ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เงารักลวงใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ได้กินข้าวกินยาแล้วนอนพักผ่อน ข้าวหอมอาการดีขึ้นจนสามารถออกไปเป็นเพื่อนนาวาที่ตั้งใจจะกลับไปฟันดาบ เหมือนเดิม นาวาไปที่สนามกีฬาฟันดาบ เจรจากับโค้ชเพื่อขอโอกาสกลับเข้าทีมอีกครั้ง โค้ชจึงทดสอบโดยให้นาวาแข่งกับหนึ่งในทีมดู ปรากฏว่านาวาพ่ายแพ้ เพราะกำลังขาของเขาไม่แข็งแรงเหมือนเดิม ซึ่งนาวาต้องยอมรับและทำใจ โดยข้าวหอมก็ทั้งปลอบและให้ กำลังใจเขาด้วย

ด้านเตชิตตกเย็นกลับถึงบ้านรู้จากแหม่มว่าข้าวหอมออกไปกับนาวาตั้งแต่บ่าย เตชิตเดือดดาลที่ข้าวหอมไม่เคยเชื่อฟังคำสั่ง แถมตัวเองก็ไม่สบายแล้วยังจะออกไปตากแดด ตากลมข้างนอกอีก ครั้นข้าวหอมกลับมา เตชิตจึงเล่นงานเธอทันทีที่รถนาวาแล่นออกไป

"หายดีแล้วเหรอ ถึงได้ออกไปกับไอ้นาวา"

"ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ พอดีคุณนาวามีธุระ ฉันก็เลยไปเป็นเพื่อนเขา"

"ธุระสำคัญมากรึไง ถึงยอมตากหน้าออกไปทั้งที่ยังป่วย นี่แสดงว่าทุกอย่างที่ฉันพูดไป เธอไม่ได้ใส่ใจมันเลยใช่มั้ย...ก็ได้ ในเมื่อเธอไม่สนใจคำสั่งของฉันงั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องสนใจคำขอร้องของเธอ เหมือนกัน"

ขาดคำ เตชิตอุ้มข้าวหอมไปโยนลงบนเตียง ข้าวหอมตกใจมาก ถามเสียงหลงว่าเขาจะทำอะไร เตชิตไม่ตอบแต่เดินไปปิดล็อกประตูห้อง แล้วหันขวับกลับมาหน้าตาดุดัน

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามไปไหนกับไอ้นาวาอีก แต่เธอก็ยังกล้าขัดคำสั่งฉัน"

"คุณนาวาเป็นเพื่อนฉัน แล้วเขาก็ดูแลฉันเป็นอย่างดี จนฉันอาการดีขึ้น แล้วทำไมฉันจะตอบแทนความดีของเขาบ้างไม่ได้ล่ะ"

"ถึงขนาดนี้เธอยังกล้าเถียงฉันอีกเหรอ"

"แล้วคุณจะให้ฉันยอมคนที่ไม่มีเหตุผลอย่างคุณรึไง ไม่งั้นคุณก็พูดมาสิว่าทำไมฉันถึงคบกับคุณนาวาไม่ได้"

"ก็เพราะฉัน...ฉันเป็นคู่หมั้นเธอ เป็นเจ้าของเธอ"

"คุณเลิกเอาฐานะคู่หมั้นจอมปลอมมาอ้างกับฉันดีกว่า ในเมื่อเราต่างคนก็รู้ดีว่าความจริงมันคืออะไร บอกฉันมาสิคะว่าคุณเป็นอะไรของคุณ"

เตชิตอยากจะอธิบายแต่ไม่รู้จะพูดยังไงดี แถกไปข้างๆคูๆ

"เพราะเธออวดดีกับฉันมาตลอด แล้วฉันก็ไม่อยากเห็นเธอมีความสุขน่ะสิ เข้าใจรึยังล่ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ ฉันลืมไปว่าคุณเกลียดฉันแค่ไหน การมาอยู่ที่นี่ของฉันมันก็คือการระบายความแค้นของคุณ งั้นฉันขอความเมตตาจากคุณได้ไหมคะ ในฐานะนักโทษที่คุณเลี้ยงไว้เพื่อทรมาน ขอให้ฉันได้คบเพื่อนดีๆอย่างคุณนาวา ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ทำให้คุณเสื่อมเกียรติจากความเป็นเพื่อนของฉันกับคุณ นาวาเด็ดขาด"

"นี่คงไม่มีอะไรจะห้ามเธอไม่ให้คบนาวาได้เลยสินะ"

"ค่ะ ถ้าคุณเป็นฉัน ฉันเชื่อว่าคุณก็คงจะทำแบบนี้เหมือนกัน"

เตชิตน้อยใจ พูดไม่ออก เดินออกจากห้องไปเลย ข้าวหอม เดินตามไปปิดประตู  แล้วทรุดลงร้องไห้ด้วยความเสียใจ  ที่เตชิตเองก็ไม่ได้สนใจอะไรเธอเหมือนกัน

ooooooo

มังกรเจ็บแค้นใจที่ถูกรตีตีหัวแตก เขามาดักรอรตีที่หน้าบ้านจนมืดค่ำ แต่พอรตีนั่งรถกลับเข้าบ้าน มังกรก็ไม่มีโอกาสจัดการ จึงใช้วิธีโทร.เข้ามือถือจะให้รตีออกมาพบ แต่รตีไม่ยอมรับสาย ทั้งยังหงุดหงิดรำคาญใจ จนเผลอแสดงกิริยามารยาทแข็งกร้าวใส่รัญญา

รัญญาไม่ค่อยชอบใจนักกับท่าทีของรตี แต่ก็ไม่ถือโทษ พอเห็นหน้ารตีมีรอยแดงเป็นปื้นเหมือนโดนตบตี รัญญาถามเซ้าซี้เพราะเป็นห่วง รตีเลยโกหกว่าเธอเดินชนประตู

"แต่แม่ว่ามันเหมือนรอยมือนะ"

"เอ๊ะ ก็หนูบอกว่าไม่มีอะไรไงคะ"

รัญญาชะงักหน้าเจื่อน รตีรู้สึกตัวรีบเอาเรื่องเรียนมาอ้าง บอกว่าตนเครียดเรื่องเรียนเลยหงุดหงิดอารมณ์เสียไปหน่อย รัญญายิ้มรับพลางลูบหัวรตีอย่างแม่ที่ใจเย็นและพร้อมจะให้อภัย

"ไม่เป็นไรลูก แม่ไม่โกรธหนูหรอกจ้ะ แม่ก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง"

"รตีขอบคุณมากนะคะ แม่รู้ไหมคะว่าเมื่อก่อนรตีโดดเดี่ยวแค่ไหน ทุกครั้งที่มีปัญหา รตีต้องต่อสู้ด้วยตัวเองมาตลอด ชีวิตเด็กกำพร้าเป็นชีวิตที่เลวร้ายที่สุดสำหรับรตี"

"แม่รู้จ้ะ แต่ตอนนี้รตีมีแม่แล้ว แม่สัญญาว่ารตีจะไม่ โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วจ้ะ"

สองแม่ลูกกอดกันกลม จังหวะนี้เองแจงเข้ามาบอกคุณหนูรตีว่ามีแขกมาขอพบ พอรตีลงมาเห็นมังกรก็แทบช็อก ทั้งกลัวมังกรจะเล่นงานและกลัวรัญญาจะสงสัย จึงรีบเดินนำมังกรออกไปคุยนอกบ้าน มังกรขมขู่รตีถ้าคิดจะตัดสัมพันธ์ เขาจะแฉเรื่องที่รตีไม่ใช่ลูกของรัญญา รตีถึงสะอึกแต่ต้องยอมลงให้มังกรไปก่อนเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง

เห็นรตีกลับเข้ามาเร็วผิดปกติ รัญญาถามรตีว่าเพื่อนกลับไปแล้วเหรอ รตีตอบรับแล้วบ่นว่าไปซะได้ก็ดี จะมาทำไมก็ไม่รู้ จากนั้นก็สั่งแจงว่าต่อไปนี้ไม่ต้องต้อนรับผู้ชายคนนั้นอีก ยุวรินทร์ได้ยินก็แปลกใจ ทักท้วงว่าเขาเป็นคนช่วยชีวิตรตีไว้ไม่ใช่เหรอ ทำไมพูดถึงเขาอย่างนั้น รตีชะงักเล็กน้อย ยอมรับว่าเขาเคยช่วยชีวิต แต่เธอไม่ชอบนิสัยเขา เขาชอบวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง...ว่าแล้วรตีก็ขอตัวขึ้นนอน ทิ้งยุวรินทร์กับรัญญาได้แต่มองหน้ากันไปมาอย่างหนักใจ...

เตชิตยังขุ่นมัวเรื่องข้าวหอมไม่หาย ลงมาเจอโตมรซักถามเรื่องไปดูรีสอร์ต เขาเลยตอบห้วนๆว่า ก็ดี ปรับปรุงนิดหน่อยก็น่าจะโอเคแล้ว

"เหรอ แล้วหนูรตีชอบรึเปล่า"

"เขาก็สนใจนะครับ แต่ว่าจะมากพอที่จะลงทุนไหม พ่อคงต้องคุยกับเขาเอง"

"แค่ได้ยินว่าหนูรตีสนใจ ฉันว่าก็ไม่ยากแล้วล่ะ ว่าแต่แกน่ะ มองว่าหนูรตีเป็นยังไง"

"เป็นยังไงเหรอครับ ผมไม่เข้าใจ"

"แกไม่สนใจหนูรตีบ้างเหรอ ฉันว่าผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างหนูรตีหาไม่ได้ง่ายๆนะ อีกอย่างคุณรัญญาเขาก็ร่ำรวยมหาศาล ถ้าแกตกลงปลงใจกับหนูรตีได้ เราคงสบายไปทั้งชาติ"

"พ่อจะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อพ่อก็รู้ว่าผมมีคู่หมั้นแล้ว"

"ก็ฉันบอกแกแล้วไงว่าฉันไม่เคยรับเด็กเหลือขอนั่นเป็นว่าที่สะใภ้ ถ้าแกรักมันมากนัก แกจะเลี้ยงมันไว้เป็นที่ระบายก็ได้ แต่สำหรับตำแหน่งสะใภ้ของฉัน ฉันต้องเป็นคนเลือกให้แก แล้วตอนนี้ฉันก็เห็นแล้วว่าคนที่เหมาะสมกับแกมีแค่หนูรตีคนเดียวเท่านั้น"

"ผมว่าพ่อมองคนอย่างผมผิดไปแล้ว สำหรับผมถ้าจะเลือกใครมาเป็นคู่ครอง คนคนนั้นต้องเป็นคนที่ผมรักเท่านั้น"

"เหลวไหล ไร้สาระ ความร้งความรักอะไรของแก ไม่เข้าท่า ความรักมันกินไม่ได้ แต่เงินเท่านั้นที่มันต่อชีวิตให้เรา ทำให้เรามีความสุขได้ ฉันเคยผิดพลาดกับการรักเมียชั่วๆอย่างแม่แกมาแล้ว เพราะอย่างนี้ฉันถึงไม่อยากให้แกเสียใจอย่างฉัน"

"งั้นพ่อไม่ต้องห่วงผมหรอก เพราะผมรู้ว่าผมจะไม่มีวันพลาดอย่างพ่อแน่ๆ อีกอย่างผมเชื่อว่าเงินไม่ได้ทำให้เรามีความสุขเสมอไป เพราะไม่งั้นพ่อคงมีความสุขไปนานแล้ว คงไม่ต้องแสวงหาไม่จบไม่สิ้นอย่างนี้หรอก" เตชิตพูดจบก็ตบเท้าออกไปเลย โตมรโมโห ด่าไล่หลัง

"ไอ้เตชิต...ไอ้ลูกโง่เอ๊ย!!"

ooooooo

พอรู้เรื่องนาวาผิดหวังในกีฬาโปรดอีกครั้ง ภูผาทั้งปลอบและให้กำลังใจลูกชาย นอกจากนี้ก็ชวนไปทำงานที่บริษัทของเราซึ่งมีโปรเจกต์สนุกๆให้ทำเยอะแยะ รับรองว่าลูกจะไม่มีเวลามาคิดเรื่องฟันดาบอีกแน่

"แต่ผมไม่เคยทำ พ่อว่าผมจะทำได้เหรอครับ"

"ขนาดนายเตยังทำได้เลย แล้วทำไมแกจะทำไม่ได้ล่ะ ยังไงที่สุดแล้วแกก็ต้องเป็นคนรับช่วงบริษัทนี้ต่อจากพ่อ พ่อว่าตอนนี้คงเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่แกจะมาช่วยพ่อทำงานซักที"

เตชิตครุ่นคิดสนใจขึ้นมาทันที แล้วเพียงเช้าวันรุ่งขึ้น ภูผาก็พานาวาเข้าประชุมท่ามกลางผู้ถือหุ้นทั้งหมด โดยแนะนำว่านาวาจะมาช่วยดูแลงานในตำแหน่งโปรเจกต์เมเนเจอร์...พอเสร็จประชุม เตชิตรีบตามภูผาไปที่ห้องทำงาน แล้วโวยวายด้วยความไม่พอใจเรื่องที่ภูผาจะโอนโปรเจกต์บ้านทอฟ้าให้นาวาดูแล แทนตน

"ก็ลุงเห็นงานแกล้นมือขนาดนั้น ในเมื่อตอนนี้มีนาวาแล้ว ก็น่าจะแบ่งเบาภาระช่วยแกได้"

"แต่ผมเป็นคนริเริ่มโปรเจกต์นี้นะครับ"

"เราริเริ่ม ก็ให้นาวาสานต่อได้นี่ เอาน่ะเตชิต ลุงตัดสินใจดีแล้ว นาวายังไม่เคยทำงาน โปรเจกต์แรกที่เขาจะทำลุงเลยอยากให้เขาได้ทำโปรเจกต์ที่เขาอยากทำ ส่วนแกเองก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเกินไปไง"

เตชิตสุดหงุดหงิดแต่พูดไม่ออก ไม่กล้าขัดคำสั่งของลุง แต่ออกไปเอาเรื่องกับนาวาแทน เตชิตกระชากคอเสื้อนาวาแล้วผลักไปจนหลังติดผนัง

"แกคิดจะทำอะไร แกจงใจแย่งโปรเจกต์บ้านทอฟ้าไปจากฉัน แกทำอย่างนี้ทำไม"

"แล้วทีแกล่ะ แกอาศัยตอนที่ฉันไม่อยู่ แย่งข้าวหอมไปจากฉัน แกทำอย่างนั้นทำไม"

"หมายความว่าแกตั้งใจจะเอาคืนฉันใช่มั้ย"

"เปล่า ฉันแค่เลือกงานที่ฉันอยากจะทำ แล้วบังเอิญว่ามันดันเป็นงานที่แกใช้เป็นเครื่องมือให้ข้าวหอมยอมหมั้นกับแก แต่ต่อไปนี้ฉันจะทำให้แกรู้ว่าแกไม่ได้ถือไพ่เหนือใครอีกแล้ว"

"ก็ได้  แล้วแกจะรู้ว่าแกคิดผิด  ที่เลือกวิธีนี้กับฉัน"  เตชิตผลุนผลันออกไปด้วยความโมโหสุดๆ

ตกเย็นกลับมาถึงบ้าน นาวาถูกพ่อเรียกมาคุยเรื่องงานที่เพิ่งมอบหมายไปวันนี้

"พ่อถามแกตรงๆเลยนะ ที่แกขอทำโปรเจกต์บ้านทอฟ้า เพราะแกคิดจะแย่งหนูข้าวหอมมาจากนายเตรึเปล่า"

นาวาสะอึก แต่กลบเกลื่อนทำเหมือนไม่มีอะไร

"เปล่านี่พ่อ ผมก็แค่รู้สึกผูกพันกับที่นั่นก็เลยอยากเป็นคนดูแลเองกับมือ"

"แต่ดูเหมือนนายเตมันจะหวงโปรเจกต์นี้มากนะ ถึงกับมาขอให้พ่อพิจารณาอีกที"

"ถ้าผมเป็นมันผมก็คงทำแบบนี้เหมือนกัน เพราะโปรเจกต์นี้ข้าวหอมถึงได้ยอมหมั้นกับมันยังไงล่ะครับ"

"นี่พวกแกอย่าเอางานฉันมาเป็นเครื่องต่อรองผู้หญิงนะนาวา หนูข้าวหอมเขาก็มีชีวิตมีจิตใจ ไม่ใช่ทำเป็นเจ๊กลากไป ไทยลากมา นึกถึงความรู้สึกของเขาบ้าง"

"รู้แล้วครับพ่อ คนอย่างผมเป็นลูกผู้ชายพอ ถ้าข้าวหอมจะรักผม จะต้องรักที่ตัวผม ไม่ใช่รักเพราะเงื่อนไขบ้าบออะไรอย่างนั้น ที่ผมอยากดึงโปรเจกต์นี้คืนมา ก็เพื่อความปลอดภัยของข้าวหอม ถ้านายเตรังแกข้าวหอม ผมจะบอกเรื่องนี้กับข้าวหอมทันที แล้วให้เขาตัดสินใจเองว่าควรจะอยู่กับคนอย่างนั้นอีกมั้ย"

"เอาเถอะ ถ้าแกยืนยันอย่างนั้น พ่อก็จะให้โอกาสแกได้ทำในสิ่งที่แกอยากทำ"

"ครับ เอาไว้พร้อมเมื่อไหร่ ผมจะเดินทางไปบ้านทอฟ้าทันที ข้าวหอมจะได้ดีใจที่เห็นบ้านทอฟ้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม"

"เอ้อ พูดถึงหนูข้าวหอม พ่อลืมไปว่าคุณรัญญาเขาฝากมาบอกให้หนูข้าวหอมไปเยี่ยมเขาบ้าง ยังไงถ้าแกมีโอกาสได้คุยกับข้าวหอม ก็บอกเขาด้วยแล้วกัน"

นาวาพยักหน้ารับและยิ้มบางๆ สบโอกาสที่จะได้เจอและใกล้ชิดข้าวหอม

ooooooo

หลังจากโทร.บอกข้าวหอมเมื่อคืน พอรุ่งขึ้นนาวาก็รีบไปรับข้าวหอมแต่เช้าโดยที่เตชิตไม่รู้เห็น กระทั่งเตชิตลงมากินข้าวกับพ่อถึงรู้เรื่องจากสาวใช้ โตมรเห็นเตชิตฮึดฮัดโมโหก็แขวะขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"ฉันว่าแกน่าจะทำใจได้แล้วนะว่าคู่หมั้นแกมันไม่ได้รักแกเลย คนที่มันรักคือนาวาต่างหาก"

"ผมขอร้องล่ะครับพ่อ อย่ายุ่งเรื่องผมกับข้าวหอมดีกว่า"

"ที่ฉันเตือนแกก็เพราะฉันหวังดี แกเชื่อฉันสิเตชิต ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีอะไรดีเลย คนที่เหมาะสมกับแกมีแต่หนูรตีเท่านั้น"

"ผมว่าเราคุยเรื่องนี้กันรู้เรื่องแล้วนะ อย่าทำให้ผมอึดอัดกว่านี้ได้ไหมพ่อ ไม่งั้นผมอาจจะพาข้าวหอมออกไปอยู่ข้างนอก แล้วงานของพ่อ พ่อก็ทำเองไปเลยแล้วกัน"

เตชิตลุกพรวดออกไปทันที โตมรไม่สบอารมณ์ตะโกนด่าตามหลังด้วยความโมโห...ส่วนข้าวหอมกับนาวา ขณะไปถึงบ้านรัญญาเป็นเวลาที่รัญญากำลังจะลงมือทำอาหาร หลังชวนรตีเป็นลูกมือแต่รตีไม่เอาด้วย เพราะกลัวเล็บยาวๆจะหักหมดสวย แล้วยังเรียกแจงขึ้นไปทาเล็บให้ใหม่ด้วย รตีจึงยังไม่เห็นข้าวหอมที่มาพร้อมนาวา

เมื่อรู้ว่ารัญญาต้องการลูกมือ ข้าวหอมจึงเสนอตัวช่วยเต็มที่ แต่พอรตีรู้จากแจงว่านาวาพาข้าวหอมมา รตีไม่พอใจอย่างแรง ยิ่งลงมาเห็นรัญญาคุยกับข้าวหอมใกล้ชิดสนิทสนม และรัญญาจะให้ข้าวหอมเรียกเธอว่าแม่ด้วย รตีของขึ้นพุ่งเข้าหาข้าวหอมทันที ต่อว่าและสั่งห้ามข้าวหอมเรียกรัญญาว่าแม่อย่างเด็ดขาด รัญญาไม่ชอบใจดุรตีหลายคำ นั่นยิ่งทำให้ รตีโมโหแล้วพาลลงกับข้าวหอมด้วยการตบตีไม่ยั้ง จนรัญญาต้องลากรตีขึ้นไปคุยในห้อง

รตียังฮึดฮัดจะกลับลงมาจัดการข้าวหอมอีก รัญญาสุดทนดึงแขนรตีไว้อย่างแรง

"อย่านะรตี...ทำไมหนูถึงได้อารมณ์ร้ายไม่ฟังเหตุผลอย่างนี้ ข้าวหอมไม่ได้ทำอะไรอย่างที่หนูว่าเลย ทำไมต้องไปทำร้ายเขาด้วย"

"แม่ไม่เป็นรตี แม่ไม่เข้าใจหรอก"

"ใช่ แม่ไม่เข้าใจ แม่คิดว่าคนที่เป็นลูกสาวแม่จะต้องเป็นเด็กดี แต่แม่ไม่คิดเลยว่ารตีจะเป็นคนแบบนี้ แม่ผิดหวังในตัวรตีมากรู้มั้ย"

"นี่แม่ว่ารตีเพราะแม่เห็นข้าวหอมดีกว่ารตีใช่ไหมคะ" พูดจบหันไปคว้าแจกันฟาดกับพื้นแตกกระจาย แล้วหยิบเศษที่แหลมคมขึ้นมาจะกรีดข้อมือตัวเอง จะได้ตายๆไปให้พ้นแม่ ในเมื่อแม่มีข้าวหอมแล้ว...รัญญาตกใจมากรีบดึงมันออกจากมือรตีแล้วกอดรตีไว้แน่น พลางร้องไห้ด้วยความเสียใจ

"พอเถอะลูก แม่ขอโทษ แม่ผิดไปแล้ว ต่อไปแม่จะไม่ว่าหนูอีกแล้ว แต่อย่าทำอย่างนี้เลยนะลูก ถ้าไม่มีรตี แล้วแม่จะอยู่ยังไง"

"งั้นแม่สัญญาได้ไหมคะ ว่าจะไม่ให้ข้าวหอมมาที่บ้านเราอีก รตีกลัวข้าวหอมจะมาแย่งความรักของแม่ไปจากรตี"

"จ้ะๆ แม่สัญญา ถ้าหนูไม่สบายใจ แม่จะไม่ชวนข้าวหอมมาบ้านเราอีกแล้ว"

รตีสงบลงได้ ปากบอกรักแม่ แต่แอบลอบยิ้มอย่างร้ายกาจ

ส่วนที่ห้องรับแขก แจงกำลังช่วยทายาตามรอยจิกรอยข่วนให้ข้าวหอม นาวานั่งหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆ ขณะที่ ยุวรินทร์เองก็หนักใจไม่น้อย สีหน้าบ่งบอกว่าเอือมระอากับพฤติกรรมของรตี

"น้าไม่เคยคิดเลยนะว่ารตีจะฤทธิ์เดชเยอะขนาดนี้... ถามจริงๆเถอะนะหนูข้าวหอม สมัยอยู่บ้านทอฟ้า รตีเป็นแบบนี้รึเปล่า หรือว่าเพิ่งมาเปลี่ยนตอนมาอยู่ที่นี่"

"ผมตอบแทนให้ก็ได้ครับว่าเขาเป็นแบบนี้มานานแล้ว" ข้าวหอมทำท่าจะสะกิดปรามนาวา "อย่าห้ามฉันเลยข้าวหอม เพราะฉันพูดความจริง ฉันเห็นเขาทำกับเธอแบบนี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ครั้งนี้มันเกินไปจริงๆ"

"นั่นสิคะ ดูสิรอยเล็บเต็มเลย" แจงเห็นด้วย

"ช่างเถอะค่ะ ข้าวหอมเข้าใจความรู้สึกรตีดี คนที่ไม่เคยมีแม่มาก่อน พอวันนึงได้เจอแม่ ก็คงจะหวงเป็นธรรมดา"

"หวงน่ะได้จ้ะ แต่ต้องไม่ทำร้ายคนอื่นขนาดนี้ นี่สงสัยฉันคงต้องขออบรมหน่อยซะแล้ว"

"น้าฝนจะอบรมใครเหรอคะ อย่าบอกนะคะว่าหมายถึงรตี" เสียงรตีดังแปร๋น...ทุกคนหันมอง รตีเดินเข้ามาพร้อมรัญญา ยุวรินทร์จึงถามเบาๆว่า พายุสงบแล้วเหรอ? "ใช่ค่ะ รตีคุยกับแม่เข้าใจกันแล้ว นี่แม่กำลังจะพารตีออกไปหาอะไรอร่อยๆทานข้างนอก ยังไงฝากน้าฝนดูแลแขกด้วยนะคะ"

ยุวรินทร์มองรัญญาในเชิงถามว่าอะไรของเธอ รัญญาอึกๆอักๆตอบเพื่อนว่า พอดีรตีอยากออกไปทานข้างนอก ฉันก็เลยตามใจ...นาวารู้สึกบรรยากาศไม่ค่อยดี ลุกพรวดขึ้นขอ

ตัวกลับ พูดจบก็จูงมือข้าวหอมออกไปเลย รตีแอบแสยะยิ้มสะใจ

นาวาไม่ได้พาข้าวหอมกลับไปส่งบ้านในทันที เขาพาเธอไปกินอาหารกลางวัน แล้วบังเอิญไปเจอกับเตชิตเข้าอย่างจัง เตชิตพาลูกค้ามาเลี้ยง พอเห็นคู่หมั้นของตนมากับนาวา เตชิตจึงลุกมาบังคับพาข้าวหอมไปนั่งที่โต๊ะลูกค้าจนได้ จากนั้นเขาก็มาไล่นาวากลับก่อน เพราะหมดหน้าที่ของเพื่อนแล้ว เดี๋ยวเสร็จธุระเขาจะพาข้าวหอมกลับเอง

"ไม่ต้อง ข้าวหอมมากับฉัน ก็ต้องกลับกับฉัน"

"เสียเวลาเปล่าน่ะ แกก็รู้ว่าเวลามาเลี้ยงลูกค้า ใช้เวลาคุยกันนานแค่ไหน อ้อ ฉันลืมไปว่าแกไม่เคยทำงานมาก่อน แกคงไม่รู้สินะ"

"เมื่อก่อนน่ะอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะทำงานอย่างที่แกเคยทำ ในโปรเจกต์ที่แกกำลังดูแลด้วย แกเองก็รู้ไม่ใช่เหรอเตชิต"

เตชิตสะอึก คว้าคอเสื้อนาวาทันที "นี่แกเยาะเย้ยฉันเหรอ"

"เปล่า ฉันช่วยเตือนความจำให้แกต่างหาก ตอนนี้ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว แกก็รู้ว่าถ้าข้าวหอมรู้เรื่องนี้ เขาอาจจะเปลี่ยนใจถอนหมั้นกับแกก็ได้ แต่ที่ฉันยังไม่พูด เพราะฉันไม่ชอบใช้วิธีสกปรกอย่างแก เพราะฉะนั้นข้าวหอมต้องไปกับฉัน"

"แกคงไม่รู้สินะว่าลูกค้าที่มากับฉันสำคัญต่อบริษัทเราแค่ไหน ถ้าขืนแกก่อเรื่องรับรองว่ามันต้องขายหน้าไปถึงลุงภูผาแน่ๆ คิดดีๆแล้วกันว่าควรจะทำอย่างนั้นมั้ย"

นาวาจ้องหน้าเตชิตอย่างแค้นเคือง แล้วที่สุดนาวาก็ต้องกลับไปก่อนเพราะเห็นแก่หน้าพ่อ...หลังเสร็จธุระกับลูกค้า เตชิตพาข้าวหอมกลับบ้าน ข้าวหอมนั่งหน้าตึงเย็นชามาตลอดทางจนเตชิตรู้สึกขุ่นมัวแขวะขึ้นว่า

"ทีตอนอยู่กับไอ้นาวาล่ะทำหน้าระรื่น พออยู่กับฉันล่ะเหมือนอยู่ในนรก"

"ก็เพราะคุณทำให้ฉันรู้สึกอย่างนั้นนี่คะ ตั้งแต่มาเหยียบที่นี่ ฉันก็รู้สึกแล้วว่าที่นี่มันคือนรก สะใจพอรึยังล่ะคะ ที่ได้แกล้งคุณนาวา"

"ช่วยไม่ได้ ฉันเตือนเธอกี่ครั้งแล้วเรื่องไปไหนมาไหนกับไอ้นาวา แต่เธอยังขัดคำสั่งฉันเอง ฉันก็จะทำทุกทางไม่ให้เธอกับมันได้คบกันอย่างมีความสุข"

ข้าวหอมน้ำตาซึมรู้สึกเสียใจกับการกระทำของเตชิต เธอไม่พูดอะไรอีก นอกจากเดินหนีเขาขึ้นข้างบน...ด้านนาวาที่กลับไปถึงบ้านตัวเองก็หน้าบูดบึ้ง จนพ่อภูผาสงสัย และคาดเดาได้ไม่ยากว่าคงมีเรื่องกับเตชิตมาอีก

"เมื่อก่อนไม่ว่ามีเรื่องอะไร ผมไม่เคยถือสามันเลย

นะพ่อ เพราะผมสงสารที่อาโตมรไม่ค่อยสนใจมัน แต่ตอนนี้

ผมชักจะรู้สึกแล้วสิว่าผมคิดผิด คนอย่างไอ้เตมันไม่สมควรได้รับความเห็นใจจากใครทั้งนั้น"

"ครั้งนี้ทะเลาะกันเรื่องอะไรอีกล่ะ"

"ผมไม่ชอบที่มันทำเหมือนข้าวหอมเป็นสิ่งของ อยากจะลากไปไหน อยากจะให้ทำอะไร ก็บังคับข้าวหอมตลอด ผู้หญิงอย่างข้าวหอมสมควรจะถูกให้เกียรติ ไม่ใช่ทำแบบนี้"

"พ่อว่านะ บางทีเจ้าเตชิตมันอาจจะรักหนูข้าวหอมก็ได้ มันถึงได้หวงก้างกับแกอย่างนั้น"

"ไม่จริงหรอกพ่อ คนอย่างไอ้เตชิตน่ะเหรอจะรักใครเป็น ที่มันทำทุกอย่างก็แค่จะเอาชนะผมเท่านั้น" นาวาหน้าง้ำโกรธเตชิตมากๆ

ด้านรตีที่ก่อเรื่องกับข้าวหอมเมื่อเช้า...จนค่ำถึงกลับเข้าบ้านพร้อมรัญญาหลังไปช็อปปิ้งได้ข้าวของมามากมาย

ยุวรินทร์เห็นแล้วไม่สบายใจ และอดเรียกรัญญามาคุยกันตามลำพังไม่ได้

"รัญ...เรื่องเมื่อเช้าฉันไม่เห็นด้วยกับเธอเลยนะ เธอเองก็เห็นว่ารตีทำกับข้าวหอมขนาดไหน แต่เธอก็ยังเข้าข้างลูกอยู่ได้"

"แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไงล่ะฝน ในเมื่อรตีเขารักฉันมาก เขากลัวว่าจะเสียฉันไปถึงได้ทำแบบนั้น"

"งั้นถ้าเกิดฉันรักเธอมาก กลัวจะเสียเธอไปให้รตี แล้วทำร้ายรตีบ้าง เธอก็คงเข้าข้างฉันงั้นสิ" รัญญาสะอึกอึ้ง พูดไม่ออก "ฟังฉันนะรัญ ฉันรู้ว่าเธอรักลูกมาก แต่เธอต้องแยกแยะถูกผิดให้ได้ ข้าวหอมไม่ได้ทำอะไรผิดแต่กลัวถูกรตีรังแกอย่างนั้น เธอคิดว่ามันสมควรไหม ถ้าเธอสงสารรตีที่ไม่มีแม่ ฉันว่าข้าวหอมเขาน่าสงสารมากกว่าอีก เพราะเขาไม่มีครอบครัวเลยซักคนด้วยซ้ำ แล้วนี่ยังมาโดนลูกสาวเธอตบตีอย่างนั้นอีก"

"เอ่อ...หนูข้าวหอมเขาว่ายังไงบ้าง"

"เขาไม่ว่าอะไรรตีเลยซักคำ แถมยังเข้าข้างรตีด้วย เธอดูสิว่าระหว่างข้าวหอมกับรตีใครน่าเห็นใจมากกว่ากัน ฉันไม่อยากเห็นเธอรักลูกจนหน้ามืดตามัว เลยไม่สนใจอะไรผิดชอบชั่วดีนะรัญ"

"งั้นเธอคิดว่าฉันควรจะทำยังไงดีเหรอฝน" รัญญาเสียงแผ่วรู้สึกผิด...ยุวรินทร์ครุ่นคิดหาทางช่วย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

คู่จิ้นในตำนาน "ปูเป้-แซม" หวนคืนจอในรอบ 20 ปี พร้อมฟาดฟันฝีมือ "พลอย-เฌอมาลย์"

คู่จิ้นในตำนาน "ปูเป้-แซม" หวนคืนจอในรอบ 20 ปี พร้อมฟาดฟันฝีมือ "พลอย-เฌอมาลย์"
23 ม.ค. 2563
15:11 น.