ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เงารักลวงใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เตชิตขับรถบ่ายหน้าไปบ้านนาวาราวกับพายุ พอไปถึงทราบจากสาวใช้ว่าคุณนาวาออกไปทำงานตั้งแต่ เช้าแล้ว เตชิตจึงโทร.เข้ามือถือนาวา สอบถามถึงข้าวหอมว่าอยู่กับเขาใช่ไหม นาวาทำไก๋ ย้อนทันทีว่าข้าวหอมอยู่บ้านนายไม่ใช่เหรอ?

"แกอย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นได้ไหมนาวา บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าตอนนี้ข้าวหอมอยู่ที่ไหน"

"ความจริงคำถามนี้ฉันควรจะถามแกต่างหากว่าแกทำอะไรข้าวหอม ทำไมอยู่ๆข้าวหอมถึงได้หายไป" เตชิตอึกอักขึ้นมาทันใด นาวาได้ทีคาดคั้น "ว่าไง ทำไมไม่ตอบล่ะ ที่แกไม่ตอบเพราะแกไม่กล้ายอมรับว่าแกรังแกข้าวหอมจนเขาต้องหนีไปใช่มั้ย แกมันมีความเป็นลูกผู้ชายบ้างรึเปล่า"

"แกหุบปากไปเลยนะนาวา แกไม่ใช่ฉัน แกไม่เข้าใจหรอก"

"ทำไมฉันจะไม่เข้าใจ แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะ ว่าแกกำลังทำลายชีวิตผู้หญิงดีๆคนนึง ที่เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดร้ายกับใคร และในเมื่อแกไม่เห็นค่าในตัวเขา ข้าวหอมก็ควรจะอยู่กับคนที่พร้อมจะดูแลเขาอย่างจริงใจซักที"

"ยอมรับแล้วสิว่าแกตั้งใจจะแย่งข้าวหอมไปจากฉัน"

"ฉันไม่เคยคิดจะแย่ง เพราะข้าวหอมเขาเป็นคนมีเลือดเนื้อ มีหัวใจ ไม่ใช่วัตถุไร้ชีวิตอย่างที่แกมองมาตลอด แกจำไว้นะไอ้เต ถ้าฉันตามข้าวหอมเจอเมื่อไหร่ ข้าวหอมจะไม่มีวันกลับไปเหยียบบ้านแกอีกแน่"

พูดเสร็จนาวาตัดสายฉับ...เตชิตกำมือแน่นด้วยความโมโห แล้วผลุนผลันขึ้นรถมุ่งหน้าไปหารตีที่มหาวิทยาลัย รตี ซึ่งรู้เรื่องทุกอย่างอยู่แล้ว แต่แกล้งเล่นละครทำหน้าซื่อตาใส

"ตายจริง นี่ยัยข้าวหอมคิดอะไรของเขานะ ทำไมถึงได้ทำตัวเหลวไหลแบบนี้"

"เขาคงโกรธผมถึงได้หนีไป"

"ถึงจะโกรธยังไงก็ไม่ควรประชดด้วยการทำแบบนี้นะคะ เฮ้อ แล้วนี่คุณเตชิตถามคุณนาวารึยังคะ"

"ถามแล้ว แต่มันไม่ยอมตอบ"

"ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ   เพราะคุณนาวาเองก็อยากให้ ข้าวหอมหนีออกมาตั้งนานแล้วนี่...เอ่อ   รตีพูดมากไปรึเปล่า ขอโทษด้วยนะคะ แล้วนี่คุณเตชิตคิดหรือยังว่าจะทำยังไงต่อไป"

"ผมคงต้องหาทางตามหาข้าวหอมจนกว่าจะเจอ"

รตีเอื้อมมือมาจับมือเตชิต สวมวิญญาณนางเอกที่แสนดี

"คุณเตชิตอย่ากังวลไปเลยนะคะ รตีจะช่วยคุณตามหาข้าวหอมอีกแรง ไม่ว่ายังไงรตีจะอยู่ข้างคุณเสมอ"

เตชิตพยักหน้ารับอย่างขอบคุณ แต่ในสีหน้ายังไม่หายกังวล หลังจากนั้นเตชิตไปที่โรงพักฝากเรื่องคนหายเอาไว้ ทางตำรวจรับปากจะลองประสานงานกับโรงพักและโรงพยาบาลทุกแห่งดู เผื่อจะมีเบาะแสคู่หมั้นของเขา ระหว่างนี้อยากให้ เขานึกดีๆว่ามีใครที่เธอไว้ใจบ้าง บางทีเธออาจจะอยู่กับคน คนนั้นก็ได้

ส่วนนาวาที่ทำไม่รู้ไม่ชี้เรื่องการหายตัวไปของข้าวหอม ทั้งที่เมื่อเช้าเขาเอาเธอไปส่งไว้ที่คอนโดฯ พอกลางวันก็ยังแวะ เอาเสบียงมาให้อีกเพียบ แล้วยังอ้อนข้าวหอมทำอาหารให้เขากินด้วย

มังกรเงินหมดอีกแล้ว   เขาแวะมาหารตีที่บ้าน   แต่ถูกสาวแจงขับไล่ไสส่งไม่ยอมให้เข้าบ้านเด็ดขาดตามคำสั่งคุณหนูรตี มังกรโกรธมากเดินดุ่มกลับออกไป แต่ไม่ทันพ้นซอย เจอรถรตี ที่แล่นสวนเข้ามา รตีเลยงานเข้า ถูกมังกรบังคับให้ ขับรถไปยังห้องเช่าของเขา จากนั้นมังกรก็แก้แค้นรตีด้วยการใช้กำลังขืนใจแล้วถ่ายคลิปวีดิโอเอาไว้ แบล็กเมล์ด้วย รตีเจ็บแค้นแทบดิ้นตาย แต่ทำอะไรเขาไม่ได้ นอกจากร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า กลับไปบ้านอย่างหมดสภาพ

รัญญาเห็นลูกสาวร้องไห้กลับมาก็แตกตื่นตกใจ เธอพยายามซักถาม แต่รตีไม่มีคำตอบให้ นอกจากขอตัวหลบเข้าห้องล็อกประตูทันที รัญญาเคาะเรียกลูกให้ออกมาคุย แต่รตี เก็บตัวเงียบ ยิ่งทำให้รัญญาร้อนรนกระวนกระวาย กระทั่งยุวรินทร์ออกจากอีกห้องมาถามรัญญาว่า มีอะไรเหรอ?

"ฉันเห็นลูกร้องไห้ แต่ลูกไม่ยอมบอกว่ามีเรื่องอะไร... รตี เปิดประตูให้แม่เข้าไปหน่อยได้ไหม"

"ฉันว่าตอนนี้รตีอาจจะอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากคุยกับใครก็ได้"

"แต่ฉันเป็นห่วงลูกนี่ฝน"

"รัญ บางทีเราต้องปล่อยให้ลูกต้องเผชิญปัญหาเองซะบ้างนะ ไม่งั้นเมื่อไหร่ลูกจะโตซักทีล่ะ เชื่อฉันเถอะนะ ปล่อยให้ รตีอยู่กับตัวเองก่อน เอาไว้ถ้าเขาพร้อมเขาก็บอกเธอเองแหละ ไป ไปนอนได้แล้ว"

ยุวรินทร์ลากแขนรัญญาออกไป รัญญายังเหลือบมามองที่ประตูด้วยความเป็นห่วงลูกสาว

ooooooo

เช้าขึ้น รัญญาและยุวรินทร์นั่งกินอาหาร ตารัญญาคอยมองว่าเมื่อไหร่ลูกสาวจะลงมาสักที พอเห็นรตีเดินเข้ามา สีหน้าเธอปกติเหมือนไม่เคยมีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจใดๆ แต่รัญญาก็ยังอยากรู้ว่าเมื่อคืนลูกเป็นอะไร ยุวรินทร์รีบสะกิดปรามรัญญา พลางชวนรตีนั่งลงกินข้าวด้วยกันก่อน พอรตีลงนั่ง ยุวรินทร์เลียบเคียงถามว่า เมื่อคืนน้าเห็นรตีกลับดึก ไปสังสรรค์ที่ไหนมาเหรอ

"เอ่อ ก็แถวๆมหาวิทยาลัยแหละค่ะ"

"อ๋อ ทีหลังถ้าจะกลับดึกโทร.บอกแม่หน่อยก็ดีนะ แม่เขาเป็นห่วงรตีมากเลยรู้ไหม"

รตีหันไปทางรัญญาที่สีหน้ากังวล เลยตัดสินใจโกหก

"รตีรู้ค่ะว่าแม่เป็นห่วง แต่แม่ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ เมื่อคืนรตีแค่ทะเลาะกับเพื่อนก็เลยไม่สบายใจ แต่รตีปรับความเข้าใจกับเคขาแล้วค่ะ"

"เห็นไหมรัญ ฉันบอกแล้วว่าไม่มีอะไรก็ไม่เชื่อ"

"งั้นก็ดีแล้ว เมื่อคืนหนูรู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงหนูจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลย แม่กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับหนู"

"ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ แม่สบายใจได้เลย รตีขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ" รตีตัดบทลุกหนีออกไป ยุวรินทร์พยักพเยิดกับรัญญาที่ดูสบายใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ooooooo

ดูเวลาใกล้เที่ยงแล้ว นาวารีบเคลียร์งานบนโต๊ะ ก่อนจะมุ่งหน้าไปหาข้าวหอมที่คอนโดฯ เขาตั้งใจไปกินมื้อกลางวันกับเธอ โดยไม่รู้เลยว่าเตชิตแอบสะกดรอย ตามเขาไปอย่างไม่ให้คลาดสายตา จนเมื่อนาวาไปถึง คอนโดฯ จอดรถแล้วขึ้นไปบนห้อง เตชิตยังตามมาห่างๆ รอจังหวะที่ข้าวหอมเปิดประตูรับ แล้วจึงปรากฏตัวต่อ หน้าคนทั้งคู่

"คุณเตชิต!!" ข้าวหอมผงะ หน้าซีดเผือด

"นึกแล้วไม่มีผิดว่าเธอจะต้องอยู่กับไอ้นาวา ทำไม? ไอ้นาวามันปรนเปรอเธอยังไงเหรอ เธอถึงได้ติดอกติดใจมันขนาดหนีตามมันมา"

"หยุดนะคุณเตชิต หยุดดูถูกฉันซักที"

"ฉันพูดแทงใจดำเธอล่ะสิ นี่ถ้าฉันรู้ว่าเธอมันง่ายขนาดนี้ ฉันคงไม่แค่จูบหรอกนะ แต่ฉันจะทำให้ยิ่งกว่านี้ซะอีก"

นาวาได้ยินก็เดือดจัด ยัดหมัดใส่หน้าเตชิตจนผงะ เตชิตลุกขึ้นตอบโต้ แล้วซัดกันนัวไม่ฟังเสียงห้ามของข้าวหอม

"หยุดได้แล้ว เลิกทะเลาะกันเพราะฉันซักทีได้มั้ย...ก็ได้ ในเมื่อพวกคุณไม่หยุด งั้นฉันไปเอง"

ข้าวหอมพรวดพราดออกจากห้องทันที นาวาและเตชิตหยุดแม่ไม้มวยไทย แข่งกันตามข้าวหอมออกไป แต่ไม่ทันเสียแล้ว ข้าวหอมโบกแท็กซี่หนีไปอย่างฉิวเฉียด นาวาถึงกับตะคอกใส่หน้าเตชิตอย่างยัวะจัด

"สะใจพอรึยังล่ะ ถ้าข้าวหอมเป็นอะไรไป ฉันจะไม่ให้ อภัยแกแน่" ว่าแล้วนาวาวิ่งเข้าคอนโดฯไปเอารถ...เตชิตยืนหน้าเจื่อนจ๋อย รู้สึกผิดมากๆ

ข้าวหอมไปอย่างไม่มีจุดหมาย ลงจากแท็กซี่แล้วไม่รู้ จะไปไหนต่อ ตัดสินใจโทร.เข้ามือถือรตีก็ไม่รับ จึงเปลี่ยนไป โทร.เข้าบ้าน ปรากฏว่ารัญญารับสาย พอได้ยินเสียงข้าวหอมสะอึกสะอื้น รัญญาซักเป็นการใหญ่ แล้วจากนั้นไม่นานรัญญาก็มุ่งตรงไปหาข้าวหอม ปลอบประโลมให้หยุดร้อง ให้เล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าวหอมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเล่าถึงเหตุผลที่เธอจำใจหมั้นกับเต ชิต

รัญญาฟังแล้วสงสารข้าวหอมจับใจ   เอ่ยชวนไปอยู่ ด้วยกันที่บ้าน เพราะเธอไม่อยากเห็นข้าวหอมต้องลำบากหาที่อยู่ใหม่ อีกอย่างข้าวหอมเป็นผู้หญิง ไปอยู่ที่ไหนเธออดห่วงไม่ได้ สู้ไปอยู่ใกล้ๆ ให้เธอดูแลจะดีกว่า

"คุณน้า..." ข้าวหอมโผกอดรัญญาด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง อบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

"หนูไม่ต้องกังวลเรื่องเตชิตนะ เดี๋ยวน้าจะคุยกับเขาให้เอง น้าเชื่อว่าถ้าน้าออกปาก เตชิตจะต้องเกรงใจ"

"แล้วรตีล่ะคะคุณน้า ข้าวหอมไม่อยากให้รตีคิดมาก"

"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง น้าเชื่อว่าถ้ารตีรู้ว่าหนูลำบากยังไง เขาต้องเห็นใจแล้วก็เต็มใจให้หนูอยู่ด้วยอยู่แล้ว ตกลงว่าหนูไปอยู่กับน้านะจ๊ะข้าวหอม"

ขณะเดียวกันนั้นเอง รตีตัวแสบกำลังหงุดหงิดกับดาวไถอย่างมังกร มังกรโทร.มาสั่งให้รตีมาพบเขาที่ห้องเช่า แล้วไถเงินรตีได้สามหมื่น แต่ยังไม่พอใจ คราวหน้าขอสามแสน รตี ได้ฟังถึงผงะ แว้ดใส่ตาขวางๆ

"สามแสน จะบ้ารึไง จะเอาเงินไปทำอะไรตั้งเยอะตั้งแยะ"

"ฉันติดหนี้บอล ต้องรีบเอาไปใช้"

"โอ๊ย เงินเยอะขนาดนั้นฉันไม่มีหรอก"

"ถ้าฉันอยากได้ ยังไงแกก็ต้องไปหามาให้ฉัน" มังกรบีบปากคุกคามข่มขู่ รตีหน้าเสีย ตัวสั่นด้วยความกลัว "ฉันให้ เวลาเธอสามวัน เอาเงินมาให้ฉันสามแสน ไม่งั้นฉันจะแฉเรื่องนี้ กับแม่ข้าวหอม แล้วก็จะปล่อยคลิปเธอให้ว่อน ว่าไง คราวนี้ คิดว่ามีปัญญาหามาให้ฉันได้รึยัง"

"ก็ได้ เดี๋ยวฉันจะหามาให้" รตีรับปากแล้วผลุนผลันออกจากห้อง สวนกับเด็กวัยรุ่นขี้ยาคนหนึ่ง รตีสะดุดตา หันกลับมาแอบมองมันส่งซองผงขาวใส่มือมังกร...รตีเห็นช่องทางเอาคืนมังกร แสยะยิ้มออกมาได้

"คิดว่าฉันจะยอมแกตลอดเหรอ ฝันไปเถอะ!"

ooooooo

ขณะที่รัญญาพาข้าวหอมเข้าบ้านของเธอ  นาวาที่ยังไม่รู้ชะตาของข้าวหอมกำลังกลุ้มใจแทบบ้า   เขาบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้พ่อฟัง   และโทษว่าเป็นความผิดของเขาเอง   เขาน่าจะระวังตัวให้มากกว่านี้ ไม่น่าพลาดให้เตชิตตามมาเจอข้าวหอมจนเธอเตลิดไปอย่างนี้

"พ่อเคยเตือนแกแล้วไง ว่าทำอะไรให้นึกถึงใจข้าวหอม ถึงแม้ว่าแกจะหวังดี แต่การแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้มันไม่ใช่วิธีที่ถูก แล้วนี่คิดไว้รึยังว่าจะทำยังไงต่อไปดี"

นาวายังคิดไม่ออก บอกพ่อว่า เขาตามหาข้าวหอมทุกที่แล้ว แต่ไม่รู้จริงๆว่าข้าวหอมจะไปที่ไหน...ภูผาถอนหายใจเอือมระอา

"เฮ้อ พ่อเตือนแล้วแกไม่ฟังพ่อเลย บอกแล้วว่าให้ ปล่อยหนูข้าวหอมเขาไปซะ ยังไงเขาก็เป็นคู่หมั้นของนายเต"

"แต่คราวนี้ไม่เหมือนทุกครั้งนะครับพ่อ เพราะข้าวหอมทนอยู่กับไอ้เตไม่ได้จริงๆ ไม่งั้นคงไม่เอ่ยปากขอให้ผมช่วยหรอก"

"เออๆ ถ้างั้นเดี๋ยวพ่อจะลองคุยกับตำรวจที่พ่อรู้จักให้ เผื่อว่าจะช่วยตามหาอีกทาง แกก็ทำใจให้สบายๆแล้วกัน อย่าเพิ่งคิดมาก ข้าวหอมไม่ใช่เด็กแล้ว พ่อว่าเขาคงดูแลตัวเองได้"

"ครับพ่อ...นี่ถ้าข้าวหอมเป็นอะไรไป ผมกับไอ้เตขาดกันแน่!" นาวาคำราม หน้าเครียดจัด

ข้างฝ่ายเตชิตก็ตกอยู่ในสภาพกลัดกลุ้มไม่ต่างจากนาวา เขาเดินวนไปวนมาดักรอข้าวหอมอยู่หน้าคอนโดฯ ยังหวังว่าข้าวหอมจะโผล่กลับมา แต่รอแล้วรอเล่าก็ไร้วี่แวว ที่สุดเตชิต ก็ต้องคอตกกลับไป

เพราะยามนี้ข้าวหอมได้อยู่ในห้องโอ่อ่าของบ้านรัญญา แต่จิตใจเธอไม่ได้เบิกบานไปกับสิ่งของและความสะดวกสบายที่รัญญาสรรหามาให้ ข้าวหอมมาตัวเปล่า รัญญาจึงเอาเสื้อผ้าของรตีที่ใส่เบื่อแล้วมาให้ ยุวรินทร์เองพอรู้เรื่องราวของข้าวหอมก็อดเวทนาไม่ได้

"เลิกคิดมากได้แล้วนะจ๊ะข้าวหอม อยู่ที่นี่ให้สบาย ถือว่าเป็นบ้านตัวเองเหมือนที่น้าถือมาตลอดก็ได้"

"ค่ะคุณน้า"

"แล้วมีอะไรเรียกใช้แจงได้ตลอดเลยนะคะ แจงยินดีรับใช้คุณข้าวหอมเสมอค่ะ"

"ขอบคุณค่ะพี่แจง"

"อุ๊ย เรียกแจงเฉยๆดีกว่าค่ะ ฟังแล้วจั๊กจี้ยังไงไม่รู้"

ทันใดนั้นเอง รตีเดินหน้าบูดเข้ามา เห็นข้าวหอมก็ยิ่งหน้าบอกบุญไม่รับ กระชากเสียงถามราวกับราชสีห์เห็นหนู

"ข้าวหอม นี่เธอมาอยู่นี่ได้ไง"

"รตีมานี่เร็วลูก แม่มีเรื่องสำคัญจะบอก ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าวหอมจะมาอยู่กับเรานะจ๊ะ"

"อะไรนะคะ" รตีอึ้งช็อก แล้วโวยวายด้วยความโมโหสุดขีด "ไม่ได้นะคะแม่ รตีไม่ยอมให้มันมาอยู่บ้านเราเด็ดขาด มันเป็นแค่เด็กกำพร้า มีสิทธิ์อะไรมาอยู่ที่นี่"

"รตี ทำไมหนูพูดอย่างนั้น ข้าวหอมเขาเป็นเพื่อนหนูนะ"

"เพื่อนเหรอ เพื่อนเขาไม่ทำกันอย่างนี้หรอกค่ะ นี่แกคิดจะแย่งแม่ฉันให้ได้ใช่มั้ย" รตีไม่พูดเปล่า ทำท่าจะขย้ำคอข้าวหอม ยุวรินทร์ทนไม่ไหวรีบเดินเข้ามาขวาง

"พอได้แล้วรตี นี่ขนาดทั้งแม่ทั้งน้ายืนหัวโด่อยู่ เรายังกล้าเกเรกับเพื่อนอย่างนี้อีกเหรอ"

"น้าฝนอย่ายุ่งได้ไหมคะ นี่มันเรื่องของรตีกับมัน"

"รตี..." ยุวรินทร์ชักเดือด ข้าวหอมเห็นท่าไม่ดี รีบตัดบท

"อย่าทะเลาะกันเพราะข้าวหอมเลยค่ะ   เอาเป็นว่า ข้าวหอมไม่อยู่ที่นี่ดีกว่า"

"ดี ถ้าเธอยังคิดจะเป็นเพื่อนฉันก็ควรจะทำแบบนี้แหละ...นังแจง โทร.ตามแท็กซี่ให้ไปส่งข้าวหอมที่บ้านคุณนาวา"

"แจง ไม่ต้อง" รัญญาสั่งเฉียบ...รตีหันขวับมามองหน้ารัญญาด้วยสายตาตัดพ้อน้อยเนื้อต่ำใจ "แม่เป็นคนพาข้าวหอมมาอยู่ที่นี่ เพราะฉะนั้นใครก็ไม่มีสิทธิ์ไล่ข้าวหอมเด็ดขาด"

"แต่แม่คะ..."

"ถ้ารตียังเห็นแม่เป็นแม่อยู่ ก็ควรจะเชื่อฟัง แล้วก็เลิกทำแบบนี้กับข้าวหอม เพราะไม่งั้นต่อให้เป็นลูก แม่ก็จะไม่สนใจ แม่เองก็ทนไม่ได้เหมือนกันที่มีลูกนิสัยอย่างเธอ"

รตีหน้าเสียที่เห็นรัญญาเอาจริง ข้าวหอมไม่อยากให้แม่ลูกบาดหมางเพราะเธอ ทำท่าจะแทรกขึ้น แต่ถูกรัญญาชิงตัดบทเสียก่อน

"หนูไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น น้าตัดสินใจแล้ว ไม่ว่ายังไงหนูก็ต้องอยู่ที่นี่"

รตีโกรธแค้นหันขวับไปจิกตาใส่ข้าวหอม แล้วกระทืบเท้าเดินออกไป ข้าวหอมหน้าจ๋อยรู้สึกผิดมากๆ

"หนูไปพักผ่อนเถอะจ้ะข้าวหอม เดี๋ยวรตีน้าจะจัดการเอง"

รัญญาพูดขาดคำ...ยุวรินทร์ก็คว้ามือข้าวหอมพาขึ้นไป บนห้องทันที ส่วนรัญญาแยกไปคุยกับรตีที่ยังหน้าง้ำหน้างอไม่พอใจ

"รตี...คนเราอยู่ร่วมโลก ร่วมสังคมกัน ต้องหัดมีน้ำใจช่วยเหลือเกื้อกูลคนอื่น แม่ไม่ชอบเลยที่เห็นรตีเป็นคนแล้งน้ำใจแล้วก็เห็นแก่ตัวอย่างนี้"

"แต่ข้าวหอมพยายามจะแย่งแม่ไปจากรตีนี่คะ"

"ลูกเอาอะไรมาพูด แม่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่ายังไง ข้าวหอมก็เป็นคนอื่น ส่วนรตีเป็นลูกแม่ ไม่มีใครแย่งแม่ไปจากรตีได้หรอกนะ เอาเป็นว่าแม่ตัดสินใจแล้ว ในฐานะเจ้าของบ้าน แม่ขอยื่นคำขาดว่ายังไงข้าวหอมก็ต้องอยู่บ้านเรา ห้ามใครมีปัญหาทั้งนั้น"

รัญญาขึงขังจริงจังมากจนรตีไม่กล้าคัดค้านอีก แต่พอรัญญาคล้อยหลัง รตีก็รีบโทร.ไปบอกนาวาให้มารับข้าวหอม ก่อนที่เตชิตจะชิงตัดหน้ารับกลับไปเสียก่อน

ส่วนข้าวหอมที่ยุวรินทร์พาไปส่งห้องพัก ข้าวหอมยังหน้าเครียดหนักใจลำบากใจ ยุวรินทร์มองออก บอกข้าวหอมว่าอย่าคิดมาก ครั้งนี้รัญญาคงจัดการรตีได้

"แต่ข้าวหอมไม่สบายใจเลยค่ะ ที่มาทำให้รตีกับน้ารัญต้องมีปัญหากัน"

"ปัญหาน่ะมันมีตั้งแต่รตีเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว น้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนใจเย็นแสนดี มีเหตุผลอย่างรัญ ทำไมถึงได้มีลูกเจ้าอารมณ์  เอาแต่ใจตัวเองอย่างนั้น  แต่ก็นะ  ลูกไม้ ถ้ามันอยู่ห่างต้นมากๆ   มันอาจจะกลายพันธุ์ไปบ้างก็ได้มั้ง แต่หนูเองไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ อยู่ที่นี่ให้สบายใจดีกว่า เอาละ น้าไม่กวนแล้ว ตามสบายนะจ๊ะ"

"ขอบคุณค่ะน้าฝน"

ยุวรินทร์ยิ้มรับ เดินกลับออกไป ข้าวหอมมองตาม ยังมี แววกังวลอยู่ดี...

ขณะเดียวกันนั้น เตชิตขับรถกลับบ้านด้วยความผิดหวัง จนใจไม่รู้จะไปตามหาข้าวหอมที่ไหนดี...ถึงหน้าบ้านเขาก็ยังนั่งซึมอยู่ในรถ จนยิ้มต้องเข้ามาเกาะข้างรถเรียกเจ้านาย

"นายครับ นายหาคุณข้าวหอมเจอไหมครับ" เตชิตส่ายหน้าแทนคำตอบ...ยิ้มมีสีหน้าหนักใจแทน "ไม่เจอ แล้วนี่ คุณข้าวหอมจะไปอยู่ที่ไหนเนี่ย ญาติพี่น้องที่กรุงเทพฯก็ไม่มี น่าเป็นห่วงจริงๆ เฮ้อ ตอนเขาอยู่ก็ไม่ดูแลให้ดี ไม่รู้จะวางฟอร์มไปถึงไหน"

เตชิตไม่พูดอะไรสักคำ ไม่โวยวายดุด่ายิ้มเหมือนทุกที ลงจากรถเดินซึมเข้าบ้านไปเลย

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด
15 พ.ย. 2562
12:10 น.