขี่ให้มันช้าๆสิ" เรืองรินหมายถึงขี่รถมอเตอร์ไซค์

"ไม่ได้กลัวตายเพราะมอเตอร์ไซค์ แต่กลัวโดนยัยกิ่งกานต์มันฆ่าเอาน่ะสิ..."

บรรยากาศ ในงานมาลางาม ผู้คนที่มาในงานล้วนเป็นคนในแวดวงสังคม ทุกคนสวมหมวกเก๋และสวยงาม รมณีควงนลเข้ามาในงาน กนกวรรณออกมาต้อนรับ นลบอกรมณีว่า

"ถ้าคุณไม่ไหวก็บอกนะ คุณแม่พูดอยู่เหมือนกันว่าอาการคุณไม่ค่อยดี"

รมณี หน้าเจื่อนรีบบอกว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก งานสนุกแบบนี้เธอพลาดไม่ได้ นักข่าวกรูมาถ่ายภาพ กนกวรรณดึงนลกับรมณีมาที่ซุ้มสำหรับถ่ายภาพ หันไปเห็นนิยาเดินเข้ามาคนเดียวจึงรีบเข้าไปถามหาดนุ

"เค้าไม่ว่างหรอกค่ะ ก็นิบอกคุณแม่แล้วไงคะว่า..."

"เอาล่ะๆไม่ต้องพูดซ้ำขี้เกียจฟัง ยังไงแม่ก็ไม่เชื่อว่าคุณดนุเค้ามีแฟน ถ้ายังไม่เห็นกับตา"

"คุณแม่ไม่รู้เหรอคะว่าคุณแม่เคยเจอแฟนคุณดนุ"

กนก วรรณงง นิยายิ้มๆบอกไปว่าไม่อยากเห็นแม่ช็อก เธอขอเข้าไปในงานดีกว่า นิยาเดินรี่ไปคล้องแขนนล กันรมณีออกไปดื้อๆ กนกวรรณถอนใจที่ลูกไม่ได้ดั่งใจสักคน...

ชุดราตรีที่เรืองยศต้องเอา ไปส่งให้กิ่งกานต์ เธอให้เอามาให้ที่ล็อบบี้โรงแรม เรืองยศเดินเข้ามาโดนกิ่งกานต์เฉ่งยับแถมไม่ขอบคุณสักคำ กิ่งกานต์คว้าชุดไปแถมอาฆาตไว้ว่าจะจัดการวันหลัง พลันเรืองยศเห็นดนุกับเรืองรินเดินเข้าไป ก็ตกใจรีบกดมือถือหาทั้งสองคนแต่ไม่ติด

"นี่ก็ไม่รับอีกคน   วะ...มางานเดียวกับยัยกิ่งกานต์รึเปล่าวะ"

เรือง รินเดินคุยกับดนุเขินๆเธอรู้สึกไม่ค่อยคุ้นกับงานแบบนี้เสียแล้ว ดนุบอกว่าแม่เขาต้องดีใจที่พบเธอ พลัน ทั้งสองเดินผ่านนลไปโดยไม่เห็น นลหันมาเห็นดนุแต่ไม่เห็น หน้าเรืองริน จึงร้องเรียกดนุ พอดีรมณีเดินมาบัง ดนุกับเรืองรินหันมาเห็นนล เรืองรินใช้ความไวหลบฉากออกไป นลกับรมณีเข้ามาทักดนุ

"บังเอิญจัง คุณดนุก็มางานนี้เหมือนกันเหรอครับ"

ดนุรับอย่างอึกอัก แต่สายตายังมองหาเรืองริน นลแนะนำรมณีกับดนุให้รู้จักกัน นลถาม "เมื่อกี้เหมือนผมเห็นคุณดนุ มากับใครสักคน"

"อ๋อ...พอดีเค้าไปห้องน้ำน่ะฮะ...เอ๊ะ! นั่นคุณนิยานี่ครับ" ดนุรีบแยกไปหานิยาทันที

"ยังไงวะ มากับอีกคนแต่ปรี่ไปหาอีกคน" นลจะตามดนุ แต่รมณีรั้งไว้...

เรืองยศ ชะเง้อมองเรืองรินกับดนุ จนชนเข้ากับกิ่งกานต์ ล้มลง   เธอลุกขึ้นมาโวยวายใส่ เรืองยศวิ่งไปตะครุบหมวกของกิ่งกานต์ที่กลิ้งไป  เกือบโดนคนอื่นเหยียบ  พอกลับมาจะช่วยพยุงกิ่งกานต์กลับไล่ให้เขาออกไปห่างๆ แต่พอเธอเดินหันหลัง เรืองยศต้องตาเหลือกเพราะซิปหลังชุดของเธอแตก เรืองยศร้องเรียกกิ่งกานต์ แต่เธอกลับหันมาแว้ดใส่เขาอีก

"ถ้าขืนนายยังตอแยกับฉัน ฉันจะไม่ไว้หน้านายแล้วเหมือนกันนะ"

ผู้คนที่เดินผ่านมาต่างมองแผ่นหลังขาวๆของกิ่งกานต์ยิ้มๆเรืองยศจึงเข้าตะปบหลังเธอ กิ่งกานต์ตกใจหันมาตบฉาดเข้าให้ "นายกล้าดียังไง!"

พอ เรืองยศบอกว่าซิปแตก กิ่งกานต์หน้าถอดสี หันหลังพิงเรืองยศทันที เรืองยศกุมหน้าที่ถูกตบ นักข่าวกรูมาขอถ่ายภาพ เรืองยศมองไปเห็นเรืองรินกวักมือเรียกหยอยๆ...

นิยาพยายามกดมือถือหา เรืองริน ดนุบอกว่าเรืองรินทิ้งมือถือไว้ในรถเขา ดนุจะออกไปตามหาเรืองรินอีกที พอดีกนกวรรณเข้ามาทัก "เซอร์ไพรส์เหรอจ๊ะ ไหนยัยนิบอกคุณดนุไม่ว่างมางานนี้ไง"

นิยากระซิบบอกกนกวรรณว่าแม่ของ ดนุเป็นกรรมการงานนี้เหมือนกัน กนกวรรณยิ่งดีใจที่เป็นคนกันเอง จึงรีบชวนดนุกับนิยาไปหาคุณหญิงวนิดา แม่ของดนุด้วยกัน นลมองดนุ กับนิยาอย่างสงสัยจนไม่สนใจที่รมณีชวนคุย แล้วเขาก็เดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยงดื้อๆ
นักข่าวรุมสัมภาษณ์กิ่งกานต์ถึงอาจารย์คงที่กำลังเปิดธุรกิจโหรออนไลน์ เรืองยศหาโอกาสจะหลบไปหาเรืองริน...

ooooooo

บริเวณ ระเบียงที่มีแสงสลัว เรืองรินเดินเป็นหนูติดจั่นรอเรืองยศ หมวกที่เรืองรินใส่มีผ้าโปร่งปล่อยลงมาบังหน้า พอดีนลเดินออกมาทัก เรืองรินตกใจก้มหน้านิ่ง นลแนะนำตัวว่าเขาเป็นเพื่อนดนุชื่อนล เรืองรินพยักหน้าหงึกๆ

"นี่คุณ...พูดไม่ได้..."นลถาม

เรือง รินพยักหน้าอีก นลถามว่าเธอเป็นแฟนดนุหรือ เรืองรินโบกไม้โบกมือทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง นลจึงเขียนคำถาม เรืองรินทำเป็นส่ายหน้าอ่านไม่ออก โชคดีที่เรืองยศเดินเข้ามาชวนนลคุย เรืองรินเลี่ยงหนี นลจะตาม เรืองยศขยับขวางและซักถามเรื่องในงาน จนนลหงุดหงิด

กิ่งกานต์ต้องยืนพิงกำแพงมองหาเรืองยศอย่างอารมณ์เสีย เรืองรินก้าวฉับๆหนีนักข่าวที่ตามถ่ายภาพ กิ่งกานต์เห็นแล้วหมั่นไส้ พลันดนุฝ่าดงนักข่าวมาดึงเรืองรินออกไป กิ่งกานต์ ตาวาว เพราะเข้าใจว่าดนุเป็นแฟนนิยา กิ่งกานต์ต้องซ่อนแผ่นหลังไม่ให้นักข่าวถ่าย จึงตามไปดูดนุกับเรืองรินไม่ได้ทั้งที่อยากรู้อยากเห็น

สองคนปรึกษา กันเครียด เรืองรินอยากแยกกลับ แต่ดนุเกรงแม่ของเขาจะถามหาเพราะเห็นเรืองรินแล้ว กนกวรรณเดินผ่านมามองดนุกับเรืองรินอย่างสงสัย จึงทำทีเข้าไปหา

"ใกล้เวลาประมูลหมวกแล้วนะจ๊ะ ไม่เข้าไปข้างในเหรอคะคุณดนุ เอ...แล้วนี่ใครกันเหรอจ๊ะ?"

นิยามองมาเห็นรีบจ้ำเข้ามา "คุณแม่ขา พวกกรรมการเค้าเชิญคุณแม่ตรงโน้นนิดนึงค่ะ"

"บอกเค้าคอยไปก่อน แม่กำลังคุยกับคุณผู้หญิงท่านนี้อยู่รู้สึกคุ้นหน้าเอามากๆเลยนะ"

นิยากับดนุสบตากัน นิยารีบพูดไปดึงแขนกนกวรรณให้เดินไป "ก็ต้องคุ้นอยู่แล้วสิคะ ท่านหญิงลงหนังสือออกบ่อยน่ะค่ะ ไปกันเถอะค่ะคุณแม่"

"ท่านหญิงอะไร ทำไมแม่ไม่เห็นรู้จัก"

"อืม...เอ่อ...ท่านไม่ได้อยู่เมืองไทยหรอกค่ะ ประเทศอะไรเล็กๆแถบเทือกเขาหิมาลัยมังคะ...ใช่มั้ยคะคุณดนุ"

ดนุอึกอักรับมุกไปด้วย กนกวรรณรีบถอนสายบัวให้ เรืองริน "โอ...ดิฉันขออภัยเป็นอย่างสูงค่ะท่านหญิง"

เรืองรินหน้าเหวอ นิยารีบบอกว่า "ท่านหญิงพูดไทยไม่ได้ อังกฤษได้นิดหน่อย สรุปอย่าคุยกับท่านเลยนะคะคุณแม่"

"ได้ ยังไงกันล่ะจ๊ะ มีแขกบ้านแขกเมืองมาเยี่ยมงานเราทั้งที แม่ต้องต้อนรับให้สมเกียรติ เชิญทางนี้ค่ะท่านหญิง" กนกวรรณกลับเชื้อเชิญให้เรืองรินเข้าไปในงาน

ดนุหันมาตำหนินิยาไม่น่าโกหก นิยาน้อยใจที่ทำไปเพราะช่วยเรืองรินแท้ๆจึงเดินหนี...

เรืองยศ นั่งกลุ้มใจเป็นห่วงเรืองริน กิ่งกานต์ซึ่งหาผ้ามาคลุมไหล่บังซิปที่แตกได้ เดินมานั่งข้างเรืองยศอย่างเซ็งๆ "คิดจะหนีฉันรอดเหรอ นักข่าวเห็นหน้านายหมดแล้ว ขืนฉันเข้างานไปคนเดียว ฉันก็เสียหน้าสิ"

"เฮ้ย! แล้วเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ คุณต่างหากที่ดึงผมไปถ่ายรูปนะ"

กิ่ง กานต์ว่าไม่ต้องพูดมากแล้วดึงเรืองยศเข้าไปในงานด้วยเพราะเดี๋ยวเธอต้องขึ้น เวทีประกวดหมวก เรืองยศสงสัยถามว่าเธอคลั่งไคล้เขามากขนาดนี้หรือ กิ่งกานต์ทุบพลั่กเข้าให้...

ในงานบรรเลงเพลงคลาสสิก มีแขกในงานเต้นรำเป็นคู่ๆ กนกวรรณพาเรืองรินมาทางนลถามหารมณี นลตอบว่าไปห้องน้ำ "งั้นดีเลย เชิญท่านหญิงเต้นรำสักเพลงสิลูก"

"ท่านหญิงเหรอครับ?" นลจำได้ว่านี่แฟนดนุ

"ใช่...ท่านหญิงคะ นี่ลูกชายดิฉันค่ะ"

เรือง รินก้มหน้างุดๆชำเลืองมองนล กนกวรรณรีบบอกว่า "ท่านหญิงฟังภาษาไทยพอเข้าใจ แต่พูดไม่ได้นะลูก ให้เกียรติตานลสักเพลงนะคะท่านหญิง"

นลหงายมือ เชื้อเชิญ เรืองรินจำต้องเลยตามเลย เต้นรำกับนลอย่างอึดอัดใจ นลชวนคุยไปเรื่อย เรืองรินเอาแต่ก้มหน้ากับพยักหน้า กิ่งกานต์มองทั้งคู่อย่างเจ็บปวด บอกเรืองยศว่า

"ยัยคนนั้นมากับแฟนคุณนิยา แต่ตอนนี้เต้นรำอยู่กับพี่นล เดี๋ยวพอเราเข้าไปใกล้ๆแล้วนายขอยัยนั่นเต้นนะ ฉันจะได้เต้นกับพี่นล"

เรืองยศ แปลกใจที่เรืองรินมาโผล่ตรงนี้ได้อย่างไร...กนกวรรณมองนลกับเรืองรินเต้นรำ กันอย่างพึงพอใจ พึมพำว่าช่างเหมาะสมกันจริงๆ   รมณีเข้ามาได้ยินจึงพูดว่าเธอเห็นด้วย

กนกวรรณสะดุ้ง ค่อยๆถามรมณีว่าไม่โกรธใช่ไหมที่นลไปเต้นรำกับท่านหญิง

"จะว่าทำไมล่ะคะ อยู่กับณี นลเค้าก็ได้แต่ยืนเฉยๆ นี่ได้เต้นรำกับสาวสวย นลจะได้ไม่เบื่อ ดีออกค่ะ"

กนกวรรณทึ่งชมว่ารมณีช่างใจกว้าง นิยาเดินหน้าเครียดเข้ามาถามหาท่านหญิง กนกวรรณชี้ไปที่กลางฟลอร์ นิยาตาแทบถลนจะทำอย่างไรดี...

ระหว่าง เต้นอยู่กลางฟลอร์ นลพยายามจะมองทะลุผ้าโปร่งเพื่อมองหน้าเรืองริน เขาชวนเธอคุยว่ามาเมืองไทยบ่อยไหม เหมือนเขาเคยเห็นเธอมาก่อน เรืองรินเริ่มเหงื่อแตก ทันใด เรืองยศเต้นรำกับกิ่งกานต์เฉียดเข้ามา เรืองยศโค้งให้ นลแล้วขอเต้นรำกับเรืองรินบ้าง เรืองรินพยักหน้ารับทันที กิ่งกานต์กระดี๊กระด๊าที่จะได้เต้นรำกับนล แต่พอแค่แตะมือกัน เพลงก็จบ ไฟสว่างขึ้น นลยิ้มๆแล้วบอกกิ่งกานต์ว่าเหลือเขากับเธอเพียงคู่เดียว กิ่งกานต์หน้าหงิกเดินตามนลไป