ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เกมร้าย เกมรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ชมพูแพรคิดไม่ตกว่าทำไมสายชลต้องให้สร้อยกับฟ้าลดา...คิดพลางก็หมุนแหวนหมั้นของหมอที่นิ้วนางตัวเอง หมุนไปมาจนแหวนหลุดจากนิ้ว เธอตกใจ ใจคอไม่ดีนัก

ส่วนสายชลอยู่ที่บ้านเช่า สหัสไปเล่าเรื่องที่ตนโกหกเพลินตากับพิสมัยว่าเขาไปเชียงคาน สายชลรู้ฤทธิ์เดชของสองแม่ลูกดี บอกสหัสว่า “นายตายแน่สหัส”

สหัสโอดครวญว่าตนทำไปโดยไม่ได้คิด แล้วถามว่าเขากับฟ้าลดาเป็นอย่างไรบ้าง เธอพอจะจำอะไรได้บ้างหรือยัง

“ยัง...แต่ทุกอย่างไปได้ด้วยดี นางฟ้าไม่เปลี่ยนไปเลย ยังชอบทำอะไรอย่างที่เคยทำตอนอยู่กับฉันที่เกาะมิน”

“อืมม์...แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณชาร์ลไม่บอกคุณชมพูแพรเรื่องคุณกับคุณฟ้าลดาล่ะครับ”

“ฉันไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนี้ ถึงภายนอกที่เห็นจะสวยหรูแต่ภายในอาจจะตรงกันข้ามกับภายนอกอย่างสิ้นเชิงก็ได้ ฉันจะไม่ทำอะไรวู่วาม เพราะฉันไม่ต้องการเสียนางฟ้าไปอีกครั้ง และถ้าทุกอย่างเป็นไปตามเกมที่ฉันวางไว้ อีกไม่นาน นางฟ้าจะต้องจำเรื่องราวของเราได้...การรอคอยของฉันจะได้สิ้นสุดลงจริงๆเสียที” สายชลเต็มไปด้วยความหวัง

ooooooo

วันต่อมา สายชลให้ฟ้าลดาพรีเซนต์งานให้ผู้เกี่ยวข้องดู ฟ้าลดาเปิดโน้ตบุ๊กฉายภาพไปบนจอยักษ์ พลางบรรยาย

“โฆษณาชุดนี้จะเป็นมินิซีรี่ส์ 3 ตอนจบเรื่องราวของชายหญิงคู่หนึ่งที่พบรักกันบนเกาะ และสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน แต่อยู่มาวันนึง ผู้หญิงก็ถูกคนมาพรากตัวไป ผู้ชายรอผู้หญิงคนนี้ปีแล้วปีเล่า...”

ระหว่างนั้น สายชลมองฟ้าลดาตาเป็นประกายอย่างมีความสุขกับเรื่องราวที่เธอบรรยาย ชมพูแพรกับเจมส์มองอย่างจับสังเกต ฟ้าลดามองหน้าสายชลสังเกตความรู้สึกก่อนบรรยายต่อไปว่า
“ผู้ชายนั่งเครื่องบินตามหาคนรักไปตามที่ต่างๆด้วยการบริการเลขาส่วนตัวของเซเว่นซีที่เตือนเวลาเมื่อใกล้ถึงไฟลต์บิน ทำให้เขาไม่เคยตกเครื่อง แล้วในที่สุด เขาก็ได้พบ กับคนรักอีกครั้ง ณ ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก”

ทุกคนปรบมือให้ฟ้าลดา สายชลถึงกับยกนิ้วโป้งให้เธอหันไปโค้งยิ้มรับ ชมพูแพรกับเจมส์มองทั้งคู่อย่างสงสัย

ooooooo

หลังจากนั้นเจมส์เอารูปนักแสดงหญิงชายในโฆษณาชุดนี้มาให้สายชลดู สำหรับนักแสดงชายนั่น สายชลไม่มีความเห็น แต่นักแสดงหญิง เขาบอกว่าทั้งหมดที่เอารูปมาให้ดูนั้น ไม่ใช่คาแรกเตอร์ที่ตนต้องการ เจมส์จะไปหาให้ใหม่

“ไม่ต้อง ผมว่าผมได้แล้ว” สายชลบอกอย่างมั่นใจ

วีรเดชถามว่าใครหรือ เขาตอบทันทีว่า “ฟ้าลดา”

ทุกคนตกใจ โดยเฉพาะฟ้าลดามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ สายชลยิ้มยืนยัน ชมพูแพรมองสายชลอย่างแปลกใจมาก

เมื่อเลิกประชุม ฟ้าลดาพยายามจะพูดให้สายชลเปลี่ยนใจ อ้างว่างานตนมากกลัวจะทำได้ไม่ดี แต่สายชลคิดหาทางแก้ไว้หมดแล้ว บอกว่าถ้าเธอมอบงานแบ่งงานให้แผนก ต่างๆไปทำก็ไม่มีปัญหา แล้วถามวีรเดชว่าใช่ไหม

“คุณชาร์ลพูดถูกต้องที่สุดเลยครับ” วีรเดชสนับสนุนทันที กระนั้นฟ้าลดาก็เกี่ยงว่าตนแสดงไม่เป็น

“คุณไม่จำเป็นต้องแสดง ผมมั่นใจว่าคุณทำได้ ถ่าย โฆษณาชุดนี้เสร็จเมื่อไหร่ ผมจะจัดงานแถลงข่าวเปิดตัว

พรีเซ็นเตอร์คนใหม่ของสายการบินเซเว่นซีทันที”

ฟ้าลดาหันไปขอให้ชมพูแพรช่วยพูดให้ที พี่สาวรับปากว่าจะลองดู แต่จะสำเร็จหรือไม่ไม่รู้

คนที่ดีใจที่สุดกับความสำเร็จของงานชิ้นนี้คือวีรเดช เขาขอบคุณฟ้าลดาครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงกับบอกเธอว่าเหมือนพระมาโปรดเพราะโปรเจกต์นี้จะทำให้ตนปลดหนี้ได้สำเร็จ และที่สำคัญคือ บริษัทจะได้โกอินเตอร์เสียที

ชมพูแพรไปเจรจากับสายชลตามคำขอของฟ้าลดา แต่ถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลว่า

“เรื่องนี้ผมตัดสินใจแล้วจะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนใจผมได้เด็ดขาด” เมื่อชมพูแพรยังจะพยายาม เขาขอร้องว่า “คุณแพรมั่นใจในการตัดสินใจของผมเถอะครับ”

ขณะนั่นเอง สายชลได้รับโทรศัพท์ พอฟังปลายสายเขาบอกว่าเดี๋ยวจะตามไป แล้วเชิญชมพูแพรไปด้วยกัน

ooooooo

คนที่มารอพบเขาคือเพลินตากับพิสมัยนั่นเอง เขาออกไปเจอเพลินตากำลังเล่นงานสหัสว่าหลอกตนไปที่อื่นทั้งที่สายชลอยู่ที่นี่ สายชลจึงออกรับแทนว่า ตนเป็นคนสั่งสหัสเองว่าไม่ให้บอกใคร ชี้แจงว่า

“สหัสไม่รู้จะทำยังไงเลยต้องโกหก ใครจะคิดว่าตาจะไปหาพี่ที่นั่นจริงๆ”

ฟังสายชลแล้วเพลินตาอ้อนว่าตนคิดถึงและทั้งรักทั้งหวงด้วยเลยต้องตามหา พิสมัยก็ยื่นคำขาดให้สายชลลงโทษคนของเขาด้วย สายชลจึงสั่งให้สหัสขอโทษพิสมัยกับเพลินตาเสียที่ทำตัวไม่ถูกกาลเทศะ

สหัสรู้ว่าสายชลหลอกด่าสองแม่ลูกว่าทำอะไรไม่ถูกกาลเทศะ เลยทำเป็นขอโทษสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกสายชลช่วยสหัสด้วยการสั่งให้ออกไปเสีย

แต่มีปัญหาตามมาอีกเมื่อพิสมัยหันไปเห็นชมพูแพรยืนอยู่ ถามอย่างดูถูกว่านั่นใครทำไมไม่ไปทำงาน

“นี่คุณชมพูแพรครับคุณน้า ประธานบริหารร่วมของสายการบินเซเว่นซี”

พิสมัยหน้าแตกยับเยิน ปรับสีหน้าได้ในพริบตา ส่งเสียงหวานชมว่า

“มิน่าล่ะ ลักษณะท่าทางดูดีไม่เหมือนพนักงานทั่วไป”

“นี่เพลินตากับคุณน้าพิสมัยญาติผมครับคุณแพร และเพลินตาก็จะมาฝึกงานที่นี่”

ชมพูแพรชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อรู้ว่าเพลินตาจะมา

ทำงานด้วย สองสาวมองหน้ากันอย่างไม่ถูกชะตากันนัก

ooooooo

สายชลมอบหมายให้เพลินตาไปฝึกงานกับสหัส เธอผิดหวังมากพิสมัยก็ทัดทานว่าเพลินตาควรได้ตำแหน่งดีกว่านี้เช่นเป็นผู้ช่วยของสายชลเป็นต้น

“ผมมีสหัสเป็นผู้ช่วยอยู่แล้ว และที่สำคัญตาไม่เคยทำงานมาก่อน ควรจะเริ่มจากตำแหน่งเล็กๆไม่อย่างนั้นจะมีคนนินทาคุณน้ากับตาใช้เส้น ถ้าตาไม่พอใจก็ไม่ต้องทำ พี่จะโทร.บอกคุณพ่อเอง”

เพลินตาพูดไม่ออก โมโหเลยเตะหน้าแข้งสหัสขณะเดินผ่านจนเขาร้องโอ๊ย พอเดินผ่านไปแล้วสหัสถามตัวเองว่า

“จะรอดไหมวะกู...เฮ้อ...”

ooooooo

สหัสจัดโต๊ะให้เพลินตานั่งในห้องเดียวกับตน แต่โต๊ะเล็กกว่า เธอไม่ยอมนั่งจะไปนั่งที่โต๊ะเขา เมื่อสหัสไม่อนุญาตก็ขู่ว่าจะฟ้องพี่ชาร์ล สหัสพูดอย่างไม่แยแสว่าจะฟ้องก็ฟ้องเลย ตอนนี้เธอเป็นลูกน้องตนชาร์ลก็ช่วยอะไรไม่ได้

เพลินตาฮึดฮัดขัดใจ ยิ่งเมื่อสหัสให้เธอไปถ่ายเอกสารให้ก็ยิ่งไม่พอใจ สหัสดักคอว่าอย่าบอกนะว่าทำไม่เป็น เธอกระชากกระดาษไป พูดอย่างอวดดีว่า แค่ถ่ายเอกสารใครก็ทำได้ แต่พอไปทำจริงๆก็ทำไม่ได้ จนสหัสต้องไปสอน ก็ยังพาลกับเขา จนสหัสต้องขู่ว่า

“ตอนนี้ผมเป็นเจ้านายคุณ ผมเป็นคนประเมินว่าคุณจะผ่านหรือไม่ผ่าน อย่านะอย่าทำให้ผมโมโห”

เพลินตาไม่พอใจแต่ไม่กล้าพยศจ้องสหัส พึมพำแค้นๆ “ฝากไว้ก่อนเถอะนายสหัส”

ooooooo

เมื่อชมพูแพรบอกฟ้าลดาว่าตนไปเจรจากับสายชลไม่สำเร็จ ฟ้าลดาถามอย่างผิดหวังว่าทำไมล่ะ อ้อนว่า

“พี่แพรก็พยายามขอร้อง อ้อนวอน หรือทำยังไงก็ได้ ฟ้าไม่อยากเป็น”

“พี่ต้องถามเรามากกว่าว่า ตอนที่เราไปกระบี่กับคุณชาร์ล เราไปทำอีท่าไหนถึงทำให้เขาดูปลื้มเราเอาขนาดนี้”

ฟ้าลดาอึ้งไปกับน้ำเสียงและอารมณ์ของพี่สาว ถามอย่างตัดพ้อว่าทำไมพี่แพรถึงพูดแบบนี้ล่ะ

ชมพูแพรรู้สึกตัว ปรับน้ำเสียงอ่อนลงว่า “เอาเป็นว่ามันทำอะไรไม่ได้แล้ว ฟ้าเอาเวลาที่มานั่งบ่นไปเตรียมตัวดีกว่า จะได้ไม่ทำให้พี่ขายหน้า” พูดแล้วชมพูแพรเดินออกไปเลย ฟ้าลดาอึ้งๆกับท่าทีของพี่สาว ได้แต่นั่งถอนใจเฮือก...เฮือก...

ฝ่ายเพลินตาก็ไม่วายตามไปวอแวสายชลถึงกระบี่ขณะเขากับฟ้าลดากำลังเตรียมจะถ่ายทำ สายชลหงุดหงิดมาก ถามสหัสว่าบอกเพลินตารึเปล่าว่าเรามาทำงานไม่ได้มาเที่ยว แล้วปรามสหัสว่าจัดการลูกน้องตัวเองด้วย

สายชลชวนชมพูแพรไปอีกด้านหนึ่ง เพลินตาจะตามไปอีก ถูกสหัสขู่ว่า

“คุณจะไปหาคุณชาร์ลได้ก็ต่อเมื่อทำงานให้เสร็จก่อน นี่เป็นช่วงเวลาเอาหน้าของคุณนะครับคุณเพลินตา ถ้าคุณชาร์ลเห็นคุณตั้งใจทำงาน คุณชาร์ลคงจะพอใจมาก”

เพลินตาชะงัก กระชากเสียงถามว่า “จะให้ฉันทำอะไร”

สหัสใช้ให้เธอถือรีเฟลกซ์ เธอไม่พอใจอีก  ขู่ว่าจะฟ้องชาร์ล สหัสใช้ไม้เดิม ท้าให้ไปฟ้องเลย พิสมัยกับเพลินตามองหน้ากันว่าจะเอายังไงดี สุดท้ายเพลินตายอมแต่ขู่อย่างไม่พอใจว่า

“ทีใครทีมัน ถ้าฉันได้แต่งงานกับพี่ชาร์ลเมื่อไหร่ ฉันจะเตะโด่งแกออกไปนอกโลกเลยนายสหัส!”
สหัสยิ้มอย่างเป็นต่อแล้วเดินอารมณ์ดีออกไป

ooooooo

ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว แต่ฟ้าลดายังไม่มา สายชลจึงไปตาม พอเห็นเธอเท่านั้นเขาถึงกับตะลึงชมว่าสวยมากแต่รู้สึกว่ายังขาดอะไรไปอีกอย่างหนึ่ง เห็นดอกลีลาวดีบนต้นจึงไปเด็ดมาทัดหูให้ ความใกล้ชิดทำให้สายชลเผลอใจเคลิ้มไปชั่วขณะ

พอดีแป๊ะมาตามฟ้าลดาเห็นเข้า ทั้งสองผละจากกัน แป๊ะเองก็ตีหน้าไม่ถูก มองทั้งสองที่พากันเดินไปด้วยความสงสัย

พิสมัยรู้ว่าฟ้าลดากับชมพูแพรเป็นพี่น้องกัน แต่จากการสังเกต ดูออกว่าสายชลชอบฟ้าลดาแต่ชมพูแพรสนใจสายชล บอกเพลินตาว่าไม่ต้องห่วง ตนจะทำให้สองพี่น้องตบตีแย่งผู้ชายกัน เชื่อว่าสายชลต้องไม่พอใจแน่เพราะเขาไม่ชอบการกระทำแบบนี้

ชมพูแพรไม่สบายใจเมื่อรู้สึกว่าสายชลชอบฟ้าลดา พยายามพูดกันท่าไม่ให้เขาสนใจ บอกว่าน้องสาวมีคนจีบเยอะ เจมส์กับธงไทยก็ตามจีบมาตั้งแต่เมืองนอกแล้ว

สายชลเห็นความใกล้ชิดกันของฟ้าลดากับเจมส์และธงไทยก็ไม่ชอบใจเดินไปขัดคอ ลืมโทรศัพท์ไว้ พอดีมีสายเข้าชมพูแพรจะเอาไปให้ก็ไม่ทัน บังเอิญมือไปกดถูกบางปุ่มเข้าเกิดภาพบนหน้าจอ เป็นภาพที่สายชลแอบถ่ายฟ้าลดาในอิริยาบถต่างๆ ชมพูแพรถึงกับหน้าเสียเมื่อรู้ว่า สายชลสนใจฟ้าลดามากและลึกซึ้งถึงเพียงนั้น

แล้วก็มีเหตุไม่คาดคิดเกิดขึ้น เมื่อนายแบบเกิดท้องร่วง อย่างแรงจนเป็นลม เพราะกินหอยดองเมื่อเช้า ธงไทยเสนอว่าคงต้องยกกองกระมัง แต่วีรเดชกลับเสนอว่าไม่ต้อง เพราะคนที่เหมาะสมมีอยู่แล้ว เขาเสนอให้สายชลแสดงแทน

เจมส์ท้วงติงว่าจะไปรบกวนคุณชาร์ลทำไม แต่สายชลกลับเป็นฝ่ายรีบตกลงยินดีจะแสดงแทน อ้างเหตุผลว่า

“ก็ดีเหมือนกัน ลูกค้าจะได้มั่นใจในแบรนด์ของเรามากขึ้น เพราะมีผมการันตีด้วยตัวเอง”

สหัสแอบถามว่า “คุณชาร์ล...ตัดสินใจแน่แล้วเหรอครับ”

“การที่เราจะทำให้คนความจำเสื่อมจำอะไรได้ เราต้องให้เขาได้กลับไปในที่ที่คุ้นเคย แต่ฉันไม่สามารถพานางฟ้ากลับไปได้ นี่เป็นทางเดียวที่จะทำให้นางฟ้าได้สัมผัสกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับเขาได้ใกล้เคียงที่สุด เพราะฉะนั้น...ฉันตัดสินใจไม่ผิด” สายชลตอบสหัสเบาๆ

ปรากฏว่า คู่พระนางที่แสดงเหมาะสมกันมากจนวีรเดชชมว่า ราวกับกิ่งทองใบหยก แม้แต่ชมพูแพรก็ยังพูดว่าถ้าได้ชาร์ลเป็นพรีเซ็นเตอร์แบบนี้ สายการบินเราต้องดังเปรี้ยงแน่ๆ

“ถูกต้องครับคุณแพร ดูดีเข้ากั๊นเข้ากันมากๆ เอาล่ะ... เริ่มงานได้” วีรเดชสั่งอย่างยิ้มแย้มยินดี
เป็นการถ่ายทำฉากที่พระนางมาพบกันและต่างบอกรักกันที่ริมหาดสวยงาม ทั้งยังสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกันด้วย ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงที่เกาะมินทั้งสิ้น

คู่พระนางแสดงความรักความผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง หยอกล้อเล่นกันอย่างร่าเริง เหมือนที่สายชลเคยเล่นกับนางฟ้าที่เกาะมิน เพลินตาทนดูไม่ได้แทรกเข้าไปสั่งคัต จนสหัสต้องไปลากออกมาแทบไม่ทัน

ส่วนชมพูแพรจ้องมองสายชลกับฟ้าลดาไม่วางตา ยิ่งเห็นการแสดงที่สนิทสนมสมจริงของทั้งคู่ก็ยิ่งไม่สบายใจ เมื่อหมอวัฒนาโทร.หาด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง เธอก็หงุดหงิดจนหมอรู้สึก
จนเมื่อมานั่งพัก ชมพูแพรถามหยั่งเชิงว่าสายชลไม่เคยเรียนแอ็กติ้งมาก่อนจริงๆหรือ เขายิ้มๆตอบตามความจริงว่า

“ครับ...ทุกอย่าง...ออกมาจากใจ”

ooooooo

เมื่อถ่ายฉากสุดท้ายเป็นฉากในยามที่พระอาทิตย์กำลังจะตกทีิ่ริมหาด สายชลใส่สูท เดินมาหาฟ้าลดาที่ยืนชมวิวอยู่ ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างดีใจมาก ต่างวิ่งเข้ากอดกัน สายชลอุ้มฟ้าลดาหมุนไปรอบๆ เมื่อวางเธอลงเขาบอกว่า

“สามปีที่ผ่านมา ผมตามหาคุณแทบพลิกแผ่นดิน ในที่สุดเราก็ได้พบกัน”

“ต่อจากนี้ไป เราจะไม่จากกันไปไหนอีกแล้ว”

หนุ่มสาวมองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะกอดกันแนบแน่น...

“คัต” วีรเดชสั่งด้วยน้ำเสียงพอใจมากๆ จากนั้นสั่งปิดกล้อง

ooooooo
ชมพูแพรต้องการเรียกร้องความสนใจจากสายชล เอ่ยปากขอยืมสร้อยที่สายชลให้ฟ้าลดาเพื่อใส่ในงานฉลองปิดกล้องในคืนนี้

ส่วนพิสมัยวางแผนจะจับสายชลกับเพลินตา คืนนี้จึงให้ลูกสาวอยู่บนห้องนอนบอกทุกคนว่าเธอไม่สบาย

สหัสเตือนสายชลว่า เมื่อวานตอนอาหารเย็นตนเห็นพิสมัยกับเพลินตาซุบซิบอะไรกัน สงสัยว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเขา

“ฉันก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน ที่อยู่ดีๆก็ไม่สบาย เดี๋ยวนายขึ้นไปดูหน่อยแล้วกัน” สั่งสหัสแล้วสายชลเดินออกไป

ชมพูแพรใส่สร้อยที่สายชลมอบให้ฟ้าลดาลงมาโชว์ สายชลถามว่าเธอเอาสร้อยเส้นนี้มาจากไหน เธอพูดหน้าตาเฉยว่า

“ฟ้าให้แพรยืมใส่ค่ะ แพรทราบนะคะว่าคุณชาร์ลให้สร้อยเส้นนี้กับฟ้า แต่ฟ้าเป็นคนไม่แต่งตัวก็เลยทิ้งๆขว้างๆ คุณชาร์ลอย่าถือเลยนะคะ”

สายชลบอกว่าตนไม่ถือเพราะรู้จักฟ้าลดาดี ชมพูแพรจึงชวนไปเอาอาหารทานกัน ระหว่างนั้นเอง สายชลเห็นฟ้าลดากำลังสนุกร่าเริงอยู่กับเจมส์และธงไทย เขามองอย่างไม่พอใจคว้าเครื่องดื่มไปดื่มจนหมดแก้ว

ส่วนพิสมัยหลังจากปล่อยข่าวว่าเพลินตาไม่สบายนอนพักอยู่บนห้องแล้ว ก็เตรียมมอมเหล้าสายชล แต่หาสายชลไม่เจอเพราะเขาไปที่มุมปิ้งอาหาร จากนั้นเขาถือจานอาหารไปให้ฟ้าลดา ถูกเจมส์ที่กำลังสนุกชนจานอาหารตกแตก เจมส์รีบขอโทษบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ วีรเดชอาสาจะไปเอามาให้ใหม่ เขาวางแก้วเหล้าบนโต๊ะ

พริบตานั่น สายชลคว้าแก้วเหล้าของวีรเดชสาดหน้าเจมส์แล้วบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ พิสมัยตามมาลากสายชลให้ไปกับตน แต่เจมส์ถูกเหล้าสาดหน้าก็โมโหตามมาเอาเรื่อง ถูกสายชลชกจนปากแตก ฟ้าลดาคว้าแขนเจมส์บอกให้หยุด

“แน่จริงก็เข้ามาสิวะ” สายชลท้าเหยงๆจนฟ้าลดามองงงๆว่าวันนี้เขาเป็นอะไร

ooooooo

เพลินตาเตรียมยั่วสายชลเต็มที่ เข้าไปในห้องน้ำเปลือยกายลงแช่ในอ่างน้ำ สหัสที่ถูกสายชลใช้ให้ไปดูเพลินตาไปหาเธอที่ห้องปรากฏว่าไม่อยู่ เอะใจจึงไปดูที่ห้องสายชล เจอเพลินตาเปลือยกายนอนหมดสติอยู่ที่พื้นเพราะลุกมาแล้วหกล้มหัวฟาดพื้นหมดสติ

สหัสจึงพาเธอไปที่ห้องของตน พอเพลินตารู้สึกตัวขึ้นมาก็โวยวาย ยิ่งเมื่อรู้ว่าสหัสเห็นเนื้อหนังมังสาตนหมดก็ทั้งโกรธทั้งอาย แผดเสียงร้องแล้ววิ่งออกไป เจอพิสมัยเดินหาลูกสาวเข้าพอดี เห็นสภาพลูกแล้วตกใจถามสหัสว่าทำอะไรลูกตน

เพลินตาเร่งแม่ให้รีบกลับห้องกันเถอะ สหัสมองสองแม่ลูกแล้วส่ายหัวอย่างระอาใจ

ส่วนชมพูแพร พาสายชลที่เมาไม่ได้สติไปที่ห้องนอนของเขา บอกแป๊ะกับจุ๊ว่าเดี๋ยวตนจะดูแลเขาเอง

ฝ่ายเจมส์ที่ถูกสายชลชกจนหน้าแตก ถูกพากลับห้อง ฟ้าลดากับธงไทยช่วยกันทำแผลให้เพื่อน ธงไทยตั้งข้อสังเกตว่า รู้สึกว่าชาร์ลทำเหมือนหึงฟ้าลดา แต่เธอเชื่อว่าเขาทำไปเพราะเมามากกว่า

เจมส์เล่าถึงวันที่เห็นสายชลกอดฟ้าลดาที่สวนสาธารณะ ธงไทยเพิ่งรู้ทำท่าฮึดฮัดจะไปเอาเรื่อง แต่พอไม่มีใครห้ามก็หยุดเอง พูดแก้เกี้ยวว่าป่านนี้สายชลคงเมาหลับไปแล้ว

ฟ้าลดาบอกว่าวันนั้นสายชลก็บอกแล้วว่าจำคนผิด แต่เจมส์ไม่ไว้ใจเตือนเพื่อนให้ระวังตัวไว้ เพราะวันนี้เขามาเป็นเจ้านายของเธอแล้วด้วย

ooooooo

ชมพูแพรถือโอกาสนี้ดูแลสายชลอย่างใกล้ชิด จนเมื่อสายชลรู้สึกตัวเขากุมมือเธอขึ้นจูบ ทำเอาเธอใจเต้นไม่เป็นส่ำ แต่พอเขาเพ้อเรียก “ฟ้า...” เธอก็หน้าตึงกำผ้าที่เอามาเช็ดตัวเขาแน่นอย่างระงับอารมณ์

รุ่งขึ้น ชมพูแพรทำเรื่องให้คณะกลับไปก่อน ส่วนตัวเองอ้างว่าต้องอยู่ดูแลสายชล สหัสอาสาจะอยู่ดูแลเองเธอก็ไม่ยอม

ลงมาส่งคณะที่ล็อบบี้ บังเอิญเจอยาซะที่มารับลูกค้าของเขา ยาซะจำชมพูแพรได้ ถามว่าน้องสาวสบายดีหรือ แต่เธอจำยาซะไม่ได้ ยาซะจึงเอานามบัตรให้ บอกว่า

“ถ้าคุณสนใจอยากเช่าเรือเที่ยว ติดต่อผมได้ทุกเมื่อนะครับ ผมอยู่ที่นี่”

ขณะชมพูแพรกำลังดูนามบัตรของยาซะอยู่นั้น สายชลลงมาเรียก เธอรีบเอานามบัตรใส่กระเป๋า สายชลถามว่าฟ้าลดาล่ะ จึงรู้ว่ากลับไปแล้ว พอดีมีพนักงานมาเสนอขายปูไข่ บอกว่าสดๆเพิ่งจับได้เมื่อกี้นี้เอง

สายชลเหมาปูไข่ทั้งหมด บอกเธอว่า

“ปูพวกนี้ออกลูกทีละเป็นล้านตัว ถ้าเราจับปูไข่แล้วเอามากิน ก็จะทำให้พวกมันสูญพันธุ์เร็วขึ้น”

ชมพูแพรแปลกใจที่เขารู้เรื่องปูดีมาก สายชลบอกว่าตนเกิดและโตมากับทะเล แล้วชวนเธอไปปล่อยปูไข่ลงทะเลกัน

ระหว่างไปปล่อยปูไข่นั่นเอง ชมพูแพรทรงตัวไม่อยู่ตกน้ำเธอร้องขอความช่วยเหลือเพราะว่ายน้ำไม่เป็นพอสายชลกระโดดลงไปช่วย เธอกอดเขาไว้แน่น เมื่อขึ้นเรือก็ซบอกเขาอย่างขวัญเสีย แต่แอบยิ้มอย่างมีความสุขในอ้อมอกเขา

ooooooo

พอกลับมาถึงโรงแรม ชมพูแพรหน้าเสียเมื่อเห็นหมอวัฒนามารออยู่ สายชลถามว่าหมอมายังไง หมอวัฒนาบอกว่าตนมาเซอร์ไพรส์ชมพูแพรเลยไม่ได้บอกล่วงหน้า

เมื่อเจอหมอแล้ว สายชลมอบชมพูแพรให้หมอดูแล ส่วนตัวเองขอตัวกลับห้องเพื่ออาบน้ำ ชมพูแพรก็ขอไปอาบน้ำเหมือนกัน พูดแล้วรีบจ้ำตามสายชลไป หมอมองตามเธอไปอย่างสงสัย

เมื่อชมพูแพรอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวแล้ว หมอถามอย่างสงสัยว่าเธอบอกสายชลหรือว่าว่ายน้ำไม่เป็น เพราะสายชลบอกว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็นเลยกินน้ำไปหลายอึกทั้งที่เธอเป็นนักกีฬาว่ายน้ำไม่น่าเป็นอย่างนั้น

ชมพูแพรแก้ตัวว่าตนไม่ได้บอก แต่เพราะตกน้ำไม่ทันตั้งตัวเลยทำให้เกือบจมน้ำ แล้วทำหน้าขรึมบอกหมอว่าอย่ามาหาเรื่องตนเลย

ทันใดนั้น สายชลมาเคาะประตูห้องบอกว่าตนจะกลับก่อน ให้หมอกับชมพูแพรพักที่นี่อีกคืน ให้หมอไปนอนที่ห้องตนก็ได้ ถือเป็นการฮันนีมูนล่วงหน้า หมอตอบรับด้วยความขอบคุณ แต่ชมพูแพรไม่พอใจ สุดท้ายหมอตัดสินใจกลับพร้อมสายชลเพราะอยู่ไปชมพูแพรก็ไม่สนุก

หมอวัฒนาเดินออกไปเลย ชมพูแพรสะอึกไปนิดหนึ่ง เธอรู้สึกผิดกับหมอวัฒนาเหมือนกัน

ooooooo

ที่ออฟฟิศฟิล์มแฟลช ฟ้าลดา แป๊ะ และจุ๊ กำลัง ตัดต่อภาพอยู่ แป๊ะพูดกับจุ๊อย่างมั่นใจว่า

“ชัดเจน ชัดเจนอย่างมาก แกดูแววตาที่คุณชาร์ลมองพี่ฟ้าดิ นี่หรือคือการแสดง ไม่ใช่แล้ว เห็นป่าวเนี่ย”

จุ๊ดูแล้วเห็นด้วย บอกว่าหวานซึ้งสุดๆเลย

ฟ้าลดายืนดูอยู่ตรงประตู ได้ยินทั้งสองคนพูดกัน เธอมองหน้าสายชลในจอทีวีอย่างครุ่นคิด

จนเย็น เมื่อฟ้าลดาจะกลับ เธอได้รับช่อดอกไม้ขอโทษจากสายชล เขายอมรับว่าเมื่อคืนเมาจนขาดสติ ขอให้ยกโทษให้ด้วย ฟ้าลดาคุยไม่กี่คำก็ขอตัวเพราะแท็กซี่ที่เรียกไว้มาแล้ว สายชลถามว่าไม่ได้เอารถมาหรือ ชวนกลับด้วยกันเพราะไปทางเดียวกันอยู่แล้ว

ฟ้าลดาเงียบ จนเขาต้องอ้อน “นะครับคุณฟ้า”เธอก็ ยังไม่ตอบ

สายชลไปส่งเธอที่บ้าน เธอขอบคุณเขา สายชลถามว่ายังไม่หายโกรธตนหรือ เธอปฏิเสธว่าเปล่า ครั้นสายชลถามว่าแน่ใจหรือ เพราะเธอนั่งเงียบมาตลอดทาง เธอบอกว่ารู้สึกเพลียๆก็เลยไม่ค่อยอยากพูดอะไร แล้วขอตัวเข้าบ้าน

สายชลมองตามฟ้าลดาไปอย่างกลัดกลุ้ม

เมื่อฟ้าลดากลับเข้าบ้านหลังเล็ก ไม่ทันไรชมพูแพรก็มาหา บอกว่าเอาสร้อยมาคืน เห็นดอกไม้ ถามว่าใครให้เจมส์หรือธงไทย พอน้องบอกว่าคุณชาร์ลเขาเอามาขอโทษเรื่องเมื่อคืน ชมพูแพรถามว่าเขาไปหาหรือ

“ค่ะ เมื่อกี้พี่แพรว่าเอาสร้อยมาคืนฟ้าเหรอคะ พี่แพรเก็บไว้เถอะค่ะมันเหมาะกับพี่แพรมากกว่า”

พูดเสร็จฟ้าลดาเดินเข้าบ้าน ชมพูแพรมองสร้อยในมืออย่างครุ่นคิด

ooooooo

คืนนี้ฟ้าลดาฝันถึงผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว แต่พอเข้าใกล้เขาก็หายไป ครั้นเหลียวหาก็เห็นเขาเดินรุกเข้ามาหา เธอตกใจมาก

รุ่งขึ้น ฟ้าลดาไปหาหมอวัฒนา หมอตรวจตาแล้วบอกว่าร่างกายปกติดีทุกอย่าง ช่วงนี้อาจเป็นเพราะเครียดเลยทำให้ฝันร้ายอีก เห็นเธอนั่งอย่างกังวล หมอถามว่า

“ฟ้าเป็นอะไร หรือว่าฟ้ายังมีอะไรในใจเล่าให้พี่ฟังไม่หมด”

“ในฝันของฟ้าครั้งนี้ ฟ้าฝันเห็นคุณชาร์ลด้วยค่ะหลายปีที่ผ่านมาฟ้าจะนึกถึงแต่ผู้ชายที่ฝันถึง ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขา

เป็นใคร ฟ้ากลับรู้สึกว่าฟ้าเป็นของเขา จนกระทั่งฟ้าได้พบกับคุณชาร์ล มันทำให้ฟ้าฝันร้ายบ่อยขึ้น”

“ฟ้าชอบคุณชาร์ลหรือ” หมอถามตรงๆ

“ฟ้า...ฟ้าไม่รู้ค่ะ ตอนนี้ฟ้าสับสนไปหมดแล้ว”

หมอวัฒนามองฟ้าลดาอย่างสงสัย หลังจากนั้นเขาไปเล่าให้ชมพูแพรฟัง เธอหน้าไม่ดีถามว่าน้องบอกหรือว่าชอบชาร์ล

“น้องฟ้าไม่ได้บอกครับ ผมคิดเอาเองจากสิ่งที่น้องฟ้าเล่าให้ฟัง ความฝันของน้องฟ้าทำให้น้องฟ้ารู้สึกว่าผู้ชายในฝันเป็นเจ้าของหัวใจเธอ แต่พอเธอได้เจอคุณชาร์ล ความฝันก็รุนแรงมากขึ้น มันเหมือนน้องฟ้ากำลังรู้สึกผิดกับผู้ชายคนนั้น”

ชมพูแพรบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก ผู้ชายอย่างชาร์ลไม่ใช่สเปกของฟ้า ให้หมอเลิกคิดประเด็นนี้เลย หมอย้ำว่ายังไงเสียช่วงนี้ก็ให้ดูแลน้องใกล้ชิดหน่อยก็แล้วกัน

“พี่หมอหมายถึง...ฟ้าจะจำเรื่องที่เธอหายตัวไปได้เหรอคะ”

“มันมีโอกาสเป็นไปได้สูงครับ” จากนั้นหมอวัฒนาถือ โอกาสขอโทษเธอเรื่องที่กระบี่วันนั้น บอกว่าเราสองคนอย่าทะเลาะกันอีกเลย แล้วบอกเรื่องที่คุณพ่อคุณแม่อยากหาฤกษ์แต่งงานให้ ท่านอยากให้แต่งกันภายในปีนี้ ถามว่า “แพรว่ายังไง”

ชมพูแพรรีบตัดบทว่า เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน ตนต้องไปประชุมแล้ว พูดแล้วรีบเดินออกไป หมอวัฒนาเริ่มกังวลใจที่เธอเลี่ยงที่จะตอบคำถามเรื่องการแต่งงานมาหลายครั้งแล้ว

ooooooo

สายชลพยายามที่จะนัดแนะพบปะเพื่อพูดคุยกับฟ้าลดา วันนี้ก็โทร.ชวนทานข้าวเที่ยงกัน พอเธอบอกว่าไม่ว่าง ก็เปลี่ยนเป็นเย็น เธออ้างว่าไม่รู้จะเลิกงานกี่โมงอีก

“พรุ่งนี้ก็ได้ครับ” สายชลพยายามอีก

“คุณชาร์ลคะ จะวันไหน มื้อไหน ฟ้าก็ไม่ว่างค่ะ” ฟ้าลดาตัดบท เห็นปลายสายเงียบไป เธอบอกว่า “ฟ้าว่าเราเจอกันเฉพาะเรื่องงานดีกว่า”

“ทำไมครับ หรือคุณยังโกรธผมอยู่”

“ฟ้าไม่ได้โกรธคุณ แต่ฟ้าไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด แค่คุณเลือกฟ้าเป็นพรีเซ็นเตอร์ของสายการบินก็มีคนพูดถึงฟ้าในทางที่ไม่ดีแล้ว แค่นี้ก่อนนะคะ ฟ้าต้องทำงาน”

พูดจบก็วางสายเลย สายชลนั่งอึ้ง เครียด ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในที่สุดตัดสินใจโทร.หาสหัส บอกว่า

“ฉันตัดสินใจจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้นางฟ้ารู้” สหัสถามว่าแล้วฟ้าลดาจะเชื่อหรือ “ฉันก็ไม่รู้ แต่ว่าตอนนี้ฉันจะเสียผู้หญิงคนนี้ไปไม่ได้อีกแล้ว”

ooooooo

เมื่อตัดสินใจแล้ว สายชลไปหาฟ้าลดาที่บ้านหลังเล็ก ปรากฏว่าเธอยังไม่กลับ บอกแหวนว่าจะนั่งรอ ระหว่างนั้นชมพูแพรเดินออกมาพอดี สายชลรีบบอกว่าตนมารอฟ้าลดา เธอจึงนั่งรอเป็นเพื่อน

เพราะงานตัดต่อยังไม่เสร็จ เมื่อเพื่อนๆไม่มีใครกลับฟ้าลดาจึงอยู่ช่วยกันทำงาน บอกเพื่อนๆว่า

“ฉันไม่ได้ทำหน้าที่เป็นพรีเซ็นเตอร์อย่างเดียวนะ มีอะไรก็ช่วยๆกันสิ” แล้วลุกขึ้นปลุกใจทุกคนให้สู้ๆ

ชมพูแพรอยู่เป็นเพื่อนสายชลคอยฟ้าลดาจนดึกก็ยังไม่กลับ เธอบอกเขาว่า มีธุระอะไรฝากตนไว้ก็ได้

“ไม่เป็นไรครับ เรื่องนี้ผมต้องบอกคุณฟ้าด้วยตัวเองมันเป็นเรื่องสำคัญ”

ชมพูแพรตัดสินใจถามตรงๆว่า “คุณชาร์ลคิดยังไงกับยัยฟ้า”

“ผมรักคุณฟ้า” สายชลตอบไม่ลังเล ทำเอาชมพูแพรถึงกับตัวชาวาบ กำมือแน่น พยายามข่มความรู้สึกพูดว่า

“นี่คงเป็นเรื่องสำคัญที่คุณจะบอกยัยฟ้าใช่ไหม...แพรก็มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับยัยฟ้าที่ต้องบอกคุณเหมือนกัน”

ชมพูแพรตัดสินใจเล่าเรื่องฟ้าลดาให้เขาฟัง โดยอ้างว่าถ้าเขาจะรักฟ้าลดา ก็ต้องรู้ความจริงทั้งหมดของน้องเพราะตนไม่อยากให้เขาถูกเอาเปรียบ

ชมพูแพรเล่าว่า...

“เมื่อประมาณ 4-5 ปีที่แล้ว ยัยฟ้าเคยประสบอุบัติเหตุทางเรือพร้อมกับคุณพ่อคุณแม่ คุณพ่อคุณแม่เสียชีวิตยัยฟ้ารอดตาย แต่ความจำเสื่อม ระหว่างที่ยัยฟ้าหายตัวไปยัยฟ้าไปติดอยู่ที่เกาะหนึ่งชื่อว่าเกาะมิน”

สายชลมองหน้าชมพูแพรเต็มตา ฟังเธอเล่าอย่างใจจดใจจ่อ

“ยัยฟ้าอยู่ที่เกาะนั้นเป็นเวลานาน แต่งงาน แล้วก็มีครอบครัว สามียัยฟ้าเป็นชาวเกาะมิน แพรตามหายัยฟ้าแทบพลิกแผ่นดิน จนกระทั่งพบ แพรรีบพายัยฟ้ากลับมารักษาตัวจนยัยฟ้าจำได้ทุกอย่าง แต่กลับลืมเรื่องราวบนเกาะนั้น”

สายชลพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้แสดงสีหน้าออกมา ชมพูแพรย้ำในตอนท้ายว่า

“แต่เรื่องนี้ยัยฟ้าไม่ทราบนะคะ มีแค่แพรกับคุณหมอสองคนเท่านั้นที่รู้”

สายชลถามว่าแล้วเธอมาเล่าให้ตนฟังทำไม ชมพูแพรบอกว่าเพื่อไม่เป็นการเอาเปรียบเขา แล้วถามว่า เขารับเรื่องนี้ได้หรือเปล่า

“คนอย่างผม ถ้ารักใครก็จะรักที่ตัวคนคนนั้น ผมไม่สนอดีตของคุณฟ้า ผมรักคุณฟ้าด้วยใจจริง ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไง ผมก็รักเธอ”

ขณะนั้นเองฟ้าลดาโทร.เข้ามือถือของชมพูแพร เธอบอกน้องว่า คุณชาร์ลมารออยู่ที่บ้าน ฟังอีกนิดหนึ่งแล้วหันบอกสายชลว่า

“คุณคงมาเสียเที่ยว คืนนี้ยัยฟ้าไม่กลับบ้าน งานไม่เสร็จก็เลยจะค้างที่ออฟฟิศกับเพื่อนๆ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีเวลาอีกเยอะ วันนี้ไม่เจอพรุ่งนี้ผมก็จะไปหาคุณฟ้าเอง” พูดแล้วก็ลุกออกไป

ชมพูแพรกำมือแน่น มองสายชลเดินจากไปด้วยความแค้น

ooooooo

เมื่อชมพูแพรกลับมาที่ห้องนอน เธอหยิบรูปถ่ายคู่กับน้องขึ้นมาดู คำรามอย่างแค้นใจว่า

“ตั้งแต่แกเกิดมาแกก็ได้ทุกอย่าง...พอกันที...ผู้ชายคนนี้ต้องเป็นของฉัน!”

คิดแล้วหยิบนามบัตรของยาซะขึ้นมาดู ตัดสินใจโทร.หายาซะ ส่งตั๋วเครื่องบินให้มาพบตนที่กรุงเทพฯ บอกยาซะว่าต้องการให้ช่วยตามหาสามีของฟ้าลดาให้

ยาซะบอกว่าที่เกาะมินเจอพายุหนัก หมู่บ้านเสียหาย มีคนล้มตายมากมาย คนบนเกาะที่เหลือระเหเร่ร่อนไปตั้งรกรากกันที่อื่น ซึ่งตนก็ไม่รู้ว่าพวกเขาไปอยู่ที่ไหนกันบ้าง

เมื่อยาซะไม่สามารถตามหาสามีของฟ้าลดาได้ ชมพูแพรหมดอารมณ์ที่จะคุยอีกต่อไป ตัดบทว่าไหนๆก็มากรุงเทพฯแล้ว ก็เที่ยวเสียให้คุ้ม แล้วก็ถือว่าเราไม่เคยพบกัน

ชมพูแพรเอากระเป๋าสตางค์ออกมาหยิบเงินให้ยาซะ แต่เวลาเก็บเธอทำหล่น ยาซะจะตามไปคืนให้ก็ไม่ทันเพราะเธอขับรถไปแล้ว

ยาซะเปิดดูในกระเป๋าสตางค์ จึงรู้ว่าเธอชื่อ ชมพูแพร พิมุขมนตรา เป็นประธานบริหารร่วมสายการบินเซเว่นซี

ooooooo

บ่ายวันนี้เอง ยาซะไปที่เซเว่นซี เจอชาร์ลเดินมากับสหัส จำได้ว่าเป็นสายชล ยังไม่ทันได้พบใคร ยาซะก็หลบไปแล้ว ไปค้นหาข้อมูลในกูเกิล หาชื่อชมพูแพร ก็มีข่าวชมพูแพรขึ้นมาหลายข่าว ที่สำคัญมีรูปของสายชลออกมาด้วย ยาซะรีบอ่าน

“ชาร์ล แมคโครวิท ลูกมิสเตอร์ไมเคิล นักธุรกิจยักษ์ใหญ่ของอเมริกา เข้าหุ้นกับบริษัทสายการบินฟลายฟาส ซึ่งมีคุณชมพูแพร พิมุขมนตรา เป็นประธานบริหาร”

ยาซะทวนชื่อชาร์ล พึมพำว่าหน้าตามันสายชลชัดๆ ไม่อยากเชื่อว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ พึมพำ

“ไอ้สายชล แกไปได้ไกลขนาดนี้เชียวหรือ” ยาซะกำมือแน่น เต็มไปด้วยความอิจฉา ใช้ความคิดอย่างหนัก

ยาซะไปที่ออฟฟิศเซเว่นซีอีกครั้ง บอกว่าจะมาขอพบชมพูแพร พนักงานให้รอสักครู่ ระหว่างนั่นยาซะเห็นป้ายบอกว่า “ฝ่ายบริหารอยู่ชั้น 20” พอดีมีพนักงานเดินมากันเป็นกลุ่มใหญ่ ยาซะจึงแทรกตัวไปกับพนักงานเหล่านั้น

เมื่อพนักงานที่ยาซะมาติดต่อขอพบชมพูแพรไว้มาหาอีกที ยาซะก็หายไปแล้ว

ooooooo

ยาซะขึ้นไปที่ชั้น 20 เจอฟ้าลดาออกมาเข้าห้องนํ้าพอดี ไม่นานสายชลก็เดินตามฟ้าลดาออกมา ยาซะจำได้ทั้งนางฟ้า และสายชล รีบหลบคอยสังเกต

ฟ้าลดาเห็นสายชลก็ชะงัก สายชลตรงเข้าจับแขน เธอตกใจถามว่าจะทำอะไร สายชลบอกว่าเธอหลบหน้าตนทำไม ฟ้าลดาทำไขสือ ถามว่าพูดอะไรตนไม่รู้เรื่อง

“ผมโทร.ไปหาคุณก็ไม่รับ เจอกันคำทักทายสักคำก็ยังไม่มี ผมทำอะไรผิด ถึงทำให้คุณไม่พอใจขนาดนี้”

ยาซะซุ่มดูอยู่ รู้ว่านางฟ้าจำสายชลไม่ได้จริงๆ แอบฟังต่ออย่างกระหาย

“คุณไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ”

“คุณฟ้าครับ...ผมมีบางอย่างที่ต้องบอกคุณ” สายชลจริงจังมาก

แต่เขาไม่ทันพูดอะไร ชมพูแพรก็มาตามบอกว่าวีรเดชมีเรื่องอยากจะถาม ทำให้สายชลต้องปล่อยให้ฟ้าลดาเดินหนีไป เขามองตามไปอย่างเสียดาย แต่ถูกชมพูแพรมองเขาอย่างน้อยใจ

ยาซะเห็นแววตาของชมพูแพรก็ยิ่งสงสัย ชมพูแพรตามฟ้าลดาไป ถามว่าชาร์ลพูดอะไรหรือ ฟ้าลดาบอกว่าเปล่า ไม่มีอะไร

ฟ้าลดาเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน ชมพูแพรมองตามน้องสาวไปอย่างไม่พอใจ

ยาซะออกจากที่ซ่อน ยิ้มที่มุมปากอย่างเข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง แผนการก็เกิดขึ้นทันที

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 10:59 น.